Bakın diyorsam sizi şöyle alayım: [Roko]

Önce aşağıdaki şu çıldırmış olanları izleyin bence.

Sonra bunu yapmaya hazır hissettiğinizde buraya girip, çıldırabilirsiniz:)

Biri minik kuş kıvamında tavuk kullanır, biri guguklu saat kullanır. Biz kuş muyuz ki bizimle iletişim kurmak için “kuş” türlerini kullanıyorsunuz. Vodafone’nun da eksik kalır bi yanı yok, İngiltere’deki reklamlarında onlar da kuş kullanmışlar; Youtube’u çekenler burdan baksın.

Ama dayanamadım, Avea’nın guguk kuşunu alarm niyetine bilgisayara kurdum, napiim!! Kurmak isteyen buradan indirebilir.

Kıştan kalma ağırlık, uğursuzluk, kir-pas-pasak gibi unsurları söküp atma zamanı.

Önce kalp odacıklarını temizlemek gerek. Çıkarıp da atamadığım eskileri söküp atmak lazım. Yer açılsın değil mi:) Ne o öyle, işe yaramayan bi sürü zırdavat saklamışım aylarca.

Sonra mideyi iyi dezenfekte etmeli. Yaz geldi. Karpuz suya düştü düşecek. Öyle yağlı-nişastalı yerleri iyice temizlemeli. Bi daha da içeri alınmamalı.

Kafa yollarını da iyice boşaltmak lazım. Camları açıp tavan arasına güneş ışıklarını almak lazım:)

Ohhhh…. Missss!

Böhü, derdim büyük. Biraz önceki açlığımla kızarttığım patatesleri, daha doyurucu olması için ikinci bir nişasta şokuna sokarak sandviç ekmeğinin arasına koydum. Koymaz olaydım.

Gollerimi böle açaydım da yeme deyeydim. Yeme!

Bi hazımsızlık, bi mideye yabancılaşma ve bi nişasta sendromu! Sakın yapmayın, kıymayın güzel basenlerinize kızlar.

Eski meydandan kolpa Eyfel Kulesi’ne kadar seke seke, hoplaya zıplaya,
Kulenin çıplak tepesindeyim, kollarım Hezarfen Çelebi…
Kalbim ağzımda,
Nefesim, arkasındaki nefesi bekleyemeyecek kadar aceleci, heyecanlı.
Gökyüzünde süzülüyorum…
Gotik kiliseler, etrafında şekerlemeciler,
Kuş bakışı atıyorum meydandaki çiçekçilere
Konuyorum en tepesine saat kulesinin.

Gözlerim kısık, ufku süzüyorum…
Aaa, Roma mı görünüyor?
Evet, evet! Roma.
Takıldım bi’ martının peşine,
Son bir kuş bakışı attım Prag’a.

Kanat çırpacak çok yol var…
Uçmak gerek,
Sus!

Emekliliğimi Havana’da inek sağarak geçirmek istiyorum sevgili okuyucu. Arada sırada puro sarmak, kirlendikçe Atlantik Okyanusu’nda yıkanmak istiyorum.  Öğle yemeğimi Ernest Hemmingway’in barında tüketip, geceyi de sahil kenarında tepesinde bambular olan ılık bir mekanda geçirsem. Gelsin Mojitolar, gitsin purolar. Bu arada emeklilik ikramiyemi de Küba’nın en fazla faiz veren bankasına yatırsam. Küba’da faiz veren bi banka var mı acaba? Gitmeden araştırmak lazım!

Küba’daki mirasımı şimdiden bir blogcuya vasiyet edebilirim:)

Ne zamandır aklımdaydı ama tembellik işte, buna karşı bulunmuş bi ilaç yok. Aslında tembillik de değil. Böyle ne bileyim, uyuşukluktan öte, tembellikten beri bir şey. Belki de erteleme hastalığı diyebiliriz.

Efendim, bu ay gelen faturamda artık yeni olmayan 150  Türk lirasını görünce gözlerim yuvalarındaki mesaisini bitirmeye karar verdi. Kendilerini dışarı atabilmek için olanca güçleriyle çabaladı. Belki fazla bir ücret değil ama benim gibi part time öğrenci, part time çalışan bir insan için gayet heyecan verici bi ücret.

Neyse, dün üzerimdeki erteleme hastalığını yendim ve hattımı değiştirmek için attım kendimi dışarı. Bu arada yapacağım işlemin adı hat değiştirmek değil, numara taşımak. Bayideki delikanlı sağolsun, cehaletimi aldı üzerimden. Aklımın ucuna bile gelmezdi aslında avea kullanacığım ama ne bileyim, mecbur kaldım işte. Belki bol paralı işim olursa yine geçerim Turkcell’e.

Bayiye gittim, kimliğimi verdim, formumu doldurdum. İşlem tamam. Bayideki görevlileri de bilerek mi böyle seçiyorlar anlamadım. Rekabetin ucu buraya da mı bulaştı?! Manken ajansından eleman alıyorlar mübarek.

Şu an hattımın açılmasını bekliyorum. Akşama kadar açılır dediler.

Onların yerinde olsam, bi önceki yazımda bahsettiğim trafik ışıklarında çay ocağı kurardım. Parayı götürüsün bence. Sabahtan akşama kadar. Arada promosyonlu çay dağıtımı yaparsın, maksak milletin ayağı alışsın.