دستش را کشید از دستم.

- کف دستهام عرق می‌کنه! بدم می‌آد.

نمی‌دانست دو سال صبر کرده‌ام تا به این لحظه. دوسال!

که راه برویم توی خیابان، دوتایی!

نمی دانستی که دو سال صبر کرده‌ام تا بدانم قلبم را تمام برای تو خواهم گذاشت. فقط برای تو.

دستم را کردم توی جیبم. پی سیگار…

خیلی وقت پیش/ تهران/ میدان هفت تیر

از طریقbe my autumn by =cat-woman-amy on deviantART.

یادم نره، یادم باشه، که اگه این هفته، اون اتفاقی که قرار بیافته، بیافته، چه کارهایی باید بکنم.

کل زندگی را کن فیکون و شاید هم کن لافیکون می کنم. نمی دانم هنوز.

فقط می دانم که دوران جدیدی دارد شروع می شود که معلوم نیست آخرش چه می شود.

امیدوارم خوش باشد…. وگرنه که دیگر هیچ!

آدميزاد بعضى وقتها دلش براى كسى، براى دوستى تنگ می‌شود.

اما، بايد خفه شود و بزند توى سر دلتنگى و خودش را سبك نكند!

دل غلط مى‌كند تنگ كسى بشود.

این روزها، الکی خوبم. خوشم. نمی‌دانم چرا. می دانم‌که نباید باشم. ولی هستم.

شاید خوشی پیش از طغیان باشد. شاید هم نه. انگار بی‌تفاوتیست به همه چیز. نمی‌دانم حال خودم را زیاد…

بیشتر از هر چیز، ذهنم خالی است. از همه چیز. مخصوصن از سوال. سوالهای بی جواب.

روزهای خوبیست؛ و می‌دانم که انفجاری در راه است…

حواسم باید باشد این روزها، که انرژی بدهم به خودم. به هر طریق ممکن. به هر وسیله ای که می شود.

یادم باید باشد که کم نیاورم. که دپرس نشوم. که زه نزنم زیرش.

می دانم که پاییز است،می دانم که غم و غصه دارم. یادم هست که دلم شکسته. به خاطر دارم که زخمی شده ام از زندگی. می دانم که توهین شده بهم.

اما، مهم است، یادم باشد که دارم پوست می اندازم.

همه اینها یادم باشد و یادم باشد که حق ندارم بنشینم. نباید بایستم. باید بروم همچنان و به هر راهی و بهانه ای که شده دپرس نشوم.

نباید کم بیاورم این روزها… یادم باشد!

باید قبول کنم همه چیز بر مبنای یک سوءتفاهم اتفاق افتاد. چیزی که من برداشت کرده بودم و فکر می‌کردم، آن چیزی نبود که اتفاق می‌‌افتاد و اصلن قرار هم نبود که ربطی به من داشته باشد. باید می‌فهمیدم فاصله من، خیلی بیشتر از چند قدمی‌ست که فکر می‌کنم.

اشتباهی بود که من در برداشتم داشتم و باعث آزار خودم و دیگران شدم. باید زودتر از اینها می‌فهمیدم که کجای رابطه ایستاده‌ام. که دیر فهمیدم.

بابتش باید عذرخواهی کنم. عذر می‌خواهم. ببخشید که برداشتم کلن اشتباه بود و آزارتان دادم با رفتار نسنجیده‌ام.

دیگر نه آرزویی دارم و نه کینه‌ای. آنچه که در من انسانی بود از دست دادم، گذاشتم گم بشود، در زندگانی آدم باید یا فرشته شود یا انسان و یا حیوان، من هیچ‌کدام از آن‌ها نشدم، زندگانیم برای همیشه گم شد. من خودپسند، ناشی و بیچاره به دنیا آمده بودم، حال دیگر غیرممکن است که برگردم و راه دیگری در پیش بگیرم. دیگر نمی توانم دنبال این سایه‌های بیهوده بروم، با زندگانی گلاویز بشوم، کشتی بگیرم. شماهایی که گمان می‌کنید در حقیقت زندگی می‌کنید، کدام دلیل و منطق محکمی در دست دارید؟ من دیگر نمی‌خواهم نه ببخشم و نه بخشیده بشوم، نه به چپ بروم و نه به راست. می‌خواهم چشم‌هایم را به آینده ببندم و گذشته را فراموش بکنم.

زنده‌به‌گور / صادق هدایت

از اینجا +

توى زندگی‌ام از يك لحاظى دوره‌هاى تكرارى داشته‌ام، يك دوره پر شر و شور و شلوغ و سرشار از انرژى و فعاليت و اينها، و بعد، يك دوره زندگى آرام و خلوت و سر كردن در غار تنهايى.
يكى دوسال پيش بود كه آرام آرام دوره غارنشينى تمام شد و آمدم توى جامعه و آشنا شدم با آدمهاى جديد و روابط جديد.
اين دوره نكات جالبى داشت برايم و چيزهاى خوبى فهميدم. شايد مهمترينش اين باشد كه انگار با اين حماقت و ساده لوحى ذاتى، خيلى نمی‌توانم دوام بياورم در سيستم و بين مردم!
دوره شلوغى را گذرانده‌ام و وقت بازگشت به غار رسيده، شايد براى هميشه…

تنهايى، يك حس نيست، موقعيت نيست، سرنوشت است…

وقتی از آخرین سفرم به قبرس برگشتم، یه پست نوشتم، ولی جرات نکردم منتشر کنم، نه از باب تند بودن، نه، به خاطر احساستم نسبت به یک آدم!

ماه ها گذشته و من خیلی زور زدم که احساساتم را سرپوش بگذارم رویش و منحرفش کنم که یک موقع نکند بد بشود روزگارش و اینها…

نمی دانم حالا وقتش هست که منتشر بشود یا نه، هنوز می ترسم…

هیچ چیزی ندارم برای گفتن این روزها، حتی غر زدنم هم نمی آید…

خسته ام و سردرگم…

"we are all going to die" by: teenslasher

باید سگ باشم در این روزگار و پیش پیش پاچه ها را بگیرم تا کسی پاچه ام را نگیرد!

زودتر از بقیه بزنم له کنم همه را تا لهم نکنند!

نبینمشان تا ببینند مرا!

بله، تنها راهش همینست…

دلم می خواهد برایت نامه بنویسم، بد خط و ناخوانا، آن جوری که نفهمی اصلن چه نوشته ام. بعد صدایم کنی که هی، فلانی، و من بگویم جانم، و تو بگویی که بیا ببینم چه نوشته ای برایم و من بدو بدو بیایم و نامه را بخوانم، آن طور که خودم بلدم، با مکث ها و تاکیدها و سکوت ها. تو قهوه ات را هم بزنی و من، بخوانم که “دلم تنگ است برایت، جانم”. جوری که فقط خودم بلدم بخوانم!

As long as you're by my side, I'll be alright

خون بها

درد دارد…. خیلی درد دارد

در سی و یکی دو سالگی، نه چیزی از گذشته به همراه دارم که دل خوشکنک باشد برایم و نه امیدی به آینده! برای چه زنده ام من؟

روزمره گی امانم را بریده است! بدفرم… همه چیز به طرز تهوع آوری تکراری ست. همه چیز عذاب آور و حال به هم زن!

گه به این زندگی…

Let's finish this shit!

شده عین زخمی که هی سعی میکنی فراموش کنی! هی از یاد می بری! سرتو گرم میکنی! اما، یهویی که یادت میاد، یهو که یه تلنگر می خوری، یهویی که دردش میاد، یخ میکنی از نوک پا تا همه اعماق وجودت، و بعد، درد که می پیچه، دیگه حتی فریاد و ناله و اشک هم چاره نیست! چاره نیست الا مرگ…

همه ی عمر، بابت هر چیزی، به عالم و آدم جواب پس داده ایم …

بس است دیگر! بس است …

سوال نکنید! جواب نمی دهم!

Don't Speak With Me!!

می ترسم، می ترسم دوباره عاشق شده باشم…

لطفن فقط خواب و خیال باشد، لطفن!

هشدار: این یک پست پر از ناله ی چتِ عصبیِ ناامیدکننده ی زهرماری است!

این روزها همه اش دلم می خواهد بمیرم. راحت بشوم. بمیرم و راحت بشوم از این زندگی سگی و زهرماری. دلم هم نمی آید خودم را بکشم. نه! دلم می خواهد مثلن ماشین بیاید بزند، یا از بلندی پرت شوم. یا سکته کنم توی خواب. یک جوری سربه نیست شوم و راحت. خسته ام خیلی. من آدمی نبودم که بنشینم پشت میز و هی بروم خانه و بیایم سرکار و هی بروم و هی بیایم. من آدم یک جا نشستن نبودم که. آدم ول کن و برو بودم. بی هیچ دغدغه ای. بی هیچ نگرانی برای توضیح به کسی. یا بی هیچ نگرانی برای شام شب کسی. بی هیچ تعهدی! من آدم راحتی ها بودم. آدم رفتن ها، نماندن ها. آن وقت الان چهارسال آزگار است که هی می روم و هی می آیم. هر روز. هفت روز هفته. روزی هشت ساعت و ده ساعت و شانزده ساعت. من آدم کتاب بودم. آدم نقاشی بودم. آدم موسیقی بودم. آدم ترمینال های کثیفِ بدرنگِ شهرهای ناشناس بودم. آدم پرواز بودم. الان ولی، آدم نشسته ی تنهای غمگین خسته ی خسته ی ناامیدم.

من کجا آدم رنگ پرده آشپزخانه بودم. نوع کریستال آجیل خوری و استیل قاشق گود سوپ خوری. کی شدم من؟ کجا اینطور شد که نفهمیدم؟؟ از کی بخارشوی فلان وات کِـنوود برایم مهم شد و قیمت مرغ و ماهی؟ کِـی بود که نفهمیدم؟ چرا نفهمیدم؟ آخرین باری که بساط نقاشی ام را ولو کرده بود کف خانه کی بود؟ چه شد که حبس کردم قلم موهایم را توی آن انباری دو در یک و کتابهایم رفتند زیر تخت. تا جا باز شود برای شکلات خوری نقره. کی همه این اتفاقها افتاد که نفهمیدم؟

همیشه می دانستم که آب از یک جا ماندن می گندد و آدمی هم! آدم هم از یکنواختی است که می گندد. همه ی عمرم تلاش کرده بودم که نگذارم یکنواختی و عادت روی همه چیز را بگیرد. و حالا خودم تا فرق سر گیر کرده ام توی این لجنزار. لجنزاری که اسمش را گذاشته ام زندگی! هه! زندگی! محض دلخوشکنک!

دلم می خواهد بمیرم. دلم می خواهد یکی از همین روزها، سیگارم را که روشن کردم، بی هوا که دارم از اتوبان رد می شوم، له بشوم زیر چرخ های ماشین. بلکه این طوری شکسته بشود سد این یکنواختی و عادتی که زندگی نکبتی را احاطه کرده است. شاید اینطوری بشوم دوباره همان کولی که خودش بود و کوله و تخته شاسی و دوربین و جاده. جاده و آدمها و زندگی.

حساب که می کنم، کل نتیجه ده دوازده سال گذشته زندگی ام می شود فقط یک شغل مزخرف تکراری، یک زندگی شخصی نابود شده و به لعنتی دادن زندگی حداقل یک نفر دیگر… تو بگو؛ دیگر انگیزه ای برای ادامه دادن و از نو ساختن هست؟

من آدم نمی شوم؛ آری

اگر سنگ هم از آسمان ببارد

من آدم نمی شوم…

آری!

——

بریده ای از شعری، سروده “بابک لطیفی” (مطمئن نیستم)

آدم وقتی توی یک چیزی شکست می خورد، سخت است که دوباره بلند شود سرپا. وقتی که شدت و عمق شکست زیاد باشد، دیگر خیلی خیلی سخت است که سرپا شوی و بخواهی دوباره امتحان کنی خودت را و آدم ها را. خیلی جسارت و شهامت می خواهد. خیلی…

* از باب یادآوری به خودم! و از باب یادآوری به دوستش، که هنوز خیلی زود است که بخواهد کم بیاورد!

گاهی وقتها، “چه مرگته؟” عاشقانه ترین جمله ی همه ی دنیاست…

مثلن بگیر خرس قطبی را که شش ماه می خوابد و شش ماه بیدار است؛ یا نه، یا اصن هر چیزی، هر موجودی که شش ماه مثلن یا بیشترش را حرف نمی زند، ندارد بزند یا دارد و نمی تواند بزند و بعد دارد می ترکد و بعد هی دنبال یک گوش می گردد و دنبال یک دوست می گردد که حرف بزند و هیچ کس نیست. و این هیچ کس نیست نه که هیچ کس نیست، یعنی آنی و آنهایی که باید باشد نیست و بعد همینطوری می شود که اکانتش را هم پاک کرده و قول داده که نیاید، به خودش قول داده، و می رود توی یک روز سه چهار تا پست می نویسد توی یک وبلاگی و هی نوت می گذارد توی گودر و توییت می کند و هی الکی شر می کند هر چیز دم دستی را که یه اپسیلون از احساسش را نشان داده باشد و تخلیه کرده باشد ذهن لامصبش را و باز می بیند که هیچ کدام “گوش”ی نیستند که او خواسته و هی دلش می خواهد حرف بزند و هیچ کس نیست لامصب این صبح جمعه ای که همه یا خوابند و یا چه می دانم به امورات جمعه ای شان می رسند و هر چی. به من چه. ظهر شده و هی دم به دیقه نگاه می کنی به آن چراغ های جی تاک که کسی آمده که بشود حرف زد یا نه و هیچکس نیست و تلفن هم نمی شود زد از باب مزاحمت و لعنت به تلفن که شماره را که می گیری چه می دانی آن ور خط چه خبر است و در چه حالی ست و تو مزاحمی یا که چی و هی دور خودت می پیچی از بی قراری و هی زهرمار افکار می آید توی کله ات و هی  سیگار پشت سیگار و هی معده درد گرفته و هی بی خوابی سی و اندی ساعته که حتی وسط تایپ کردن هم گیج بزنی و هی دلت یکی را می خواهد، می خواهد که خودش بیاید و بگوید که چه مرگت است و بفهمد که آدمی تو هم! آدمی تو هم و شاید سالی یکبار، نه بیشتر، فقط سالی یک بار، دوبار، باید نق بزنی و غر بزنی و غر بزنی و حتی حتی، لوس کنی خودت را و نباشد و کسی هم نفهمد و تو بترکی از این همه دلتنگی بی دلیل؛ و ترک های ریز وجودت هی بیشتر بشوند تا دم ترکیدن و بروی توی خیابان، راس ساعت سه و نیم بعد از ظهر جمعه سگی اوایل تابستان جهمنی این شهر بی صاحاب و بگردی و یقه یک بدبختی را بگیری که تو را به امام غریب بیا به حرفهای من گوش بده و قسمش بدهی به اجداد مرده و زنده اش و طرف نگاهت کند و دیوانه دیوانه گویان فرار کند و تو بمانی زیر زلّ آفتاب که می سوزاند کله ات را و دلت را و هی نگاه کنی که چه؟ ها؟ چه شده؟ که چرا من اینجوری ام این روزها! که هی بگویی عیب ندارد و تو هم آدمی و یک روز حالا حالت بد است و درست می شود و تو بگویی بهش که خوب، حالم بد است و بعد از یک سال یکی را می خواهم حرف بزنم و اگر راست می گویی یکی را پیدا کن که گوش بدهد و مگر خودت کم گوش دادی به مردم؟ کم انرژی دادی و کم زور زدی که خراب نشوند و چرا الان هیشکی، واقعن هیشکی نیست؟ ها؟ و تو نگاهش کنی و برگردی به هوای درآوردن سیگار از جیب کیف گنده سنگین روی دوشت، که نبیند چشمهایت را و تا سیگار دربیاورد، تو خودت را رسانده باشی به سایه چهارتا درخت سر عباس آباد و سهروردی و ایستاده ای و نگاه می کنی آدمها را که از این ور می آیند و هی رد می شوند و نگاه می کنند به تو که انگار دیوانه ای و تو واقعن دیوانه ای امروز و سیگارت را روشن می کنی و نگاه می کنی به مردم و راه می افتی سمت خانه ات و به این فکر می کنی که اینها را ننوشته ای که یکی برگردد دل بسوزاند برایت و آخی آخی کنان بگوید زیر لب که طفلکی؛ نه، نه… تو خاک بر سر فقط نوشته ای اینها را که بگویی یکی دو روز سگی هم داری تو و آدمی تو و گاهی دلت درد دارد و سنگ نیستی و خسته ای. همین!

توی این روزها، آدم حتی شرمش می شود که ناله کند، چسناله کند…. خفه باشم بهتر است!

مرگ، بهترین چاره است، وقتی مشکل خودِ خودِ خودتی!

ببین پسرم! عزیزم! بزرگ شدی دیگه، گنده شدی، سن و سالی ازت گذشته، بعضی چیزا رو باس یاد بگیری! فهمیدی؟ یاد بگیر! یاد بگیر هر حرفی رو هر جایی نمی زنن! هر چیزیو همه جا نمی گن. ببین چی می گه. کی می گه. بعد فکر کن. جو گیر نشو. دهنتم ببند. آ باریکلا! بالکل ببند فکو! و گرنه دفعه بعد به زور می بندمش! تو که بلد نیستی، نمی فهمی، بهتره خفه شی! خوب؟ آفرین. پس خفه شو لطفن. کلن حفه شو! هر کی هم هر چی گفت، تو فکتو بسته نگه دار. از این گوش بگیر و از اون یکی در کن. بی خیال باش. ملت خودشون مشکلاتشونو حل میکنن. تو به فکر ماست واسه کله کچلت باش. خوب؟ گرفتی؟ دمت گرم. حالا در حال خفه، برو به زندگیت برس و بیشتر از اینم گند نزن، لطفن!