Nokia 540′uı yaklaşık 1.5 yıl kullandım. Üniversiteyi kazandığımda cebimde o vardı. Yurtta kalırken Ankara’daki kız arkadaşımla saatlerce konşmamı da kendisine borçluyumdur. Cep telefonları gibi pahalı olmadığından şarja takılı bir vaziyette çok kahrımı çekmiştir o dönem :) Ne var ki ayrılığımız acı oldu kendisiyle. Marmara İletişim Fakültesi Sinema Klübü’nde “Hair” müzikalinin gösterimini organize ederken sınıfta sıranın altında unutmuşum kendisini. Gösterim bittikten sonra koşarak sınıfa çıkmıştım ne var ki yerinde yeller esiyordu.

İkinci telefonum hangi gazetenin verdiğini hatırlamadığım canım ciğeerim Alcatel OT View DB idi. Kendisi sayesinde SMS kültürünün bir parçası haline gelmiştim. Menüsü gayet karışıktı ve bu hoşuma gidiyordu resmen. Şarjınız bitince arkasına yerleştirilen kalem pillerle yarı yolda kalmamanızı sağlaması da güzel bir artı özellikti. Ne var ki onunla da yollarımız ayrılmaya başlayacaktı. 2002 yılına kadar kullandım ancak. Kendisi ya bozulmuştu ya da eskidiğinden bir kenara koymuştum hatırlamıyorum ama kısa bir dönem de (bi kaç aylığına) Nokia 8110 da kullandım. Ancak onu düşürüp kırmıştım.

GPRS’in konuşulmaya başlanması, mobil internet diye bir şeyin ortaya çıkması sonucunda ben de yerimde duramamaya başlamıştım bu dönem. Ne yapmalı ne etmeli GPRS özelliği olan bir telefon edinmeliydim ve edinmiştim de; Ericsson T65 ile GPRS dünyasına adım atmıştım :) Wap sitelerinde çılgın atıyordum artık. Ancak GPRS’in asıl nimetini data kablosu ile telefonun bir modeme dönüşmesini sağlamakta bulmuştum ki, o dnem Telsim’in 9 lira gibi bir fiyata sınırsız internet bağlantısı verdiğini hatırlatmak isterim! Büyük olaydı! İnternet 1 lira olmuştu bile! :)

T65 hakkında 2002 yılında Ekşi Sözlükte yazdıklarım şu şekildeymiş;

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=ericsson+t65%2F%40keep+clubbin

T65′in kitlenme gibi sorunları ile çileden çıkan ben, etrafımda dönen Nokia çılgınlığına anlam veremiyor, Nokia’nın basit menüsünü sevmiyor, madem menüsü basit o zaman iyi değildir gibi garip bir mantık yürütüyordum.

T65′in ardından bir arkadaşımda gördüğüm Sony Ericsson T300′e geçiş yaptım. T300 ile birlikte verilen kamera aparatı ile yeni bir sayfa açıyordum mobil yaşamımda. 256 renk ekrana sahip minik ekran o dönem sanki bana 23 inç oled ekran gibi gelmekteydi. Her ne akdar pek kullanışlı olmasa da bu kamera aparatı cep telefonu ve kamera konsepti ile tanışmam bu şekilde olmuştu. T300 sonrasında 2004 yılında T68i’ye geçiş yapmıştım. Bu iki yıl Sony Ericsson’u benimsediğim yıllar olarak tarihe geçmiş bulunuyor. T68i’yi babam geçtiğimiz yıla kadar kullanıyordu ta ki telefon dayanamayıp  çalışmayı durdurana kadar :)

T68′i babama devretmem ile Nokia egemenliğini kabul etmem de bir oldu. Artık 256 renk komik geliyordu. Ayrıca megapixelli bir kamera şarttı mobil yaşamda! Telefonun ekranı da elbette büyük olmalıydı. İşte bu şekilde Nokia 6630 maceram başlamış oldu. Artırılabilir bellek, video izlemek gibi işlemleri S60 işletim sistemli bu ilk nesil smartphone ile yapmaya başlamıştım. Artık yavaş yavaş mobil teknoloji ile ciddi anlamda tanışmıştım diyebilirim. Ne var ki mobil internet konusunda hala çok eksiği vardı telefonun. Bir kere ağırdı, takozdu ve bir yıl kadar kendisini kullandıktan sonra kendisinden sıkılmıştım :) İşte bu sıkılma dönemimin zirve yaptığı bir anda gözüme Motorola RAZR V3 takılmıştı. Unutmuyorum Aydın’da ailemin yanında tatildeyken aldım benim 6630′u gittim bir telefoncuya takas yapmak istediğimi söyledim. Sıfır Motorola RAZR V3 ile eski Nokia 6630′umu üstüne de bi 50 lira vererek takas yaptım. Motorola tam anlamı ile tasarımı, inceliği ile beni vurmuştu. Yoksa kamerası rezaletti. GPRS özelliğini bir kere olsun kullanmadım, T9 girişe Nokia ile alıştıktan sonra Motorola da sms yazmak da işkence gibi gelmekteydi.

Motorola tasarımıyla beni benden almıştı tamam da bir de sağlamlığı ile beni etkilemişti. Kim bilir kaç defa düşürdüm kapağı açıkken, sinirli olduğum bir kaç zamanda yere fırlattığım da olmadı değil kendisini. Haşin bir ilişkimiz vardı kendisiyle anlayacağınız! Kendisini bir yılı biraz aşkın süre kullandıktan sonra artık hayatımı değiştirecek cihaz ile tanışacaktım. IPHONE artık hayatıma girecekti. Telefonda konuşmaktan daha fazla internette dolanacak, telefona aldığım kontörler data paketlerine harcanacaktı. Bir buçuk yıl oldu sanırım Iphone’umu alalı. Kendisine kavuştuktan bir süre sonra Iphone 3G çıktı, umursamadım, donanımsal açıdan bir fark yoktu çünkü, şimdi Iphone 3GS çıktı. Donanımsal olarak değişiklikler mevcut ne var ki hala kesin almalıyım diyemiyorum 3GS’yi. IPhone 2G her işimi görmeye devam ediyor çünkü! :)

Şimdi şöyle bir bakıyorum da yaklaşık 10 yıl içinde 8 cihaz değiştirmişim (arada kısa süreli kullandığım idareten telefonlar var ama onları saymıyorum). Bu sayı çok ama çok makul bir sayı gibi geldi bana şimdi. Ben daha falza olabileceğini düşünüyordum. İyiymiş :) Peki sizin mobil cihaz tarihiniz nedir? Kaç telefon değiştirdiniz şimdiye kadar?

Video Blog çekmeye başlayacaklar için, kamera önerisi, çekim süresi tavsiyesi gibi konularda ahkam kestim :)

İzleyelim Efendim! :)

Bu arada Amerika’dan yakın zamanda gelecek olanınız varsa benimle site üzerinden iletişime geçerse çok sevinirim :)

Wikipedia’nın viral tanımı şu şekilde :
“Viral reklam, İnternet üzerinde büyük çoğunlukla video yapımı olarak e.posta yolu ile veya video paylaşım sitelerinde kullanıcıların ağızdan ağıza yöntemi ile yaydıkları bu yüzden de viral yani virüse benzetilen kendi kendine yayılan yeni nesil bir reklam metodudur.
Viral reklamlar ikiye ayrılmaktadır. Gerçekten son kullanıcı tarafından çekilen reklamlar, reklamı yapılacak firmanın kendisi tarafından çektirilenler.”

Kısa ama viral ile ilk karşılaşan birisi için yeterli olabilecek bu tanımın ötesinde bir şeyler merak edenler için yine wikipedia’dan bu sefer ingilizce bir sayfaya yönlendirmek isterim sizi http://en.wikipedia.org/wiki/Viral_marketing adresinden detaylı bir şekilde bu meseleyi öğrenebilirsiniz.

Şimdi gelelim Çağatayca’da viral ne menem bir şeye denk geliyor ona bakalım!

Bitti.

Çağatay evdeyken sıkılır ve bir şeyler çeker…

Şahsen kendisini çok severim. Normal colayı çok sevmem. Şekerli ıyk! Sağlıklı yaşam, kilo vermek filan değil aslında derdim. Şekersiz olması nedeni ile dişler konusunda çok daha az sorun çıkartıyor diet cola! Tadı da şekerden uzak, miss işte! Bir ara kutusunun üstündeki siyah ve kırmızının cazibesine kapılarak “Zero” ile aldattım kendisini ne var ki sonra doğru yolu, hak yolunu buldum da coca cola light’a geri döndüm!

Eğer evde kahvaltı yapmadıysam ki %97 yapmam, iş yerine geldiğimde içtiğim ilk şey kendisidir. Yanına da bir simit. Sabah sabah gazlı, asitli şeyler çok yanlış, midemizi çok kötü yapıyoruz değil mi? Yapalım boşverin! Valla!

Coca Cola Light’ı litrelik pet şişelerde almak bi bakıma güzel gelebilir ne var ki şu teneke kutunun verdiği hissiyatı pet şişeler vermiyor ne yazık ki. Teneke kutunun yukarıda da gördüğünüz gibi deforme etmesi çok zevkli ve ürüne belirli bir kişilik kazandırıyor gibi :) Pet şişeyi istediğiniz kadar bükün edin, geri eski halini alacaktır; oysa ki bu teneke kutuların hepsini farklı hallere büründürebilir, her birini kişiselleştirebilirsiniz! (Manyak mı dedin? Hmm)

Bence güzel işte! Kapitalizmin sembolüymüş, yok bilmemne böceğinden yapılıyormuş da ıvır zıvır… Geçin efendim; tadı güzel, kutusu da güzel! Eh o zaman içerim ben mirim bunu!

Sözlerime burada son verirken geçen günlerde keşfettiğim bir grubu sizlerle tanıştırmak istiyorum. Lübnanlı Bendaly Ailesi. :) 1978′de Kuveyt’te kaydedilmiş bu video klibin bağımlılık yaratması da olası! :)

Apple – Iphone Fan Boy’u gibi gözükmek istemiyorum pek ama yine bir iphone haberi ile birlikteyiz sevgili okur! :) Bundan önceki iphone Os 3.0 ile ilgili yazdığım yazıda 2G Iphone’lar için bir çok özelliğin kısıtlandığını söylemiş ve isyan bayrağını çekmiştim! Bu yazı ile bu isyan bayrağını bir nebze olsun indirme gayesindeyim çünkü; Push Notification ( Bildirimler) özelliği  2G’ler de de çalışmakta. (Ben bugün bunu öğrendim)

Ne var ki bu özelliği destekleyen uygulama sayısı bir elin parmağını geçmiyor. App Store’da bu özelliği kullanan programları sizler için buldum! ( Yalan önce kendim için buldum!).

- BeejiveIM : Sanırım bu özelliğin en işe yarayacak gibi gözüken uygulaması! 9.99$ lık fiyatı dışında hiç bi kusuru yok. Aklınıza gelebilecek hemen hemen her mesajlaşma protokolünü destekliyor. 24 saat online olmaktan çekinmeyecekler için bire bir!

-Truphone : Skype’ta olduğu gibi kredi satın alıp internet üstünden telefonla görüşme yapmaya yaran bir program. Bu son sürümde msn, googletalk ve skype desteği de gelmiş durumda. Tahmin edebileceğiniz gibi arandığınızda Push Notification ile uyarılıyorsunuz ama programın yorumlarında kendisi hakkında pek iyi şeyler söylenmiyor, Push Notification çalışmıyor deniyordu. Benim denemelerim de başarılı olamadı. İyi yanı bedava olması.

- AP news : Adından da anlaşılabileceği üzere Associated Press Haber Ajansı tarafından geçilen önemli haberler ekranınıza yansıyor. Bu uygulama da bedava ancak haberler ingilizce, belirtmekte fayda var.

- Tap Tap Revenge : Çalan şarkının ritmine göre notaları yakalamanızı (bunu ekrana basarak veya iphone’unuzu sağa sola veya öne sallayarak yapıyorsunuz) salık veren eğlenceli bir oyun kendisi. Listenizden seçtiğiniz bir arkadaşınıza “meydan okuyabiliyorsunuz” bu meydan okuyuşunuzun ardından arkadaşınızın iphone’unda beliriyor. Yalnız belirtmem lazım, grafik işlemciye yüklendiğinden oyun esnasında şu yaz aylarında iphone’nunuz çok çok sıcak hale geliyor! Uyarmadı demeyin :)

- Hey Where Are You Location Service : Bulunduğunuz konumu gps yardımıyla arkadaşlarınızla paylaşmanızı sağlayan bir program. Detaylı incelemesini İphone Turkiye yapmış. Bedava olması güzel ne var ki biz 2G emektarları için çok bir şey ifade etmiyor.

Bu programların dışında bir kaç tane daha Push Notification özelliğini kullanan program var ama onlar da Türkiye’de çalışmıyor. Misal; AIM, Umbrella, E*TRADE Mobile Pro gibi.

Bu arada önemli bir bilgilendirmede bulunmak istiyorum; Iphone 2G’ler Os 3.0′a geçtikten sonra baz istasyonlarından tayin edilen tahmini yer özelliğini yitirmiş durumdalar! Evet evet, şaşırtıcı ama gerçek! Sanırım bir bug bu. Çünkü Google Maps’te konumunuzu bulmak istediğinizde karşınıza “Yeriniz belirlenemedi” uyarısı çıkıyor. Bu sorunu tek yaşayan ben miyim diye araştırdığımda da yalnız olmadığımı tüm 2G sahiplerinin aynı dertten muzdarip olduğunu gördüm. Bu da not olarak kalsın.

Pazar günü Efes One Love festivalindeydim. Festivalden ziyade son albümleri ile beni tekrar kendilerine aşık eden Royksopp‘u canlı dinlemek için oradaydım. Ne var ki müzikal bağlamda tam bir hayal kırıklığı yaşadım. (Böylelikle son söyleyeceğimi de ilk başta söylemiş oldum)

Uno Keyfi

Festival iki günlük olmasına rağmen yukarıda bahsettiğim sebepten dolayı ilk günü pas geçtik. Pazar günü akşama doğru festival alanına giriş yaptık. Yasemin Mori sahnedeydi. Konseri izlemekten ziyade gölgelik bir yer bulmanın daha akıllıca bir iş olacağını düşünüp Samsung’un standının ön tarafında bir yerlere kurulduk. Uno destemizi çıkarıp vakit geçire planlarımızı uygulamaya koyduk. Uno‘dan bi haber arkadaşlar olabilir, Uno çok ama çok keyifli ve severseniz bağımlılık yaratabilecek bir kağıt oyunu. Özellikle bu tarz etkinliklerde, yazlıkta, barda, cafede (bazı mekanlar oynatmaya izin vermiyor, misal Beyoğlunda Cafe Pi, Caddesbostanda Havelka!).

Portecho Konserinden

Uno hesaplaşmamız sürerken Samsung standında Air Star yarışmasına biraz göz attım. Ya Tuğçe ya da Tuba idi ismi, bi abla bayaa iyi performans gösterdi, alkışladım kendisini! Sanırım o aldı zaten Macbook’u. Samsung standından Portecho konseri başlayınca uzaklaştık. Tüm konseri izlemesem de 3 parçayı filan canlı izledim. Ses sisteminde problem olduğunu o an farkettim. Daha önce de Portecho konserinde bulunmuştum ve çıkan ses bu değildi tam manasıyla… Ciddiye almadım ama. (Keşke federallere haber verseydim). Starsailor konserini hiç kaale almadım çünkü daha önceki yıllarda yeterince kendilerini izlemiştim. O yüzden sese de alıcı bir kulakla bakmadım diyebilirim. Tek bir şeye odaklanmıştım, Royksopp!

Bu tarz etkinliklerde bira içip vakit geçirmek gibisi yok. Efes’in tırmanış duvarına hafif alkollü bi şekilde yanıma kuzenimi de alarak ( gayet uzun boylu bir cengaverdir kendisi) yöneldim. Aslında malubiyeti kabul ederek ‘makarasına’ girişmiştim bu eyleme ne var ki lk başta ufak bir sorun yaşamanın dışında gayet de ben kazandım! Nıhaha! :) En keyifli anlarından birisi buydu günün! Azim, Başarı ve Efes! :)

Gayet Tırmandım :)

Her şey buraya kadar güzel…di! Güneş gitmiş, bünye beklenen konser için yeterli alkol seviyesine ulaşmış, arkadaşlarla hoşça vakit geçirilmiş ( Murat Nahçivani‘nin Wii Fit üstündeki hareketlerini çekmediğim için kendime çok

Royksopp Sahnede

kızıyorum) ve beklenen konser gelmişti! Royksopp ilk sahneye çıktığında sahnede tarafında bile değildik. Kuzeni alıp hızla ön tarafa doğru hücum ettik. Bi şekilde sahneyi görebilecek kadar yaklaştık ama insanlıktan çıkmıştım ben o 5 dakikada. Böyle bir sıkış tıkışlık yok! Yerimizi belirledikten sonra sağa sola hafiften sallana sallana kendi alanımı işaretledim sonra tüm dikkatimi sahneye verdim. Vermez olaydım, basslar boğuk, vokaller anlaşılmıyor… “Bu ne yaa” diyordum içimden ama bi yandan da şarkılara eşlik edip eğlenmeye çalışıyordum. Ses gerçekten rezaletti! Alandaki sesin gerçekten kötü olduğunu anlamak için ‘Ses Mühendisi’ olmayada gerek yoktu hani. Gayet amatör, yalnızca biraz dikkatli, bir kaç electronica konserine gelmiş birisi bile anlayabilirdi sesin ne kadar kötü olduğunu. Bu kötü ses sisteminden midir bilinmez Royksopp bir saat civarı sahnede kaldı ve bitirdi konseri. Sonrasında iki kere bis yaptılar. İkinci bis bence konserin en iyi anıydı. Sonuç olarak neredeyse tüm şarkılara eşlik ettim, zıpladım ettim ama büyük bir eksiklik vardı, parçaları hissetmedik! Bu hissetmek mevzusunu nasıl açıklarım…? Hmm, Bi Massive Attack, Daft Punk konserine katılmış olanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır…

Şimdi sormak istediğim şeyler var;
- Pozitif, profesyonel bir organizasyon şirketi. Nasıl oluyorda ses sistemini bu şekilde es geçebildiler?
- Konser biletleri ‘görece’ ucuz olduğu için mi ses sistemine önem verilmedi? Ne kadar ekmek o kadar köfte mi? denildi bizlere?
- Royksopp gibi bir grubun kendi tom-mayster’ı olmaması mümkün değil. Kendisi bu konuda ne dedi acaba? Royksopp üyeleri bu konuda bir açıklama da bulundu mu?

Bu ses konusuna ben mi bu kadar çok taktım ki diye düşünürken dün sabah Meriç Kara‘nın da benim gibi düşündüğünü gördüm. Ekşi Sözlük’te de konu ile ilgili girişler vardı. Demek ki çok da yanılmamışım.

Son bir kaç söz;
Festival alanı gayet eğlenceliydi, bilet fiyatları, içki fiyatları makuldu, hoş ablalar abiler vardı, yıllardır görmediğimiz arkadaşlarımızla karşılaşma imkanı sağladı. Ne güzel! Ama bu haliyle Santral İstanbul’da yapılmış bir pikniğin ötesine geçemez bir festival! Konser alanının düzenlenmesi (ses sisteminden yerleşim planına kadar) büyük önem taşıyor çünkü asıl mevzuu orada yahu! Pozitif umarım bu eleştirileri dikkate alır!