Bu ayette ise sınıfsal farkın Allah katında kesinlikle olması gerektiğini görüyoruz. Bu platformun üyesi olan arkadaşlar kesinlikle benden daha iyi biliyorlardır bu ayetin çelişkisini veya kendilerince bir yorum getirebilirler uzlaşı için bilemiyorum ama benim açımdan bu ayet ile İslam sınıfsal mücadelenin önünde bir engel olarak da bulunuyor. Bunu kim açıklayacak peki?

Bu oluşumu destekliyorum. Kendilerini eleştirdiğim bir nokta da yok, iyi niyetle hareket edip, emek ekseninde mücadele eden herkesin yanında olmak boynumuzun borcudur ne var ki İslam üstünden emek ekseninde bir mücadele verilmeye kalkılıyorsa da ortada açık bir şekilde bulunan bu çelişkinin de sorgulanması gerekmektedir diye düşünüyorum.

Saygılar.

Paylaş/Kaydet

 

Amerika’nın da işi zor gerçekten. Obama’nın ”Meds Yeghern”, “Büyük Felaket” açıklaması ne Türkiye’yi ne de Ermenistan’ı tatmin etti. Ermeni Diaspora’sı Obama’yı ihanetle suçluyor. Türkiye ise 24 Nisan’a önem atfedilmesini kınıyor. Amerika ise iki tarafın da incilerinin dökülmemesine uğraşıp asıl kazanan taraf olmaya çabalıyor. Türkiye’den de Ermenistan’dan da böyle tepkiler gelmesi pek umrunda değil Amerika’nın. Yeter ki uluslararası sermaye güçlerini kırmasın. 1915′te yaşananları soykırım olarak değerlendirmek veya değerlendirmemek sizin elinizde. Ortada yüz yıllık bir kan davası var. Bu kan davasına ortak olmak gibi bir amacım hiç ama hiç yok! Ne Türkiye ne de Ermenistan cesur davranmayı göze alamıyor. Çünkü bu kavganın devam etmesi işleri aslına bakarsanız daha da kolaylaştırıyor. Sınırlar kapalı kalıyor, nefret ile beslenen kitle büyüyor, milliyetçilik ile beslenen insanlar, insanlıktan çıkıyor, devleti için kurşun sıkan değerli kahramanlara dönüşüyor. Korku halkı üstünde egemenliği sağlamak isteyen bir devletin oyuncağıdır. Devletimizin de bolca oyuncağı var Ermenistan konusu da bir oyuncak devlet elinde.

Resmi tarih ile büyütülmüş, devletin bize öngördüğü doğruları anaokulundan itibaren  kanıksamaya zorlatılan bir neslin çocuklarıyız! Beraberinde o kadar sakatlıklar ortaya çıkarıyor ki bu durum ; 4-5 yaşlarında bir çocuğu asker kıyafetleri içinde selam dururken gördüğümde işte bu yüzden üzülüyorum! Askerliğin kutsal bir vazife olduğu, Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyet’inin bugününe kadar da asla hata yapmamış aziz bir devletimiz olduğu ile gururlandırıldık daha hayatımızın ilk yıllarından itibaren. Hoş son zamanlarda Dersim Katliamı, 12 Eylül gibi olaylar konusunda hesaplaşılmaya gidilebiliyor olması büyük bir adımdır ama YETMEZ.!

Milliyetçiliğin bir devlet politikası olarak görüldüğü bir sistemde militarizmin bu şekilde güçlenmesi anlaşılır bir durum. Peki içinde yaşadığımız devlet hiç mi yanlışa bulaşmadı? Hiç mi halkını üzmedi, bu kadar mı aziz bir devlet bu?

Geçmişi bir kenara bırakalım hadi. Günümüzde Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde yaşayan insanların yüzde kaçı devletinden memnun dersiniz? Devlet tarafından herhangi bir sebepten ötürü ayrımcılığa maruz kaldığını düşünen kaç insan bulabilirsiniz bu ülkede acaba? Bir elin parmağını geçmez mi dersiniz? Keşke öyle olsa…

Günümüzü bir kenara bırakalım biraz da… Ne de olsa geçmişi ile övünmekten vazgeçmeyen bir milletiz. Hakkımız da yok değil hani, koskocaman bir imparatorluktan devraldığımız (?) -sahi, biz devralmadık değil mi, gayet yıktık o imparatorluğu- bir ülkede yaşıyoruz. Ne var ki Osmanlı ile olan bağımız çok ama çok karmaşık. İstanbul’u fetheden Osmanlı ile övünürken gerileme dönemine giren Osmanlı’nın yaptıklarını işimize geldikçe sahipleniyoruz. Mesela Çanakkale Savaşı’nı… Çanakkala Savaşı’nı Türkiye Cumhuriyet’inin kazandığını sanan binlerce insan vardır bu ülkede. Oysa ki bir Osmanlı İmparatorluğu’nun savaşıdır bu. Sevr antlaşması var bir de. Asla kabul etmediğimiz ve Kurtuluş Savaşı’nın ilk kıvılcımını koparmaya yarayacak antlaşma. Sahiplenmiyoruz bu antlaşmayı yapan Osmanlı’yı ve yeni bir devlet için ilk kıvılcımlar ortaya çıkmaya başlıyor.

Osmanlı İmparatorluğunu sevgi ile işlerini halleden bir imparatorluk olarak da görmeye mahkum bırakıldık biz. Osmanlı’nın hakimiyetindeki topraklarda müslüman olmayanların çok rahatlık içinde yaşadığı bilgisi ile girdik üniversite sınavlarına. Öyle ya ufacık çocuğunuzun elinizden devlet tarafından alınıp zorla başka bir dinin üyesi yapılarak asker olarak yetiştirildiğini düşünün. Veyahut sadece müslüman olduğunuz için çok daha fazla vergi verdiğinizi düşünün. Bunun karşılığında can mal güvenliği sağlandığını… Adil mi? Lütfen “o zamanın şartları…” ile başlayan savunmalara girişmeden sakin kafa ile bir düşünün. Öz kardeşinizi boğarak öldürmenin size kazandırdığı asaleti düşünün…

Bu örnekleri sadece şunun için verdim, Osmanlı o kadar da sütten çıkmış ak kaşık değildi. Döneminin lideriydi lakin göze aldığı çok şey vardı ve bunlar insanlık ile ne kadar açıklanabilir, açıkcası ben bilemiyorum. (Bu konu hakkında tartışmak güzel olabilir, yorumlarınızı bekliyorum) 1915′e gelince, şunu aklımızdan çıkarmamak lazım ki resmi tarih bize her şeyi doğru aktarmıyor, Türkiye Devleti’nin resmi tarihi ne kadar camilerde Ermeni Çeteleri tarafından yakılan insanları öne sürerse sürsün karşısına bir o kadar canice yapılmış olaylar ortaya konacaktır. İlk başta da belirttiğim gibi bu yüzyıllık bir kan davası! Bu davada kimi tuttuğunuz önemli değil. Yeter ki insanlığınızı kaybetmeyin tüm bu olayları değerlendirirken. 

Geçtiğimiz günlerde yurtdışına freelance iş yapan bir arkadaşım Amerika’da yaşayan bir Ermeni vatandaş tarafından ilan verilen bir işi sırf Türk olduğu için alamadı. İş için gerekli donanımı bilgisi her şeyi olmasına karşın hem de. Bu kadar net söylüyorum çünkü iş veren tarafından bu açık bir şekilde belirtildi. Bu kadar milliyetçilik ırkçılığa girer gözümde. Tıpkı Hocalı Katliamı’nı Taksim’de protesto eden kitlenin ellerinde taşıdığı “Hepiniz Ermenisiniz Hepiniz Piçsiniz” pankartındaki ırkçılık  gibi… 

Dipsiz bir kuyu bu. Çözümü ise devletlerde aramamak lazım. Devlet bu nefreti kullanmasını çok çok iyi bilir, yapacağı bürokratik, ticari antlaşmalarda elinde hep kozu olur çünkü. Çözümsüzlük bir tek bize yaramıyor arkadaş, yani HALKA! Türkiye ve Ermenistan halkı çözecek bu işi, sizin benim doğmamış çocuklarımız çözecek belki de… Çünkü, çözmeliler.!

Saygılar… 

Paylaş/Kaydet

Evet… Nerede kalmıştık?

Şimdi klasik uzun zamandır bloguna ilgi göstermemiş blogçu yazısını yazmam lazım. Okurlardan özür dileyerek ne kadar meşgul olduğumu, işlerin başımdan aşkın olduğunu, aslında yazmayı çok istediğimi ancak işte Allah kahretmesin ki zamanımın hiç olmadığını filan yazmam lazım.

Bu tarz canım cicim yazılarının yerine kısaca şunu yazmam daha doğru olacak, ” Yazmak istemiyordum.! ” Her konusu açıldığında başta sevgilim olmak üzere özellikle babam ve annem de bu yazmama durumuna ellerinden geldiğince değindiler… Yine de yazmadım. Dedim ya istemiyordum… Şöyle de bir gerçek var ki bir yılı aşkın zamandır şuraya bir şeyler yazmamayı başarmak gerçekten de ciddi bir istikrar gerektirmekte! Bu bakımdan beni kutlayabilirsiniz.

Çağatayca politik – gündem yazıları ile öne çıkan bir blogtu. Sanırım bu durumun omuzlarıma bıraktığı bir yük var. Politika ve gündem hakkında aklı selim ve kayda değer bir şeyler yazmak gerçekten yorucu ve hayatınızın önemli bir yerini kaplayan uğraş haline geliyor. Keşke mesleğim bu şekilde şekillenebilseydi. Olmadı. Olabilir mi bundan sonra? Neden olmasın… Kısacası bilmiyorum.!

Bir diğer konu, şu meşhuuurr konu; ” Sosyal medya”. Türkiye’de sosyal medya bir kaç yıldır bloglardan twitter kullanımına kaydı. Twitter yüceltildi, sosyal medya uzmanı adı altında kişiler peydahlandı bir anda. Twitter blogların kanını emdi resmen. Popülarite sevdası, troll dediğimiz ipe sapa gelmez kişileri (hani şu ortada hiç bir sebep yokken ortalığı karıştıran kişiler) bu mecraya çekti, klasik medya bu ortamdaki fokurdayan kazanı çok sevdi, tepe tepe kullanmaya başladı. Çevremizde twitter meşhurları diye bir kitle var artık, 140 karakterlik meşhurlar! Neyse efendim… Bu ortamda tutup blog yazarlığına geri dönmeye karar vermek ne kadar doğru dersiniz? Siz blog okuyor musunuz artık?

Blog ve twitter kullanıcıları arasındaki farkı anlatan güzel bir grafik buldum bu arada.

Görülebileceği gibi twitter girdilerinde teknoloji başlığının ezici bir üstünlüğü var. Gerçi isterse dünyanın kurtuluşunun açıklaması ezici üstünlüğe sahip olsun ne farkeder? Sonuçta 10 dakika boyunca bir konu hakkında bir şey okumanızı sağlayan bir yapı değil twitter. Sadece “anlık” girdilerin yapıldığı kısa bir mesaj servisi. Twitter’ı durum tespitleri ile entelleştiren bizleriz. Bu da prim yapıyor işte, kabul görüyor vs.

Twitter içerik üretmekten ziyade gözümde hala hızlı bir şekilde mesajlaşma aracı. Çünkü 140 karakterlik ürettiğiniz içerik bloglardaki gibi pek kalıcı değil. Eski içeriklerin takibi bloglardaki gibi çok kolay değil. İşte bu tarz eksikliker dolayısıyla aslında blogtan vazgeçmemek gerektiğini düşünmeye başladım (geç de olsa). Çağatayca yine eskisi gibi politikadan, teknolojiye ve sanata kadar kişisel görüşlerim ile bezenmiş bir blog olarak hayatına devam edecek. 

Siteyi eskilerden takip edenlerin farkedeceği bir husus da tasarımın değiştiğidir. Daha işlevsel bir tasarım buldum sanırım. Büyük bir sorunla karşılaşmadığım sürece bu tasarımla devam edeceğim. Tasarım hakkında görüşlerinizi “bana ulaşın” sekmesinden bana bildirebilirsiniz.

Paylaş/Kaydet

Paylaş/Kaydet

L O S T da bitti. Hayırlı uğurlu olsun ( Bambaşka bir yazı konusu )

Asıl önemli gelişme, Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP’nin başına geçmesi ile oluşan garip ortama dair olandı.

Baykal’a kurulan tuzak sonrasında gelen istifa ve adaylık… Kirlenmeye ve yozlaşmaya her daim açık olan politika sahnesinde beklenmeyecek şeyler değildir. Önemli olan bu tarz kriz anlarında durumu kendi lehine çevirebilmeyi bilmektir. Bana kalırsa CHP’de şu an olup bitenlerin arkasında işte bu kriz ortamından yarar sağlamayı başarmak yatıyor. Yoksa değişimmiş, Halkçı Kemalmiş; bunlar biraz içi boş kalan söylemler. Neden böyle bir değerlendirme yaptığımı gözümde beş paralık değeri olmayan gömlek tespitlerinin dışındaki argümanlarla yapmaya çalışacağım.

Kılıçdaroğlu’nun CHP yönetimine ne kadar bağlı olduğunu anlayabilmek için elimizde çok güzel bir örnek var; Onur Öymen’in başlattığı ‘Dersim’ tartışmasında gözler CHP’deki Alevi ve Dersimli milletvekillerine çevrilmiş, Kendisi de Dersimli olan Kılıçdaroğlu ilk başta Onur Öymen için “Gereğini yapmalı” demişse de Öymen’in “Ben gereğini yaptım…” ile başlayan açıklaması ardından CHP’de siyasete devam edip yönetimi desteklemiş tek bir kelime ile de eleştirel bir laf etmemişti bu konu hakkında. Oysa ki o dönem CHP il ve ilçe örgütlerinde azımsanmayacak kopmalar olmuştu.

Bu konuyu hatırlatmamın nedeni Kılıçdaroğlu’nun en büyük aidiyetlerinden birisini oluşturması gereken bir konuda ‘merkez’in sözünü dinlediğini hatırlatmak istememdir. Bu konuya “politika bu, nereli olduğunun önemi zaten çok olmamalı” gibi sözlerle yaklaşabilirsiniz elbette. Ben de o zaman şunu söylerim, Onur Öymen’in tartışma sonrası yaptığı açıklamalar tam anlamıyla faşizan boyutlardadır, bırakın Dersimli olmayı, kendisini Solcu olarak değerlendiren bir kişinin bu ideolojiyi paylaşan bir parti ile işi olamaz, bunu gururuna yediremez! Kaldı ki CHP bilindiği üzere Sosyalist Enternasyonel üyesi bir partidir; bu da CHP’nin komikliklerinden sadece biridir!

Kılıçdaroğlu’nun kemikleşmiş CHP mekanizmasına bağlılığını görmek için aslında eskiyi de çok hatırlamaya gerek yok, adaylığı öncesinde ve sonrasında ki tüm röportajlarından bu sonucu da çıkarabiliriz. Tüm bu değerlendirmeler de yanıldığımızı varsayıp Kurultay’daki konuşmasına baktığımızda da farklı bir söylemle karşılaşmıyoruz. Hakkını yemeyelim %10 barajını düşürmek üstüne bir şey söyledi . Bunun dışında ‘Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok’.

Açıkcası Kılıçdaroğlu’nun şu an söylediği gibi Baykal’ın izni olmadan adaylığa  girdiğine dair şüphelerim de var. Baykal’n istifasından sonra Kılıçdaroğlu ile yaptığı toplantı sonrasında CHP Milletvekili Oya Araslı’nın annesi Nadice Tezel’in cenaze töreninde hatırlarsanız Kılıçdaroğlu ile işaretleşti. Cenaze sonrasında da Kılıçdaroğlu ile TBMM’de ikili bir toplantı yaptığı konuşuluyor. Tüm bu olayların ardından da ilk başta aday olmayacağını söyleyen Kılıçdaroğlu adaylığını açıklıyor. Buna “değişim” değil, olsa olsa “değiştirdim” denir.

Bir çok genç arkadaş şimdilerde Kılıçdaroğlu’nu nasıl oluyorsa bir kurtuluş olarak görüyor. Ancak yukarıda da bahsettiğim gibi söylemlerde neredeyse hiç bir değişiklik yok, yönetim de değişim yok değil var ama en ağır isim Önder Sav yerli yerinde duruyor misal…

Çok olumsuz gittik; hadi biraz da olumlu yanından bakmaya çalışıp yazımızı toparlayalım. Öncelikle Baykal’ın eli ile öne itilmiş olsun ya da olmasın ortada yeni bir yüz var. Kim bilir belki bir sabah kılıçdaroğlu uykusundan uyanır ve Askeri yönetime, laiklik ekseninde muhalefet yapma alışkanlığına bir dur der! Hatırlarsanız kurultayda bir ara “FAŞİZME GEÇİT YOK, FAŞİZME KARŞI OMUZ OMUZA” sloganları atıldı. Keşke bu sloganların hakkını verecek açıklamalar da yapılabilseydi…

CHP bu kriz dönemini iyi atlattı ne var ki değişim bekleyenler de avuçlarını yaladı veyahut yalayacak!

Saygılar…

Paylaş/Kaydet

FormSpring!
Bir kaç haftadır moda haline gelen bir site bu. Adresi http://formspring.me Işlevi basit; bir hesap açıyorsunuz, site size bir sayfa oluşturuyor. Bu sayfanın adresini çevrenize dağıtarak size soru sorulmasını istiyorsunuz. Cevapladığınız sorular da sayfanızda yayınlanıyor! Sitenin asıl can alıcı noktası anonim soru sorulmasına olanak sağlanması, yani isterseniz kimliğinizi gizleyerek karşınızdakine soru sorabiliyorsunuz. Buraya kadar her şey güzel gözüküyor aslında. Sistem de bir problem yok. Ne var ki sitenin kullanım şekli hastalıklı bir hal alan teşhirciliğimizin sağlamasını bize sunuyor.

Kurumsal açıdan bakıldığında son derece yararlı ve zahmetsiz bir ‘feedback’ aracı bu site. Zahmetsiz bir şekilde hedef kitlenize ulaşıp, markanız, hizmetiniz veya ürününüz hakkında soruları alıp arşivleyebilir ve diğer kullanıcılarla da paylaşabilirsiniz. 10 numara hareket, bravo! Zaten sitenin asıl amacı da bu tarzda kullanımlara yönelik. Ne var ki bir de aşşağıda yazacağım durumlar var ki… Evlere şenlik!

Her türlü sosyal ağ ortamında (twitter, facebook, friendfeed… vs…) ‘paylaşım’ adı ile yaptığımız her şeyin altında aslında gizli kalmış bir teşhir ruhu yatıyor. Yeni bulunan bir müzik grubunu ilk siz paylaşırsanız “siz bulmuş” oluyorsunuz, yahut siyasi bir konu hakkında iki kelam ettiğinizde yine bunu ‘siz’ söylemiş oluyorsunuz! Her ne kadar kollektif bir oluşum gibi gözükse de bu ortamlar bireyselliğin, ‘ben’ kavramının tavan yaptığı yerlerdir! “Hayır efendim ben profesyonel manada kullanıyorum burayı” diyebilirsiniz, farketmez, yine sizin profesyonelliğinizdir odak noktası… Yanlış da anlaşılmasın bunu çok yadırgamıyorum, sonuçta ben de bir çok sosyal ağda bu söylediğim “ben” kavramını içten içe dışarı çıkarıyor, hava aldırıyorum.

Formspring’in Türk internet çekirgeleri(çekirge diyorum çünkü bir site keşfedildiği zaman istilacı çekirgeler gibi o sitenin suyunu çıkaran daha sonra da o ortamı terkeden bir kitledir bu) tarafından kullanılma şeklini incelersek bahsettiğim şu teşhircilik ile ‘ben, ben yine ben’ hezeyanlarının bir karışımından oluşuyor. Şimdi sorsanız “yok canım eğlenmek için açtık biz o hesabı yaa” şeklinde cevap vereceklerdir; hadi objektif olmak adına bir kısım çekirgenin gerçekten bu siteyi eğlenmek amaçlı kullandığını söyleyelim ne var ki ben inanmam ama saygı duyarım!

Peki ne yatıyor bu formspring çılgınlığının altında dersiniz? Aslında cevaplar basit; sosyal medya mecrasında herkes kendisini ünlü zannetmekte, ünlü demeyelim hadi de ‘önemli’ diyelim. Kendisine soru sorulması gereken kişi olmak hoş bir duygudur çünkü. Tabii burada sorunun niteliği çok önemli bir olgu. Kimi insana sadece yolda yürürken yol sorarlar, kimisine ise danışırlar. Hah işte o danışılan kişi olmak önemlidir. Bir de Ünlü kişilere sorulan abuk sorular vardır, “burcunuz ne?”, “kaç sevgiliniz var” vs. gibi kişisel, kişinin kendisinden başka kimseyi ilgilendirmeyen özel hayatına ait sorular…

Formspring sitesinde hesap oluşturan Türk İnternet Çekirgesi önce bu sayfasını bağlı olduğu sosyal ağda duyurmak zorundadır. Çünkü haber vermese kimsenin de umrunda değildir ona sorulacak sorular. (Ama pardon eğlenmek için değil mi… tamam tamam…) Bu işlemden sonra sorular gelmeye başlıyor, öyle sorular ve cevaplar var ki evlere şenlik; sanırsınız ki soruyu cevaplayan kişi pop star bi abi/abla, cinsel hayatı hakkında ipuçları veriyor, yahut kimisi de var en çok şu çeşit elmayı seviyorum, işte şu arkadaşlarım en biriciklerim vs… gibi şeyler. Bu hesabı açan insanlara sokakta mikrofon doğrultup “kişilerin özel hayatına müdehale hakkında ne düşünüyorsunuz?” diye sorsanız size büyük büyük laflar ederler ama formspring sitesinde daha önce kaç kadın/erkek ile birlikte olduğunu çekinmeden söyleyebilir, sevdiği insanları deşifre edebilir… Ne hoş!

Kendinizi önemli hissetmek için, soru sorulan kişi olarak anılmak için formspring gibi oluşumlara ihtiyacınız yok! “Bilen kişi” olun zaten size sorular gelmeye başlayacaktır. Kendi halinde, ünlü biri de değilseniz kimsenin sizin inciğinizi boncuğunuzu bilmeye ihtiyacı yok şu dünyada. Merak eden size açar telefonu söyler. Kimliğin saklanarak soru sorulması olayına da değinmem lazım; madem böyle bir ortamda var olmayı seçtiniz size sorulacak en abuk, en gerzek soruyu bile sahiplenmeyi kabul etmişsinizdir, yer yer tacizkar olan soruları “neden böyle sorular geliyor?” şeklinde eleştirme hakkına sahip değilsiniz!

Formspring çılgınlığı sanırım tam manasıyla bitmedi. Görüyorum arada sırada birileri formspring sayfasının linkini yapıştırıyor. Çekirgeler tarlayı ne zaman terkeder bilinmez ama insanın kendini önemli ve ünlü hissetme arzusu geçmediği sürece bu tarz site istilalarına şahit olmaya devam edeceğiz!

Bu arada şu formspringin Türkiye’de kurumsal olarak, amacına uygun kullanılmasına örnek verecek birileri varsa sevineceğim.

Paylaş/Kaydet

Hep derler ya;

“Bir alanda uzmanlaşmak en iyisidir”. Elbette kişinin uzmanlaştığı bir alanın olması yaşantısında çok ama çok önemli bir faktördür ne var ki bu temenni çaktırmadan çok yönlü olmanın önünü kapıyor gibi gelmiştir hep bana. Bu arada bahsettiğim “mesleki uzmanlık” değil; kişinin sosyal yaşantısındaki çeşitliliği ya da daha gerçekçi olmak gerekirse ‘bölünmüşlüğü’ ile alakalıdır. Üniversite yaşantım başladığı andan itibaren tek yönlü bir birey olmayı reddedip bir çok alanda kendimi göstermeye çalıştım elimden geldiğince. Eylemlere de katıldım, partilerde de zıpladım, yeri geldi kös kös ders de çalıştım.

Ne var ki bir müddet sonra bu bölünmüş, parçalara ayrılmış yaşam tarzını idare etmenin zorlukları ile de karşılaşmaya başladım. Bir yanda  bitirmem gereken bir okul vardı, diğer yanda kariyer yapmam için çalıştığım bir işim. Bu ana hattı oluşturuyordu, ana hattın çatlaklarının dallanıp budaklanmasını sağlayan şey ise ait olduğum sosyal çevrelerin zıtlıklarından ileri geliyordu.

Bu tercihler beraberinde çeşitliliği getirse de bir yandan da kafanın yorulmasını ve bu yorgunluğun bi müddet sonra tembelliğe dönüşmesi riskini hep barındırıyor. Bu tembellik de garip bi tembellik aslında; yapmak istediğiniz bir iş var ne var ki gerekli zaman ve ilgiyi ayıramadığınız için istediğiniz kadar iyi olamayacak. O zaman yapmıyorsunuz ve kalıyor o iş. Bu tanımı “tembelliğin modern zamanda keşfi” şeklinde bir başlıkla pazarlasak da olur hani…

Yukarıda bahsettiğim gibi bölünmüşlük hayatımda çoğu zaman hep oldu. Hayatım bir kaç senedir hiç olmadığı kadar dijitalize olmuşken bu parçalanmış hayatın bir ucuna da dijital yaşantımın eklenmesi ve bu yaşantının da kendine ait parçalanmalara sahip olması beni hiç olmadığım kadar bir durgunluk evresine itmiş bulunmakta.

www.cagatayca.com iki yılı devirdi. Politik yazılardan oluşan bloguma uzun süredir gerektiği ilgiyi gösteremiyorum. Çağatayca’ya ilgi gösterememin en büyük nedeni yukarıda bahsettiğim parçalanmışlık. En düzenli yazdığım zamanlar kendimi ‘dışarıdan’ en fazla soyutladığım ve kendi başıma kaldığım zamalardı çünkü. Çağatayca bir kenarda dururken başlayan Bi Müsaade Et Programı (www.televidyon.com/bimusaadeet) programı, onun üstüne bir dönem eklenen kişisel projem www.hedefiphone3gs.com ve son dönemde yeni yeni ilgilenmeye başladığım www.negordum.com ile iyice nereye bakacağımı şaşırmış durumdayım. Tüm bunlara iş yaşantımı, yüksek lisans eğitimimi ve yaşanması gereken sosyal hayatımı ekleyince iki yukarı paragraftaki modern zaman tembelliği ile tanışmış oluyoruz.

Çözüm yüklerken kurtulmakta. Ne var ki o yüklerin ne olduğunu çok iyi belirlemek gerekiyor. Daha sonra kurtulmamanız gereken yüklerden kurtularak hayatınızı daha da çekilmez hale getirmeniz olası. Önceliklerin iyi belirlenmesi, tercihler vs… vs…  Eğer acımasızsanız gözünüzü karartıp tek bir noktaya odaklanıp, geride ne bıraktıysanız hiç görmeden yolunuza devam edebilirsiniz. Bu kolaydır da, gemileri yakarsınız… Ne var ki benim gibi dengeyi arıyorsanız işiniz zor, kolay gelsin!

Paylaş/Kaydet

Uzun zamandır yazmıyordum. Hele hele politik yazıların peşini bırakalı uzun zaman oluyor. Bu bırakışın nedenine isterseniz umutsuzluk deyin, isterseniz bıkkınlık isterseniz var olan toz duman bulutu içine sallanan bir küfür olarak algılayın. Kabulümdür. Kabul edemediğim şey ise bugün Anayasa Mahkemesi’nin 25. Kez aldığı bir karar; DTP’nin kapatılması kararı!

Hiç detaylarda kaybolmaya gerek yok, hukuksal açıdan haklıdır, şudur budur diye hukuk cambazlığı yapıp alkışları haketmeye çalışmaya gerek yok!  Yaklaşık 3 milyon insanın oy verdiği bir siyasi partiyi kapatacak bir irademiz var bizim ülkemizin.  Öyle bir ülkemiz var ki, iktidar partisi partisi kapatılmanın eşiğinden dönmesine rağmen,  konu ile alakalı anayasal düzenlemeleri  yapmaktan bi haber! Sivil anayasa diye haykırırken sadece bir taraf için haykırmıyorduk bizler, Sağcısına da, solcusuna da, Kürt’üne de Çerkez’ine de istiyorduk bu sivil anayasayı. Ne var ki olmadı, olamadı. Yitip gitti Sivil anayasa taslakları gazetelerin “sivil anayasa taslağı” ekleri ile birlikte.

Beceremediniz, beceriksizsiniz!

Askere uğurlanan, dağa çıkan her gencin olası akan kanlarından sizler sorumlusunuz! DTP’yi kapadınız bravo! Ahmet Türk ve Aysel Tuğluk’un milletvekilliklerini elinden alarak 5 yıl siyaset yasağı getirdiniz kendilerine, aferim! DTP kanadında “ılımlılar” olarak ekibin en önemli iki ismini siyasetten ihraç ettiniz! DTP’de şimdi “şahinler” gülümseyerek ayaktayız mesajlarını verirken siz de bir yandan gülümseyeceksiniz değil mi?

Demokrasiyi gidişata göre askıya almak, “bu ülke benim senin değil; sakın ola ki benim dediğimden çıkayım deme, basarım üstüne, ezer geçerim”   anlayışı ile beslenen Statüko yine kazandı. Korku politikası ne güzel işliyor. Doğuda her yerde teröristler sokaklarda, çocuklar kandırılıyor, ellerinde taşlar… Bu kadar basit mi yahu? O çocuklara sorduk mu “neden taş atıyorsun?” diye. Sokaktaki eylemcilerle oturduk konuştuk mu? Bilindik cümlelerle ördüğümüz perde iniyor gözlerimize. İnsan zihni o kadar garip bir yapıda ki hemen inandırabiliyor kendisine her şeyi.  Sorgulamadan kabul etmeyi eğitimsiz insanlara yakıştırabilirim, normal karşılayabilirim ama pozitif bilim eğitimi almış bir insan nasıl olurda parti kapatılmasını ülkenin hayrına bir gelişme olarak değerlendirebilir, bundan keyif alabilir ve mutlu olabilir? Anlamak güç.

Farkında mısınız bilmiyorum ama yazının bu noktasına kadar halaa DTP haklıdır vs. demedim. DTP’nin eleştirilmesini hatta ve hatta iyi bir özeleştirilerini kendileri tarafından yapılabilmesini isterim. Mevzu DTP’nin yandaşı olmak ya da olmamak değil çünkü bu durumda. Ne var ki Ahmet Türk’ün kapatılma kararı açıklandıktan bir kaç saat sonra yaptığı açıklamadaki siyasi olgunluğun da lütfen altı çizilsin, hakkı verilsin. Böyle büyük bir ayıbı bu kadar üsturuplu bir şekilde karşılamak kolay iş değildir vesselam.

Şimdi ne olacak? Eğer DTP milletvekilleri siyasete devam etmeye karar verirlerse yeni bir parti çatısı altında tekrar birleşecekler, büyük olasılıkla Ufuk Uras’ında partiye katılımı ile mecliste grup kurmaya hak kazanacaklar. Bunun yanında bir ihtimal de milletvekillerinin istifa etmesi ki bu tepkiyi de anlayabilirim ne var ki tasvip etmem. Evet Statüko “burası benim oyun alanım istediğim gibi olacaksınız, olmuyorsanız yol veririm size böyle akıllı olun” demiştir, Şimdi siz bu oyun alanını içinize sindirip burada siyaset yapmayı kendi içinize sindirebilir misiniz? Empati yapmak lazım, becerebildiğimiz kadarıyla o da… Umarım siyaset arenasından çekilmez DTP kadrosu. Bu ortamı yumuşatmaktan ziyade herkesi daha da gerecek… Hem de çok!

Beceremediniz , beceriksizsiniz!

Türkiye; Demokratik laik sosyal bir hukuk devletidir demekle olmuyor ki bu işler. Böyle tokat gibi çarparsınız demokrasi duvarına. Taş atan çocukların ailelerinin yeşil kartlarını ellerinden alma yetkimiz var diyen valinizi iş başında tuttuğunuz sürece gülümser size “sosyal” devlet…

Daha yazacak çok şey var da, onları da ilerki günlerdeki gelişmelere saklayalım…

Paylaş/Kaydet

Nokia 540′uı yaklaşık 1.5 yıl kullandım. Üniversiteyi kazandığımda cebimde o vardı. Yurtta kalırken Ankara’daki kız arkadaşımla saatlerce konşmamı da kendisine borçluyumdur. Cep telefonları gibi pahalı olmadığından şarja takılı bir vaziyette çok kahrımı çekmiştir o dönem :) Ne var ki ayrılığımız acı oldu kendisiyle. Marmara İletişim Fakültesi Sinema Klübü’nde “Hair” müzikalinin gösterimini organize ederken sınıfta sıranın altında unutmuşum kendisini. Gösterim bittikten sonra koşarak sınıfa çıkmıştım ne var ki yerinde yeller esiyordu.

İkinci telefonum hangi gazetenin verdiğini hatırlamadığım canım ciğeerim Alcatel OT View DB idi. Kendisi sayesinde SMS kültürünün bir parçası haline gelmiştim. Menüsü gayet karışıktı ve bu hoşuma gidiyordu resmen. Şarjınız bitince arkasına yerleştirilen kalem pillerle yarı yolda kalmamanızı sağlaması da güzel bir artı özellikti. Ne var ki onunla da yollarımız ayrılmaya başlayacaktı. 2002 yılına kadar kullandım ancak. Kendisi ya bozulmuştu ya da eskidiğinden bir kenara koymuştum hatırlamıyorum ama kısa bir dönem de (bi kaç aylığına) Nokia 8110 da kullandım. Ancak onu düşürüp kırmıştım.

GPRS’in konuşulmaya başlanması, mobil internet diye bir şeyin ortaya çıkması sonucunda ben de yerimde duramamaya başlamıştım bu dönem. Ne yapmalı ne etmeli GPRS özelliği olan bir telefon edinmeliydim ve edinmiştim de; Ericsson T65 ile GPRS dünyasına adım atmıştım :) Wap sitelerinde çılgın atıyordum artık. Ancak GPRS’in asıl nimetini data kablosu ile telefonun bir modeme dönüşmesini sağlamakta bulmuştum ki, o dnem Telsim’in 9 lira gibi bir fiyata sınırsız internet bağlantısı verdiğini hatırlatmak isterim! Büyük olaydı! İnternet 1 lira olmuştu bile! :)

T65 hakkında 2002 yılında Ekşi Sözlükte yazdıklarım şu şekildeymiş;

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=ericsson+t65%2F%40keep+clubbin

T65′in kitlenme gibi sorunları ile çileden çıkan ben, etrafımda dönen Nokia çılgınlığına anlam veremiyor, Nokia’nın basit menüsünü sevmiyor, madem menüsü basit o zaman iyi değildir gibi garip bir mantık yürütüyordum.

T65′in ardından bir arkadaşımda gördüğüm Sony Ericsson T300′e geçiş yaptım. T300 ile birlikte verilen kamera aparatı ile yeni bir sayfa açıyordum mobil yaşamımda. 256 renk ekrana sahip minik ekran o dönem sanki bana 23 inç oled ekran gibi gelmekteydi. Her ne akdar pek kullanışlı olmasa da bu kamera aparatı cep telefonu ve kamera konsepti ile tanışmam bu şekilde olmuştu. T300 sonrasında 2004 yılında T68i’ye geçiş yapmıştım. Bu iki yıl Sony Ericsson’u benimsediğim yıllar olarak tarihe geçmiş bulunuyor. T68i’yi babam geçtiğimiz yıla kadar kullanıyordu ta ki telefon dayanamayıp  çalışmayı durdurana kadar :)

T68′i babama devretmem ile Nokia egemenliğini kabul etmem de bir oldu. Artık 256 renk komik geliyordu. Ayrıca megapixelli bir kamera şarttı mobil yaşamda! Telefonun ekranı da elbette büyük olmalıydı. İşte bu şekilde Nokia 6630 maceram başlamış oldu. Artırılabilir bellek, video izlemek gibi işlemleri S60 işletim sistemli bu ilk nesil smartphone ile yapmaya başlamıştım. Artık yavaş yavaş mobil teknoloji ile ciddi anlamda tanışmıştım diyebilirim. Ne var ki mobil internet konusunda hala çok eksiği vardı telefonun. Bir kere ağırdı, takozdu ve bir yıl kadar kendisini kullandıktan sonra kendisinden sıkılmıştım :) İşte bu sıkılma dönemimin zirve yaptığı bir anda gözüme Motorola RAZR V3 takılmıştı. Unutmuyorum Aydın’da ailemin yanında tatildeyken aldım benim 6630′u gittim bir telefoncuya takas yapmak istediğimi söyledim. Sıfır Motorola RAZR V3 ile eski Nokia 6630′umu üstüne de bi 50 lira vererek takas yaptım. Motorola tam anlamı ile tasarımı, inceliği ile beni vurmuştu. Yoksa kamerası rezaletti. GPRS özelliğini bir kere olsun kullanmadım, T9 girişe Nokia ile alıştıktan sonra Motorola da sms yazmak da işkence gibi gelmekteydi.

Motorola tasarımıyla beni benden almıştı tamam da bir de sağlamlığı ile beni etkilemişti. Kim bilir kaç defa düşürdüm kapağı açıkken, sinirli olduğum bir kaç zamanda yere fırlattığım da olmadı değil kendisini. Haşin bir ilişkimiz vardı kendisiyle anlayacağınız! Kendisini bir yılı biraz aşkın süre kullandıktan sonra artık hayatımı değiştirecek cihaz ile tanışacaktım. IPHONE artık hayatıma girecekti. Telefonda konuşmaktan daha fazla internette dolanacak, telefona aldığım kontörler data paketlerine harcanacaktı. Bir buçuk yıl oldu sanırım Iphone’umu alalı. Kendisine kavuştuktan bir süre sonra Iphone 3G çıktı, umursamadım, donanımsal açıdan bir fark yoktu çünkü, şimdi Iphone 3GS çıktı. Donanımsal olarak değişiklikler mevcut ne var ki hala kesin almalıyım diyemiyorum 3GS’yi. IPhone 2G her işimi görmeye devam ediyor çünkü! :)

Şimdi şöyle bir bakıyorum da yaklaşık 10 yıl içinde 8 cihaz değiştirmişim (arada kısa süreli kullandığım idareten telefonlar var ama onları saymıyorum). Bu sayı çok ama çok makul bir sayı gibi geldi bana şimdi. Ben daha falza olabileceğini düşünüyordum. İyiymiş :) Peki sizin mobil cihaz tarihiniz nedir? Kaç telefon değiştirdiniz şimdiye kadar?

Paylaş/Kaydet

Video Blog çekmeye başlayacaklar için, kamera önerisi, çekim süresi tavsiyesi gibi konularda ahkam kestim :)

İzleyelim Efendim! :)

Paylaş/Kaydet