Carp*

Vraagteken

Fri, 13 Aug 2010 10:12:51 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze keer is deelt hij zijn vraagtekens bij de crisis.

De bal rolt weer. Het WK is nog nauwelijks uit het systeem. De kater van de finale is nog niet helemaal verwerkt. Maar de nationale competitie is afgelopen weekend weer van start gegaan. En de crisis is ook in de voetbalwereld flink doorgedrongen.

Al eerder schreef ik, dat een crisis vooral louterend werkt. Ik hou van een crisis. Deze louterende werking was de afgelopen tijd onverbloemd zichtbaar in de financiële sector en op de huizenmarkt. Allemaal heel vervelend als je je aandelenportefeuille gedecimeerd ziet of je huis al drie jaar te koop hebt staan. Maar velen zullen het me eens zijn, dat het bijzonder prettige ervaring was om al die makelaars en bankiers een keer met beide benen op de grond te mogen begroeten.

Een andere wereld die snakt naar wat relativering is de voetbalwereld. Ook daar lijkt dit jaar gelukkig de crisis definitief te zijn toegeslagen. Spelers die zich op het WK flink in de kijker hebben gespeeld, of ze nu Van der Wiel, Stekelenburg of Suarez heten, spelen dit jaar nog gewoon bij Ajax. Maar ook binnen de competitie zijn de effecten zichtbaarder dan ooit. Mijn favoriete club NAC heeft de dubieuze eer om als eerste eredivisieploeg met puntenaftrek te mogen beginnen aan de competitie.

Maar het meest tot de verbeelding sprekend beeld werd afgelopen weekend veroorzaakt door AZ. In Breda speelden zij met vraagtekens op het shirt bij gebrek aan een shirtsponsor. Dit beeld was, onbedoeld, nog treffender dan de sponsorloze shirts van vorig jaar, nadat de DSB bank was ingestort. Intussen werd bekend dat het een ludieke actie was in aanloop naar de bekendmaking van de nieuwe sponsor. Het beeld met de vraagtekens zal nog vaak terugkomen als over deze crisis gaat.

Wederom heeft de crisis dus vooral positieve gevolgen. De spelerssalarissen zullen vanzelf dalen, clubs zullen worden gedwongen weer realistisch te begroten en wellicht kunnen we afscheid nemen van een paar rotte appels. Verder staat ons een mooi jaar te wachten in onze Mickey Mouse competitie. Als topspelers zijn gewoon gebleven! Nee, het zuiverende effect van zo’n crisis is voor mij zeker geen vraagteken meer!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Rijk raak

Tue, 27 Jul 2010 12:25:03 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze keer mijmert hij over komkommertijd, zomergasten, topmannen en rooie Jan.

Het is zomer. Komkommertijd! Het WK, Wimbledon en de Tour de France zijn allemaal gewonnen door de Spanjaarden en daarmee zijn wij zo onze jaarlijkse siësta in gedommeld. Thuis, op de snelweg, op het werk en, bovenal, op tv.

Eén pareltje blinkt op tussen de meuk op de buis. Zomergasten! Jelle Brand Cortius deed het geweldig als presentator en de eerste gast was aansprekend. Jan Marijnissen. Wat is het toch een aansprekende en aimabele man. Jammer dat hij ZO socialistisch is als hij is, maar dat terzijde.

In het programma kwam een fragment voor uit het Zuid-Afrika van de jaren ’50 of ’60. In onvervalst Afrikaans gaf een blanke inwoner aan waarom hij in Afrika woonde en wat hem dreef om daar te ondernemen. Zijn uitspraak zou een legendarische oneliner zijn geworden, als het geen kommertijd was geweest: ‘ik wil rijk raak’.

Ook wij investeren in Afrika. Deze keer zijn er veel mensen die dit ons ontraden. Niet alleen de usual suspects, zoals onze ouders en de bank, maar ook mensen die in de regel bewondering hebben voor wat wij doen zijn resoluut: ‘Ik zou het niet doen’.

Maar wij geloven dat Afrika wel eens ‘het nieuwe China’ kan worden. Daarom zijn wij er actief. Wat ons vooral trekt is trouwens het avontuur en de ontwikkelpotentie die daar nog ligt. Niet zozeer omdat wij rijk willen ‘raak’. Dit zou mooi meegenomen zijn, maar de kans is groter dat we juist een beetje armer ‘raak’.

Zoals vaker aangegeven; als je rijk wil raak, moet je risico durven nemen. Ondernemers (en informele investeerders) zijn bereid dat risico te nemen. Niet blind, maar wel met een zekere overmoed. Bereid om ook het verlies te pakken, mocht dat aan de orde zijn. Rijk raak zonder risico kan maar op één manier.

Topman (dat zijn dus geen ondernemers hè!) worden bij een grote multinational en compleet de boel in het honderd laten lopen. Je bank te duur verkopen, grote acquisities doen in onbekende landen of een milieuramp veroorzaken. Het zorgt ervoor dat je in één klap wordt ontslagen, met €14 miljoen in je broekzak.

Jan Marijnissen ziet in de vrije markt het grote beest. Ik kan daar als ondernemer normaliter niet veel mee. Maar het nieuws van het vertrek van de BP topman jaagt mij al bijna in de armen van rooie Jan.

Volgende week viert Martijn zelf ook een weekje komkommertijd!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Bedrijfsformatie

Thu, 22 Jul 2010 10:01:42 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze keer legt hij een link tussen de formatie en onderhandelingen die hij zelf voert als investeerder.

De formatie gaat moeizaam. Rutte had nog zo beloofd voor 1 juli een coalitie te hebben. Inmiddels is het al bijna augustus en begint alles weer van voor af aan. Voer voor de vele notoire mopperaars die ons land rijk is. Maar is het echt zo gek?

Regelmatig ben ik betrokken bij onderhandelingen. Het gaat dan ook om een soort formatie: van een bedrijf wel te verstaan. In plaats van zetelverhoudingen en posities gaat het om aandelenpercentages en zeggenschap. Niet zelden zijn het de inhoudelijke punten waarover je het langst met elkaar kan blijven steggelen.

Inhoudelijke verschillen in zo’n onderhandelingen betreffen de focus van het bedrijf, strategische keuzes en ambities van de ondernemers. Niet zelden loopt het daarop spaak. Het is daarom ook belangrijk om goed te tijd te nemen. Een investeerder zal dit vaak zelf al willen, maar ook als ondernemer is het van belang niet voor ‘het snelle geld’ te gaan. Hier geldt het adagium: ‘haastig spoed is zelden goed’.

Dit geld waarschijnlijk ook bij een politieke formatie. De inhoudelijke verschillen daar liggen op een aantal vlakken nogal ver uit elkaar. VVD wordt vaak als vreemde eend in de paarse bijt gezien, maar vlak het linksconservatieve PvdA in deze ook niet uit. Deze partij heeft, zeker als het gaat om hervormingen van de arbeidsmarkt, zeer afwijkende standpunten van de andere drie! Al met al is het een moeilijke puzzel, die tijd vergt. Neem die tijd dan ook!

Verder is een onderlinge klik niet te onderschatten. Onderhandelingen tussen ondernemers en investeerders gaan een stuk makkelijker als er een onderlinge, persoonlijke klik is. Je bent veel meer geneigd iemand iets te gunnen, op het moment dat er een klik is. Als de onderhandeling met meer partijen is, maakt dat het niet makkelijker trouwens. De klik tussen twee personen kan compleet te niet gedaan worden door het niet klikken met iemand anders.

Iedere ervaren ondernemer weet dat de zomermaanden ideaal zijn om interne zaken nog eens op een rij te zetten en organiseren, zodat je na de zomer goed en fris kunt doorpakken. Formeer dus maar lekker door in de komkommertijd, maar zorg dat de zaakjes op orde zijn als het echte leven weer in volle hevigheid losbarst.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Focus of kwaliteit

Wed, 07 Jul 2010 15:42:49 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week analyseert hij de belangrijkste ingrediënten voor succes.

Focus het modewoord van dit WK. In Nederland tenminste. Oranje zou wereldkampioen moeten worden, omdat ze zo gefocust zijn. Maar om wereldkampioen te worden heb je niet alleen focus nodig, ook kwaliteit. Wat is het belangrijkste ingrediënt voor succes?

Wat is kwaliteit? Laten we Oranje als voorbeeld nemen. Een team vol goeie voetballers. Daar ligt het niet aan. Helaas bestaan de meeste teams van de tegenstanders ook uit louter goeie voetballers. Ooit leerde ik dat kwaliteit niet alleen iets objectiefs is in deze tijd. Alles heeft in zekere zin kwaliteit.

Kwaliteit = perceptie – verwachting. Een droge oneliner, maar ik ben ervan overtuigd. Je kunt de kwaliteit van wat je doet verhogen, door de verwachtingen (bij de klant of het publiek) te temperen. Als je het dan beter doet, dan verwacht lever je per definitie kwaliteit.

In het Nederlands kamp in Zuid-Afrika wordt gefocust. Hiermee wordt ondermeer bedoelt focussen op het einddoel. Nederland wordt wereldkampioen. Hiermee schep je echter ook een hoge verwachting. Alles wat je minder eindigt dan 1e, betekent dus dat je minder kwaliteit hebt geleverd. Zeker in de ogen van je klanten. In dit geval het Nederlands publiek.

Maar kun je wereldkampioen worden, als ook voetballers relativeren. Als ook zij hun verwachtingen naar beneden bijstellen. Volgens sommigen was dat juist de reden dat we in 1998 werden uitgeschakeld. Het geloof dat Oranje kampioen kon worden, was er niet. Vandaar dat het toverwoord nu is ‘focus’.

Als ondernemer moet je focussen op je einddoel, maar je moet ook kwaliteit leveren. Alleen dan heb je kans op succes. De ingrediënten voor succes hoeven elkaar in het ondernemerschap niet tegen te spreken. In het voetbal trouwens ook niet. Maar of dat bij onze nationale helden het geval is, weten we pas aanstaande zondag. De vlinders in mijn buik zijn in ieder geval enorm gefocust!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Groen dilemma

Thu, 24 Jun 2010 15:38:26 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week deelt hij zijn (groene) dilemma.

Bewust leven met oog voor milieu en maatschappij klinkt voor mij niet vies. Het gaat voor mij dan ook niet over rijstekoeken en ‘consuminderen’, maar vooral over bewust en groen ondernemen. Ook privé, durf ik te zeggen, leef ik bewust. Er is echter één zware zonde, waar ik echt niet zonder kan. Ik ben autoliefhebber en rij graag. Bijna alles doe ik met de auto.

Wat auto’s aangaat ben ik echt een jongetje. Het misverstand van beleidsmakers is dat een auto slechts een vervoermiddel is, dat vervangen kan worden voor OV. Dat is onzin. Een auto is emotie, OV brengt van A naar B. Dat is een wezenlijk verschil. Mannen zullen hier niet altijd voor uitkomen, het is nogal een softe bekentenis, maar ik weet 100% zeker dat ik niet de enige ben.

Zo ben ik echt verliefd op de Landrover Defender. Een monster van een auto dat al 20 jaar nauwelijks van design is veranderd. Ik ben jaloers op mijn buurman, die sinds kort een Porsch 911 op de oprit heeft staan (jaren voor gespaard). Ook Spyker vind ik, niet alleen door mijn waardering voor het lef van ondernemer Muller, een prachtwagen.

Wat bovenstaande auto’s echter kenmerkt is dat ze een enorm verbruik hebben. Je tank is al bijna leeg voordat je gestart bent. Ik kan het daarom nog steeds niet over mijn hart krijgen om een dergelijk monster te kopen. Al wil ik dat wel. Een ware tantaluskwelling!

Wellicht komt vandaag de oplossing. Vanmiddag ga ik racen in een Tesla. Op een congres kwam ik een bedrijf tegen dat duurzame racen organiseert. Iets in mij moet nog wennen aan het idee dat ik dus hard ga rijden, zonder dat je wat hoort brommen. Maar ik heb er wel heel veel zin!

Het zal nog wel even duren voordat ik een elektrische Defender kan kopen of voordat Spyker met zijn eerst elektrische wagen komt. Maar ik zie de toekomst positief en blijf dromen van een prachtige auto die geen afbreuk doet aan mijn (redelijk) duurzame levensstijl.

Afrika

Thu, 17 Jun 2010 12:45:48 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week schrijft hij over ‘het nieuwe wilde westen’ en de onbegrensde mogelijkheden in Afrika.

Of je nu voetballiefhebber bent of niet, het kan je niet ontgaan zijn. Het WK 2010 is in volle gang. Een bijzonder WK. Het vindt namelijk plaats in Afrika. Een continent waar veel misverstanden over bestaan. Een eenzijdige beeldvorming die hardnekkig in stand gehouden dient te worden.

Afrika is een continent waar arme mensen wonen. Donkere kindertjes met een bol buikje en vliegen op het gezicht. Bovendien zijn er veel oorlogen, onlusten een anarchie. Stammen met onuitsprekelijke namen en kleurtjes bevechten iedere vierkante meter beschikbare vruchtbare grond. Daar waar geen oorlogen zijn, zijn sloppenwijken, getto’s en bendes. Het is ondanks de vaak verzengende hitte een guur oord.

Een paar keer heb ik Afrika mogen bezoeken. En ja, het is er best gevaarlijk. En ja, er is veel armoede. Maar wat mij vooral is bijgebleven is de enorme vrolijkheid en energie om er wat van te maken. De trieste armoede die we kennen uit Ierse literatuur, daar is in Afrika totaal geen sprake van. Het is een kleurrijk, energiek en bovenal vrolijk continent. Leven in Afrika is vergelijkbaar met leven als ondernemer. Enorme kansen en dito risico’s wisselen elkaar daar in rap tempo af. Maar daar houden wij als ondernemers wel van toch?

Grote kansen met dit WK om de beeldvorming over Afrika wat minder eenzijdig neer te zetten. Desalniettemin doen ze weer haar uiterste best om vooral de keerzijde van de medaille te laten zien: daar ziet u het stadion in Johannesburg, wij staan hier op een steenworp (kilometers…) afstand in een zeer slechte wijk op een heuvel van wanhoop. Deze mensen krijgen niks mee van het WK’. Wat? Als deze mensen klaar zijn met ‘wanhopen’ gaan ze gewoon met de hele buurt voor de tv zitten hoor. Deze mensen vinden het fantastisch dat het WK zich in hun land afspeelt. Vergis je daar niet in!

Het grootste misverstand over Afrika is toch wel dat er alleen geld heen moet. Een bodemloze put. Dit is zeker niet het geval. De grote kansen in Afrika gelden ook op ondernemers platvorm. Niet China of India, maar Afrika is toch wel het nieuwe Wilde Westen van de wereld. Een nieuwe wereld vol kansen. Wij investeren nu al in twee ondernemingen die Afrika als bron danwel afzetmarkt hebben. Beide zeer risicovol, maar kansrijk.

De meest in het oog springende is het crowdfundingplatform Africa Unsigned. Met Nederland – Cameroun op groot scherm vindt volgende week in Afrikaanse sferen de launch plaats in de Melkweg. De ideale plek voor iedereen die de andere kant van Afrika eens van dichtbij wil meemaken en ook eens een kansje wil wagen in ‘the new wild west’

Geen stem wijzer

Thu, 10 Jun 2010 10:19:44 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week zweeft hij: wat stemt een ondernemer eigenlijk?

Eerst was daar de stemwijzer. Een uitkomst natuurlijk. Begin deze eeuw kwam daar het kieskompas bij. Prima, dan doen we er twee! Maar tegenwoordig is er een waar woud aan kies- en stemwijzers om je verder te helpen. Een rondje langs de velden!

Het is een drukke tijd voor de Nederlander. Heel het land is in de ban van de verkiezingen. Tot vanavond om precies te zijn, want vanaf overmorgen zijn we toch echt in de ban van het WK. Morgen hebben we nog een dagje om in de ban te zijn van de grootste Jackpot ooit in de staatsloterij. Als Nederland half juli nog niet aan vakantie toe is, weet ik het niet meer.

Maar eerst de verkiezingen dus. Op moment van schrijven heeft 38% van alle Nederlanders zijn of haar stem reeds uitgebracht. Ik behoor tot de 62% die dat na vier uur gaat doen. Ik twijfel, wik, weeg en zweef van partij naar partij: want wat dien ik als ondernemer eigenlijk te kiezen.

www.ondernemersstem.nl gaat mij vast verder helpen. Ervaren als ik ben hup ik door de ondernemersvragen. Vol verwachting druk ik op de knop voor de uitkomst, vol verwachting klopt mijn hart en jawel hoor: VVD.

Het valt me echter op dat er weinig vragen in staan over de bijdrage van het ondernemerschap aan duurzaamheid of maatschappij. Dapper ga ik daarom verder naar mijn volgende stemwijzer: www.klimaatkeuze.nl. Druk op de knop en … GroenLinks.

Leuk hoor, van die thematische stemwijzers, maar wel een beetje van het genre: ‘wij van wc-eend, adviseren wc-eend’. Kortom, de stemwijzers laat ik dit jaar maar links (of rechts) liggen. Dan maar kijken naar de tv-debatten. Daar was het devies van de spindoctors echter: ‘geen fouten meer maken’. Geen risico’s nemen dus! Spreek mij als ondernemer al helemaal niet uit.

Als protest baseer ik mijn stem dan maar op www.stomwijzer.nl. Op een foto rookt een mooie dame een sigaret. De keuzes zijn A) Bah, vies – B) mmm, lekker. Ik aarzel en kies C) geen idee. En hup daar is mijn stemadvies: D66. En dat stem ik eigenlijk al jaren….

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Harde landing

Thu, 03 Jun 2010 09:33:50 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week valt hij van zijn roze wolk en is hij terug van weggeweest.

Het is alweer een maand geleden dat ik mijn wekelijkse overpeinzing met jullie op deze plek deelde. Althans ‘ik’, die keer liet ik het over aan mijn PA (for a day). Reden van mijn afwezigheid, de afgelopen tijd zat ik op een andere planeet. Of beter gezegt op een wolk. Een roze wolk.

Ik ben namelijk vader geworden van mijn tweede dochter. Net als de eerste keer alweer de allermooiste van de wereld. Natuurlijk zeggen alle ouders dat, maar bij ons is het echt zo! De geboorte van een kind is dodelijk relativerend. Potentiële deals, interessante bijeenkomsten, aandeelhoudersovereenkomsten en kwartaalcijfers kunnen me gestolen worden. Aan deze column heb ik de afgelopen tijd geen seconde gedacht.

Niet zelden hebben ondernemers het over ‘mijn kindje’, als ze spreken over een door hen opgerichte onderneming. In de kraamtijd van zo’n onderneming verwacht ik als investeerder van zo’n ondernemer ook eenzelfde focus als ik de afgelopen weken op mijn gezin. Alleen het bedrijf is in zo’n fase belangrijk.

Net als bij een kind gaat het daarna over opvoeden en afstand doen. Een ondernemer die zijn bedrijf als kindje blijft zien en niet los kan laten, is zelden echt succesvol. Van medewerker tot investeerder, allemaal geven ze jou kindje iets van zichzelf mee. Daarmee ontwikkelt een bedrijf zicht tot een zelfstandige entiteit, die ook zonder jou verder moet kunnen. Net zoals met kinderen dus. Al moet ik bij die van mij voorlopig nog niet aan loslaten denken.

Inmiddels heb ik wel die roze wolk verlaten en aan het werk gegaan. Met beide voetjes sta ik op de grond. Met de eerste fysieke tekenen van een waarschijnlijk chronische slapenloosheid reeds zichtbaar, betreft het zeker geen zachte landing. Maar met veel energie ga ik weer aan het ondernemen, investeren en niet te vergeten delen van overpeinzingen op deze plek.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

PA for a day

Tue, 11 May 2010 10:12:04 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week laat hij zijn column schrijven door zijn PA.

Vandaag ben ik de PA van Martijn Blom. Na enkele mailtjes en telefoontjes voor vandaag afgesproken zijn PA te zijn. PA, personal assistent, for a day. Ik ga vandaag meelopen met een ‘echte’ ondernemer. Zelf ben ik werkzaam bij de Kamer van Koophandel en erg nieuwsgierig naar wat deze ondernemer heeft met de kamer (of misschien ook juist niet). Meelopen is niet het doel van vandaag. Wel is het doel dat ik zie wat Martijn allemaal doet als zijnde ondernemer. Eén ding is mij meteen duidelijk. Droomzaken is niet zo maar een onderneming en Martijn en zijn zakenpartner Gert zijn niet zo maar ondernemers.

We zijn vandaag begonnen in Amsterdam. Maar eigenlijk is mijn dag PA al begonnen enkele dagen geleden op het moment dat ik mijn ging verdiepen in Droomzaken. Originele naam, was het eerste wat ik dacht. Na het bekijken van de website: (voor mij) vernieuwende onderneming. Na vanmorgen: zéér interessant bedrijf. Een investeringsbedrijf dat investeert in ontzettend bijzondere andere ondernemingen. En ik mag meekijken als PA.

Waarom loop ik mee als PA? Ik probeer antwoord te krijgen op de vraag hoe ik, en wij als kamer, onze ondernemers verder kunnen helpen en omdat ik vind dat ik moet weten wat ondernemers bezighoudt. Zien door ervaren. Daarnaast ben ik erg nieuwsgierig naar wat deze onderneming precies doet. Hierover raken we in gesprek in de korte autorit van Amsterdam naar het kantoor van Droomzaken in Utrecht. Op kantoor in Utrecht praten Martijn en ik over ondernemen, als zijnde werkwoord, en patronen.

Ondernemen. Eigenlijk zijn we allemaal ondernemers. Uit zich dat niet meteen in het werkende leven, dan ontmoeten we onszelf als rasechte ondernemer in het dagelijks leven, zodra de ingeslepen standaard patronen doorbroken worden. Een aswolk voorkomt dat je na vakantie naar huis kan. Je wilt een extra etage op je huis. Los van regeltjes ga je nadenken over hoe je je doel kunt bereiken: thuiskomen, extra leefruimte. En dan begint het proces. Je overweegt kosten en baten. Extra treinticket, langere reistijd tegenover gegarandeerde thuiskomst binnen afzienbare tijd, op tijd bij de promotie van je beste vriendin. Of hoeveel gaat het me kosten en hoeveel leefruimte krijg ik erbij, verhuizen, welke aannemer doet het goed en goedkoop. Je overweegt je risico’s en maakt een keuze.

Met andere woorden, als de nood aan de man is gaan we ondernemen. Waarom maken we van de nood geen deugd? En gaan we met ons allen ons gedragen als echte ondernemers? We nemen de kansen die op ons pad komen en gaan ervoor. Buiten de gebaande wegen bestaan legio mogelijkheden. Dat is wat Droomzaken mij heeft laten zien én ervaren.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Eigen gezeik

Wed, 28 Apr 2010 12:15:08 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week komt hij als beloofd terug op zijn eerste congreservaring.

‘Ik ga even naar mijn eigen gezeik luisteren’: fluistert mijn tafelgenoot mij toe terwijl hij opzichtig opstaat en de zaal verlaat. Zelden heb ik deze uitgekauwde grap treffender gehoord als bij het congres van EBAN in Istanbul.

Hooggespannen waren mijn verwachtingen over de inhoud. Onterecht natuurlijk. Iedereen had me dat al ingefluisterd. En als je de enige bent met hooggespannen verwachtingen, dan is dat toch vaak minstens een teken aan de wand. Nee, wat betreft de inhoud rondom informal investment ben ik weinig nieuws te weten gekomen in Istanbul. Gezien de vele grijze haren op dit congres, verwacht ik niet dat anderen wel thuis zijn gekomen met veel nieuwe inzichten. De meesten zagen er immers om zijn minst meer ervaren uit.

Wel ben ik weer wat mooie oneliners rijker. Een aantal, niet zelden Amerikaanse sprekers, weten het toch telkens weer voor elkaar te krijgen om van hun presentatie een kleine show te maken. Leuke opmerking was ook dat de crisis geen impact heeft op startups: ‘die hebben de eerste twee jaar sowieso crisis’. Ook de opmerking dat investeerders niet zo moeten zeuren over verwatering van de aandelen is me bijgebleven: ‘het gaat alleen maar over de waarde, niet om de percentages’. Werkelijk hilarisch was daarentegen de openingsspeech van ruim een kwartier door de Turkse minister van Economische Zaken. In het Turks namelijk.

Maar inhoud of nieuwe inzichten, daar ging het ook helemaal niet om. Het ging om netwerken. Daar waar de sessies zich vooral lieten kenmerken door paneldiscussies tussen mensen die vooral zichzelf graag hoorde praten, waren de koffiepauzes, borrels en bij uitstek het galadiner de places to be.
Gelukkig maar, alleen die bijeenkomsten al maakten het voor mij de moeite waard om naar Istanbul te gaan. De gesprekken die ik daar gevoerd heb en de contacten die ik daar heb opgedaan zijn in potentie zeer interessant. Is het niet voor nu, danwel in de toekomst. Daar deed ik ook de nieuwe inzichten op, in één op één gesprekken kom je veel meer te weten.

Kortom, het ‘eigen gezeik’ was waarom het draaide en wat het congres tot een succes maakte. Het officiële programma kan wel een flinke opfrisser gebruiken. Over een jaar is het volgende congres in Warchau en als het programma daar zowel qua vorm als inhoud een ongekende metamorfose meemaakt, ben ik er zeker bij. Zo niet, dan hoop ik dat ze een koffie en borrel arrangement in gaan voeren!

Check het volledige twitterverslag via #ebanistanbul van @droomzaken.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Congresgroentje

Thu, 15 Apr 2010 14:30:49 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week neemt hij alles en iedereen mee op zijn eerste internationale congres.

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in de trein. Diep in mijn onderbuik, denk ik het gevoel te herkennen dat ik als kind had, vlak voordat we in de volgeladen Opel met het hele gezin richting Zuid-Frankrijk togen. Ik ben onderweg naar het eerste internationale congres uit mijn leven.

Mijn werkende leven is al bijna tien jaar onderweg. In die jaren heb ik veel ervaringen mogen opdoen. Als junior consultant, ook wel jonge hond, heb ik verschillende organisaties van binnen mogen zien. Intussen ben ik van zo’n tien organisaties in enigerlei vorm directeur of bestuurder geweest. Tot slot timmer ik nu alweer zo’n twee jaar als informeel investeerder aan de weg.

Op de toch nog jonge leeftijd van 33 al behoorlijk gepokt en gemazeld zou je zeggen. Niets is echter minder waar, daar het internationale congressen betreft. Geen flauw idee wat me te wachten staat. Natuurlijk heb ik al menig symposium in Nederland en een aantal buitenlandse excursies meegemaakt, maar dit is toch andere koek. Nooit eerder toog ik richting Schiphol, met een heus pinguïnpak in mijn koffer.

De afgelopen weken informeerde ik bij meer ervaren vriendjes of het wel en wee bij dit soort uitspanningen. Het meest veelzeggend was de besmuikte glimlach van een bevriende advocaat. ‘Tja’ zie hij: ‘feest ze!’ Zou het alleen daar over gaan, vraag ik me nu af?

Begrijp me niet verkeerd. Als Bourgondische Brabander ben ik niet vies van een feestje op zijn tijd en de bestemming, Istanbul, is ook verre van vervelend. Maar gezien de entreeprijs en alle opsmuk er omheen verwacht ik ook inhoudelijke hoogstandjes en innovatieve inzichten. Voor zover die bestaan natuurlijk, in de wereld van informal investment. Mijn verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. Inhoud en plezier combineren in één van de meest inspirerende steden ter wereld.

Aan mij zal het niet liggen. Nieuwe schoentjes aan, eigenlijk te krappe smoking ingepakt en mijn nieuwe koffertje verder volgepakt met overhemden en stropdassen. Zelfs de paar haar die ik nog heb, zijn vandaag op een heuse kapper getrakteerd.

Kom maar door! Ik heb er zin in. Net zoveel als in mijn volgende column, waarin ik de volledige nutteloosheid en decadentie van dit congres ga beschrijven. Of toch niet…?

Volg #ebanistanbul op @droomzaken voor tweetverslagen van Martijn op dit congres.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Excuusprof

Thu, 08 Apr 2010 11:42:50 +0200

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken. Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze week deelt hij zijn verbazing over het veelvoudig misbegrip en misbruik van het begrip professionaliteit.

Laatst nog. Een collega ondernemer die al jaren zaken doet met dezelfde organisatie, klaagde dat hij ineens gesprekken moest voeren met de afdeling ‘Human Resources’. In het kader van de professionalisering moesten er opeens een raamcontract getekend worden.

Al jaren lang trouw klant. Zelden een onvertogen woord en indien er wel een probleem was altijd netjes vanuit het bedrijf opgelost. Waarom moeten er dan opnieuw afspraken gemaakt worden met een afdeling waar je verder nooit mee te maken hebt? Professionaliteit is niet de reden, maar lijkt meer op een excuus.

Als ondernemer heb ik een zeer simpele kijk op wat ik professioneel vindt. Dit komt neer op een combinatie van ‘beloven wat je kan waarmaken’ en ‘waarmaken wat je beloofd hebt’. In onvervalst Jip en Janneke: zeggen wat je doet en doen wat je zegt. Daarmee is professionaliteit wat mij betreft wel uitgelegd. Dit klinkt simpel, maar mijn dagelijkse praktijk wijst uit dat dit eerder uitzondering dan regel betreft. En dat is vervelend, het kost negatieve energie en geeft met het gevoel overal achteraan te moeten. Het is dan ook lastig, het lukt me zelf niet eens.

Met deze simpele uitleg van wat professionaliteit is, blijkt het dus al moeilijk genoeg om ook daadwerkelijk professioneel te zijn. Laat staan met alle andere definities die het bedrijfsleven en (semi) overheid er aan geven. Niet zelden wordt een organisatie volgestouwd met regels en procedures, om zodoende de professionaliteit te waarborgen. Wat dan ontstaat heet in mijn woordenboek ‘bureaucratie’.

Bureaucratie die vaak een heel ander doel heeft. Namelijk het onnodig moeilijk maken van procedures, zodat er werk is voor relatief onbelangrijke afdelingen binnen bedrijven. Maar het is een misverstand dat dit ook maar iets met professionalisering te maken heeft. De procedure wordt vaak belangrijker dan de klant of opdrachtnemer, waardoor beloftes eerder wel dan niet worden waargemaakt. En nogmaals, dat is voor mij de essentie.

Procedures en raamcontracten maken een organisatie niet professioneler. Laat staan de mensen die er werken. Een excuusprof is geen prof. Laten we gewoon weer gaan zeggen wat we doen en doen wat we zeggen!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

No Guts, No Glory

Thu, 25 Mar 2010 10:27:39 +0100

‘Wie niet waagt, wie niet wint’ oftewel ‘No Guts, No Glory!’ Dit geldt zeker als je gaat ondernemen. Als ik spreek voor groepen niet-ondernemers of starters, vraag ik altijd wat ondernemerschap voor hen inhoud. “Lef” komt altijd terug. Tijd om er eens een column aan te wijden.

Als ondernemer hoef je geen whizzkid te zijn. Niet zelden zit een te hoge intelligentie alleen maar in de weg! Je hebt immers altijd te maken met onzekerheden. Als je alles vooraf precies in kaart wil hebben, voordat je ergens aan begint; ga dan niet ondernemen! Ondernemen is immers geen exacte wetenschap. De beste leerschool is vaak trial en error. En dat moet je wel durven! Zeker in ons land, waar ‘fouten’ en ‘falen’ vaak gewoon synoniem zijn.

Een zekere eigenwijsheid de succesvolle ondernemer ook niet vreemd. Je moet echter niet te eigenwijs zijn om van je fouten te durven leren. ‘Durven’ ja! Er is lef voor nodig om toe te geven aan je klanten, opdrachtgevers, investeerders en/of medewerkers dat je fout zat. Vooral toegeven aan jezelf dat je fout zit blijkt voor veel ondernemers lastig. En neem het van mij aan, fout zit je zeker een keer.

Niet alleen je eigen fouten zijn leerzaam. Je kunt ook veel leren van de fouten van anderen. In Nederland heeft men vaak de mond vol van ‘best practices’, maar volgens mij zijn de ‘worst practices’ vaak net zo interessant en veel leerzamer. In Amsterdam is daartoe een, in mijn ogen, geniaal kenniscentrum ingericht door een grote bank en universiteit: ‘het instituut van briljante mislukkingen’.

Het gaat in het ondernemerschap echter niet alleen om het lef risico’s te nemen en fouten te maken. Het gaat ook om het lef je baan op te zeggen, het lef de onzekerheid te omarmen en het lef om zelf ingrijpende financiële risico’s te nemen. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Lef is een onmisbare eigenschap van de ondernemer.

Als ik als investeerder voor het eerst een pitch van een ondernemer hoor, wil ik daarin passie, lef en plezier terugzien! Iemand die zich te volle bewust is van de risico’s, maar nog meer van de kansen. Iemand die er lol uit haalt om de uitdaging aan te gaan om tot het grote doel aan de horizon te komen! Want gelukkig is ook dat ondernemen: de successen die eruit voort (kunnen) komen.

Maar het begint bij lef: ‘No Guts, No Glory’!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Structuurgeneuzel

Wed, 17 Mar 2010 14:25:22 +0100

Veel startups worstelen met het bepalen van hun structuur. Stichting, vof of toch maar een bv? Wat is überhaupt het verschil? Veel tijd en energie gaat zitten in dit vraagstuk. Als je de kamers van koophandel moet geloven, ligt hier één van de belangrijkste keuzes bij het opstarten van een business. Stapels leesvoer zijn beschikbaar om je hier doorheen te loodsen. Het is dan ook een zeer belangrijk onderdeel bij het opzetten van een bedrijf. Toch?

Maar essentieel is het echter volgens mij verre van. Trap vooral ook niet in de valkuil dat je er te vroeg over na gaat denken. Het is echt één van je laatste vraagstukken. De structuur moet namelijk altijd volgend zijn aan wat je wil bereiken met je organisatie. Als je weet wat je gaat doen, hoe je het wil neerzetten en waar je verdienmodel en ambities liggen, dan volgt een structuur van zelf. Als je ideële doelen nastreeft is een stichting vaak handig, wil je klein beginnen dat zal je 9 van de 10 keer bij een vof uitkomen en als er meerdere aandeelhouders en financiers zijn dan ontkom je niet aan het oprichten van een bv. Zo simpel is het vaak.

Begrijp me niet verkeerd. Natuurlijk is er ook veel te winnen en verliezen bij een juiste keuze van structuur. Laat je hierin ook vooral adviseren. Maar liever een paar centen uitgeven aan goed advies van een accountant dan je vele dure uren steken in iets wat meer middel dan doel is. Jij moet nog een wereld veroveren en zo snel mogelijk aan de slag met geld maken. Niet met teveel neuzelen over allerlei rare randvoorwaarden.

Soms is er niet eens een structuur nodig. Zo kom ik net uit een overleg met een aantal partnerorganisaties met wie we samen het concept ‘Poen&Partners’ hebben opgezet. Onze gemeenschappelijke doelstellingen is om goede duurzame ondernemers te presenteren aan informele investeerders. Hier hebben we geen apparte structuur voor opgezet. Alleen een naam, website en concept ontwikkeld waarmee we samen de markt opgaan. Iedereen die mee wil doen, financieren of anderszins wil bijdragen is meer dan welkom.

Een goede voorlichting over de structuur is belangrijk. Maar lig er niet van wakker en besteed er niet teveel tijd en energie aan alsjeblieft. Ga vooral lekker ondernemen, de structuur volgt vanzelf.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Kiezen

Fri, 05 Mar 2010 14:30:01 +0100

Gisteren mochten we kiezen en dat viel nog lang niet mee. Zo bleek ook uit de opkomstpercentages, die schommelden zo rond de 50%. Natuurlijk zitten hier mensen tussen die zeggen dat het ze niet interesseert, die vinden dat ze er geen verstand van hebben of dat het toch niet uitmaakt, maar voor velen is het ook gewoon lastig om te kiezen in het versnipperde landschap van politieke partijen.

Vergelijk het met de culinaire wereld. Het lekkerste heb ik gegeten in restaurants met relatief weinig te kiezen op de kaart. Vaak zijn deze gerechten ook nog eens opgemaakt uit zo weinig mogelijk ingrediënten. Een perfecte dosering of verrassende combinatie maakt zo’n restaurantbezoek tot een succes. Als je eerst een half uur de kaart moet bestuderen, doet dat toch afbreuk aan de feestvreugde. Dit ligt volgens mij ook voor een belangrijk deel ten grondslag aan de lage opkomst van gisteren.

Ook in het ondernemerschap gaat het over keuzes. Als je van start gaat, moet je niet nog opgescheept zitten met een veel te uitgebreide menukaart aan mogelijkheden. Met een gebrek aan focus is de kans groot dat jouw bedrijf vlees nog vis is en dat de klant geen idee heeft waarom hij wel of niet bij je terecht moet. Dat is in elke branche, met elke doelgroep funest. Net als bij koken gaat het in het ondernemen bovendien vaak om het combineren van reeds bestaande ingrediënten. Het aan elkaar knopen van reeds bestaande producten, onderdelen of diensten in een verrassende combinatie, zorgt vaak voor de meest succesvolle bedrijven. Zeker als deze combinatie leidt tot een meerwaarde leidt voor bedrijf en klant.

In het ondernemerschap gaat het vooral over het bewust nemen van deze keuzes. Niks ‘we zien wel’ of ‘de tijd zal het leren’, maar kiezen voor je einddoel, je doelgroep en verdienmodel. We spraken deze week met een ondernemer, die overal bewust in had gekozen. Dat zijn keuzes de onze niet altijd waren, deed er minder ter zake dan dat deze man al zijn keuzes bewust heeft gemaakt. Mede daarom zijn we toch een samenwerking aangegaan. Een kleine deal, maar met grote overtuiging. Ik heb vandaag een klein flesje champagne in mijn tas om samen met mijn compagnon toch ook deze kleine deal gepast in te luiden.

Kortom: maak keuzes. Analyseer waar je die keuzes moet nemen: doel, doelgroep, verdienmodel en nog veel meer. Bepaal een strategie waarop je deze keuzes baseert. Kijk de eerste twee jaar niet teveel achterom en ga er vol voor. Alleen dan heb je een kans om een succesvol bedrijf op te bouwen.

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Winnaars

Wed, 24 Feb 2010 17:09:08 +0100

Nederland is een nieuw nationaal trauma rijker. Waarschijnlijk ergens tussen het WK ‘74 en de halve finale van de Euro 2000 in. Met de halve bevolking keken we toe hoe Sven Kramer de binnenbocht nam, terwijl hij de buitenste hebben moest. Daarmee verknalde hij de race van zijn leven, die hij anders zeker gewonnen had.

Het was niet eens zijn eigen schuld, trainer Kemkers stuurde hem de verkeerde kant uit. Toch stond hij zonder zwartepieten de media te woord over het voorval. Vlak na de race, met gierende emoties, maar nuchter en reëel. Dat korte interview maakte van Kramer pas definitief een held, misschien nog wel meer dan als hij ‘gewoon’ goud had gewonnen.

Ook in het ondernemen is het niet alleen maar winnen. Als je risico’s neemt, maak je fouten. En als jij ze niet maakt, dan nog ben je afhankelijk van vele andere factoren. Ook ondernemers worden nog wel eens geconfronteerd met een al dan niet verdiende nederlaag.

De eerste les van Sven is dat een verliezer niet de loser hoeft te zijn. In Nederland ben je na een faillissement de sukkel, in Amerika de held. Pas als je door de hel van een faillissement bent gegaan weet je wat belangrijk is en wat niet, zo redeneren ze daar. Daarmee zijn dit de enige ondernemers met echt relevante ervaring. Ik zie ze als investeerder ook graag langskomen.

De tweede les van Sven is dat het ook alles uitmaakt hoe je ermee omgaat. Hij stond het treurende volk te woord. Eerlijk en open, maar zonder met modder te gooien. Hier stond een goed verliezer en hij komt er zo krachtiger dan ooit uit. Daarmee toonde hij aan dat hij echt een groot winnaar is. Dit is nog niet zo makkelijk. In de politiek bijvoorbeeld heb ik de afgelopen week maar weinig goede verliezers mogen aanschouwen.

Alles waaraan je niet doodgaat, maakt je sterker, zeggen de Amerikanen. Dit geld voor al die ondernemers die een faillissement doormaken of hebben doorgemaakt. Maar dit geldt zeker ook wel voor Sven Kramer. Ik voorspel glorieus goud op de ploegenachtervolging en over vier jaar in Sotsji schrijft Sven met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid definitief wereldgeschiedenis!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

Boeren en jagers

Thu, 18 Feb 2010 09:48:31 +0100

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken.nl Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Dit keer een mooi staaltje amateurfilosofie over zijn persoonlijke achtergrond, waarbij hij het niet nalaat helemaal terug te gaan tot de Préhistorie.

Ik kom uit een familie van boeren. Mijn beide ouders zijn beide opgevoed op de boerderij en het is zeer waarschijnlijk dat deze traditie ver teruggaat. Graag bezig ik dan ook de theorie dat daar mijn aangeboren ondernemerschap vandaan komt. De reden waarom voor mij hard werken en veel vrijheid hebben geen natuurlijke tegenstelling is.

Van oudsher zijn er twee bevolkingsgroepen. Boeren en jagers. In Afrika is dit verschil nog het meest aan de oppervlakte. Niet zelden zijn verschillen tussen de lokale bevolkingsgroepen daar ter herleiden naar dit eeuwenoud verschil. Evenals veel van de conflicten op dit continent. Denk hierbij aan de Hutu’s en Tutsi’s, maar ook meer recentelijk aan de strijd in Kenia. In Europa zijn de eigenschappen van die boer en jager van weleer wat minder aan de oppervlakte, maar volgens mij nog steeds aanwezig.

De jagers bestaan langer dan de boeren. Daarvoor verzamelden we alleen maar. Vandaag heb ik toevallig twee kuub zooi de deur gewezen om plaats te maken voor nieuwe meubels. Even schoot door mijn hoofd dat de evolutie weer terug bij af was. Deze theorie heb ik echter voor wat deze column betreft maar weer verworpen.

Maar waarom hebben we ooit onze pijl en boog in de wilgen gehangen? Dat is een vraag die me wel al de hele dag bezig houdt. Het moet toch een stoer leven geweest zijn. Elke dag op zoek naar een nieuwe uitdaging. Kansen moest je pakken, risico’s moest je nemen. De natuurlijke reactie van de mens is dan toch blijkbaar om deze risico’s te gaan beheersen om er zelf meer invloed op uit te kunnen oefenen. Logisch natuurlijk, maar soms best jammer.

Het Engelse begrip voor beheersen is managen. We zijn ons leven steeds een beetje beter gaan managen. Het management heeft zich inmiddels via de boerderij en later de fabriek in de huidige economie genesteld. In mijn beleving iets teveel. We willen alles beheersen! Een ondernemer heeft echter ook de eigenschappen van die jager van weleer nodig om van zijn bedrijf een succes te maken. Zeker de starter moet het opportunisme hebben om kansen die zich voordoen gewoon te pakken. Ondanks de potentiële risico’s.

Ontegenzeggelijk ben ik een boer. Ik hou ervan om te zaaien, te bewerken en uiteindelijk te oogsten. Maar de eigenschappen van die mammoetjager in berenvel zijn ook nog ontegenzeggelijk aanwezig. En dat is maar goed ook!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

David koopt Goliath

Thu, 11 Feb 2010 12:32:12 +0100

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken.nl Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Zo permitteert hij het zich deze week om de loftrompet te blazen over Saab, Spyker en in het bijzonder topondernemer Victor Muller.

Eén keertje nog. Dan stop ik ermee. Beloofd! Nieuws is het al niet meer. Iedereen heeft er al over gesproken en geschreven. Van Pauw en Witteman tot regionale krant. Toch wil ik er deze column ook aan wijden. Eén keertje nog.

Het is alweer bijna twee weken geleden dat bekend werd dat het Nederlandse Spyker het Zweedse Saab overnam van General Motors. Daarmee redde het Saab van de ondergang. Als autoliefhebber ben ik niet de meest objectieve toeschouwer, maar ik vond het een prachtig spektakelstuk. Een mooi automerk gered door een merk met de mooiste auto’s. Het geheel gegratineerd met een voor echte ondernemers zeer kenmerkend doorzettingsvermogen en opportunisme, met behulp van investeerders. In mijn persoonlijke interessewereld hebben we dus te maken met een onvervalste win-win-win-win!

De grap is dat Spyker sinds haar oprichting nog geen cent winst heeft gemaakt. Sterker nog, het bedrijf staat diep in het rood. In totaal zijn er zo’n 220 Spykers verkocht en dat is lastig winst maken. Per auto heeft het bedrijf gedurende haar bestaan zo’n 300k verlies gemaakt, terwijl de gemiddelde bolide 200k kostte. Spyker is een hele kleine speler in een grote markt. Een speler bovendien, die moeite had het hoofd boven water te houden. Waarlijk een David! Maar David had het niet meer alleen moeilijk de laatste jaren. Diverse reuzen verslikten zich in de crisis. Waaronder GM. Goliath werd zo afhankelijk van miljardensteun en hervormingen. Saab dreigde daar slachtoffer van te worden.

Maar toen was daar Muller. Een ondernemer die niet denkt in problemen, maar in kansen. Tot het extreme misschien, maar toch is het een schoolvoorbeeld van een ondernemer wat mij betreft. De crisis waar iedereen over klaagt, beidt ook enorme kansen. Hij zag dat en kon (relatief) voor een prikkie een merk met grote traditie kopen. Hiermee redt hij mogelijk ook zijn eerste kindje Spyker.

Veel critici kijken nu al zorgelijk en vinden dat Muller wel een heel groot risico neemt. Ze zijn niet anders van hem gewend, maar het gaat dan ook niet altijd even goed. De kans dat het misgaat is natuurlijk ook reëel aanwezig. De ‘zie je wel’-reactie zal dan zeker volgen in Nederland. Achteraf is het natuurlijk ook makkelijk concluderen dat het altijd kansloos is geweest. Ik blijf ook dan bewonderaar van Muller. Het lef dat hij heeft getoond met deze stap is ongekend, zeker in Nederland. Geniaal was dan ook zijn korte antwoord op de vraag van Paul Witteman: ‘maar neem je dan geen enorm risico? ‘. ‘Ja, natuurlijk!’ klonk het triomfantelijk.

Risico hoort er niet alleen bij voor Muller, hij kan niet zonder. Dit soort voorbeelden hebben we nodig in Nederland. Relativerende en risicomijdende betweters hebben we al meer dan genoeg. Go David, go Goliath, go Muller!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

CrowdPower!

Thu, 04 Feb 2010 13:54:11 +0100

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken.nl Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze keer schrijft hij over zijn geloof in de crowd als bepalende factor voor ondernemen en meer in de toekomst.

In de jaren ’90 sprongen vier stereotype pubermeisjes over het beeldscherm van TMF en MTV. Deze dames lieten niet met zich sollen en meisjes namen wereldwijd een voorbeeld aan de Spice Girls. Girlpower noemde ze dat.

Met deze eendimensionale projectie van een voorbeeld op de doelgroep is het intussen wel gedaan. MySpace, Twitter, Facebook, Hyves en voor ons ondernemers vooral LinkedIn hebben van de relatie tussen held en bewonderaar steeds meer tot een wisselwerking gemaakt. Dit zorgt er niet zelden voor, dat de bewonderaar van vandaag de held van morgen is. Esmee Denters is hier in de muziek een mooi voorbeeld van.

Velen, met name ouderen, zien de opkomst van deze netwerken als een bedreiging. De nieuwjaarstoespraak van koningin Beatrix was daarvoor kenmerkend. Maar de opkomst van Social Media is volgens mij vooral een kans. Niet alleen een middel om mensen op een makkelijke manier te verbinden en te betrekken bij wat speelt in maatschappij en samenleving, maar ook een middel om ze daaraan actief een bijdrage te laten leveren.

Een goed voorbeeld hiervan is Africa Unsigned. Op de website van dit bedrijf vindt je Afrikaans muziektalent. Het gaat hier niet om geitenwollensokken wereldmuziek, maar om kwalitatief hoogstaande pop, rock, hip hop en dance. Hitwaardige muziek naar Westerse maatstaven. Op deze website kun je jouw favoriete muziekanten financieel ondersteunen en meeprofiteren van de muziek, maar ook de inkomsten hier weer uit. De crowd wordt gemobiliseerd om de tot nu toe enigszins verborgen Afrikaanse talenten een podium te geven en door te laten breken. Fantastisch!

Maar er zijn veel meer pioniers die de weg vrijmaken. Bedrijven als De Crowd Company en MyC4 bijvoorbeeld. In de wereld van reclame is crowdsourcing intussen alweer mainstream. Girlpower heeft echt plaatsgemaakt voor Crowdpower. Het biedt de ultieme mogelijkheid voor verdergaande democratisering van overheid, maatschappij en niet in het minst bedrijfsleven. Dus niet tegen afzetten: omarmen!

Martijn Blom
Ondernemer bij droomzaken.nl
@droomzaken

To tweet or not to tweet!

Wed, 27 Jan 2010 17:10:17 +0100

Ondernemer en initiatiefnemer van Droomzaken.nl Martijn Blom schrijft voor Carp* over zakendoen anno 2010. Deze keer vergelijkt hij het fenomeen twitter met een ranzige studentenhuis waar hij jaren met veel plezier woonde.

‘Twitter jij?’ De afgrijzing is van het gezicht van mijn moeder af te lezen. ‘Daar snap ik echt niks van! Wat bezielt de mens om zomaar van alles in het luchtledige naar elkaar te roepen?’. Hele begrijpelijke reactie. Een jaar geleden had zo’n uitspraak de mijne kunnen zijn. Intussen ben ik verkocht aan dit medium. Waarom? Omdat het bij mij past.

Ik ben graag onder de mensen. Ik ontmoet graag nieuwe mensen. Luister graag naar verhalen van anderen en vertel graag het mijne. Ik waardeer mensen die actief in het leven staan en ontvang graag waardering over mijn activiteiten. Andere mensen: hun bezigheden, eigenaardigheden en passies inspireren me. Vergeef me dat ‘jeukwoord’, maar hier is het wel op z’n plek.

Daar staat tegenover dat ik eigenlijk helemaal niet attent ben aangelegd. Totdat ik samenwoonde met mijn huidige vrouw stuurde ik nooit een kaartje. Verjaardagen van mijn vroegste studievrienden, staan pas een paar jaar in mijn agenda. Dan nog vergeet ik ze of sms een paar dagen later. Ik ben zo’n type dat altijd meteen de naam vergeet van iemand aan wie ik net ben voorgesteld. Echt een drama!

Daarom hield ik zo van wonen in een studentenhuis. Tijdens en zelfs nog een paar jaar na mijn studententijd, zo’n acht jaar lang, woonde ik op één plek. In een studentenhuis met 15 medebewoners. Studenten veelal en een paar freaks natuurlijk. Voor de Utrechters zeggen drie letters genoeg: IBB. Deze letters staan naast ranzigheid en vreemde vogels voor feest en kameraadschap. Velen snappen niet hoe ik dit zo lang heb kunnen volhouden, maar ik vond het heerlijk. Huisgenoten kwamen en gingen over de jaren. Ik leerde hun vrienden kennen en zij de mijne. Deze dynamiek miste ik enorm toen ik er wegging en nog steeds kijk ik er met weemoed naar terug.

Het is juist die dynamiek die ik op Twitter weer vind. Toevallige ontmoetingen, met min of meer gelijkgestemde. Veelal ondernemers…en een paar freaks. Twitter is daarmee voor mij eigenlijk surrogaat voor dat studentenhuis van vroeger. Een heel groot studenthuis, maar zonder de vieze plee en discussie over het corvee. Dagelijks ‘ontmoet’ ik nieuwe mensen en hun vrienden. En zij de mijne. Ik vind er wat ik belangrijk vind en kan dat er ook weer kwijt. Aan mensen die dat blijkbaar ook interessant vinden.

Mijn tweets gaan vooral over ondernemen en investeren. Over belevenissen en ervaringen van mij hieromtrent en ‘retweets’ van anderen over dit thema. In die zin is het anders dan dat studentenhuis. Maar misschien is dat maar goed ook. Bovendien valt er over die onderwerpen, en soms een beetje voetbal, politiek en muziek, veel te melden. Veel te twitteren dus: @droomzaken.

Martijn Blom is ondernemer, www.droomzaken.nl