Carp*

Wees een teamspeler

Fri, 25 May 2012 12:02:56 +0200

In de film 'Untouchables', een ouwetje alweer (1987) maar één van mijn favorieten, is Al Capone op een dag boos. Eén van zijn warenhuizen vol drank is door de FBI binnengevallen en hij vreest verraad van binnenuit. Hij nodigt al zijn 'capo's' uit voor een diner en begint een verhaal over zijn grote hobby: honkbal. Terwijl hij om de tafel loopt geeft een butler hem een honkbalknuppel en zwaaiend met die knuppel begint Al een monoloog:

"A man stands alone on the plate. This is the time for what? For individual achievement!
There he stand alone, but in the field? What? Part-of-a-team!"

De capo's begrijpen precies waar hij het over heeft en mompelen knikkend "Teamwork!"

"If his team don't field... what is he? You follow me? No one!
Sunny day, the stands are full of fans. What does he have to say? "I'm goin' out there for myself. But... I get nowhere unless the team wins."

Vervolgens verbreekt Al Capone de arbeidsovereenkomst met de twee capo's die hij ervan verdenkt hem verlinkt te hebben met behulp van de honkbalknuppel op bloederige wijze. Ze komen de volgende dag niet meer op het werk.

Het belang van teamwork onderschrijf ik volledig, de wijze van verbreken van de arbeidsovereenkomst spreekt me minder aan. Maar het is een aardige scène als je van maffiafilms houdt. Of Al nou inderdaad verraden werd door de twee capo's of niet, doet er niet toe, hij had heel goed in de gaten dat hij het niet kon tolereren als een aantal van zijn mensen 'voor zichzelf' zouden beginnen.

Op je werk is het belangrijk dat je weet wat anderen van je verlangen. Hoe zien zij jouw rol in het geheel? Wat verwachten ze van je? Hoe kun jij hun het werk en het leven makkelijker maken? Wat kan jouw afdeling doen in het grote geheel? Hoe kan jouw afdeling nog meer en nog beter bijdragen aan het resultaat van de hele organisatie?

Teamwork betekent aanpassen; in je gedrag en kleding laten zien dat je erbij hoort. Schrijf stukjes voor het personeelsblad, doe mee met de personeelsvereniging. Je slaat geen golftoernooi over (ook al kun je die rare stuiterballen niet luchten of zien) en je spreekt de taal van de mensen. Op een advocatenkantoor spreekt men nu eenmaal anders Nederlands dan bij de reinigingsdienst en als je daar wilt blijven, maakt niet uit welke van de twee, doe je er beter aan je taalgebruik een beetje aan te passen.

Teamwork vraagt ook om alertheid. Teamwork is niet alleen dat je, in de woorden van Al Capone, op een zonnige dag niet besluit alleen je eigen weg te gaan, teamwork is ook dat je weet waar je medespelers staan. Hen niet alleen op tijd de bal bezorgen, maar ook jezelf goed positioneren. De regels van het spel kennen en je eraan houden. Kunnen incasseren, niet alleen voor jezelf maar ook voor anderen. Teamwork is, zogezegd, een vorm van boven jezelf uitstijgen waardoor het geheel meer wordt dan de som der delen.

(deze column is een bewerking van het gelijknamige hoofdstuk “Wees een teamspeler” in het binnenkort te verschijnen e-boek “Hoe behoud ik mijn baan” van dezelfde schrijver).

Erik den Draak (1964) is loopbaanadviseur, schrijver en ondernemer. Auteur van "Spring eruit met je sollicitatiebrief". Naast diverse (web-) publicaties schrijft hij columns over solliciteren, werk en loopbaan voor Carp.nl. Zijn bedrijf Emergion BV geeft websites uit op het gebied van solliciteren, werk en loopbaan (-advies). Bekende uitgaven zijn Loopbaanadvies.net en Loopbaanadvies.nl

100.000 ambtenaren erbij

Wed, 16 May 2012 15:39:38 +0200

Een aantal jaren geleden raakte ik met iemand bevriend. Hoewel hij heel anders was dan ik, vertrouwde ik hem en we besloten samen te gaan winkelen en ik kreeg de sleutel van zijn huis. Hij ook de mijne.

Weer een paar jaar later besloten we een gezamenlijke bankrekening te gaan aanhouden, je weet wel: zo’n en/of-rekening. Daardoor kreeg hij grote invloed op mijn financiën en ik op de zijne. Althans dat dacht ik, want de gezamenlijke rekening bleek al gauw leeg. Mijn vriend bleek aan grote spilzucht te lijden en had bovendien meer leningen afgesloten dan hij ooit zou kunnen terugbetalen. Mijn vriend was ervan overtuigd dat als hij te veel uitgaf, ik wel zou bijspringen. Maar inmiddels had hij zoveel uitgegeven dat ik zelf in de problemen kwam. En al zijn andere vrienden ook!

“Niet getreurd!”, zei hij, hij wist wel een oplossing. Als we hem nu nóg meer geld zouden lenen, zodat hij een extra tuinman kon inhuren, dan was zijn huis weer representatief en zouden er op termijn vast andere oplossingen volgen.

Jan-Kees de Jager heeft ook zo’n vriend. Die heet Papademos, is premier van Griekenland en net door Jan-Kees en zijn andere vrienden aan banden gelegd. Maar dat pikken zijn kiezers niet. In Griekenland is het zo dat niet de Grieken, maar de Duitsers en andere Europeanen de schuld zijn van de Griekse sores. Binnen en buiten Griekenland worden Duitsers en andere Europeanen in elkaar geslagen. Zelfs de auto en het huis van Horst Reichenbach, voorzitter van een speciale EU-commissie die de Grieken er weer bovenop moet helpen, zijn ten prooi gevallen aan de onder Grieken wijd verspreide gedachte dat alle niet-Grieken kwaadwillende onderkruipers zijn.

Hoe Horst er nu over denkt weet ik niet, maar kort geleden zei hij dat hij erg optimistisch was. Alleen de Griekse bureaucratie baarde hem zorgen. Dat zal de leider van de nieuwe grootste partij in Griekenland Syriza, Alexis Tsipras, op het idee gebracht hebben om nog eens 100.000 ambtenaren extra aan te stellen. Goed voor de werkgelegenheid en goed voor de bureaucratie natuurlijk.

En wie gaat dat betalen? Jan-Kees?

Erik den Draak (1964) is loopbaanadviseur, schrijver en ondernemer. Auteur van "Spring eruit met je sollicitatiebrief". Naast diverse (web-) publicaties schrijft hij columns over solliciteren, werk en loopbaan voor Carp.nl. Zijn bedrijf Emergion BV geeft websites uit op het gebied van solliciteren, werk en loopbaan (-advies). Bekende uitgaven zijn Loopbaanadvies.net en Loopbaanadvies.nl

Werken in de spotlights - Arts in ontwikkelingsland

Thu, 26 Apr 2012 12:02:16 +0200

BN’ers leven in glitter en glamour, regisseurs zijn chaotisch, artsen hebben geen grenzen en politici zijn seksloos. Allemaal (voor)oordelen die mensen hebben over beroepen in de ‘spotlights’. Maar geloof het of niet, deze mensen werken vaak hard en hebben het door hun beroep soms juist behoorlijk zwaar. Een mooie reden voor Carp*om ook eens de andere kant van de ‘spotlights’ te belichten en te kijken naar wat wij kunnen leren van deze bijzondere beroepen.

Arts in een ontwikkelingsland
Hanna Jellema is werkzaam als arts voor Artsen zonder Grenzen. Vorig jaar is ze in Zuid-Sudan geweest om daar als arts haar werk uit te voeren. Zuid-Sudan is sinds 9 juli 2011 onafhankelijk en vormt vanaf dat moment het 55e land van Afrika. Meer dan 6 jaar geleden is er een vredesakkoord tussen Noord en Zuid-Sudan gesloten. Hiermee kwam er een einde aan 22 jaar bloedige burgeroorlog, hoewel de situatie in de grensgebieden op dit moment weer zeer gespannen is. De situatie blijft dan ook een enorme humanitaire crisis. Het gezondheidszorgsysteem is zwak en in verschillende gebieden is er sprake van aanhoudend geweld.

Hanna vertelt over haar ervaringen, leerpunten, maar ook valkuilen die ze heeft meegekregen in Zuid-Sudan.
‘Het is een stoere baan, waarbij je hard werkt onder moeilijke omstandigheden’.

Het begin van een carrière in de Tropen
Hanna heeft altijd een voorliefde gehad voor de Tropen. Door het werk van haar ouders woont ze als kind al enkele jaren in Kenia. Dat Hanna tijdens haar studie geneeskunde haar stage in Ghana en Tanzania loopt, is dus niet heel verrassend. Ze volgt vervolgens de Tropenopleiding en werkt 2 jaar als Tropenarts in een ziekenhuis in Malawi. Terug in Nederland volgt ze de opleiding tot huisarts maar omdat de Tropen blijven kriebelen, solliciteert ze bij Artsen zonder Grenzen en gaat ze aan de slag in Zuid-Sudan.

‘Mijn drijfveer is vooral solidair te zijn met mensen die het in de wereld gewoon minder hebben getroffen dan ik. Daarnaast vind ik het vooral ook leuk om medisch breed bezig te zijn, en met een internationaal team aan het werk te zijn.’

Werken in de Spotlights in Zuid-Sudan
Hanna werkt in Zuid-Sudan in een ziekenhuis op de opname- en TB afdeling en geeft onderwijssessies aan een groep ziekenverzorgers. Daarnaast werkt ze met Kala Azar patiënten. Dit is een parasitaire ziekte die wordt overgebracht door zandvliegen die het imuunsysteem aantast. Ook ervaart ze de gevolgen van een clan gevecht, ze helpt de gewonden met hun kogel- en speerverwondingen.

‘Geweldig om zo intens aan het werk te zijn en het gevoel verschil te kunnen maken voor de mensen daar. Daarnaast draag je je kennis over en leer je zelf ook nieuwe dingen. Het is ook bijzonder dat ik werk met een internationaal team in gebieden die zo geïsoleerd zijn dat je er anders met geen mogelijkheid kan komen.’

Uitdagingen en valkuilen
In Zuid-Sudan zijn de levensomstandigheden bar. Vooral voor de Sudanezen maakt dit klimaat het leven moeilijk en onzeker. Ook voor Hanna zijn de barre omstandigheden een uitdaging. Als enige arts in de kliniek heeft ze veel verantwoordelijkheid en moet ze moeilijke beslissingen soms alleen nemen. Ook is ze dag en nacht beschikbaar voor spoedgevallen. Eens in de 3 maanden is ze 10 dagen vrij om uit te rusten.

‘Ik vond mijn werk in Zuid-Sudan op een positieve manier intensief. Hard werken, en aan het eind van de dag moe maar voldaan, en het gevoel iets voor een ander te hebben betekend. De grootste valkuil in een baan als deze, is om teveel te willen, en oververmoeid te raken. Het is belangrijk om de juiste balans te vinden op verschillende fronten. Met name de balans tussen werk en rust is essentieel. Een andere valkuil is om te makkelijk, of te nonchalant te worden.’

Vooroordelen
Een van de vooroordelen over werken in een ontwikkelingsland, is dat het werk heel gevaarlijk is. Je werkt in gebieden waar het onrustig of onvoorspelbaar kan zijn. Het zijn vaak conflictgebieden, met soms ook hongersnood, ziektes en armoede, in een cultuur die je niet kent. Hierdoor kunnen gespannen situaties ontstaan. In Zuid-Sudan zijn de voornaamste problemen onderlinge stammenstrijden.

‘Gelukkig heb ik me in Zuid-Sudan nooit onveilig gevoeld. Het werk kent natuurlijk wel meer risico's dan een gewone baan in Nederland. Hulporganisaties zijn eigenlijk nooit doelwit, maar zijn juist heel geliefd en gewaardeerd. Door goed geïnformeerd te zijn, altijd in contact te blijven met alle relevante partijen en te weten wat er in de regio gebeurde, konden wij op een verantwoorde en veilige manier ons werk doen. Verder zijn er altijd duidelijke afspraken wat betreft veiligheid over wat je wel en niet mag doen.‘

Combineren van werk en privé
Als arts in een ontwikkelingsland kan je werk en privéleven door elkaar heen lopen. Je woont vaak samen met je collega’s en brengt je vrije tijd met hen door. Ook ben je ver weg van vrienden en familie.

‘Je kiest elkaar niet, maar dat is eigenlijk juist ook heel leuk. Je ontdekt elkaars kwaliteiten en je creëert nieuwe hobby’s. Privé leven in Nederland wordt even op een lager pitje gezet. Ik woonde in een lemen hutje met een rieten dak, maar had gelukkig wel draadloos internet. Ik hield een weblog bij met alle ervaringen en belevenissen en dat werd door veel mensen gelezen. Als je voor 9 maanden of een jaar weggaat, lukt het prima om je contacten met vrienden en familie aan te houden. Toch mis je mist wel belangrijke hoogtepunten en dieptepunten. Je bent er niet als iemand het moeilijk heeft.’

Financiële (on)zekerheid
Wanneer je wordt uitgezonden door Artsen zonder Grenzen ligt het salaris gemiddeld lager dan een arts in Nederland. Daar staat tegenover dat je minder geld uitgeeft in een ontwikkelingsland. Ook zorgt Artsen zonder Grenzen voor alle sociale verzekeringen en pensioen.

Leerpunten en tips van Hanna
‘Je bent op het medische vlak nooit uitgeleerd. Er zijn altijd ziektes waar je nog wat meer over wilt weten, dingen die altijd beter kunnen. Ik denk dat een leerpunt is om altijd kritisch naar jezelf te blijven kijken en te blijven afvragen: ‘is dit de beste manier, of kan ik dit beter doen?’ Een ander leerpunt is het belang van overdragen van kennis aan anderen. Het is een bijzondere tijd geweest en bepaalde ervaringen zal ik mijn hele leven met me meedragen. Daarom kan ik dit werk zeker aanraden. Artsen en verpleegkundigen zijn altijd nodig. Als je graag in de Tropen wilt werken, denk dan eerst goed na of het wel bij je past, en of je het ziet zitten om alles in Nederland voor een tijdje achter te laten.’

Artsen zonder Grenzen biedt medische noodhulp aan slachtoffers van rampen, oorlogen en epidemieën. Voor haar veldprojecten is Artsen zonder Grenzen altijd op zoek naar professionals met diverse achtergronden. Op dit moment is er vooral behoefte aan verloskundigen, logistiek medewerkers met een technische achtergrond en water-en-sanitatie specialisten. Goede beheersing van het Frans is een pre. Kijk voor meer informatie op http://www.artsenzondergrenzen.nl

Bron: Carp.nl
Fotocredits: Hanna Jellema

Domdom

Thu, 12 Apr 2012 09:12:21 +0200

Eerlijk is eerlijk, het is een fantastisch product. Je weet altijd waar je bent en hij wijst je altijd de weg. We noemen hem Tommie, ons draagbare navigatiesysteem. Tomtom heet hij officieel en hij is onze trouwe metgezel. Tommie gaat altijd overal mee naartoe.

Het is een prachtig product van de informatierevolutie, het draagbare GPS navigatiesysteem. De firma Tomtom beleefde dan ook een supersnelle opkomst begin deze eeuw. Maar nu staat het bedrijf onder druk. Officieel vanwege de opkomst van smartphones met ingebouwde navigatie en door auto’s die kant-en-klaar met een Tommie geleverd worden, maar er lijkt meer aan de hand.

Koop je tegenwoordig een Tomtom voor een niet onaanzienlijk bedrag, dan krijg je zo ongeveer direct de melding dat je nieuwe kaarten moet downloaden à raison van minimaal 50 euro. Het abonnement voor de filemelding is daar nog niet bij inbegrepen, daar mag je ook nog eens apart een paar tientjes voor aftikken. En deed alles het nou lekker, dan was het leed misschien nog te overzien. Helaas, de kwaliteit en nauwkeurigheid van de kaarten is maar matig en de uitspraak van straatnamen soms ronduit lachwekkend. Minder om te lachen is dat de software af en toe gewoon uitvalt. Daar sta je dan …

Was Tomtom een werknemer, dan zou hij naast z’n salaris voor elke keer dat hij uit z’n stoel kwam een bonus willen, z’n werk niet echt serieus nemen en ermee ophouden als hij even geen zin meer had. Niet veel werkgevers zouden Tomtom lang in dienst houden. Zou het feit dat steeds minder mensen een Tommie aanschaffen niet ook een beetje aan Tomtom zelf liggen?

Werken in de spotlights – De BN’er

Fri, 30 Mar 2012 11:53:42 +0200

BN’ers leven in glitter en glamour, piloten kennen geen grenzen, regisseurs zijn chaotisch en politici zijn seksloos. Allemaal (voor)oordelen die mensen hebben over beroepen in de ‘spotlights’. Maar geloof het of niet, deze mensen werken vaak hard en hebben het door hun beroep soms juist behoorlijk zwaar. Een mooie reden voor Carp*om ook eens de andere kant van de ‘spotlights’ te belichten en te kijken naar wat wij kunnen leren van deze bijzondere beroepen.

De BN’er
Voor de première van het nieuwe programma De vrienden van Amstel zingen Kroonjuwelen sprak Carp* met Xander de Buisonjé en Angela Groothuizen. Xander presenteert het programma en Angela jureert haar collega- BN’ers die hun kroonjuweel ten gehore brengen.

(Nieuwe) baan
Voor de meeste BN’ers loopt het sollicitatieproces anders dan bij de gemiddelde baan. Xander en Angela vertellen dat je voor televisieprogramma’s altijd gevraagd moet worden. Het nieuwe programma De vrienden van Amstel zingen Kroonjuwelen, voelt ook niet als een nieuwe baan. Voor Xander is het een project. Hij heeft voor dit programma een los contract met SBS en daarnaast nog losse contracten bij de TROS lopen. Ook is hij bezig met zijn nieuwe Engelstalig album en heeft hij minimaal 100 optredens per jaar. Angela heeft een driejarig contract bij RTL en wordt voor dit programma uitgeleend aan SBS. Daarnaast is ze druk met haar nieuwe album, haar eigen platenlabel en haar theatertour.

Financiële (on)zekerheid
Als BN’er is het moeilijk om een vast contract te krijgen. Om financiële zekerheid te creëren hebben veel BN’ers diverse projecten lopen. Angela geeft aan dat veel mensen denken dat je als BN-er meteen miljonair bent maar dit is absoluut niet zomaar het geval. ‘Door diverse projecten aan te gaan, kun je meestal op een of meer van de onderdelen wel geld verdienen. Maar je doet ook vaak investeringen (zoals een nieuw album) die je er niet altijd uitkrijgt. Dat is het risico van het vak, je weet nooit zeker of iets een succes gaat worden. Een ander nadeel is dat je door de diverse projecten veel werkt. Bij een nieuw programma loopt dit snel op tot 100 uur in de week. Dit komt ook voornamelijk door het reizen en het vele wachten tijdens de opnames.’

Leerproces
‘De grootste fout die je kan maken is om te denken dat je al zover bent en dat je het nu onderhand wel weet’
Elk project brengt weer andere vaardigheden met zich mee. Xander presenteert zijn nieuwe programma in een studio, waar voor hem meer bij komt kijken dan live zingen of presenteren. Gelukkig heeft hij, zoals iedere(!) presentator van een spelshow, de autocue om vanaf te lezen, maar dan nog is het een kunst om zo natuurlijk mogelijk te presenteren. Xander vindt dat hij zeker nog steeds in ontwikkeling is en heeft ook een coach om hem te ondersteunen. Ook Angela, die al bijna 40 jaar in het vak zit, vindt dat er altijd wat te leren valt. ‘De grootste fout die je kunt maken is om te denken dat je al zover bent en dat je het nu onderhand wel weet. Je moet altijd kunnen openstaan voor leerpunten. Juist jonge mensen kunnen je heel veel meegeven. Open blijven staan en je laten inspireren is erg belangrijk. Daarnaast leer je in het vak om op meerdere dingen tegelijk te moeten focussen. Daarin moet je flexibel kunnen handelen.’

Toekomst / Gunfactor
In de showbizz is je loopbaan ook afhankelijk van de gunfactor. Mensen moeten je natuurlijk wel leuk vinden, anders kun je beter aan een carrièreswitch denken. Xander wil zichzelf eerst bewijzen als grote studiopresentator en zien hoe dit hem en het publiek bevalt. Hij hoopt dan op een contract met een televisiezender. ‘Presenteren doe ik vooral omdat ik het super leuk vind en omdat het kan. Ik sluit niets uit in mijn carrière. Als ik iets leuk vind zou ik er graag aan willen deelnemen. Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met mijn Engelstalige album, maar dat wil niet zeggen dat ik uitgekeken ben op het Nederlands. Het begon met een liedje dat beter klonk in het Engels, dus vandaar. Hopelijk wordt dit album door veel mensen gewaardeerd’.

Nog een laatste tip van Angela voor onze lezers:
‘Blijf altijd gedisciplineerd, kom op tijd, lever op tijd materiaal in. Het is erg belangrijk als mensen op je kunnen rekenen. Al krijg je een taak of opdracht niet af is het ook belangrijk dat je zoiets eerlijk communiceert. Blijf zoals je bent en doe je werk zoals jij denkt dat je werk zo het beste naar voren komt.’

Vanaf 30 maart om 21:30 uur gaat het nieuwe programma ‘ De vrienden van Amstel zingen Kroonjuwelen’ op SBS 6 van start. In de spelshow voor muziekliefhebbers staat de zoektocht naar het ultieme kroonjuweel uit de Nederlandse muziekgeschiedenis centraal.

Diverse bekende artiesten brengen hun persoonlijke favoriet ten gehore en proberen daarmee het deskundigenpanel en het aanwezige publiek te overtuigen dat dit het ultieme kroonjuweel is. Het programma wordt gepresenteerd door Xander de Buisonjé, onder andere bekend van de groep Volumia. Momenteel is Xander bezig met zijn Engelstalige album.

Klik hier voor het nieuwsbericht over de lancering van de nieuwe reeks 'Werken in de Spotlights'
Bron: Carp.nl

Fotocredits: SBS 6/Elvin Boer

Haast

Thu, 29 Mar 2012 16:46:48 +0200

Hoewel je op de Van Alkemadelaan maar vijftig mag, trapte ik het gaspedaal nog een klein beetje verder in. Ik had haast, want over tien minuten zou ik een sollicitatiegesprek hebben met een kandidaat. Uit zijn brief en het telefoongesprek met hem bleek dat hij erg gemotiveerd was. Hij had de baan dan ook nodig, want zijn enige minpuntje was dat hij al een tijdje werkloos was. Niettemin wist hij zich schriftelijk en mondeling uitstekend te presenteren en had hij een goed cv.

Bij het naderen van het stoplicht waar ik rechtsaf moest, liet ik mijn auto uitrijden. Ineens stoof een zwarte Audi mij voorbij om plots rechts af te slaan en vlak voor mij op de rem te gaan staan. Ik remde hard en kwam net niet door zijn rechtervoorportier naar binnen. Hij stond schuin voor mij, twee rijbanen blokkerend. Ik keek de man aan en haalde mijn schouders op, zo van: “was dat nou nodig?” Ja hoor, het raampje ging open. Ik deed mijn raampje ook omlaag en keek mijn medeweggebruiker recht in de ogen. Keurig in het pak, rode stropdas, gekamde kuif, zo te zien geen aso. “Was dat nou nodig?”, vroeg ik hem. “Fuck off, eikel … slome”, was zijn antwoord en hij stak een middelvinger omhoog.

Het licht ging op groen en hij stoof ervandoor, rechtsaf, dezelfde kant op als ik. Een lichte neiging er achteraan te gaan onderdrukkend reed ik de kortste route naar kantoor. Daar aangekomen zag ik nog nèt een zwarte Audi parkeren. Het zou toch niet waar zijn … de gekamde kuif met stropdas sprong eruit, maar hij was zeker geen collega, dan had ik hem wel herkend. Een verkoper of een koerier misschien? Nee, die komen niet in pak. Het zal toch niet …?

Innerlijk gekalmeerd maar razend nieuwsgierig stapte ik mijn kantoor binnen. Stoïcijns keek ik voor mij uit maar vanuit mijn ooghoeken zag ik de gekamde kuif bij de receptie zitten.

“Hoi Erik”, zei de receptioniste, “De meneer voor het sollicitatiegesprek is al gearriveerd!”

Een brede glimlach verscheen op mijn gezicht. Ik draaide mij om en liep op de gekamde kuif af. Enigszins verbouwereerd keek hij mij aan, terwijl ik mij licht voorover boog.

“Meneer, ik denk dat dit het kortste sollicitatiegesprek uit mijn loopbaan wordt”, zei ik hem. “Ik heb slechts drie woorden nodig en het gesprek is klaar: u kunt gaan”.

Willkommen, bienvenue, welkom …

Fri, 23 Mar 2012 14:33:21 +0100

Loopbaanadviseur Erik den Draak (1964) schrijft voor Carp.nl periodiek columns over solliciteren, werk en loopbaan waar diverse loopbaanthema's in aan de orde komen.

Willkommen, bienvenue, welkom …
Een schitterend meisje in een prachtig rood jurkje verwelkomt de knappe, stoere reiziger als hij van de trap afloopt. Hij raakt abrupt in vervoering en begint een paringsdans met haar op het perron, terwijl achter hem een trein wacht. Door acrobaten omgeven wordt hij de trein ingelokt. Het meisje loopt met hem mee en legt hem uit hoe mooi de stoelen zijn. Hij neemt plaats naast een nerd die hem met een robotstemmetje uitlegt dat de wifi al net zo mooi is. Niet gehinderd door het feit dat de reiziger inmiddels een oogje heeft op een knappe stewardess, legt het meisje uit dat zelfs de maaltijden mooi zijn, al zou je zeggen dat er met de gifgroene kreeft die dan in beeld verschijnt iets toch niet helemaal in de haak is. Hij neemt er ook maar geen hap van. “Thalys, van harte welkom”, sluit het meisje af en er verschijnt een tekst in beeld die laat zien hoe snel de trein wel niet in Parijs is.

Wie vaak met de trein reist weet dat er van dansende mensen zelden sprake is op het perron. NS levert tot irritatie van zo ongeveer heel Nederland geen goed product. Er ontstaat een neerwaartse spiraal waarin niets meer goed lijkt te kunnen gaan. Laatst deed iemand mee aan een quiz op TV. Hij vertelde dat hij machinist bij NS was. “Nou, daar zullen we verder maar niks over zeggen…” werd hem door de presentatrice toegebeten.

Wanneer mensen niet meer trots zijn op de organisatie waar ze voor werken maar zich ervoor gaan schamen, wordt het werken geen lust maar een last. De bereidheid om zich in te zetten zal steeds minder worden en het chagrijn neemt toe. Genoeg verhalen op internet over klantonvriendelijke conducteurs en loketbediendes.

Wie de oplossing heeft mag het zeggen. Thalys is overigens géén onderdeel van de NS, maar voor het landelijke spoorwegnet lijkt zich nog geen concurrent aan te dienen. En voor ProRail al helemaal niet. De reiziger is voorlopig overgeleverd aan een bedrijf dat zo’n hekel heeft aan z’n klanten, dat het plaszakken voorstelt in plaats van wc’s en de capaciteitsproblemen in geval van vorst oplost door dan maar de hele winter weinig treinen te laten rijden. Kan er ook minder mis gaan.

Werk je bij zo’n organisatie waarvan de prestaties je bijna depressief maken, trek het je dan niet te veel aan. Je bent niet in je eentje verantwoordelijk voor het geheel, ook al associëren mensen je makkelijk met je werkgever. Al gaat de hele organisatie ‘down the drain’, jij kunt toch een uitstekende job doen. Ook in een omgeving waar je niet trots van wordt, kun je trots zijn op jezelf.

Schuivende Panelen

Fri, 16 Mar 2012 15:08:42 +0100

Het rommelt al een tijdje in de PvdA. Het is niet voor het eerst dat de vertegenwoordigers van de ‘lightversie’ van het Marxisme in Nederland met elkaar overhoop liggen. Het lijkt meer regel dan uitzondering. En dat terwijl het ooit zo mooi begon.

Karl Marx, de welvarende advocatenzoon uit Trier in Duitsland, had goed door dat de levensomstandigheden na de industriële revolutie voor veel mensen niet zo leuk waren. Nota bene bij zijn eigen neven, de Philipsen in Holland, zwoegden arbeiders in donkere fabriekshallen van vroeg tot laat, tot het licht bij hen uitging. Dat vroeg maar om één ding: revolutie!

Reeds tijdens zijn leven maar zeker na zijn dood in 1883 bereikten de ideeën van de intellectueel Marx alle hoeken van de wereld en werden zij ook op veel plekken ingevoerd. De twintigste eeuw was zíjn eeuw; Karl Marx kreeg een messiaanse status in de wereldgeschiedenis. Maar niet voor iedereen. De revoluties her en der leidden voor sommmigen tot meer ellende dan vooruitgang en democratische ‘lightversies’ deden hun intrede.

Light of niet-light, de levensomstandigheden en verdeling van de welvaart in Europa verbeterden snel. Sociaaldemocraten kwamen aan de macht. Aan het eind van de twintigste eeuw was hun taak klaar: het grootste probleem bij de voedselbanken werd het parkeerprobleem en in ‘old-boys-netwerken’ was een lidmaatschapskaart van de arbeiderspartij niet langer een obstakel, eerder een pre. In Raden van Commissarissen staken voortaan ook rooie rakkers graag dikke Cubanen in de hens.

ING-commissaris Wim Kok noemde het al een duivels dilemma: de bonussen voor de directie. Zo, dat was ook weer gezegd, waarna hij met de bonussen instemde. Vakbondsvoorman Lodewijk de Waal deed het ongeveer op dezelfde manier en ook bij woningbouwverenigingen schuiven leden van de arbeidersbeweging graag met miljoenen richting de pensioenpotten van falende bestuurders. Te betalen door de huurders – meestal arbeiders en dus achterban, maar dat mag de pret niet drukken.

‘Schuivende panelen’ heette in de jaren tachtig een rapport van de PvdA over zichzelf. Een paar jaar later verscheen een kritiek daarop, getiteld ‘Stuitende taferelen’. Het lijkt nog niet over te zijn met dat laatste. Een ‘Voice of Holland’-achtige lijsttrekkersverkiezing kan wellicht op korte termijn wat electorale verlichting brengen, voor een blijvend effect is nog wat meer zelfreinigend vermogen nodig bij de democratische volgelingen van de-bekendste-Duitser-op-één-na.

Loopbaanadviseur Erik den Draak (1964) schrijft voor Carp.nl periodiek columns over solliciteren, werk en loopbaan waar diverse loopbaanthema's in aan de orde komen.

De vaste baan bestond nooit

Thu, 08 Mar 2012 10:27:26 +0100

Iedereen wil leuk werk, het liefst met veel vrijheid, een hoog salaris en natuurlijk ook een baan op niveau. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vooral als je een tijdje op weg bent merk je dat je loopbaanpad niet altijd moeiteloos steil omhoog gaat. Soms heb je rugwind en soms heb je tegenwind. Hoe ga je daarmee om? Hoe hou je jezelf staande in turbulente tijden en hoe zorg je dat je komt waar je wezen wilt? Loopbaanadviseur Erik den Draak (1964) schrijft voor Carp.nl periodiek columns over solliciteren, werk en loopbaan waar diverse loopbaanthema's in aan de orde komen.

Van tijd tot tijd beantwoord ik onder de naam “Loopbaanadvies” vragen op het gebied van solliciteren, werk en loopbaan op de website www.goeievraag.nl. Mensen kunnen daar vragen stellen over zaken die hen bezighouden en ontvangen dan antwoord van –zelfbenoemde- deskundigen.

Het valt mij op hoe verontwaardigd mensen kunnen reageren op zaken met betrekking tot ontslag. Natuurlijk, ik erken direct dat ontslag een behoorlijk traumatische gebeurtenis is, zoals ik beschreef in een eerdere column op deze site. Maar de verontwaardiging betreft dan met name de houding van: ‘ontslag kan toch niet in een rechtsstaat?’ Alsof een vaste baan een fundamenteel mensenrecht is.

Het kabinet aarzelt met het hervormen van het ontslagrecht. Onder druk van de conservatieve gedoogpopulisten ter rechter zijde mag aan deze socialistische verworvenheid niet getornd worden. Ook aan de uiterste linkerkant van de Tweede Kamer, bij de oppositiepopulisten met de rode tomaat, bestaat er verzet tegen. Maar werkgevers wachten niet op het moment dat het kabinet hier eens doorheen breekt. Gisteren stond in de krant dat vrijwel iedereen tegenwoordig een tijdelijk contract krijgt. Hervorming van het ontslagrecht via de achterdeur.

Maar bestond de vaste baan dan ooit? Is hervorming van het ontslagrecht eigenlijk wel nodig? Het Burgerlijk Wetboek kent een hele lijst van ‘dringende redenen’ voor ontslag, variërend van dronkenschap, het verklappen van bedrijfsgeheimen tot en met het meppen van de kinderen van de baas. Of van de baas zelf. Is dat allemaal niet aan de orde, dan kan een werkgever nog een beroep doen op ‘veranderde omstandigheden’, oftewel: vroeger waren we vrienden en nu niet meer.

Goed, als werknemer krijg je in dat geval meestal wel een ontslagvergoeding mee, maar nadat je hebt gezien dat je WW-uitkering een stuk lager is dan je loon, komt dat goed van pas. Vooral omdat de fiscus ook een flink stuk van die vergoeding hebben wil.

‘Veranderde omstandigheden’ waren altijd al de hardheidsclausule van het Nederlands ontslagrecht, het achterdeurtje voor elke werkgever die niet meer met een werknemer verder wilde. De toetsing op zorgvuldigheid was daarbij niet eens zo slecht, want zowel werknemers als werkgevers willen nog wel eens onnadenkend te werk gaan.

Maar het andere achterdeurtje, het tijdelijk contract, is nog makkelijker. Geen dossieropbouw, geen toetsing, geen ontbindingsvergoeding. Want het niet verlengen van een tijdelijke arbeidsovereenkomst wordt niet gezien als ontslag.

Schrijf een oprechte brief

Wed, 29 Feb 2012 12:51:55 +0100

Sollicitatiebrieven staan soms bol van de clichés. Plaats je als werkgever een vacature dan kun je, zeker in deze krappe arbeidsmarkt, een hele stapel reacties verwachten. Tien tegen één dat je overstelpt wordt met brieven van ‘flexibele, stressbestendige teamplayers’. De schapen met vijf poten lijken met hele kuddes tegelijk aan de bedrijfspoort te rammelen. Loopbaanadviseur Erik den Draak (1964) schrijft voor Carp.nl periodiek columns over solliciteren, werk en loopbaan waar diverse loopbaanthema's in aan de orde komen.

Nauwelijks is de ‘flexibele, stressbestendige teamplayer’ in dienst genomen of het schaap met de vijf poten lijkt er abrupt één of liefst twee af te zagen. Is de proeftijd voorbij, dan worden de ambities soms snel ingeruild voor behoefte aan zekerheid, waarbij zo min mogelijk werken voor een zo hoog mogelijk loon het adagium lijkt te zijn.

Menige werkgever, manager of collega zal zich afvragen hoe zijn of haar bedrijf in het verleden heeft geworven, dat het niet van onder tot boven vol zit met de ‘flexibele teamplayers’ uit de brieven. Maar misschien is er niks mis met de bedoelingen van de sollicitant als wel met de voorstellingen uit de vacaturetekst of de omstandigheden in het bedrijf.

Werk blijft altijd mensenwerk. Niet alleen de brief is vooral een weeslag van goede bedoelingen, ook de vacaturetekst staat bol van wensdenken. De ‘flexibele teamplayer’ solliciteert immers maar al te vaak op een vacature waarin ‘groeimogelijkheden in een uitdagende omgeving’ het voorland van de uitverkorene lijken te zijn.

De oplossing? Werkgevers doen er beter aan een realistisch beeld te schetsen van de werkelijkheid, waarbij vaak veel van mensen gevraagd wordt. Door in het bedrijf voldoende aandacht te besteden aan een prettige werkomgeving en –cultuur komen bestaande en nieuwe medewerkers minder snel in de verleiding hun optimistische verwachtingen naar beneden bij te stellen.

En sollicitanten? Wees realistisch, schrijf een oprechte brief. Vermijd clichés en verwoord je motivatie oprecht. Iedere werkgever realiseert zich dat je echt niet voor niks komt werken en dat wie veel van mensen vraagt ook goede arbeidsvoorwaarden zal moeten bieden om je gemotiveerd te houden. Speel daarop in; omschrijf je motivatie eerlijk en wees realistisch. Tussen de overtrokken reacties die werkgevers soms krijgen zal je brief juist door zijn nuchterheid opvallen en eerder aanleiding zijn om je uit te nodigen voor een gesprek.

Kijk ook op:
www.loopbaanadvies.net/solliciteren/sollicitatiebrief.php

Het beste onderwijs van de wereld

Wed, 22 Feb 2012 12:25:52 +0100

Zomaar een selectie uit het nieuws van vandaag: “Kwart afgestudeerden Windesheim had geen diploma mogen krijgen”, “Rotterdamse leraren moeten taaltoets maken” en “Haagse Hogeschool betaalde studiebegeleider per diploma”. Als ik zo’n rijtje lees ben ik blij dat er überhaupt nog diploma’s uitgereikt worden, want de juiste spelling van het woord “diploma” alleen al, zal van menig leraar een flinke inspanning vergen.

We zijn de afgelopen decennia flink vooruit gegaan met ons onderwijs. Niet langer wordt er domweg kennis onderwezen, de focus ligt nu op ‘zelfwerkzaamheid’. “Gebruikmakend van de leermogelijkheden die de staf aanbiedt zal de student in belangrijke mate zelf het leerproces inrichten en organiseren”, staat er in een studiegids. In de wereld van onderwijsdeskundigen zijn leerlingen, of studenten zoals je ze tegenwoordig na de crèche moet noemen, nieuwsgierige intellectuelen in de dop die je slechts het lesmateriaal hoeft aan te bieden, waarna ze dat gretig tot zich nemen en de docent dankbaar vragen om nog meer.

Dat er af en toe een leraar in elkaar wordt geslagen, met een mes wordt bedreigd of een schaar naar zijn hoofd gegooid krijgt, mag de pret van het positieve mensbeeld niet bederven. “Willen leerlingen in hun eigen tempo leren, dan is het nodig dat ze een zekere mate van zelfstandigheid hebben. Ze moeten zelfstandig de taak kunnen plannen en uitvoeren, zonder al te veel sturing”, zo lees ik over het moderne onderwijs.

Ik denk terug aan mijn eigen middelbareschooltijd. Met de zelfstandigheid om mijn eigen leertempo te bepalen had ik wel raad geweten. Dat was er toen niet bij, ik kreeg nog strafwerk als ik mijn huiswerk niet gemaakt had. Van de docente Frans eens 200 strafregels en 50 extra omdat ik als gevolg van mijn nalatigheid ook nog eens een onvoldoende had gehaald. Zou ik nu naar de middelbare school gaan, dan was de discussie met mijn lerares wel anders verlopen.

“Erik, heb jij je huiswerk niet gemaakt?”
“Nee, Antoinette, ik heb gekozen voor zelfstandigheid waarin ik zonder al te veel sturing mijn taak kan plannen”
“Goed zo, Erik, dan heb je nu een tien!”

En passant heeft Antoinette ook haar geld weer verdiend, want ze krijgt een bonus als al haar leerlingen een tien hebben gehaald. Van leraren wordt verwacht dat zij zich geheel inleven in de wereld van de leerling en afdalen naar zijn niveau; de autoritaire Bint uit Bordewijks gelijknamige roman zou zich in zijn graf omdraaien als hij dat hoorde. “Zelfontplooiing”, “geluk”, “autonomie” en “relationele vaardigheden” zijn de primaire focus van het onderwijs, zo lees ik als ik ‘doelstellingen van het onderwijs’ google; zelden of nooit gaat het over rekenen en taal.

Ondertussen lijken sommigen zich toch een beetje zorgen te maken, dat spreekt ook wel uit de nieuwsberichten. Zou dat soms te maken hebben met een ander bericht op de onderwijspagina van De Volkskrant? “Westerse kinderen liggen drie jaar achter op Chinezen”, staat er en lezing van het artikel leert mij dat in China de gemiddelde 15-jarige leerling voor wiskunde een niveau heeft dat drie jaar ligt boven dat van ons. Maar ze hebben geen zelfwerkzaamheid! Niks zelf plannen en sturen van het leerproces, geen autonomie of relationele vaardigheden maar nadruk op kennis die wordt onderwezen door leraren met een hoog niveau waar de leerlingen naar moeten luisteren.

Rare jongens, die Chinezen.

Iedereen z’n eigen meldpunt

Tue, 14 Feb 2012 11:59:24 +0100

We kunnen maar moeilijk verkroppen dat de Elfstedentocht niet doorgaat. Wat was er nou helemaal op tegen om 120 kilometer te klûnen en het restant te schaatsen? Waar moeten we nu naartoe met de berenburg, terug naar de slijter? En de Blauhúster dakkapel kan ook op zolder blijven. Zonde. Kwaad zijn we. Die boosheid moet eruit.

Dus bedacht Geert Wilders dat het goed zou zijn om ons te richten op Midden- en Oost-Europeanen. Sinds de val van de muur maken we in Nederland gretig gebruik van het arbeidsaanbod uit het oosten. Voor 16 euro per uur een schilder die hier 40 euro moet kosten of een schoonmaakster voor wie een tientje nog wèl een (meer dan) acceptabel uurloon is. De PVV heeft een traditie in het aan de orde stellen van problemen die samenhangen met migratie en stelt nu een meldpunt open op internet om de troep die de Bulgaarse schoonmaakster achterlaat aan de orde te stellen.

Leuk voor de PVV, maar de mensen die altijd tegen de PVV waren zijn óók boos dat de Elfstedentocht hen door de neus geboord is. Dus richten zij zich nu op de PVV.

Hans van Baalen, de voorman van de VVD in het Europees parlement, roept zijn minister-president op om stevig stelling te nemen. Ik kan me wel voorstellen hoe zij met elkaar gesproken hebben.

“Hans, luister, jij ziet alleen maar keurige Polen en Roemenen op ambassadeborrels. Van die lui die zelf dik in de slappe was zitten. Maar hier in mijn buurtje in Den Haag hebben we echt last van die gasten.”

“Onzin, Mark. Ik reis al decennia lang op kosten van de belastingbetaler door Europa en word altijd weer zo vriendelijk onthaald door die hardwerkende ex-communisten. Waarom moet jouw blonde vriend nou zo onaardig doen?”

“Hans, stop daarmee. Je bent gewoon bang dat je op je volgende receptie minder van die lekkere Oost-Europese hapjes krijgt voorgeschoteld. Ben je nog niet dik genoeg?”

Enfin, zo zal het gehakketak nog wel even zijn doorgegaan. Ondertussen buitelt in Nederland iedereen over elkaar heen en schieten de meldpunten als paddenstoelen uit de grond. Het ‘Meldpunt Limburgers’ is alweer gestopt omdat dit – in tegenstelling tot MOE-landers, kennelijk wèl discriminatie betrof. Het ‘Meldpunt Belgen’ daarentegen bestaat nog steeds. Die zijn niet zielig. Het ‘Meldpunt Waardevolle Gezelligheid’ verzet zich tegen het idee dat Polen de wodka alleen gebruiken om zo snel mogelijk dronken te worden en Ineke van Gent van Groen Links vindt het oerstom dat de premier nog geen melding van het meldpunt heeft gemaakt en pleit voor een ‘Meldpunt Falen&Fouten’.

Mark Rutte zal zich intussen wel afvragen of er geen meldpunt bestaat tegen meldpunten; een punthoofd krijgt hij ervan. Of iets van: ”Iedere Nederlander heeft recht op z’n eigen meldpunt!” Intussen lacht Geert Wilders in zijn vuistje. Een ‘internationale rel’ helpt flink mee aan de polarisering van Nederland en het lijkt net alsof hij dat stiekem helemaal niet erg vindt!

It Giet Oan!!!!

Tue, 07 Feb 2012 14:53:42 +0100

Het is een fantastische tijd voor liefhebbers van het onvolprezen Friesland. Het hele jaar door doen de Nederlandse media alsof de meest eigenzinnige provincie van Nederland niet eens bestaat. Nooit horen we nieuws uit Leeuwarden, Heerenveen of Sneek. Waren Friezen geen Nederlanders maar van buiten de landsgrenzen, dan was er vast al een werkgroep opgericht, een aantal commissies opgetuigd en een extra publieke zender de ether in geholpen om dit probleem te tackelen. Maar nee, Friezen zijn net gewone mensen en dus is er doorgaans volledige radiostilte uit die hoek van het land.

Maar zodra het kwik enkele graden onder nul daalt richten de blikken zich collectief op het noorden. Ljouwert is voor even de hoofdstad van Nederland, zonder discussie. Hele kolonnes journalisten spoeden zich over de afsluitdijk. Waar is de voorzitter? Heeft hij al “It giet oan” geroepen? Iedere avond wordt bijkans de totale Elfstedenroute integraal op het journaal getoond. Rayonhoofden krijgen meer zendtijd dan ministers en leggen gedetailleerd uit op welk stukje van de sloot door Balk of Workum het ijs nog nèt niet dik genoeg is.

Erik Hulzebosch, wereldberoemd in heel Nederland omdat hij de laatste Elfstedentocht nìet won, is al door Chocomel geconfisqueerd en maakt levensgroot reclame voor de winterdrank op de website van De Telegraaf. Mijn slijter in Rotterdam heeft zelfs geen berenburg meer in de schappen: Nederland is bevangen door Elfstedengekte.

Het leukste van dit alles is nog wel dat die hele Elfstedentocht natuurlijk helemaal niet doorgaat. Maar een lol dat we hebben gehad! Het bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden zou verplicht elke winter bij de eerste vorst bijeen moeten komen om ons in vervoering te brengen. Al was het maar ter ondersteuning van de firma Sonnema.

Inspiratie nodig?

Fri, 27 Jan 2012 08:54:08 +0100

Donkere dagen zijn het. Niet alleen zijn ze kort, maar ook economisch krijgen we nog heel wat voor onze kiezen, zo wordt ons verteld. En we hebben ons ook onlangs door de meest depressieve dag van het jaar – 17 januari, geworsteld.

Goeie binnenkomer, met het nieuwe jaar net onderweg, niet waar? Het lijkt er op dat januari niet echt een periode is waarin we eenvoudig met ideeën en plannen aan de slag gaan.

Opruimen = ruimte in mijn hoofd

Hoewel, aan de slag gaan is misschien niet de juiste uitdrukking. Ik heb pas het boek ‘leven & werken in het ritme van de seizoenen’ van Jaap Voigt gelezen. Het blijkt dat januari de maand is waarin we moeten opruimen.

Voor mij betekent letterlijk opruimen ook figuurlijk ruimte creëren – in mijn hoofd. En dat betekent dat er ook weer allerlei ideeën opborrelen. Zo worden de donkere dagen ineens een stukje lichter… En het hele jaar ligt nog voor me om deze nieuwe ideeën vorm te geven! En, let op: de huidige tijdsgeest vraagt om originaliteit en goede ideeën. Om nieuwe manieren van kijken, denken en (samen) werken.

Of je nu goede voornemens hebt of niet – ik breng ze liefst direct in uitvoering – een nieuw jaar is een perfect excuus om zo’n frisse start te maken. Sukkel (of draaf) jij door met waar je in 2011 mee bezig was? Of heb je december en januari (ook) gebruikt om eens goed na te denken of dat wel is wat jij graag wilt? Heeft de organisatie waar je werkt plannen en projecten waaraan jij graag wilt bijdragen? Of heb je zelf een idee dat je ten uitvoer zou willen brengen? Ben je een ondernemer met plannen?

Ruimte in je hoofd = inspiratie

Laat je niet tegenhouden. Niet door mogelijk sombere tijden en voorspellingen en zeker niet door je eigen beperkende gedachten.

Als je een beetje inspiratie nodig hebt, op zoek bent naar mensen die je willen en kunnen helpen in je proces, kan ik je van harte Stand up Inspiration in Amsterdam aanbevelen.

Ik ga me in ieder geval laten inspireren dit jaar. Maartje en ik wensen jou een prachtig en inspirerend 2012!

Ik werk effe niet...

Tue, 24 Jan 2012 08:47:53 +0100

Een aantal jaren geleden maakte ik in Vietnam een stroomstoring mee. In de hele wijk viel het licht uit en deed geen enkel elektrisch apparaat het meer. Vanuit het raam van mijn hotelkamer kon ik zien dat elders in de stad het licht het wel deed, maar in onze straat en de buurt eromheen werden kaarsen voor het raam gezet.

Ik vond het een romantisch gezicht dat mij uiteraard deed denken aan het zoetsappige lied van Rob de Nijs. Verder vond ik ’t wel passen bij een ontwikkelingsland dat zomaar zoiets belangrijks, als de stroom, uitviel. Nee, dan Nederland … dat hadden wij wel beter geregeld.

Het zal een jaar of tien geleden geweest zijn dat ineens in de herfst geen treinen meer reden. Of in ieder geval substantieel minder, korter en niet meer op tijd. Het was in de tijd dat om efficiencyredenen ProRail zich had losgeweekt van haar moederbedrijf de NS. Dat was beter, zo werd de reizigers verteld. ProRail deed direct een belangrijke uitvinding, namelijk dat in de herfst de blaadjes van de bomen vielen. Sommige van die blaadjes dwarrelden ook op de rails en als gevolg daarvan werd – voor het eerst sinds in Nederland van Amsterdam naar Haarlem een locomotief reed – de loop der treinen structureel bij herfstweer onderbroken.

Meer heilzame ontvlechtingen werden in de jaren erna ons deel. Netbeheerders gingen de stroom van de energiemaatschappijen voortaan naar onze huizen brengen - dat was beter. En hoe het werkt, ik weet het niet, maar sindsdien hoef ik niet meer naar Vietnam om een stroomstoring mee te maken! Sterker nog, een wijk bij mij in de buurt was afgelopen week drie keer de pineut; kaarsen zijn bij onze supermarkt dan ook bijna uitverkocht.

Als ik mijn eigen redeneringen volg, dan leidt het delen van productie en logistiek bij publieke diensten slechts tot onheil. Nee, dan kun je beter diensten samenvoegen, zoals de Postbank bij ING. Dergelijke fusies zouden er dan toch toe moeten leiden dat het allemaal een stuk beter loopt. Helaas loop ik ook in deze redenering hopeloos klem, want ik kan al dagen niet inloggen bij Mijn ING...

Sekscontract

Wed, 18 Jan 2012 08:42:41 +0100

In de vragenrubriek van een Britse krant legde een vrouw aan de redactrice van de rubriek Femail een pikante vraag voor. Zij vroeg zich hardop af wat te doen met de wens van haar aanstaande man om voorafgaand aan het huwelijk een contract te sluiten waarin werd bepaald dat het stel minstens twee keer in de week seks zou hebben. De bruid in spe zegt dat haar aanstaande echtgenoot een eerder huwelijk en een relatie zag stranden omdat er geen seksuele interesse meer zou zijn bij de dames en dat wil hij nu voor zijn.

Eigenlijk niet eens zo’n slecht idee van de bruidegom. Immers, hij baseert zich op feiten en omstandigheden uit eerdere relaties en wil nu leren van vroegere fouten. Zou het geen huwelijk zijn, maar een arbeidsrelatie dan had het bericht dat één van beide partijen het contract goed wil dichttimmeren in geen 100 jaar de pers gehaald of enig opzien gebaard. Ook in koopovereenkomsten, huurcontracten enzovoort worden de afspraken zo gedetailleerd mogelijk vastgelegd, maar bij uitstrek het huwelijkscontract kent op de meest cruciale punten grote lacunes.

De rubrieksredactrice is het niet met mij eens. Rowan Pelling voert (een gebrek aan) romantiek als belangrijkste obstakel op voor zo’n regeling. En misschien heeft ze gelijk, immers, “it takes two to tango”.

Bij arbeidsovereenkomsten is het eigenlijk niet anders. Hoewel tot in detail wordt vastgelegd wat de werknemer gaat doen en wat de werkgever daar tegenover stelt, staat of valt het contract met de wil van beiden om daar invulling aan te geven. Wanneer de ene partij voortdurend hoofdpijn heeft of bij de andere partij altijd de vlag halfstok hangt, dan gaat het niet goed. Er ontstaat een ‘incompatbilié des humeurs’, oftewel: beide partijen worden knap chagrijnig. Van ‘gemeenschapszin’ is geen sprake meer en net als bij het huwelijk dat op klappen staat moet soms de rechter eraan te pas komen om beide partijen uit elkaar te halen.

Net als een huwelijk is een arbeidsovereenkomst ook een psychologisch contract. Bij beide heb je het meeste kans op succes als beide partijen beseffen dat ze niet alleen moeten nemen, maar ook moeten geven. Alles in contracten vastleggen is onmogelijk, je moet er gewoon zín in hebben.

Iedereen een uitkering

Tue, 10 Jan 2012 15:48:58 +0100

Toen mensen nog niet zo gek deden over staatsschulden en ondernemers nog gewoon smeerlappen waren, discussieerde links Nederland volop over het volstrekt uit de hand gelopen “arbeidsethos”. Slechts een enkele inbraak in een legerkazerne ten bate van Onkruit mocht het debat over het moreel verval van de werkende mens in de kapitalistiese maatschappij onderbreken. Werk, zo was meestal de uitkomst van de overwegingen, was een vorm van slavernij en slechts werkloosheid kon de mens van zijn ketenen bevrijden.

Probleempje daarbij was dat wie niet werkt, meestal ook geen geld verdient. Maar niet getreurd, voor dergelijke minieme problemen had het wetenschappelijk socialisme altijd wel een oplossing in huis. Want, zo hadden de aanhangers van Marx en Lenin bedacht, alleen zìj kenden de waarheid, de rest van de wereld had last van ideologies waandenken.

Om de noodzakelijke gang naar de reformwinkel en de wereldwinkel tòch mogelijk te maken, zou elke Nederlander een uitkering moeten hebben. Iedereen van 18 jaar en ouder krijgt een basisuitkering, hoog genoeg om van te leven. Wie meer wilde kon daarnaast iets leuks gaan doen - in de wereldwinkel werken bijvoorbeeld.

Het idee was dat Nederland rijk genoeg was. Aardgasbaten en het afromen van de bezittingen van vermaledijde fabrikanten en andere kapitalisten zou voor genoeg inkomsten zorgen. Zo was er voorzien in een belasting op erfenissen en schenkingen van 99%. Binnen één generatie kon zo alle particulier bezit in handen van de Nederlandse regering komen - tegen die tijd waarschijnlijk omgedoopt tot centrale kommissie of gewoon politburo - die er dan allemaal leuke dingen mee zou gaan doen.

Het is er niet van gekomen, reaktionaire krachten stonden een revolutie in de polder in de weg. Al leek het er - onbedoeld - ongeveer 20 jaar geleden ineens wel heel erg op. Via de achterdeur dan. Ineens zaten een miljoen mensen in de WAO! Niet dat al die mensen ècht arbeidsongeschikt waren, er waren nauwelijks voorzieningen voor rolstoelers in de gebouwen van het GAK, zoals het UWV toen nog heette. Nee, al deze mensen waren op papier arbeidsongeschikt maar konden meestal nog best uit de voeten. Tot de regering het te dol vond en ondanks een kwart miljoen demonstranten op het Malieveld (de drie na grootste demonstratie in Nederland ooit) besloot het hek van deze riante regeling dicht te gooien.

Maar, voor wie wil zien hoe een land vol zogenaamd arbeidsongeschikten en gehandicapten eruit ziet, is er nog steeds een mogelijkheid om dat met eigen ogen te aanschouwen. Je hoeft er niet eens zo lang voor in het vliegtuig te zitten, ik denk drie uur of minder. Eenmaal geland op het hoofdstedelijke vliegveld Eleftherios Venizelos bevind je je in een land met her en der grote concentraties “astmapatiënten”, terwijl elders grote groepen “verstandelijk gehandicapten” of “blinden” allemaal een uitkering krijgen. En alsof dat nog niet genoeg is, worden ook mensen met een typische neiging of afwijking gemakshalve maar als gehandicapt beschouwd, wat dan uiteraard weer recht geeft op een passende toelage. Denk daarbij aan exhibitionisten (potloodventers), gokverslaafden, sadomasochisten, kleptomanen en - je zou het niet geloven - pedofielen. Het land kent bovendien een zonnig klimaat, lekker eten en een schitterende natuur, wat de uitdrukking “een uitkering genieten” tot een understatement maakt. En ze betalen er met euro's - nog wel.

Het geheim van Huis ten Bosch

Thu, 15 Dec 2011 14:55:52 +0100

Als de Koningin ergens komt, loopt naast haar meestal een officier van de Koninklijke marine, land- of luchtmacht. Deze functie van ‘kofferdrager’ van de Koningin is een beetje een erebaantje, al betekent het soms wel een lastige onderbreking van je loopbaan. Adjudant van Hare Majesteit de Koningin word je namelijk niet zomaar. Hare Majesteit wil hiervoor uitmuntende officieren van de krijgsmacht hebben en die staan meestal net op het punt om ergens commandant of afdelingshoofd te worden. Niet allemaal hebben ze er zin in om dan drie jaar – het betreft een tijdelijke plaatsing – achter een keukentafeltje op Huis ten Bosch door te brengen.

Als de ‘oude’ adjudant van de Koningin ‘versleten’ is en zij een nieuwe nodig heeft, houdt ze graag een vinger in de pap. Er worden enkele kandidaten door het desbetreffende krijgsmachtdeel voorgeselecteerd en op gesprek gestuurd. Vervolgens laat de Koningin haar keuze weten aan de betrokken directeur Personeel. Bijna elke kandidaat ziet wel een beetje op tegen zo’n bezoek; sommigen omdat ze hun carrière liever niet onderbreken, anderen omdat ze het een hele eer vinden bij de Koningin op audiëntie te mogen komen.

Het eerste gold alweer een tijd geleden voor de jonkheer die zijn zinnen had gezet op het commando van een glimmend fregat. Niet voor niets was hij al jong bij de marine gegaan en had hij zich ondanks zijn hoge komaf via diverse functies waarin vuile handen een vereiste waren omhoog gewerkt. Het hof had voor hem niet zo veel bijzonders, want zijn familie was al decennia lang bevriend met de Koninklijke familie. Dàt vonden zijn meerderen bij de marine eigenlijk wel een groot pluspunt en dus werd er danig op hem ingepraat om deze rol voor drie jaar op zich te nemen. Bedolven onder beloftes voor zijn verdere loopbaan zwichtte hij en meldde hij zich bij het paleis.

Echter, de Koningin zou géén genoegen nemen met een keuze uit slechts één kandidaat. Dus werd snel een andere beschikbare overste gezocht om medekandidaat te zijn. De keuze viel op Kees, die al sinds zijn militaire dienst een betrouwbare collega was. Gediplomeerd aan de hogere zeevaartschool was Kees meer het type ‘ruwe bolster – blanke pit’, die het liefst met zijn poten op de verwarming met de jongens een shagje rookte – effe wat anders dan de bolknak van de jonkheer. Kees was vereerd toen hij gevraagd werd bij Hare Majesteit op de thee te gaan en poetste van schrik voor het eerst sinds zijn aantreden als luitenant-ter-zee der derde klasse de knopen van zijn uniform. De ochtend van de audiëntie sprong hij op de fiets en spoedde zich met rode konen naar Huis ten Bosch, dat hij eerst op de plattegrond had opgezocht zodat hij niet te laat zou komen.

Na zijn bezoek aan de Koningin kwam ik Kees in de wandelgangen tegen. Hij had het schitterend gevonden om zijn pet aan de Koninklijke kapstok te mogen hangen, al was het maar voor één keer. Want, zo vertelde hij, de Koningin had aan de directeur Personeel laten weten dat zij het gevoel had gekregen ‘dat de Koninklijke marine de keuze reeds voor haar gemaakt had’. Maar voor Kees kon z’n carrière al niet meer stuk.

Dat doet de deur dicht

Tue, 06 Dec 2011 14:17:15 +0100

Bijna elke dag hoor ik wel berichten over de toestanden in Europa. Er is van alles mis en het zal nog verder verslechteren, zo willen althans de commentatoren ons doen geloven. Maar staat Europa er niet een stuk beter voor dan pakweg een jaar geleden?

Ierland zat een jaar geleden nog behoorlijk in de problemen. De huizenmarkt was in elkaar gestort en Ierse banken moesten gered worden door de staat die vervolgens zelf gered moest worden. Inmiddels maakt Ierland goede vorderingen met het op orde brengen van de staatsfinanciën en is het land uit het nieuws verdwenen.

Portugal was lang een zorgenkindje van de EU, maar inmiddels lijkt het besef door te dringen dat de schuld als percentage van het BNP niet hoger is dan dat van Frankrijk en zelfs lager dan van België of, uiteraard, Italië.

Over Italië gesproken, daar is nu wel die maffe Berlusconi vervangen door een premier die afziet van salaris en alles in het werk stelt om door middel van rigoureuze bezuinigingen orde op zaken te brengen in de Italiaanse staatsfinanciën. Had je een paar maanden geleden nog niet om hoeven komen.

Zelfs Griekenland is van de voorpagina’s verdwenen en heeft een regering van nationale eenheid, tot voor kort ondenkbaar.

Het geheim? Maak duidelijk dat een disfunctionerende eerste minister zijn baan kan verliezen, ook onder druk van Europa, en ze gaan aan de slag. Ook in bedrijven zie je dat. ‘Een zalvend gesprek’ met personeelszaken doet soms wonderen. Merkel en Sarkozy als de afdeling HRM van Europa.

Backfire

Tue, 22 Nov 2011 13:38:27 +0100

“Bij gelijke geschiktheid wordt de voorkeur gegeven aan een vrouw” of “Bij de invulling van deze vacature geldt een voorkeursbeleid voor allochtonen”. Je kent ze wel, de afsluiters in personeelsadvertenties waarvan je als blanke man dient te begrijpen dat ze nou niet echt op je sollicitatie zitten te wachten. Het managementteam heeft bij elkaar gezeten en geconstateerd dat er te veel piemels zijn. Of te weinig kroeshaar. Pietje dient te worden opgevolgd door een Marietje, Marlon of liefst Munira! Dat is geen seksisme of racisme, dat heet positieve discriminatie.

Zo verging het ook Edgar Davids en Marjan Olffers. In de Raad van Commissarissen van de meest broeierige voetbalclub van Nederland was de discussie over zittend of staand plassen aanvankelijk nog niet eens aan de orde geweest. Voetbal is immers een sport met ballen en daarbij staan de dames zelfs niet langs de zijlijn. Nee, de RvC had van zichzelf gezien dat ze allemaal blank waren terwijl op zondagmiddag het aantal spelers uit de Bijlmer aanmerkelijk groter was dan uit de Beemster. Om dat recht te breien werd een donkere oud-speler benaderd wiens huidskleur niet te danken was aan de zonnebank maar aan zijn uit voormalige Rijksdelen stammende voorouders. “Hé, Edgar, zou jij niet bij ons ….? Gezellig!”

Pas toen de schoonmaakster vertelde dat ze het damestoilet van de verdieping waar de RvC huisde nooit hoefde te doen drong het tot de heren door dat ze nòg een steekje hadden laten vallen. Maar een vrouw met verstand van voetbal was niet zo snel gevonden! Gelukkig werd ergens aan de grachten een juriste aangetroffen die wel eens iets met wielrennen had gedaan. Ook goed. “Zeg Marjan, zou jij niet …? We vertellen altijd leuke moppen!”

Maar toen was er Johan Cruijff met z’n grote bek. Johan weet heel veel van voetbal (“Als wij de bal hebben kunnen zij niet scoren”) maar heeft nog nooit gehoord van Wittgenstein (“Wovon man nicht sprechen kann, darüber muss man schweigen”). Dus zei hij gewoon tegen Edgar dat hij in de RvC zat vanwege z’n huidskleur en tegen Marjan dat zij daar zat omdat ze vrouw was.

Oeps, Johan zegt hoe het zit. Dat gaat natuurlijk alleen maar goed zo lang het goed gaat. En ja hoor, nauwelijks lag Johan met de rest van de commissarissen te rollebollen of Edgar zei op TV dat Johan wel eens racistische opmerkingen had gemaakt.

Zou een blanke Edgar Davids toegelaten zijn tot de RvC van Ajax? En een mannelijke jurist wiens betrokkenheid bij en kennis van het voetbal vooral blijkt uit een promotie op het onderwerp “Sport en mededingingsrecht”?

Op eigen kracht en zonder dat zijn afkomst of kleur een bezwaar was werd de voetballer Edgar aangenomen bij Ajax, AC Milan, Barcelona, Juventus, Internazionale en Tottenham. Nu hij zich voor het karretje van enkele rancuneuze mede-commissarissen heeft laten spannen lijkt hij daar zelf nog het meeste last van te krijgen. De Engelsen hebben daar een term voor: backfire.