Hello. My name is Stephen Hawking, physicist, cosmologist and something of a dreamer. Although I cannot move and I have to speak through a computer, in my mind I am free.

Znajduję pocieszającym, że człowieka zredukowanego do li tylko mózgu może szanować cały świat (w takiej Japonii na przykład popadają nawet czasami w lekką paranoję[1]). Świadczy to całkiem nieźle o cywilizacji śmierci. W dużej mierze to właśnie dzięki Hawkingowi wiemy co nieco na temat czarnych dziur, ale warto pamiętać, że to także świetny popularyzator nauki jest (o czym kiedyś już pisałem).

Najnowszym pomysłem na tą popularyzację jest wspólne przedsięwzięcie z Discovery Channel. Przedsięwzięciu dano wszystkomówiący tytuł „Into the Universe with Stephen Hawking” i podzielono na trzy odcinki. Całość jest genialna, co w przypadku Discovery nie zdarza się za często.

Część pierwsza, „Aliens”. Dowiemy się co jest potrzebne do życia, gdzie znajdziemy odpowiednie składniki, że niekoniecznie muszą być takie, jak na Ziemi. Że życie nie musi wyglądać podobnie, choć nie powinno też różnić się w jakiś dziki, wyjęty ze space opery sposób. Usłyszymy, że Hawking w wizyty UFO nie wierzy i przy okazji poznamy historię „Sygnału Wow!”. To tutaj właśnie pada opinia, która ostatnio narobiła nieco zamieszania – że nie powinniśmy aktywnie szukać Obcych, bo mogą zrobić nam krzywdę. Lepiej poczekać aż znajdą nas sami.

So if aliens ever visit us, I think the outcome would be much as when Christopher Columbus first landed in America, which did not turn out very well for native Americans.

Odpór Hawkingowi dał, między innymi, mój drugi ulubiony astrofizyk:

Seth Shostak oczywiście też poczuł się wywołany do tablicy.

Część druga cyklu nosi tytuł „Time Travel”. Dowiemy się w niej, że podróże w czasie są możliwe, choć tylko w przyszłość, bo Wszechświat uniemożliwia paradoksy w rodzaju zabicia samego siebie w przeszłości. Poznamy dwa sposoby na odbycie takiej podróży, oba w tej chwili niemożliwe do przeprowadzenia ze względu na niemowlęcy charakter naszej technologii. Niejako przy okazji przekonamy się, że zegarki nie zawsze muszą działać tak samo na Ziemi, jak na jej orbicie.

„The Story of Everything”, czyli część trzecia, to prawdziwe opus magnum. Dwukrotnie dłuższa od poprzednich odcinków (półtorej godziny; poprzednie po jakieś 45 minut) opowiada o tym, co Hawkinga zajmuje teraz chyba najbardziej. Mamy początek i koniec Wszechświata (ze znakomitym wykładem na temat „jak to wszystko powstało”), anatomię czarnej dziury, mamy wszelkie sposoby, na jakie może zakończyć się życie na Ziemi, mamy wreszcie motyw wyjścia w kosmos i zasiedlania innych planet. Hawking jest stanowczym zwolennikiem aktywnej eksploracji kosmosu, eksploracji nastawionej na poszukiwanie nowej Ziemi. Mówił o tym już wcześniej, choćby w odczycie z okazji pięćdziesięciolecia NASA.

Musicie wybaczyć, że o poszczególnych odcinkach opowiadam w kilku zdaniach, choć o każdym z nich dałoby się napisać sporą blogonotkę. Powód jest prosty: nie chcę psuć apetytu, chcę go rozbudzać. Realizacja całości jest technicznie bezbłędna, większość z tych trzech godzin programu to znakomite komputerowe wizualizacje, nigdy chyba na taką skalę nie praktykowane w telewizji. Chociaż cały czas obracamy się w kręgu skomplikowanych problemów z pogranicza fizyki i astronomii, ani przez chwilę nie ma szans na zagubienie się w tym wszystkim. Hawking jest mistrzem w konstruowaniu przykładów w banalny sposób tłumaczących najbardziej zawiłe teorie. Gdy zobaczycie na przykład jak rozbiegają się metalowe kulki na podłodze jadalni Uniwersytetu w Cambridge, od razu pojmiecie jak przebiegało formowanie się materii we wczesnym Wszechświecie – absolutne edukacyjne mistrzostwo świata. Całość jest przysiadalna dla każdego, ja sam zamierzam obejrzeć to jeszcze raz, ze swoimi sześcioletnimi dziećmi, gdy tylko program trafi do polskojęzycznej edycji Discovery[2]. Przy okazji uważam, że Ministerstwo Edukacji powinno kupić prawa do tej serii i puszczać je na lekcjach fizyki. Opad szczęk u dzieciarni gwarantowany.

***

HORACJO
Na Boga, to są niepojęte dziwy!

HAMLET
Przyjmij je zatem i nie próbuj pojąć.
Więcej jest rzeczy w niebie i na ziemi,
Niż się wydaje naszym filozofom,
Drogi Horacjo.

Hawking to anty-Hamlet, przynajmniej do pewnego stopnia. Nie wiem zresztą czy i sam królewicz duński nie zmieniłby zdania, gdyby dowiedział się, że człowiek może zajrzeć w okolice czarnej dziury i cofnąć się w czasie o 13,7 miliarda lat nie ruszając się zza biurka – głównie dlatego, że nie może. Myślę, że wzruszyłby się głęboko na myśl o tym czego dokonać może ludzki umysł, gdy tylko zechce zachwycić się rozgwieżdżonym niebem i nie będzie czuł respektu przed żadną tajemnicą. Pewnie mógłby przywołać wtedy Horacja, wskazać na niepozorną, skuloną w fotelu postać i powiedzieć: Ecce homo.

Przypisy:

1. When I gave a lecture in Japan, I was asked not to mention the possible re-collapse of the universe, because it might affect the stock market., gdyby się komuś nie chciało szukać. [↩]
2. co miejmy nadzieję nastąpi jakoś jesienią [↩]

• Po primo życie zajmuje mnie ostatnio bardzo a będzie jeszcze gorzej, bo przede mną remont.
• Po secundo czytam. Postanowiłem nie czekać do emerytury z przeczytaniem książek, które absolutnie przeczytać muszę i zacząłem już teraz. Im więcej czytam, tym bardziej zdaję sobie sprawę z tego, że nie mam nic sensownego do przekazania Państwu Internautom. Ot, problem.
• Po tertio przekopuję internety w poszukiwaniu różnych naukowych nudziarstw. Co ciekawsze wrzucam sobie o, tutaj. Zainteresowanych astronomią, fizyką, biologią, chemią i innymi zajęciami jajogłowych zapraszam. Zwracam tylko uwagę, że z reguły zabawa polega na tym, żeby klikać w linki pod obrazkami, bo najczęściej odsyłam do tekstu.

Mam kilka rzeczy w kolejce do poblogowania, ale trudno mi określić kiedy się za to zabiorę. Domenę w każdym razie opłacę na następny rok, za hosting już zapłaciłem, więc niech żywi nie tracą nadziei.

Na koniec bonus: w związku ze zmianą biurka wdrożyłem coś, co kiedyś zobaczyłem w czeluściach sieci. Nawet działa.

W ramach zatem odtrutki – oraz oczywiście komentarza – pozwolę sobie wkleić materiał stacji ONN, który dość dobrze ilustruje problem. Osoby będące w żałobie ostrzegam, że jest to śmieszne, więc pewnie powinny sobie darować.

Poszło o GMO.

Daruję sobie istotę problemu, bo każdy kto ma mózg potrafi sobie wyguglać czym jest GMO, porównać dostępne na ten temat dane i wyciągnąć wnioski. Clou tej notki jest co innego: uzasadnienie stanowiska naszego rządu. Rząd nasz otóż postanowił nie wprowadzać w życie postanowień dyrektywy 2001/18/WE, gdyż albowiem ponieważ nie bardzo wiadomo dlaczego. Z jednej bowiem strony minister rolnictwa twierdzi, iż Biorąc pod uwagę obecny stan wiedzy naukowej i opinii ekspertów, można stwierdzić, że żywność modyfikowana genetycznie nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi, z drugiej Polska nie kwapi się z dopuszczeniem do obrotu morderczego GMO. W końcu, gdy Komisja traci cierpliwość i pozywa Najjaśniejszą przed surowe oblicze Trybunału, nasz przedstawiciel – Mikołaj Dowgielewicz – musi się podpierać argumentacją zapewne przez siebie nie napisaną. I teraz najlepsze, ta argumentacja. Zaczerpnięta z uzasadnienia wyroku, który każdy jeden Polak i każda jedna Polka może sobie przeczytać (sprawa o numerze C-165/08).

Co do istoty sprawy Rzeczpospolita Polska podnosi, że wbrew temu, co utrzymuje Komisja, orzecznictwo potwierdza, że skarga na podstawie art. 30 WE przestaje być możliwa tylko wtedy, gdy przeprowadzona harmonizacja wspólnotowa obejmuje środki niezbędne do osiągnięcia szczególnego celu, do którego ochrony zmierza to postanowienie traktatu WE. Tymczasem względów etycznych nie obejmują właśnie dyrektywy 2001/18 i 2002/53, które mają na celu wyłącznie ochronę środowiska i zdrowia ludzi. Motyw 57 i art. 29 ust. 1 dyrektywy 2001/18 zastrzegają poza tym wyraźnie dla państw członkowskich kompetencję regulacji aspektów etycznych związanych z GMO.

W niniejszym przypadku przyjęcie spornych przepisów krajowych kierowane było zasadami etyki chrześcijańskiej i humanistycznej, które są wyznawane przez większość polskiego społeczeństwa.

W tym zakresie Rzeczpospolita Polska powołuje się kolejno na chrześcijańską koncepcję życia, która sprzeciwia się temu, aby organizmy żywe stworzone przez Boga były przedmiotem manipulacji i zmieniane były w materiały będące przedmiotem praw własności przemysłowej, na chrześcijańską i humanistyczną koncepcję postępu i rozwoju, która nakazuje szacunek dla planu stworzenia, jak również na poszukiwanie harmonii między człowiekiem i przyrodą, i w końcu na chrześcijańskie i humanistyczne zasady ładu społecznego, gdyż zredukowanie organizmów żywych do rangi produktów o celach czysto komercyjnych może szczególnie podważać fundamenty funkcjonowania społeczeństwa.

To jest, proszę wycieczki, argumentacja kraju, który w swojej konstytucji posiada artykuł dwudziesty piąty. To jest, proszę wycieczki, przykład tego, jak ze słynnego NOMA w polskich realiach zostaje OMA. To jest również przykład kompletnej, graniczącej z histerią bezradności, którą – przy braku sensownych argumentów – każe przed międzynarodową instytucją wyciągać argumenty bezsensowne, co potem owocuje kolejnymi żartami o kraju nad Wisłą (czemu po fakcie wszyscy się u nas niezmiernie dziwią). Tekst o „zredukowaniu organizmów żywych do rangi produktów o celach czysto komercyjnych” powinien wejść do antologii najlepszych dowcipów świata, szczególnie jak sobie człowiek uświadomi, że na bazarkach i giełdach rolnych organizmami żywymi handluje się od tysiącleci i w celach komercyjnych jak najbardziej. Przy okazji zwracam uwagę szanownej wycieczki na sprytne splecenie chrześcijańskiej i humanistycznej koncepcji postępu. W ten prosty sposób jednymi, którzy nie brzydzą się GMO zostali kanibale, pedofile i mordercy.

Wynik tego całego cyrku na kółkach? Sprawę z godnościom osobistom przerżęnlim, mamy zapłacić koszta własne i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Pan zapłaci, i pani zapłaci. Ale moralnie to jesteśmy górą, tak nam dopomóż.

PS Temat tego wpisu został bezczelnie wykradziny Danielowi Passentowi, z jego felietonu pt. „Z życia buraków” („Polityka” 8/2010). W ramach jego poszerzania (tematu, nie Passenta) proponuję lekturę tekstu „Sąd ostateczny” Joanny Podgórskiej i Agnieszki Mazurczyk. Też ciśnienie skacze.

Ze zespołem tym stało się tak, że najpierw wydał trzy znakomite płyty – „Blue Lines”, „Protection” i „Mezzanine” – a potem wziął i się zepsół. Czwarty krążek, „100th Window”, był właściwie solowym dokonaniem 3D. Umówmy się, że to nie była dobra płyta, wcale. Jakby w uznaniu tego smutnego faktu del Naja zrobił sobie siedmioletnią przerwę i gdy PT Publiczność przekonana już była, że projekt poszedł do piachu, Massive Attack powróciło. I to, w mordę, naprawdę był Zmasowany Atak.

„Heligoland”, piąty krążek. Pełna rehabilitacja po „100th Window”, nie wiem czy nie najlepsze dokonanie w dziejach grupy. Mam jakoś tak dziwnie, że dobre płyty rozpoznaję po tym, że mi się nie podobają. Znaczy, wróć – nie podobają mi się przy pierwszym przesłuchaniu. Przesłuchanie drugie, które następuje z reguły następnego dnia po tym pierwszym, przynosi już wzrost zainteresowania i ostrożne stwierdzenie, że może nie jest tak źle, jak się na początku wydawało. Przesłuchanie trzecie kończy się łagodną odmianą ekscytacji, że właśnie udało mi się trafić na dobrą płytę. Czwarte jest tylko potwierdzeniem tej diagnozy i rozpoczyna kilkutygodniowy maraton z jednym krążkiem na uszach, aż do zajechania materiału. Szybki galop po internetowych recenzjach potwierdza tą diagnozę: nie dajcie się zwieść pierwszemu wrażeniu.

Zaczyna się znakomicie: „Prain for Rain” to typowo massivatackowy numer, odpowiednio mroczny, na wysokości 2:50 łapiący drugi, lepszy oddech. Dodatkowo zawiera chyba najlepszy wokal na całym krążku (Tunde Adepimbe). „Babel” z Martiną Topley-Bird już taki dobry nie jest, aczkolwiek poniżej pewnego poziomu nie schodzi. „Splitting the Atom”, znany z epki, jest minimalistyczny, leniwy, hipnotyzujący.

„Girl I Love You” to kolejny jasny moment na płycie, trochę jakby wyjęty z sesji „Blue Lines” – gdyby nie Horace Andy na wokalu byłby jeszcze lepszy. Następujący zaraz po nim „Psyche” to bardzo przyjemna przyśpiewka – dosłownie. Takie małe niby nic, ale wkręca. „Flat Of the Blade” to chyba najsłabsza chwila, nie będę się rozpisywał, tym bardziej, że zaraz po nim melduje się „Paradise Circus”. Murowany kandydat do ścisłej czołówki dokonań grupy, wsłuchajcie się w wokal Hope Sandoval i zwróćcie uwagę jak całość się pięknie rozwija – z prostej melodii do małego, muzycznego Wszechświata (poniższy teledysk to wersja NSFW, lepsza moim zdaniem od tego, co widać w telewizorach).

„Rush Minute” to del Naja na wokalu, czyli to, co tygrysy lubią najbardziej (ktoś pamięta „Eurochild”?) i znów dwie czy trzy nuty w tle. „Saturday Come Slow” to Damon Albarn z Blur (idealnie pasuje do tej linii melodycznej, właściwie mógłby się pod tym podpisać). Zamykający „Atlas Air” to wisienka na torcie – dosłownie. Mój ulubiony utwór, zaczyna się znakomicie a potem jest już tylko lepiej. 3D wiedział chyba dobrze, że musi to mieć tylko dla siebie. Ech, żeby każda płyta kończyła się tak dobrze…

Jak zapewne zauważyliście rzadko się tu rozpisuję o muzyce, ale czasem pojawiają się takie krążki, że po prostu nie można przejść obok nich obojętnie. „Heligoland” to póki co płyta roku i nie sądzę, żeby cokolwiek mogło jej zagrozić przez kolejne dziesięć miesięcy. #wyraz[2], żebym tylko nie musiał czekać na kolejne wydawnictwo MA przez następne siedem lat.

Na koniec wyjaśnienie ekonomicznego wątku w tytule: za niecałe czterdzieści złotych polskich dostajecie tyle radochy, że starczy na długo. Mocny towar, jak mówią na dzielni. I tylko trochę żal, że za oceanem mogą mieć wersję MP3 za niecałe 10 dolarów. Szybkie przeliczenie siły nabywczej polskiej pensji w stosunku do równie polskich cen mam za całą diagnozę sytuacji na nadwiślańskim rynku muzycznym. Ale, ale – nie mój cyrk, nie moje małpy, señores presidentes.

Przypisy:

1. MSPANC [↩]
2. nowomowa blipowa, proszę o wybaczenie [↩]

Gdybym miał wskazać jedną książkę, która jest dla mnie pozycją magiczną, to przychodzi mi do głowy tylko „Buszujący w zbożu”. Pamiętam, tak jakby to było wczoraj, pochłonąłem ją wiele lat temu w pociągu osobowym z Wrocławia. Zacząłem czytać gdy skład ruszał z peronu, skończyłem gdy dojeżdżałem na miejsce. Pomiędzy tymi dwoma momentami czas właściwie przestał istnieć. Coś nieprawdopodobnego. Nigdy już nie doświadczyłem czegoś takiego. Nawet Vonnegut mi czegoś takiego nie zafundował.

What really knocks me out is a book, when you’re all done reading it, you wished the author that wrote it was a terrific friend of yours and you could call him up on the phone whenever you felt like it.

Dzięki.

Zaraz wyjaśni się tytuł wpisu: podcast jest o Bogu. Tym chrześcijańskim. Wic polega na tym, że ten Bóg to raczej „Bogu” ze znanego skeczu Neonówki. Mr. Deity ma zatem ajfona, lekko olewackie podejście do swoich dzieł, wspólnika Jesse (albo „Hesusa”, z hiszpańskiego), żonę Lucy (zdrobnienie od „Lucyfer”) i asystenta Larry’ego. Z poczty głosowej (modlitwy) odsłuchuje tylko pierwsze kilka nagrań, pozostałe miliony kasuje. Gdy idzie do knajpy prosi Jesse’go żeby rozmnożył pojedynczą porcję na trzy pozostałe talerze, dzięki czemu można będzie oszczędzić na rachunku. I tak dalej, i tak dalej. Czujecie już klimat? Jeśli nie, to może na zachętę pierwszy odcinek?

Co dziwne, podcast doceniany jest również przez amerykańskich chrześcijan. Twórcy dostali wiele maili, w których na przykład pastor pozdrawia i zwierza się, że wykorzystuje niektóre odcinki podczas zajęć w szkółce niedzielnej. OK, być może to nie powinno być aż takie dziwne, bo humor prezentowany w „Mr. Deity” to nie jest brutalne walenie młotem w głowę a raczej delikatne stukanie gumowym młoteczkiem w kolano. Nie każdy się zorientuje. Jak tak się zastanowić, to chyba „najmocniejszy” odcinek to „Mr. Deity and the Magic”. O, ten właśnie:

Problemy z tym podcastem są dwa. Po primo, jest po angielsku. Po secundo jest mocno „zlokalizowany” i żeby go docenić przydaje się jednak znajomość tła. W odcinku, który oglądaliście przed chwilą (bo oglądaliście go, PRAWDA?!) dobrze jest znać duet Penn&Teller, w innym z kolei („Mr. Deity and the skeptic”) warto skojarzyć, że Bóg rozmawia z PZ Meyersem i ten banan na końcu odcinka nie jest przypadkowy.

„Mr. Deity” to także „Words”, czyli taki trochę jakby sub-podcast, który opowiada o kulisach powstawania głównego show (i z którym są problemy w iTunes, ostrzegam). Od czasu do czasu trafia się też wariacja podstawowego tematu – czyli „mini wywiady o maxi sprawach”, gdzie Larry przeprowadza wywiad z Bogiem a całość wzorowana jest na słynnym pojedynku Frost vs. Nixon (i znowu dobrze jest wiedzieć takie rzeczy, bo nikt nie objaśnia kontekstu).

Fajne, c’nie? I’m sold, jak mówią rodacy autorów. Na tyle sold, że pewnie uaktywnię swoją kartę kredytową. W końcu jak ktoś tak ładnie prosi, to trudno odmówić (musicie to obejrzeć, koniecznie; sam przycinałem, temi rencami).

Ad rem. OS X 10.6, ksywa Snow Leopard wprowadził, wśród innych nowości, kompresję na poziomie systemu plików, doganiając tym samym po piętnastu latach Windows NT 3.51. Brawo. Zanim jednak pochylimy się nad szczegółami, warto zapoznać się zasadą działania tego wynalazku.

Kompresja. Wiemy czym jest. Ale na poziomie systemu plików? Po co, skoro mamy ZIP-a, RAR-a i inne programy, które służą do rozpakowywania warezu? Po to, żeby móc zaoszczędzić miejsce na dysku zajmowane przez pliki, które do kompresji się nadają, a które są często w użyciu. Ja na przykład mam spory katalog z pedeefami. Gdybym go spakował, to owszem – odzyskałbym sporo megabajtów – ale jednocześnie stanąłbym wobec konieczności rozpakowywania całego archiwum tylko po to, żeby otworzyć jeden plik. Trochę bezsęsu.

Tym bardziej, że zastosowanie kompresji na poziomie systemu plików nie tylko oszczędza miejsce na dysku, ale i skraca czas odczytu pliku. Dzieje się tak dlatego, że skompresowane dane nie są przechowywane w sektorach, ale w tzw. resource forks a te najmniejsze nawet wprost w atrybutach pliku. Struktura tych elementów różni się od typowego układu sektor-za-sektorem i przypomina raczej bazę danych, więc i głowica Waszego twardego dysku nie musi wykonywać dłuższych wycieczek, co jest przecież elementem najbardziej wpływającym na wydajność odczytu.

OK, pora się dowiedzieć jak aktywować taką kompresję na Maku. Otóż, uwaga: NIE DA SIĘ. To znaczy, wróć, da się, ale nie z poziomu klikalnego interfejsu, jaki na przykład znamy z Windows.

Ja wiem, być może przyprawi to Wojciecha Orlińskiego o palpitacje wszystkiego, ale w celu aktywowania kompresji HFS+ trzeba się na Maku zapuścić w mętne otchłanie terminala, jak nie przymierzając jakiś linuksowiec. Zapuśćmy się zatem.

$ afsctool -v ~/Documents/pedeefy/jakiś_pedeef.pdf
File is not HFS+ compressed.
File content type: com.adobe.pdf
File data fork size (reported size by Mac OS X Finder): 12625780 bytes / 12.6 MB (megabytes) / 12 MiB (mebibytes)
Number of extended attributes: 4
Total size of extended attribute data: 244 bytes
Approximate overhead of extended attributes: 1072 bytes
Approximate total file size (data fork + resource fork + EA + EA overhead + file overhead): 12629532 bytes / 12.6 MB (megabytes) / 12 MiB (mebibytes)

Teraz uwaga: niespodzianka. Narzędzia, którym się posłużyłem nie znajdziecie w /bin. Apple postanowiło bowiem dobić Wojciecha Orlińskiego i wymyśliło, że kompresja the Mac way odbywać się będzie z wykorzystaniem komendy ditto, która to potrafi kompresować, owszem, ale podczas kopiowania. Tak jest, żeby skompresować plik trzeba go najpierw skopiować. #fuckyeah. Tak na marginesie: ditto pozwala również na wyrzucenie niechcianej architektury z Universal Binary, o czym niewiele osób wie. man ditto, jakby co.

Przywołany wyżej program o zupełnie niemakowej nazwie afsctool jest o tyle lepszy, że nie musi danych kopiować, żeby je skompresować, wyświetla sporo informacji o pliku i ma jeszcze całą masę innych, fajnych przełączników, których mnogość jest nie do ogarnięcia dla Wojciecha Orlińskiego. Autorowi, ukrywającemu się pod pseudonimem brkirch należą się wielkie brawa, uściski i co tam jeszcze.

Wróćmy do meritum. Jak widać wyżej, jakiś_pedeef.pdf liczy sobie 12 MB. Skompresujmy jegomościa.

$ afsctool -c ~/Documents/pedeefy/jakiś_pedeef.pdf
File is HFS+ compressed.
File content type: com.adobe.pdf
File size (uncompressed data fork; reported size by Mac OS 10.6+ Finder): 12625780 bytes / 12.6 MB (megabytes) / 12 MiB (mebibytes)
File size (compressed data fork - decmpfs xattr; reported size by Mac OS 10.0-10.5 Finder): 6999754 bytes / 7 MB (megabytes) / 6.7 MiB (mebibytes)
File size (compressed data fork): 6999770 bytes / 7 MB (megabytes) / 6.7 MiB (mebibytes)
Compression savings: 44.6%
Number of extended attributes: 4
Total size of extended attribute data: 244 bytes
Approximate overhead of extended attributes: 1608 bytes
Approximate total file size (compressed data fork + EA + EA overhead + file overhead): 7002180 bytes / 7 MB (megabytes) / 6.7 MiB (mebibytes)

No i proszę. 44,6%, ponad 5 megabajtów! Tyle skorzystaliśmy na całkowicie przezroczystej dla systemu kompresji, która nie wymaga żadnych dalszych zabiegów. Po prostu jest i działa. W dodatku plik ten od tej chwili będzie się szybciej ładował. Może nie będą to jakieś poważne różnice, ale zawsze.

$ purge
$ time cat ~/Documents/pedeefy/jakiś_pedeef.pdf 1>/dev/null

real 0m1.183s
user 0m0.001s
sys 0m0.024s

To przed kompresją. A po?

$ purge
$ time cat ~/Documents/pedeefy/jakiś_pedeef.pdf 1>/dev/null

real 0m0.828s
user 0m0.001s
sys 0m0.179s

Komenda purge czyści cache dyskowy w pamięci i nie ma jej domyślnie w systemie. Należy do pakietu The Computer Hardware Understanding Developer Tools, który Jobs daje za darmo o ile ma się konto w Apple Developer Connection.

Jak widać skrócił się czas ładowania kosztem wzrostu obciążenia procesora. To kompromis na, który trzeba się zgodzić – i na taki kompromis poszło Apple, kompresując większość aplikacji systemowych w OS X 10.6. To właśnie na aplikacjach notuje się największe zyski wydajnościowe, to one doczytują sporo danych z resource forków. Ludzie raportowali, że Snow Leopard zrobił się żwawszy i w dużej mierze ta „żwawość” wzięła się właśnie z kompresji w HFS+.

Dla ciekawskich: Apple wykorzystuje bibliotekę zlib, a Microsoft w swoim NTFS używa LZ77. Nie wiem jak wypada porównanie obu algorytmów, aż tak ciekawski nie byłem.

Na koniec szczypta dziegciu: kompresja w wykonaniu Apple nie przeżywa niestety modyfikacji pliku. Czyli jednak do NTFS-a trochę w tym względzie brakuje.

PS Wojciecha Orlińskiego przepraszam za naśladownictwo w stylu. Jednocześnie serdecznie pozdrawiam, machając przy tym swoim przyrządem do machania.

Więc tak: to miał być prezent pod choinkę, ale nie zdążyłem. Jak zwykle. Umówmy się zatem, że oto wprowadzam nową, świecką tradycję: prezent noworoczny. Okazja, jak każda inna, tyle że naród w tych dniach chodzi bardziej napruty, więc i skala zadowolenia z byle czego jakby większa.

Klik. I nie dziękujcie.