Yahu bu site hala kapanmadi mi? Kardesim sitede irticai faaliyetler seziyorum “for those sky people” derken laiklik karsiti bir aciklama olmus gibi. Ayrica Burak Ilem, demek ki darbe ve ergenekon ile baglantini hala bulamadi bu telekonikasyon kurumu da acik bu site.  (sanirim bu yazida ergenekon, darbe ve irtica kelimeleri gectigi icin coktan inceleme baslamistir allahtan yurtdisindayim. Burakcim temiz camasir ve sevdigin aromali purolardan yollarim sen icerdeyken hehe) Hazir acikken iki satir da ekstradan ciziktirem.

Bugunlerde cok degisik bir his kapladi icimi tatmin olma konusunda. (hemen kotu niyetli arkadaslarimin aklinin nereye kaydigini bilerekten aciklamaya geciyorum.) Tamam Universite okuduk, 4 yil boyunca en agir!! sinavlarin odevlerin altindan kalktik. Ama gercekten basarilimiyiz? Ilk sorular, neye gore? kime gore basarili? Ben Bill Gates den zenginim tatmin oldum! diyebilecek birini tanimiyorum malesef tabiki ama en azindan kendi capinda kendi alaninda basarili, hayatindan tatmin olmus kisilerden biri olmak istemezmisiniz? Geohot, herif 20 yasinda iphone, Ps3 alayini hackledi cnn e baglanip aciklama yapiyor ’sadece 5 haftasini almis ps3 u kirmak’. Kimine gore de tatmin olmak arkadasina cok guzel bir dogum gunu partisi hazirlayip onlarin keyif aldigini gormektir. Evet demek istedigim her neyden tatmin olursaniz olun ona dort elle sarilin bidi bidi :)  yok kardesim birsey demek istemiyorum. Sonraki hayatimda Bachelor icin Stanford a gitmeye karar verdim.

kimden: Jason Okan Acar
kime: Burak
tarih: 31 Aralık 2009 22:57
konu: ilk yazi

Sinema tarihini cok iyi bilmem ama bildigim ve izledigim filmler arasinda simdiye kadar hep ayni mantik uzerine kuruldu. Aliens olarak gelen uzaylilar ya iyi bir bireyini bize birakir (E.T, Alf….) yada onlarla topyekun savas halinde(Independence day, aliens….) olurduk. Tabiki sonunda insanoglu hep kazanirdi. Ama bu konsepti ilk farkli bir yaklasim olarak izledigim, District 9 filmi kirdi. (Spoiler icerir) Simdiye kadar izledigimin aksine ilk kez uzaylilar caresiz bir halde kalmislardi ve multeci kamplari kurulmustu. Nerdeydi o gelismis teknoloji nerdeydi o super gelismis uzayli hayalleri? Tam District 9’i “think out of box” ilkesini basariyla uygulamis diyerek kendi icimde takdirle karsilarken, yillardir sessizce yaptiklarini biriktiren James Cameron patlamayi yapti. Ilk kez uzaylilar bizdik!! Ustelik en dogal en yikici haliyle insanoglu baska bir gezegene ulasti. Burasi farkli bir Dunyaydi fakat o herseyi dusunmustu sineklerin kanat cirpisindan oradaki yerel halkin diline kadar herseyi dusunmustu. Cok basarili bir sinemada izlenmesi gereken sinema filmi. Kesinlikle 3D sinema da bu filmi izlemenizi bizlerin ne kadar yikici bir varlik oldugumuzu disaridan bir goz ile gormenizi oneririm.

Evet, ne diyordum? Kısaca siteyle ilgilenemememin sebebi kafamdaki formatın böyle sıradan bir blog tarzında olmamasından kaynaklanıyor.

Şimdi diyorum ki  fotoblog olayına mı girsem?

Paylaşmaya değer görseller eklesem ve hatta altlarına birer cümlelik yorumlar yazsam. Evet, bu benim işim diyebilirim. Hem ne zamandır eski fotoğraf tutkumu kaybettiğimden yakınıyordum, tencereyi sıcak tutmuş olurum. Düzenli olarak güncelleyebilirim, iphonedan bile kolaylıkla kayıt gönderebileceğim bir sistem kurayım ki sonra bahanem kalmasın.
Ya da….

Hayır bunu şimdi söylemeyeyim :)

İşte, “siyah bukalemun” oradaydı. Bana İstanbul’u gösteriyordu. Bunaltıcı yaz yaklaşmıştı. Onunla birlikte de amansız hastalık ve çürümüş cesetlerin kokusu… Kız Kulesi kan fışkıracak, Çamlıca pıhtı kusacaktı. Kent kırmızıya bürünecek, sokaklar ölümü çağıracaktı.

Beyoğlu önemli değildi, şarap önemli değildi. İnsan sancısı görüntüsü yayılacak ve ıslak kaldırımlara yapışıp kalacaktı. Zavallı bedenlerin kör geceye teslim edildiği, insanlığın ateşli sınırlarına kadar…
Hatırlıyorum, bukalemun fısıldıyordu: Keşke güneşin hiç parlamadığı, karanlık bir İstanbul çığlığında yaşasaydım.

2005

Ben hayattım…

Kırmızı cümleler kurdum. Söyleyemedim.
Henüz gençtim. Erken sevdim.
Kardeş oldum. İsyan etim.
Zar öldürdüm. Bebek oldurdum.

Ay ışığına vuruldum. Direnmedim.
Sevişemedim: Hiç sevilmedim.
Toprağa vurdum. Havaya sıçradım.
İlham aldım. Resim yaptım..
İçimi döktüm. Zevk aldım.
Vücutlara dokundum. İrileştim.
Aşık oldum. Yaralandım.
Ses çıkarmadım. Vazgeçtim.

Duman yuttum. Geçer sandım.

Yetmişlik bitirdim. Yetmiş bastonla gezindim.
Gülü kırmızıya boyadım. Kırmızıyı kan sandım.
Saf bir siyahtım. Gittikçe karardım.
Beynimi uyuşturdum. Uyuyamadım.
Rüya gördüm: Gölgemi ezdim.
Gökdelenlerden? Gölgemin üzerine düştüm.
Düşünmedim: Önemsenmedim.
Değer verildim, azımsadım.
Can oldum. Kalp kırdım.
Saç kestim. Kan temizledim.
Tırnak uzattım. Kırıldım.
Hiç durmadım. Ağladım.
Bukelamun oldum: Renk değiştirdim.
Şarkı söyledim. Neşelendim.
Sohbet ettim. Silkelendim.

Denizdim. Çok su yuttum.

Anlattım: Aciz oldum.
Sustum: Demir oldum.
Hayal ettim. Hayalettim.
Hep ilgi bekledim. İkinci plana çizildim.
Oyunun sonundaydım. Mızıkçılığı öğrendim.
Hayal kırıklarım oldu. Hepsini yapıştırdım.
Hiç paylaşamadım. Acı olmaktan vazgeçtim.

Doğdum, büyüdüm.

Seçildim. Kabul ettim.
Lider oldum. Devrildim.
Razı oldum. İdare edildim.
Geç kaldım. Gitti sandım.
Şifrelendim. Kendimi kaybettim.
İşaret ettim. Saklandım.
Gerçektim. Yayımlayamadım.
Sırlıydım. Öldürüldüm.
Yapay zeka ürettim, aynalarla konuştum.
Canlı bomba oldum, ihbar ettim.
Cehennem gibiydim. Şeytan yaktım.

Altın tozuydum. Çamura karıştım.

Gözlerimi kapattım, siyahı gördüm.
Karar verdim. Yeniden doğdum.
Hayran oldum. Taptım.
Çok yaşadım. Erdim.
Ben yaşıyorum.
Ben eriyorum.
Eriyorum…

2004

Güneşle savaş sona ermiş, ışığı sonsuzluğa gömmüşler.
Yağmurun milyonlarca damlası intihar ediyor…
Hırslı, ıslak seslerini duyuyorum…
Milyonlarca hücre teker teker dağılıyor.
Efendimiz rüzgar, şiddeti artırıyor.
Ritm hızlanıyor.

Penceremden bakıyorum artık damlalara.
Değmesinler bana..
Göz göze geliyorum yağmurla.
Düşünceli ama sakin bir okyanus olmuş.
Çenemde birikiyor, donuyor gözyaşım.
Tuzu kalmamış, kristal oluyor…
Paha biçilmez bir parça kristal.

Ağustos, 2005

Burak terkedemedi yanar, siyah mumları söndü.
İstanbul yüksek bulut, yastığını ıslatan bir düştü.

(2004)

Mazgallar

Acaba o aralıklardan kaç anahtar düştü?
Kaç topuklu ayaklar burkuldu?
Kaç çocuk oyuncağını ıslattı?
Kaç bilyemi çaldı mazgallar…

Kaç sıvalı kol uzandı içine sinirle?
Peki ya kaç ton yağmur boşaldı,
Kaç litre kan aktı, kaç damla gözyaşı?
Kaç surat, sırıttı mazgallar gibi?
Ya kaç defa doldu taştı o yalnızlar?

Mazgallar II

Hayat…
Bin yüzlü bir mücevherin ardında gizlenen,
Bin kollu şamdanıyla tutuşmuş güneş gibi …
Gri gökkuşağı cansız sokaklara akıyor.
Her an yere düşecekmiş gibi ağırlaşan bulutları,
Binlerce parmaklarıyla mazgallar, alttan tutuyor.

2005

Dengesizlik insanlar için ne istediğini bilememe, kararsızlık ya da değiştirilen kararlardan emin olamama, beraberinde gelen memnuniyetsilik halidir. Oyalamak, ikili oynamak doğalarında vardır.

• Anlık hislerin o anda dışa vurulması halinde genelde bir dengesizlik haliyle karşılaşılacaktır.
• Dengeler ya da dengeli insanlar dengesizleri yola getirmekle yükümlüdür, hiç olmadı odunla terbiye etmelilerdir.
• Fizikte, bir cisme etkiyen tüm kuvvetlerin bileşkesinin ya da vektör toplamının sıfır olmasıdır.
• Sayesinde yeri gelir cam parçaları üzerinde yara almadan yürünür, yeri gelir su üzerinde batmadan koşulur.
• Bir de kararlı denge durumları vardır. Ola ki sistemin dengesini bozdunuz, o yine de dengesine ulaşmaya meyillidir.
• Denge optimum noktasındadır. Uçların törpülendiği, pişmanlığın hiç olmadığı bir noktada.

Buna nazaran Bülent Ortaçgil der ki:
“aşk bir dengesizlik işi, dengeye dönüşendir sevgi”

Galiba tek istediğim sınırlarını görebilmekti küçük balığın. İlgilenmedim, yemsiz bırakip terkettim… Kahretsin yine de içimdeydi ve olan yine ikimize oluyordu.
Henüz olgunlaşmış bir tohumun doğasına beceriksizce açılmasını temsil ettiğini sanıyorken cahilliğini ve beceriksizliğini görebilmek bana garip bir keyif veriyordu.
Avuçlayıp var gücümle sıktığımda tırnaklarıma dolan nemli toprağın taze kokusu vardı ıslak saçlarında. O an konuşurken farkında değildi ama saçları yeşerip bulutlara sarılmıştı. Ağzından çıkan her kelime bir tohum olup filiz veriyor, sarmaşıkları mavi sonsuzluktaki en büyük buluta kalp şeklini verebilmek için ustaca çevreleyip bulutu sıkıyordu.
Aslında bulut yoktu, kalp şeklini almadı hiç. Topraktan filiz veren sarmaşıklar da saçının hemen arkasındaki dekordu aslında…
Ve… Ve, bir gün bir yalan söyledim: her şey bitti. Evet içimde değildi artık. İçim rahatlamıştı, hayal kırıklığı olmayacaktı bir daha. Onu üzmeyecektim en önemlisi…
Güzeldi, ama bitti…

16 Eyl 2006 tarihinde yazmışım bu yazıyı. Hayır o an için bitmemiş meğersem, bu döngü bir süre daha devam etti. Ve bir gün, yine yalan söyledim. Aynı yalanı.. Gitsin istiyordum, gitti. Seni seviyorum dedim, gitti..