bruggenbouwer

kaastaartverhaaltje (recept)

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 04 Nov 2009 19:29:00 +0000

Helaas maar ik ga niet zomaar een lijst met ingredienten en handelingen opsommen. Het wordt een verhaal, en zo kom je er achter hoe je de eenvoudige kaastaart moet maken :p

Mijn vrouw en kinderen houden van fruityoghurt, maar ik heb veel liever het pure zure spul: witte simpele yoghurt. Nu liep ik een paar weken geleden door de Aldi en dacht ik, hey wat is dat daar: magere verse kaas. Iets dikker dan yoghurt, en toch mager, dus ook waarschijnlijk lekker zuur. Laat ik dat eens proberen voor bij mijn cornflakes.

Het was niet zo'n geweldig idee, de smaak is ok, maar toch is het een beetje droog/plakkerig om zomaar bij je ontbijt te eten. Ik had echter wel vier doosjes van 500 gram gekocht (ja ik weet het) dus ik moest er iets anders mee doen. Een recept zoeken misschien.

Ik bladeren op internet, niks lekker of simpels gevonden. Toen deed ik een boekje open bij ons thuis over nagerecht en daarin stond het recept voor een kaastaart.

Dat zag er niet moeilijk uit! Bovendien had ik daarvoor het bovenvermelde spul nodig, 250 gram ervan! Mager hoefde niet, ik heb het ondertussen al met magere en gewone geprobeerd, en het komt beiden op hetzelfde uit.

Het deeg moest ik niet zelf maken, een pakje kruimeldeeg volstond. Dat ben ik dan ook met de kinderen gaan halen in de Delhaize. gewoon uit de frigo daar. Da's 1 grote opgerolde lap deeg.

Verder had ik alleen nog maar twee eieren, 100 gram suiker en 1 pakje van 8 of 10 gram vanillesuiker nodig.

Ik stond er trouwens versteld van hoe snel het allemaal ging. Het kruimeldeeg moet je trouwens niet proberen uit te rollen direct nadat je het uit de frigo haalt. Dan breekt het af terwijl je het ontrolt. Als je echter te lang wacht, nadat je het uit de frigo haalt, plakt het weer teveel aan elkaar. Om te zorgen dat het niet te hard of te zacht is om te ontrollen, moet je het 5, 6, 7, 8, 9 of 10 minuutjes op kamertemperatuur laten liggen. Het aantal minuutjes staat rechtstreeks in verband met de temperatuur in jou keuken.

Dat moet je dan in een taartvorm plaatsen. Als er bakpapier omheen zit, lekker laten zitten. Als het er niet bij zit, gaan klagen in de winkel! Maar goed, met bakpapier, gewoon in een bakvorm doen. Zonder bakpapier moet je die vorm eerst met boter insmeren.

Probeer het deeg trouwens direct in het midden te leggen en laat de rand aan alle kanten ongeveer even hoog zijn. De bakvorm is rond, net als het deeg, en ergens tussen 18 en 28 cm ofzoiets. Wij hebben er maar een en die gebruik ik dus.

Nadat ik dat allemaal gedaan had, zette ik de rest van de ingredienten netjes op een rij naast elkaar. Links staat 250 gr verse kaas, daarnaast 100 gr suiker, daarnaast een reeds opengescheurd pakje vanillesuiker, daarnaast twee eieren.

Ik begon met de eieren. Die moet je namelijk splitsen. Dat is dus het wit van het geel scheiden. Dat is nogal een gedoe voor mij. Om twee eieren te splitsen heb ik er meestal 3 of 4 nodig. Of ik roep mijn vrouw. De kunst is: breek het ei, zorg dat je dooier (geel) in een van de twee helften blijft zitten, en kap die dan heen en weer van de ene helft naar de andere, boven een schaaltje. Het glijdt dan langzaam in het schaaltje, en hopelijk blijft het eigeel heel. Dat doe je 2 keer (ah ja, 2 eieren he).

In de rij van verse kaas, suiker, vanillesuiker, zet je rechts de twee eidooiers in een kommetje. De gele ronde deeltjes van de eieren dus. Die vier ingredienten op een rij, gooi je allemaal door elkaar. Het eiwit zit dus in een apart vijfde kommetje he. Dat laat je apart staan.

Zodra je de vier ingredienten hebt gemengd, kap je dat in het deeg (Dat deeg dat dus als het goed is, al in je bakvorm zit).

Nu de eiwitten nog. Dit moet je opkloppen. Twee mogelijke manieren, ofwel met een spatel of roe, met de hand, een dik kwartier door elkaar kloppen. Ofwel met een electrische mixer. Het resultaat moet zijn: vaste sneeuw. Je weet zeker dat je het vast genoeg hebt geklopt, als je je beker/kom/... ondersteboven kunt houden en er valt niets uit. Of je neemt er een lepel van en het staat vast omhoog. Het moet stevig zijn.

Dat roer je dan heel voorzichtig door het mengsel dat al in je vorm zit. Heel rustig. Eigenlijk niet roeren, maar eerder een beetje relaxed scheppen, tot het door elkaar zit. Als je roert, gaat het schuimerige van die eiwitten verdwijnen en dat maakt de taart juist luchtig. Dus take it easy... Er is trouwens een naam voor, folding (vouwen) of zo. Er zijn youtube filmpjes van.

De over moet voorverward zijn op 250 graden en dan zet je de taart er 20 minuutjes in.

Ah ja belangrijk: Zet je taart in het midden! De tweede keer had ik hem iets te hoog gezet, waardoor het deeg niet gaar was, en de bovenkant wel al donker.

Ik beloof het : Het klaarmaken van deze kaastaart kost je minder tijd dan het lezen van dit blogbericht + ontcijferen van het recept uit dit bericht tesamen.

Smakelijk!

watvoor bruggen bouw ik en waarom ...?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Mon, 02 Nov 2009 19:38:00 +0000

Ik hoor regelmatig van kennissen dat er behoorlijk wat onbekenden meelezen op mijn blog. Best boeiend, zeker als die mensen ook reageren op de blog zelf. Minder boeiend als ze alles lezen, maar nooit reageren. Ik heb zelf een hekel aan blogs/artikelwebsites zonder de optie om te reageren. Monoloog is goed, maar het moet altijd deel uitmaken van de dialoog. Een artikel online lezen en er niet op kunnen reageren noem ik een "killer". Bij sommigen doe ik dan zelfs de moeite om per email te reageren, maar als je dan geen antwoord krijgt of gewoon een snauw, dan hoeft het niet meer voor mij.

Nee, reageer maar lekker hoor op mijn blog! Ik zou kunnen terug reageren, maar laat je daardoor niet afschrikken. Alleen zo hebben we iets aan elkaar.

Goed, omdat velen lezen maar niet reageren, wil ik mijn ei - opnieuw - even kwijt:

Waarom blog ik en waarom noem ik mezelf bruggenbouwer?

Ik ben begonnen met bloggen omdat ik er meestal geen probleem van maak om mijn mening te geven. Mijn vrouw en ik zijn daar beiden redelijk open in. We zijn niet alleen open over onze gedachten, maar ook onze gevoelens, wat we meemaken, enzovoort. Via mijn blog kaart ik dingen aan en schrijf ik dingen van me af. Ik overdrijf regelmatig juist om mijn punt te maken. Soms ga ik wekenlang door over hetzelfde onderwerp, andere keren gooi ik er plots een recept of gedicht tussendoor. Het is mijn blog dus er komt gewoon op wat mij bezighoudt en waar ik zin in heb.

Ik heb ook al wat gespeeld met categorieen en labels, maar da's saaie stof, dat wil niemand weten. In de toekomst hoop ik trouwens mijn blog volledig te herbouwen, zodat ik de verschillende lezersgroepen uitsluitend van hun eigen interesses kan benaderen (politiek, theologie, recepten, gevoel, ... niet iedereen is geboeid over AL die dingen).

Ik heb oorspronkelijk de naam bruggenbouwer gekozen, omdat ik in mijn "echte"leven - alsof online leven niet echt zou zijn - ook probeer zoveel mogelijk bruggen te bouwen tussen mensen.

Ik wil eigenlijk op twee vlakken bruggen bouwen:

1. Tussen christenen onderling

2. Tussen christenen en maatschappij

Beiden zijn rampzalige situaties waar ik mij enorm kwaad over kan maken. In de Bijbel, ons belangrijkste boek, het woord van God, staat letterlijk dat christenen door hun fantastische onderlinge band en eenheid, aan anderen zullen laten zien wie God is. Als we dat in praktijk echt zo zouden toepassen, dan kun je er zeker van zijn dat mensen - juist dankzij de christenen - een totaal verkeerd beeld van God zullen krijgen. De manier waarop christenen met elkaar omgaan is schandalig. De verschillende soorten kerken en strekkingen mogen van mij best blijven bestaan. Verscheidenheid is goed. Maar de manier waarop die verschillende christenen elkaar behandelen is vaak (niet altijd) verschrikkelijk, egoistisch, hoogmoedig, zelfzuchtig, zelfingenomen, hatelijk, enzovoort. Als JIJ niet precies zo denkt en gelooft als IK, dan heb IK het recht om JOU te veroordelen tot de grootste ketter ter wereld.

Man, als andersgelovigen daarvan een beeld moeten krijgen van wie God werkelijk is, dan zitten we behoorlijk met de gebakken peren. Gelukkig zijn daar uitzonderingen op. En vaak zijn dat juist de jongeren die wel toenadering zoeken naar elkaar!

Dankzij mijn betrokkenheid in verschillende kerken en christelijke organisaties leer ik heel veel jongeren kennen, maar werk ik ook samen met andere kerkleiders, van verschillende strekkingen. Ik ken redelijk wat jeugdwerkers, jongeren en tieners uit allerlei achtergronden en gemeenten. Ik geniet van de mengelmoes waar ik middenin zit. Het is iets prachtigs, die verscheidenheid die er bestaat. Ik hoop dat meer en meer mensen dat kunnen gaan inzien ipv dingen en mensen tegen elkaar uit te spelen.

Het is boeiend, want zo leer je vaak verschillende kanten van hetzelfde soort verhaal kennen. Zo ontdek je dat wat “waarheid” is voor de ene, “onaanvaardbaar” is voor de andere. Zo leer je dat de uiterst goede bedoelingen van de ene, waarschijnlijk fataal zouden zijn als die met de andere in aanraking zou komen. Ongelooflijk maar waar. En beide kanten zijn 100% ware verhalen! En ze kunnen zoveel van elkaar leren!!! Neem nu alleen al hun kijk op “Hoe kunnen we iets in de wereld betekenen?” of “Hoe moeten we de eredienst inrichten?”

Kerkleiders wil ik oproepen om de stem van de jongeren serieus te nemen… Jongeren wil ik oproepen om de ervaring van de ouderen te waarderen… Ook tussen de strekkingen moet er meer respect komen. Mensen, we moeten niet zo zelfingenomen anderen gaan beoordelen.

Mijn tweede manier van bruggenbouwen is tussen christenen en anderen. Ik geloof dat ik daar tot nu toe keihard in gefaald ben. Telkens als ik over maatschappelijke thema's zoals abortus, hoofddoeken, islam, politiek, taalwetgeving, holebi's, enzovoort, schrijf, merk ik dat ik plots een ander publiek heb dan gewoonlijk. Ik wil zelf bewust en actief deelnemen aan de maatschappij waarin ik leef, maar ik slaag er niet in om mijn blog te gebruiken om daar bruggen te slaan. Er is nog behoorlijk wat werk.

Ik hoop dat dankzij mijn berichtjes mensen elkaar meer en meer gaan begrijpen. Ik hoop dat mensen meer respect voor elkaar kunnen krijgen, ongeacht achtergrond, geloof, ingesteldheid, leeftijd, enzovoort. Als je suggesties hebt om dit beter aan te pakken, let me know!

In de tussentijd blog ik vrolijk verder ... in de hoop dat ik mensen dichter bij elkaar kan brengen en beseffend dat dit regelmatig ten koste van mijn eigen imago kan gaan...

Ik hou van mensen.

onverwachte tranen: mijn avontuur

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 21 Oct 2009 18:21:00 +0000

Ik droom veel.

Meestal droom ik van verandering. Verandering in mijn eigen ingesteldheid. Verandering bij mensen en projecten die zo vastgeroest zitten dat ze het zelf niet doorhebben. Verandering in de wereld die zo verschrikkelijk oneerlijk verdeeld is. Verandering van het westerse egocentrische denken. Verandering van de kerken die zo hard vast zitten aan dat denken. Verandering van autoritaire (lees:egocentrisch) leiderschapsstijlen. Verandering van mijn eigen karakter.

Ik werk graag in wat men noemt de harde grond. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil bereiken in mijn eigen leven. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil veranderen in mijn kerk, in mijn land. Een lied zegt : "I wanna be a history maker in this land". Een boek zegt: "You can change the world". Ghandi zegt: "You must be the change you want to see in this world". Soms droom ik zoveel, dat ik mijn eigen avonturenboek zou kunnen vullen met alles wat ik van plan ben. Ik zou het dan een titel kunnen geven "Dingen die ik ga doen."

In dat avonturenboek zou ik dan alles noteren wat ik van plan ben. Mensen met waarheid confronteren. Vijanden zich met elkaar laten verzoenen. Bewegingen en kerken omgooien zodat ze eindelijk eens iets bereiken. Regeringen dwingen om iets aan het onrecht te doen. Christenen overtuigen dat zij daarin een voorbeeld moeten nemen ipv omgekeerd zoals het nu vaak is. Mijn eigen hart onder de loep nemen. Slavernij, mensenhandel, dictatuur, kapitalisme, dierenonrecht, ... aanpakken. Ecosystemen terug in balans brengen. Politiek terug eerlijk maken. World Peace.

En dan zit ik plots in de cinema, te kijken naar een Pixar film met mijn zoontje. We kijken naar de film "Up". Zijn eerste keer in de cinema, en daar draait het om, die overweldigende ervaring van een kind van 4. In die film loopt er als het ware een rode draad: het is ook een avonturenboek. Dit boek is het avonturenboek van een klein meisje, dat droomt om naar Zuid-Amerika te reizen om daar in haar droomparadijs te gaan wonen. Dat is haar droom. Daar zal ze al haar avonturen beleven. Ze heeft al wat krantenknipsels verzameld. En op een blad heeft ze met grote letter geschreven: "Dingen die ik ga doen." Dat is de titel voor de rest van het boek. De rest is leeg.

Jaren later, nadat ze van ouderdom is gestorven, zit haar weduwenaar met het boek in zijn handen. Hij is uiteindelijk haar - en zijn eigen - droom achterna gegaan. Hij zit so close bij het einddoel: Paradijs-Rots. Maar hij zit er net nog niet. Alles lijkt mislukt. Iedereen die hem dierbaar is of lijkt, is out of the picture. De droom lijkt grandioos mislukt. Hij voelt zich een looser. Hij wilde zo graag haar avontuur waar maken, ook al was het zonder haar. Het avontuur werd een flop.

Net als hij het boek weg wil leggen, merkt hij dat er meer in het boek zit dan hij dacht. De bladzijden na de bewuste titelpagina zijn tot zijn verbazing volgeplakt en geschreven. Hun trouwfoto's. Hun bijzondere momenten samen. Hun gewone alledaagse leven. Dat was haar avontuur. Dat was alles wat ze wilde en ze heeft het gekregen. Haar leven met hem, gewoon in eigen huis, in eigen dorp, de dingen die ze samen beleefden thuis, dat waren voor haar de "dingen die ik ga doen." Het avontuur is niet mislukt. Het is geslaagd. Daar kwamen mijn tranen.

Want ik ben vaak net zo. Ik ben op avontuur. Net als de man in de film, heb ik dromen en visies die ik niet loslaat, en dat is goed. Maar het avontuur waar ik vandaag mee bezig ben is veel meer waard. Het is echt. Het is nu. Het is mooi. Daar moest ik even bij stil staan.

Net als de man in de film, wil dit niet zeggen dat ik zal stoppen met het streven naar nieuw avontuur. Maar steeds met het besef dat wat ik vandaag heb, van veel grotere waarde is dan hetgeen misschien nooit zal komen.

De begripvolle blik van Leda. De "ik hou van jou" van Sean en de "ik wil je knuffelen" van Sjoerd. De oh-boy-ik-smelt-glimlach van Sytske. De go-for-it speeches van Leda als ik ergens voor wil gaan maar twijfel. De schopjes van baby4.

De leuke band met collega's. De bezorgde en welgemeende vraag van een goede vriend "Hoe gaat het met u?". De mensen die laten blijken dat ze veel aan je hebben. Mensen die zich blootgeven en elkaar durven vertrouwen. De Facebookers die toch echt een plek hebben gekregen in mijn leven.

De foto's van mijn zus en familie op Facebook. De zogezegde afwezigheid van mijn broer op dezelfde plek. De bezordge en ontfermende blik van pa en ma. De steun in de rug van pa en ma. Het we-staan-meestal-wel-klaar-voor-elkaar tussen mij en mijn broer.

Momenten van intens gelach, gehuil. Hevige discussies. Diepgaande gesprekken. Skype babbels met verre doch goede vrienden. Stilte in de zaal. Eenparig gebed in de kerk.

Het verschil dat ik blijkbaar maak in sommige levens. Het God-besef en elkaar corrigeren onder christenen. Het toegeven en belijden van fouten. Het leren van elkaar.

Daar leef ik voor.

Ik blijf op avontuur, ik ben nog veel meer van plan. Maar ik leef vandaag. Ik heb mijn doel bereikt: Een leven met God en met jullie. Vandaag leven met God en mensen. Niets is beter dan dat. Ik hou van jullie. Ik hou van Hem.

modder, stilte en creativiteit (kerk-stuff)

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 18 Oct 2009 11:21:00 +0000

Wegens drukte, afleiding en bovenal het lezen van andere zaken, heb ik niet zoveel tijd om zelf te bloggen.

Ik deel wel via deze page op Facebook regelmatig een blogbericht van een ander. Zoals deze:

Vieze voeten preek!

Vergeten van woorden is gezond!

Postmodern en evangelisch tegelijk!

Veel leesplezier

Clenching fist and open hand

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Fri, 18 Sep 2009 18:05:00 +0000

Een lied dat je hier met toepasselijke clip kunt beluisteren:

Liedje op youtube

Hieronder de tekst: De handen op het einde zijn duidelijk de handen van Jezus. Hij is mijn voorbeeld en mijn leven!

Clenching fist and open hand
Brian D. McLaren

People wonder whether God really does exist,
And if God’s way is of the open hand or clenching fist.
And while some preachers argue over doctrines and demands,
Their followers are making clenching fists of open hands.

Open up your hands.

So is religion killing us? Is it tearing us apart?
Does it open space to reconcile, or shrink the heart?
In church and mosque and synagogue, how many understand
The living God is the loving God of the open hand?

Stretch your open hands.

What we hold in mind and heart flows down through the wrist
And is expressed in open hand or in clenching fist
If we fight and fear and hate, our conflicts will persist
Until we trust the open hand more than the clenching fist

Join your open hands.

There were hands that blessed the children, touched and healed and fed
Hands that poured a cup of wine, hands that broke the bread
Hands that remained open even when the hammer fell
Hands that hold us and that open through our hands as well.

Raise your open hands.

hoofddoeken, keppeltjes en kruisjes ... what's next?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Mon, 14 Sep 2009 07:59:00 +0000

Hier las ik een betoog van ex-minister Bert Anciaux. Hij heeft op alle punten gelijk volgens mij.

Verdraagzaamheid en geen haat!

http://www.bertanciaux.be/bertanciaux/blog/bertsweblog//911_in_Vlaanderen

hedendaagse communicatie: ben jij mee?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 13 Sep 2009 11:41:00 +0000

Neem even de tijd om dit te lezen aub, ik ben nieuwsgierig naar jullie ervaringen en gedachten!

Dit is de wereld waarin wij leven:

Op de radio hoor ik de STUBRU-DJ's spreken over de laatste "tweets" van Kim Clijsters en Barack Obama. Dat doe je via Twitter. Als je Het Nieuwsblad online leest, en je wilt een artikel delen met iemand, kun je wel uit 50 profielbuttons kiezen. Met je GSM kun per SMS iets nieuws op je Twitter zetten, en dat bericht komt dan automatisch ook als je status op Facebook, als je wilt.

Via Facebook delen we ons doen en laten en onze foto's met elkaar en geven we gretig commentaar. Links die we op internet de moeite vinden, delen we ook met elkaar en zo leer je elkaars opinie en muziekstijl ook vaak onverwachts kennen. Ook de Notes zijn steeds actiever in gebruik, daar kun je al wat langere artikels kwijt. Mijn blogberichten komen op Blogspot terecht, maar via Facebook ziet iedereen ze ook dankzij een automatische import naar die Notes.

Last.FM kun je dan weer gebruiken om je muziek met elkaar te delen en Delicious om je eigen favoriete bookmarks openbaar te maken. Linked-In is dan weer zogezegd voor professionele contacten. In Nederland hebben ze dan nog Hyves erbij. Veel tieners zitten trouwens niet op Facebook maar op Netlog. Behalve design en indeling is er weinig verschil, het is eerder de look die anders is. Ah ja dan zijn er nog de MSN-Spaces.

Via mijn Google Reader ben ik automatisch geabonneerd op een stuk of 60 blogs van allerlei volk. Zo hoef ik niet urenlang rond te klikken maar krijg ik bericht van elke blog die ik wil volgen, als er iets nieuws op staat. Direct automatisch in contact dus met mensen om wie ik geef. En direct ook de kans om te reageren. Op Facebook kun je ook chatten. Heel veel mensen doen dat, ik ook, maar ik heb toch liever G-Talk of MSN. En dan heb je natuurlijk Skype .. een internet telefoon. Chatten en skypen is nog steeds via internet maar veel meer prive. Daar kun je pastorale gesprekken voeren. Daar kun je vriendschappen bouwen.

Websites die echt een verschil willen maken vandaag de dag, maken gebruik van Web 2.0 en bouwen best aan een portaalsite. Informatiewebsites hebben afgedaan. Alles is tegenwoordig interactief. Je gaat naar een website, die staat vol links naar gerelateerde andere sites, vol feeds, rss-functies, kans om commentaar te geven en best ook een Share-button waarmee je hetgeen je leest, met 1 klik kunt delen via welke profiel je ook hebt. Zo'n site mag ook geen 2 dagen zonder nieuwtjes vallen, anders gaan je Stats direct omlaag.

Jongeren zitten trouwens ook constant te sms-en. Je hebt tegenwoordig veel abonnementen die xxx gratis sms'jes per maand geven. Daar maken veel jongeren dankbaar gebruik van.

Email wordt veelal gebruikt door jongeren als ze een hele groep tegelijk willen bereiken, of als ze een bestand willen doorsturen. Maar mailen doen jongeren eigenlijk weinig, want er is een soort ongeschreven regel in onze maatschappij dat prive mails (met bedrijfsmails kun je lang niet zo lang wachten!) binnen 2 dagen moeten worden beantwoord; en dat duurt voor velen meestal veel te lang! Vandaar dat sms en chats zo populair zijn, zo kun je bijna altijd een direct antwoord verwachten, anders ben je onbeleefd of zoek je naar een excuus ("mijn beltegoed was op" of "ik was wel online maar ik zat niet achter de pc"). Om toch nog sneller een antwoord te krijgen zonder pushy over te komen, worden de inboxen van Facebook en Netlog gebruikt. Daar antwoorden de meesten ook wel binnen een paar uur. Test het eens uit zou ik zeggen.

We leven met al die nieuwe communicatiemiddelen in een hier-en-nu cultuurtje, we willen altijd en overal bereikbaar zijn maar wij beslissen zelf hoe we onze tijd indelen. Op andere vlakken is dat al zo en op vlak van communicatie al helemaal. Ik ken zelf weinig mensen die echt AL die tools intensief gebruiken. De meesten hebben 2 of 3 voorkeuren, afhankelijk van hun eigen toegankelijkheid, interesse, omgeving en van de efficientie van de tools. Zelf gebruik ik vooral Facebook, SMS, Blogspot, Google Reader en MSN chat.

Linked-In, Netlog, Last.FM, Delicious, Youtube, Ebay, Twitter heb ik ook maar gebruik ik zelden. Webcams en Pay-Pal gebruik ik tot nu toe nog niet.

Ah ja, ik heb hier tel of IRL gesprekken niet vermeld. Die worden ook nog massaal ingezet om de communicatiestroom te bevorderen. Tel staat voor telefoon en IRL staat voor In Real Life, namelijk, een gesprek van aangezicht tot aangezicht. Die gesprekken zijn niet geheel vervangen door de digitale zwakke broertjes ervan, maar ze zijn eerder een verlengde van elkaar. Voor mij zijn de echte gesprekken 1 op 1 toch nog steeds de meest stimulerende. Een echt persoonlijk gesprek met een persoon doet mij bijna altijd deugd. Voor de meeste gesprekspartners is dit ook het geval. Internet verhoogt en versnelt de communicatie, maar het vervangt geenszins andere middelen zoals naar elkaar toefietsen of afspreken!

De meeste van die tools vereisen wel dat je veel schrijft. In dialect, met of zonder spelfouten, maakt allemaal niet uit. Jongeren typen veel, welke van die tool ze ook gebruiken. Maar er vallen dus ook mensen uit de boot. Diegenen die geen internet of eigen pc hebben, en diegenen die nooit aan beltegoed geraken, zijn vaak de pineut. Maar goed, daarom zijn velen erg mondig geworden met het schrijven. De meeste mensen schrijven zo wat ze denken, zonder probleem en meestal ook zonder elkaar verkeerd te verstan (althans niet meer dan dat in een echt gesprek het geval is). Ook non-verbale communicatie komt nu naar boven op internet dankzij de vele emoticons en andere tekends maar ook bijvoorbeeld door de video-boodschappen die mensen aal elkaar sturen (en webcam gesprekken).

In ieder geval: deze middelen zijn volledig ingeburgerd in onze maatschappij. Iedereen maakt er gebruik van. En zoals ik al zei: Ze staan niet apart van andere communicatiemiddelen, ze worden dankzij de multitaskingskills van jongeren heel handig geintegreerd in het leven samen met dus de telefoon en de IRL gesprekken.

Ik vind het prachtig. De snelheid waarmee mensen communiceren betekent dat mensen veel meer met elkaar communiceren dan vroeger. Het multi-tasken maakt dat je 3 dingen tegelijk kunt doen en toch de aandacht voor elkaar blijft behouden. De interactie bij artikels en websites zorgt dat monoloog-addicts de mond gesnoerd worden. Het is heerlijk en eerlijk.

Wat denk jij ervan? Probeer deze keer even niet af te wijken naar randproblemen zoals privacy of iets anders. Hou je bij communicatie. Hoe communiceer jij het liefste? Welke tools gebruik jij? Welke combinaties vind jij noodzakelijk? Wat zijn jou ondervindingen met mensen die deze tools nauwelijks of nooit gebruiken?

Ik hoop dat ik niet te langdradig ben naar jullie verwachtingen ;-)

Hij is Koning in de Brabançonnestraat

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Mon, 07 Sep 2009 11:17:00 +0000

Toen ik 3 was woonde ik in de Brabançonnestraat in Leuven. Mijn favoriet van die tijd, als goede Nederlands-christelijke peuter, was een liedje van Elly en Rikkert: "Hij is Koning". Best grappig, die link tussen de straatnaam en de songtitel ... LOL, dat ik daar 30 jaar over moet doen om Koning te verbinden met het Volkslied van ons koninkrijk België...

Maar mijn Koning is iemand anders. Het is Jezus. En ik hoop dat ik dat in mijn leven ook mag uitstralen.

Klinkt voor velen wat vreemd wat ik hier allemaal neerschrijf, maar het wil zeggen dat in mijn leven bepaalde principes gelden. Niet altijd de zogenaamde "christelijke" principes, veel zogenaamde christelijke principes gaan juist in tegen die Koning Jezus. Maar principes van Jezus zelf, van God zelf, uit de Bijbel zelf.

Voor mij betekent dit, zoals Jezus zelf zei: "Dit is het allerbelangrijkste: God liefhebben en je naaste liefhebben. Mijn hoogste prioriteit in mijn leven is dus God liefhebben en jou liefhebben. Ikzelf kom in elk geval niet op de eerste plaats, ook al zou ik willen. Het christendom geeft vaak een heel andere indruk, namelijk dat het draait om het ego van de christenen, dat wij alles beter weten, dat wij het recht hebben om over anderen te oordelen. Niets is minder waar. In de voetsporen van Jezus treden betekent juist liefhebben, zonder uitzondering!

En dat liefhebben van God en anderen, geeft mij kracht om te leven!

Misschien helpt de tekst van het lied wel? Het komt overeen met wat we vinden in Matteus 6:19-22.

Dertig jaar geleden wilde ik deze LP nog eens opzetten maar maakte ik als 3-jarige daardoor een grote KRAS in de plaat. Dank God voor YOUTUBE :p!

Hij is Koning op youtube

'k Heb een beurs die niet oud wordt
'k Heb een schat die nooit opraakt
'k Heb een schat in de hemel
En 'k heb Jezus in mijn hart
Hij is Koning, Hij is Koning
Hij is het die ons bevrijdt
Hij is Koning, Hij is Koning
Koning in eeuwigheid

Jezus is Heer van hemel en aarde
Toch werd hij net zo'n mens als wij
Om ons te leiden naar Zijn Vader
Ik ben de weg, zegt Hij
Zoek niet naar schatten op aarde
Daar gaat hun waarde voorbij
'k Geef je een schat in het Koninkrijk
Volg je Mij dan word je de koning te rijk

'k Heb een beurs, die niet oud wordt
'k Heb een schat die nooit opraakt
'k Heb een schat in de hemel
En 'k heb Jezus in mijn hart
Hij is Koning, Hij is Koning ... (enz.)

Jezus zegt jou: Ik ken al je zorgen
Want Ik werd net zo'n mens als jij
Kom dus bij Mij, wacht niet tot morgen
Kom want Ik maak je vrij
Ik ben het licht van de wereld
'k Schijn in de donkerste nacht
Dit is de dag dat je leven begint
Volg je Mij dan word je zo blij als een kind

'k Heb een lamp die niet uitgaat
'k Heb een weg die omhoog leidt
'k Heb een huis in de hemel
En 'k heb Jezus in mijn hart
Hij is Koning, Hij is Koning... (enz.)

Narnia - Laughing With

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Mon, 24 Aug 2009 08:25:00 +0000

Een prachtig lied dat de laatste tijd veel op Studio Brussel gedraaid wordt: "Laughing With" van Regina Spector. Blijkbaar de themesong van de Chronicles of Narnia-film "Price Caspian". De films heb ik nooit gezien, behalve de eerste dan in tekenfilmversie uit de jaren '80, maar ze zijn blijkbaar toch echt de moeite waard (iemand die hier keihard JA op kan zeggen?).

Het zijn prachtige verhalen, iedereen is er zot van en er zit -blijkbaar- een diepe christelijke boodschap in. Kan ook niet anders met Clive Lewis als schrijver, zeggen sommigen. Net zoals de Lord-of-The-Rings-films die ook door een christen geschreven zijn (John Tolkien). Ik zeg trouwens Clive en John ipv CS & JRR, dat intitialen-gedoe geeft me het gevoel dat die mensen meer waard zouden zijn dan anderen. Clive Staples Lewis was als mens uiteraard geen haar beter dan mijn moslimbuurvrouw, reiki-collega of lesbische tante. Mensen die een steentje hebben bijgedragen aan christelijke waarden, zijn nog altijd mensen. Dus ze hebben een voornaam (daarom zeg ik ook altjid Peter of Isabelle ipv dokter en weiger ik te verstaan wat de letter PhD betekenen). Call me stubborn, it's a compliment (in this case!:p)

Zelf zie ik niet zoveel verschil tussen Lord Of The Rings en films als Harry Potter en The Matrix. Het gaat allemaal over goed en kwaad en het goede overwint (bijna) altijd. Het zijn prachtige gelijkenissen met de echte wereld. Maar goed: ik denk dat ik de Narnia films toch maar eens moet kijken. Met kids? Met jou, wie dit ook leest?

Dit is dus wat ik zo mooi vond:

"Laughing With" Lyrics:

No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one's laughing at God when they're starving or freezing or so very poor
No one laughs at God when the doctor calls after some routine tests
No one's laughing at God when it's gotten real late and their kid's not back from that party yet
No one laughs at God when their airplane starts to uncontrollably shake
No one's laughing at God when they see the one they love hand in hand with someone else and they hope that they're mistaken
No one laughs at God when the cops knock on their door and they say "We've got some bad new, sir,"
No one's laughing at God when there's a famine, fire or flood

But God can be funny
At a cocktail party while listening to a good God-themed joke or
Or when the crazies say he hates us and they get so red in the head you think that they're about to choke
God can be funny
When told he'll give you money if you just pray the right way
And when presented like a genie
Who does magic like Houdini
Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus
God can be so hilarious
Ha ha
Ha ha

No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one's laughing at God when they've lost all they got and they don't know what for
No one laughs at God on the day they realize that the last sight they'll ever see is a pair of hateful eyes
No one's laughing at God when they're saying their goodbyes

But God can be funny
At a cocktail party while listening to a good God-themed joke or
Or when the crazies say he hates us and they get so red in the head you think that they're about to choke
God can be funny
When told he'll give you money if you just pray the right way
And when presented like a genie
Who does magic like Houdini
Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus
God can be so hilarious

No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one's laughing at God in a hospital
No one's laughing at God in a war
No one's laughing at God when they're starving or freezing or so very poor
No one's laughing at God
No one's laughing at God
No one's laughing at God
We're all laughing with God

Laughing With by Regina Spektor from the album Far

coole facebookers, te goedkoop kadootje en nog wat

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 22 Aug 2009 17:34:00 +0000

Zalig zo een mini-zwembadje, echt lekker veel gezwommen deze week!!!

Facebook blijft redelijk functioneel als living voor ons. Het is voor mij een zalige huiskamer waar altijd leuke mensen te vinden zijn en toffe gesprekken. Het is en blijft een prachtige tool en behalve de vaste kern van mensen die ik er dagelijks tegenkom, is het ook echt cool om geregeld eens met iemand anders bij te praten. Het zou goed zijn om sommigen ook af en toe in 't echt te zien. Maar goed, zolang daar geen tijd voor is, feesboeken we vrolijk verder met elkaar via chat, status, walls en foto's... Jullie zijn cool!

Donderdag heb ik de planten en groententuin van pa en ma bewaterd. Diezelfde avond begon het te stormen...

Vandaag ben ik met de jongens naar het Paradijs van Kessel-Lo geweest, ik had een aantal papa's uitgenodigd waarvan er eentje is afgekomen. Heel tof! Leda heeft de hele dag al maagpijn, een virus ofzo, ze houdt echt niks binnen en voelt zich niet goed. Gelukkig dat we de halve dag verdwenen. Ondertussen heb ik dan maar de kinderen in bad gedaan en het huis gekuist, zonder Leda is het toch maar saai :s hopelijk kunnen we dan morgen samen genieten van de dag.

Morgen mag ik preken in mijn kerk. Het thema is: het egocentrisch evangelie. Op basis van de stelling dat het evangelie een kadootje is, maken we het christen-zijn zodanig eenvoudig, dat mensen zich bekeren, ofwel om er hier op aarde beter van te worden, ofwel om een plekje in de hemel te krijgen. Het evangelie gaat veel verder dan enkel een Johannes 3:16-bekering met handtekening. We weten dat in theorie, maar we passen het meestal verkeerd toe.

Verder heb ik iets bijzonder belangrijks te melden: Ik heb vandaag ontdekt dat de mengeling van tonic met roze pompelmoessap echt heerlijk is, als je van beiden houdt uiteraard. Het is een bitter-zure vruchtenlimonade met bubbels :p

Henri

liefde in je leven...

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 12 Aug 2009 22:16:00 +0000

Ervaar jij liefde? Heb je anderen lief? Weet je wat echte liefde is, uit ervaring?

Ben je vol vreugde? Kun je 's morgens opstaan met een blijdschap in je hart?

Is er vrede in je leven? Leef je in vrede met anderen?

Kun je geduldig zijn? Heb je er zelfs tijd voor en zin in?

Gedraag je je vriendelijk? Ook tegen de onvriendelijken?

Zoek je steeds het goede? Ook in diegenen die andersdenken?

Ga je op een zachtmoedige manier om met anderen?

Kun je je beheersen in het leven?

Vind de haai en blijf surfen!!!

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 08 Aug 2009 11:31:00 +0000

Een ex-collega bij Sitel vertelde me ooit eens zijn droom. Hij houdt van surfen en in zijn droom was hij dus aan het surfen in de zee, tot hij plots haaien ontdekte.

Veel meer van zijn droom herinner ik mij niet, maar wel de uitleg die hij er zelf bij had ontdekt.

Het surfen is vergelijkbaar met het dagelijks leven. Je geniet ervan, je hebt dromen, je wilt dingen bereiken, je wilt je inzetten en je wilt groeien, beter worden, jezelf ontwikkelen, anderen helpen, een voorbeeld zijn, kortom genieten en een verschil maken.

De haaien vergelijk je dan met de tegenslagen, meestal onverwachts. Iemand die een belofte niet nakomt, iemand die je begint uit te schelden zonder reden. Een grote fout die je zelf maakt, iemand die jou kwetst, of jij die iemand anders kwetst. Een ziekte, pech met de auto, geldzorgen, wat ook.

De haaien zijn een grote afleiding van het surfen. Zodra je de haaien tegenkomt, kun je al heel snel van de kaart zijn. Je raakt ontmoedigd, je vergeet helemaal waar je mee bezig was en je raakt in een spiraal van negativiteit. Of je reageert razendsnel en gaat zelf beginnen schelden, veroordelen, ...

De kunst volgens mijn collega is, om de haaien zo snel mogelijk te identificeren.

Hij zei dan "Find your sharks and once you identify them, keep surfing!"

Zodra je een tegenslag of aanval of kritiek ook als haai kunt identificeren, kun je ook sneller de stap zetten om je er niet door te laten afleiden. Rekening ermee houden, dat wel. De consequenties dragen, dat wel. Vergeving vragen, dingen uitpraten, je moet er zelfs iets aan doen.

Maar laat de haai je niet afleiden van het surfen zelf.

Laat de aanvallen, tegenslagen je niet afleiden van je passie en gedrevenheid. Blijf doorgaan.

Deze droom + uitleg heeft veel voor mij betekend. Het is al 5 jaar geleden dat hij me dit vertelde, maar afgelopen week kwam ik hem toevallig tegen, en later las ik in een boek het onderstaande en toen moest ik terug aan de haaien denken.

In "A Cup of Coffee at the Soul Cafe" van Leonard Sweet, lees ik hetvolgende: De Bijbel zegt: "Daarom moeten allen die lijden omdat God dat wil, het goede blijven doen en hun leven toevertrouwen aan hem op wie wij mogen vertrouwen omdat hij ons heeft geschapen." 1 Petrus 4:19

Als je als christen leeft, zul je lijden. Als je leeft met integriteit, zul je leiden. Als je leeft in eerlijkheid, zul je lijden. Als je je inzet voor rechtvaardigheid, zul je lijden.

Het doet mij denken aan mijn lijftekst

Hebreeen 11:5 Vrouwen kregen hun doden terug doordat die uit de dood opstonden. Anderen werden gemarteld tot de dood erop volgde en wilden van geen vrijlating weten, omdat ze uitzagen naar een betere opstanding. 36 Weer anderen kregen te maken met bespotting en geseling, zelfs met arrestatie en gevangenschap.

Wil je echt voor eerlijkheid, integriteit, rechtvaardigheid gaan in je leven? Laat je dan niet afleiden door de haaien die je tegenkomt, maar blijf surfen!

te blind om Gods hart te begrijpen

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Mon, 27 Jul 2009 19:10:00 +0000

Christenen horen te leven volgens bijbelse principes en waarheden. Het is heel duidelijk dat God dit van ons verlangt en dat de Bijbel ons dit voorschrijft. Gehoorzaamheid, onderwerping, nederigheid, Gods Woord eren, Gods Wil navolgen, de Bijbel loopt er van over en ons geweten ook.

Het is echter niet altijd zo simpel om die principes en waarheden te volgen. Vaak zijn het dingen die neergeschreven staan in de Bijbel zelf en zitten ze in een context van een andere tijd, een andere cultuur, een ander systeem en een andere maatschappij.

Daarom heeft de christelijke kerk door de eeuwen heen tradities en normen ontworpen, om ons te helpen Gods Wil beter te volgen en Gods Woord beter te gehoorzamen.

Dankzij tradities en normen krijgen christenen de mogelijkheid om de Bijbelse principes en waarheden in hun eigen leven te handhaven, in praktijk te brengen. Tradities en normen helpen ons om trouw te blijven aan God.

Maar wat we vaak niet beseffen is, dat die tradities en normen bedoeld zijn om ons aan die oorspronkelijke principes en waarheden te houden. Tradities en normen zijn er om ons te helpen om dicht bij het hart van Gods wetten te blijven. Maar na een tijdje beginnen we die 2 groepen door elkaar te halen.

Bijbelse principes en waarheden zijn tijdloos en ruimteloos, ze gelden altijd en overal. Kerkelijke tradities en normen zijn tijdelijk en plaatsgebonden, ze staan in dienst van het bovenstaande.

Wat ik ons vaak zie doen, is de tweede groep behandelen met de waarde van de eerste groep. We verheffen dus onze kerkelijke tradities en normen en proclameren dat als iemand daarvan afwijkt, die van de bijbelse principes en waarheden en dus van God afwijkt. Juist diegenen die terug naar de oorspronkelijke principes van God wil terugkeren, wordt vaak uitgescholden als ketter, iemand die een valse leer verkondigde. In een bepaalde tijd en cultuur, waar die tradities en normen een godsvrucht en gehoorzaamheid voortdragen, is dat goed. Dat is juist de bedoeling.

Maar tradities en normen van een bepaald tijdperk klakkeloos overdragen naar een andere cultuur en tijd, heeft juist als resultaat een totaal onbijbelse houding en heeft geen vrucht meer als resultaat. Het leidt vaak zelfs tot hypocrisie en hoogmoed. Gods' principes worden niet meer begrepen en onze eigen kerkelijke tradities hebben hun plaats ingenomen. Gods waarheden mogen alleen nog bekeken worden door de bril van onze eigen kerkelijke normen.

Tweeduizend jaar geleden was het net zo, mensen waren blind geworden voor Gods hart. Toen Jezus zelf mens werd en Gods Woord volgens Gods eigen hart verkondigde, noemden de theologen en kerkleiders Hem een ketter / dwaalleraar / leugenaar / godslasteraar. Hetzelfde gebeurde met Paulus, Stefanus, Johannes, Petrus, ... Diegenen die Gods hart zochten en Zijn liefde wilden uitdragen, werden door de kerk verketterd. Omdat hun leer zo hard afweek van de gangbare leerstellingen van die tijd.

Ik heb het idee dat ook wij steeds blinder zijn geworden voor Gods hart en stem en veel meer waarde zijn gaan hechten aan ons eigen comfort, onze eigen inzichten...

jullie adresgegevens? 1 minuutje tijd gevraagd :-)

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 22 Jul 2009 07:31:00 +0000

We zijn druk bezig met het herzien van onze adressenlijst en wij
zouden graag van alle facebookertjes en bloglezertjes de volgende
gegevens even (opnieuw) ontvangen.

Het zou een enorme hulp zijn!

Voel je vrij om dit berichtje ook gewoon te negeren ;-)

Henri & Leda Menheere

Naam:
Straat & huisnummer:
Postcode & Woonplaats:
Telefoon:
GSM:
E-mail adres:

Je mag de gegevens sturen naar henri.menheere AT gmail.com

Wat zeggen mensen in het jaar 2300 over de christenen van onze tijd?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 12 Jul 2009 12:05:00 +0000

Vanmorgen mocht ik preken tijdens de eredienst in mijn kerk. Ik ga hier niet de hele preek herhalen, maar hij is geeindigd met een opdracht. Die opdracht is niet uitsluitend voor de kerkgangers, ik wil hem open stellen voor iedereen.

Een beetje achtergrond is wel nodig. Tijdens de preek vertelde ik een verhaal dat je ook hier in het Engels kunt bekijken:

http://www.youtube.com/watch?v=Z5Vx00iIsI0

Het speelt zich af in het Peru van 1532, de Spanjaarden waren vriendelijk uitgenodigd om als vrienden en broeders met de Indianen kennis te maken. Het geeft een beeld van hoe christenen in die tijd de naam van God misbruikten voor hun eigen eer en rijkdom. Ik heb nog een paar voorbeelden besproken uit de kerkgeschiedenis. Wij zijn vandaag overtuigd dat ze het toen absoluut verkeerd hadden en dat wat zij deden helemaal niet in Gods Naam gebeurde. Ik heb dit teruggekoppeld aan twee vragen:

Dachten de mensen toen echt dat ze God dienden als christenen?
Beseften ze dat wat ze deden helemaal indruist tegen Gods verlangen met de mens?

De opdracht: Net zoals wij terugkijken op de kerkgeschiedenis, en heel duidelijk de fouten eruit kunnen halen, zouden we eens naar onszelf moeten kijken. Hoe zou iemand die leeft in het jaar 2300 na Christus, de christenen van onze tijd - pakweg 1950-2010 - beschrijven van hetgeen hij/zij uit de geschiedenis heeft geleerd?

Waar zijn we blind voor geworden, zowel op persoonlijk vlak als maatschappelijk als op vlak van kerk-zijn? Hoe zullen mensen over ons spreken in het jaar 2300?

Neem dus even de tijd om je te verplaatsen met een tijdsmachine, en ga ofwel een aantal mensen interviewen in het jaar 2300 over de christenen in de 20e, 21e eeuw, ofwel bereidt je een geschiedenisles voor, ofwel probeer je het hen te omschrijven.

Stuur die bevindingen, verhalen, puntenlijsten, interviews, ... per mail naar mij toe: henri.menheere AT gmail.com

Ik ben benieuwd. De bedoeling is om daar over 6 weken op terug te komen tijdens mijn volgende preekbeurt in mijn kerk en uiteraard om waar nodig onszelf in vraag te stellen en veranderingen voor te stellen of aan te pakken.

groetjes,

Henri
(tweede keer met betere layout gepubliceerd)

jeugdwerk in mijn maag

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Fri, 26 Jun 2009 22:58:00 +0000

Soms gaan de dingen niet zoals je wilt ... en is er ook geen echt antwoord op de waarom-vraag.

Ik zit al een tijdje met onze jeugd in mijn maag. De afgelopen 10 jaar ben ik – met een pauze van 2 jaar – jeugdleider geweest in de Evangelische Gemeente in Zaventem.

Soms was er veel leiding, soms bitter weinig. Hele periodes waren er elke week meer dan 30 tieners, andere periodes moesten we avonden afzeggen omdat er eigenlijk helemaal niemand zou komen.

Bijbelstudies waren soms vurige momenten waar de tieners naar verlangden, andere keren kregen we de Bijbel nauwelijks open of ze trapten het af.

Er zijn momenten geweest van hevige ruzie in de groep, momenten waarin de band niet te breken was en momenten van onverschilligheid in elke richting.

We hebben jaren gehad waarin jongeren zelf een groot deel van de werking droegen, en jaren dat alle initiatief van de leiding moest komen.

Ik heb van dichtbij heel veel jongeren mogen zien groeien, persoonlijk begeleiden, maar ook heel vaak zien stil staan of achteruit gaan. Jongeren kozen ervoor zich te laten dopen en leven nu nog steeds radicaal voor God. Andere jongeren hebben de kerk verlaten en daarvan leven er volgens mij ook nog steeds een heleboel echt voor God, ook al laten ze dat niet zien. Daar schiet de kerk soms een beetje te kort denk ik.

Ik ben er eigenlijk ingerold toen een deel van de groep nog van mijn eigen leeftijd was, en toen ik trouwde ben ik gestopt, om na 2 jaar er terug bij te komen. En ik ben onlangs, na aankondiging van een jaar op voorhand, gestopt. De jongeren waar ik mee gewerkt heb en opgetrokken heb varieren dus qua geboortejaar van 1976 tot ongeveer 1995.

Onlangs ben ik gestopt en het is eigenlijk helemaal niet zo gelopen als ik gehoopt had.

Iemand die mij een beetje kent en weet hoe ik in elkaar zit, zal niet verrast zijn om te horen dat ik altijd en overal ervoor wil zorgen dat anderen dingen leren en uiteindelijk overpakken. Daar geniet ik van: ik zet ergens mijn schouders onder, ik probeer het op gang te trekken of draaiende te houden, zoek mensen – jongeren – om mij heen om erin mee te wandelen en laat het uiteindelijk aan hen over, omdat zij het eigenlijk veel beter kunnen dan ik. Ik ben iemand die potentieel in anderen ziet en ik zet mezelf niet graag in in een project waar alles al goed loopt. Anderen motiveren en helpen zichzelf te ontwikkelen, daar draait het altijd om bij mij. En meestal lukt dat ook wel. Daar zie ik echt Gods hand in, dat zijn de dingen die Hij doet door mij heen. Zo zit ik in elkaar. Ik wil nooit in een positie of functie terecht komen waar ik het middelpunt ben of de belangrijkste figuur ben. Ik wil altijd anderen meetrekken en aanmoedigen zich in te zetten. Dat lukt dus vaak, maar niet altijd.

Toen Martin K in Leuven een jaar of 7 geleden naar Nederland vertrok, had ik echt zoiets van: ja zoals hij zijn groep J-Force heeft achtergelaten, zo wil ik ook ooit nog eens een jeugdgroep achterlaten. Een stuk of 4 jonge mensen die het hele werk overnemen en het uiteindelijk een nog grotere boost geven dan hij ooit zelf heeft gedaan. Martin K is nou niet echt mijn idool ofzo, maar dat aspect, ja dat wilde ik ook heel graag zo toepassen.

Waarom het nu een beetje in mijn maag zit is dat het eigenlijk helemaal niet zo gelopen is als ik had gewild. En toch stop ik. Ik had zo graag een stuk of 5 jongere mensen om mij heen gehad de afgelopen 2 jaren, waarmee ik samen de jeugdwerking kon trekken en waarmee ik samen kon worstelen door de realiteiten van het jeugdwerk heen. Maar er was niemand. Ik heb er voor gebeden, vele anderen hebben met mij gebeden. Maar het draaide niet uit zoals gewenst. Ik had de werking graag achtergelaten in handen van mensen die het uiteindelijk veel beter konden doen dan ikzelf.

Misschien is trouwens nu het moment in dit berichtje om te schrijven dat ik dit niemand kwalijk neem. Ik ben geen betoog aan het doen, er is geen echte clue of uitdaging. Ik schrijf dit gewoon van me af. Ik ben ook niet gedesillusioneerd hierdoor of iets dergelijks. Het is gewoon een buik-gevoel. Mijn hart weet dat het redelijk goed zit. Mijn verstand weet dat het zijn best heeft gedaan. Mijn zintuigen zeggen me dat er ook niet echt iemand was die meer had kunnen doen. God heeft me er ook vrede mee gegeven. Ik denk niet dat het gezond is om het te gaan oververgeestelijken door het "strijd" te noemen. Strijd is er duidelijk altijd in jeugdwerk en daar bidden we veel voor. Dat is realiteit, maar dat is het hier niet. Het is gewoon anders dan verwacht.

Ik wil trouwens ook geen antwoorden van de lezers krijgen op deze situatie. Het enige wat ik wil, is dit even van mij afschrijven.

Ik denk trouwens ook niet dat het jeugdwerk “mislukt” is. Dat is trouwens eerder wel al eens gebeurd, net in het jaar dat onze EJV jeugdwerkersdag dat als thema had”Het jeugdwerk is mislukt.” Het duurde niet lang en dat gebeurde ook echt. Maar daar hebben we ons met een sterk team doorheen geslagen.

Ik denk dat iedereen die bij het jeugdwerk betrokken is geweest echt zijn best heeft gedaan. Ik denk ook dat de nieuwe leiders die het nu gaan overnemen, door God geroepen en gestuurd zijn om dit te gaan doen. Ik weet dat God door dit alles heeft gewerkt en dat Hij er nog niet mee klaar is. En zij gaan het ook absoluut beter doen dan ik! Ik wil trouwens de komende maanden alles doen om die nieuwe jeugdleiders te steunen en te helpen.

Het voelt alleen in mijn buik niet zo lekker. En dat is eigenlijk helemaal niet zo erg.

Ik heb door de jaren heen genoten van samen te werken met andere jeugdwerkers. Jeugdwerkers zijn een geval apart. Ze investeren vanalles en offeren vanalles op zonder dat iemand het doorheeft. Ze stoten vaak op onbegrip bij ouders en gemeenteleiders. En toch gaan ze door, dat valt me echt op bij jeugdwerkers. Daar heb ik veel van geleerd.

Het is voor mij tijd om afscheid te nemen van dit hoofdstuk. Ik blijf nog steeds heel intensief jongerenwerk doen, vooral met Breeze dan. Ik ben een jeugdwerker in hart en nieren.

Soms is de realiteit anders dan je gehoopt had. En dat moet je voor ogen zien. Daar moet je je overheen kunnen zetten. En dat doe ik bij deze ook.

test 2

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Tue, 23 Jun 2009 10:04:00 +0000

En deze zou je WEL moeten krijgen ...

Henri

Drie sympathieke mensen

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Fri, 05 Jun 2009 20:13:00 +0000

De volgende mensen stel ik graag aan U voor. Ik ken ze geen van allen persoonlijk, maar volg ze wel al een jaartje of zelfs meer virtueel, via hun blog en profielen.

Ze staan alle drie op een of andere lijst komende zondag...

Koen Hostyn

Peter Dedecker

Bram Boriau

Misschien een inspiratie voor U?

Henri

foto's Costa Rica

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sat, 16 May 2009 22:35:00 +0000

Terwijl Sytske een jetlag-nacht-flesje dronk, heb ik een aantal albums toegevoegd:

http://picasaweb.google.com/henrimenheere

Nog 1 week ... en U bent een maand van mij verlost!

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Wed, 08 Apr 2009 19:29:00 +0000

Petje af voor Leda! Alle koffers zijn ingepakt,. Zo ongeveer 120 kilo bagage verdeeld over 10 stuks. Allemaal klaar. Alleen tandenborstels, camera, papieren, en een paar andere details moeten nog wachten tot dinsdagavond.

Woensdag de 15e vliegen we naar Costa Rica! Voor een maand. Weg van alle drukte, nuttigheid, relevantie, vrienden, kerk, werk, ... om tijd met de FAMILIE woonachtig te Costa Rica door te brengen!

Belgie is ons een maand kwijt haha!

Onderweg moet ik regelmatig tot 20 tellen (3 zwarte koffers, 4 gekleurde koffers, 3 handbagages, 2 speelgoedtasjes, 2 luiertassen, een buggy, Sytske, Sjoerd, Sean, Leda en ... mijzelf)

Je gaat dus een maand niks horen van mij. Is dat effe een opluchting!

Ach wie weet posten we af en toe een foto of een blogpostje of ... whatever.

Wij gaan genieten! Nog 1 weekje wachten...

Breeze Be Ee (http://www.breeze.be)

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Mon, 06 Apr 2009 22:24:00 +0000

Diegenen die mijn blog echt goed volgen en bestuderen en er stukken van onthouden, zijn vast en zeker dit bericht niet vergeten:

http://bruggenbouwer.blogspot.com/2009/01/mijn-2009-al-het-overbodige-overboord.html

Om met het zelfde themalied verder te gaan ... Hier een nieuwe tekst, op de zelfde melodie:

Al wat overbodig is, gooi het maar overboord, vrienden,
Alles wat je nodig hebt, staat op Breeze Be Ee.
Niets of niemand houdt je tegen
Om die eerste klik te geven
Alles wat jou doet herleven
Staat op Breeze Be Ee
Breeze Be Ee
Breeze Be Ee
Breeze Be Ee
Breeze Be Ee

Het is echt indrukwekkend, vooral de variatie aan relevante artikels en links. een echte portaalsite. Artikels over sport en muziek. Links naar nieuwssites en youtube.

Breeze richt zich op christen jongeren. Maar zelfs als je geen van beiden bent (christen of jong:p), kom je er nog aan je trekken volgens mij.

Allen daarheen: http://www.breeze.be

politiek is rot??

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 29 Mar 2009 12:32:00 +0000

Welke partij of strekking geniet jou voorkeur vandaag?

En als het niet 1 partij is, welke dingen zijn dan voor jou belangrijk, moest er iemand een partij oprichten naar jou zin?

gebed?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 29 Mar 2009 12:27:00 +0000

Gebed maakt een verschil en het werkt. Dat weet en geloof ik. God is echt. Hij hoort ons gebed.

Maar is gebed niet erg uitgehold? Ik zal voor je bidden .... en voor de rest laat het ons koud. In de Bijbel staat daar zelfs een verhaal over. Bidden, maar gen eten of drinken geven.

Ik wil trouwens graag voor jou bidden, mail maar als je iets hebt. Maar kan ik nog iets anders betekenen voor je?

Is gebed echt genoeg? Verwacht God niet meer van christenen - ELKE keer dat we bidden?

lifecoaching?

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 29 Mar 2009 12:24:00 +0000

Ik geloof heel erg in coaching. Omdat mensen voor elkaar gemaakt zijn.

Mensen die voor anderen klaar staan, luisteren, helpen, bijsturen en een ander begeleiden in een proces. Wat dat proces ook is. Hoe lang het ook duurt.

Maar zijn er hier mensen die die nood zien bij zichzelf? Heb jij vrienden, collega's, etc ... die jou coachen, helpen, bijsturen? Heb je er nood aan? En op welk gebied dan?

Zijn er mensen op zoek naar life-coaching?

pro-life??

noreply@blogger.com (Henri Menheere) — Sun, 29 Mar 2009 12:19:00 +0000

Wat ik mij al een tijdje afvraag: Waarom noemt men Bush en soortgenoten zo pro-life?

Akkoord, hij is tegen abortus en Obama niet. Maar omgekeerd is Bush ook niet tegen massamoorden (onder het mom van verdediging) van andere volkeren, iets wat Obama juist wel wil minderen.

Ik stel het als karikaturen voor, maar mijn vraag is: Wie is er nu echt pro life?