Niestety zdarzyło się też tak, że któraś z aktualizacji – a nie jestem niestety w stanie określić która to była dokładnie – spowodowała iż mój laptop zaczął się bez przerwy usypiać. Wystarczyło zostawić komputer samopas na kilkadziesiąt sekund, maksymalnie do dwóch minut by sam z siebie się uśpił. Zdarza się też tak od razu po przejściu z wcześniejszych wersji systemu tzn. 7, 8.1 na 10. U mnie tak nie było, dopiero po kilku a może i kilkunastu miesiącach któraś z pomniejszych aktualizacji spowodowała ten problem. Ustawienia zarządzania energią w panelu sterowania kompletnie nie miały na nic wpływu, laptop żył własnym życiem. W sumie raczej spał a nie żył. W moim przypadku było to o tyle irytujące, że co chwilkę trzeba było wklepywać hasło do systemu, do dysku twardego który mam zaszyfrowany etc.

Sporo czasu zajęło mi znalezienie rozwiązania tego problemu, na szczęście w momencie w którym irytacja sięgnęła zenitu udało się. Właściwie to są dwa możliwe rozwiązania.

Pierwsze, polega na zresetowaniu planu zarządzania energią do ustawień domyślnych. To rozwiązanie powinno sprawdzić się u osób, które nie korzystały z domyślnych planów zarządzania energią, tylko zdefiniowała swoje ustawienia. W takim przypadku Windows po aktualizacji nie radzi sobie z niestandardowym planem i dlatego się usypia. Na poniższym screenie zaznaczyłem strzałkami co trzeba wyklikać, aby zresetować plan do ustawień domyślnych.

U mnie to niestety nie pomogło – byłoby zbyt łatwo. Jest to jednak najprostszy sposób, a nuż widelec u Ciebie się powiedzie.

Drugie rozwiązanie powinno być w 100% skuteczne. Bez względu na to czy komputer zaczął się usypiać od razu po przejściu na W10, czy po którejś z pomniejszych aktualizacji tak jak to było w moim przypadku. Jest to nieco bardziej skomplikowane, gdyż wymaga zmiany pewnego klucza w rejestrze. Nie ma strachu, podążywszy za moimi wskazówkami każdy sobie poradzi bez mrugnięcia okiem.

Zaczynamy od odpalenia rejestru poprzez naciśnięcie klawisza Windows na klawiaturze lub kliknięcie na „Start”, gdzie wpisujemy „regedit” i uruchamiamy.

Następnie Przechodzimy do poniższego katalogu. Można też skorzystać z wyszukiwarki (ctrl + F) i tam wpisać numer klucza.
⇒ HKEY_LOCAL_MACHINE
⇒ SYSTEM
⇒ CurrentControlSet
⇒ Control
⇒ Power
⇒ PowerSettings
⇒ 238C9FA8-0AAD-41ED-83F4-97BE242C8F20
⇒ 7bc4a2f9-d8fc-4469-b07b-33eb785aaca0
W oknie po prawej stronie odnajdujemy „Attributes”, które otwieramy. W polu „Value data” najprawdopodobniej widnieje wartość „1”, ale cokolwiek by to nie było to zmieniamy na „2” i klikamy OK.

W następnym kroku powracamy do Panelu Sterowania i ustawień planu zasilania. W sekcji usypiania pojawiła nam się nowa opcja pod tytułem „System unattended sleep timeout”.

U mnie były tam ustawione dwie minuty – stąd cały ambaras. Wartości te można zmienić wedle uznania, problem rozwiązany!

Wierzę, że ten krótki poradnik przyda się jeszcze niejednej osobie. Zachęcam do opisania swoich doświadczeń w komentarzach!

W epoce informatyzacji wszystkie te często kompletnie różne czynności mają jedną wspólną cechę. Otóż żeby móc z nich swobodnie korzystać najczęściej trzeba posiadać konto na stronie, a co za tym idzie – trzeba mieć jakieś hasło do tego konta. Nie będę tu rozprawiał na temat naszej prywatności, która wraz z biegiem czasu jest sukcesywnie minimalizowana, a nawet rzec by można praktycznie już nie istnieje. Przypomnę tylko o najbardziej podstawowych zasadach bezpieczeństwa, które stosujemy funkcjonując w prawdziwym świecie, a często zapominamy o nich w świecie wirtualnym. Choć mam wrażenie, że granice pomiędzy obydwoma tymi światami zaczynają się coraz bardziej zacierać.

Czysty zdrowy rozsądek i minimalne poczucie zachowania bezpieczeństwa, tak samo jak i najwięksi amerykańscy eksperci od bezpieczeństwa IT podpowiadają, by zakładając konta internetowe używać możliwie różnych haseł do każdego z nich. Teoria banalna, ale w praktyce wcale tak łatwo nie jest. Pierwszym z powodów jest złożoność haseł, drugim ich ilość.

Pisząc złożoność mam na myśli, że hasła jeśli już są to powinny być w miarę bezpieczne. Nie mogą to być hasła typu nasze imię, data urodzenia czy nawet powszechnie używane słowa z naszego języka typu „dupa„. Tego typu hasła złamać można w zaledwie kilka sekund… Najlepsze hasła to te będące mieszaniną różnych przypadkowych liter, cyfr oraz znaków specjalnych. Oczywiście o odpowiedniej długości (metody na stworzenie dobrego hasła opiszę innym razem).

O ile jedno czy dwa takie hasła dałoby radę zapamiętać, to co w przypadku jeśli mamy 20, 30, albo i 50 haseł? Wcale nie przesadzam z ich ilością… Zastanówcie się jak to wygląda u Was.

Dla przykładu – nawet zakładając tylko jedną stronę internetową na współdzielonym hostingu potrzebujemy 7 haseł:
– jedno do panelu klienta
– drugie do panelu administracyjnego serwera (cPanel, DirectAdmin etc.)
– trzecie do bazy danych
– czwarte do serwera FTP
– piąte do skrzynki email
– jak strona to i domena by się przydała, więc kolejne hasło do rejestratora domeny
– za wszystko trzeba zapłacić, tak więc hasło do konta bankowego i ewentualnie PIN do karty też się przydadzą.

Praktycznie niemożliwym jest zapamiętanie tego wszystkiego, no chyba że ma się bardzo nudne życie. Oczywiście warto ćwiczyć pamięć, ale praktyczniej jest zapamiętać datę urodzin dziewczyny niż hasło do Pudelka…
Na ogół wygląda to tak, że ludzie ustawiają wszędzie podobne hasło co jest bardzo wielkim grzechem. Prędzej czy później takie postępowanie odbija się sporą czkawką. Inni w swojej nieświadomości zapisują hasła otwartym tekstem w notatniku czy innym Wordzie co jest równie złym pomysłem. Pamiętajcie – nigdy przenigdy nie przechowujcie swoich haseł w formie niezaszyfrowanej!

To tak jak w realnym świecie. Nie sądzę, żeby zdarzało się Wam zapisywać PIN do karty kredytowej na kartce papieru i zostawiać go w jakimś ruchliwym miejscu na widoku razem z kartą… Nikt nie chce w ten sposób ułatwiać życia złodziejowi. Dlaczego więc grom osób popełnia takie przedszkolne błędy korzystając z komputera podłączonego do sieci?

Jak bezpiecznie przechowywać swoje hasła?
Na szczęście mamy wiele specjalnych programów do tego służących.

Przykładem takiego programu jest KeePass. Bardzo popularny software, z którego korzystam na co dzień i ja, zarówno w pracy jak i prywatnie. Na pierwszy rzut oka ten malutki programik wydaje się być dosyć ubogi, jednak kryje w sobie bardzo wiele przydatnych funkcji, między innymi:
– dodawanie linków do stron i notatek
– automatyczne uzupełnianie formularzy logowania na stronach
– dodawanie wielu baz danych
– możliwość utworzenia drzewa folderów/kategorii
– eksport/import baz haseł
– przechowywanie bazy danych na serwerze zewnętrznym
– generator haseł etc.

To tylko te według mnie najważniejsze funkcje, zagłębiając się w ustawienia można znaleźć więcej fajnych opcji. Oczywiście największą zaletą takiego programu jest to, że wystarczy zapamiętać JEDNO hasło dzięki któremu zalogujemy się do swojej bazy w formacie .kdbx. Cała baza haseł jest solidnie zaszyfrowana, dzięki czemu nikt niepożądany nie będzie w stanie dostać się do środka.

Z mojego punktu widzenia najfajniejszą funkcją programu jest możliwość przechowywania swojej bazy danych haseł na serwerze zewnętrznym. W zasadzie to nawet nie polecam jakoś szczególnie trzymania danych programu lokalnie na swoim dysku twardym, przynajmniej jeśli są tam ważne rzeczy a nie robi się regularnie zewnętrznej kopii zapasowej. Zawsze istnieje ryzyko uszkodzenia dysku twardego, a wtedy można wszystkie hasła utracić. Na pewno mogłoby to się okazać sporym problemem dla większości z nas.

KeePass jest programem darmowym, ściągnąć go można ze strony KeePass.info

W jaki sposób Ty przechowujesz swoje hasła? Zachęcam do komentarzy!

Wiadomo że od czasu do czasu trzeba naszemu ulubionemu komputerowi poświęcić nieco uwagi. System od nowa zainstalować, a to dysk wymienić na superszybki SSD, a to zamienić skrzynkę na laptopa lub odwrotnie. Co zrobić jeśli nie chcemy podczas tych czynności stracić przez lata żmudnie zbieranych danych z przeglądarki?

Sposobów na zrobienie kopii danych Firefoxa jest przynajmniej kilka, w zależności od tego na czym konkretnie nam zależy.

Jeśli chcemy wyeksportować jedynie zakładki, to możemy to zrobić za pomocą wbudowanego w Firefoxa narzędzia.
Wystarczy że otworzymy Bibliotekę (ctrl+shift+b), a następnie klikniemy „Importowanie i kopie zapasowe”. W rozwijalnym menu pojawi się opcja utworzenia kopii zapasowej.

Zakładki w pliku JSON zapisujemy w bezpiecznym miejscu, by potem w analogiczny sposób przywrócić je w świeżo zainstalowanej przeglądarce.

Zdarza się, że zależy nam nie tylko na zakładkach, ale również na historii odwiedzonych stron, ciasteczkach etc. Wtedy możemy się posiłkować bardzo popularnym i świetnie działającym programem firmy trzeciej jakim jest MozBackup.

Program jest bardziej niż prosty w obsłudze. Pozwala nam wybrać jakie dokładnie elementy Firefoxa chcemy zachować, a docelowy plik możemy zabezpieczyć hasłem! Co ciekawe, ten skromny programik potrafi też robić kopie Thunderbirda. Jeśli więc ktoś i z niego korzysta, MozBackup okazuje się podwójnie przydatnym narzędziem.

Ostatnią i według mnie najlepszą opcją jeżeli chcemy zachować dane przeglądarki w stosunku 1:1 jest skopiowanie całego katalogu użytkownika. Znajduje się on w C:\Users\Username\AppData\Roaming\Mozilla\Firefox\Profiles

Robiąc backup profilu w ten sposób, mamy absolutną pewność że nie przepadną żadne dane. Firefox po przywróceniu będzie działał i wyglądał identycznie jak dotychczas.

Nazwa firmy wzięła się od nazwiska właściciela, Abdesslama Larakiego. Pochodzący z Maroka Laraki zajmuje się głównie projektowaniem luksusowych jachtów. Facet bardzo zdolny i kreatywny, przez lata wypracował sobie niezłą markę, wykonując zamówienie nawet dla samego króla Bahrajnu. Oprócz bogatego doświadczenia w budowaniu jednostek pływających, firma posiada również niewielkie doświadczenie w budowaniu samochodów. Niewielkie, bo opiewające zaledwie na dwa modele – Fulgura i Borac, widoczne na poniższych zdjęciach.

Myślę że większość ludzi przyzna, do najpiękniejszych to one zdecydowanie nie należą… Jedyną ich zaletą było to co niewidoczne z zewnątrz. Samochody kryły w sobie potężne silniki V12 zapożyczone od Lamborghini i V8 pochodzące od Mercedesa. Teraz do tej niezbyt udanej dwójki dołączył zaprezentowany w słynnym Pebble Beach model Epitome. Samochód od samego początku wzbudził we mnie sympatię. Najprawdopodobniej stało się to ze względu na moją słabość do amerykańskiej motoryzacji, z którą choć auto nie wygląda na pierwszy rzut oka, ma bardzo wiele wspólnego.

No więc gdzie to podobieństwo? Epitome został zbudowany na bazie Corvette C6, po której odziedziczył przede wszystkim silnik V8 o pojemności 7l. Jest to potężna i trwała jednostka, zapewniająca tak bardzo cenione przez miłośników motoryzacji doznania słuchowe. Dodatkowo silnik został wzmocniony dwiema turbosprężarkami, dzięki czemu moc wzrosła do aż 1200 koni mechanicznych pracując na benzynie 91 oktanowej. W naszych warunkach tankując benzynę 95 lub 98 oktanową można teoretycznie liczyć na dodatkowe kucyki brykające pod maską.

Jeśli już o oktanach mowa to nie sposób nie wspomnieć o ciekawym rozwiązaniu zastosowanym w Epitomie, mianowicie o drugim zbiorniku paliwa. Nie służy on jednak temu czemu służą dwa zbiorniki paliwa w tirach, czyli zwyczajnie zwiększeniu zasięgu. Dodatkowy zbiornik przeznaczony jest na specjalną 110 oktanową benzynę. Jeśli mamy taką zatankowaną, to wciskając we wnętrzu kokpitu jeden przycisk, samochód zaczyna zasysać wysokooktanowe paliwo z drugiego zbiornika zwiększając swoją moc maksymalną do niebagatelnych 1750KM!

W połączeniu ze stosunkowo niską jak na nowoczesne luksusowe samochody sportowe masą wynoszącą 1270kg, auto musi zapewniać kosmiczne osiągi. Uzyskanie tak niskiej wagi, niższej od Corvetty na której bazuje Epitome o około 180kg, było możliwe dzięki zastosowaniu nadwozia wykonanego w pełni z włókien węglowych (carbonu). Patrząc na rozmiary samochodu, a zwłaszcza jego szerokość, taka masa wydaje się wręcz piórkowa.

Na koniec zawsze zostaje deser, czyli to na co wszyscy najbardziej zwracają uwagę. W przypadku tego samochodu nie sposób nie powiedzieć kilku słów o jego designie. Już na pierwszy rzut oka widać, że projektant ma bardzo dużo wspólnego z rysowaniem jachtów. Nie jestem ani projektantem, ani żadnym innym architektem, więc ciężko mi przełożyć to co widzę na jakiś w miarę sensowny język, ale spróbuję po swojemu.

Wszystkie te linie, głównie obłości kojarzą mi się z kołyszącą się delikatnie na falach bezkresnego oceanu melanżową łodzią, natomiast ostre kanty dodają drapieżności niemal jak w Lamborghini czy Pagani Zondzie. Cud, miód i orzeszki.

Trochę jakby na przekór nadwoziu, wnętrze samochodu wydaje się być banalnie proste, ciosane prostymi i ostrymi liniami. Znajdziemy w nim zaledwie kilka przycisków i wielki wyświetlacz komputera pokładowego, najprawdopodobniej pełniący również rolę prędkościomierza etc. Wysokiej jakości materiały, w tym całe morze skóry potęguje wrażenie luksusu.

Zawsze stawiam przede wszystkim na oryginalność, a tego nie można odmówić Epitome’owi w żadnym razie. To jest drugi element oprócz bazy w postaci amerykańskiego muscle cara, dzięki któremu zwróciłem uwagę na ten samochód. Jedyne co chyba nie do końca mi się spodobało to bok auta, który nie do końca potrafię wyjaśnić dlaczego, ale skojarzył mi się z… Chryslerem Crossfirem!

Dziwne skojarzenie? Pewnie tak, ale patrząc na Boraca nie sposób oprzeć się wrażeniu że Laraki w jakiś sposób inspirował się linią Crossfire’a. A może to po prostu przypadek.

W tej chwili Laraki planuje wyprodukować zaledwie 9 egzemplarzy modelu Epitome. Z ceną przekraczającą 2 mln. dolarów, będzie to jeden z najdroższych samochodów świata. Zatem określić Epitome’a mianem ekskluzywnego czy drogiego to zdecydowanie zbyt mało. To jest absolutna ekstraliga, prawdziwy egzotyk!

Przeczytałem gdzieś komentarz brzmiący mniej więcej tak, że Epitome jest pogromcą Veyrona. Czyżby naprawdę samochód mógł aspirować do miana killera Bugatti Veyrona? Może gdyby Laraki zechciał zwiększyć produkcję… Tylko że Veyron miał pozostać mimo wszystko samochodem praktycznym na tyle by móc się nim w jakiś sposób posługiwać na co dzień. W przypadku Epitome’a nie jestem do tego przekonany, chociaż luksusowe wnętrze z pewnością umila podróż. Usiłowanie w jakikolwiek sposób określenia tego cacuszka jako praktycznego zabrzmi jak powiedzenie, że słonie doskonale sprawdzają się w roli sprzedawców porcelany… Tylko że takiego samochodu nie kupuje się po to żeby był praktyczny. W zasadzie przy produkcji wynoszącej kilka egzemplarzy nie kupuje się takiego samochodu nawet po to żeby nim jeździć. Dlatego to właśnie Epitome jest dla mnie zwycięzcą w starciu z kultowym Veyronem.

Teraz Michał ma sposobność by zostać prelegentem na prestiżowej konferencji Web Summit, obok Tony’ego Hawka czy Matta Mullenwega. O Mullenwegu wspomniałem przez wzgląd na społeczność blogerów, z którą sympatyzuje również bohater dzisiejszego wpisu. Możemy o tym usłyszeć w motywującej piosence „Internety robie”. Człowiek orkiestra.

Swoje poczucie humoru Sadek wykorzystał również w filmie promocyjnym na profilu Web Summit. Ja na Mike’a zagłosowałem z trzech powodów. Pierwszym z nich jest to, że jest profesjonalistą w tym co robi, drugim to że posiada zdecydowanie najlepszy film promocyjny, a trzecim powodem jest patriotyzm. Michał jest jedynym Polakiem mającym szansę zostać prelegentem, i choćby nawet z tego względu powinniśmy głosować na niego. Trzeba promować w świecie to co dobre i polskie. Poza tym jego największy konkurent Akshay Shah nie potrafi się nawet zbyt wyraźnie wysłowić, ja miałem duże problemy ze zrozumieniem tego o co mówi. Nie wiem jakim cudem uzbierał tyle głosów.

Aby obejrzeć film i zagłosować na Michała, trzeba wejść na stronę Web Summit i kliknąć Like. To bardzo niewiele, a warto pomóc.

Skąd pytanie od którego zacząłem? Zabrzmi to nieco, a może nawet całkiem paranoicznie. Można powiedzieć, że poniekąd słusznie, aczkolwiek biorąc pod uwagę ruch sieciowy całego świata to już nie jest to błaha sprawa. Mam na myśli ostatnią awarię Google. Przedwczoraj, przez dosłownie kilka minut (!) około północy nie działała żadna z usług giganta. Czasami, choć to zdarza się niezwykle rzadko, jakaś niewielka część Googlowej potęgi odmawia posłuszeństwa. Tym razem poległo wszystko. Nie wiadomo jeszcze co było tego przyczyną, albo zwyczajnie firma nie miała ochoty się tym z nikim dzielić.

Powiecie, że szukam afery, że też wielka sprawa, bo jakaś strona nie działała kilka minut. Inne witryny wysiadają o wiele częściej, niektóre bez przerwy się zawieszają i jakoś ludzie żyją, krowy mleko dają. Racja. Tylko, że w przypadku Google mowa o awarii w skali globalnej. W ciągu tych zaledwie paru minut, globalny ruch w sieci spadł o 40%, co prezentuje poniższy wykres.

Wywnioskować z tego można mniej więcej tyle, że bez wujka G nie ma już w dzisiejszych czasach internetu. Google wielką potęgą jest i nie można się z nią nie liczyć. Przy okazji nie sposób nie wspomnieć o stratach finansowych jakie owa awaria przyniosła. Firma według najnowszego raportu zarabia około 108000 dolarów na minutę. Wystarczy pomnożyć razy 5 i mamy ponad pół miliona dolarów. Google przez to nie zbankrutuje, ale liczby same w sobie robią duże wrażenie.

Tak już nieco na marginesie, wiele ostatnio mówi się o bezpieczeństwie i prywatności naszych danych. „Wujek Google” wie o nas wszystko. Nie przesadzam. Historia wyszukiwania, odwiedzanych stron, maile, dokumenty, fotki, filmy, itd. Każdy krok pozostawia za nami jakiś ślad, a Google ze swoją nie do końca jasną polityką prywatności ma do tego wszystkiego otwarty dostęp. Należy pamiętać, że wszystko jest dobre, dopóki korzysta się z tego z głową. Nie mam kompletnie na myśli, żeby popadać znów w obłęd bo ktoś ma dostęp do naszych maili. Trzeba tylko pamiętać że coś takiego jak prywatność w sieci nie istnieje.

Płyta główna: Asus M5A97 EVO R2.0
Procesor: AMD Phenom II X4 965 Black Edition (HDZ965FBGMBOX)
Pamięć RAM: Crucial Ballistix 2x4GB, 1600MHz, 9-9-9-24, 1.5V (BLS2CP4G3D1609DS1S00CEU)
Karta graficzna: MSI GTX 650 Ti BOOST (N650TI-2GD5/OC BE)
Dysk twardy: WD Caviar Blue 1TB, SATA/600, 64MB cache (WD10EZEX)
Zasilacz: XFX Core 550W (P1-550S-XXB9)

Za kwotę około dwóch tysięcy szaleć się nie da. Można jednak umiejętnie złożyć sensowny PC na średnio-niższej klasy podzespołach, wydajny na tyle by udźwignąć nawet najnowsze gry. Jak zwykle zadbałem również o to, aby zestaw był na tyle przyszłościowy na ile to możliwe. Wybrane przeze mnie podzespoły są bardzo dobrą bazą do podkręcania, a także do upgrade’u hardware’owego.

Płyta główna posiada gniazdo AM3+, dzięki czemu w przyszłości będzie można włożyć do niej nawet topowego FXa. Dzięki sekcji zasilania 8+2 spokojnie będzie go można podkręcić, bez obaw o to że braknie prądu lub napięcia będą niestabilne. Do tego dochodzi jeszcze genialny wręcz bios UEFI. Posiada on potężne możliwości, a jego obsługa jest czystą przyjemnością. Nie tylko za sprawą ładnej oprawy graficznej, ale także dzięki możliwości obsługi za pomocą myszki. Pomyśleć że jeszcze niedawno coś takiego było nie do wyobrażenia… Nie można oczywiście zapomnieć o narzędziu Asus EZ Flash, dzięki któremu czynności takie jak upgrade BIOSu to niezwykle prosta czynność, a ryzyko z tym związane jest ograniczone do minimum.
Strzeliłem kilka screenów swojego biosu z racji że mam identyczny, więc zainteresowanych zachęcam do obejrzenia. Poniżej wstawiłem slajder, natomiast fotki w większej rozdzielczości znajdują się tutaj. Nie zwracajcie tylko szczególnie uwagi na ustawienia konfiguracji, bo aktualnie mam wszystko w rozsypce

Phenom II to co tu dużo mówić, nie pierwszej już świeżości procesor. Pomimo tego, stosunek ceny do możliwości jest w jego przypadku nie do pobicia. Możemy niemal identycznym kosztem nabyć nowszego FX 4100, jednak na ogół jest on mniej wydajny. W podobnej cenie ciężko o konkurencję z „obozu” Intela, Pentiumy są znacznie tańsze, zaś i3 posiadające tylko dwa rdzenie to koszt 60-100zł. większy niż Phenoma II. Według mnie, ogólnie lepiej sprawdzi się więc AMD. Procesor bardzo dobrze radzi sobie w codziennym użytkowaniu, a i gracze również pozytywnie się o nim wypowiadają. Jest to także wdzięczny materiał do podkręcania, osiągnięcie około 4,2GHz nie powinieno być szczególnie dużym problemem. Należy pamiętać że przy mocniejszym OC trzeba liczyć się ze zmianą systemu chłodzenia na wydajniejsze. Boxowe dobrze radzi sobie z ustawieniami standardowymi. Mnóstwo ludzi pisze że wentylator koszmarnie hałasuje, ale jest na to banalny sposób nazywający się Cool’n’Quiet. Wystarczy włączyć w biosie odpowiednią opcję i wentylator będzie chodził na stosunkowo niskich obrotach.

Zaproponowana przeze mnie karta graficzna GTX 650 Ti BOOST (nie mylić ze zwykłym, o wiele słabszym Ti!), pomimo swojej stosunkowo niewysokiej ceny jest na prawdę wydajna. Gdyby nieco ją podkręcić, osiągami bardzo zbliży się lub nawet zrówna z GTX 660, który jest o 100zł. droższy. Wydajność zaproponowanego przeze mnie układu lepiej zobrazuję stwierdzeniem że HD6950 zostaje za nią w grach daleko w tyle. Wspomniany Radeon to karta z poprzedniej generacji, ale jednak z górnej półki. GTX 650Ti BOOST od MSI cechuje się delikatnie podkręconym rdzeniem, z fabrycznych 980 do 1008MHz. Można znaleźć nieco tańsze modele innych firm, ale na ogół są to egzemplarze okrojone, z wolniej taktowaną pamięcią.

Pamięć RAM. Niektórzy powiedzą, że przy tak niewielkiej kwocie przeznaczonej na zestaw, lepiej kupić 4GB i zaoszczędzone pieniądze dołożyć do innych podzespołów. Absolutnie się nie zgodzę. Pamięć RAM ma potężny wpływ na szybkość działania systemu. W dzisiejszych czasach przeglądarka internetowa „zjadająca” 1,5-2GB pamięci to nie jest nic nadzwyczajnego. Do tego wystarczy włączyć kilka innych programów i system zacznie zrzucać pamięć podręczną na dysk twardy co znacznie spowalnia komputer. Im więcej system ma pamięci, tym więcej wykorzystuje na przechowywanie tymczasowych plików, ale działa dzięki temu znacznie szybciej. Może lepiej zobrazować dlaczego to właśnie 8GB jest najbardziej optymalną ilością pamięci pomoże ten film. Co do konkretnego wybranego przeze mnie modelu, to cechuje się on nieco niższym niż większość dostępnych w podobnej kwocie pamięci napięciem wynoszącym 1,5V, przy zachowaniu opóźnień na poziomie 9-9-9-24. Różnica cenowa pomiędzy 1333MHz i 1600MHz jest na tyle minimalna, że bezsensem jest kupowanie tych wolniejszych modeli. Ballistixy posiadają również radiatory wspomagające odprowadzanie ciepła. Można próbować bawić się w OC, aczkolwiek odczuć różnicę w przypadku zwiększenia taktowania pamięci RAM jest bardzo ciężko. Opcja ta pozostaje więc raczej dla entuzjastów niż zwykłych użytkowników komputera.

Dlaczego jako dysk twardy wybrałem Western Digital? Bo sam mam dysk tej firmy już prawie 4 lata (ależ ten czas leci!) i nie mam najmniejszego powodu do narzekania. WD od wielu lat zasłużenie cieszą się renomą najbardziej bezawaryjnych dysków. Seria Caviar Blue jest przeznaczona dla typowych użytkowników domowych i świetnie radzą sobie z każdym powierzonym im zadaniem. Modele o pojemności 500GB są tańsze od terabajtowych o jakieś 20-30zł. Jestem przekonany, że warto tą sumę dopłacić do dwukrotnie bardziej pojemnego dysku. Szkoda że w kwocie 2000zł. tak ciężko o SSD. Posiadam taki dysk i nawet nagrałem kiedyś film na którym włączam komputer. Myślę że to wystarczająco obrazuje dlaczego warto zainwestować w SSD. W tym zestawie takowego nie ma, ale zawsze można uzbierać i kupić sobie w przyszłości, polecam!

Wszystkie te wymienione wyżej podzespoły nie mogły by pracować gdyby nie porządny zasilacz będący podstawą każdego PC. Wiele osób, zwłaszcza tych żyjących ze sprzedaży komputerów zdaje się o tym zapominać. Mam na myśli głównie sprzedawców komputerów na Allegro. Seria XFX Core posiada wszystko to co powinien posiadać dobry zasilacz. Nie bez powodu jest to jeden z aktualnie najczęściej sprzedawanych PSU. Cieszy się on bardzo dużą popularnością ze względu na wysoką stabilność oraz spory zapas mocy. Bez problemu podoła mocnemu podkręcaniu całego zestawu, a zapas i tak będzie bardzo duży. Do tego konkretnego komputera wystarczyłby znacznie słabszy model, faktycznie. Ten spokojnie uciągnie nawet topowe karty klasy GTX 680 czy HD 7970. Myśląc przyszłościowo, za jakiś czas prawdopodobnie nie będzie potrzeby wymieniać go razem z innymi podzespołami, a mniej „wyżyłowany” zasilacz to zasilacz na dłużej. Oczywiście starałem się nie przeginać, choć przeglądając fora internetowe widać, że dla wielu zasilacz poniżej 1kW to nie zasilacz.

Do zestawu nie dołączyłem napędu optycznego, ale wychodzę z założenia że większość osób jakiś posiada, a wymiana na nowy żadnej korzyści wydajnościowej nie przyniesie.
Poza tym dla mnie jest to zwyczajnie przeżytek w erze pendrive’ów, które można nabyć za grosze.

Zestaw złożyłem na podstawie oferty sklepu Morele.net, ponieważ jest względnie tani i ma w miarę bogatą ofertę. Sam korzystałem zarówno z ich sklepu internetowego jak i z Krakowskiego oddziału i doświadczenia mam jak najbardziej pozytywne. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by w przypadku chęci kupna znaleźć sobie jakiś inny sklep jeśli będzie tańszy i tam zamówić części. Polecam Agito. Procesory prawie zawsze mają taniej.

Podsumowując, w Morele wyszło mi na dzień dzisiejszy dokładnie 2047,77zł. Ceny w sklepach wahają się z dnia na dzień, co związane jest z kursem dolara i wieloma innymi czynnikami. Nie należy więc nigdy ustalać budżetu na komputer co do złotówki.

Mam nadzieję że ten wpis okaże się pomocny dla wielu osób, zachęcam do komentowania i zadawania pytań. Sporo się nad nim napociłem, ale jest to dla mnie przyjemność i konstruktywnie spędzony czas.
Na sam koniec proszę pamiętać że powyższy zestaw to jest moja propozycja.