Herrblume

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Wed, 01 Feb 2012 00:29:38 PST

Wie leer unsere Fäuste sind
Wenn wir sie voreinander öffnen
Ach, würden sie doch besser zubleiben
Oder sich gar nie zu Fäusten ballen
Sie haben uns durchschaut
Wie betörend doch die Fäuste sind
Wenn sie sich in der Luft hin und her bewegen

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Wed, 01 Feb 2012 00:26:51 PST

نگو که چرخ-پنچری
به تو دادن یه حنجره
برین به ریتم
نکن اما دهن ‌دره

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Wed, 01 Feb 2012 00:25:16 PST

گَله‌هایی متقلب با شُعار ِبَع‌بَع
و تو تنها در این مهلکه‌ی ِبی عَرعَر

پشم‌هامان، پوزهامان، دُنبه‌هامان
همه یک‌رنگ، یک‌شکل

نزد ِقصاب
تعظیم، تکریم، چاکرم، مخلصم
چاره چیست؟
دست ِکم روده‌ام پُر پِشگل

روی میزیم، توی ِبشقاب
چاشنی هم سماق و نمک و کَمَکی هم فلفل

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Wed, 01 Feb 2012 00:02:54 PST

مفهوم ِتعامل و زنده‌گی ِاجتماعی با تاییدکردن و تاییدگرفتن خلط شد.
خلطی که توی ِدهان گیر کرده بود و تُف نمی‌شد.

هم‌رنگی‌باجماعت، سکوت، تایید ِ"اکثریت"، تایید ِ"زیاد"؛
مغالطه این بود:
"زیاد، قوی، بزرگ
و بالاتر از همه
معروف...
درست است، مُحِق است، اصلن زیباست..."

هم‌رنگی‌باجماعت، له‌کردن ِمتفاوت؛
آن‌که از دیگری، از معروف حتا
تایید نخواست و نکرد
آن‌که به ابتذال تن نداد،
که ناله رنگ کند، جای ِعَر بفروشد...
آن که تنهاترین بود،
و تنها، هم‌واره ضعیف بود،
آن‌جاکه ضعیف‌کُشی، غریب‌آزاری رسم و آیینی معتبر...

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Tue, 31 Jan 2012 23:32:56 PST

روزگاری توهم ِجامعه‌ای بود،
که در آن گوز را همیشه غریبه می‌کرد
و البته غریبه بسیار مسئولانه، بسیار قیم‌مآبانه
نه تنها مسئولیت ِگوز
که مسئولیت ِآزادی، دموکراسی، دیکتاتوری ِنوین، جنگ
و هر نوع ِمسئولیت ِموجود و ناموجود ِدیگر را
به عهده می‌گرفت
تقبل می‌کرد
بانی و متولی می‌شد
پس هیچ مفهوم و منظور و گوزی بلاتکلیف نماند
همه چیز سامان گرفت...

تصور می‌کنی آدرس را می‌دانی...

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 12 Dec 2011 09:58:30 PST

تصور می‌کنی مرزهای ِخودت را می‌شناسی،
و اجازه داری
گاهی ازش عبور کنی
و زمانش که فرا رِسَد
بازگردی.

تصور می‌کنی آدرس را می‌دانی...

هیچ ابهامی در من

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Sun, 11 Dec 2011 13:40:25 PST

هیچ ابهامی در من
هیچ استعاره و تلویح و تلمیح و تشبیهی هم

من به طرز ِمضحکی در دست‌رس ِتو
و ناشیانه دیگر از دست‌رس ِمن خارج‌اَم

من پسرک ِزشت
من شاگاگ
قلب در مُشت
باد در موهایش
مشوگا در گوش
و تا مُخ در آسفالت

تو به من دست نمی‌زنی،
من به تو سَر...
من به تو نگاه نمی‌کنم
وقتی تو حرف

باید که شیفته‌ی ما بود.

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Sun, 11 Dec 2011 13:24:57 PST

باید که شیفته‌ی ما بود.
چرا؟
ما چراغ‌ها را روشن می‌کنیم و
روشن نگاه می‌داریم.

ما نمی‌گذاریم کسی در تاریکی بماند
و ترس برش دارد
یا که به جای فریاد
تیزی ِجیغ حنجره‌اش را بخراشد

ما به آن‌چه مُسری‌ست،
آن‌چه به ما ارث می‌رسد بی‌اعتناایم
و اعتماد ِما
به آن است که از ما برآید
بعد ِفروکشیدن ِتب و تاب و طوفان

ما عقب می‌نشینیم تنها
زمانی که باید
و زبان در کام
شورش که درآید

که ما حاکم‌ایم بر حکمت ِخویش
و حکم می‌رانیم بر لحظه‌لحظه‌مان
و سلام می‌کنیم به تمامی ِاوج و فرودها
و فراری می‌دهیم پشیمانی‌ها را
که هر چه هست
جز زیبایی نیست...

مُشت‌هامان چه خالی‌اند

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 05 Dec 2011 09:25:58 PST

مُشت‌هامان چه خالی‌اند
وقتی برای ِهم بازشان می‌کنیم

مُچ‌مان را گرفته‌اند...

کاش که بسته بمانند
یا مُشت نگردند هیچ‌گاه

مُشت‌ها بس فریبنده‌اند...
در هوا تکان‌تکان می‌خورند
و تو را چون بادکنکی بی‌صاحب
در آسفالت فرو می‌برند...

دیوانه در قفس رید...

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 05 Dec 2011 09:24:46 PST

تُکی به شاه‌دانه‌ها زد،
ناگه عقل به سرش پرید...
بال‌هایش را پُشت ِکمر به هم گره کرد،
بعد یکی را هم‌آن‌جا گذاشت،
دیگری را مُشت کرد،
رو به سقف بالا بُرد،
چند لحظه هم‌آن‌جا نگه داشت،
سرش را به زیر انداخت، هنوز ژستش اما
بالاخره چیزی کم داشت...؛
پایش را به زمین کوبید.

دیوانه در گوش

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 05 Dec 2011 09:23:04 PST

مه‌ای رقیق اول ِصُبح
(شاید فقط تو می‌بینی‌اش،
شایدم هم تو...)
اوایل ِکوچه‌ی جلالی از سمت ِدولت،
می‌برد هوش...

سر به آسمان
هنوز سی ساله با حسی از کهولت
دست‌هایم نیم‌گشوده
مشوگا در گوش- بی‌هوده فریاد می‌زند، می‌غُرد، ضجه می‌زند به جای ِمن-
قلبم در مُشت...

لب‌خندی چسب بر صورتم
تصویری از شصت‌ساله‌گی‌ام،
که هم‌آن‌جا با هم‌آن حس‌های ِگُم
راه می‌روم، تلو می‌خورم، زمزمه می‌کنم؛
تا بوده هم‌این بودی...

دیوانه در گوش!

ریتم و قافیه و حماسه و طنز و غم و قاطعیت

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Fri, 18 Feb 2011 02:50:22 PST

شعارها را می‌گویم؛ مارهای خوش‌ خط‍‍‍‍‍‍وخالی هستند. آدم خوش دارد فریادشان بزند و تکرارشان کند. یک‌بار در یک گروهی بودم، از ایست‌گاه ِمفتح به سمت ِهفت ِتیر پایین می‌آمدیم. یاحسین، میرحسین می‌گفتیم. من یاحسین‌ها را از ته ِدل می‌گفتم، آن‌چون‌آن که خودم هم تحت ِتاثیر بودم، صدایم کم‌کم می‌لرزید و انگار خیابان را هم می‌لرزاند. کمی بعد فقط من بودم که به تنهایی یاحسین می‌گفتم و بقیه میرحسین‌اش را می‌گفتند. خانمی کنارم بود و "خداقوت جوون"ای گفت و خنده کرد. هم‌این‌طور جلو می‌رفتیم، که پلیس‌های ِنیروی انتظامی خیلی آرام با باتوم طرف‌مان آمدند. به من که رسیدند ساکت شدم. از کنارم عبور کردند و داخل ِجمعیت ِپشت ِسرم شدند و د ِبزن. هیچ‌وقت نفهمیدم چه‌را آن لحظه مرا نزدند؛ پیشانی ِجمعیت که بودم، صدایم را هم که توی گلویم انداخته بودم و داشتم بقیه را هم قشنگ هیأتی تهییج می‌کردم.
نمی‌دانم چه‌را اول این را تعریف کردم. به چیزی که می‌خواهم بگویم زیاد ربطی نداشت:
خیلی زیاد حرف ‌زدیم و شعار دادیم و بعد نوستالژیک شعارهامان را لیست کردیم و بالیدیم. اما اولش قرار بود، که شعار ندهیم، سکوت کنیم و راه برویم و هم را از شعار و جنجال و هیاهو منع کنیم در صف، و تنها خیره نگاه کنیم به جلو، به آن‌ها و شرمنده‌شان کنیم و متقاعدشان کنیم و هم‌راه‌شان کنیم...
اما ظاهرن جوْ-ای که شعار ایجاد می‌کند، چربش دارد. دو طرف را تحریک می‌کند و لذت‌بخش است. حداقل خالی می‌شویم و برای یک روز بغض‌ و کینه‌مان را از دل بیرون می‌اندازیم و شب خوش می‌خوابیم، حتی اگر دست‌آوردی نداشته باشد، هزینه را بیش از پیش بالا ببرد، تا مدتی دوباره خانه‌نشین‌مان کند و دور و برمان را خالی و ما عصبی‌تر و پرخاش‌جوتر؛ آخه حالا فقط جسورترها می‌توانند پابه‌پای ِما بدوند و سنگ بی‌اندازند و مرگ بر بگویند و فحش ِناموسی...

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

بس کنید لطفن!

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Thu, 17 Feb 2011 12:55:00 PST

گودر ِشبیه ِتوالت‌های بین ِراهی ِبیست‌سال پیش شده، چون الآن آن‌ها هم مقداری تمیزتر شده‌اند. نوشتن و ردوبدل‌کردن ِفحش‌ها و حرف‌های به شدت رکیک از مرز ِتعفن و تهوع گذشته. انگار دیگر کسی نمی‌تواند عادی و معمولی حرفی بزند. این هم‌اون فضای دوقطبی ِخشونت‌آمیز و وحشت‌ناکی‌ست، که دور از انتظار نبود.
راه‌پیمایی ِسکوت به کجا رسید. افسوس. انگار تنها و بارزترین استعداد ِما مبتذل‌کردن و به تباهی‌کشاندن ِهر امکانی‌ست که داریم. فقط حرف‌زدن بلدیم. از زنده‌گی‌کردن ِآن‌‌چه ادعا می‌کنیم، عاجزیم. از دموکراسی فقط ِآزادی ِتوهین‌کردنش را یادگرفته‌ایم. مثل ِزبان‌های خارجی که اول تمام ِفحش‌هایش را یادمی‌گیریم، تا در زبان ِجدید هم کم نیاوریم.
به جُک‌ساختن اعتراض داشتیم، حالا دیگر باید التماس کنیم، هم‌آن ابراز ِجُک و لوده‌گی را پی بگیرند.

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

"اصغر فرهادی حالا تا 10 سال می خواد "درباره‌ الی" نشخوار کنه." مرضیه در گودر

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Tue, 15 Feb 2011 03:26:55 PST

این هم از روشن‌فکر ِمملکت، که می‌بینی در گودر دوستانش را به خاطر ِسطح ِبحث‌ها و کوته‌فکری و کم‌سوادی به تندی سرزنش می‌کند، اما تکرار ِ"تم" را نشخوار می‌نامد.
البته قبلن هم گفتم، فیلم ِآخر ِفرهادی، فیلمی نیست، که به راحتی و با نادانی بتوانی برایش ایراد بتراشی. اما به نظرم این واکنش تا حدی هم طبیعی‌ست، وقتی سهم ِما از فیلم ِواقعن فیلم تقریبن هر دو، سه سال یکی است. معده‌ی مغز ِخیلی‌های‌مان تعجب می‌کند و باورمان نمی‌شود، در این مملکت هم می‌شود فیلم ِپرفکت ساخت و دید- یا اصلن کار ِخوبی انجام داد. شروع می‌کنیم دنبال ِایرادهای بی‌سروته گشتن و موی خودمان را توی سوپ انداختن تا متفاوت و شورشی و بهار ِ68ای جلوه کنیم. هویت ظاهرن متفاوتی هم هست برای خودش؛ "همه‌تون مقهور ِ/مرعوب ِفیلم شدین!"
- شما ایراد را در خودت جست‌وجو کن!
بگذریم. هنرمندان ِبزرگ از این شاخ به آن شاخ نمی‌پرند و تم‌های‌شان را، که از دغدغه‌های همیشه‌گی‌شان نشأت گرفته، نه تنها به ساده‌گی رها نمی‌کنند، بل‌که آن‌ها را تا سرحدات ِامکان فهم ِخود از آن مفهوم، بسط و عمق می‌دهند. از طریق ِتنوع و تفاوت، تشابه و تکرار، وحدت و پراکنده‌گی، کارکردهای مختلف ِیک تم نمایش داده می‌شود و بسط پیدا می‌کند.

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

نامه‌ای که به هفت نوشتم

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Sat, 12 Feb 2011 08:27:18 PST

سلام خدمت دست‌اندرکاران ِبرنامه‌ی هفت

امیدوارم که حال‌تان خوب باشد.
می‌خواستم کوتاه چند نکته را خدمت‌تان عرض کنم.
1- لطفن در دادن ِتعریف از مفاهیم سینمایی و نقد دقت و از گم‌راهی ِعلاقه‌مندان ِجوان پرهیز کنید. منابع و کتاب‌های خوب و به‌روزی وجود دارند، که می‌توانند مرجع قرار گیرند. تعریف‌هایی که بعضن کارشناسان و مجری ِبرنامه می‌دهند، شخصی، سلیقه‌ای و مبهم‌اند. تعریف‌ها در سینمای امروز ِجهان، که بعد از بیش از صد سال، بسیار شفاف‌تر و گویاتر از گذشته هستند- حتی اگر فیلم‌هایی یا کارگردان‌هایی با خلاقیت و استعداد ِخود این تعریف‌ها را عمق و بسط بخشیده باشند... جالب نیست، که برنامه‌ی تخصصی ِسینما از دانش ِسینمایی ِروز بی‌بهره باشد و هرکس غریزی و سلیقه‌ای نظر بدهد.
به عنوان ِمثال تعریف‌های بسیار مشخصی از "داستان"، "قصه"، "شخصیت ِداستانی"، "شخصیت‌پردازی"، "نقطه‌ی عطف" و "تغییر/اتفاق"، و از "سکانس" و "صحنه" و "پلان"، و از "ساختار" و "فرم" ِفیلم وجود دارد، باز تعاریف ِمشخصی از "ژانر" هست، و مختصات ِ"باورپذیری" نیز بسیار مشخص‌تر از این است، که تنها با شبه‌جمله‌هایی نظیر "درنیامده"، "درآمده" به بیان آیند.
در صورت ِکم‌بود ِاطلاعات، مشغله‌های دیگر یا عدم ِدست‌رسی ِشما، بنده حاضرم این کار را برای‌تان انجام دهم.
2- روش ِتحلیل و نقد ِعمومی ِفیلم ِِمسلط ِسینمای امروز، تحلیل و نقد نئوفرمالیستی است، و فیلم‌ها بر اساس ِآن ارزیابی، تحلیل و نقد می‌شوند. در این روش هم‌آن‌طور که حتمن می‌دانید، ساختار ِروایی و فُرم ِفیلم نسبت به آن‌چه فیلم قرار بوده بیان کند- قرارداد ِفیلم با مخاطبش- مورد ِبازبینی قرار می‌گیرد و در انتها نتیجه گرفته می‌شود، که آیا مجموع ِعنصرهای تشکیل‌دهنده‌ی فیلم ِدر بیان ِمفهوم ِمقرر و در خدمت به آن موفق بوده‌اند یا تمهیدات و ترفندهای ِفیلم‌نامه‌نویس یا کارگردان کارکرد ِمورد ِقبول و اثربخش را نداشته‌اند.
3- مجری ِبرنامه توانایی ِهدایت ِبحث را در سطح ِحتی متوسط ِرسانه‌ای و ژورنالیستی هم دارا نیست و این برای هم‌چو برنامه‌ای بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف است. گفت‌وگوها طولانی و اکثر بی‌محتوا و بی‌نتیجه هستند. سوال ِخوب و ظریفی از طرف ِمجری پرسیده نمی‌شود، که هرچه موجزتر و جامپ‌کات‌وار پاسخ‌دهنده را به سمت ِپاسخ ِمناسب یا مدنظر ِبرنامه هدایت کند. معمولن این‌طور است، که طرف ِصحبت آزادانه و بدون ِکنترل ِمجری اسیر ِتعارفات یا موارد ِبی‌ربط می‌شود و هرچه دلش خواست می‌گوید- چون نمی‌داند که دقیقن چه باید بگوید- تا حوصله‌ی خود ِمجری هم بعد از چند دقیقه‌ی خسته‌کننده سر برود و به صورت ِنامناسبی مجبور به قطع ِصحبت ِگوینده شود. لطفن این روند را مورد ِبازبینی و تصحیح قرار دهید. از تجربه‌های چند ساله‌ی برنامه‌های مشابه استفاده کنید و انتظار نکشید تا در عرض ِچند سال برنامه خودش به یک صورتی جا بی‌افتد. قدم‌های اولیه‌تان را محکم و فکرشده برداید. تقریبن الآن هر کس در مواجهه با برنامه‌ی نود قرار می‌گیرد، می‌داند که به‌ش اجازه‌ی حاشیه‌روی و پرت و پلا گفتن توسط ِمجری داده نمی‌شود و اگر بخواهد بحث را منحرف کند، مجری با قدرت او را به سمت ِخواسته و سیاست ِبرنامه‌اش هدایت خواهد کرد.
4- به نظر ِمن فیلم ِاخیر ِاصغر ِفرهادی یکی از به‌ترین فیلم‌های حال ِحاضر ِجهان است. شاید در قدرت ِمجموع ِکارشناسان ِحاضر در ایران نباشد، که از این فیلم به نحو ِاحسنت بهره‌مند شوند و دیگران را بهره‌مند سازند. امیدوارم گفتمان ِارزنده‌ی فرهادی ابتدا در کشور ِخودش قدر ببیند، چه به‌تر است که این فیلم ِهمه‌جانبه، غنی و هستی‌دار، و سینمای این کارگردان ِبزرگ ابتدا کارکرد و فیض ِخود را بر مملکتی که از آن ملهم شده است، بگستراند و پراکنده سازد، تا در فستیوال‌های ِبزرگ ِجهانی. امیدوارم این فیلم را در برنامه‌تان با بحث‌های غیرکارشناسی و سلیقه‌ای ضایل نکنید و بهره‌مندی از آن را به بیگانه‌گان ِقدرشناس تقدیم نکنید.

با تشکر و با امید ِهرچه به‌ترشدن ِبرنامه‌تان و آرزوی موفقیت

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

چند تا جمله هم از زیگموند فروید

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Tue, 08 Feb 2011 12:07:54 PST

Gegen Angriffe kann man sich wehren, gegen Lob ist man machtlos. S. Freud

بر علیه حمله‌ها انسان می‌تواند از خود محافظت کند، علیه ستایش [اما] بی‌دفاع است.

Wir streben mehr danach, Schmerz zu vermeiden als Freude zu gewinnen. S. Freud

ما بیش‌تر جهت ِاجتناب از درد می‌کوشیم، تا کسب ِلذت.

Die große Frage, die ich trotz meines dreißigjährigen Studiums der weiblichen Seele nicht zu beantworten vermag, lautet: "Was will eine Frau eigentlich?" S. Freud

پرسش ِبزرگی، که من آن را با وجود مطالعه‌ی ِروح ِزنانه‌‌ی ِسی‌ساله‌ام قادر به پاسخ‌گویی نبوده‌ام، عبارت است از: "یک زن به راستی چه می‌خواهد؟"

Derjenige, der zum erstenmal an Stelle eines Speeres ein Schimpfwort benutzte, war der Begründer der Zivilisation. S. Freud

بنیان‌گذار ِتمدن، هم‌آنی‌ست که برای اولین بار به جای ِنیزه لغت ِتوهین‌آمیزی را به کار برد.

Wenn man jemandem alles verziehen hat, ist man mit ihm fertig. S. Freud

وقتی انسان از همه چیز ِکسی گذشت کرده است، از او فارغ است.

Das Unbewusste ist viel moralischer, als das Bewusste wahrhaben will. S. Freud

ناخودآگاهی بسیار اخلاقی‌تر است، تا [از روی] خودآگاهی [انسان] بخواهد بپذیرد.

Es gibt ebensowenig hundertprozentige Wahrheit wie hundertprozentigen Alkohol. S. Freud

هم‌آن اندازه اندک واقعیت ِصد درصدی موجود است که الکل ِصد درصدی.

In dem Augenblick, in dem ein Mensch den Sinn und den Wert des Lebens bezweifelt, ist er krank. S. Freud

در آن لحظه، که انسانی معنی و ارزش ِزنده‌گی را تردید کند، مریض است.

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

هابرماس، ترور، تروریسم

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Fri, 11 Feb 2011 10:32:14 PST

Der Unterschied zwischen politischem Terror und gewöhnlichem Verbrechen wird während der änderung der Regime frei, in denen ehemalige Terroristen gut-betrachtete Repräsentanten ihres Landes werden. J. Habermas

تفاوت میان ِترور ِسیاسی و بزه ِعادی هنگام ِتغییر ِرژیم‌هایی رُخ می‌نماید، که در آن‌ها تروریست‌های پیشین نماینده‌های به‌خوبی‌نظاره‌گشته‌ی ِکشورشان می‌شوند.

Historisch, Terrorismus fällt in eine Kategorie, die zu Verbrechen unterschiedlich ist, die einen Strafkammerrichter betreffen. J. Habermas

به طور تاریخی، تروریسم در یک دسته‌بندی‌ای قرار می‌گیرد، که با [دسته‌بندی ِ] بزه [ ِعادی] متفاوت است، که به یک قاضی ِبخش ِجنایی ارتباط پیدا کند.

Die Ungewißheit der Gefahr gehört dem Wesentlichen von Terrorismus. J. Habermas

تردید [در امکان ِوجود] ِخطر جزوی از ضرورت ِتروریسم است.

Globaler Terrorismus ist in seinem Mangel an realistischen Zielen und in seiner zynischen Ausnutzung der Verwundbarkeit der komplexer Systeme extrem. J. Habermas

تروریسم ِجهانی در فقدان ِهدف‌های واقع‌گرایانه‌اش و در سوء‌استفاده‌‌ی طعنه‌آمیزش از ِآسیب‌پذیری ِسیستم‌های بغرنج بی‌حدومرز است.

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

تا احمدی‌نژاده، هر روز هم‌این بساطه!

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Sat, 12 Feb 2011 10:35:55 PST

هم‌آن‌طور که اغلب ِحکومت‌های ِقدرت‌طلب و ناکارآمد (امیدوارم ذهن‌تان از حکومت‌های مذکور تنها به دیکتاتوری‌های جهان‌سومی معطوف نشود، که نکته‌ای که می‌خواهم بگویم ابتدا ابتکار ِجهان‌اولی‌ها بوده و مدل ِنادقیق‌اش هم به دست ِما رسیده است) دست به ساخت ِتصویری از یک دشمن ِخیالی یا اغراق‌شده برای بقا می‌زنند، تا مقابله با آن را بالای تمام ِمسئولیت‌ها و مصلحت‌های اجتماعی-سیاسی جا بزنند و برای فرار و شانه‌خالی‌کردن از بار ِآن‌ها و ایجاد ِفضایی برای سرکوب ِمعترض راهی دست و پا کنند، ماها هم دست به کار شده‌ایم و فرار از مسئولیت‌های فردی و اجتماعی را بر قرار و پای‌بندی به آن‌ها ترجیح داده‌ایم و ما هم "تصویر ِدشمن" ِخود را ساخته‌ایم و هر جا گیر می‌کنیم، از جیب‌مان درمی‌آوریم و نشان ِهم می‌دهیم. عجب هم ندارد که تصویر ِبس آشنا، قانع‌کننده، گرچه گم‌راه‌کننده‌ای‌ست.
باد ِبدبو را کی در کرد؟ غریبه. هر جا هر کم‌بود، کم‌کاری، تقلب، خلاصه بداخلاقی‌ای را سبب می‌شویم، هر جا حق ِهم را نادیده می‌گیریم، ارجاع می‌دهیم به حکومت و بعد هم چار تا فحش و نفرین نثارشان می‌کنیم و وجدان آسوده.
- آقا چه‌را اموال ِعمومی را خراب می‌کنی/چه‌‌را کرایه را دولاپهنا حساب می‌کنی/چه‌را زخم ِزبان می‌زنی؟
- تُف یه ذات ِفلانی بیاد، که هر چی می‌کشیم از آتیش ِاون بلند می‌شه.
- ئه!
منکر ِبعضی ظلم ِحکومت با ما نیستم، سعی دارم دشمنی ِخودمان با خودمان را مورد ِبحث قراردهم. این که به هم ضربه می‌زنیم و به حقوق هم بی‌تفاوت هستیم و اگر برای احقاق سوال شود، سوال را انحراف می‌دهیم.
فکر می‌کنم این "تصویر ِدشمن"، یک هویت ِجعلی برای امروز ِما فراهم کرده است، که خود را و عمل ِخود را در پیوند و چسبیده به آن تفسیر می‌کنیم و توضیح می‌دهیم و اگر معلولن یا تصادفن "تصویر ِدشمن" ِحکومتی زودتر از مال ِما فرو بپاشد و خود نیز در پی ِآن، و در ِما هنوز بر هم‌این پاشنه بچرخد، تا فراهم‌کردن ِجای‌گزین، هویت ِجعلی ِما نیز دچار ِفروپاشی خواهد شد و نیز بر عقده‌های شخصیتی ِتاریخی‌مان گره‌ای دیگر افزوده می‌شود. شاید هم فرآیند ِجای‌گزینی چندان به طول نَی‌انجامد. مثال یا دعوت به تصور ِدور از ذهنی نیست، شنیدن و گفتن ِجمله‌هایی مثل ِ"همه‌اش تقصیر ِاین موسوی ِفلان فلان‌شده است/بود؛ خدا پدر ِاحمدی‌نژاد ِگوربه‌گورشده را بی‌آمرزد." + + +

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

پرت‌کننده: این یه ری‌میکسه...

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Wed, 12 Jan 2011 06:14:21 PST

فکرکن، وقتی که خواب بودی، برداشتن پرتت کردن توی ِیک چاهی، که خیلی عمیقه؛ حداقل تا مدت‌ها فکر می‌کنی ته نداره. هم‌این‌جوری هم هی داری پایین می‌ری. حالا بعد بیدار می‌شی و هنوز داری هم‌این‌جور پایین می‌ری. چه کاری از دستت برمی‌آد؟ این‌جا بین ِخواب و بیداریت چه فرقی هست؟ دایره ی اختیارت چه‌قدره؟ می‌تونی خودت‌و نجات بدی؟ تازه بیداریت باعث ِوحشتت هم می‌شه و ممکنه حتی دست و پای اضافه و غیرضروری بزنی و خودت‌و بیش‌تر زخمی کنی و حتی قبل از این‌که به ته ِچاه برسی و بتِرکی، بمیری .شایدم تو اون لحظه انتظار داشته باشی یا یه آرزوی ناخودآگاه، که بیدار بشی و کوبیده بشی به کف ِتُشکِت. پس خواب و بی‌هوشی به نفعت باید باشه. اما دست ِخودت نیست، که بیدار نشی. بیدار می‌شی به هر حال؛ سرنوشت ظاهرن اینه، که بیدار بشی و درد بکشی و با درد بمیری، حتی یه متر مونده به ته‌ش، که در این صورت البته چیزی نیست- برو بمیر. مگه این‌که شانس آورده باشی، قبل از این‌که پرتت کنن، کاملن بی‌هوشت کرده باشن. به نظرت بیدار باشی و بمیری، به‌تره یا خواب باشی و بمیری؟

پی‌نوشت:
هیچ‌کس: هاها، این یه ری‌میکسه. البته خارجیا می‌گن ری‌میکسا؛ ئه، بذا ببینم، من چی بگم، خُب من می‌گم تدوین ِدو. کار ِبدی‌ام هست، ولی هر از چند گاهی یه کار بد آدم باید بده بیرون، که انتظار ِشنونده‌ها بیاد پایین دیگه، می‌دونی چی می‌گم؟ وگرنه، نه مضمون ِخاصی داره، نه چیزی... توشم همه‌ش الکی چی؟... می‌خندم... می‌خندم... می‌خندم...

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

- من هم‌چی حرفی زدم؟!!!

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 05 Dec 2011 12:15:07 PST

- من هم‌چی حرفی زدم؟!!!
- نه‌خیر. شما هم‌چی حرفی نزدی.
- پس این تعبیر چی بود شما کردی؟
- من فقط یه حدسی زدم...
- بی‌خود بود...
- نه‌کُنه شما انتظار داری، حرف ِشما عینن و دقیقن بدون ِمزه‌مزه‌کردن و ارزیابی، تکرار بشه؟
- ئه، من هم‌چی حرفی زدم؟!!!
- نه، این یه تعبیر از حرف ِشماست. من این‌طور برداشت می‌کنم از حرف ِشما، که اگر قرار نیست، مقصود ِشما مورد ِتحلیل قرار بگیره، آدم فقط اجازه داره، حرف ِشما رو بی‌کم‌وکاست تکرار کنه؛ باید فقط بگه، صحیح است.
- خب این الآن چه‌جور مزه‌مزه‌کردن و ارزیابی‌ای بود که شما کردی؟
- ای بابا خُب چه کنم؟ خیله خُب، شما فقط یه "بله" گفتی، این یه معنی‌ای داره بالاخره. من سعی کردم برا خودم بفهممش. حتمن منظور ِشما اینه که معنی‌ای نداره...
- من هم‌چی حرفی زدم؟!!!

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

په‌هه‌ن

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 10 Jan 2011 03:27:44 PST

- چه‌را این‌قد افراطی آرایش کردی؟

- کجاش افراطی‌ئه؟ اصن کی تعیین می‌کنه مرزهای ِمعمول و افراط‌و، واسه خودت نظر می‌دی؟

- چون هر روز یه کم غلیظ‌تر از قبل آرایش می‌کنی، برا تو عادی شده. من که اما می‌بینم.

- تو از آدما مریض درست می‌کنی. فک نکن، نمی‌دونم چه تو کله‌ته.

- آخ... احمقی، بفرما بگو!

- خودت می‌دونی چی تو کله‌مه.

- مریضی به خدا.

- مریضم، چون تو از آدما مریض درست می‌کنی. می‌دونم چی تو کله‌ته.

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

یه کمی‌ام حال‌تونو به هم بزنم.

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 10 Jan 2011 03:14:54 PST

من فقط 18 دندان ِسالم- کشیده‌نشده، عصب‌کُشی‌نشده و سیاه و پوسیده‌نشده- دارم. همه هم در ردیف جلو (دندان‌های نیش؟). تا دهان باز نکنم، ردیف ِدندان‌های پُشتی قابل ِرویت نیستند و از این لحاظ فعلن خدا را شاکرم. اما دندان‌های پُشتی که یا قبلن کشیده یا عصب‌کشی شده‌اند، هر از چندگاهی بعد از یک ناراحتی و عصبیت ِشدید، چند روزی درد ِجان‌‌کُشی به من تحمیل می‌کنند. نمی‌دانم چه‌طور ممکن است، دندان ِبی‌عصب درد بگیرد؛ شاید به این دلیل، که بعد از عصبیت ِشدید چند روزی دندان‌هایم را ناخودآگاه و بسیار محکم به هم فشار می‌دهم و به لثه‌هایم هم فشار ِبدی وارد می‌شود- و به احتمال ِزیاد سیگار هم بی‌تاثیر نیست. الآن هم به هم‌این درد گرفتارم. تاوان ِعدم ِکنترل ِاعصابم را می‌پردازم. متاسفانه مدت‌هاست از کنترلم خارج شده، که نسبت به بی‌مسئولیتی ِاجتماعی و بیماری ِفراگیر ِاجتماعی، که همه‌مان به‌ش مبتلا هستیم، بی‌واکنش بمانم و معمولن هم به این دلیل، که این واکنش‌ها بی‌هوده‌اند و ثمری ندارند، نااُمیدی و عصبیتم تشدید می‌شود. مثل ِخیلی از آشناها و دوستان ِدیگر هم مستمسک و حواس‌پرت‌کُن ِکارآیی در اختیار ندارم، که بتوانم بی‌خیالی طی کنم. خوشا به سعادت‌تان، که چیزی دارید...

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

چغراتسیون

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Fri, 07 Jan 2011 01:06:04 PST

مامانم صُبح از کربلا برگشت. بعد فامیلا اومدن. حدودای ده، یازده بود دیگه، که وسط ِهیروبیری یکی حرف ِاعدام ِمیدان ِکاج‌و پیش کشید. خاله‌ کوچکه‌ی دیگه‌‌‌‌خیلی شیک‌وپیک هم شروع کرد که حقش بود و باید "تیکه‌تیکه‌ش می‌کردن" و الخ. هی گفتم خاله مگه جنگله؟ مگه ماها حیوونیم، که تشنه‌ی خون ِهم‌ایم؟ یارو تو حال ِعادی نبوده، اصن مگه قاتل دُنیا اومده؟ پلیس اگه به وظیفه‌ش عمل کرده بود، الآن هر دو زنده بودن. اصن حالا چه‌را اعدام وسط ِخیابون و چشم ِمردم؟ عمه وارد گود شد در دفاع از خاله، که برای ِعبرت ِبقیه (کو؟ کی عبرت گرفته؟ کجا کم شده؟) و بقیه چیزایی که خودتون به‌تر می‌دونید- شهلا هم حقش بود و سکینه آشتیانی رو مخصوصن باید فلان کنن، چون تله‌وزیون نشون داده... بعد همه ضد ِمن وارد ِگود شدن. منم هم‌اون استدلال‌ها که خودتون به‌تر بلدین. صِدامم بالا رفت. بغضم گرفت، بعد صِدام درنمی‌اومد اما ول نمی‌کردم. خاله‌هه هی می‌گفت آروم بابا حالا، بچه می‌ترسه کنارت. می‌گفتم شما طاقت این‌قد خشونت‌و نداری، بعد لم دادین این‌جا چرت می‌گین، اگه عبرته، دست ِبچه‌تونو بگیرین ببرین اعدام نشونش بدین دیگه. گریه‌م گرفت، مامانمم آروم و گریون اون وسط؛ گفتم من تو این باغ ِوحش ِبیمار نمی‌مونم، زدم تو اتاقم- حرکت‌و دارین؟. بعد جوون‌ترا (دخترخاله و دخترداییا)، که ساکت بودند، دهن‌شونو صاف کردن. اگرچه بزرگ‌ترا هنوز چرت و پرت می‌گفتن- این می‌ره اینترنت می‌خونه و اینا. حال‌خرابی ِمنم به جایی‌شون نبود. من فقط خوش‌حال بودم و هستم، که اینا زودتر از ما می‌میمیرن، با کله‌های گچی‌شون و دنیا جای به‌تری می‌شه وقتی اُسکُل کم‌تر باشه.
دخترخاله‌هه که می‌خواست بره، صدام کرد، که بیا من برسونمت، سر ِراه تله‌وزیون کوچکه‌م بدم به‌ت. اخمو از اتاق زدم بیرون و از وسط ِهمه رد شدم. داشتم درو پُشت ِسرم می‌بستم، که خاله‌هه گفت باغ ِوحش ِما هم سر بزن سالی یه بار- عجب چغِری. گفتم من خودمو از خوی ِدرنده‌گی دور نگه می‌دارم.
الآن یه تله‌وزیون داریم، شاید یه ماه‌واره هم بگیریم، ولی خیلی دلم واسه مامانم سوخت. تو کربلا کُلی دعا کرده بوده، که من آدم شم حتمن، نمی‌شم دیگه؛ به کی بگم؟

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

"هیدِن"

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 03 Jan 2011 02:27:53 PST

ٌصُبح به خیر تهران، من عاشق ِتواَم
فرو کُن تو تن‌اِت هرچی لاش‌خوره دورَم
شبم آسمونت همیشه از ستاره بوده
از تراس ِخونه می‌بینم تو لباس ِنورت

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!

"یاس"

noreply@blogger.com (Schagag -Ö-) — Mon, 03 Jan 2011 02:02:09 PST

نگاهی عمیق به تقویم ِسَررسیدش

فهمید وقت ِتفریح سررسیده

به ما که رسید، دنیا دهن باز کرد

دردو ریخت رو سرم‌و، من‌و برانداز کرد

دُنبال ِمن نکنین، دُنبال این فید کُنین! آهان!