HorizonTaal

Boek: de Booswichtenclub

2012-02-04T10:58:00.001+01:00

De weg naar vrijheid en avontuur krijgt steeds meer obstakels. De motorrijders van de Booswichtenclub pikken dat niet langer. Onverschrokken trekken ze erop uit. Maar na tien kilometer rijdt de eerste alweer naar huis, omdat hij is vergeten de strijkbout uit te zetten.

De Booswichtenclub is een bundeling van tragische, kwade en hilarische columns die Jan Dirk Onrust vanaf 2003 schreef voor het motorblad Promotor. Al dan niet in clubverband krijgt Onrust het aan de stok met vele hindernissen en gevaren die motorrijders onderweg tegenkomen. Zoals mensen met een Volvo, onverstaanbare plattelanders, boosaardige koeien, onuitstaanbare kinderen, groene onheilsprofeten, nordic walkers en slechtziende bejaarden.

De moderne motorrijder is een beschaafd en georganiseerd mens. Hij draagt een schoongewassen veiligheidshesje, heeft altijd een Bonuskaart op zak en de grootste vraag die hem bezighoudt is: waar blijft toch de caravan voor motorrijders? Zelden nog zit hij automobilisten met een ploertendoder achterna. Wij vinden dit een zorgwekkende ontwikkeling. (uit: Angstaanjagend)

De anti-verkeershuftercampagne was amper gestart of ik werd op een buitenweg aan de kant gezet. ‘U reed veel te hard,’ zei de agent. ‘U hoeft geen antwoord te geven, maar heeft u daar een verklaring voor?’ ‘Ja,’ zei ik, ‘ik zag u niet.’ (uit: Op de bon)

Het boek bestel je hier.

The Long Way Up

2011-11-13T01:59:00.003+01:00

...de mooiste reizen gaan niet over de weg...
... ze gaan door je geest...

Vanaf 15 juli 2012 gaan we deze droomreis maken.
Inschrijven kan hier.
.

Trots, vereerd en gehypnotiseerd

2011-08-11T06:34:00.004+02:00

Ze was lang niet de enige vrouw in de goudzoekergemeenschap. En ook niet de enige knappe. Maar ze was onvergelijkbaar.

Ze was elegant, charmant, welbespraakt, zelfbewust, moedig, kunstzinnig, bereisd, drong overal door tot de hoogste kringen en wist precies hoe ze mannen moest bespelen. Voor de goudzoekers was ze Rita Hayworth, Lana Turner of Lauren Bacall (foto). Wat moest zij nou in de modder van Lapland? Oh ja, stukjes schrijven. Voor de Florida State Journal - niemand die naging of die krant werkelijk bestond.

De goudzoekers waren trots en vereerd. En gehypnotiseerd door de klotsende inhoud van haar blouse.

Het gerucht over haar aanwezigheid verspreidde zich snel over de goudvelden. Ze werd een bezienswaardigheid. Ze was een flirt voor de brutalen en een droom voor verlegenen.

Morgamoja

2011-08-10T03:32:00.003+02:00

Ik vind onderdak in een hutje zonder water en elektriciteit. Niet zomaar een hutje, maar de Morgamoja hut, waar in 1949 vier goudzoekers leefden. Hier kwam ze op een dag in juli aanlopen als een zwerfkat. Op een of andere manier voel ik haar aanwezigheid.

De vrouw met het uiterlijk van een filmster vroeg of ze de huishouding mocht doen. Dat mocht. Later schoot de mannen te binnen dat ze al een huishoudster hadden.

Wandelen rond middernacht

2011-08-10T02:00:00.005+02:00

Ik begin te lopen door het eindeloze woud. Eenzaam voel ik me niet, maar iedereen is van hout.

De middag gaat voorbij, de avond valt, de nacht breekt aan. En ik loop nog steeds. Op de achtergrond hoor ik een koortje van huilende wolven. Tijd voor een country song.

I go out walking, after midnight
Out in the moonlight
Just like we used to do
I'm always walking, after midnight
Searching for you

Geen maanlicht hier na middernacht, maar zonlicht. Maar ik zoek wel, ja. En ik kom dichter bij dan ik dacht.

Stroomopwaarts

2011-07-22T19:06:00.001+02:00

Bij het gehucht Lemmenjoen houdt de weg weer op. De Lemmenjoki is hier een paar honderd meter breed. Een houten bootje brengt me verder. Vijftien kilometer lang zigzaggen we over het ondiepe water. Daarna stap ik uit in de wildernis. Hier is niets meer, behalve een pad en een enkele hut.

Het bootje draagt een van de namen die ze gebruikte. Ze veranderde net zo makkelijk van naam als van kleding. Steeds liet ze een leven achter zich om aan het volgende te kunnen beginnen.

De journaliste

2011-07-20T13:09:00.000+02:00

Ze was journaliste. Zei ze.

Warme rivieren

2011-07-15T02:10:00.004+02:00

Een hoofdrol in het verhaal is weggelegd voor de Lemmenjoki, wat 'warme rivier' betekent en vrijer vertaald zelfs 'rivier van de liefde'. Maar daar kom ik later pas. Eerst ga ik de Ivalojoki over.

Bij deze rivier begint er iets te broeien. De geoloog en de knappe vrouw moeten hier oversteken. De kleding gaat uit en wordt op een vlotje gelegd dat ze zwemmend voortduwen. Rillend komen ze aan de overkant aan bij Kuttura, wat betekent: 'klein dorp waar weinig valt te beleven, ook niet op vrijdagavond'.

In Kuttura kloppen ze aan bij een van de pakweg vijf huizen. Ze krijgen onderdak en eten, ze mogen gebruik maken van de sauna. Ze rennen als spelende hondjes door de tuin. De bewoonster zou later verklaren dat de meneer de mevrouw erg belangrijk leek te vinden.

Er is nu een brug. Ik steek hem over. Snel daarna wordt de weg slechter. En dat houdt hij op. Bij het laatste huis stop ik. Een oudere man komt naar buiten en vraagt vriendelijk wat ik kom doen.

Even later zit ik binnen achter een kop koffie. Tegenover me zit een vrouw van een jaar of zeventig. Ze is schrijfster. 'Ik heb haar gezien,' zegt ze. 'Ze heeft hier geslapen en gegeten.'

Neus. Boter.

De rechte weg

2011-07-14T13:23:00.001+02:00

De geoloog ging het gebied in om grondmonsters te nemen. Zijn plan was alleen te gaan, maar de vrouw wilde mee. Ze zei dat ze journaliste voor een Amerikaanse krant was en dat er veel belangstelling zou zijn voor een artikel over de Finse goudvelden.

De geoloog twijfelde. 'Is het wel verstandig voor een getrouwde man om samen met zo'n knappe jonge vrouw de wildernis in te trekken,' vroeg hij zich af.
'Het is mijn principe nooit te interveniëren tussen een getrouwde man en zijn vrouw,' zei ze.

Het pad waarover ze liepen is nu een vrij brede weg van terracottakleurig zand. Kaarsrecht soms, maar met flinke heuvels. De bomen zijn hoger en weelderiger dan ik me vooraf voorstelde. Ik kan er niet aan zien dat het hier 's winters min 30 of 40 kan zijn. Nu is het bijna plus 30, maar de eerste wolken van vandaag komen eraan. Ze zijn zwaar en donker. Snel zal de temperatuur zakken naar 15 graden.

De afslag naar de goudvelden

2011-07-13T13:46:00.001+02:00

Het is heet als ik 's morgens in Rovaniemi mijn motor van de trein rijd. In spijkerbroek - ooit bedacht gemaakt voor goudzoekers - ga ik over de E4 naar het noorden.

Na 250 km kom ik bij een doodlopende afslag, een onverharde weg van 40 km die rechtstreeks de goudvelden inloopt. De bushalte die hier in 1949 stond, is er nog. Hier stapte ze uit, de vrouw die enkele kilometers bij me vandaan woonde.

Samen met een Finse geoloog liep ze wildernis in.

De nachttrein naar Lapland

2011-07-13T03:30:00.001+02:00

Het spoor loopt naar Helsinki, naar ontmoetingen met beroemdheden, naar elitaire feestjes, naar hotels de ze niet kan betalen. Uiteindelijk gaat het spoor naar het noorden. Want in het zuiden gelooft niemand haar meer.

Ik pak de nachttrein naar Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland.

Het spoor begint op de boot naar Turku

2011-07-13T03:10:00.004+02:00

Op de boot van Stockholm naar Turku pak ik het spoor uit 1949 op van de alleenreizende vrouw, de journaliste, de verleidster, de leugenaar, de heilige.

Het is een tocht langs vele honderden eilandjes. Het schip heet Baltic Princess.

Hoe beroemd moet je zijn om een boot naar je genoemd te krijgen? Of restaurants? Een straat? Hoe groot moet je worden voordat er een lied, boeken en een musical over je worden geschreven? Voordat er bergen naar je worden vernoemd?

Kunst en de zin van het motoralarm

2011-07-12T22:13:00.001+02:00

Sommige mensen denken dat zij de zoon van God zijn, weer anderen denken dat zonder hen de beschaving ineen stort. Ik vind het allemaal best, zolang ik er geen belasting voor hoef te betalen, mopperde ik in het vorige bericht.

Ik had het nog maar net geschreven of ik liep in mijn budgethotel een kunstenaar tegen het lijf. Een dronken vijftiger met een paardenstaartje, type Don van Vliet; zou Stavros of Manolo kunnen hebben geheten, als hij niet uit Iran kwam. Hij begon een praatje. Of die BMW van mij was. Waar of ik vandaan kwam.

'Holland?!' Zijn ogen begonnen te glinsteren. 'Het land van de grote Van Gogh! Wat vind jij van Van Gogh?'

Ik voelde een bui hangen. Dus ik ging maar een beetje downplayen. 'Ik vind zijn brieven eigenlijk veel beter dan zijn schilderijen,' zei ik.

Met wijd opengesperde ogen vroeg hij hoe ik dat bedoelde. Hij vroeg nog meer en stak toen zijn hand uit. 'Ongelooflijk. Ik wist dat deze dag zou komen. Jij, jij, jij...hoe bestaat het! Wacht! Ik moet je wat laten zien! Het moet!'

Oh. Jee.

Hij snelde naar zijn kamer en kwam terug met de gebundelde brieven in het Zweeds. Elke pagina had hij volgekliederd met Perzische zinnen en tekeningetjes. 'Ik kan maar een of twee brieven per dag lezen. Daarna ben ik drie dagen van de wereld! Van Gogh laat je vliegen en in de laatste regel schiet hij je uit de lucht! Het is een matige schilder, maar als schrijver is hij de grootste. De allergrootste! Dat probeer ik al tien jaar uit te leggen. Niemand die het snapt. Tot deze avond. Een wonder!'

Een wonder zijn, een apostel desnoods, het heeft wel wat. Maar voor een dronken Pers, mwoah, da's minder. Het werd slechter. 'Weet je hoe Van Gogh zijn oor is kwijtgeraakt? Ik heb het opgegeten, hahaha! Ik wil ook iets van jou hebben. Ik ga een hap uit je motor nemen!'

'Ik zou het niet proberen. Er zit een alarm op. Het zal hysterisch gaan loeien en zichzelf uiteindelijk tot ontploffing brengen,' overdreef ik. 'Het is de moslim onder de motoralarms.'

Hij kon erom lachen, geloofde toch niet meer in Allah - nu was Van Gogh de absolute waarheid. Hij vroeg of ik mijn naam in zijn boek wilde schrijven. Ik ging naar bed en werd niet vroegtijdig gewekt door het motoralarm.

Zoeken naar goud

2011-06-28T21:16:00.003+02:00

Na allerlei andere blogs, nu weer even terug op mijn eigen blog. Want ik ben weer op pad. Afgelopen week op Bornholm, nu zit ik in Stockholm. Morgenochtend pak ik de boot naar Finland. Direct daarna de motortrein naar het Hoge Noorden. Donderdagmorgen ben ik dan in Lapland.

Lapland, daar ben ik hard aan toe.

Wanneer wil een mens naar Lapland? Als je gek wordt van die blauwe kutenveloppen bijvoorbeeld, die een keer of drie per week in de bus vallen. Ook gek word je van al de mensen die eigenlijk vinden dat het er vier of vijf moeten worden.

Van al die uitvreters, onderklassers, gelukzoekers en andere redders der beschaving, zijn de kunstenaars toch wel het diepst gezonken. Als je creatief bent, niet getikt en ook nog hard kunt werken, waarom zou je jezelf dan in godsnaam vernederen met gebedel om subsidie?

Waarom moet iemand die iets kan, ondersteund worden alsof het een bejaarde, invalide, gevangene, godsdientwaanzinnige of verstandelijk gehandicapte is? Waarom moet iets dat waardevol zou zijn, gratis en voor niks worden aangeboden, dus waardeloos worden gemaakt?

Nou ja, je snapt het misschien, ik ben aan Lapland toe. Je reist niet echt naar Lapland, je vlucht er naartoe.

Aldaar ga ik op zoek naar de sporen die een mooie plaatsgenote daar achterliet in 1949. Op de vlucht voor geldproblemen, verzeilde ze in het goudzoekergebied van Fins Lapland. Daar werd ze beroemd, sterker nog, legendarisch en onsterfelijk (precies wat elke kunstenaar zou moeten willen, in plaats van zaniken om subsidie). Hoe dat is gegaan, ga ik beschrijven voor Promotor en Op Pad. En voor de lezers van dit blog.

Details missie Kunduz bekend

2011-01-27T14:00:00.001+01:00

Om de benodige steun van GroenLinks te krijgen, heeft het kabinet Rutte het doel van de nieuwe missie in Afghanistan tot homeopatische proporties moeten verdunnen. En dat is maar goed ook. Vechten tegen een tegenstander die meer dan pijl en boog heeft, ligt ons niet. Daarom beperkte onze 'deelname' aan de Golfoorlogen I en II zich tot aardappelschillen in de achterhoede. Het echte gevecht laat je over aan Amerikaanse en Engelse heethoofden. Ieder zijn specialiteit.

Onze specialiteit is krachtdadig optreden tegen brave burgers. Die doen toch niets terug en je kunt er nog lekker aan verdienen ook. Het wordt dus geen militaire missie of half militaire missie, maar een civiele missie.

Het betekent dat The Dutch de aanlijnplicht voor honden nu eindelijk eens serieus gaan handhaven. En dat Afghaanse theehuizen met terrasverwarming kunnen rekenen op een fikse prent. Kleine ondernemers die te laat hun BTW afdragen, zullen keihard worden aangepakt.

Maar de focus komt te liggen op de aanleg van verkeersdrempels, invoering van de fluovestjesplicht en op snelheidscontroles voor motorrijders.

De aanpak van geweld tegen hulpverleners werd door GroenLinks gezien als te gevaarlijk. Dus dat laten we over aan de Amerikanen.

Vlamingen doen niet moeilijk

2011-01-14T17:11:00.001+01:00

Ik heb verschillende Vlaamse motards gevraagd naar hun favoriete wegen in Vlaanderen, omdat ik ze zelf nauwelijks kon vinden. Het antwoord luidde steevast: de weg naar het café, naar het restaurant of het gastenverblijf. Met andere woorden: het motorplezier van Vlaanderen zit niet zozeer in het rijden, maar in het stilstaan. Met vrienden. In de kroeg.

Nergens stop je zo lekker als in Vlaanderen. Maar rijden, nee, dat is minder. Het is gewoon geen motorland. De wegen zijn vaak niet best en de omgeving niet veel beter. Dat schreef ik op in een reportage over Vlaanderen voor Promotor.

Er zijn verkeersbureaus die na dergelijke opmerkingen verontwaardigd de telefoon pakken. Maar het Vlaamse verkeersbureau (Toerisme Vlaanderen & Brussel) deed er niet moeilijk over.

De feestdagen

2010-12-20T09:07:00.003+01:00

Toen Nico en ik 's avonds waren gestrand in de sneeuw, liepen we naar een huis waar licht brandde. We gluurden naar binnen en zagen een familie rond de open haard zitten. En ja hoor, het was er allemaal: oliebollen, brandende kaarsen, kerstfrutsels en muziek. Gloria in Excelsis Deo. We zagen tevredenheid en harmonie.
'Hoe is het mogelijk', zei ik tegen Nico, 'dat mensen zo kunnen leven.'

De Leertent dwaalt even af

2010-11-28T23:52:00.002+01:00

Ondernemers die in het openbaar een maatschappelijke mening geven zijn zeldzaam in Nederland. Behalve als het om opgelegde brave praatjes over zielige dieren/planten/negers gaat. Ze volgen het spoor van stuivers en dubbeltjes, verder houden ze zich koest, want dat kan alleen maar klanten kosten.

Een van de weinige uitzonderingen is Blokker, met het altijd woedende jaarverslag van ome Jaap. Maar bij de Leertent pruttelt het ook. Tussen de gewone webteksten door, dwalen ze daar regelmatig even af. Om het te hebben over motorkleding die wel verandert, maar lang niet altijd beter wordt. Over ontwikkelingshulp die in de verkeerde zakken terecht komt. Over de schadelijke minister Pronk. Over Europa dat aan de rand van de afgrond staat. En daartussen zomaar een zwierige oneliner als: 'De tijd haalt ons in en krijgt daar geen bekeuring voor.'

Kortom, een potje echt Amsterdams gemopper, maar wat een stuk verfrissender dan de nietszeggende reclameteksten van de rest.

Laatste maal

2010-11-21T20:13:00.002+01:00

De oude cowboy vrijdagavond tijdens zijn afscheidsetentje. Gisteren vloog hij naar zijn geboorteland om daar een half jaar te blijven. Ongeveer net zo lang als hij volgens de dokter nog heeft. Hij hoopt dan ook eigenlijk niet meer terug te komen. Maar dat kwam verder niet te sprake.

Reed ooit motor, beweegt zich nu per scootmobiel. Je zou er 400 pagina’s over door kunnen zeiken, maar zeurpiet is het niet. Ik laat het bij een krakerig telefoonfotootje.

Kouwepotentocht 2010: naar Texel

2010-11-01T13:41:00.002+01:00

Straks gaat het mailtje rond, maar nu alvast krijg je hier de toegang tot het inschrijvingsformulier van de Kouwepotentocht 2010.

Het wordt deze keer een light-versie van de Extreemtocht. Dus we gaan weer een eiland doen. Maar nu hoeven we er niet twee dagen voor de varen, maar slechts een minuut of twintig. Oftewel: we gaan naar Texel.

Als voorafje doen we een aantal andere Waddeneilanden erbij. Althans eilanden die op de kaart uit 1288 stonden, zoals Ketelduun, 't Oghe, Huisduinen en Wieringen. Dat schiet tegenwoordig beter op dan de andere eilanden.

We vertrekken vanaf het strand van Camperduin. Stamppotten doen we onderaan de Texelse vuurtoren. De vuurtoren zelf hebben we gekaapt, dus daar kunnen we in.

Was even weg

2010-10-09T15:10:00.002+02:00

Beetje druk geweest de laatste maanden, met 99 man/vrouw naar de FaerÖer brengen en met nog wat andere dingen. Kan vanmiddag nou wel eindelijk een iPad kopen. Meestal word ik erg moe van Apple - zo handig dat alles op de verkeerde plaats zit. Maar toen ik las dat de iPad vooral door betweterige elitaire egoïsten werd gekocht, kreeg het merk toch iets sympathieks voor me.

De kleine motor van Old Spice Guy

2010-08-01T18:34:00.000+02:00

Een paar hilarische virals maakten van het stoffige Old Spice iets stoers. Maar waarom zit Old Spice Guy op zo'n klein motortje? En welke is het eigenlijk?

Old Spice komt uit de tijd dat de douche nog een omgekeerde bloemengieter was. Het is het merk voor de man die zo weinig is geïnteresseerd in cosmetica, dat zijn vrouw het maar voor hem koopt. Bij de supermarkt, want het mag natuurlijk niets kosten.

Daarom richten de virals van dit mannenmerk zich volledig op de vrouw. De boodschap is dat haar sukkelige echtgenoot met Old Spice toch in elk geval kan ruiken als haar droomman. En dat is een grote, gespierde neger op wit paard danwel een motor.

Die motor lijkt een Honda CB350 uit 1970 te zijn. Motorrijders roepen nu meteen dat het een klein dingetje is. Maar vrouwen letten daar niet op. De kijken vooral naar de zwarte man, die door de kleine rode motor nog veel groter lijkt.

Deze viral werd in een maand tijd 12 miljoen keer bekeken. Berichten over het effect ervan verschillen sterk. Volgens de ene bron is de verkoop van het aangeprezen product met 7 procent gezakt, volgens de andere met 107 procent toegenomen. Of de waarde van een Honda CB350 is gestegen of gedaald, weten we niet.

De zomer is nu echt begonnen

2010-07-05T08:50:00.002+02:00

Een mooie zondag die met geen enkele andere valt te verwisselen: kijken met z'n allen naar de Tour de France (klik plaatje) bij Ouddorp aan de N57. Nico vangt om 9.00 uur de motorrijders op bij het Hellegat, terwijl ik samen met de eerste bezoekers ons tentje op de eerste rang opbouw en het koffiezetaggegraat test. Een paar uur later springen enkele motorrijders in het Grevelingenmeer, de rest houdt het koel met de blikjes die we hebben meegebracht. En dan komt Frankrijk binnenstormen. Een optocht van Franse merken trekt voorbij: rijdende Franse koekjes, Franse watertjes, Carrefour, PMU, praalwagens met dansende meisjes die kadootjes uitdelen. Daarna de renners, met Lars Boom voorop. De zomer van 2010 is nu echt begonnen.

Tour de France: Cancellara aanmoedigen

2010-07-03T15:50:00.003+02:00

Zondag gaan we met een man of negentig naar Ouddorp om onze Tour-favoriet aan te moedigen: de Zwitser Fabian Cancellara. Natuurlijk zijn we ook voor Robert Gesink en Lars Boom, maar Cancellara rijdt op een fiets met motor, dus dat schept een band. Hij zal straks waarschijnlijk de proloog winnen - als hij tenminste met volle batterijen start.

Er wordt wel eens gezegd dat het niet sportief is om met een fiets met traphulp te rijden, maar anderzijds hoeft een renner dan niet meer uit de dopingpot te snoepen, dus waar hebben we het over.
Update: the piano has been drinking, not me: Cancellera wint zoals verwacht de proloog.

Noren verrast door onze wegentips

2010-06-12T18:30:00.005+02:00

Even een veer in eigen reet, maar vooral in die van onze tipgevers: op het forum van de website bike.no schrijft een Noorse motorrijder: 'Een tip voor degenen die de normale Noorse wegen een beetje te gewoon vinden. Ik moet toegeven: sommige wegen waren totaal onbekend voor mij.'
'De gashand begint te tintelen,' reageert een ander.
'Fantastisch! Bedankt voor de tip!' schrijft een derde. 'Ik kende sommige wegen uit eigen ervaring, maar andere helemaal niet.'
'Wel een beetje gênant dat we dit op een Nederlandse site moeten vinden,' reageert de eerste.

Gênant, mwoah. Wel een groot compliment voor onze tipgevers. Reis- en routeverhalen komen vaak tot stand met tips van echte insiders. Voor Scandinavië beroepen we ons regelmatig op Limburgse Truus en Noorse Werner. Ik wist al dat ze goed waren, maar nou horen we het ook van lokale motorrijders.

Kom je straks op vakantie - waar dan ook - ook nog een verbazingwekkende weg/route/plek met een verhaal (zonder mag ook) tegen, geef het door! Zo komen reportages tot stand die soms zelfs de locals op een idee kunnen brengen.