tag:blogger.com,1999:blog-69089814343649940022024-11-05T18:54:45.867-08:00Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/17028858742399339435noreply@blogger.comBlogger2125tag:blogger.com,1999:blog-6908981434364994002.post-38604285909781130632016-03-27T12:12:00.001-07:002016-03-28T06:31:45.541-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Σήμερα το φεγγάρι λάμπει μοναχικό στον όμορφο ουρανό.Είναι περίπου γεμάτο και θέλει λίγο από την μαγεία σου για γίνει πανσέληνος.Το κοιτάω σε ψάχνω πριν λίγο πήρες τηλέφωνο.Μου χάρισες ένα χρώμα που έδιωξε την μοναξία την οποία παλία την αγαπούσα τώρα όμως την φοβάμαι.Περιέχει όλα τα δυστυχισμένα και απαισιόδοξα πράγματα.Εσύ την δίωχνεις μακρία.Ενα δωμάτιο και εγώ που έχουν ανάγκη την παρουσία σου για να μην νίωθουν άδεια.Μια ψυχή ένα μυαλό που σε αναζητούν για να τους δώσεις λίγη μαγεία και ας πονέσουν.Ενα σώμα που διψάει για έρωτα και δύο μάτια&nbsp; δύο χέρια που θέλουν να σε δουν να σε αγγαλίασουν...Με λίγα λόγια...Ολο μου το έγω σε αναζητεί...Κοιμήσου ήσυχα και χάρισε μου τους εφιάλτες σου.Εγώ είμαι και θα είμαι εδώ για όσο χρειαστείς όσο θελήσεις.Καληνύχτα μικρό μου πονεμένο τριαντάφυλο.Δικός σου...</div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/17028858742399339435noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6908981434364994002.post-58445488395720116892016-03-27T11:45:00.000-07:002016-03-27T11:45:04.382-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <span class="short_text" id="result_box" lang="en"><span class="">Ηρεμία...Κερία,τσιγγάρο και μουσική Pink-Floyd...Αυτοί οι ήχοι παίρνουν την ψυχή μου και την πάνε στο διάστημα.Εκεί κοιτάει την γή και ψάχνει ένα μέρος να ταξιδέψει.Κάνει την επιλογή της και σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκεται στον Αί Γεώργι,μόνη της,ελεύθερη,χαμένη σε αναμνήσεις του χθές.Με απορία κοιτάζει γύρω της και προσωποποιεί το τοπίο με μια γυναίκα.Τα σπίτια είναι το σώμα της.Ο ποταμός η φωνή της και τα αστέρια το φορεμά της.Ο χρόνος εχεί σταματήσει και η ψυχή μου βγάζει μια κραυγή &lt;&lt;θέλω να ζήσω εκεί για πάντα&gt;&gt;...Ξαφνικά όλη αυτή η ομορφία χάνεται.Τα σπίτια έχουν γίνει άψυχες πέτρες.Ο ήχος του ποταμού κραυγή αγωνίας και τα αστέρια θλιμένα φώτα.Τα μάτια κοιτάνε με δέος το νεκροταφείο.Αθώες και μη οντότητες περιμένουν την σειρά τους για να γραφτουν σε μια απέραντη λίστα...Αρχίζει να ξημερώνει.Τα άστρα αφήνουν τον ήλιο να ναι ο οδηγός της ημέρας.Ακούγονται ομιλίες ανθρώπων και ξεκινάει μια καινούρια ημέρα με όλα τα κάλα και τα κάκα που μερικές φορές αφήνουν την ευτυχία να υπάρχει...Τελικά τι είναι ο άνθρωπος;Eνα τίποτα μέσα σε όλα η τα πάντα μεσα στο τιποτα;</span></span></div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/17028858742399339435noreply@blogger.com0