Kahve Yapalım

Kalbi Büyüten Büyük Yudum ve "Yutabilirsen" ile Uzun Yolculuk

noreply@blogger.com (siboreta) — Wed, 28 Sep 2011 01:25:00 +0000

Ben yapamıyorsam daha iyi yapan birileri var demektir. Yani hep daha iyisi vardır değil mi? Teknoloji mi bize bunu öğretti, yeni dünya düzeni mi, televizyon mu, modern görüş mü, post modern görüş mü? Kim abi? Kim ulan? İyiyi nereden biliyoruz, nereden anlıyoruz. Yani, iyiyi hangi düzleme koyuyoruz, hangi uzantıda iyi olduğunda karar kılıyoruz, "tamam" veya "olmadı ya" diyoruz. İyinin kabulleniş noktası nedir, süründürmesi ya da kötülükten bal çalması mı mesela. Olabilir. Hep iyi olmaması, diş göstermesi.. Dişlerim kötü benim ya, gösteremem. Ben anlaşılanımı kaybettim. Yanımda bir kova dolu su var. İyi gelmek bir de mesela, gelişi var çünkü dolambaçlı gelirse yine olmuyor ya da üzerinde düşünce baloncuğu çizilecek bir anlatıya girecekse yine olmuyor. Topluluk içinde rencideye meyil ver, o zaman iyi mesela? Bugün televizyonda izlediğim yaşlı bir amcaca, 10 dakika içerisinde iki kere "siktir et" dedi. Kadını tutup ellerinden götürecekti, kafasında bitirmişti maçı. Kadın diğer adamı seçti. Muhtemelen seçmiştir, benim beynim alarm verdi izleyemedim daha fazla. Ama kadın kaçtı yani. She left the stüdyo with the other man. The man is very düz. No atraksiyone. Elimde bir şiir ve şarkı var. Yolu yine düşünce baloncukları ile doldurdum. Salla gitsin...

Adını bilmiyorum ve hiç öğrenmedim zira ben sonradan değil hiç öğrenenlerdenim, yaşayanlardanım.

DJAMEL BENYELLES SHE LEFT HOME ( LIVE ) djammusic

ben seninle uzun bir araf yasadim
ölümlere gittim geldim diyor.
sigmam dünya yüzünde bir yere artik.
nereden geçsem benim degil, kalamam bir yerde.
o demiyor, ben diyorum. demiyorum, yagmur diyor.
sana sarilmis kalmis ilk günüm ben. böyle demisim o gün
bugün öyle diyor.
o günden bir yagmur çiçegi, önümde duruyor.
bir davul sesi, bir davulun yillarca titresen sesi,
düz duvardan düsürmüs beni.
tutunamamakligim bundan, düsmüsüm, komadan,
uzun uzun uzamis kollarim. kola benzemiyor.
yerde yatan, komadaki, duvarda tutunmaktan düsen diyor;
aglama balim, degmez hiçbir sey senin gözünden akan yasa.
komadaki diyor;
ben hala sariliyim beline senin. istanbul n'ey sesi olmustu o gün
bugün üflüyor... senin yüzün bende,
senin yüzün bende. hala, diyor.
vurmali vurmali o sesler içime degiyor.
bir müzik parçasi çaliyor içeride:
içimde bir parça; ne kopuyor ne ölüyor.
gitmek ölüm bana, kalmak haram.
adini bilmiyordum sonra ögrendim:
she left home.

şiir: birhan keskin- ba

müzik: jane birkin, she left home

Denizde Boğulan Eylül ya da Eylül'ün İçindeki Deniz

noreply@blogger.com (siboreta) — Fri, 23 Sep 2011 00:32:00 +0000

"İçtiğim ve gördüğüm" bir bağımlılık halini almış oluyor bende böylece. Bağımlı olmayı hiç sevmedim. Sevmiyorum. Sokakları severim mesela, sevdiğim sokakları da terk ettim. O çocuk elinde gelen çiçekler kayboldu mesela, çocuğu da bıraktık, dostumdu oysa. Babası ayrı bir dert.

Sonra eylül'ü bıraktım sanırım. Ve belki eylülde başlamıştım sigara içmeye. Ya da geriye valör yapıyor bizim tarihler. Ki zaten ben bilerek içimdeki tarihçileri iki yüzlü yetiştiriyorum. Kendi hayatımı tarafsız olarak hatırlayamam ben. Büyük yalan olur sonra, büyü zannederiz, halbuki bilir ve inanırız Yüce Hafıza Bükücü'nün kudretine.

Evet, daha çok deniz istedim. İçimdeki denizi bilir misiniz? Ya da kalem batırdığım kalbimi? Bazen kahve akar batırdığım yerden. Yüzü koyun yatar pıhtılaştırırım yarayı. Bazen yat deseler yatmayacak kadar yatarım. Eylül'de ve bir sokağın içinde, denizin göründüğü bazen araya ağaçların girdiği ama yine hayati olarak bir şehrin göbeğini kestim. Kendi sezeryanımı yapmaktan ne'yim bilmiyorum. Fakat son derece ayık'ım.

Yine de denize açılmıyorum. Sarhoşken severim denizi, eylül denizlerini, sokağın ucundan, pencerenin köşesinden görünen o denizleri. Zira yeterince boğuşmadık henüz, nefesin son zerresinde göz kırpacağız birbirimize, anlarsa bırakacak, belki o zaman dinlenirim.

Gibi

noreply@blogger.com (siboreta) — Wed, 14 Sep 2011 23:49:00 +0000

Su Çatlayınca

noreply@blogger.com (siboreta) — Tue, 13 Sep 2011 02:01:00 +0000

Hayat çok boktan ve hepimiz ölücez. Yuvalarınızda mutlu bir kış olsun karıncalar! Öngörü denilen şey bir daire parası olsaydı ve otuz yıl beni borca sokacak bir şey olsaydı, borca girmeyi sevmeyen ben hemen borca girer satın alırdım onu. Edinilen bir şey olsaydı yine edinmeye uğraşırdım fakat öyle değil. Farklı noktalarda kendimde asla değiştiremeyeceğim şeylerin olduğunu fark ediyorum. Ve aslında bu insan doğasının bir yandan ne kadar korkutucu bir yandan da ne derece güvenilebilir olduğunu gösteriyor. Yani; aslında insanlar değişmiyor. Biz insanları göremiyor ve tanıyamıyoruz. O anda görmek istediğimiz şeyleri kafamızda canlandırıyor ve yaşıyoruz. Aslında ne yazık ki, yine ve büyük bir paradoks ile tekrar; rol yapıyoruz. Bütün gün boyunca parmağıyla beni gösteren bir silüetle yaşadım, yarı karanlık ve serindi. Uyurken sanıldığından daha fazla üşür insan, üstünü örten olmayınca. Fakat yine de şu hayatta isyan ettiğim oluşların, yaratışların, gidişatların tam olarak ne temelli olduklarını eşek kadar adam olmuşken dahi bulamıyorsam, daha sonra bulunca ne yapacağım merak ediyorum. İnsan doğası! Seni katletmek istiyorum!

İsi at temi kalsın

noreply@blogger.com (siboreta) — Wed, 27 Jul 2011 19:13:00 +0000

istemek sanırım tamamen kayıp bir eylem. şöyle ki; ne istediğini bilmemekteki "ne" nesnesinden ziyade aslında sorun kişinin kendi eylemindedir. ve şimdi fark ediyorum ki mesela istemek baştan sona sorunlu halde. istemeyi hiçbir şekilde becerememekten bahsediyorum. istediğini gösterememek, ahanda şöyle olsun istiyorum, onu almanı bunu vermeni isitiyorum, şurda kalmanı burada beklemeni, şu kadar idare etmeni, daha hızlı olmak istediğimi, belli etmeyi, istekleri söyleyebilmeyi kastediyorum. İfşa propagandası başlatmak bu bakımdan faydalı olabilir. çünkü insanlardan şikayetçi değilim, sadece çok kendi kendilerineler.

Getir

noreply@blogger.com (siboreta) — Fri, 08 Jul 2011 21:59:00 +0000

-you don't still get it, do you?

-.

-you can't always get what you want.

Şurdan alır mısınız, üsküdar, bir kişi.

noreply@blogger.com (siboreta) — Fri, 08 Jul 2011 00:39:00 +0000

hayat çok fazla dönünce haliyle mide de bulandırıyor. aslında çözümü basit. yorulmak zorunda değil kimse. biraz bırakıvermek sinirleri, dinlenmek ve görebilmek. ısrarcılığa sert tavır almak istemem, zira yüzsüzlük etmiş olurum. zaruriyeti tekme tokat evden kovmanın neresi yüzsüzlük olur onu bir nebze tartışabilirim. ama zamana yazık olur hem kendimden bahsetmeyi çok sevmem. her ne kadar zamanın ve mekanın rahatsız ve mide bulandırıcı havasız tatminsizliğinde kendi içine burkulup felçli taklidi yapsam da yine kendi duygusal ve beceriksel zaaflarımı ortalığa dökmem istemem. ve artık git gide ketumlaşan şu gidişatta ben'in üstüne koyabileceğim bir basamakta kayıp düşmeyeceğimi ummak umudumdaki tek çivi. ha çivi ellerimde de olabilir mesela dini bir mesaç kaygısı güdeceksem.

ki bence her atom molekülü gibi elle tutulmayan ve avuca düşen yanılmışlıklarından oluşan insan hayatının da aktivasyon enercisinin zirve yaptığı ve yerlerde süründüğü zamanlar vardır. fakat bilinse gerek ki sevgide katalizör kullanılmaz. enerciyi düşürmek için araya saçmalıklar sokulmaz. çünkü her inkar ve görmezden gelme tavrı güzel insancığım ölü toprağının küreğini hızlandırır. zira hayatın affetmediği bazı şeyler vardır, zamanı görmezden gelmek mesela. varoluşçu teorisyen havalarında burnumu bir o yana bir bu yana döndürecek değilim, hiç de sevmem fakat anlaşılmak isterim, isterken bazen reddedilirim, sonra belki bir bira içerim geçer. evet bazen bu kadar basit. bu basitlik seni de rencide etmiyor mu? alınan reaksiyonun her bakkalda bulunması. fakat sadece insanın içinde bulunan bazı tavır almaların kimileri için büyük haksızlık olduğu gerçeği. ya da ortada gerçek yok mu. olmayan bir denizde kulaç mı sallıyor bunca insan.

bence herkesin hayatı yokuş aşağı, gözlerini açınca anlıyor insan neler döndüğünü. zira bu lunapark oyunlarına benzemiyor. hayat bu abi. bedava dağıtmıyorlar.

Aramızda

noreply@blogger.com (siboreta) — Thu, 26 May 2011 23:03:00 +0000

Her defasında işe yarayacak bir şeyler yazmak uğruna kendime söz versem de, yine de en önemli şeylerin insan davranışları, tavırları, gidişatları, dönüşatları, yerinde sayışları ve hatta çöpe atışları olduğunu düşünüp vaz cayıyorum. Bence bir insanın ne yaptığı, hayatının ne halde olduğu, merak bakımından melahatlık etmek kadar ucuz değil. Bu veri tercihleri ve hayatın nasıl aktığını bize gösteriyor. Biz de bunu öğreniyoruz. Bütün tarih kitaplarında x padişahın herhangi bir olaya nasıl tavır aldığını, y hatununu haremde nasıl ayrıcalıklı konuma getirdiğini okumamız gibi bir şey. Neyse ya, neyse ne yani. Önemli olan birazdan paylaşacağım müzik. Mutlaka bir şeyler çıkar yani. Sanat bu en nihayetinde.

Geçenlerde yatmak üzere olan kardeşim şu şarkıyı açıversene dedi. Açtım ve çocukluğumun yıldızlar içinde dönüp gözümün önüne gelen resimlerine, şimdiki duygularım ile baka kaldım. Resmen baka kaldım giden geminin ardından. Serde erkeklik vardı elbette, ağlayamadım da. "Abi sözlerini ne güzel yazmışsınız elinize sağlık" diyesim geldi. O nasıl bir hüzünlü, "nolur" temalı bakış içeren bir müzik salınımıdır. O nasıl bir ezgidir. Hayat gerçek midir. Sen gerçek misin. Gerçek miydin. Gerçekledim mi ben seni. Mutlak var mısın. Belki mi mutlak mı, birden bire kapılınır mı o pembe hayallere.

Geliyorlar

noreply@blogger.com (siboreta) — Mon, 23 May 2011 21:08:00 +0000

Mi Chima Yiğit

noreply@blogger.com (siboreta) — Wed, 06 Apr 2011 11:43:00 +0000

Hayat ayılmayı ve musluğun altında soğuk suya sokulmuş kafayı sallayıp kendine gelmeyi hak ediyor. Belki zil zurna dayak yedikten sonra, belki hiçbir şey olmamışçasına. Çoğu zaman verdiğimiz sözleri unuturuz, unuttururuz, sileriz. Ama yine de bu ana yoldan çıktığımızı göstermeyebilir.

Coldplay - The Scientist
Tags: Coldplay - The Scientist

Kaseti olduğu gibi geri sarıyorum. Kaset de biraz saçmalıyor haliyle. "rec" tuşu basılı kalmış. Kısa bir sessizlik olmuş. Olur öyle.

Rüya dışı

noreply@blogger.com (siboreta) — Sun, 13 Mar 2011 10:48:00 +0000

başım düşüyor sürekli zemine doğru. dizlerim dökülüyor kimi zaman. camlarda kıpırdayan araba farlarını izleyebiliyorum sadece. durgun bir su görüntüsünü. her şey duruyor. ben de kendi yerimde sayıyorum. her şey buzlukta gibi. coğrafyası, biyolojisi, edebiyatı, fiziği.. hepsi yerinde tek tek sayıyor.
dilimin arkasında berlin duvarı varmış gibi hissediyorum. duvarı aşıp, dilimin yokuşunu tırmanamıyor sözcükler. yazın giyilmek için kaldırılan kışlıklar gibi.

bir şeylere kızma isteği uyanıyorsa da hesaplanan dayanma gücü yok çevrede. belki de her şey normal. her şey yolunda. pantolonun üstünden.

beni uyandıran otomobilin gürültüsü olmuştu belki de farların ışığı, gözlerimi açtığımda noel ağacından sallanan ışığa boğulmuş bir oyuncağa benziyordum. o sırada yüzünü görmediğim bir adamın sen çok yalnız olmalısın dediğini duydum.*

bir önceki akşam olduğu gibi yine bir otobüsteydim ve yatağıma doğru gidiyordum döner tekerlek üstünde.

(*kaybedenler klubü, radyo kayıtları.)

Kahvecilik propagandası

noreply@blogger.com (siboreta) — Sun, 13 Mar 2011 09:53:00 +0000

Almak gizlenmek dalmak derlemesi

noreply@blogger.com (siboreta) — Mon, 06 Dec 2010 00:34:00 +0000

Hali hazırda böyle saykopatik örgülerde ilmiklerken yüreğimizi, kanattığımız olukları hep beraber açık açık izlemekte çok zarar yok. bunun paylaşılmasında gocunulacak bir şey de yok. esas, içeride kalıp çıkmayanlar, çıkamayanlar isyan bayraklarının sivri saplarını deriye bastırıyor içeriden. belki odur bütün vücudun ağrısı. içimdeki küçük ama tamamen haklı farklı milletler, halklar, kabileler, boylar, sürüler, hayvanlar, köpekler, balinalar...

Daldı gizlendi, daldı gizlendi.

B-e-n

noreply@blogger.com (siboreta) — Sun, 05 Dec 2010 21:03:00 +0000

...ben merhamet dilencisiyim, kolumda sargılar taşımıyorum, paçavralar içinde gezmiyorum, kimsenin anlamadığı ince metodlarım var, gecekonduda oturuyorum, seviyemin altında yaşıyorum, yüz olabilirken bir oluyorum, sürümden kazanıyorum, bana bak saydam etek! bana bak güzel bacaklar! kiminle konuştuğunun farkında mısın? beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben van gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız, beni tanımalısınız; ki benden bahsedin, çocuklarınıza beni örnek gösterin, herkes zengin olmak yerine hikmet olmak istesin, ah bir hikmetim olsaydı desin, benim ana çizgilerimi öğrenin, sonra 2000 modeli bir hikmet-çamurlukları büyük arkası şöyle büyük bir hikmet yaparsınız kendinize göre, kötülüklerimi de unutun, onları ben biliyorum ya yeter, kimseye yararı yok...

tehlikeli oyunlar- oğuz atay.

Başka Ne Var?

noreply@blogger.com (siboreta) — Fri, 03 Dec 2010 23:08:00 +0000

önce biraz yazı. akabinde güzel şarkıyı dinlersiniz. bir nevi beyin sıkışması, çok kalabalık ve gürültülü bir sokakta gerçekten alkollü halde yürürken arada paket taşlara takılmak.. yaklaşık olarak böyle bir sahne belirdi kafamda. hangi zamanlarda aşina oldum, ne oldu bilmiyorum. bunu sürekli dinleyen bir manyak mı vardı, nasıldı, hiçbir fikrim yok. tutsam, çocukluğumdan bile bir bölüm çıkarıcam şarkı için. neredeyse. amma taktım çocukluğa ha, kolaydı o sorumsuz zamanlar demi. (küfür savurma isteği..).

gidebileceğim bir oda yok diyor.

Bu da böyle bir..

noreply@blogger.com (siboreta) — Tue, 30 Nov 2010 00:47:00 +0000

yabancı bir yerde. çok kalabalık olmayan. her şeyin olmadığı fakat nedendir ki her şeyin aranmadığı bir yerde. anlamsız ve oyalayıcı bir ekran görüntüsü tv'den yayılırken, loş olmaya çabalayan bir lamba da tavana doğru vurur.müzik her ne kadar aşırı elektronik olarak tınılasa da tatmin edicidir. bir şey eksik. kanepe. şöyle adam gibi çökülecek bir kanepe. uyuyup kalınacak. sarılıp kucaklayacak bir kanepe. onun yerine hep zeminin rahatsızlığını bir döşek ile tamamladım. bu kadar rahatsızlık vermeyi hak etmiyorum aslında kendime. bu da bir kandırmaca. japon muyum ben. sert zeminde, hep sırt üstü, 15cm'lik yastıkta yatamam ki. herneyse. bütün materyalleri umut edilen yöne çekebiliriz aslında. tamamıyla o dertte olmasam da, hayallerde yaşamayı seviyorum. duvarlara sürünerek çıkmayacağım buradan belki ama, derime dökülecek hepsi, sindireceğim sonra. bir tek dışarı açılan biraz dünyası olması lazımdı aslında. yoktu, dışarısı bile duvara açılıyor, pencereden duvar geliyordu.

sonra geldiler tabi. sağlı sollu. gittiler yok oldular. şimdi ben de gidiyorum son giden olarak. son giden ilk mi güler. ha ha çok komik.

Şarkı dinleyelim biraz

noreply@blogger.com (siboreta) — Thu, 25 Nov 2010 16:19:00 +0000

biraz kulaklarınız bayram etsin lan. bizim de müzik zevkimiz var. son günlerde üçleme yaptığım ve sonunda mutlaka bayıltan bir şarkı listesine sahibim. ilk iki diziden "kavurma" ve kadın bakışları ön planda. dön baba dönelim tarzı diyebiliriz bu listeye. sürekli başa dön. sev sevme, bana ne. ben dinliyorum. ne olduğuyla siz ilgilenirsiniz.

bir

iki

Mad Men - Rivers of Babylon from kaan34 on Vimeo.

üçç

Ucuz dahi olamayan edebiyat

noreply@blogger.com (siboreta) — Thu, 18 Nov 2010 22:52:00 +0000

gece, büyük bir mide bulantısı gibi pencereden sızıyor. odada yayılıp, ölüm gibi çöküyor sonra. duyulan hiçbir ses yok. gözler gelecek tek bir ışığa odaklanmış. hiçbir sesin çıkacağı yok. ağır baslar titriyor uzaklarda bir yerde. çocukluğumun sokakları akıyor boğazımdan, acı su gibi. zorla yutkunuyorum. güzel olan ya da olacak hiçbir şey gelmiyor aklıma. kapının kolunu diğer taraftan sıkıca tutan biri varmış gibi, açamıyorum. karanlık iyice iniyor odanın üstünden. sürünüp koltuğun altında bekliyorum. minderle kapatıyorum etrafı. ışık ve hava girecek kadar aralık bırakıyorum. oradan gözlüyorum dışarısını. gece ve hayat git gide küçülüyor. bir şeylerden nefret ediyorum, kızıyorum. kafamı suya sokup, masaya tekrar oturuyorum sabah olunca. bu sefer oyunu arttıracak kağıt yok elimde, izliyorum ben de. başka sesler bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyor. akşam olunca koşuyorum divana. sadece ayakları uzatmaya yarayan kocaman bir yaşam alanı. gece tekrar sızıyor pencereden. haliyle buyur ediyorum.

Pencereden duvar geliyor.

noreply@blogger.com (siboreta) — Mon, 15 Nov 2010 00:44:00 +0000

duvar, kar, pencere, ve açmaya çalışmaya çalışmak.

kaldırmaya çalışılan engellerin ardından soğuk rüzgarlar gelince, istemli ya da istemsiz olarak üzerine bir şeyler almak istiyor insan. izmir de olsa bu kasım ayında, neredeyse üstsüz oturmak ne hoş. özleriz belki ya. daha kasım. seneye nerede olacağımız belli değil. o derece. seneye bugün çocukluğumda olmak isterim mesela. bir sürü şey yazmak isterim karmakarışık olmayan şeylere dair. bildiğin gevrek-ayran gibi. neskuik gibi, ya da ne bileyim, basit.

ama şimdi bira içiyoruz falan böyle garip oluyor. uymuyor yani. belki de bütün mesele, bu zamana karşı uyumsuzluk, dertlerin en başında oturuyor. daldan dala atlamayı severim, gizli mesajlar vermeyi değil, içeriğin içinde somut olarak beliren mesajları severim. yani cümlelerin baş harflerinin toplamının bir şey ifade etmesi gibi. arayıp bulmak, bulup çıkarmak gibi. görmek gibi, görünmek gibi.

Diş

noreply@blogger.com (siboreta) — Sat, 13 Nov 2010 00:08:00 +0000

şu dakikalar çok sıkıcı. biraz mad men kafası yaptıysam da, cesaret ve korkaklığın gergin iplerinde birbirlerine atlamaktan başka yaptığım bir şey yok. insanın içinde bir şeylerin dolması sanırım çok da iyi bir şey değil. ya da bunun bir limiti olmalı. bütün ihtiyaçlara çok uzun zaman uzak kalmamalı. yani tavsiye edilen bu. önerilen dozaj gibi.

yetmemezlik hissi kötü bir şey. tanrı herkesi bu histen korusun. eylem yetersizliği yani sonucun uzaklığı epey kötü bir vaziyet. sudoku'nda başkalarının yaptığı gibi, bazı hataları, aynı rakamları görmezden gelmeyi sevmiyorum. daha doğrusu yapmıyorum. diğerine geçiyorum. bir şeyi yanlış ya da bilerek sahte yapmak hiç oturan şey değil bende. o yüzden belki, elimdekini çözerken biraz fazla zaman geçiyor. saatlerin gidişatına ayak uyduramamış bir halim olabilir. zamanın daha yavaş aktığı bir hayat düzenine alışkanlık gösterdiğimden belki. elimde olmayan sebepler. bir dişin kaybedilme durumu anında hissedilen pişmanlık hissi gibi. ne olacak bir diş? düşüncesi ile, "ama onu ben kaybettim" düşünceleri arasındaki aciziyet gibi. sürekli dişim ağrıyor. ama hangisinin olduğunu bilmiyorum. istediğim tek şey, geberene kadar hiç diş ağrısı çekmemek. bu kadar.

Bi anlık dur'dum

noreply@blogger.com (siboreta) — Fri, 05 Nov 2010 22:55:00 +0000

durmak duruş anlamında iyi bir eylem ya da eylemsizliktir. fakat genelde olanlara karşı anlık bir anlayış kabilinden süreçtir. yani çok uzun sürmemesi lazım. harekete geçirici etkenleri beklemeden harekete geçmek lazım. olacak olanı önceden görmek ve bilmek buna göre pozisyon almak değil aslında. kimi zaman duruşlar çok uzun sürer. direnişler. direnmeye müdahale edecek olanlara sözünün ve eyleminin yetişmediği bir dur'um aşikarsa tekrar harekete geçmek gerekir. yani burdaki ayrıntı devam edişteki kimliğin değişmediğinin bilinmesi. herkesin bilmesi. ama bir şey öğrendiğinin ve bunların sende belli etkiler bıraktığının bilinmesi. bunları bildiğinin ve bundan sonra bir şeyler yaparken bu bildiklerinin tecrübe hanesine yazıldığının bilinmesi. aslında daha çok kişinin kendisinin bilmesi. bazı şeyler yıkar. bazı şeyler bozar. yoksa her şey her zaman olabilir. bilmediğimiz şey değil. fakat bize bu şekilde olunca durduğumuz ama, omuzlayıp yüklediğimiz şeyin niteliğine duyduğumuz saygının belirtilmesi lazım. bu elzemdir. çünkü eleştirdiklerimizi, memnuniyetsiz olduklarımızda ısrar etmedik. idare edebileceklerimizde devam ettik. idare ettikten sonra elde edeceklerimiz bizim olacaktı çünkü. belki her şey bizim olması üzerine. belki herkes bunun üzerine çalışıyor. bencil bir dünya düzeninde herkesin bizlik şeylere meyletmesini poliy'annecilik olarak algılamayı normal karşılarım. ama az çok anlatmak istediğimin anlaşıldığı noktadan çıkıyorum. idare et ve sana kalsın. iyi ya da kötü. öyle ya da böyle. amaç bu. eylem bu. gidişat bu. boynunu eğdiğin bu. cümleler kısalıyorsa ben kaçarım. eyvallah.

Geçişler Üzerine Koçaklama

noreply@blogger.com (siboreta) — Wed, 03 Nov 2010 16:43:00 +0000

Yılları ve mevsimleri çürütmeyi sevmiyorum. hepsi taze olmalı zihinlerde. aslında o yüzden hem kışa girişi, hem de kıştan çıkışları seviyorum. yalnız şöyle bir karşılaştırma yaparsak daha net olur. kışa girişler, belli olan bir kapanmaya giriş gibi. yani yağmur, çamur, soğuk, buz. sıkıca giyinip, evdeysen de yorgana örtünüp kışın geçmesini beklemektir. ama hiçbir yazın sıcaklığı o battaniye altı sıcaklığını veremediği için de buna sevinmek normal sayılabilir. aslında kışın özgürlüğü kısıtladığı ama bu kısıtlanan özgürlüğe yine de karşı gelip, başımızın çaresine bakarak ayakta durabildiğimiz (kahve-su-film-abur cubur... çok komik) için böyle bir "gel ulan gel" havası var. ben bunu seviyorum. bir de kışın fazlalığı yok sokaklarda. insanlarda da öyle. üşüyen insan önce ısınmayı düşündüğü için, fazladan pisliğini dışarı bırakamıyor. öyle içine büzülmüş halde saklıyor her yerde. dolayısıyla dışarı çıksan bile çok az şeyle muhatap oluyorsun. bak işte sırf bu yüzden güzeldir kış fotoğrafları. insanı soyutlar. tamamen şehir, manzara kalır. nesneler ve özneler yer değiştirir. çünkü insan kaçar, hükmedilecek bir zaman değil çünkü bu zaman. bir önceki yazıda eksiklik mevzusundan çıkarımsama yaparsak, ben burda bu eksikliğimizi, yani kış mevsiminin bizleri ister istemez koca şehirde nesneye dönüştüreceğini biliyor ve eyvallah diyorum. ama sıcak odamda kimse bana karışamaz arkadaş. onun dokunulmaz duvarları, güvenliği içinde de kimine göre kıskaç içinde gibi görünse de dururum ben. kaldı ki o özgüvenle, dışarı çıkınca yine sana bir şey olmuyor. şemsiye yok, kaban yok, soğuk çarpmaz, yağmur ıslatmaz. yürürsün. bu sefer etrafın telaşı daha çok çarpar gözüne. çünkü sen kendi üşümenin derdinde değilsin. onu baştan bırakmışsın. o zaman daha çok büyür gözlerin, şehir ve içindekiler ufak gelir. soğuktan buruşmuş, ya da yağmurdan ıslanmış anlık yüzleri görürsün. "hay aksi" der gibiler. halbuki doğrusu bu değil mi? kışın gelmesi aksilik mi. sevmiyorsundur belki, o başka.

kıştan çıkışın belirsizlik anı vardır aksine. çünkü sıcaklık daha tekdüzedir. yaz belli ki sıcak olacaktır. ama aynı minvalde özgür de olacaktır. bütün doğayı sana bırakacak, bedeninin salınımlarını dahi sen kontrol edeceksindir. yazın her an her şey olabilir. hareketli bir sudur. her an dökülebilir de. bi o kadar sıkıcı da olabilir. ya da sürpriz yapmayan bir hali de olabilir. kimini bu rahatsız etmeyebilir. bildiğin yaz olsun bizim olsun da denebilir.

ne çok bilir dedim. bilir, bilir. o mevsimini bilir. bilinmeyen beş vakit namaz zaten.

Kahve Üzerine Çeşitlemeler

noreply@blogger.com (siboreta) — Mon, 01 Nov 2010 08:19:00 +0000

"güne kahveyle başladı, ağzı kuru zihni açık."

bunun bir ritüele dönüşmesini nasıl engellediysem, en olmadık zamanlarda çıkıyor karşıma. sabahları ilk iş olarak kahve içmenin nasıl bir tembellik ve zarar örgüsüne sahip olduğunu biliyorum. genelde bir şeyler yapmak isterken, "kahve alayım bari" düşüncesinden daha yoğun kafein enjekteli bir dürtü bu. yaraya tuz basmak benzeri, sabaha tuz basmak. mutlu olduğunda da mutsuz olduğunda da aynı etkiyi yapıyor. "kahve içiyorum çok mutluyum yaşasıın" gibi bir durum pek olmaz. zira alkollü bir içki içerken de mutlu değilimdir ben. içtiğimden ya da alkollü bünyenin halinden. maksat ağrısız kalmaksa buna şikayet etmediğim için yeşil ışık yakıyorum sıvıya. sade kahve de ona benzer bir şey. sabahları içki içmeyi pek doğru karşılamadığım için, kahveyi onun hem ikamesi hem de karşıt savaşçısı olarak kullanıyorum. içkiden sonra içilen sözde "ayıltma" temalı sade türk kahvesi gibi mesela. mideye inen sıcaklık elinde kürekli minik insancıklarıya kaldırıyor, kazıyor etrafı. bir şeyi tekrar yapılandırmadan önce tamamen temizlemek gibi. zira kalbim ve zihnim yeterince dolu. o yüzden mideyi kazıyalım, biraz sarsalım. bu daha ziyade, birikmiş haliyle 1 sonucunu çıkaramadığım içindir. aynı kağıt üzerinde çok fazla deneyememek gibi. daktiloda olmayan kağıdı hemen atıp yenisini koymak gibi. ben bu romanı tekrar yazabilirim!

Oğuz Atay "anlamak için insanın bazı eksik yönleri olmalı" derken bir çeşit tamamlanmayı kastetmiyor olabilir. en azından ben öyle alıyorum. eksikliğimi her vakit kabul etmek bir nevi tamamlayıcı güce huşu içinde bakabilmeyi getirdi bende. bu bir arzu değil. dolup taşmayı bekleyen nehirler gibi değil. zaten herkes çoğu zaman kendisini dolu-dizgin akan nehirler gibi görmüyor mu. egonun en çok prim yaptığı bir çağda yaşamıyor muyuz. daha da doğrusu altı boş olan bir ego bu. başkaları çok da umurumda değil açıkçası, kendini bilmek gibisinden erdemler üzerinden laflar da bana çok şaşalı. zaman zaman özne olarak kendini kullanınca fazla göğüs kabartmış gibi durabilir. eksik yönlerin olması ve bunları bilmek ve bunları saklamak, kabul etmeyi beraberinde getiriyor. ama elbette bu, mideme gönderdiğim kazıyıcı sade kahvenin karşıt savaşçılığı ile durmadan, bazen gıcık, bazen hayret verici, bazen saçma, bazen düşünmeden konuşmak kabilinden beyin sıçramalarımı yapabilsin diye.

belki ilk ben fırlarım lüverden, sen en sekmez iken. acımayın bize ananız, avradınız olsun. ama helal olsun bize çocuklar, helal olsun!

Monica Molina

noreply@blogger.com (siboreta) — Wed, 27 Oct 2010 21:35:00 +0000

Kısaca: "ya lan neyse ben bi şey demiyorum."

Eriyen Peynir

noreply@blogger.com (siboreta) — Tue, 26 Oct 2010 00:12:00 +0000

altmışlı yıllarda daktilosuyla sade bir masada oturan adam tasviri epey yapılmıştır. ben yapmadım. aynısını da yapmam kendime. tekrara girmek istemem. başkalarının cümlelerini kullanmayı da. suskunluk herkeste farklı ama sanırsam. yani sussa da birisi karşısındaki iç sesleri ile onu konuşturunca farklı oluyordur yine de. doluyor ortalık tabi. iç ses balonlarındansa, diyaloglarla dolsun istiyor gönül.

tasvirin sonu çok sıcak. şöyle ki, yemeği önüne koymadan da keyiflenemiyor insan. ama tutamıyorsun. şey gibi, aç bir çocuğun bir şeyler yemek için telaşı gibi. bir şeyleri batırır, döker, kırar, yakar. açlığın telaşı gibi. sobaya bilerek elini değdirir gibi alıp ortaya koymak istiyorsun tasviri. fakat; gözlerinde o kadar güzel eriyorum ki. kendimi tutmaya kalksam ben de kızarıcam. ama öyle gözlerinden sıcak ışınlar çıkan süper kahramanlar gibi değil. göz biraz içe bağlı. içte olanı görürsün ya. divan edebiyatı. yatarak yayılır içinde sonra. damlaya damlaya peynir olur belki.bu da peynirin sıcakta gevşeyen halini görmemişseniz tasvir olarak gelebilir. bu da benim suçum değil.