Jot eS

Back to write

2016-09-02T15:29:00.000+02:00

Piszę, bo mam taką wewnętrzną potrzebę, bo dzięki temu lepiej rozumiem siebie i otaczający mnie świat. Dzięki pisaniu jestem w stanie przyjrzeć się dokładniej moim myślom, emocjom, nadziejom i obawom. Jestem w stanie je nazwać, określić, przez to, że ubieram je w słowa stają się fizyczne. Daję im życie. Nie siedzą już wyłącznie w mojej głowie, mam je przed oczami, mogę do nich zajrzeć, sprawdzić, przypomnieć sobie o nich. Czasem się z nich śmieję, czasem uśmiecham się do nich, a czasem mnie zaskakują, te pozlepiane słowa, jaki wysyłam w eter. Czasem mnie niepomiernie dziwią, że byłam taka nabuzowana, zakochana, szczęśliwa, mądra, albo zupełnie nieokiełznana.
Wolność. Kocham i rozumiem.
Wciąż jej pragnę i za nią gonię. Muszę sobie na nią w końcu pozwolić. Ciężko jest czuć się wolną i swobodną mając syna, dom, obowiązki, pracę, związek... A jednak to wolność i przestrzeń są tym, czego potrzebuję do życia, jak powietrza. Mimo iż wspomniane ograniczenia (to nie to słowo, ale nie znam lepszego) pozornie mnie pętają, to jednak umiem odnaleźć w nich potrzebną mi swobodę. Owszem, wolałabym rzucić wszystko i z garstką moich bliskich zamieszkać w pięknym, zielonym zakątku nad wodą... i żyć miłością, radością, szczęściem. Kiedyś to zrobię. Najdalej na emeryturze.Teraz organizuję sobie moją wolność tak jak umiem najlepiej. Podejmując własne decyzje i ponosząc ich konsekwencje. Tymczasem trzymam w rękach stery życia i żegluję znów ku przygodzie. Poprzez szkwały i sztormy. Ku marzeniom. Są możliwe do zrealizowania, bo ja tego chcę. Bo je nazwałam, nadałam im fizyczny, materialny kształt i mogę po nie sięgnąć. Nawet jeśli wymaga to czasu... Wciąż jestem niepokorna, ale życie uczy mnie cierpliwości. Tp trudna, ale niezbędna lekcja. A ja jestem uparta.
Tyle na obecną chwilę.
J.

Cicha woda brzegi rwie

2014-08-26T12:31:00.002+02:00

Zapadła to prawdziwa cisza w eterze, co oczywiście nie znaczy, że brak mi zdarzeń, czy myśli wartych zapisania. Wręcz przeciwnie mam ich zbyt wiele, a czasu jak na lekarstwo.
Moje życie z pozoru się nie zmienia, jednak suma małych zdarzeń i drobnych zmian codziennych czynności powoduje, że dziś wygląda ono zupełnie inaczej niż choćby kilka miesięcy temu. Zmienia się i ewoluuje nieustannie. Tak jak ja, jaj także zmieniłam się bardzo ostatnimi czasy, mam nadzieję, że na lepsze.

Dzień Dziecka, odsłona druga.

2014-06-02T12:56:00.001+02:00

Dzień dziecka trwał u nas cały weekend! Żal było nie wykorzystać tak pięknej pogody i miłej atmosfery. Postanowiliśmy więc celebrować to rodzinne święto i spędzić z naszym synkiem kolejne wyjątkowe chwile.
W niedzielę rano tata mógł pospać sobie dłużej, a ja z maluchem po śniadanku poszłam na plac zabaw. Był dziwnie pusty, pewnie wiele rodzin z samego rana postanowiło udać się na organizowane w całym mieście pikniki i inne atrakcje. Mieliśmy zatem wszystkie zabawki dla siebie, mogliśmy do woli okupować huśtawkę, karuzelę i biegać swobodnie wokół piaskownicy. Po tej małej rozgrzewce wróciliśmy do domu, gdzie tata kończył właśnie pić poranną kawę. Spałaszowaliśmy 2 śniadanie, spakowaliśmy niezbędne rzeczy i pojechaliśmy na spontaniczną wycieczkę. Tym razem naszym celem było Wesołe Miasteczko, które otworzyło swoje podwoje koło lotniska na Bemowie. Na miejscu spotkaliśmy się z zaprzyjaźnioną wesołą rodzinką (to było w planie) i wspólnie udaliśmy się szukać atrakcji. Co prawda kolejka do kas była bardzo długa, ale podczas gdy tatusiowie synami dzielnie wystawali po żetony, to mamusie zorganizowały smakołyki. Adaś nie był przekonany do waty cukrowej, choć mu się podobała, to nie koniecznie dał się przekonać do jej zjadania, czego nie można powiedzieć o tatusiu. Z garścią żetonów ruszyliśmy szukać wrażeń. Najpierw samolociki. Adaś w ramionach mamy podziwiał z góry całą okolicę. Mały był przejęty, ale zadowolony. Prawdziwą radością była jednak przejażdżka kolejką! Tym bardziej w towarzystwie taty. Ciuchcia jest obecnie najfajniejszą rzeczą na świecie. Hitem była również karuzela, gdzie pośród koników, słoni i motorów znalazła się też duża niebieska ciężarówka, w sam raz dla małego kierowcy. Tak się ta przejażdżka spodobała młodemu, że musiał jechać jeszcze raz.
Po takiej mocy przygód wszyscy zgłodnieliśmy. Zgodnie ustaliliśmy, że nasze apetyty najlepiej zaspokoją najlepsze burgery w mieście i udaliśmy się do Bobby Burgera na ucztę. Maluchy pałaszowały głównie frytki, ale miejsca w brzuszkach starczyło im jeszcze na pyszne babeczki w Lola`s Cupcakes. Adaś jak zobaczył waniliowo truskawkowe cudo, sam złapał za widelec i zaczął pałaszować smakołyk.
Bawiliśmy się wspaniale, nastroje były po prostu bajeczne, a do tego jeszcze w domy czekała na Adasia mała ciuchcia z drewnianych klocków, którą bawił się aż do wieczora.
Nie zapomnimy tych ciepłych chwil, tej miłości i radości. Mam nadzieję, że ta pozytywna energia zostanie w nas na długo.

Dzień Dziecka

2014-05-31T20:30:00.000+02:00

Jest taki szczególny dzień w roku, który wraz z pojawieniem się na świecie własnego potomka staje się dla każdego rodzica wyjątkowym świętem, "Dzień Dziecka".
Chcieliśmy uczcić to święto w wyjątkowy sposób. Nasz syn jest jeszcze młodziutki, ale jestem pewna, że jego pamięć zaczyna powoli rejestrować to co się dzieje, zatem mamy czas by budować piękne wspomnienia z dzieciństwa. Adaś lubi zabawki, smakołyki i nowości. Nade wszystko jednak lubi bawić się na świeżym powietrzu i poznawać świat. Postanowiliśmy więc uczcić "Dzień Dziecka" wizytą w Zoo.
Akurat była sobota, dzień śpiocha dla mamy (kiedy to może pospać dłużej, bo tata zajmuje się synkiem). Chłopaki wstały po 7.00, zjedli jajecznicę i pobawili się do momentu aż mama się wyspała. Jak tylko łyknęłam kawę i spałaszowałam twarożek (chowając się w kuchni, bo inaczej pewien mały amator serka waniliowego nie dałby mi zjeść spokojnie), spakowałam małemu wałówkę na cały dzień. Torba termiczna na piwo (prawdopodobnie najlepszy wynalazek na letnie wypady) była pełna pyszności, napoje spakowane, "karoca" gotowa do drogi. Pojechaliśmy więc. Już sama droga do Zoo była pełna ochów i achów, gdyż Adasiek ma fazę na pociągi, zatem podróż metrem i tramwajem zwanymi "Ciucia" wzbudzały większą radość niż kilka tygodni wcześniej. Wysiedliśmy koło słynnego wybiegu niedźwiadków i już same miśki wprawiły Adasia w zachwyt. Natomiast gdy przekroczyliśmy bramę Zoo zaczęła się magia.
Najpierw udaliśmy się do ptaszarni. Adam lubi obserowować osiedlowe wróble i wrony, w pobliskim parku karmimy kaczki, zatem latające towatzystwo to coś co zna i lubi. Na widok flamingów wykrzykną "gęgę", co nas pozytywnie zaskoczyło. Wszystkie duże ptaki wodne, przez łabędzie po pelikany były nazywane "gęgę". Po zachwycających pierzastych stworzeniach przyszedł czas na naczelne. Małpy okazały się równie ciekawe, ale za rogiem czekała na nas obowiązkowa atrakcja. Kucyk. To taka tradycja w naszym Zoo, na kucyku mieli zdjęcia dziadkowie, rodzice, a teraz kolejne pokolenie, nasz synek. Przejażdżka na kucyku bardzo się Adasiowi podobała, a oprawione zdjęcie stoi teraz na półce przy łóżeczku. Koniki tak przypadły do serca naszemu smykowi (moja krew), że zostaliśmy jeszcze chwilę przy zagrodzie kucyków. Następnie odwiedziliśmy większe zwierzaki, z których prawdziwy zachwyt wzbudziły słonie. Drugie śniadanie Adaś zjadł z nosorożcami, a potem odwiedziliśmy żyrafy. Byłam przekonana, że mój malec zachwyci się mini zoo przy placu zabaw, ale on odkrył ciuchcię... Zafundowaliśmy naszemu wielbicielowi kolejnictwa przejażdżkę kolejką, wszystko było wspaniale do momentu wysiadania z wagonika. Ze łzami w oczach mały odkrywca żegnał ciuchcię, całe szczęście szybko zainteresował się kolejnymi atrakcjami. Nieco zmęczeni zwiedzaniem przysiedliśmy w jednej z licznych knajpek i spałaszowaliśmy grillowane smakołyki. Po jedzeniu, z nowymi siłami udaliśmy się na spotkanie oko w oko z dużymi kotami. Duże, małe, pantery, tygrysy, lwy, wszystkie koty to dla Adasia "ciki ciki" (bo kici kici brzmi widać zbyt banalne). Kocim tropem doszliśmy do kolejnego ważnego punktu wycieczki, akwarium. Hipcie były fajne, ale to wielkie akwarium z rybkami za szklaną taflą (której można było dotykać) urzekło Adasia. Spędziliśmy mnóstwo czasu na ganianiu za rybkami. Cudowna zabawa. Rekinarium, chluba Zoo, było dla naszego szkraba jeszcze zbyt poważne, wolał salę z rybkami. Gdy opuściliśmy wodny świat przypomnieliśmy sobie, że coś ważnego nam umknęło, pawilon z gadami i płazami. Adaśko kocha żabki i obowiązkowo musieliśmy je odwiedzić. To dopiero była atrakcja. Podczas gdy tata nosił brzdąca od jednego terrarium do drugiego i pokazywał mu coraz to inne cuda, mama odwiedziła sklepik i nabyła na pamiątkę zieloną żabę i żółtą jaszczurkę, ale to była niespodzianka na później. Po przygodzie w świecie krokodyli udaliśmy się spacerkiem do nieco bardziej puchatych zwierzątek, kopytnych. Pawilon z bezkręgowcami z pewnością za kilak lat zachwyci naszego chłopca, ale na razie odpuściliśmy ten punkt. Żubry, wielbłądy, lamy, wszystko to było bardzo ciekawe. Po przerwie na lody (i karmieniu wróbelków wafelkiem) odwiedziliśmy bardzo sympatycznego osiołka, jakieś jeleniowate i powoli udaliśmy się w stronę kolejnego "ciki ciki", geparda. Od kota poszliśmy do pingwinów. Oj to było super, pingwiny zupełnie jak z bajki "Pingu", pływały, człapały, całe wesołe stadko widzieliśmy! Foki były niestety zajęte nurkowaniem, ale za to polarne niedźwiedzie prezentowały się w pełnej krasie, młode, silne, piękne. Strasznie się Adasiowi podobały. Wesoła wydra spała za to w najlepsze. Obejrzymy jej popisy następnym razem. Z żalem żegnaliśmy się z tą wesołą menażerią podziwiając na odchodnym żurawie. Adaś słaniał się w wózku, ale z nadmiaru wrażeń nie zasnął. Tym bardziej, że w rączkach ściskał "Aciuka" i "Kumkum" (jaszczurka i żaba). Prezent na początku lekko przestraszył smyka, który nie bezpodstawnie wziął zabawki za żywe stworzenia. Szybko okazało się jednak, że zwłaszcza żabka jest bardzo sympatyczna. Jaszczurka została obłaskawiona dopiero w domu. Po takim spacerze z chęcią spałaszowaliśmy domowy obiad. Ku memu zdziwieniu Adaś przyssał się do mojej ogórkowej (alternatywą była pomidorówka). No i oczywiście "Aciuka" i "Kumkum" zostały uroczyście obwiezione po mieszkaniu ciężarówką Adasia.
Piękny to był dzień i na długo zostanie w moim sercu. Tym bardziej, że spędziliśmy go we troje, w cudownej, ciepłej atmosferze, trzymając nasze szczęście w ramionach (nieco omdlałych).
Dla mnie to też był prawdziwy "Dzień Dziecka"! Nie mogę się doczekać kolejnego!

Stokrotki

2014-05-13T10:12:00.001+02:00

Jak ten czas leci! Dopiero co cieszyłam się ciążą, rosnącym brzuszkiem i moim w nim maluszkiem. Z ciekawością studiowałam zdjęcia usg i zachwycałam się zarysem główki, stópki, moim ludzikiem. Ciąża minęła w oka mgnieniu i już tuliłam w ramionach największe szczęście jakie istnieje, moje dziecko, mojego synka. Z bezradnego niemowlaczka szybko wyrósł rezolutny chłopczyk, który dziś zaczyna mówić (i to już w naszym, dorosłym, języku) i pewnie kroczy przez świat na własnych nóżkach, z dziecięcą ciekawością poznając wszystko wokół. Każda godzina z nim jest wyjątkowa, każda nowa umiejętność mnie cieszy, a jego fascynuje. Wspaniale jest towarzyszyć mu w tych przygodach. Zadziwia mnie, że ten człowieczek ma dopiero półtora roku, a już tyle wie, tyle rozumie i tak szybko rośnie i się zmienia.
Rodzicielstwo to trudna droga, wymaga wyrzeczeń, wymaga siły, wymaga cierpliwości, wymaga bezwzględnego zaangażowania, inaczej nie wychodzi. Ale gdy po tych wszystkich trudach mój synek sam z siebie zrywa z trawnika stokrotki i z uśmiechem wręcza mi je mówiąc "mama", to jestem najdumniejszą mamą świata!

Droga mleczna - co zdobić z mlekiem modyfikowanym cz.III

2014-05-13T09:56:00.000+02:00

Dziecię odmówiło konsumpcji nowo zakupionego mleka modyfikowanego i nie wiecie co z tym fantem zrobić aby nie zmarnować? Może tym razem coś tylko dla dorosłych?

Adwokat!?

Potrzebujecie:

10 całych jajek

2 szklanki cukru

1 szklanka mleka w proszku

½ litra spirytusu

2 szklanki przegotowanej zimnej wody

Jajka ubić z cukrem na puszystą pianę. Dodać mleko w proszku i zmiksować. Następnie powoli wlewać spirytus i wodę, cały czas miksując.
Z podanych składników wychodzi 1,75 litra adwokata :D

Spożywać na przykład wtedy, gdy pociecha śpi u dziadków, a Wy odpoczywacie od trudów rodzicielstwa w domowym zaciszu. Na zdrowie!

Droga mleczna - co zrobić z mlekiem modyfikowanym cz.II

2014-05-13T09:49:00.004+02:00

Kolejny przepis na wykorzystanie mleka modyfikowanego, bardzo apetyczny:
http://www.smaczny.pl/przepis,milky_way
Copyright © Smaczny.pl

Milky Way

Biszkopt:

6 jajek

1 szklanka cukru

1 szklanka mąki pszennej

1 łyżeczka proszku do pieczenia

2-3 łyżki kakao

Masa mleczna:

½ szklanki mleka

¾ szklanki cukru

2 opakowania cukru waniliowego

25 dag margaryny

2 szklanki mleka w proszku ("pełnego")

Polewa:

15 dag czekolady mlecznej

około 6 łyżek mleka

Sposób wykonania:

Białka ubić, dodać cukier i nadal ubijać. Dodać żółtka i jeszcze ubijać. Następnie dodać mąkę pszenną, proszek do pieczenia i kakao. Delikatnie wymieszać. Ciasto wylać do wysmarowanej tłuszczem prostokątnej formy o wymiarach 25 na 36 cm. Włożyć do nagrzanego piekarnika i piec około 25 minut w temperaturze 170 °C. Ostudzić i podzielić na dwie części.

Mleko zagotować z cukrem i cukrem waniliowym. Ostudzić. Miękką margarynę utrzeć na puszystą masę, dalej ucierając dodawać ostudzone mleko z cukrami i mleko w proszku.

Na jedną część biszkoptu wyłożyć masę mleczną, i przykryć drugą częścią biszkoptu. Czekoladę rozpuścić z mlekiem na małym ogniu i polać wierzch ciasta. Schłodzić w lodówce.

Smacznego.

Droga mleczna - co zrobić z melkeim modyfikowanym?!

2014-05-13T09:41:00.001+02:00

Zmiana mleka modyfikowanego na inny rodzaj niż do tej pory serwowane jest dużym wyzwaniem. Żeby przestawić malucha na picie innego produktu zaleca się na początku mieszanie mleka "nowego" ze "starym" i zmienianie proporcji do całkowitego wyeliminowania "starego". Problem polega na tym, że mali ludkowie mają ściśle określone gusta smakowe i choćby odrobinę zmieniony skład napoju powoduje, że brzdąc nie weźmie nawet łyczka. I bądź tu mądry dorosły człowieku. Często wyzwanie kończy się fiaskiem, a my zostajemy z opakowaniem mleka, z którym nie wiadomo co począć, no do kawy mi się w każdym razie nie komponuje ;)
Koleżanka w pracy na wieść o moich problemach opowiedziała mi przez jaką wieloetapową drogę mleczną przeszła ze swoją córką. Nie zazdroszczę. W efekcie miała podobny problem jak i ja, pełne opakowanie mleka w proszku, które przecież żal wyrzucić. Dodawała więc to mleko do innych potraw przygotowywanych dla córki, szczególnei do deserów. Postanowiłam poszukać przepisów, w których można wykorzystać mleko w proszku.
Oczywistym wydaje się budyń.
Zastanawiałam się nad sernikiem na zimno.
Aż tu inna znajoma podpowiedziała mi, że ona z tego mleka (gdyż miała identyczny kłopot ze swoją pociechą) robiła masę mleczną i przekładała nią wafelki. Proste i genialne! Torcik waflowy! Jako, że lubię słodycze, to od razu wyszperałam w necie przepis:

http://www.mojewypieki.com/przepis/wafelek-z-masa-mleczno---nugatowa

Jako, że w czeluściach internetu czasem giną wcześniej istniejące strony, to pozwolę sobie część przepisu, na masę mleczną, zamieścić także tutaj:

1/4 szklanki mleka
1/4 szklanki cukru
175 g miękkiego masła
1 szklanka mleka w proszku (najlepsze pełne 'niebieskie', ale może być też odtłuszczone w granulkach - ja takiego użyłam)

Mleko zagotować z cukrem w małym garnuszku, mieszając. Jak tylko cukier się rozpuści, ściągnąć z palnika, ostudzić.

Masło ubić mikserem na najwyższych obrotach na jasną, puszystą masę. Stopniowo dodawać mleko (po łyżce), dalej miksując, aż masa będzie gładka (zbyt szybkie dodanie mleka grozi zważeniem się masy). Dodać mleko w proszku i zmiksować.

Przełożyć wafelki, schłodzić i smacznego!

My trzy i jeden Ty!

2014-03-07T14:47:00.002+01:00

eR,

My trzy i jeden Ty,

biedny, biedny mój ty Ty!!!

Princess Pan i Ryczące Trzydzieski

2014-03-07T14:43:00.000+01:00

Naszły mnie ostatnio refleksje natury egzystencjalnej. Jako, że u kilku osób jakie znam lepiej lub gorzej nastały w życiu spore zmiany. Mimo iż każda z tych historii jest inna to wbrew pozorom wiele je łączy. Mianowicie czas, a dokładniej czas i jego znaczenie w życiu ludzi po 30 roku życia.
Moje pokolenie i jego okolice jest życiowo niepookładane. Wielu znajomych nie odnalazło się we wcześniejszych związkach, wielu chciało się wyszaleć, bawić się i mieć swój czas i swoją młodość, ale co za tym idzie (czasem niezawinienie, a czasem na własne życzenie) zmarnowali szmat czasu. Niestety media bombardują nas bajkami o życiu szczęśliwych singli, o szalonych bożyszczach typu "Piotruś Pan" i ich damskimi odpowiednikami "Princess Pan". Wiedzieliście, że pojawiło się takie określenie? Na kobiety, które nie chcą dorosnąć? Nawet w "Nwesweeku" znalazłam artykuł na ten temat i w definicja "Princess Pan" dotyczy "dorosłych pań, które wciąż zachowują się jak młode osoby. Mimo swojego wieku w szafie mają młodzieżowe ubrania, na dodatek w podobny sposób spędzą swój czas wolny. Zamiast z rodziną, wychowując dzieci, spędzają go w towarzystwie innych wiecznych dziewczynek robiąc to, na co mają ochotę.". Oj znam parę kobiet, które być może nieumyślnie wpadły w tą pułapkę młodości. Skutki bywają bolesne, bo czas niestety płynie, także w bajkowych krainach...
Teraz wiele z tych osób otwiera oczy i z przerażeniem odkrywa, że właśnie mija czas na to by się ustatkować, że już najwyższa pora, już niemal jest za późno... Zaczyna się lekka panika, bo nikt kto jest normalny i zdrowy na umyśle nie chce żyć w samotności.

Problem mają zwłaszcza kobiety, bo jakoś tak się składa, że facet zawsze sobie przygrucha gołąbeczkę, zaś gołąbeczka po trzydziestce musi mocno zrewidować swoje kryteria w stosunku do panów. Przede wszystkim musi sama wiedzieć czego chce. Jeśli rodziny, dzieci, stabilizacji, to musi się uwijać, wszak matka natura nie da nam już zbyt wiele czasu... Jeśli szuka jedynie stałego partnera, to także musi mieć jasno sprecyzowane jakiego. Ciężko znaleźć inteligentnego, wyględnego, wolnego i ustawionego faceta koło trzydziechy. Tacy zazwyczaj właśnie wiją gniazdka z partnerkami dwadzieścia plus. Z kolei wiązanie się z człowieczkiem z przeszłością, no umówimy się, w wieku trzydziestu paru lat to każdy już jakąś przeszłość ma, a i nie rzadko pamiątki po niej, chociażby w postaci ex małżonka, wymaga kompromisów. Zwłaszcza, gdy jedna ze stron lub obydwie mają dzieci z poprzednich związków. Wszystko to jest szalenie skomplikowane i obawiam się, że jedyną receptą na szczęście jest w takiej sytuacji dyplomacja. Jeśli dwie strony chcą się ułożyć i budować razem przyszłość, to muszą coś poświęcić w imię miłości.
Nie piszę tego tekstu by krytykować moje znajome. Po prostu uświadomiłam sobie skalę tego zjawiska w moim środowisku i z lekka mnie to przestraszyło. Tym bardziej, że każda z osób, o których myślę jest naprawdę wartościowa, zadbana, pełna radości życia i otwarta na nowe znajomości. Wiem, że w wielu przypadkach nie miały wpływu na to, że znalazły się w takiej sytuacji. Teraz jednak zaczynają od nowa. Właśnie jako kobiety trzydzieści plus. Ciężko jest znaleźć to szczęście. Ciężko na nowo układać sobie życie. Trzymam mocno kciuki za każdą z moich kobietek, wierzę, że dadzą radę.
Ja muszę przyznać uczciwie, że miałam cholernie dużo szczęścia, że odnalazłam się z eR we właściwym czasie. Naprawdę doceniam bardzo to co razem budujemy. Dziękuję Ci kochany. Wiem, że nie łatwa ze mnie partnerka. Z Ciebie też niezłe ziółko. To żeśmy się dobrali. Każdemu tego życzę.

Poranek zalatany.

2014-03-05T09:21:00.001+01:00

Uwielbiam ten domowy rozgardiasz o poranku. Co prawda wszystko dzieje się w szalonym tempie i często z nie wyrabiam się ze wszystkim, ale jak tak popatrzę z na to z boku, to jest uroczy obrazek.
Mały radośnie gania po domu, obwieszcza światu, że oto nastał nowy dzień, że on już wstał, że wstała mama i zaraz wstanie tata (już synek o to zadba). Potem ja muszę to moje szczęście małe przebrać, podać śniadanko, a tata w tym czasie pół przytomny robi nam kawę. Mnie i sobie. W pędzie szykuję się do wyjścia, a moi panowie już po śniadaniu oglądają bajkę. Szybkie buziaki, pożegnanie i lecę do pracy.
Za to po południu jest zabawa, jest szaleństwo, jest mnóstwo miłości czułości. I choć wieczorem nie mam siły ogarnąć wszystkiego tego co bym chciała, to jestem szczęśliwa. Ten mały człwoeiczek daje nam tyle pozytywnej energii, uśmiechu i nadaje życiu najwyższą wartość.

Rdza

2014-03-04T13:07:00.000+01:00

Rdza zżarła mi znajomość. Paskudna, zażarta i naprawdę wielgachna. Skład ma wybitnie paskudny, bo jest w nim smutek, samotność, wiele niewypowiedzianych, a jak się okazało ważnych rzeczy, a najbardziej zjadliwym jej składnikiem okazała się prawda.
Prawda, której zabrakło. Prawda, na którą w imię lepszej sprawy wszyscy przymykali oko. Prawda, która boli zarówno tego kogo dotyczy, tego, kto ją ujawnia jak i tych, którzy o niej wiedzą.

Wiem, że nie można ochronić człowieka przed nim samym. Musiałam jednak przestać udawać, że jest pięknie i zrobić coś, choćby i niewłaściwego, by ta tajemnica poliszynela została odkryta. By opadła zasłona skrywająca przeżartą na wskroś postać. Wszyscy to wiemy, wszyscy to widzimy i wszyscy przymykamy oczy. A to najgorsze co może być, bo rdza się rozprzestrzenia. Może dzięki temu, że zdobyłam się na to szaleństwo uda się ocalić choć odrobinę skarbu jaki pochłania zaraza. Bo jest co, bo jest kogo. Nawet jeśli z powodu mojego działania stracę tą znajomość, to jeśli w jakikolwiek sposób pozwoli ono ocknąć się w końcu mojej gwiazdce, to było warto.
Sypie się rudy pył, skrawki metalu jak krwawe płatki śniegu... A podobno metale szlachetne nie rdzewieją. Przekonajmy się ile tej szlachetności zostało pod gangreną.
Mocno, wiem.

Marzec - to już marzec?!

2014-03-04T12:52:00.003+01:00

Styczeń przeszedł przez moje życie jak tornado. Dziwię się, że przetrwałam. Tyle się działo, w takim tempie, tak intensywnie, na tylu polach... a jednak jakoś udało mi się ten pierwszy miesiąc 2014 roku przetrwać i nie zwariować do końca.
Luty był przeze mnie wyczekiwany niczym zbawienie. Odetchnęłam w końcu, pookładałam sobie jako tako ten mój mały świat i nawet nie wiem kiedy wpadłam w objęcia marca.
Marzec zaczął się z przytupem, ostatnia sobota okazała się naprawdę wyjątkowa i z uśmiechem i radością zaczęłam nowy miesiąc. Miesiąc, który zapowada się wyjątkowo towarzysko.
Dziś są ostatki, zatem chwila przyjemności dla trojga, a gdy brzdąc zamelduje się w swoim łóżeczku, to już tylko dla dwojga.
Cieszę się na ten marzec, bo wiem, że czeka mnie w nim wiele miłych chwil z ludźmi, którzy są dla mnie wyjątkowi.

Będzie się działo.

2014-01-10T11:17:00.001+01:00

2014

Rok 2014

2 0 1 4

Zaczął się Nowy Rok. Trwa dopiero ciut ponad tydzień, a w moim życiu zmainy zaszły takie, że możnaby to rozłożyć spokojnie na kilka miesięcy. Emocje są olbrzymie, stres, napięcie, bałagan nam się w życiu zrobił taki, że wszystko to wydawało mi się kompletnie nie do ogarnięcia. Miałam chwilę paniki. Nerwy jeszcze mam pod skórą, ale powolutku, małymi kroczkami układamy wszystko na nowo.

eR rozkręca na całego nowy biznes. Ja staram się ogarnąć sprawy domowe, naszego synka i swoje zdrowie. Do tego doszła nam nieplanowana atrakcja, która całkowicie zmieniła organizację życia codziennego. Finał tych wydarzeń dopiero się krystalizuje. Najgorsze jest czekanie. Mimo nawału spraw, mimo iż miejscami nie wyrabiam, to nie umiem biernie czekać na rozwój wypadków. Niestety, czasem trzeba przyglądać się rozwojowi wypadków nim uda się je przejąć ster zdarzeń we własne ręce. O ile się tego chce. Ja "nie chcem, ale muszem" jak mówił pan prezydent.

Rok 2014 zaczął się od dużej dawki silnych wrażeń. Pozytywnych i negatywnych. Dla mojej psychiki to wybuchowy koktajl i wciąż nie odzyskałam spokoju ducha. Pracuję jednak nad tym. Mam nadzieję, że dalej będzie już spokojnie. Choć w naszym przypadku spokój to chyba pojęcie abstrakcyjne. Chaos okazl się być naszą domeną. Zatem mam nadzieję, że uda nam się względnie odnaleźć siebie w tym zamęcie. Jakby nie było siedzimy w tym razem, ramię w ramię, ręka w rękę. I to jest wielki plus.

Lets Fight!

2013-12-20T20:37:00.002+01:00

hmmm... pomruk zadumy...
Jeśli mam być szczera, to muszę to przyznać... w pewien przewrotny sposób jestem hazardzistką. Stawiam na czarnego konia. Na którego nikt inny nie obstawiał... Nie jestem nawet pewna czy on sam w siebie wierzy... A jednak pręży grzbiet i bije kopytami, gotów do szaleńczej szarży... Spięty... Gotowy... Start!
Wiem, że dla niego to ostatni dzwonek by zdobyć to czego pragnie. Czy jest dość zmotywowany? Czy jest dość zmobilizowany? Czy jest gotów by w tej ostatniej rundzie położyć wszystkich na łopatki? Wierzę, że tak. Wierzę w niego.
I trzymam kciuki.
Z całych sił.
Bo jego sukces, to moja wygrana.
Koło Fortuny.
Los.
Niech się dzieje, niech wali się świat, niech spłonie do fundamentów... Niech z tego żaru powstanie mój zwycięzca.

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia.

2013-12-20T12:11:00.002+01:00

Zgodnie z moim osobistym postanowieniem wprawiam się w miły, serdeczny i świąteczny nastrój. Pomagają mi w tym takie drobiazgi jak choćby ta urocza kartka.

Wszystkim moim czytelnikom życzę pogodnych Świąt Bożego Narodzenia, spędzonych w serdecznej, ciepłej i rodzinnej atmosferze.
Pamiętajcie, że to Wy kreujecie swoją rzeczywistość i jeśli zechcecie, to możecie tchnąć w te Święta prawdziwie magiczną atmosferę. Cieszcie się więc tą chwilą wytchnienia od codzienności i bawcie się dobrze!

Idą Święta.

2013-12-19T10:43:00.001+01:00

Wprawiam się powoli w świąteczny nastrój. Na biurku mam choinkę, bałwanka i świeczkę. Podjadając mandarynki narobiłam cytrusowego zapachu w całym biurze... Jest jakoś tak cieplej w tych służbowych relacjach.
Choć za oknem jest zielono i zimy, tej prawdziwej, nie widać, to jednak zmarzł mi nos, co jest wyraźnym znakiem, że jednak mamy grudzień.

Z dnia na dzień robi mi się lżej na sercu. Duże znaczenie ma tu zbliżający się urlop świąteczny, ale nie tylko. Bardzo się cieszę z przyjazdu mojego taty, z tego, że rodzina będzie w komplecie. Jeszcze bardziej cieszę się z tego, że będę mogła spędzić tyle czasu z moimi kochanymi chłopakami, i tym małym i tym dużym. Nie mogę się już doczekać tradycyjnego pieczenia świątecznych ciasteczek i ubierania choinki. Bardzo jestem ciekawa jaką minę zrobi mój synek na widok przystrojonego drzewka. Jestem pewna, że będzie zachwycony. Tymczasem pozdrawiam!

Jaki prezent dla dziecka powyżej 1 roku?

2013-12-18T12:18:00.001+01:00

Co można podarować człowieczkowi, który zaczyna samodzielnie odkrywać świat? Każdy brzdąc jest inny, ja napiszę jakie pomysły na prezenty wydały nam się najciekawsze i najpraktyczniejsze dla naszego szkraba, który dziś kończy rok i dwa miesiące.

Mebelki

Mały człowiek chce być traktowany poważnie, więc powoli będzie sposobił się do siedzenia przy stole, polegiwania na kanapie, zatem można pomyśleć o tym by zaopatrzyć go w:

Niski stolik i krzesełko, będzie mógł przy nim ćwiczyć samodzielne jedzenie, rysować i bawić się.
Siedzisko - puf - worek sako - wspaniała rzecz takż edla rodziców, można zalec obok malca i w parterze, ale nie na podłodze uczestniczyć w jego zabawach. Jest w różnych rozmiarach, my kupiliśmy mały, dziecięcy, a i tak zajmuje metr kwadratowy, zatem przemyślcie aranżację wnętrza z takim mebelkiem.
Fotelik - miniaturowy mebelek, buć może przypadnie do gustu małemu kino maniakowi w trakcie oglądania bajki, my alurat mamy wyżej wymienione siedzisko i mały zaczyna je lubić, więc fotelik odpuszczamy.
Lampka - to nie mebel, ale niech będzie, że wyposażenie - w pewnym wieku dzieci zaczynają czuć się niekomfortowo w całkowitych ciemnościach i mała nocna lampeczka może im pomóc przespać noc spokojnie. Poza lampkami tradycyjnymi przydatnymi gadżetami są mini lampki wkładane do kontaktu, mogą na przykład oświetlić drogę do łazienki, no, ale to dla starszych dzieci. Mnie spodobał się gadżet w postaci lampki ledowej w silikonowej obudowie. Lampka się nie nagrzewa, maluch może ją mieć pod ręką i sam uruchomić. Można ją również postawić w pobliżu łóżeczka, a jej przyćmione światło nie drażni oczu. Takie lampki nazywane "duszkami" mają różne kształty, od obłych po wymyślne misie i inne zwierzaki. Niektóre świecą jednym kolorem, inne tęczą barw. Ich ceny w zależności od firmy, kształtu, wielkości i opcji wahają się od około 50 do 250 zł.

Zabawki.

Zabawek mamy dużo, co jakiś czas warto je przejrzeć, schować lub oddać kolejnemu maluszkowi te, z których nasz szkrab wyrósł. Ważne, by zabawki były dobrane do wieku dziecka i do jego percepcji. Zbyt poważna zabawka nie spełni swojej roli, a gdy dziecko do niej dorośnie to może się nią już znudzić. Co zatem polecamy dla dzieci powyżej roku?

Klocki. Na przykład podstawowe zestawy Duplo.
Zabawki "uczydełka", nasz syn uwielbia helikopterek do literek i cyferek, poza przyciskami uruchamiającymi melodyjki i teksty ma też piłeczki do wrzucania w otwór śmigła i to jest genialna zabawa.
Lalka. Nawet dla chłopca, jedna wystarczy. Taka lalka typu bobas jest dla dzieck afascynująca, może na niej pokazać gdzie lala ma oko, nos, buzię, rączkę, nóżkę, może lalę głaskać po włosach, wozić w samochodzie, polecam.
Zabawki do pchania i ciągnięcia, duża ciężarówka na sznurku, w której malec może wozić misie, czy inne skarby jest jak dla mnie niezbędna.
Miniatury sprzętów domowych. Wiadomo, że najlepszymi zabawkami są podebrane prawdziwe łyżki, garnki, durszlak, ale są też zestawy dziecięce, które mogą dać wiele radości dzieciom. Zauważyłam, będąc w Ikei, że dzieciaki obydwu płci z wielkim zapałem bawiły się mini kuchnią ze zlewem.

Ubranka

To zawsze dobry pomysł, bo dzieci rosną szybko. Warto zapytać rodziców, czego maluch potrzebuje i w jakim rozmiarze. Ciut większy jest lepszy niż za mały. Nam obecnie potrzebny jest pajacyk do spania, bo Adam rozkopuje się w nocy i ściąga skarpetki. Mały gorący facet! Zatem ciepły polarowy pajacyk ze stopkami jest niezbędny.

Kosmetyki i produkty żywnościowe.

Jak wcześniej pisałam, to dobry prezent, bo mleko modyfikowane, pieluszki, chusteczki, płyny do kąpieli, balsamy, kremy, pudry i inne kosmetyki schodzą na bieżąco i stanowią znaczną część wydatków na malucha. Zatem puki dziecko jest na tyle małe, by nie przejmować się prezentami (aż tak bardzo), to naprawdę zachęcam do takich praktycznych zakupów. Pytajcie rodziców, co oni na to, czego potrzebuję, jakie marki i rozmiary (zwłaszcza przy pieluchach) są ich ulubione.

Za czym tęskni mama.

2013-12-17T11:16:00.000+01:00

Kocham moją rodzinę, są całym moim życiem, całym moim szczęściem i całym moim światem. Mój partner ma wobec mnie niemal niewyczerpane pokłady cierpliwości. Zawsze mogę na niego liczyć, zwłaszcza w chorobie, czy stresie, to bezcenne wsparcie. Czasem kilkoma słowami patrowi zupełnie zgasić mój gniew. Ja aż taka spolegliwa nie jestem, ale szczerze mówiąc, to wszystkie jego wady razem wzięte nie są wcale tak poważne. Sama przecież nie jestem od nich wolna. Gorzej, że jedna, koronna przywara jest u nas zdublowana. Lenistwo... Cóż, każdy musi mieć jakieś słabe strony. Nasz synek nadał nowy sens naszemu życiu, naszemu związkowi. Daje nam nieustanne powody do dumy i radości, uczy nas także pokory i dojrzewamy przy nim, doroślejemy...
Mimo wszystko, mimo całej miłości jaka jest między nami ja czasami po prostu czuję, że nie mam na to wszystko siły. Są takie chwile, gdy tęsknię nie tylko za byciem bezdzietną, ale też za byciem singlem. Wspominam, jak po powrocie z pracy nie musiałam robić absolutnie nic! Teraz od razu przejmuję opiekę nad synem, jemy obiad, bawimy się, muszę mieć go cały czas na oku. Kiedyś bywało, że pranie wstawiałam raz na tydzień, obecnie pralka chodzi prawie codziennie (jak tylko zrobi się miejsce na suszarce). Swego czasu gotowałam wyłącznie gdy miałam ochotę, syn wymaga jednak regularnych i zbilansowanych posiłków, a te domowe są relatywnie tańsze od słoiczków, że o walorach zdrowotnych nie wspomnę. Mój mężczyzna też samą miłością nie żyje, zatem i jego trzeba karmić. No i dawno, dawno temu sprzątałam raz w tygodniu i wystarczyło w zupełności, porządek jako taki był zawsze. Porządek - obecnie dla mnie słowo abstrakcyjne. Wszechobecne zabawki, wózek malucha (plus folia przeciwdeszczowa i śpiworek na nóżki), sterta rzeczy do prania, do prasowania, zakupy, gotowanie, no i zimowy kurz z kaloryferów, to wszystko wraz z mokrą aurą na zewnątrz sprawia, że o porządku mogę pomarzyć. Jestem w stanie utrzymać go jeden wieczór.

Wspominam z prawdziwym rozrzewnieniem jak nikomu nie musiałam się z niczego tłumaczyć, z nikim nie musiałam konsultować godziny powrotu z pracy, czy umawiać się kiedy mogę iść na kawę z kumpelą i o której z niej wrócę... Byłam taka wolna! Jakie to było piękne. Zwłaszcza z obecnej perspektywy. Staram się przypomnieć sobie jak wtedy spędzałam dni. Po powrocie z pracy mogłam zalec z książką na kanapie, wyciągnąć się i zrelaksować. Mogłam zjeść na obiad kubełek lodów i popić go kieliszkiem wina i dalej odpoczywać, a wieczorem wyskoczyć ze znajomymi na ploty. Albo mogłam nie wracać do domu, łazić po sklepach, albo jechać do kumpeli i spędzić z nią całe południe i wieczór. Nie było problemem wyjcie do fryzjera. Znajomi bywali u mnie często, mój dom był ich domem.Weekendy były zaś czasem na wizytę w ulubionej tawernie i śpiewanie szant do rana, no chyba, że zachciało mi się klubowych klimatów, wówczas czekało śródmieście. Po nocnych eskapadach zaś czekało mnie wówczas coś, za czym dziś tęsknię najbardziej. Sen. Błogi. nieprzerwany sen. Do oporu, do południa, albo dłużej, jeśli tylko zechcę... Tak, zdecydowanie snu brakuje mi dziś najbardziej.

Dziś szum zmywarki współgra z szumem pralki, odkurzacz nazywa się "brumba" i mieszka w szafce pod zlewem, a każde jego użycie (częste) budzi zachwyt mojego synka, który puki co chętnie włącza się w zabawę w sprzątanie a to rekwirując mopa, a to dzierżąc w małych rączkach znalezioną pod stołem konewkę.
Kocham ten mały świat, choć są takie dni, jak dziś, gdy tęsknię za tym dużym światem. On jednak może na mnie zaczekać.

Jak odpalić auto z kabli?!?

2013-11-26T10:50:00.002+01:00

Jak odpalić auto z kabli?!? Instrukcja dla blondynki (gdyż takowy kolor włosów na głowie mam, zatem proszę się nie czepiać).

Akumulator zdechł, z pychu nie idzie. Zatem kable. Potrzebne będzie 2 auro, ze sprawnym akumulatorem, albo też akumulator przenośny, bo sa takie bajery, no i kable.

Odpalamy!

Jak?

Ustawiamy samochody tak, żeby można było swobodnie sięgnąć kablem od akumulatora do akumulatora.

Wyłączamy wszystko co żre prąd w samochodzie, WSZYSTKO! Klimę, radio, światła, wszystko off! Silniki też, w obydwu autach.

Otwieramy maski, z kelm akumulatorów (takie dwa „guziki”, po jednym na rogu tej prostokątnej skrzyneczki) zdejmujemy albo odpinamy osłonki.

Kabelki. Kabelki są dwa, czerwony i czarny. Na końcach mają szczypce. Najpierw podłączamy czerwony przewód do sprawnego akumulatora, za pomocą tychże szczypców. Podłączamy się do klemy akumulatora w miejscu "+" (czerwone do czerwonego, w niektórych modelach jest kolorowo) a potem do tego nie sprawnego.

Następnie podłączamy czarny przewód w tej samej kolejności, od „dawcy” do „biorcy”. Minus
do minusa.

Gdy kable są podłączone odpalamy silnik w sprawnym samochodzie i naciskamy lekko pedał gazu do uzyskania około 1500 obrotów. Podczas tej czynności najlepiej mieć samochód na luzie przy biegu koniecznie ze wciśniętym sprzęgłem, żeby nie pojechać.

No i już! Teraz ładujemy! Najlepiej poczekać chwilę.

Zdrowaśka. Czy inne zaklęcia, modlitwy, błagania, czyli mantra „działaj, działaj, działaj”.

Po mniej więcej minucie odpalamy samochód z niesprawnym akumulatorem. Jeśli udało się odpalić to lekko zwiększamy obroty, 1500 -2000 i tak przytrzymujemy jakieś 2 minuty. Pacjent będzie żył.

Skoro wszystko działa, to pora się rozłączyć. Kable odłączamy nie gasząc silnika zmartwychwstałego samochodu w kolejności odwrotnej, znaczy najpierw odpinamy czarny, potem czerwony. Już!

Samochód dawcy może zgasić silnik.

Reanimowane auto nie gasi silnika, musi się rozruszać żeby wrócić do życia, więc przyda mu się dłuższa trasa. Kable bierzemy ze sobą na wycieczkę, na wszelki wypadek, gdyby operację trzeba było powtórzyć.

Proste. Powodzenia!

Niechętny rycerz

2013-11-26T10:44:00.001+01:00

Kilka dni temu postanowiłam wyratować z opresji koleżankę, której akumulator wymagał reanimacji w postaci odpalenia z kabli. Jak tylko mój mężczyzna o tym usłyszał to nie zapałał entuzjazmem. Jednakże jak zobaczył mnie z kablami pod pachą i kluczykami w ręku, to natychmiast spakował naszego synka na drogę i kategorycznie oznajmił, że jadą ze mną. I tak zamiast babskiej akcji ratunkowej dorobiła się koleżanka wybawiciela męskiego. Co prawda ten dobry uczynek nie wzbudził rycerskiego zapału, ale już podziękowania w postaci butelki wina bardziej przypadły mu do gustu. Faceci. Tacy bezinteresowni. Ucz się synku, ucz, jak się jest dla ludzi życzliwym, to dobro do Ciebie wraca. Albo flaszka. Co dobrem wielce wymownym i namacalnym jest.
Podsumowując - auto zostało odpalone i bezpieczne odwiezione do mechanika.
Przy tej okazji, jako, że na moim blogu jest przecież wszystko, postanowiłam też zamieścić instrukcję jak odpalić aluto z kabli. Instrucja dla blondynki w kolejnym poście ;) Zapraszam.

Kobieto puchu marny! Nie daj się!!!

2013-11-22T12:09:00.000+01:00

Siedzę sobie komfortowo i buszuję po popularnym portalu społecznościowym i widzę kłopot. Kłopot ma moja przyjaciółka, osóbka zdolna, dzielna, samodzielna. Padł jej akumulator i szuka „dawcy” z kablami żeby go reanimować. No i co? No i posypały się męskie dobre rady, o odpalaniu na pych (przy pomocy brata), o prostowniku i przedłużaczu i inne jakieś takie… ale żaden kolega zmotoryzowany się nie znalazł, wszystko bez samochodów. Cóż. Na pych ni poszło, mimo iż rzeczony brat jest silnym dużym chłopem. Ewidentnie trzeba działać spod maski. Odzewu w tej materii brak. No to cóż, no to się piszę. W końcu mojej mamie nie raz się zdarzało zostawić samochód na światłach, ba, mnie też raz padł akumulator w rodzinnej rutututni, zatem praktykę mam, kable mam, czas też znajdę, zatem w sobotni poranek szykuje się nam akcja ratunkowa. Dam znać jak poszło!

Prezent dla małego dziecka, do 1 roku.

2013-11-18T10:30:00.000+01:00

Nie raz miałam taki problem, jaki prezent kupić dla dziecka w takim, a takim wieku. Najlepiej zapytać rodziców o czym marzy ich córka, synek. Co jednak, gdy dopiero będziemy rodzicami i głowimy się nad tym co by okruszkowi sprawiło radość?
Maluszek po urodzeniu ma niewielkie potrzeby "zbawkowe". Najważniejsza jest bliskość rodziców, jedzonko, czysta pielucha, ciepłe i bezpieczne miejsce do spania. Koniec. No, ale co jeszcze? Opcji jest mnóstwo, a po kwadrancie w sklepie z zabawkami można dostać oczopląsu. Nie dajcie się zwariować. Pamiętajcie o kilku rzeczach. Bardzo małe dzieci widzą kontrasty, czerń, biel, czerwień, zatem proste i wyraźne kształty będą bardziej przyciągały ich uwagę niż spokojne pastele. Pstrokacizna, starszy brzdąc będzie zachwycony tym miśkiem od którego bolą Was oczy (i nie chodzi o neonowe kolorki), nie znaczy to jednak, że musicie kupować brzydactwa. Oto lista rzeczy, która bardzo się nam przydała w pierwszym roku życia naszego synka, może znajdzie się coś, co przypadnie Wam do gustu:

- leżaczek bujaczek, gdy brzdąc ma kilka miesięcy, ale jeszcze nie siedzi sam, to bezpieczne i wygodne miejsce dla niego (ZAWSZE ZAPINAJCIE PASY). Z bujaka więcej widzi (regulowana wysokość oparcia), można go przenieść i być blisko a jednocześnie zająć się przez chwilę innymi obowiązkami. Wybór jest ogromny, od prostych lekkich bujaczków po takie multi zadaniowe z pozytywką i mechanizmem do bujania, ze stolikiem i chodzikiem (dla starszego dziecka). Wszystko zależny od Waszego gustu, przekonań, przestrzeni życiowej i portfela. My mieliśmy prosty lekki bujaczek i służył nam dopuki maluch z niego nie wyrósł (sprwdzajcie do jakiej wagi są bujaczki, my mieliśmy taki do 9 kg.)

- mata edukacyjna. To miękka kolorowa mata, z pałąkami na których zawiesza się zabawki. Dla dziecka, które jest maleńkie i nie umie nawet samo przekręcić się na boczek to wystarczająca rozrywka. Mata spokojnie posłuży jakieś pół roku jak nie więcej. Fajne, bezpieczne miejsce do zabawy, ale oczywiście pod okiem dorosłych.

- pozytywka, ze spokojną i niezbyt głośną kołysanką, najlepiej w formie małego pluszaka, którego można zamocować np. na łóżeczku, czy w wózku. Dzidziuś może słuchać melodyjki jeszcze w brzuchu mamy, będzie ja pamiętał po porodzie i miło kojarzył.

-światełka, małe dzieci lubią światełka, kolorowe migające (aby nie za bardzo, to grozi padaczką), gapią się na zapalone żarówki, a lampki choinkowe są magicznym zjawiskiem, ale niestety to nie dla maluszków... są jednak takiezabawki z bezpiecznymi światełkami i sprawiają one maluchom wiele frajdy.

- gwiazdka z nieba, wiecie, że są żutniki, które wyświetlają na ścianie gwiazdki, co może być miłym akcentem w dziecięcym pokoju i może pomóc maluszkowi w samodzielnym, spokojnym usypianiu.

- maskotka, miękka, milutka i bezpieczna, koniecznie sprawdźcie, czy ma atesty i jest bezpieczna, czy nie ma elementów które można urwać (oczy, nosek, kokarda itp) czy nie gubi włosia, taki bezpieczny pluszak będzie świetnym przyjacielem, będzie uspakajał i dawał poczucie bezpieczeństwa.Z czasem maluch dorobi się całej kolekcji maskotek i na pewno jedne będzie lubił bardziej, inne mniej, a preferencje będą się zmieniały. Co zrobić z górą pluszaków? Będą kurzyć się na półce? Zawsze można umieścić je w jednym pudle, albo worku, który będzie też siedziskiem dla starszego dziecka.

-szmacianka, taka przytulanka jak mini kocyk, często z grzechotką, albo z szeleszczącym materiałem w środku. No i z doszytymi metkami, bo maluszki uwielbiają gryźć metki, to zawsze najlepsza część zabawki!!!

-lusterko, zabawka z bezpiecznym lusterkiem będzie dla kilkumiesięcznego berbecia fascynująca.

- zabawka do wózka, dla kilku miesięcznego bobasa niezbędna rzecz, może być dopinana na klips i brzęcząca, grzechocząca, szeleszcząca, kolorowa, możne być taka montowana w poprzek wózka, na pewno umili spacery.

- zabawka do samochodu. Jedna z fajniejszych zabawek jakie dostaliśmy dla maluszka, to była pozytywka do samochodu, montowana na pałąku - rączce od fotelika, zabawka grała kilka melodyjek, świeciła, miała lusterko i grzechotka, synek ją uwielbiał. Teraz wisi ba bramce zamontowanej w drzwiach pokoju ;)

- książeczki, bajki czytane przez rodziców to najlepszy prezent, kolorowe książeczki do kąpieli także się sprawdzą i można je gryźć!!!

- gryzaki, zarówno takie z możliwością schłodzenia ich w lodówce, ajk i zwykłe, dla ząbkującego smyka to najlepszy prezent.

- grzechotki i zabawki, wybór jest wielki, każda ma etykietkę z informacją o wieku dziecka dla jakiego jet przeznaczona. Są też takie bajery, jak na przykład żyrafka Sophie, piszczący gryzak, który przez dłuższy czas był ulubioną zabawką naszego synka (miał wówczas jakieś 4-5 miesięcy).

-piłka, piłki i piłeczki różnych rozmiarów, ciężkości i faktur były przez długi czas ulubionymi zabawkami naszego smyka.

- płyty z muzyką dla dzieci, wybór jest ogromny, od piosenek, przez kołysanki i muzykę klasyczną, bo stare dobre "Bajki Grajki". Mój syn był zachwycony piosenką "Furman", zaśmiewał się przy niej i uwielbiał gdy śpiewałam razem z płytą. Teraz przebojem są "Jagódki".

- krzesełko do karmienia. Dla starszego dziecka, które samo siedzi i zaczyna przygodę kulinarną ważne jest miejsce, w którym może wygodnie poznawać nowe smaki. Wybór jest ogromny i warto pomyśleć jaki sprzęt będzie Wam najlepiej pasował.

- zabawki edukacyjne, grające, mówiące. U nas sprawdził się piesek firmy Fischer Price, "krzesełko uczydełko", liczący żłówik.

- ramka na zdjęcie, album, dla tych sentymentalnych rodziców.

-odcisk łapki, są specjalne ramki na zdjęcia, czy puzderka z bezpieczną glinką do zrobienia odcisku rączki, albo nóżki dziecka, to naprawdę fajna pamiątka.

- pamiętnik, w księgarniach są dostępne pamiętniki typu "pierwszy roczek", znów świetna pamiątka, ale tylko jeśli rodzice lubią takie sentymentalne podróże.

-poradniki, ja bardzo cenię sobie serię poradników Heidi Murkoff, "W oczekiwaniu na dziecko", "Pierwszy rok życia dziecka", "Drugi i trzeci rok życia dziecka", to duże wsparcie dla rodziców!

- książka o żywieniu dzieci, dostałam od przyjaciółki, są w niej proste, szybkie i zdrowe przepisy na dania dla małego brzuszka.

- ubranka, zawsze warto zapytać rodziców o ubranka, może przyda się nowa kurtka, bluza, bodziaki, koniecznie ustalcie rozmiar i zachowajcie paragon, żeby w razie czego rodzice mogli wymienić ubranko na inny rozmiar.

- kosmetyki i artykuły higieniczne, dla wielu rodziców i dzieci (!!!) to naprawdę dobry prezent. Wielka paka markowych pieluch będzie równie mile widziana co wielki pluszak, a jest bardziej praktyczna, znów warto zapytać, bez skrępowania, czy rodzice wolą zabawki, czy kosmetyki jakie konkretnie się przydadzą. Większość rodziców szybko uczy się bycia praktycznymi ;)

To tyle na tą chwilę. Do tematu będę pewnie wracała co jakiś czas, bo dzieci rosną, odkrywają świat i mają coraz to nowsze zainteresowania. Mam nadzieję, że komuś ten tekst pomoże ;) Pozdrawiam.

Wyprawka dla dzidziusia cz. 2

2013-11-18T09:30:00.000+01:00

Pisałam już o przygotowaniu się na przyjście na świat dziecka i o zakupach związanych z tym wielkim wydarzeniem. Poza przygotowaniem miejsca dla maluszka, wyprawką szpitalną i kosmetykami potrzebna będzie smykowi własna garderoba. Kupowanie ubranek to dla większości mam, tatusiów, babć (oczywiste), dziadków (tak, tak, mój tata kupuje dla wnuczka wesołe koszulki i bluzy), cioć (zawsze) i wujków (nawet mój brat zaopatrzył malucha w bodziaki w barwach ulubionego klubu piłkarskiego i śliniak z logo drużyny) wspaniała zabawa. Warto jednak zachować względny umiar, gdyż dzidziuś rośnie bardzo szybko i na pewno zdarzy się Wam taka sytuacja, że jakichś ubranek nie założycie nawet raz. No i zawsze wtedy żal... Polecam więc regularne przeglądy dziecięcych ciuszków. Co zatem jest niezbędne noworodkowi? To zależy od pory roku, trzeba uważać by maleństwa nie przegrzać, ale także by nie zmarzło. Warto ubierać noworodka warstwowo, pieluszka, bodziak z krótkim rękawkiem, na to pajacyk albo bluzka i spodenki. Na pewno łapiecie o co chodzi ;) Ja piszę o męskiej garderobie, bo mam synka, sądzę jednak, że rodzice dziewczynek spokojnie mogą się kierować tą samą listą. Pamiętajcie, że maluszki mają podobne potrzeby, a to, czy na ubranku są autka, żabki, kwiatki czy kokardki to małemu dziecku naprawdę wszystko jedno.

Ilości ubranek podaję minimalne (w moim odczuciu). Wiadomo, od przybytku głowa nie boli. Na pewno dostaniecie mnóstwo ciuszków w prezencie, warto zachować paragony by móc wymienić na odpowiedni rozmiar, pamiętajcie, ubranka lepiej kupić za duże niż za małe, a jeśli coś jest kompletnie nie w Waszym guście zawsze możecie przekazać dalej. Przyszłych rodziców uprzedzam, że początkowo maluszka przebiera się dość często, gdyż zanim opanujecie tajniki przewijania nie raz się zdarzy, że pociecha zmoczy w trakcie czynności pielęgnacyjnych siebie, Was i okolicę. Radzę się nie przejmować, tylko przebrać malucha w świeży komplet i wstawić pranie ;) Po tym wstępie przechodzę do meritum:

Co jest niezbędne:

Body bez rękawka lub z krótkim rękawkiem 5 - 10 szt. Podstawa garderoby!

Body z długim rękawkiem 5-10 szt. Też baza wyjściowa.

Pajacyk (długie rękawki i nogawki ze stopami) 5 szt. Może być strojem samym w sobie, piżamką, albo w chłodniejsze dni można go założyć na bodziaka.

Śpioszki (mają nogawki, często ze stópkami, a nie mają rękawków) 5 szt. Dobry "dół" do bodziaka z długim lub krótkim rękawkiem.

Ramper (haha, pewnie zupełnie nie wiecie co to takiego! Ramperek to takie coś jak pajacyk, ale ma zazwyczaj krótkie rękawki i nogawki ) genialne ubranko a lato zamiast bodziaka. Zimą można założyć na długi rękaw i rajstopki 3 szt.

Bluza lub sweterek 3 szt. Na chłodniejsze dni.

Kaftanik lub bluzka z rękawkiem 5 szt.

Spodenki 5 szt (najlepiej cienkie, z długimi i z krótkimi nogawkami w zależności od pory roku)

Kombinezon jeśli zbliża się chłodna pora roku 1 szt.

Kurtka j.w.

Łapki, czyli rękawiczki jednopalczaste 3 szt. (łatwo się gubią)

Skarpetki 5 par. (mogą zastąpić łapki w razie potrzeby)

Rajstopki 3 szt. (na chłodne pory roku)

Czapeczka 3 szt. (ważne nawet latem by maluszka nie przewiało, ale i nie przegrzało)

Buciki (dla noworodka to tylko i wyłącznie bajer , ale niektórzy uważają, że maluch powinien mieć buty przy wyjściu ze szpitala, bo to ma zapewnić bogactwo w życiu) 1 szt. Ja miałam.

No i co Wam tam jeszcze w duszy gra, opcji jest mnóstwo!!! Polecam z doświadczenia takie pajacyki typu misiek z kapturkiem jako ubranko wierzchnie na wyjście :) Dzieci wyglądają w nich uroczo, a jest im wygodnie i ciepło.

UWAGA KAPTUR - nie należy ubierać maluszka w taki strój do spania, może się w niego zaplątać, no i "mnie" się pod karczkiem.

Żagli jak powietrza!

2013-11-15T10:06:00.001+01:00

Jestem na żeglarskim głodzie. Tak strasznie chce mi się na rejs... Nie ważne gdzie, ważne żeby popłynąć. Mieć wiatr w żaglach, ster w rękach i trzymać kurs na horyzont. Rozwinąć skrzydła i lecieć ile sił...
Wytrzymam pół roku... nie ma wyjścia. Może mniej niż pół. Może do maja...
Tymczasem pozostaje mi klasyczny barowy jachting. Dobrze, że chociaż załoga trzyma się blisko. To skarb mieć takich przyjaciół także na lądzie.