La Dolce Vita

Güne Düşülen Notlar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Thu, 17 Sep 2009 19:23:00 +0000

Bir perde iniyor, mavisine hayran olduğum denizlerin üstüne.
Bir damla düşüyor, özlem yüklü buluttan.
Bir ılık meltem esiyor bilinmezden, ve damla denizle buluşuyor.
Bir el açılıyor göğe doğru...
Bir kuş uyuyor içinde...
Ve ben, mavinin en derininde,
İçimden fısıldıyorum sessizce:
(16/17)

Korkma; her köşesinden ya bir gürültü gelir bu adanın;
Ya bir ses, ya da bir ezgi: Ama hepsi hoştur,
Zarar vermez insana. Bazen bir ağızdan
Binlerce çalgı çınlar kulağımda.
Öyle sesler var ki,
Uzun bir uykudan uyanmış olsam bile,
Yine uyutur beni; sonra da rüyamda
Bulutlar açılır ve hepsi, üzerime yağmaya hazır
Hazineler gösterir bana; öyle ki, uyandığımda,
Yeniden uykuya dalayım diye ağlarım. (*)

Never Let Go - Omar

(*) Fırtına, William Shakespeare

Hep var(mış)...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sun, 06 Sep 2009 19:33:00 +0000

Duaların Gerçekleştiği Zaman - Can Atilla

Masalların, “bir varmış, bir yokmuş...” diye anlatıldığı bir devir varmış. Sonra bir gün, hep “bir varmış, bir yokmuş” yaşandığı için masal sanılan, bir masal yazmış. İstemiş ki; gerçek masalın ne olduğunu, bütün düşe hasret yaşayanlar dinlesin. Dinlesin ki; düşe giden yolda, yıldızlar üstüne yağarken kendinden geçsin. Geçsin ki; içi dışı bir olduğunda, ay aynasında kendinden korkmasın. Korkmasın ki; o düşten hiç uyanmak istemesin. İstemesin ki; gerçek, masal olsun. Olsun ki; bir varmış kalsın, bir yokmuş yok olsun. Hep olsun... Hep var(mış), diye anlatılsın. Devir değişsin. Masal sanılan, hep var olsun. Olsun ki; inanları, var edenleri, anlatanları artsın.

Ve bir gün...

Küçük bir kız, gözlerini kapayıp bir dua etmiş. Işık kanatlı peri gelmiş ve kulağına fısıldamış: “Hep var(mış)........”

Küçük kız, düşe dalmış ve bir daha hiç uyanmamış.

Artık, hülya ellerinin arasındaymış.

Kendime Notlar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sun, 30 Aug 2009 19:44:00 +0000

Fotoğraf: Julia Margaret Cameron

Arafta bizi neyin beklediğini bilemeyiz...

açılınca zamanın penceresi,
rüzgar bir demet beyaz gül derdi
üstünde şebnem taneleri.
araftan an'ıma hediye idi...

Seal - Kiss From A Rose

Maksat gönüller bir olsun...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Tue, 25 Aug 2009 20:00:00 +0000

Sevgili Özlem ve Sevgili Ufuk Çizgisi'ne sonsuz teşekkürlerimle,
tüm blog arkadaşlarıma hediyemdir.

Kurallar, onlara uymamız için konulsa da..amaç hatırlayıp hatırlanmaksa, bir güzellik duruyorsa ortada ve kurallara uymamanın da kimseye zararı yoksa..arada ve de sırada uymasak da olur, pekala... :-)

Birini kulak arkası yaptığım kurallara göre, ödül dağıtımından sonra hakkımda yedi ilginç şey yazmam gerekiyormuş. Son günlerde bana ilginç gelenlerden örnekler, size ne kadar ilginç gelir bilemem :-)

Yazı yazmak içimden gelmiyor.

Kitap okumak da içimden gelmiyor.

Hatta, boş boş yatıp tavanı izlemek, her geçen gün daha eğlenceli oluyor.

Gerçekte susup, rüyanda konuşursan; söylediklerinden sorumlu olmuyorsun.

Gerçeği rüyaya çevirirsen, o zaman gerçeğinden de sorumlu olmuyorsun..Üstelik mutlu oluyorsun.

Nadiren de olsa rüyalar gerçek oluyor. Ama sen gözü açık rüya görebilecek kadar yetenekliysen, bu istisnayı beklemene de gerek kalmıyor.

Evet! Evet! Zaman zaman benim de saçmalamaya ihtiyacım oluyor.

Güne Düşülen Notlar : Menekşe'den...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Wed, 19 Aug 2009 14:17:00 +0000

Fotoğraf: Raisien

Az önce menekşeme su verirken fark ettim ki, her yaprağın kökünü besleyen bir yaşam açısı var. Ve her yaprak, bu açı sayesinde, üstüne düşen damlayı özenle köküne gönderiyor.

Boynu bükük yapraklar hariç...

Başka bir yaprağa can vermek için mi boynunu büküşü ve bir daha doğrulamayışı...

Yoksa zaten büküktü boynu da, eğriliğinden bir doğru çıkarma çabası mı bu...

Peki... Bu, neyin açısı...Öz-veri? Ölüm?

Tuhaf...

Tıpkı, hayat gibi...

Kendime Notlar - mamma mia!

nilufer29@gmail.com (Nily) — Thu, 13 Aug 2009 11:41:00 +0000

başımı yastığa koyduğumda
işte, her gece tam o anda
başlar kulaklarım çınlamaya
ve dudaklarım fısıldamaya

* * *

"i have a dream"

Ağlama...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Mon, 10 Aug 2009 13:12:00 +0000

Resim: buradan

Giannis Parios - Thalassa

Bir yıl içinde dört defa...

O kadar çok ararım ki seni... Pencereme kuş konsa sebeptir seni aramak için...
O kadar çok ararım ki seni... "Senden bana sıra gelmiyor ki aramak için..." dersin, gülersin.
O kadar çok ararım ki seni... "Bunca sene beni hiç merakta bırakmadın" dersin, gülerim.
O kadar çok ararım ki seni... "Bari bugün dur da, doğduğun gün ben arayayım seni" dersin, güleriz.

Bir yıl içinde dört defa... Bir yerde bir hata yaptım dedirtti bana...

Derde düştün mü, herkesi kedere boğmamayı, sıkıntınla sıkmamayı senden öğrendim ben. Senden öğrendim her şeye rağmen dimdik ayakta durmayı, mücadele etmeyi..hatalarımdan ders almayı, almadığımda sonuçlarına katlanmayı.. ve gerektiğinde özür dilemeyi...

"Hayat benim!" dedim. "Haklısın!" dedin.
Bir adım attım. "Arkandayım,.." dedin.
İkinciye yeltenirken, "Aman, dikkat!" dedin.
"Bir şey olmaz, korkma!" dedim. "Düşersen, canın yanar." dedin.

Gün geldi, "Bak, gördün mü düşmedim?!" dedim. "Benden başka kim bu kadar sevinir ki.." dedin.

Ve gün geldi... "Düştüm." dedim. "Ben sana demedim mi?!" sözünü hak etmişken..sen, "Üzülme kalkarsın, geçer." dedin.

Bir yıl içinde dört defa... Ve doğduğum gün yok bunlar arasında...
Ben iyiyim anne, ne olur sen ağlama... Benim için ağlayıp da yüreğimi dağlama...
Şimdi en büyüğünden bir özür borcum sana, başımı yeniden dizlerine koyduğumda...

Zaman akarken...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Thu, 06 Aug 2009 10:41:00 +0000

Fotoğraf: Bruce Percy

Chris Spheeris & Anthony Mazzella - Always

El ayak çekilip yatağına girince, başbaşa kalıyor insan kendi ile... Kendi ile kalınca anlıyor, acıyı da, sevinci de... Kaybettiklerini, kazandıklarını... Hesabını yaptıklarını ve yapamadıklarını... Evdeki hesaba uymayıp çarşıya gidince şaşanları... Pişmanlıklarını ve pişman olabileceklerini...

Aynı toprakta yetişiyor evdeki bütün çiçekler. Kimi tutunamayıp kuruyor, kimi yeşeriyor dalında yavaş yavaş... Kimi ise tomurcuğunu topraktan patlatıyor, çiçek olup açıveriyor en umulmadık anda...

Karışık bir film senaryosu gibi aklımın içindekiler. Bir geçmişten, bir gelecekten ve tabii ki şimdiden...

İki geri bir ileri...

Zaman zamanda, filmin bitmesinden değil de kopmasından korkuyorum sanki.

Geri sarma, ileri koşma...

Bas play'e şimdiyi yaşa...

Bugünlerde delilik başa bela :)

Ve menekşem... Çiçek açmasa da, hala büyüme telaşında...

"O"lar ve "O"nlar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Thu, 16 Jul 2009 11:41:00 +0000

Fotoğraf: Misha Gordin

"O"... Milad...

"O" ndan önce "O"

"O" ndan sonra "O"

Stenka Razin - Nadya
("O" ile "O"nun Dansı)

Adı bilinmeyen bir limanda yolcularını bekleyen adı konulmamış bir geminin kaptanıydı, "O"...

İlk yolcu merdivenlerin başında göründüğünde, yüzünde güller açtı. Dudaklarındaki gülümseme, gözlerindeki yaşlarla gelen "O", gözüne biraz tuhaf görünse de, üzerinde durmadı. Karşılayıp, içeri buyur etti. Adını koyamadığı bir yakınlık, bir sıcaklık hissetmişti. Müzik sesinin ritmine ayak uydurup, güvertede dans ederek ilerleyişini izledi. Tıpkı küçük bir çocuk gibiydi. Çocukluğu gibi...

Sanki ilk defa görüyormuşçasına hayran hayran denize bakarken, düşmesinden öylesine korkmuştu ki, yeni gelen yolcuları fark edememişti. Güler yüzlü, kırmızı yanaklı oldukça güzel biriydi yeni misafiri. Kocaman gözlerine baktıkça içinde kaybolmak istedi. Mutluluk gibi... Peki, böylesine asık suratlı, karanlık giyimli, hatta karanlık ruhlu birinin kolunda ne işi vardı? Korku gibi... Bu birliktelik "O"na uyumlu görünmese de, onlar halinden memnundu ya önemli olan da buydu.

Arkalarındaki yerinde durmakta zorlanan, rengârenk saçlı ışıl ışıl gözlü haşarı gence yol vermek istediler. Mutluluk, gencin yanağındaki güneş dövmesini göstererek güldü. "Deli" dedi. Haklıydı, delilik gibiydi. Ama sevimliydi. Mutluluk ile korkuyu iki yana savurarak geçti gitti. Bir diğeri, "Bekle beni!" diye bağırarak, peşinden koşuyordu. Yorgun düşmüş gibi bir hali vardı. Akıl, olmalıydı bu... Haksız da sayılmazdı hani, böyle bir deliyi kim kovalasa yorulurdu.

Birer ikişer gelen yolcularla gemi dolmuştu.

Gözü ilk yolcusunda, bilinmeyen denizlere açılmak üzere dümene geçti.

Yükselen müziğin sesi, açık denizlerde yankılanırken...

Korkunun kollarındaki mutluluğa baktı. Neden, korku? Kendi cevabını duymak istemedi. Kin ve nefret, karanlık bir köşede çoktan dedikoduya başlamışlardı. Onları görmezden gelmeye alışmıştı. Deliliğin peşinde koşan akılsa onu çoktan unutmuş, aşkla dansında kendi deliye dönmüştü. Sevgi ile üzüntü hararetli bir tartışmanın ortasındaydı. Elinde şarap şişesi ayakta durmakta zorlanan efkâr, üzüntüye çarparak denize düşmekten son anda kurtuldu. Yukarıdan tüm bu cümbüşü izlerken, sevgi ile göz göze gelip gülümsedi.

Uçsuz bucaksız denize bakarken, gözleri ilk yolcusunu aradı.

Pruvadaydı. Rüzgârı koluna takmış, yıldızlara uçuyordu.

Dudaklarında tebessüm, gözünde kurumuş bir damla yaş...

"O"nun yerine koydu kendini, gözlerini kapadı.

"O"nu gördü. Miladı ve miadı... Bütün maskelerinden sıyrılmıştı. Bir kumsalda... Çuvallar dolusu maskenin arasında çırılçıplak ve biçare... Rüya mıydı, bilemedi.

Gözlerini açtı, pruvaya baktı.

Kolunda rüzgâr olsa da, bir daha asla öyle uçamayacağını anladı.

Dostlara Düşülen Notlar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Mon, 06 Jul 2009 09:56:00 +0000

bütün kapıları ve pencereleri kapasan,
sürgüleri sürsen,
üstüne bir de asma kilit taksan..
ışıksa karşında duran,
umutsa içinde saklanan,
yine bir delik bulup sızar aradan..

Souvenir de Villingen - Oleg Ponomarev

Güzel haftalar olsun!

Kendime Düşülen Notlar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Fri, 03 Jul 2009 09:21:00 +0000

Fotoğraf: Misha Gordin

Sessizliğin Senfonisi,
kulaklarımı çınlatırken...
Denizlerin en mükemmel istiridyesi rüyalarımda,
incisine sevgisini fısıldıyor usulca..
içine
en derinine

. .

Dark Chariot - Peer Raben

Güzel ve mutlu
bir hafta sonu dileğiyle,

Annemden İnciler

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sun, 28 Jun 2009 19:44:00 +0000

Fotoğraf: Styush

“Bak! Ne diyor kitapta...”

Sormamı beklemeden okumaya başlıyor. Bir yandan da saçlarımı okşamaya devam ediyor.

“Hayat, anlardan, uzun bir ipe dizilmiş küçük ışıltılı cam parçalarından oluşur. Eğer bu parçalar belli bir şekilde dizilmeden gelselerdi daha iyi olurdu, ama o zaman hayatımız şimdi olduğu gibi olmazdı. Bütün bu olaylar için hayatımızda yer açmayı, onları sevmeyi ve yaşamayı, ama gerçekten yaşamayı öğrenmeliyiz…Varılacak yeri değil, yolculuğu sevmeliyiz.” (*)

Dolunun almadığı, boşun dolmadığı zamanlarda, sıkıca sarılıyorum anneme..içine girip kaybolmak istercesine sarılıyorum. Gayri ihtiyari dökülüyor kelimeler , “İçindeyken ne rahattı. Zaten hiç istememiştim çıkmayı; ekmek elden su gölden yaşayıp gidiyordum.”

“Bir de bana sor!” diye gülüyor.

“Bazen yaşadıkların, hayal ettiklerin gibi olmaz. Olmadı diye, hayal etmekten vazgeçecek değilsin ya!?!”

“Bu, hangi kitaptan?” diye soruyorum.

“Anne kitabından…” diye cevabı yapıştırıyor.

Otuz ikilik küçük kızının yanaklarını sıkarken, “Bak! Yarın doğum günün, yüzün gülsün biraz! Hadi!” diyor.

Şaşırıyorum.

Duyduğum söze mi, bunu annemden duyduğuma mı, yoksa bir an için bile olsa her şeyi boş verdiğime mi…bilmiyorum.

“Senin o güzel hatırın için, yarın her şeyi boş verip gülümserim, olur mu?” diyorum.

“Gerçekleri mi, hayalleri mi?” diye soruyor.

(!)

Susuyorum.

Şu anneler, ne çok şey biliyor, bir kez daha şaşıp kalıyorum.

(*) Kısa Bir Mutlu Yaşam Rehberi, Anna Quindlen

Güne Düşülen Notlar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Tue, 23 Jun 2009 14:17:00 +0000

Fotoğraf: Jacek Gasiorowski

Benim balonlarım vardı(!)

Biri maviydi... Deniz gibi...
Diğeri beyaz... Kar tanesi gibi...
Bir diğeri kırmızı... Sıcacık... Yüreği gibi...
En sevdiği pembeydi... En güzel düşleri gibi...
Hepsi birden uçup gitmişti.
Keşke dedi,
bileğime bağlasaydı,
"O" büyüktü, bilmeliydi.
"O"nun emanetiydi ve şimdi hepsi gitmişti.
Yanına gelen yabancı, "Balonlarını nereden aldın?" demişti.
Küçücük avuçlarını iki yana açmıştı.
"Ben bilmiyorum ki.." diyebilmişti.
İşte, o zaman hepsi elinden uçup gitmişti.
Tam da o anda sonsuzlukta yitmişti.

Benim Balonlarım Vardı - İbo

Babam'a, tane tane...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sun, 14 Jun 2009 18:21:00 +0000

Fotoğraf: Kiki Plumier

. . . Avucumun içinde bir kum tanesi vardı Baba, elim açık yağmur damlasını bekliyordum. Yağmurlar bitmez bilirsin, ama damlalar birbirine değmez. Ondan mı bilinmez, zor tutturuyorlar kum tanemi... Zaten şimdilerde yaz geldi buralara, pek yağmur yağmıyor. Olsun! Kum tanesi ve ben bekliyorduk. Bir umut(!) Geçenlerde bir gün, zıp zıp zıplamaya başladı kum tanesi... Tutamadım elimde, zıplarken düştü. Hani bir istiridyem vardı -içine inci tanemi sakladığım- zıpladı, zıpladı, zıpladı..gitti onun içine girdi. Kaybolmadı diye sevinsem de, avucumdan düştü ya..burukluk var yine de... Şimdi, inci tanemi kollayan istiridyem, kum tanemi de sakladı içine..kapandı, bekliyor bir köşede.

İstiridyemin açılması sürpriz oldu. Kum tanesini de alıp kapanması ise daha büyük bir sürprizdi. Hep severdim sürprizleri, bilirsin. Hala aynıyım, hiç değişmedim. Büyüdükçe sürprizlerin kötüleri ile de tanışıyormuş insan, onlara pek alışamadım işte. Beklersen sürpriz olmaz, biliyorum. Ama böyle, beklemediğin zamanlarda, beklemediğin yerlerden gelince ve hazırlıksız yakalanınca..canım yanıyor Baba...

Küçükken düştüğümde, dizlerim yara olurdu. Annem pansuman yaparken, sen elimi tutar, saçlarımı okşardın. Canım yine de yanardı. Ama kabuk tutar, kabuk düşer ve her şey eski haline dönerdi. Tamam! Birkaç kere dönmediği de oldu. Kaşımın ortasındaki iz hala duruyor, baktığımda gülümsüyorum. Hiç ama hiç acımıyor.

Büyüdüm. Sen yoksun! Saçlarım okşanmıyor düşünce... Annemse pansuman yapamıyor yaralarıma. Bilmiyor ki, “Ben düştüm” diyemiyorum ona.. Büyüklerin yaraları görünmez olurmuş, seviniyorum. Annem görmüyor, annem bilmiyor, ben seviniyorum. Her şey tamam da, yaralar görünmez olunca iyileşmiyor haliyle..durup durup kanıyor. Zamanla alışıyorsun, bilince yerini daha çok kolluyorsun kendini. Açılan her yarada kapayıp kapıları, içine saklanıyorsun.

Küsüyorum, evet! Canım yanınca küsüyorum. İçim hala kız çocuğu... Kapanan kapılar daha zor aralanıyor, kıskaçlar daha kolay açılıyor.

Büyüyorum, evet! İçimdeki küçük kızı korumayı öğreniyorum. Eskisinden daha çok gülüp, eskisinden daha çok ağlıyorum. Hatta gülerken ağladığım da oluyor. İçime aktığı da oluyor yaşların, dışıma aktığı da.. çokça dışıma akıyor artık.

Akıllanıyorum, evet! İçimdekileri yaşlarla boğmuyorum. Küçük kızını koruyorum Baba, her şeye rağmen koruyup kolluyorum. Kapıları kapıyorum. “Kim O?” demeden açmıyorum. “Benim” diyenlere, “Sen kimsin?” diyorum.

Özlüyorum, evet! “Koşma, düşeceksin! Bekle, beraber açalım!” dediğin zamanları özlüyorum. Beline boyum yetmediği için bacaklarına sarılıp arkana saklandığım günleri özlüyorum. Seni çok özlüyorum.

Seviyorum, evet! Seni çok seviyorum.

Büyümüş ve bugün sadece
senin için küçülmüş
küçüminnacık(an*) kızın

_______________________________________________________________
(*) Sonsuz teşekkürler...

* * * * * * *

Okuduğunuz yazı, erken yayınlanmış Babalar Günü yazısıdır. Bir süre buralarda olamayacağım. Bu nedenle, şimdiden tüm babaların Babalar Gününü kutluyorum ve hepinizin güzel bir hafta geçirmesini diliyorum.

Sağlıcakla ve Hoşça Kalın!
Görüşmek üzere,

manidar

nilufer29@gmail.com (Nily) — Wed, 10 Jun 2009 22:10:00 +0000

Fotoğraf: Mal Smart

Crazy - Cassandra Wilson

hayat adında bir şişe
bir yudum hayal dibinde
sen çevirdikçe şişeyi
bulaşır gerçeklerine hayal lezzeti

ben mi?

çevirmekten yoruldum bu gece
aklımın cezasını yine ben çekeceğime
aklımı sattım deliliğe
içtim son yudumu afiyetle

Gökkuşağı Köprüsü

nilufer29@gmail.com (Nily) — Wed, 10 Jun 2009 10:31:00 +0000

Fotoğraf: Codrin Lupei

“VAR”lık inanç ile başlar, his ile devam eder.

Gör(e)mediğin,

duy(a)madığın,

dokun(a)madığın şeyler “YOK” olabilir mi?

Nelere “YOK” diyorsun…

Bir daha düşün!

Rainbow at Midnight - Ernest Tubb

Gökkuşağı gece "de" çıkar.

Sen görmüyorsan:

suç, yağan yağmurda mı?

yerinde duran güneşte mi?

yaşaman için dönen dünyada mı?

Bir daha düşün!

İnan ve hisset!

Gelen Giden

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sat, 06 Jun 2009 21:55:00 +0000

Fotoğraf: Marshiskia

Gecenin karanlığında, bir sokak köpeği geziyor sokak lambaları arasında... Yoldan geçen tek tük insanın bacakları arasına dolanıyor. Tek istediği fark edilmek, sevilmek... Gidenden göremediği ilgiyi, gelende bulmaya çalışıyor. Gelen geçiyor ve giden oluyor. O, yine yalnız.. bir sonrakini bekliyor.

Ben balkondan izliyorum.

Giden umursamıyor, gelen görmüyor. Belki de korkuyor. Gelen gidiyor. Gidenin arkasından, geleni beklemek yerine gidenin peşine takılan, bir başka sokak köpeği geliyor. Görüyor..duyuyor..anlıyor..hissediyor. Birbirlerini kokluyorlar. Artık ne gelen umurlarında ne de giden... Onlar birbirlerini buldu ya, bu defa gidenin gözü arkada kalıyor, gelen merakla bakıyor.

Ben balkondan izliyorum.

Yan yana ilerliyorlar gecenin karanlığında... Önlerindekilerin geleni, arkalarındakinin gideni oluyorlar. “Öyle sarhoş olsam ki” çalıyor. Havai fişekler patlıyor, gecenin karanlığını aydınlatıyor.

Ben balkondan izliyorum.

Acı bir fren sesi geliyor. Köpeklerden biri giden oluyor, diğeri başında bekleyen... Arabanın şoförü iniyor. Bakıyor... Ne gelen var şimdi ne de giden...

Ben balkonda ağlıyorum.

Goodbye My Lover - James Blunt

Yanan iki mum kendi kendini söndürüyor. Ay dolunay...

Gece, güne kavuşmayı bekliyor.
(. .)

S-e-S

nilufer29@gmail.com (Nily) — Fri, 05 Jun 2009 08:11:00 +0000

Fotoğraf: Donna

Çok küçüktüm. O da küçüktü.
İçine bırakıldığı avuçlarım kadar küçücüktü.

Bir gün...

Babam yanına çağırıp, avuçlarımın arasına yavru bir saka bırakmıştı. “Bahçenin en yeşil yerine git ve bunu uçur. Sonra kedilerin ulaşamayacağı kadar yüksek bir dala konmasını bekle!” demişti. “Ama, neden?” diyebilmiştim sadece.. neden?.. artık doğsunlar diye günlerce başında beklediğim küçük yavru ellerimdeyken...

“Neden?”

“O çok hasta, eğer onu doğaya salarsak iyileşebilir, bizimle kalırsa ölür” demişti babam.

Ölmek...

Ölmek, nasıl bir şeydi bilmiyordum. Ama ne kadar kötü olabilirdi ki..bir gün, herkes aynı yerde buluşacaksa ne kadar kötü olabilirdi.

Babamın dediğini yaptım ve bahçenin en yeşil yerine gittim. Gittim ama avuçlarımın içindeki yavru, bana öyle bakarken ayrılamadım ondan.. salamadım. Hem ona çok iyi bakabilirdim, sevebilirdim. O da beni severse, o zaman ölmezdi. Bu sessiz ve tek taraflı anlaşmayı erik ağacının altında imzaladım. Elimde yavru ile geri döndüğümde, belki de derinlerde bir yerde yaptığımın kötülük olduğunu bildiğimden, babama fırsat vermeden konuşmuştum: “Çok iyi bakacağım ona, iyileşecek!” Babamsa, belki de sonunu bildiğinden, sadece “Peki...” demişti.

“Bakmak”tan anladığım şekilde, çok iyi baktım ona. Oyuncak bebeklerime bakar gibi..gün gelir annem başından alana dek, başında bekler konuşurdum. İyi olacağını, iyileşince onunla oyunlar oynayacağımızı anlatır dururdum. Oysa, ne karnını doyurmaktan, ne de su vermekten haberim vardı.

Adını “Yaşar” koymuştum ya, yaşayacaktı...

Babam besleyip, ilaç verirken başında beklerdim. Sonra yine konuşmaya başlardım. Anlamaması ya da duymaması ihtimal dâhilinde değildi. Babam anneme, “Gün geçtikçe kötüye gidiyor” diyordu, duyuyordum. Yaklaşık iki hafta sonra, böyle olmayacağına ve Yaşar’ı göndermemiz gerektiğine ikna olmuştum. Hem babam, bana yeni bir yavru vereceğine de söz vermişti. İsmi “Uğur” olacaktı.

O akşamüstü, istemeye istemeye uçurdum Yaşar’ı .. ağacın dalına konana kadar bekledim. Ağacın altında beklersem, gitmeyeceğine inandırdılar beni. Mecburen girdim içeri.. oysa giderken görmek istemiştim, uzaklara uçarken el salmak ardından...

Üzüldüm, Yaşar artık yok diye...

Üzüldüm, gidişini göremedim diye...

Uyudum.

Uyandım.

Ertesi sabah penceremde bulunca, öğrendim Yaşar’ın uzaklara gidemediğini...
Geri gelmişti işte .. beni bırakıp gidememişti.
Her şey eskisi gibiydi .. içeri alıp, kafesine koydum.

Sevindim, geri geldi diye...

Sevindim, Yaşar benimle diye...

Uyudum.

Uyandım.

Kafesin üstünde bir örtü vardı. Annem “Açma, uyanmasın...” dedi.
Babam geldi. “Öldü!” dedim. “Biliyorum...” dedi.
Bahçeye gömdük Yaşar’ı...
Gördüğüm ilk ölümdü.

Adı “Yaşar”dı. Yaşamamıştı...

Sahiplenmek benim hatamdı... Geri dönmekse onun... Sonuç karanlık... Her şey olacağına varıyordu elbette... ama zamanı gelince, serbest bırakmayı ve uçurmayı da bilmek gerekiyordu. Ve tabii, ardına bakmadan gitmeyi de...

* * * * * * * * *

Ne tuhaf...

İçinden, derininden söylüyorsan bir şeyleri.. konuşsan da sussan da.. birileri taşıyor sürekli, sesi ya da sessizliği..

-S-es-i ya da -S-es-sizliği...

Mum Işığında Hayaller - Can Atilla

Güzel bir hafta sonu geçirmeniz dileğiyle,

Konuşan Kelimeler, İşiten Yürekler

nilufer29@gmail.com (Nily) — Thu, 04 Jun 2009 06:00:00 +0000

La Paragas'ın harika hizmeti; ‘Hayırlı Bir İş’ ile başlayan sesli blog yazıları fikri, görme engellilerin de blog dünyasının bir parçası olmasını amaçlıyor…

‘Tüm engelleri aşan bir tam olmalıydık’ ortak fikrinde birleşen bloggerlar; Buraneros, Uzağa Giden Kadın, Bugünü Yaşama Arzusu, Kırmızı Günlük ve Evrenin Dünyası; fikre logo desteğini esirgemeyen Pinonun Yeri, teknik destek konusunda araştırmacı Erkan Bal ve fikri duyar duymaz sahiplenip, sitelerinde duyuran Kara Kalem, Ateş Böceği, Persona Non Grata, tutsak, delfina, Hayat İzlerim ve Gereksiz Yazar'la giderek çoğalıyor olmanın heyecanı ile bugün sizlere de soruyoruz:

Sizce de harika değil mi?

Ben fikri sevdim diyorsanız…
Fikir sahibinin izni var kulaktan kulağa yayılması konusunda...

Kendi sesinizden ya da sevdiklerinizin sesinden yazılarınızı bloglarınıza ekledikten sonra ‘konuşan kelimeler’ etiketi ile etiketlemeniz, yarınlarda oluşabilecek bir ortak blog platformunda buluşmamızı kolaylaştıracaktır diye düşlüyoruz….

Peki benim blogumda sesli kayıt olduğu nereden bilinecek diyorsanız, logoyu kullanmaya ne dersiniz?

Kararsız kaldım ne olur ki bunun sonu diyenlere, beyaz yavru tavşanın niyet kâğıdını okumaları tavsiye edilir...

Konuşan Kelimeler İşiten Yürekler

Kulaktan kulağa oyununun gönüllü bir oyuncusuyum ben
Benim yüreğimden gelen senin yüreğinden duyulduğu gün
Gönülün gördüğünde buluşup
Bir fincan kahvenin 40 yıl hatırında paylaşıyor olacağız hayatı…

Konuşan kelimelerin işiten yüreklerini çoğaltmak için
Biraz daha beklemek mi yoksa bugün hemen seslenmek mi?

________________________________________________

Ses Kaydı İçin Teknik Öneri

İçimin Gitmeleri

nilufer29@gmail.com (Nily) — Tue, 26 May 2009 20:33:00 +0000

Fotoğraf: Bror Johansson

Dum spiro spero!
Nefes aldığım sürece umuyorum!
Cicero

Aile ağacından bir yaprak daha düştü. Babalar günü öncesinde, ismine “baba” sıfatı eklediklerimden birine daha veda etmem gerektiğini öğrendim az önce. Bunca yıl babamın eksikliğini hissettirmemek için elinden geleni yapmış olan manevi babamı, eniştemi, sonsuzluğa uğurlamak üzere yola çıkıyorum. Ölümün makbulü ve sıralısı olur mu bilemem, hani hep derler ya, sıralı ölüm olsun .. sıralı ölüm buymuş sanırım, bir de çektiği acının dinmesini yanına katık yapınca, insan biraz olsun teselli oluyor işte. Teselli olmak dağılmaya engel olamasa da, iç muhasebeyi kuvvetlendirse de, bugünlerde geçecek elbette. 32 yıllık ömrüme en yakınından 9 can sığdırmışım. Neden bilmem bunu hesapladım, gecenin bir vakti. Yaşaya yaşaya alışmış olmalıydım belki de .. alışılıyorsa elbet.

Fotoğrafları döktüm orta yere; gülünmüş, söylenmiş, yaşanmışlara baktım. “Nereden nereye” dedim sıkça, dertlerin tasaların bitip yaşananların kâr kaldığı zamana erdim.

Bir mum söndürdüm, bir dua okudum içimden...

Bir parmak kıpırtısına yüklediğim umudu anımsadım, dünden kalan ve boşa çıkan...

Bir söz verdim kendime sonra...

Bütün umutlar boşa çıksa da, ben yine de umacağım dedim.

Nefes aldığım sürece .. hiç durmadan...

Huzur içinde uyu!
İyi ki vardın...
İyi ki hayatımdaydın...

Sevgiyle ve sevdiklerinizle kalın...

Umut

nilufer29@gmail.com (Nily) — Mon, 25 May 2009 09:21:00 +0000

Görsel: Mawn

İçimin sessiz ve ıssız sokaklarında dolaşıyorum. Bu sessizlik büyük bir huzur kaynağı olsa da garip bir tedirginlik yaşıyorum derinlerde. Issızlığın sebep olduğu bir tedirginlik... İçimdeki sessizliği duymayayım diye sonu kadar açıyorum müziği.

Bir serçe sesi çalınıyor kulağıma. Nereden geldiğini anlamak için gözlerimi açıyorum. Penceremin pervazından bana baktığını görüyorum. Serçe müzikle, içimdeki sessizlikse serçe ile yarışıyor.

Derken müzik bitiyor.

Serçe susuyor.

Yerimden kalkıyorum.

Serçe uçuyor.

Pencereye doğru ilerliyorum.

Pencere pervazına bırakılmış küçük bir tohum görüyorum.

Umut olmasını diliyorum.

* * *

Limansız sularda fırtınadan önceki sessizliği yaşıyorum.

Korkmuyorum, garip biliyorum ama ilk defa korkmuyorum.

Gözlerimi kapıyorum ve o sessiz karanlıkta kaybolmak istiyorum.

Elimde bir tohum tanesi, umut olmasını diliyorum.

* * *

Düşlerimden düşüyorum.

Düşe kalka yenilerini düşleyip not düşüyorum.

Düşünüp üşüdüğümde yeniden düşlerime sarılıyorum.

Bir tohum tanesine bakıp, bir parmak kıpırtısının umut olmasını diliyorum.

* * *

Sessizlik hiç bu kadar acımasız olmamıştı.

Bilmeden yaşamak hiç bu kadar zor olmamıştı.

Yoksa,

"Yaşayışım rüya mı?

İlgisi yok bu toprakla!" . . . . . (*)

Herkese umut dolu bir hafta dilerim.

(*) Munis Faik Ozansoy'un "Bakma" isimli şiirinden alıntıdır.

Okuma Serüvenim

nilufer29@gmail.com (Nily) — Fri, 15 May 2009 08:11:00 +0000

İçimden hiçbir şeyin gelmediği, kendimle konuşmaya daldığım hatta abartıp içimde kaybolduğum bir zaman dilimindeyim. Hal böyle iken, hem ses vermek, hem hafta sonunun geldiğini müjdelemek, hem de Sevgili Emrah’ın gönderdiği mimi cevaplamak için buradayım. Emrah, okuma serüvenimin başlangıcında çocukluk dönemimde beni etkileyen, okuduğumda o günlere dönmemi sağlayan kitabı sormuş. Yani kitaplıkta yan yana duran diğer kitaplardan ayrı bir köşesi olan üç kitabı sormuş, yine aralarından birini ayırıp, "bu", demem mümkün olmadı maalesef...

Bunlardan ilki, Alpfonse Daudet’in Küçük Şey isimli kitabı. Değirmenimden Mektuplar isimli masal kitabı, hemen hemen bütün çocuk kitapları listelerinde yer alsa da, kendi çocukluk ve ilk gençlik dönemini konu alan bu kitabı nedense pek bilinmez. Hala basılmakta mıdır, bilemiyorum ama internette fotoğrafını bile bulmakta zorlandığım bu kitabı, sanırım sadece sahaflardan edinmek mümkün. Yaşanmışlığın getirdiği birikim ile yazıldığından mı bilinmez, okuyanı çok rahat içine çekebilen, okurken yaşatabilen bir kitap Küçük Şey ve benim okurken ağladığım ilk kitap… Daha sonraları okurken ağladığımı hatırlayınca, niye ağladığımı anlamak için tekrar okuduğum yine ağladığım, her okuduğumda aynı şeyi yeniden yaşadığım ve buna bir anlam veremediğim kitap. İçinde, “Mavi Kelebeğin Serüvenleri” isimli bir oyundan kısa repliklerin bulunduğu birkaç sayfa yer alır. Erkek Mavi Kelebek ile dişi Uğur Böceği’nin buluşması; Mavi Kelebek, Uğur Böceği’ni evine vaktinde yetiştirebilmek için sırtına alır ve uçarken şöyle der: “Sevgilim çok hafifsin, bu harika bir şey!” Sadece tozunu almak için elime almış olsam da okumadan geçemediğim bir bölümdür. Neden mi? Bilmiyorum...

İkincisi, çocuk kitabı olarak nitelenmesinden hiç hoşlanmadığım, muhtemelen okuma alışkanlığı olan her insanın en az bir kez okuduğu Antoine De Saint-Exupéry’nin Küçük Prens’i. Her okuduğumda evrenine konuk olmak, ufak ayrıntılar yakalayıp hayal kurmak beni mutlu ediyor. Bir de, yıldızlara tek gülen olmadığımı bilmek...

Üçüncüsü ise bir zamanlar dizi filmi de yapılmış olan Edmond De Amicis’in Çocuk Kalbi. Bence, çocuk dünyasında yaşanan olayların bıraktığı izleri ve insan ilişkilerini çok güzel anlatan kitaplardan biridir. İlk okuduğumda bütün kahramanlarını hayatımdaki karakterlerden birilerine benzetmiş, bundan dolayı yaşadığım şaşkınlığı her seferinde anneme uzun uzun anlatırken eminim ki, onu canından bezdirmiştim. Bu kitabı benim için önemli ve özel yapan bir diğer etkense, babamın elinden aldığım en son hediye olması; her dokunduğumda o günü hatırlamak, kapağını açınca içine düştüğü notu okumak, bu yaşıma kadar hep imrendiğim güzel el yazısına dokunmak, biraz hüzünlü olsa da tarifi imkânsız bir keyif veriyor.

İşte böyle...

Umarım becerebilmişimdir. Mimi yazmak ve yazarken çocukluğuna dönmek isteyen herkese gönderiyorum. Yazmasanız bile kısa bir an için düşünerek, o günlere dönmek sizleri de gülümsetecektir, eminim...

Bu haftanın şekerini de unutmadım elbette! Biraz ağır oldu, tıpkı ruh halim gibi...

Atmosfer - Zaman Geçer Sevgi Kalır

Çocuk Kalbi’nin girişinden kısa bir bölümle bitirelim.

“Dargınlık olan yerde af,
Nefret olan yerde sevgi,
Kavga olan yerde barış,
Karanlık olan yerde ışık,
Üzüntü olan yerde neş’e”

kaynağı olmanız dileğiyle,

mutlu haftasonları...

Peg-a-sus

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sun, 10 May 2009 20:53:00 +0000

Dünyamın güzel günü bugün, [hatta...]

Beni bağrına basıyor!

Güneşim parlıyor ışıl ışıl,

Isıtıyor, zaman zaman yakıyor

Günün izini bırakmak için beyaz tenimde...

Rüzgârım saçlarımı okşuyor,

Kulağıma fısıldıyor en güzel şarkılarını,

Daha güzel süzüleyim diye gücünü paylaşıyor benimle...

Denizim heyecanlı,

Yeşil, su yeşili hem de, sonra mavi...

Gözlerimle içiyorum sırrını, yeşil oluyorum ben de sonra mavi...

Denizim neşeli,

Gülüyor benim acemi hallerime...

Ve ben,

Kırkımı uçuruyorum sırma kanatlarımla,

Dünyamın mavi göklerine...

Come Fly With Me - Frank Sinatra

Görsel: http://www.horse-wallpaper.com/

deniz(in) kızı

nilufer29@gmail.com (Nily) — Sat, 09 May 2009 21:55:00 +0000

Tontişime,

bugün ben denizkızı oldum anne
yunuslarla yüzerek geldim kapına
adalar selam yolladı sana
tadı damağımda kalan sohbetlerde
gülümserken sana
kanatlanmış kalbimi gizliyordum aslında

bugün ben denizkızı oldum anne
köpüklerden taç yaptım saçlarıma
yüzerek geldim koynuna
deniz engin anne
deniz özgür
deniz masmavi anne
deniz sensin
deniz senin içinde anne

* * *

Tüm annelerin anneler günü kutlu olsun..

Kendime Notlar: Bugünlerde...

nilufer29@gmail.com (Nily) — Fri, 08 May 2009 13:36:00 +0000

"O lente, lente currite noctis equi!"

"Yıldızlar hala dönüyor, zaman işliyor, saat vuracak!"

Anytime, anywhere - Sarah Brightman

* * * * * * * * *

Hafta sonunuz güzel geçsin,
Mutlu kalın!