La Dolce Vita

Elveda

noreply@blogger.com (Seyyah) — Tue, 31 Dec 2013 21:13:00 +0000

Aynıların iyiliği....

Aynıların aşinalığı....

Hep aynı işte!

Okuduğunuz satırlar sizi anlatır. Dinlediğiniz şarkılar, izlediğiniz filmler... O kadar aynıdır ki bazı durumlarda, bu aynılık şaşırtır sizi. Bu şaşkınlığa sebep, olayların ya da yaşananların benzerliği değil, hissedilenlerin aynılığıdır. Çünkü bunu farkedene kadar, eşekten düşen herkesin aynı yerinin acıyacağı hiç aklınıza gelmemiştir. Öyle ya, yaşananlar benzer bile olsa, herkes kendi payına düşeni alır hayattan. Ama günün birinde yalnızlıktan dert yanarken, aynı payda bu kadar kalabalık olduğunu görmek şaşırtır insanı. O kadar ki; birileri yazmıştır, sen okur, "vay be! çeken benim ben bile böyle anlatamazdım" dersin. Öyle yazmıştır ki birileri, her dinlediğinde bir "ah!" çekersin. O "ah"la diline dolanır o şarkı, daha yüksek, daha da yüksek sesle dinlersin. Önce içinden, sonra dışından eşlik edersin. Öyle yazılmış ve öyle söylenmiştir ki; bağırdıkça damla damla kusarsın içinde biriktirdiklerini. Ne kadar çok bağırırsan, o kadar hızlı doğarsın kendinden...

İşte, kendinden doğup, bütün sözlerin söylendiğini farkettiğinde, gitme zamanının geldiğini anlarsın. Çünkü bilirsin ki, daha söylenecek nice söz, hissedilecek nice duygu ve yaşanmak için bekleyen yeni bir hayat vardır.

Hazır olup olmaman önemli değildir. Önemli olan, zamanı geldiğinde umutlarını yanına yoldaş edip, eğer becerebiliyorsan, hayal kırıklıklarını ardında bırakarak gidebilmektir.

Önemli olan, "Geçmiş Düş Yakamdan" diyebilmektir.

Dip Not: Okuduğunuz yazı, bu blogun son yazısıdır. Pek çok şey gibi, onun da miadını doldurduğunu (tek eksiği, vakti geldiğinde kendi kendini imha edemeyecek olmasıdır) ve seyyahın yeni yolculuklara yelken açacağını anlatmaktadır. Ne de olsa, tebdil-i mekanda ferahlık vardır.

2013'ün Son Günü... Mutlu Yıllar !

noreply@blogger.com (Seyyah) — Tue, 31 Dec 2013 09:59:00 +0000

Bir Yılın Son Günleri

I.

Bir yıl daha bitiyor
İşte bu kadar duru, bu kadar yalın
Bu kadar el değmemiş
Sıradan bir gerçeği daha
Kolları bağlı hayatımızın
Bu şiire nasıl dahil edilebilir bir yılın son günleri
Her sonda, her başlangıçta ve her defasında
Alır gibi başkasını karşımıza
Perdeleri çekip, ışıkları söndürüp
oturup yatağın içinde bir başımıza
Sorgulamak kendimizi
Öğrenmek ikimizin anadilini, ikinci belleğimizi
Öğrenmek kendimizle hesaplaşmanın buzul ilişkilerini
Bu aynanın dehlizlerinde gezinirken görürüz
Karanlık günlerimizin kenar süslerini

Biterken yılın son günleri
Biliyoruz takvimler belirlemez değişimin mevsimlerini
Gençlik ikindilerini
Kargınmış bir çocuktuk büyüdüğümüzden beri.

II.

Bir yıl daha bitiyor
Düşlerim, tasalarım, yarım kalmış onca şey
Her yıl biraz daha kısalıyor bir öncekinden
Bana mı öyle geliyor
Yoksa daha mı hızlı ilerliyor zaman
İnsan yaşlanırken?

III.

Kırdım mı incittim mi birilerini?
Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler.
Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?
Yeniden düşünmeliyim
Dostluklarımı, ilişkilerimi
Dağınık yatağım, mutsuz yatağım
Çoğalttım mı eksiklerimi?
Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı?
Yitirdim mi yoksa masumiyetimi?
Borçlarımı ödedim mi?
Doğru seçtim mi soruların fiillerini?
Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
Ödünç aldığım kitapları geri verdim mi?
Geri verdim mi aldıklarımı:
Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları
Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?
Yokladım mı duygularımı
Hala sevebiliyor muyum insanları?
Ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; cila geçmeli ahşaplarıma
Ovmalı umutları
Saklı tutmalı gelecek inancını, yarınları eksik etmemeli ağzımızdan
Hançer kıvamındaki o karamizah tadını
Şimdi oturup uzun bir hasretlik mektubu yazmalıyım Yavuz'a
Sonra köşe başından bir demet çiçek alıp öyle başlamalıyım
akşama
Yeni bir yıla
Ama nedense herşeyin tadı dağılıyor ağzımda
Bir sap çiçek mi taşısam yoksa ağzımın kıyısında
Aydınlık rengi vursun diye gözlerimdeki buluta

IV.

Ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım
Mevsim sonu dostlarım, işporta malı ayrılıklar
Arkadaş ölümleri, dost hançerleri, talan ettiğimiz zulalar
Gece telefonları, ıssız konuşmalar
Mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler
Bırakılmış mektuplar
Ve yurdumun her karış toprağında tefrika edilen karanlık
Ey hayatıma girenler ve çıkanlar
Uçurum duygusuyla yaşadığımız hayat ey

O kadar çok anlattım ki
Kendime kaldım anlatmaktan...
Bunaldım kendisiyle boğuşmasını
Başkalarında çözmeye çalışan insanlardan
Usandım sözcük oynamalarından, tılsımlı sıfatlardan,
Ofset duyarlılıklardan
Kaç zamandır bir ermiş dinginliği havalandırıyor dizelerime
açılan pencereleri,
Durup bakıyorum akşam sularında zaman kavramlarına,
Zamanı düşünüyorum;koyuluyorum
Anlamını yitiriyor "şimdiki zaman"ın boşyüceliği, tarihin unutkan
sayfalarındaki mürekkep lekeleri
İşimin başına dönüyorum içimde ıssız bir gönül erinci

Kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, iyi insanlar özlüyorum
"içtenliğin" yada "dünya görüşünün" kirletmediği
Kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum.

V.

Sabahları açık penceremin soluduğu kent
Nabzında yüzyılın dağınık sancısı
Dumanı üzerinde tüten yıkıntılar
Hangi anlamı kuşanabilir şimdi yeni bir yıl
Umutsuzluk sözlüğünden karşılıklar aranırken hayata
Hangi söküğünü dikebilir bu yaralı kuşak
Hangi yüreğe öğretilebilir unutmak!

Aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları
Vitrin camlarına yansıyan yüzlerde
Bilmiyorum kalmış mıdır adresini yüzlerinde taşıyan insanlar
Hala bir umut var mıdır
Çıkmaz bir sokağa benzeyen bu avare avunması vitrinlerde?

Mırıldandıklarım / Murathan MUNGAN

Yaşanan Ömrün Yarısı / Ömrün İkinci Yarısında / Gitti Gider

noreply@blogger.com (Seyyah) — Tue, 05 Nov 2013 15:03:00 +0000

Erkekler birçok kez gider. Kadınlar bir kez...
Sözler erkeklerin ağzından çabucak çıkar, beklemeden.
Kadınlar bekleyip, içlerini ezip ezip bir tek kez söyler: "Bitti!"
Bir kadın bir adamı gerçekten bittiğinde terk eder. Sonra ne söylesen nehir akmaz geri doğru. Nehirler geri akıtılıyorsa...
Hiç gerçekten konuşulmaz artık.
Hiç gerçekten gülünmez.
Hayat, yaşamanın bir kötü taklidi gibi gelir geçer; değmeden deşmeden.
"Böyleymiş demek," dersin, "hayat böyle bir yermiş demek ki."
Kendi kendini ikna edersin:
"Böyle de yaşanıyor işte."
Bir gün ne tükeniyor, kimse bilemez. Kadınlarda hikayeler, bazen hiç kavgasız, gürültüsüz bitiverir. O zaman işte, ölümlü olduğunu hatırlarsan eğer, gitmen gerekir.

Ece Temelkuran - İkinci Yarısı sy. 113

Dönmeyen Döngü

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 23 Oct 2013 19:56:00 +0000

Dişimin kovuğunda aşk kırıntısı kalmış,

Bütün acım ondanmış.

Bazen hiçbir şeyin değişmediğini gösterme çabamız, aslında her şeyin değiştiğinin tek göstergesi oluverir. İyi olmak, ümit vermek, gülümsetmek, unutmamak ve unutmadığımızı göstermek için yaptıklarımız, en derin yaraların kanamasını başlatıverir. Kötü niyet yoktur aslında yapılanda, hatta ilk birkaç saniyede niyetlenilen amaca da ulaşmıştır eylem. Ama işte sonrası var ya... iyi olmak için uğraşırken, kötü olsak yaralayamayacağımız kadar yaralayıveririz karşımızdakini. Hayatın ve belki de sevginin en büyük çelişkilerinden biridir bu durum. Vazgeçmeye çalışırken ya da vazgeçtiğini sanırken, vazgeçemeyiştir çoğu zaman.

Eylem bellidir. Sebebi de, sonucu da bellidir. Ve hatta, niyet de bellidir. Tek sorun, meydana geldiğinde yerini bulmaması, döngüsünün yanlış olmasıdır. Ve belki de bir döngüsünün bile olmamasıdır. Başlatanına dönmeyen, başlangıcına kavuşmayan, ortasında yön değiştirip oyuna sonradan dahil olan ve oyunun ne olduğundan bile bihaber bir noktada sonlanan bir durum nasıl bir döngü olabilir ki... Olsa olsa kanayan yaraya saplanan bir hançer olur böyle... Ama iyi niyetle !

AN - N

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 23 Oct 2013 19:51:00 +0000

Ve bir de bu...

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 23 Oct 2013 19:50:00 +0000

Gölgelerin ardına sakladım kusurumu.

Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin,

Ben burda damla damla eriyip akıyorum.

Yine de, çiğnetemem kimseye gururumu,

İstenmediğim yeri sessizce terk ederim,

Hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu

Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim...

Rüveyda - Nurullah Genç

Bir de bu...

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 23 Oct 2013 19:49:00 +0000

Ayrılığı seçtin mi her şeyi götüreceksin yanında. Geriye hiçbir şey kalmayacak. Söylenmemiş sözler kalmamalı bıraktığın yerde ki ben en çok onları duydum. Gittin mi adamakıllı gideceksin. Hiçbir özlem kalmayacak dönüşleri emziren. Demem o ki dönecekmiş gibi gitmeyeceksin. Büyük git gideceksen uçsuz bucaksız, dursuz duraksız git. Telefonun numaraları sesime düşmemeli, yolların yoluma değmemeli. Hiçbir anıya, hiçbir dizeye, hiçbir şarkıya yenilmemeli ayrılık. Şiirler okununca unutulmalı, hasret dokununca uyutulmalı. Gece inmişken ayak parmaklarına kadar, yahut gün doğarken… Yatağının diğer yastığındaki boşluk tecavüz ederken gözlerine, ne bileyim tek başına yiyeceğin sofrana iki kişilik servis açtığında susacaksın, duracaksın... Gitmenin hakkını vereceksin.

Ayrılık gurur duymalı seninle. Gidensen, sözün ayaklarına geçiyorsa, ayakların yakınımdan geçmeyecek! Ayrılığı seçtin mi büyük olacak ayrılık! Ayrılığı seçtin mi?...

Araz - Kahraman Tazeoğlu

Bu var...

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 23 Oct 2013 19:47:00 +0000

İçinde umut olmayan bir günü ayakta tutan tek şey, içinde umut taşıyan bir yarındır. Hayat bana "Yeni bir başlangıç, yaptığımız en büyük hatadan sonra başlar" dedi. Geçmiş beni kirletmiş olabilir... Ama daha önümde tertemiz bir gelecek var. Veba busen seni kazanan yapsa da bazı yenilgilerin içinde kaybetmekten çok daha fazlası var. Yaptıkların, bitmeleri başlamalara çevirebilmeyi öğretti bana. Bilmeden çok şey kattın hayatıma. Çok teşekkür ederim sana.

Güzellik, bakmayı bilen gözdedir sevgilim. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır sevgilim. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim.

Çivi çiviyi sökermiş, yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama doğmamışsın bile. Ben, senin doğrundum sevgili. Ötekiler gelip geçerdi. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. Terk etmek kazanan olmaya yeter zannettin. Bana, bir veba busesi bırakıp gittin; bak şimdi yerini başkaları aldı. Bu aşkın vebası sende, busesi bende kaldı.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum… Ama alışacaksın biliyorum.

Veba Busesi / Bukre - Kahraman Tazeoğlu

AN - SIZ(I) - N

noreply@blogger.com (Seyyah) — Fri, 04 Oct 2013 20:35:00 +0000

a

Ve
Yine de ümidim sensin,
anla...

n

Bir şeyler arıyorum, kolay vazgeçilmeyecek bir şeyler...

s

Kapsüllenmiş bilgelikleri istemiyorum.
Diyorum ki, öncekilerin bildiklerini yaşayarak bilelim, ve.........

ı

Acı sular önünde durup düşündüm.
Çabuk aşık olanların kolay geçtiğini gördüm sevgiden...

z

Yenilmek ve unutmak ve de unutulmak da istemiyorum.

ı

Yalnızlığı da yağmurlu bir günde sevdim,
bundan olsa gerek ağlamayı unutmamaya denk tutarım.

n

Gideceğin yere beni de götür,
Sorana derdimin dermanı dersin.
Götür de istersen sokakta yatır,
"Elimde gönlünün fermanı" dersin.
Adını iğneyle işle derime,
"Kölemdir" desen de gitmez arıma,
"Bunlar ne?" derlerse mektuplarıma,
"Mahvolmuş bir ömrün romanı" dersin.
Duysalar da coşup çağladığımı,
Bilmezler sana bel bağladığımı,
Görenler olursa ağladığımı,
"Fırat'ın en coşkun zamanı" dersin. (*)

(*)Halil Soyuer

Eylül’dü

noreply@blogger.com (Seyyah) — Sat, 28 Sep 2013 18:45:00 +0000

Dalından kopan yaprakların

Sararan yanlarına yazdım adını

Sahte bir gülüşten ibarettin oysa.

Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.

Eylül’dü.

Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız

Adımlarımızın kısalığı bundandı

Bundandı gözlerimin durgunluğu.

Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan,

Ellerin kadar ıssız,

Sen kadar zamansız molalar veriyordum

Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.

Eylül’dü.

İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin,

Şimdi yoktu bir anlamı suskunluğun.

Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde.

Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman

En çok sesini aradım.

Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.

Gözlerini sildi zaman...

Dedim ya...

Eylül’dü.

Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.

Cemal Süreya

AN - Eylül

noreply@blogger.com (Seyyah) — Thu, 26 Sep 2013 23:01:00 +0000

Domino taşları ile oynadığımız bir oyun gibi hayat.
Doğdun ve oyun başladı!

İlk taşta karar senin olmasa da, ister istemez dahil oluyorsun bu oyuna.
Aldığın her karar, yaşadığın her an, olaylar karşısında verdiğin her tepki, bir taş olarak ekleniyor bir diğerinin ardına.

Hiç önemsemediklerin...
Ve aylarca düşündüklerin...

Uykularını kaçıranlar, başını döndürenler, kalbini çarptıranlar, içini sıkanlar, 'aman be sende' dediklerin...

Belki bir merhaba, uzaktan bir el sallama, inatçı bir omuz silkiş, tatlı bir gülümseme, acı bir çığlık, amansız bir hastalık, zamansız bir ayrılık, içten bir kucaklama, hüzünlü bir gözyaşı, sakarca bir çarpışma, sürpriz bir karşılaşma, talihsizlik sandığımız bir kaza, açıklama getiremeyip tesadüf diye adlandırdığımız binlercesi...

Birbirinden hiçbir farkı yok oysa; hepsi sadece bir taş, bu oyun sandığımız zamanda! Bütün mesele mesafeyi doğru ayarlamakta, kırılma noktalarını, kırılmana neden olmayacak mesafeye koymakta.... Mazallah, taşlardan biri yerinden oynadı mı, bir sonraki kırılma noktasına kadar her şey tarumar ve maalesef ki ortaya çıkan ne keyifli, ne eğlenceli, ne de güzel.

Ve eylül... Kırılma noktalarını hiç düşünmeden dizdiğim taşların birbiri üstüne yıkıldığı ay... Kesişme noktası. Ne hazan, ne de hüzün ayı, sadece kesişme ve kırılma noktası... Anların çarpışması... Sadece bir başka taş, bir başka an... Tıpkı, bu yazı gibi... Tıpkı, ...... 1,8,16,17,24,26,27..... ve daha niceleri gibi...

Eskidendi Çok Eskiden

noreply@blogger.com (Seyyah) — Fri, 20 Sep 2013 20:27:00 +0000

Hani erken inerdi karanlık,

Hani yağmur yağardı inceden,

Hani okuldan, işten dönerken,

Işıklar yanardı evlerde,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani ay herkese gülümserken,

Mevsimler kimseyi dinlemezken...

Hani çocuklar gibi zaman nedir bilmezken,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani hepimiz arkadaşken,

Hani oyunlar tükenmemişken,

Henüz kimse bize ihanet etmemiş,

Biz kimseyi aldatmamışken,

Eskidendi, çok eskiden.

Hani şarkılar bizi bu kadar incitmezken,

Hani körkütük sarhoşken gençliğimizden,

Daha biz kimseye küsmemiş,

Daha kimse ölmemişken,

Eskidendi, çok eskiden.

Şimdi ay usul, yıldızlar eski

Hatıralar gökyüzü gibi gitmiyor üstümüzden

Geçen geçti,

Geceyi söndür kalbim

Geceler de gençlik gibi eskidendi

Şimdi uykusuzluk vakti.

Murathan Mungan

Tarih ve Tekerrür

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 18 Sep 2013 12:06:00 +0000

Oyun...

Makas, kağıdı keser.

Taş, makası kırar.

Kağıt, taşı sarar.

Bu sıralama gerçekleştiğinde;

Makas kağıdı çoktan kesmiş olduğundan, kağıdın taşı sarması mümkün olmaz.

Taş da makası kırdığından, bir başına kalmıştır.

Oysa;

Taş makası kırsa, kağıt taşı sarsa her şey ne kadar farklı olur.

Ama sonuçta;

Taş, yerinde ağırdır.

Kağıt, rüzgarda uçar.

Makas, her elde keser.

Ve bu bir oyunsa;

The Winner Takes It All

ARA 2 : Sapla saman

noreply@blogger.com (Seyyah) — Sun, 21 Apr 2013 17:53:00 +0000

Bir markette dolanır gibi dolanıyorum anıların içinde. Nedenini bilmeden kayboluyorum rafların arasında. Hani almaya gittiğin şeyi unutup bir sürü gereksiz şeyi torbaya doldurarak döndüğün bir market alışverişi gibi... Omzum anıların ağırlığından çökmüş bir biçimde kaldırıyorum başımı. Önümde yaşlı bir teyze... eşarbının dokusuna takılıyor gözlerim. Ve aklım, anılara doğru yol alıyor tekrar. Yanımda konuşmaya devam ediyor.

"Bıçak sırtı gibi..." diyor. "Dümdüz!"

Okulu kırmış çocuklar gibiyim, muhabbetin ortasında çıktığım bu kaçamak yolculuğun tadıyla biraz suçlu büküyorum boynumu.

"Ama tersi keskindir." diyorum.

Kendi düzlüğünde kayboluşunu izliyorum ardından.

Hayat böyle bir şey galiba. Muhabbetin ortasında dalıp gittiğin dakikaların toplamı kadar yaşamın. Ne bir eksik, ne bir fazla. Acısıyla ve tatlısıyla.

Kendime Not

noreply@blogger.com (Seyyah) — Thu, 22 Nov 2012 22:43:00 +0000

kasımın ortasında,

gecenin bir yarısı,

odamda dolanan

uğur böceğinin derdi

ne acaba;

yolunu mu kaybetti

yoksa,

yol göstermek mi niyeti (?)

ARA 1 : Ekmek arası zaman

noreply@blogger.com (Seyyah) — Thu, 15 Nov 2012 04:45:00 +0000

Zaman nasıl da hızla akıp gidiyor. Su gibi mi demeli, yoksa kum gibi mi bilemedim. Aslında daha çok giden bir arabanın penceresinden akan görüntüler gibi... Yetişemiyorum. Tıpkı o görüntülere yetişemediğim gibi... Ben daha ne olduğunu anlayıp, duruma ayak uyduramadan bir diğeri giriyor çerçeveye. Aklım bir öncekinde, gözüm yenisinde derken... Bir diğeri... Yetişemiyorum zamana. İçinde olduğum bir şeye, neden yetişmem gerektiği düşüncesine takılmıyorum bile. Biliyorum ki, takılırsam orada asılı kalacağım.

Dün akşam izlediğim filmin ardından fark ettim ki, geçen zaman o kadar da acımasız değil. En azından genişlemiş bir çerçeve bırakıyor gözlerime ve daha geniş bir bakış açısı zihnime. Yoksa nasıl mümkün olabilirdi ki, hem ergen bir kızı, hem de çıkmazdaki bir anneyi aynı anda anlamam. Empati gibi görünse de, öyle değil. Bu bilmek ve hatırlamak ile alakalı, sonraki basamağı bilmek ve bir önceki basamağı hatırlamakla... J.P.Sartre dediği gibi, hayatımın kum saatinden kumlar eksildikçe, bazı şeyleri daha net görmeye başlıyorum. Yaşamak ve geçen zaman tarafından olgunlaştırılmak, böyle bir şey galiba. Hele bir de hafızan kuvvetliyse, yaşamak - arada kalmak aslında. Zamanın arasında...

Budur!

noreply@blogger.com (Seyyah) — Sun, 22 Jul 2012 21:30:00 +0000

Açıklanmadığı zaman anlayamıyor olman,

ne kadar açıklanırsa açıklansın anlayamayacağın anlamına gelir.

Haruki Murakami - 1Q84

Di Da

noreply@blogger.com (Seyyah) — Thu, 19 Jul 2012 09:59:00 +0000

Hiçbirimiz şarkı söylerken bir şeyleri gizleyip yalan söyleyemeyiz,
Hindistan'da ağlamak yetersiz kaçtığında, herkes şarkı söyler.

Shantaram - Gregory David Roberts
sy. 404

***
Yorum : Kan Kan
Söz : Zhang Xiao Jing
Meraklısına şarkının sözleri

İlk Yaseminler

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 28 Dec 2011 16:50:00 +0000

Ah, o yaseminler, o beyaz yaseminler!
Anımsar gibiyim ellerimi doldurduğum ilk günü o yaseminlerle, o beyaz yaseminlerle.
Günışığını sevdim, gökyüzünü, yeşil toprağı da;
Duydum geceyarısının karanlığından ıslak mırıltısını ırmağın;
Issız bir yolun kıvrımında güz akşamları, sevdiğine peçesini açan bir kadın gibi geldi yanıma.
Yine de anılarım hala diri, çocukken ellerimde tuttuğum o ilk, o beyaz yaseminlerle.

Çok günler geçirdim sevinçle yaşamımda, bayram gecelerinde hokkabazlara güldüm.
Soluk sabahlarında yağmurun, başıboş türküler söyledim.
Aşkın eliyle örülen akşam çelengini taktım boynuma.
Yine de yüreğim dipdiri, çocukken ellerimi dolduran o ilk, o taze yaseminlerin anısıyla.

Rabindranath Tagore
Çeviri: Ülkü Tamer

AN - IV

noreply@blogger.com (Seyyah) — Thu, 08 Dec 2011 06:43:00 +0000

binalar akıp gidiyor yanımdan

arabalar

ağaçlar

yol uzuyor

her şey akıyor

ben

gidiyorum

yağmur

bulutlar

güneş doğuyor

mevsimler değişiyor

ve ben

zamanın içinde yürümeye devam ediyorum

hiç durmadan

arkama bakmadan

İşaretler ve Bir Adam

noreply@blogger.com (Seyyah) — Sat, 01 Oct 2011 21:17:00 +0000

İnsanlardan ve içinde sürüklendikleri zamandan uzak durmalı mıyım? Bir bebeğin gözlerinde, bir kadının eteğinin çiçek deseninde, rüzgarın oynadığı bir tülün helezonunda kaybolmaya başladıysam, belki de bir süre gözlerimi işaretlere kapama vaktim gelmiş demektir. İnsanların pek çoğuna anlamsız ve yorucu gelse de, sürekli bir şeylere anlam yüklüyorum işte, elimde değil. Sanki dünya yüzünde hiçbir şey göründüğü kadar basit olamazmış gibi... Kime ne zararım var aslında... Farkında mı değilim, farklı mıyım? Belki de yazmalıyım öyle uzun zamandır sessizim ki, nasıl cümle kurulacağını bile unutmuş gibi hissediyorum zaman zaman. Şakamaka bir yılı gecti, bu bile başlı başlına bir işaret olabilir. Gördüğüm her ayrıntı bir şeyler karalama hissi uyandırdığı halde niye beceremiyorum? Neden aradan geçen dakikalar ya da saatler gördüğüm güzellikleri unutturmazken, yazma isteğimi aynı canlılıkla korumama yardımcı olmuyor? Bilemiyorum. Sabahın köründe bu trafik de neyin nesi şimdi...

Bir ağacın dalındaydı. Suskun ve bir o kadar da hüzünlü...

Donuk bakıyordu etrafa,

sanki çevresine toplananların bakışlarına anlam veremiyormuş gibi.

Öylesine donuk ki, sanki bedeni ordaymış da ruhu başka yerdeymiş gibi...

Yarı uykulu bir biçimde yolda giderken aklımdan geçenler bunlardı. Nereden bu noktaya gelmiştim, her zamanki gibi bilemiyorum. Düşüncelerimin hızına yetişmeyi hiç öğrenemeyeceğim sanırım. Düşünürken bir noktaya varıp, sonra oraya nereden geldiğinizi anımsamadan düşünmeye devam etmek ve tüm bunların zincirleme olması insanı çok yoruyor. Beynimin içi büyük bir gardolap gibi, askılarda bir sürü düşünce hepsi birbirinden ayrı ama pek çoğu birbirinin başlangıcı ya da devamı... Ama hangisi, hangisinin? Sanırım, radyoda çalan bir parça getirmişti beni bu noktaya.

İyi olmak ve kötü olmak / İyi hissetmek ve kötü hissetmek ...

Kötü olduğumuzu söylediğimizde ne kadar kötü oluyoruz ya da kötüden iyiye doğru yol alırken, "daha iyiyim" ve/ve ya "iyiyim" dediğimizde kötüye ne kadar yakınız? Bildiğimiz kötüden daha kötüler ya da bildiğimiz iyiden daha iyiler bizi nasıl yönlendiriyor?

Bir ağacın dalındaydı. Suskun ve bir o kadar da hüzünlü...

Güvenlik şeridinin ardında dünyanın en ilginç şeyi sergileniyormuş gibi

neden toplanmıştı bu insanlar.

Onlarda iyi olmak ve kötü olmak arasındaki ince ama derin çizgiyi mi soruluyordu,

o donuk gözlere bakarken... (?)

Ya o,

herkese bunu sorgulatmak için mi seçmişti burayı, her gün önünden binlerce insanın geçtiği bu parkı...(?)

İlk defa ölü bir insan görmüyordum, bunun son olduğunu da sanmıyorum. Ama, o farklıydı. Yol açılana dek, bakmamam gerektiğini bile bile, gözümü ayıramadan baktım o donuk gözlerinin içine. Kendi seçimi miydi, yoksa birinin ona biçtiği son muydu bu...(?) Pek çok şey yaşamış olmalı. İyi biri olduğu için kötü hissetmiş olmalı ya da bu, kötü biri olduğu için başka kötülerin ona kötü hissetmeyi gösterme yolu olmalı; bilemiyorum. Tek bildiğim, o noktaya gelip uçurumun derinliklerinde kaybolmak için pek çok şey yaşamış olmalı. Yeni gün ikimizinde üstüne doğdu ama ben biliyorum ki o bedenin üstüne son doğuşuydu. Kötüye bu kadar yakın olabiliyorduk işte. Yine başladım. Bazen kendimi, şu meşhur amerikan dizilerinin sonunda fon müziği eşliğinde konuşan başrol oyuncusu gibi hissediyorum. Sanki birazdan yönetmen "kestik" diye bağıracak, set ekibindekiler adamı ağaçtan indirmeye çalışırken, bir yandan da çok iyi bir iş çıkardığı için tebrik edecek... Oysa hayat çok daha acı... Ve gerçek!

Ben mi? Gördüğüm onca güzellik bana yazdıramamışken, bunun yazmama sebep olması nasıl bir işaret hala onu sorguluyorum.

Yıldız Kayması

noreply@blogger.com (Seyyah) — Mon, 27 Sep 2010 07:47:00 +0000

Kimden ve nasıl duyduğumu hatırlamadığım bir masaldı bu: "Herkesin bir yıldızı vardır." Ama inanmak istediğim ve gökyüzüne her baktığımda beni gülümseten, acaba hangisi benimki dedirten bir masal. Gerçek olmasını dilediğim bir masal... Belki de bir hayal!

Sonra bir gün, başka bir masal duydum: "Her yıldız kaydığında bir insan ölür." İnanmak istemediğim, beni hüzne boğan bir masaldı bu. Hayalin gerçekle kararmasıydı aslında. Beni gülümseten masal gerçekse, bu da gerçek olabilecek bir masaldı. Hayal olmasını dilediğim bir masal... Belki de bir gerçek!

Tam 20 yıl önce bugün...

Bir yıldız kaydı!

Ve ben, o gün bir masal uydurdum:

"Her ölen, gökyüzünde bir yıldız olur."

Masalların hayatla-hayallerin gerçekle harmanlandığı, kimi kararıp-kimi aydınlanan zamanlar geçti.

Zaman tek bildiği şeyi yaptı.

Aktı!

Çok zaman sonra...

Geçen o zaman, bir gerçeği gösterdi:

"Gözü yaşlı bakarsan, bütün yıldızlar kayar."

Omar - Shimmering Star

AN - IIIS

noreply@blogger.com (Seyyah) — Fri, 17 Sep 2010 19:02:00 +0000

Yaşadığımız her an kendi hakkını ister

Goethe

Ya gücümüz sadece bazı anların değerini vermeye yetiyorsa

Ve hakkını veremediğimiz anlar yakamıza yapışırsa

Ya biz acemi zaman hırsızlarıysak

Ve voliyi vuramadan yakalanıp sonsuzluk zindanına atılırsak

Son mu bulur sanki anlar

Son bulan sadece hayatlar

Akıl baştayken başlığa ne hacet

noreply@blogger.com (Seyyah) — Wed, 15 Sep 2010 21:54:00 +0000

Oruç Aruoba'dan ...

"özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin

özlem, gidip görememendir; ama
gidip görmek istemen

özlediğin, gidip görmek istediğin-
ama gidip göremediğin

özlem, gidip görmek istemen-
ama, gidememen, görememen;
gene de, istemen"

Gözün okurken aklın düşün(ün)ce ...

İsteyip de yapamadığımız, yapamayacağımız ne kadar çok şey var hayatta. Sadece bir istek bile ne kadar çok duygunun kapısını aralama potansiyeline sahip. İsterken ayrı... Hayal ederken ayrı... Gerçekleştiğinde ayrı... Gerçekleşmediğinde apayrı...

Hepsi kalbimizde başlıyor. Ve eğer yeniyetme değilsek, genelde aklımızda gelişiyor ve sonuçlanıyor. Hepsi elimizde aslında... Ama adı akıl ya(!), o yön veriyor. Hayatı o biliyor. Ders aldığı için, 'akıl'lı oluyor. Kalbimiz(?)...o hiçbir şeyden ders almaz. O, sadece aklın çizdiği yolu kabulleniyor ve yeni duygunun adını koyuyor. Sonuçlarına ise yine bir tek o katlanıyor.

Kalbimizin dediğini dinliyoruz dinlemesine de, çoğu zaman aklımızın yoluna düşüyoruz o bildik nedenle. Doğanın bize vahşi gelen kanunu, adaletli olduğu söylenen adaletsizliği, insan bünyesinde de işliyor sessizce. Sanırım büyüyünce, -yani adın yetişkin olunca ve karşındakinin aslan olduğunu öğrenince- yeniyetme gibi karşısına geçip "ben buradayım, sen de kimsin" diyemiyorsun.

Eklendikçe yaşına seneler, serdeki korkaklık mı büyüyor ne (?) ...

Yedi küçücük tanecik hepsi birbirinden biricik

noreply@blogger.com (Seyyah) — Tue, 14 Sep 2010 07:15:00 +0000

bir çay tabağı yatağında

su yorganının altında

yedi küçücük taneydiniz

bu hikaye başladığında...

çokça sevgi ve pek tabii sabırla

ulaşabilecek miyiz bakalım mutlu sona?