ΙστοLogin

Είμαι Έλληνας Οικονομικός Μετανάστης και θέλω να ψηφίσω

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Tue, 08 May 2012 01:15:00 +0000

Πριν δυο περίπου χρόνια με το πτυχίο μου στο χέρι έφυγα από την Ελλάδα του "Λεφτά υπάρχουν" για να βρω δουλεία στο εξωτερικό.
Βρίσκομαι σήμερα στην ατυχή θέση λόγω μεγάλης χιλιομετρικής απόστασης, έλλειψης νομοθετικού πλαισίου και υποδομών να μου στερείτε το εκλογικό μου δικαίωμα.

Μη με στιγματίζετε με τη στάμπα του 40% των Ελλήνων που απέχουν
Μη μου κλείνετε το στόμα ενώ ο φασισμός αποκτά θέση στη βουλή
Μη μου δένεται τα χέρια ενώ γονείς μου προσπαθούν να επιβιώσουν με συντάξεις της πείνας
Μη με υποχρεώνεται να παρακολουθώ αμέτοχος τις εξελίξεις στη πατρίδα μου

Είμαστε οι νέοι των τότε 700, 500, 200 ευρώ που προσπαθούμε έμπρακτα να αποδείξουμε στους ξένους οτι ο Έλληνας δεν είναι τεμπέλης. Οτι ο Έλληνας δεν είναι τσαμπατζής. Οτι ο Έλληνας δεν είναι χαζός.
Βοηθήστε μας να ψηφίσουμε για μια Ελλάδα που θα μπορέσουμε αύριο να γυρίσουμε πίσω της.

Βασίλης, Ψηφοφόρος Β Αθηνών, προσωρινός κάτοικος Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής

21 Χρόνια χωρίς τον Παύλο

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Tue, 06 Dec 2011 12:13:00 +0000

Παύλος Σιδηρόπουλος (27 Ιουλίου 1948 - 6 Δεκεμβρίου 1990)

Ο Morrissey ξεκινάει 8ωρο

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Mon, 05 Dec 2011 20:36:00 +0000

The Smiths - Bigmouth Strike Again

The Smiths - Some Girls Are Bigger Than Others

The Smiths - How Soon is Now?

The Smiths - Stop Me If You Think You've Heard This One Before

Morrissey - Every Day is Like Sunday

The Smiths - Heaven Knows I'm Miserable Now

Artist: Brian Brooks

Όταν αγανακτεί όλος ο κόσμος

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Mon, 05 Dec 2011 02:57:00 +0000

Όταν βλέπεις ανθρώπους απ' όλες τις άκρες της γης, με διαφορετική κουλτούρα, με διαφορετικά βιώματα και διαφορετική καθημερινότητα να βγαίνουν στους δρόμους με πανό. Να αφήνουν τα σπίτια τους, τον καναπέ και την LCD TV τους, τη βολή και τη καθημερινότητα τους και να κατασκηνώσουν σε μια πλατεία. Για βδομάδες ή και μήνες ολόκληρους, με μόνο αίτημα την αλλαγή... τότε καταλαβαίνεις ότι κάτι δε πάει καλά σε αυτό το κόσμο που ζούμε.

Αγανακτισμένοι στη Βοστόνη

Η Γιαγία μου λέει οτι το Internet είναι δημιούργημα του Διαβόλου

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Fri, 02 Dec 2011 17:49:00 +0000

Αλλά εφόσον πλέον αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου, αποφάσισε να μου δώσει μερικές συμβουλές.

Φωτογραφίες: Chacho Puebla

Celebrate your accomplishments

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Sat, 24 Sep 2011 04:39:00 +0000

Κάνοντας μια σύγκριση παρελθόν με παρόν αναρωτιέμαι τελικά άμα υπάρχει μια νοητή ευθεία στην εξέλιξη της ζωής μου ή αν και εγώ σαν ένας κύων κυνηγάω την ίδια μου την ουρά, ένας φαύλος κύκλος δηλαδή που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Τι και αν το σακίδιο που κουβαλάω στη πλάτη μου δεν έχει πια τον batman, τι και αν αντί για κηρομπογιές και τετράδια με μουντζούρες έχω laptop και το εταιρικό smartphone. Και πόσο διαφορετικό είναι το διάλειμμα με ένα γλειφιτζούρι στο χέρι από το διάλειμμα για τσιγάρο. Θυμάμαι κάποτε "δανείστηκα" επ'αορίστου το walkman του αδερφού μου για να ακούω μουσική όταν είμαι στο δρόμο, πλέον έχω "δανειστεί" το ipod του. Τότε για να σκοτώσω την ώρα μου έβγαινα στο δρόμο και σημάδευα με τη σφεντόνα μου λάμπες, τώρα παίζω angry birds.

Μήπως τελικά το ξερό μου κεφάλι σε συνδυασμό με τον τερατόμορφο εγωισμό μου εμποδίζει την φυσική εξέλιξη προς την οποία με ωθούν τα γονίδιά μου; Η μήπως εξελίσσομαι και δε το καταλαβαίνω; Όπως ο νεάτερνταλ κατέβηκε από τα δέντρα γιατί είχε ρημάξει τους καρπούς τους έτσι και εγώ πέρασα από τη κασέτα στα mp3. Και τώρα δηλαδή που ξεκίνησα να μαζεύω βινύλια τι γίνεται; Μικρά ή μεγάλα ποίος είναι ο συντελεστής όλων αυτόν για να δείξουν που ήμουν, που είμαι και που πάω. Και ακόμα άμα βρω όλες αυτές τις μεταβλητές, υπάρχει πάντα στο τέλος της εξίσωσης ένα μείον εσύ (-U). Κατά πόσο δηλαδή είμαι ικανός εγώ ως αμερόληπτος κριτής να κρίνω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Σήμερα θα βάλω μία άνω τελεία λοιπόν στη ροή της καθημερινότητάς μου, θα γεμίσω ένα ποτήρι κρασί (κάποιος μου είπε ότι το 2009 είναι καλή χρονιά) και θα κάνω έναν απολογισμό. Ότι και να δείξει στο τέλος το αποτέλεσμα, σωστό ή λάθος - καλό ή κακό, θα πιω στην υγεία μου. Cheers to me για αυτά τα 26 χρόνια, μέχρι τώρα υπήρξα ένας ανεπίδεκτος μαθητής, τελειομανής εργαζόμενος, ανορθόγραφος blogger, ανώριμος αγαπητικός, μέτριος εραστής και καλός φίλος. Όπως και να έχει, "i did it my way".

By the way.. punk is not dead, only the guys that used to sing it.

Never ever ever...

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Sun, 18 Sep 2011 05:29:00 +0000

Χάρηκα για τη γνωριμία παλιόφιλε

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 14 Sep 2011 18:38:00 +0000

Και τώρα φεύγεις, με το έτσι θέλω και χωρίς να δώσεις σε κανέναν λογαριασμό. Να σου πω την αλήθεια δε περίμενα και κάτι καλύτερο από εσένα, πάντα έκανες τα κουμάντα σου και την έβγαζες λάδι. Έτσι και τώρα, το πήρες απόφαση από μόνος σου και χωρίς να ρωτήσεις κανέναν ξεκίνησες το ταξίδι σου. Δεν έκανες τον κόπο καν να μαζέψεις τα πράγματα σου. "Κράτα τα να με θυμάσαι" μου είπες, "δε τα χρειάζομαι εκεί που πάω".

Δε μου δίνεις καν την ευκαιρία να σε μισήσω, να σε βαρεθώ και να ξεχάσω για λίγο την ύπαρξη σου. Γιατί από εδώ και πέρα εγώ θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου, θα έχω τις καλές αναμνήσεις μας γιατί εσύ δε μου άφησες περιθώριο να κρατήσω καμιά κακιά. Θα σβήσω από το μυαλό μου τα κουρελιασμένα σου ρούχα, τις ρυτίδες του προσώπου σου, τη βρωμερή από τσιγάρα αναπνοή σου, και θα σε θυμάμαι σαν κάτι αψεγάδιαστο και άφθαρτο.

Βλέπεις αυτό γίνεται όταν τη κάνεις στα "καλά" εσύ τη βγάζεις καθαρή και μένουν οι υπόλοιποι εδώ να ζουν την απώλεια σου, κοιτώντας την τρύπα που άφησες στον τοίχο καθώς περνούσες από μέσα του. Και θα ξημερώνουν τα πρωινά μας ψάχνοντας τη καλημέρα σου, τα μεσημέρια μας λησμονώντας τη συντροφιά σου και τα βράδια σκηνοθετώντας τη κάλπικη φιγούρα σου ανάμεσά μας.

Δε θα σε προλάβω ούτε για ένα αντίο ρε αλήτη... καλό ταξίδι.

Timelapse Effect

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 14 Sep 2011 04:28:00 +0000

dominicboudreault.com

pacificstarflight.com

facebook.com/TSOPhotography

Μουσικολογείν: Σκάρτος

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Sun, 21 Aug 2011 05:33:00 +0000

Πριν που ήσουν εδώ δε μπορούσα καν να σε κοιτάξω στα μάτια.
Μοιάζεις με άγγελο, το δέρμα σου και μόνο μου φέρνει δάκρυα.
Αιωρείσαι σα πούπουλο σε έναν ειδυλλιακό κόσμο.
Εύχομαι να ήμουν κάτι το μοναδικό, γιατί εσύ είσαι τόσο μοναδική.

Αλλά είμαι σκάρτος, είμαι ένας περιθωριακός.
Τι στο διάολο κάνω εδώ, δεν ανήκω σε αυτό τον κόσμο.

Δε με νοιάζει όσο και να πονάει, θέλω να έχω τον έλεγχο.
Θέλω το τέλειο κορμί, θέλω την τέλεια ψυχή.
Θέλω να σου λείπω όταν δεν είμαι κοντά.
Είσαι τόσο αναθεματισμένα μοναδική, μακάρι και εγώ να ήμουν κάτι μοναδικό

Αλλά είμαι σκάρτος, είμαι ένας περιθωριακός.
Τι στο διάολο κάνω εδώ, δεν ανήκω σε αυτό τον κόσμο.

Τρέχει προς τη πόρτα, φεύγει μακριά. Τρέχει...

Οτιδήποτε σε κάνει ευτυχισμένη, ότι θες εσύ,
Είσαι κάτι το μοναδικό, ήθελα και εγώ να ήμουν κάτι μοναδικό

Αλλά είμαι σκάρτος, είμαι ένας προβληματικός.
Τι στο διάολο κάνω εδώ, δεν ανήκω σε αυτό τον κόσμο.

God's away, leave a message after the beep (silence...)

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Fri, 19 Aug 2011 03:08:00 +0000

Φοβάμαι οτι άμα σου πω πως μας κυβερνούν μια κλίκα από απατεώνες και ψεύτες θα με χαρακτηρίσεις ως καταστροφολόγο. Και αν παρομοιάσω την Ελλάδα με ένα πλοίο που βυθίζεται θα με πεις απαισιόδοξο.

Αν σου πω οτι μας έχουν υποχρεώσει να πουλάμε ιδέες και ιδανικά για πενταροδεκάρες θα με κατηγορήσεις για ουτοπισμό. Και ότι καταντάμε σιγά σιγά απάνθρωπα όντα που το μόνο που μας νοιάζει είναι ο εαυτός μας θα με πεις υπερβολικό.

Άμα φωνάξω οτι ακόμα και ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει θα με λιθοβολίσεις για βλασφημία;

Οπότε καλύτερα να αφήσω ένα παλιό κοινό μας φίλο να στα πει. Ποιος μπορεί άλλωστε να κρατήσει κακία σε ένα τριχωτό μπλε τερατάκια που πάσχει από παραληρητική ψυχωσιακή συνδρομή για μπισκότα;

Και αναρωτιέμαι, o Cookie Monster πάντα μου θύμιζε τον "μπαμπούλα" τον παιδικών μου χρόνων, κρυβόταν θυμάμαι μέσα στη ντουλάπα του δωματίου μου, πίσω από εκείνο το κίτρινο αδιάβροχο που δεν είχα φορέσει ποτέ. Λες να φταίνε τα μπισκότα που έκρυβα στο κομοδίνο;

Το χωρίς καμία ελπίδα τραγούδι

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 17 Aug 2011 04:12:00 +0000

Emerge tu recuerdo de la noche en que estoy.

El río anuda al mar su lamento obstinado.

Abandonado como los muelles en el alba.

Es la hora de partir, oh abandonado !

Sobre mi corazón llueven frías corolas.

Oh sentina de escombros, feroz cueva de náufragos !

En ti se acumularon las guerras y los vuelos.

De ti alzaron las alas los pájaros del canto.

Todo te lo tragaste, como la lejanía.

Como el mar, como el tiempo. Todo en ti fue naufragio !

Era la alegre hora del asalto y el beso.

La hora del estupor que ardía como un faro.

Ansiedad de piloto, furia de buzo ciego,

turbia embriaguez de amor, todo en ti fue naufragio !

En la infancia de niebla mi alma alada y herida.

Descubridor perdido, todo en ti fue naufragio !

Te ceñiste al dolor, te agarraste al deseo.

Te tumbó la tristeza, todo en ti fue naufragio !

Hice retroceder la muralla de sombra.

anduve más allá del deseo y del acto.

Oh carne, carne mía, mujer que amé y perdí,

a ti en esta hora húmeda, evoco y hago canto.

Como un vaso albergaste la infinita ternura,

y el infinito olvido te trizó como a un vaso.

Era la negra, negra soledad de las islas,

y allí, mujer de amor, me acogieron tus brazos.

Era la sed y el hambre, y tú fuiste la fruta.

Era el duelo y las ruinas, y tú fuiste el milagro.

Ah mujer, no sé cómo pudiste contenerme

en la tierra de tu alma, y en la cruz de tus brazos!

Mi deseo de ti fue el más terrible y corto,

el más revuelto y ebrio, el más tirante y ávido.

Cementerio de besos, aún hay fuego en tus tumbas,

aún los racimos arden picoteados de pájaros.

Oh la boca mordida, oh los besados miembros,

oh los hambrientos dientes, oh los cuerpos trenzados.

Oh la cópula loca de esperanza y esfuerzo

en que nos anudamos y nos desesperamos.

Y la ternura, leve como el agua y la harina.

Y la palabra apenas comenzada en los labios.

Ése fue mi destino y en él viajó mi anhelo,

y en él cayó mi anhelo, todo en ti fue naufragio!

Oh sentina de escombros, en ti todo caía,

qué dolor no exprimiste, qué olas no te ahogaron.

De tumbo en tumbo aún llameaste y cantaste

de pie como un marino en la proa de un barco.

Aún floreciste en cantos, aún rompiste en corrientes.

Oh sentina de escombros, pozo abierto y amargo.

Pálido buzo ciego, desventurado hondero,

descubridor perdido, todo en ti fue naufragio!

Es la hora de partir, la dura y fría hora

que la noche sujeta a todo horario.

El cinturón ruidoso del mar ciñe la costa.

Surgen frías estrellas, emigran negros pájaros.

Abandonado como los muelles en el alba.

Sólo la sombra trémula se retuerce en mis manos.

Ah más allá de todo. Ah más allá de todo.

Es la hora de partir. Oh abandonado!

Ζώντας σε έναν άλλο κόσμο

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 10 Aug 2011 03:20:00 +0000

Έχεις σκεφτεί ποτέ ένας κόσμο διαφορετικό από αυτόν που ζεις; Δε μιλάω για μια άλλη χώρα και ούτε για άλλη Ήπειρο. Ούτε καν μια διαφορετική "παράλληλη" διάσταση. Εννοώ κάτι αλλόκοτο - παράξενο, βγαλμένο ίσως από το Codex Seraphinianus, απόλυτα προσωπικό και απολύτως ακατανόητο για τους τριγύρω σου.

Ίσως είναι ένα μέρος που τα λουλούδια δε μαραίνονται ποτέ, τα αυτοκίνητα κινούνται με ενέργεια που παράγεται από το γέλιο και το να πληγώσεις μια καρδιά διώκεται ποινικά σε βαθμό κακουργήματος.
Μου έχουν πει ότι σε αυτό τον κόσμο άμα προσπαθήσεις να πεις ψέματα σε πιάνει ένας ακατάπαυστος λόξυγγας που μπορεί να σε ταλαιπωρεί βδομάδες ολόκληρες. Όλες οι ασθένειες θεραπεύονται με το φτέρνισμα, στη περίπτωση βέβαια που κάποιος δεν έχει φτερνιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα εισάγεται στα επείγοντα όπου εφαρμόζεται η μέθοδος της πιπεροεισπνοής.
Τα μαλλιά μας δε, μεγαλώνουν με τη 10πλάσια ταχύτητα και για αυτό το λόγο το επάγγελμα του κομμωτή θεωρείτε ύψιστη επαγγελματική καταξίωση. Τα πλάσματα που έχουμε ακούσει σε μύθους και παραμύθια υπήρχαν και ζούν σε πλήρη αρμονία με τον άνθρωπο. Όντα όπως ο Big Foot για παράδειγμα, πετυχημένος παρουσιαστής προϊόντων telemarketing.

Όλοι μας γεννιόμαστε με οδηγίες χρήσεως, γραμμένες με μικρά γράμματα στην αριστερή μας πατούσα.

"Συγχαρητήρια! Είσθε πλέον γονείς!

Οι επακόλουθες οδηγίες θα βοηθήσουν εσάς, ώστε με τη σειρά σας να βοηθήσετε το παιδί σας να επιτύχει το μέγιστο επίπεδο ευτυχίας:

Θέλετε να τον ονομάσετε Χαράλαμπο, όπως τον Παππού του, αλλά σύμφωνα με το αλάνθαστο σύστημα πιθανοτήτων και γεγονότων που χρησιμοποιούμε ένα τέτοιο όνομα σε συνδυασμό με τα πεταχτά του αφτιά, θα μεταφραστεί σε "Μπάμπης - Dumbo" από τους συμμαθητές του στο δημοτικό.

Εξηγήστε του τη χρήση του προφυλακτικού πριν τη 3ήμερη της Β Λυκείου.

Στα 17 του θα σας εκφράσει την επιθυμία να γίνει ζωγράφος. Το να ονειρεύεστε να τον κάνετε γιατρό είναι λίγο αφελές, δε θα πιάσει ποτέ την απαραίτητη βάση και μετά από 2 αποτυχημένες χρονιές πανελληνίων θα τον στείλετε στη Βουλγαρία για σπουδές, αυτό θα έχει σαν επακόλουθο να παντρευτεί - διαζευχθεί μια συμφοιτήτρια του και τέλος να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του ως ελαιοχρωματιστής στο Batak. Αφήστε τον να ακολουθήσει το όνειρο του και ας χρειαστεί να μένει στο υπόγειο σας μέχρι τα 36 του. Έχει πραγματικό ταλέντο...."

Υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα που θα ήθελα να γράψω για αυτόν το κόσμο. Είναι κάτι όμως που δε μου φτάνει να το ονειρεύομαι, και προσπαθώ να το καταφέρω και εδώ που ζω και τώρα. Εκεί λοιπόν, άμα σου λείπει κάποιος πάρα μα πάρα πολύ δεν έχεις να κάνεις τίποτα άλλο παρά να κλείσεις τα μάτια σου και να πεις το όνομα του ανάποδα 3 φορές και τότε αυτός θα εμφανισθεί δίπλα σου. Όση απόσταση και αν σας χωρίζει, όσα χρόνια, όσες λύπες. Και δε χρειάζεται να μιλήσεις για να καταλάβει τι τον θέλεις, ξέρεις εκεί οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αλληλένδετα, και όπως τον είχες ανάγκη εσύ δίπλα σου έτσι και αυτός την ίδια ακριβώς στιγμή έλεγε το δικό σου όνομα ανάποδα.

Anthony & The Johnsons "Another world" Official Musicvideo

Άνοιξε τώρα τα μάτια σου, τελείωνε με τη χαρτούρα που έχει μαζευτεί μπροστά στο γραφείο σου και βγες στο δρόμο να βρεις κάποιον να αγαπήσεις. Και μόλις τον βρεις σφίξε τον στην αγκαλιά σου μέχρι οι δυο σας να γίνεται ένα. Και μόνο τότε θα μπορέσεις ζήσεις λίγο από αυτή τη μαγεία που κρύβεται στο δικό σου μαγικό κόσμο.

Εικόνες: Codex Seraphinianus
Μουσική: Antony & the Johnson

Παίζοντας με τις σκιές

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Sat, 30 Jul 2011 06:58:00 +0000

Ακούω το σκότος να καλεί το όνομά μου, γκρεμίζω τους πύργους μου και καίω τα κουρελιασμένα μου ρούχα για να το υποδεχθώ, δίνοντας του έτσι ένα ελάχιστο φόρο τιμής.

Το αφήνω να με περικυκλώσει να γίνει ένα με το εγώ μου, νιώθω τα χνώτα του που βρωμάνε τσιγάρα και αλκοόλ στο πρόσωπό μου. Και ενώ αυτό με αγκαλιάζει εγώ σιγά σιγά μικραίνω και γίνομαι παιδί 5 χρόνων.

Και γυρνώντας πάλι στο μηδέν καταλαβαίνω τι μου έλειπε τόσο καιρό, έπρεπε και εγώ σαν ένας άλλος φοίνικας να καώ και να γεννηθώ μέσα από τις στάχτες μου.

Το μόνο που έμεινε από έναν χαμένο εαυτό είναι μια σκιά, μιά σκιά ενός ανθρώπου που πλέον αγνοείται. Άραγε οι σκιές ζουν στο σκοτάδι;

01101100011011110111011001100101

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Fri, 24 Jun 2011 20:26:00 +0000

Don't you ever pretend
That we are more than friends?
Despite the metal and wires
I still have human desires
I'll wait here til the end
For my dividend
And when I turn off the lights
I'll wait here til the end

Over and over she burns my circuits
I feel fire rushing through my wires
I can feel all the things that we can't share

When I hear your voice
It fills me with noise
Was this meant to be?
Are you corrupting me?

Can't you just pretend
That we are more than friends?
Despite the metal and wires
I still have human desires

Over and over she burns my circuits
I feel fire rushing through my wires
I can feel all the things that we can't share

Over and over she burns my circuits
I feel fire rushing through my wires
I can feel all the things that we can't share

The satellites connecting us, protecting us
Our makers have neglected us
It's not their fault
It's just the way

Over and over she burns my circuits
I feel fire rushing through my wires
I can feel all the things that we can't share

La la la...
I can feel all the things that we can't share

Ο Μικρός Παναγιώτης και ο Μαυροπίνακας

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 06 Apr 2011 09:59:00 +0000

Όλη η γειτονία γύρω από το 2ο δημοτικό Βύρωνα γνωρίζει ότι κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα, την 4η ώρα του μαθήματος, όλο τα παιδάκια από την πρώτη μέχρι την έκτη τάξη στοιχισμένα στη σειρά ξεκινάνε για εκπαιδευτική εκδρομή σε ένα από τα κοντινά πάρκα. Αυτή τη φορά όμως δεν θα είναι όλοι εκεί, στο A1 ο μικρός Παναγιώτης έχει αλλεργία στη γύρη οπότε θα έμενε μόνος του στη τάξη. Φεύγοντας λοιπόν ο δάσκαλος τον πλησιάζει και του δίνει ένα κουτί γεμάτο κιμωλίες. "Χρησιμοποίησε όσες θες, όταν γυρίσω ανυπομονώ να δω τι θα έχεις ζωγραφίσει στον πίνακα" του είπε, και τον άφησε μόνο στην αίθουσα.

Όταν πλέον οι φωνές των μικρών παιδιών χάθηκαν από το προαύλιο ο μικρός μας ήρωας σηκώθηκε από το θρανίο και πλησίασε τον μαυροπίνακα. Ανοίγει σιγά σιγά το κουτί και αντικρίζει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Πορτοκαλί κόκκινο, πράσινο... δεν ήξερε καν ότι υπάρχουν χρωματιστές κιμωλίες. Δισταχτικός κάθεται και σκέφτεται "Δεν έχω δει ποτέ το δάσκαλο να χρησιμοποιεί πορτοκαλί, μόνο λευκό άντε και καμιά φορά το κόκκινο". Διαλέγει λοιπόν μια πελώρια λευκή κιμωλία, φάνταζε τόσο μεγάλη στα μικρά του χέρια, και ξεκινάει...

Άρχισε ζωγραφίζοντας μια μαργαρίτα, φτάνοντας όμως στο πέμπτο φύλλο της κοντοστάθηκε "αυτά είναι για παιδιά, δε θέλω να με νομίζουν όλοι για μικρό". Θυμήθηκε λοιπόν σε ένα διάλειμμα που καθόταν και παρακολουθούσε τα παιδιά της 4ης τάξης ενώ κάναν ακόμα μάθημα. Είχε πλησιάσει δειλά δειλά το παράθυρο και χάζευε τον γεμάτο νούμερα πίνακα. "Αυτό θα κάνω και εγώ.. θα γεμίσω τον πίνακα νούμερα". Άρχισε λοιπόν να γράφει αυθαίρετους αριθμούς συνδυάζοντας πράξεις μεταξύ τους. "Το 8 ταιριάζει με το 0 και το 2 με το 5 αλλά το 6 δε μ' αρέσει δίπλα στο 7" σκεφτόταν.

Η ώρα περνούσε και ο μικρός Πάνος αγχωμένος προσπαθούσε να γεμίσει τον τεράστιο πίνακα. Ξάφνου ακούει από πίσω του τη φωνή του δασκάλου.
-Παναγιωτάκη τι κάνεις εκεί;
Ο μικρός σαστισμένος γυρνάει τη πλάτη και λερωμένος με κιμωλίες από τη κορφή ως τα νύχια απευθύνεται στον δάσκαλο.
-Να κύριε γράφω...
-Τι γράφεις;
-Αυτά που γράφουν και οι μεγάλοι!
Ο Δάσκαλος τον πλησιάζει, παίρνει την κιμωλία από τα χέρια του, τη βάζει μαζί με τις υπόλοιπες και κλείνει το κουτί.
-Γιατί δε χρησιμοποίησες και τις άλλες κιμωλίες;
-Εγώ δεν είμαι μικρός, είμαι μεγάλος. Και οι μεγάλοι χρησιμοποιούν λευκή κιμωλία. Και εσείς κύριε μόνο με λευκή κιμωλία γράφεται.
-Με λευκή γράφω μόνο την ώρα του μαθήματος. Όταν κανείς δε με βλέπει όμως προτιμώ να ζωγραφίζω χρησιμοποιώντας ότι χρώμα μπορώ να βρω. Προτιμώ να έχω έναν πολύχρωμο και χαρούμενο πίνακα παρά κάτι ασπρόμαυρο. Γιατί δε ζωγράφισες κάτι;
-Αφού εδώ είναι σχολείο, εδώ τον πίνακα τον έχουμε μόνο για πράξεις.
-Ναι όντως αυτός είναι ο σχολικός πίνακας. Αλλά από εδώ και πέρα κάθε πρώτη Τρίτη του μήνα την 4η ώρα θα γίνεται ο δικός σου πίνακας, και θα μπορείς να γράφεις ότι θες εσύ. Άμα τώρα σου έπαιρνα τις κιμωλίες τι θα έκανες;
-Γιατί να μου πάρετε τις κιμωλίες; Είναι ακόμα πολύ νωρίς. Δε γύρισε ακόμα η τάξη από το πάρκο.
-Έξω έχει συννεφιά, άμα έπιανε βροχή θα γυρνούσαμε να συνεχίσουμε το μάθημα. Και τότε εσύ θα έπρεπε να ξανακαθίσεις στη θέση σου και θα έχανες την ευκαιρία σου να ζωγραφίσεις κάτι που πραγματικά θες.

Ο Πάνος έκρυψε το πρόσωπο του με τα χεράκια του και δάκρυα άρχισαν να ξεπλένουν τα δάχτυλά του από τη λευκή κιμωλία. Ο δάσκαλος σηκώθηκε, έσβησε τον πίνακα και του ξανάδωσε το κουτί . Ο μικρός έπιασε όσες μπορούσε με τα χέρια του, απ όλα τα χρώματα, και έστρεψε το βλέμμα του στον πελώριο κατάμαυρο πλέον πίνακα.

Και ζωγράφισε πεταλούδες, δέντρα, σπίτια... όπως θα ζωγράφιζε και στη ζωή του στα χρόνια που έπονται.

Η Απίστευτη Ιστορία του Κερτ Κομπέϊν (20/02/67 – 05/04/94)

noreply@blogger.com (Χρήστος) — Sun, 27 Mar 2011 22:47:00 +0000

Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το «Smells Like Teen Spirit» ονομαζόταν Κερτ Ντόναλτ Κομπέϊν. Ίσως το τελευταίο σύμβολο της ROCK… Η ηγετική φυσιογνωμία των θρυλικών Nirvana, έμελλε να αλλάξει τα δεδομένα στον σκληρό ήχο. Ο τότε μελαχρινός Κερτ μαζί με την μικρή μπάντα από το Σιάτλ εδραίωσε ένα νέο μουσικό ρεύμα για την εποχή. Το περίφημο grunge…

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η φωνή, κιθάρα και ψυχή των NIRVANA είδε το πρώτο φως της ημέρας στις 20 Φεβρουαρίου 1967… Όντας τέκνο μικροαστικής οικογένειας που κατέληξε άδοξα σε χωρισμό, το συγκεκριμένος γεγονός τον στιγμάτισε όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του..

Η μουσική αποτελούσε μονόδρομο για τον ευαίσθητο Κομπέϊν. Σε ηλικία οχτώ ετών έπιασε την πρώτη κιθάρα στα παιδικά του χέρια. Έξι χρόνια αργότερα, ο θείος του τον έβαλε να διαλέξει ανάμεσα σε μια κιθάρα και σε ένα ποδήλατο για δώρο. Η επιλογή ήταν προφανής…

Η ΣΚΛΗΡΗ ΕΦΗΒΕΙΑ

(Ως έφηβος που μεγάλωνε σε μια μικρή πόλη της Ουάσινγκτον, ο Κομπέιν βρήκε διέξοδο μέσα από την ακμάζουσα πανκ σκηνή του Pacific Northwest πηγαίνοντας σε πανκ ροκ παραστάσεις στο Σιάτλ.

Στο λύκειο, σπάνια έβρισκε κάποιον για να εξασκούνται μαζί… Μέχρι που συνάντησε τον μπασίστα, Κριστ Νοβοσέλιτς. Λίγο αργότερα, εγκατέλειψε το σχολείο, δύο εβδομάδες πριν την αποφοίτησή του. Η μητέρα του, του έδωσε τις εξής επιλογές: είτε να βρει μια δουλειά είτε να ζήσει μόνος του. Μετά από ελάχιστα 24ωρα, ο Κερτ βρήκε τα υπάρχοντα του πακεταρισμένα σε κούτες να τον περιμένουν έξω από το σπίτι του.

ΝΙΡΒΑΝΑ

Ωστόσο, δεν παρέδωσε τα όπλα. Μαζί με τον μπασίστα, Κριστ Νοβοσέλιτς, επεξεργάζονταν μια μακροσκελή λίστα ντράμερ. Τυχερός της αναζήτησης αποδείχθηκε ο Τσαντ Τσάνινγκ και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία των NIRVANA… Το 1989 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος τους, ονόματι BLEACH…

Ο απαιτητικός Κομπέϊν όμως, ζήτησε την άμεση αντικατάστασή του Τσάνιγκ. Έτσι, κατέληξε στην επιλογή του Ντέϊβ Γκρολ, νυν αρχηγού των FOO FIGHTERS… Ημερομηνία ορόσημο για τους NIRVANA, αποτέλεσε η 24η Σεπτεμβρίου του 1991, όταν και κυκλοφόρησε το άλμπουμ «NEVERMIND»…

Κάθε έφηβος που σεβόταν τον εαυτό του εκείνη την εποχή, είτε θα φορούσε καρό πουκάμισο, είτε μισοσκισμένη μπλούζα με το λογότυπο των NIRVANA. Εκτός από τον ύμνο και την υστερία που προκάλεσε το πασίγνωστο, «Smells like teen spirit», υπήρξαν ανάλογα singles που προκάλεσαν αίσθηση.

Τραγούδια όπως τα: LITHIUM, RAPE ME, POLLY, IN BLOOM, DRAIN YOU, ON A PLAIN αποδείκνυαν την σπουδαιότητα του εν λόγω δίσκου. Η επιτυχία ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη. Συγκεκριμένα, οι πωλήσεις ξεπέρασαν τα 26 εκατομμύρια αντίτυπα ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ! Το 1993 ακολούθησε το αμφιλεγόμενο «IN UTERO» που κινήθηκε σε πιο ρηχά νερά… Ακόμη και έτσι όμως, οι NIRVANA εδραιώθηκαν ως μπάντα ορόσημο της εποχής για κάθε φεστιβάλ και κάθε συναυλία…

Μετά το head-banging και την άκρατη αδρεναλίνη οι Νιρβάνα κινήθηκαν σε πιο ήπια μουσικά μονοπάτια… Υπό την φιλοξενία του MTV, αποφάσισαν να βγάλουν τα καλώδια από τις κιθάρες, καταχωνιάζοντας την παραμόρφωση. Αποτέλεσμα; Στις 18 Νοεμβρίου του 1993 πραγματοποιείται το MTV UNPLUGGED, που περιελάβανε αρκετές διασκευές λατρεμένων τραγουδιών του Κομπέϊν…

Αποκορύφωμα υπήρξε το «The man who sold the world» με τον δημιουργό και πρώτο ερμηνευτή του, David Bowie, μάλλον να… τραβά την πλούσια ξανθή κόμη του. Χαρακτηριστικά, πολλοί νεαροί, κυρίως, ακροατές σχημάτισαν την εντύπωση πως η παρθενική εκτέλεση του κομματιού, ανήκει στους Νιρβάνα.

Ο ΑΛΛΟΣ… ΚΕΡΤ

Το νόμισμα όμως, έχει δύο όψεις. Οι καταχρήσεις απέκτησαν περίοπτη θέση στην ζωή του Κερτ Κομπέϊν… Και μάλιστα από πολύ μικρή ηλικία. Στα 13 του κάπνισε για πρώτη φορά ινδική κάνναβη. Το κεφάλαιο των εξαρτήσεων είχε ανοίξει για τα καλά… Έτσι, το 1986 του χορηγήθηκε η ουσία Percodan από τοπικό έμπορο ναρκωτικών στην Ουάσινγκτον.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο. Η κυρίαρχη φυσιογνωμία των NIRVANA, ταλανιζόταν από μια σπάνια στομαχική διαταραχή που ουδέποτε εντόπισαν οι γιατροί… Έτσι, ο ίδιος κατέφυγε στην χρήση ηρωίνης, που σύμφωνα με τον ίδιο δρούσε ως παυσίπονο. Η αυτοκαταστροφική περσόνα του Κερτ Κομπέϊν εκτός από τα ναρκωτικά, είχε και άλλες σκοτεινές προεκτάσεις. Μάλιστα, η Κούρτνεϊ Λαβ, ανέφερε επανειλημμένα τις απόπειρες αυτοκτονίας του συζύγου της.

Στις 8 Απριλίου 1994, το σώμα του ανακαλύφθηκε στο σπίτι του στη λίμνη Ουάσινγκτον, από έναν ηλεκτρολόγο που είχε πάει εκεί για να εγκαταστήσει ένα σύστημα ασφαλείας. Εκτός από μια ελάχιστη ποσότητα αίματος που έτρεχε από το αυτί του Κομπέιν, ο ηλεκτρολόγος ανέφερε πως δεν είδε κανένα άλλο σημάδι τραυματισμού, και αρχικά νόμιζε πως ο Κομπέιν κοιμόταν, μέχρι τη στιγμή που είδε το όπλο που ήταν στραμμένο προς το πηγούνι του Κομπέιν.

Ένα σημείωμα αυτοκτονίας βρέθηκε που έλεγε, "Δεν έχω νιώσει τη διέγερση που μου προκαλούσε το να ακούω και να δημιουργώ μουσική, μαζί με το πραγματικό γράψιμο...εδώ και πάρα πολλά χρόνια". Στο σώμα βρέθηκαν συγκεντρωμένα μεγάλα ποσά ηρωίνης και ίχνη από Valium.

Τελικά, ο Κερτ δεν κυριολεκτούσε όταν τραγουδούσε, «I swear I don’t have a gun», από το «Come as you are», ξεγελώντας άπαντες.

Ο γαλαξίας της ροκ, έγινε πιο λαμπερός, αλλά ο μουσικός κόσμος σαφέστατα πιο φτωχός.

Everything is okay

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 04 Aug 2010 21:04:00 +0000

Χορεύω...

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Sun, 11 Jul 2010 21:34:00 +0000

Τελείωσε το Μουντιάλ, τελείωσε και η δουλειά... και ξαφνικά καταλαβαίνω ότι είναι καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που δε κατάλαβα μέχρι σήμερα, χαμένος μπροστά σε οθόνες υπολογιστών και τηλεοράσεων. Χαζεύοντας τα χαζοκούτια.

Από σήμερα λοιπόν αναπληρώνω το χαμένο μου χρόνο. Το χρωστάω σε εμένα και σε όσους έβλεπαν μια φιγούρα που μου έμοιαζε να περιπλανιέται άσκοπα και χαμένα στη καθημερινότητά τους. Τι και αν χρεοκοπήσαμε, τι και αν μας κόβουν τους μισθούς, τι και αν υπόγραψε ο Σπανούλης στον Ολυμπιακό. Εγώ από εδώ και πέρα αυτό το καλοκαίρι το μόνο που θα κάνω είναι να χορεύω...

Μ' απέλυσαν απ' τη δουλειά

Με χώρισε η γυναίκα μου

Έχασα στο Κίνο δανεικά και πώς τα δίνω

Το νοίκι ρέει , χρέη

Η ζωή μου παραπαίει

Αμέτρητοι λογαριασμοί και λάθος υπολογισμοί

Και σαν να μη φτάναν όλα αυτά

Στην Αττική το απόγευμα

Για πυροσβεστήρα πήρα κλήση 80 €

Και μες την γκαντεμιά μου

Μες τον πανικό πηγαίνω

Βάζω τα καλά μου παίρνω ότι έχω βγαίνω και

Χορεύω, χορεύω ότι προβλήματα έχω στην άκρη τ' αφήνω

Ξεδίνω, παίρνω φόρα πάω στο μπαρ

Βάζω τεκίλα και πίνω και πίνω

Για την στιγμή για την χαρά για την παρηγοριά

Χτυπάει το άγχος απ' τη μια

Από την άλλη η καρδιά

Βραδυκαρδία παίρνω χάπια για την αϋπνία

Σαν ταινία βγάζει πιστόλι η εφορία

Σηκώνω τα χέρια φωνάζω για φόνο

Της λέω θέλω χρόνο αφού χρόνια πληρώνω

Και σαν να μη φτάναν όλα αυτά

Στην Αττική το απόγευμα

Για πυροσβεστήρα πήρα κλήση 80 €

Και μες την γκαντεμιά μου

Μες τον πανικό πηγαίνω

Βάζω τα καλά μου

Παίρνω ό, τι έχω βγαίνω και

Χορεύω, χορεύω ότι προβλήματα έχω στην άκρη τ' αφήνω

Ξεδίνω, παίρνω φόρα πάω στο μπαρ

Βάζω τεκίλα και πίνω και πίνω

Για την στιγμή για την χαρά για την παρηγοριά

Και χορεύω, χορεύω ότι προβλήματα έχω στην άκρη τ' αφήνω

Ξεδίνω, παίρνω φόρα πάω στο μπαρ

Βάζω τεκίλα και πίνω και πίνω

Για την στιγμή για την χαρά για την παρηγοριά

Υστερόγραφο:

-Εγώ το χταπόδι των "Δελφών" θα το φάω στα κάρβουνα.

-Τελικά υπάρχει μουσική μέσα από reality, αναθεωρώ και με τρομάζει.

-Ο πυροσβεστήρας πάει 80 euro? Να θυμηθώ να τσεκάρω το αμάξι αύριο.

Μοναδικές Στιγμές Mundial

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Tue, 06 Jul 2010 22:07:00 +0000

Αυτές τις μέρες στην Αφρικανική ήπειρο πραγματοποιείται μία από τις μεγαλύτερες γιορτές του αθλητισμού. Άνθρωποι από όλες τις άκρες του κόσμου προσφέρουν μια μίξη κουλτούρας και ικανότητας μέσα σε λίγα πράσινα τετραγωνικά μέτρα, προσπερνάνε κάθε σύνορο, και μεταφέρουν ένα παγκόσμιο μήνυμα αδελφοποίησης και συνύπαρξης. Και όλοι εμείς, μικροί και μεγάλοι, καθηλωμένοι μπροστά στην εικόνα καταβροχθίζουμε ότι έχει να προσφέρει αυτό το μέγα αθλητικό γεγονός.

Μόνο το Mundial θα μπορούσε να μας προσφέρει τόσο μοναδικές στιγμές.

Αφού δεν ασχολούμαι με ποδόσφαιρο... τι περιμένατε;

Τέρμα τα παραμύθια [Part 2]

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Sun, 23 May 2010 04:30:00 +0000

Μέσα στη πρώτη δεκαετία του γάμου της Χιονάτης με τον Πρίγκηπα όλα έμοιαζαν ειδυλλιακά. Επτά χρόνια γάμου με καρπούς αυτού επτά μελλοντικούς Βασιλιάδες και Βασίλισσες της Πέρα Πέρα χώρας. Και η μικρή ηρωίδα πρώτη κυρά μες στο Βασίλειο, μιας και η γυναίκα του Βασιλιά είχε πεθάνει πριν πολλά χρόνια, είχε στη διάθεσή της μια ολόκληρη στρατιά από νταντάδες και υπηρέτες για να διατάζει.

Σε μία από τις συνήθεις συνεστιάσεις γαλαζοαίματων στο κάστρο λοιπόν, ενώ ο πρίγκηπας απήγγειλε ένα από τα ηρωικά κατορθώματά του...
"και αφού εξόντωσα μια στρατιά από εκπαιδευμένους μαυροφόρους εκτελεστές από την άνω ανατολή χρησιμοποιώντας μόνο το ένα χέρι μου, ξάφνου πίσω από ένα τοίχο που είχαν χτίσει οι χωριάτες νομίζοντας πως θα με εμποδίσει εμφανίστηκε ένας..."
"ΑΤΣΟΥ" κάνεις ο Συναχωμένος...
"Αχμ, καλά που είχα μείνει; Πίσω από το λόφο εμφανίζεται ένας...."
"Ζζζζζ..." ακούγεται από το βάθος της αίθουσας, και τα πρώτα γέλια άρχισαν από τους καλεσμένους! Ο Χουζούρης είχε αποκοιμηθεί μέσα στο βασιλικό τζάκι και ενώ όλοι ψιθύριζαν και χασκογελούσαν ο εξυπνάκιας πλησιάζει τον Πρίγκηπα και του λέει.
"Βασικά αυτοί οι μαυροφορεμένοι λέγονται Νίντζα, δηλαδή κατάσκοποι και όχι εκτελεστές, και το μέγα τοίχος χτίστηκε κάπου ανάμεσα 14ο με 17 αιώνα πχ από την δυναστεία των Μινγκ"

"Ως εδώ!" Βροντοφώναξε ο πρίγκιπας "Δε θα ανεχθώ από 7 κοντοστούπηδες να με προσβάλουν στο ίδιο μου το σπίτι, έξω όλοι τώρα, νάνοι και άνθρωποι!"

Όλο το κάστρο πάγωσε... και μετά από μερικά δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής ένας ένας οι καλεσμένοι άρχισαν να φεύγουν. Η Χιονάτη έτρεχε πανικόβλητη να ξεπροβοδίσει τους καλεσμένους που προσβεβλημένοι σχολίαζαν ότι ποτέ στη ζωή τους δεν τους είχαν φερθεί με τόση αγένεια Τελευταίοι όλων αποχώρησαν και οι 7 νάνοι, αγκαλιάζοντας τη χιονάτη ένας ένας ξεχωριστά ενώ αυτή ζητούσε συγνώμη για την συμπεριφορά του άντρα της, κανένας όμως δε υποψιαζόταν ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα αντάμωναν

Μαθαίνοντας αυτά τα καμώματα την επομένη ο Βασιλιάς έγινε έξω φρενών, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο κακομαθημένος γιος του τον ντρόπιαζε, αλλά δε θα ανεχόταν άλλο αυτή τη συμπεριφορά, έτσι φώναξε τον Πρίγκηπα στο γραφείο του για εξηγήσεις. Λέγεται πως από τις φωνές των δυο γαλαζοαίματων ξύπνησε μέχρι και η ωραία κοιμωμένη που κοιμόταν στην υψηλότερη κάμαρα του παλατιού, αλλά αυτό είναι άλλο παραμύθι. Η αψιμαχία πατέρα και γιου, που εκείνη την ώρα έμοιαζαν πιο πολύ με κοκόρους παρά με άντρες, δε κατέληξε πουθενά και έτσι ο Πρίγκηπας αποχώρησε χτυπώντας την πόρτα πίσω του, μην ακούγοντας τους εκφοβισμούς του πατέρα του ότι αν δε συμμορφωθεί θα είναι η τελευταία φορά που πατάει το πόδι του στη Πέρα Πέρα χώρα. Έτσι κι αλλιώς δε σκόπευε να γυρίσει.

Αποφασισμένος να φύγει όσο ποτέ γύρισε στη Χιονάτη και της ανακοίνωσε ότι αποχωρούν αυτοί και τα 7 παιδιά τους από το βασίλειο άμεσα. Φοβισμένη από τη συμπεριφορά του άντρα της και μετά από μερικές άκαρπες προσπάθειες να τον μεταπείσει τελικά η μικρή μας ηρωίδα αναγκάστηκε να δεχθεί. Έτσι το πρώην βασιλικό ζευγάρι μετακόμισε σε ένα 3άρι σε μια από της κακόφημες περιοχές της Πέρα από την Πέρα Χώρας. Ο πρίγκηπας απόκληρος πλέον από τον θρόνο του Πατέρα του περνάει τον χρόνο του βλέποντας αθλητικά, πίνοντας μπύρες και παίζοντας χαρτιά. Ενώ η μικρή χιονάτη τρέχοντας να νταντέψει ολομόναχη τα 7 παιδιά της βλέπει τα νιάτα της να χαραμίζονται, παρακαλώντας κάθε φορά που ψωνίζει από τον μανάβη να της τύχει ένα μαγεμένο μήλο.

Next fairytale: Η Κοκκινοσκουφίτσα

Όλα αυτά που θέλω να πω...

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Thu, 20 May 2010 02:49:00 +0000

Όλα αυτά που θέλω να πω δε χωράνε σε λέξεις

Δε χωράνε σε blogs, σε άρθρα, βιβλία, διατριβές και διαλέξεις.

Όλα αυτά που θέλω να πω είναι φωτιά που μου καίει το λαρύγγι,

βελόνα χωμένη βαθιά στην καρδιά και αλυσίδα που τα πόδια μου σφίγγει.

Όλα αυτά που θέλω να πω δε χωράνε σε φιλμ, σε εικόνες και ήχους

δε χωράνε στο δωμάτιο αυτό, ήδη σπάσανε τους τέσσερις τοίχους

και κυλάνε, σαν λάβα κυλάνε, και από μέσα η δειλή μου ψυχή ανατέλλει

και εκτοξεύουν φλεγόμενα βέλη και πέτρες, μα κανείς να τους ακούσει δε θέλει.

Καίνε την πόλη, καίνε όλα τα σπίτι και χτίζουν δέντρα στις θέσεις τους

όσους προσφέρουν καρκίνους σε burger και ελπίδες σε δάνεια.

Όλα αυτά που θέλω να πω δε θα χαϊδέψουν τα αυτιά σας,

είναι χολή απ' αυτά που στηρίξαν και ψηφίσαν με ζήλο ο μπαμπάς κι η μαμά σας.

Όλα αυτά που θέλω να πω είναι ένα ρέκβιεμ για αυτούς που πιστέψαν,

πως η ευτυχία μετριέται σε τούβλα των 10.000 ευρώ.

Ένα ρέκβιεμ για αυτούς που ληστέψαν απ τα μυαλά μας το πιο λαμπερό θυσαυρό.

Ένα ρέκβιεμ για αυτούς που πιστέψαν σ' έναν χρυσαφένιο Θεό

και καψαν, και κλέψαν και τα όπλα τους τα στήθη μας θρέψαν.

Κάψτε τη πόλη, κάψτε όλα τα σπίτια και χτίστε δέντρα στις θέσεις τους.

Όσους προσφέρουν καρκίνους σε burger και ελπίδες σε δάνεια.

Δε μας τρομάζουν όσα δακρυγόνα κι αν έχουν οι επιθέσεις τους.

Έχει οξυγόνο στην επιφάνεια

Βγαίνοντας από την Οικονομική κρίση με 8 βήματα

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 12 May 2010 03:57:00 +0000

Βήμα 1: Δανείζουμε εμείς (οι Έλληνες) την Ελλάδα άμεσα. Έχουμε αρκετές καταθέσεις για να καλύψουμε αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα,δίδοντας εξωφρενικά προνόμια στους Κινέζους (λιμάνι και ζώνη ελευθέρου εμπορίου για ίδρυση μονάδων συναρμολόγησης και "εξευρωπαϊσμού" των προϊόντων τους) τους πουλάμε 40 με 50 δις ευρώ ομόλογα Ένα μεγάλο μέρος των Ευρώ που μαζεύει η Κυβέρνηση από τα παραπάνω το μετατρέπει σε δολάρια (δείτε το γιατί στο 4)

Βήμα 2: Καλούμε το ΔΝΤ για τα υπόλοιπα. Θα πληρώσουμε κάτι τις παραπάνω αλλά θα απολαύσουμε τα μούτρα των "Εταίρων" όταν καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή τους Ένωση είναι ένα μάτσο κουρελόχαρτα Θα απολαύσουμε επίσης μια άνευ προηγουμένου ξεφτίλα της Κομισιόν και των καρεκλοκενταύρων της.

Βήμα 3: Αναθεωρούμε τις παραγγελίες οπλικών συστημάτων από τους φίλους Ευρωπαίους

Βήμα 4: Καλούμε την Κομισιόν να δει το θέμα εξόδου μιας χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, μια και αυτό δεν προβλέπεται πουθενά. Με το που θα κυκλοφορήσει η είδηση το Ευρώ θα χάσει το 30% της αξίας του ως προς το δολάριο Στο σημείο αυτό η Ελληνική Κυβέρνηση πουλάει τα δολάρια και αγοράζει Ευρώ. Το κέρδος είναι 25% (με τις προμήθειες) και οι Γερμαναράδες το φυσάνε και δεν κρυώνουν.

Βήμα 5: Εν τω μεταξύ σοβαρευόμαστε και δουλεύουμε και πληρώνουμε φόρους συνάπτουμε συνθήκη με την Τουρκία σύμφωνα με την οποία δίνουμε Ελληνική (άρα και Ευρωπαϊκή) υπηκοότητα σε όποιον Τούρκο πολίτη έχει συγγένεια μέχρι β' βαθμού με Τούρκους που εκτοπίστηκαν κατά την ανταλλαγή πληθυσμών. Όλοι αυτοί την επόμενη μέρα παίρνουν το αεροπλάνο για τη Γερμανία... Ταυτόχρονα θεσπίζουμε ακόμα πιο εύκολα κριτήρια ελληνοποίησης (με παράβολο 3.000 Ευρώ) των παράνομων προσφύγων. Και αυτοί παίρνουν την επόμενη μέρα το τραίνο για τη Γερμανία και Γαλλία. Με τρόμο βλέπουν οι Εταίροι εισροή 15.000 χιλιάδων μουσουλμάνων την εβδομάδα με Ελληνικά διαβατήρια.

Βήμα 6: Η Κομισιόν απελπισμένη καλεί τους Εταίρους να αναθεωρήσουν τη στάση τους για την Ελλάδα, όλοι όμως βλέπουν ότι είναι αργά.

Βήμα 7: Η Ελλάδα αιτείται αποχώρησής της από το Ευρώ. Ακολουθούν και η Ιταλία και Ισπανία που υποφέρουν χρόνια από το σκληρό Ευρώ και την κηδεμονία των Γερμανών. Το Ευρώ καταρρέει. Η Κομισιόν παραιτείται σύσσωμη. Οι Άγγλοι κατηγορούν Γερμανία και Γαλλία ότι τα έκαναν μούσκεμα και ζητούν επειγόντως αναθεώρηση των Συνθηκών.

Βήμα 8: Έχουμε φτάσει το Δεκέμβριο του 2012. Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι τα έβαλαν με λάθος Mother fucker. Μερικές μέρες αργότερα φτάνει το τέλος του κόσμου. Όχι για όλους όμως, οι Έλληνες (και τα 15 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο) έχουν μεταφερθεί με τα διαστημόπλοια των Ελ στον Άλφα του Κενταύρου. Μαζί τους σώθηκαν και μερικές ξέμπαρκες Γερμανίδες που είχαν παντρευτεί κάτι γκαρσόνια από την Μύκονο...

Αρκετά γελάσαμε. Να προβληματιστούμε και λίγο.

Είμαι ο μόνος που άκουσε κάποιον να γελάει στη πρόταση αφοπλισμού;

Προτάσεις για CD

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Wed, 28 Apr 2010 22:41:00 +0000

Δύο εισόδους έκπληξη στο top 50 πωλήσεων cd παρατηρήσαμε τη βδομάδα που διανύουμε. Και τα άλμπουμ είναι από την ΔΝΤ records και ήδη φιγουράρουν στη 1ή και 2ή θέση του Ελληνικού top chart αντίστοιχα.

Νούμερο 1

Νούμερο 2

Ευτυχώς ακόμα και σε αυτούς τους καιρούς κάποιοι καταφέρνουν να κρατάνε το χιούμορ τους. Γιατί άμα δε γελάσει κανείς με αυτή τη κατάσταση τι άλλο μπορεί να κάνει;

Ημέρα της Γης 2010

noreply@blogger.com (B for Blogger) — Thu, 22 Apr 2010 16:57:00 +0000