Mijns Inziens

Steun Euromania, de nieuwe documentaire van Peter Vlemmix

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 14 Jun 2013 10:51:00 +0000

M'n bijdrage Panopticon: de docu over jouw privacy, van november vorig jaar, was maker Peter Vlemmix niet ontgaan. Deze week mailde hij het volgende:

Een tijdje terug schreef je een mooi stukje over Panopticon. (een film die deze week actueler is dan ooit.)De gratis beschikbaar gestelde online docu is inmiddels meer dan 120.000 keer bekeken. Nu ga ik me richten op een ander boven-ons-gesteld instituut: de Europese Unie.

Euromania gaat op onderzoek naar de toenemende macht van de Europese Unie. Aan wat voor instituut draagt Nederland al jaren bevoegdheden over? En waarom? Essentiele zaken als financien, pensioenrichtlijnen, energie en sociaal beleid komen uit Brussel. Brussel belooft vrede, democratie en veiligheid, maar maakt het dat waar? Daar moet een docu over komen, daar gaat een docu over komen als de campagne slaagt: Euromania.

Het is wederom interessante materie, waar Vlemmix zich op wil gaan storten. Als jij dat ook vindt kun je het project steunen via Cinecrowd. Het is goed om te zien dat de filmmaker het beoogde bedrag van 10.000 euro nu al ruimschoots heeft weten in te zamelen (de teller staat op bijna 16.000 euro), maar extra steun kan uiteraard geen kwaad. Hij zal nog een hele kluif hebben aan dat machtsbolwerk, stel ik me zo voor.

Gerelateerd:
Een leger van 170.000 bureaucraten
Europa om de hoek: inzicht in subsidies
De uitgaven van de Europese Commissie online
Mijn bewondering voor Neelie

@

Geschreven door Lewis Carroll, geïllustreerd door bijna iedereen

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 10 Jun 2013 15:12:00 +0000

Ja sorry hoor, maar ik ben dol op Alice in Wonderland. Als ik dat geweldige verhaal weer eens zie opduiken, dan blijf ik altijd even hangen.

Dat geldt zeker voor Alice's Illustrated Adventures In Wonderland. Daar wordt het verhaal verteld in blogvorm. Dat is niet zo heel bijzonder maar let even op de ondertitel: "Geschreven door Lewis Carroll, geïllustreerd door bijna iedereen". Dat blog wemelt van de illustraties, die ik lang niet allemaal kende. Prachtig spul, dames en heren, werkelijk prachtig spul.

Gerelateerd:
Alice in New York voor de iPad
Gelezen: Alice in organisatieland
Zijn wat men ziet

@

Klassiekers deel 202: Lieveling

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 09 Jun 2013 10:23:00 +0000

Als kind weigerde ik Wim Sonneveld goed of grappig te vinden. Dat was humor voor oude mensen, vond ik. Voor van die types van boven de dertig. Drie decennia later ben ik zelf zo'n type, of ik het nu wil of niet, en beluister ik Sonnevelds werk alsnog. Met een glimlach. Zijn rake schetsjes waren al klassiekers, maar ik ontdek ze nu pas.

Ook 'Lieveling' hoorde ik drie weken geleden voor het eerst. Het kwam in beeld op YouTube, terwijl ik zat te luisteren naar 'Het Dorp', het liedje dat zo bekend is dat zelfs ik het kan meezingen. Dat ik naar dat nummer zat te luisteren had te maken met het feit dat ik kort daarvoor m'n lief had zitten plagen en haar toe wilde zingen dat ze de boel de boel eens wat vaker zou moeten laten.

In mijn hoofd dook opeens een liedje uit een oude reclame (1980!) voor Era Margarine op, dat begint met "Je kent het vast wel dat gevoel, van laat nu eens de boel de boel, van ook eens aandacht voor jezelf..." Dat zong ik dus, maar na een paar regels tekst schakelde ik naadloos over naar zinnen uit 'Het Dorp', waarschijnlijk omdat die tekst een vergelijkbaar kadans heeft.

Even dacht ik daarom dat de reclametune op dat liedje gebaseerd was, maar toen ik ze allebei beluisterde merkte ik dat er verschillen waren. Dat maakte me nog nieuwsgieriger. Het kon bijna niet anders dan dat de tekst was afgeleid van een bestaand lied. Op Facebook kreeg ik een antwoord op mijn vraag van Gerard van der Hoeven. Hij schreef:

Edwin, het oorspronkelijke liedje heet 'Le Métèque' en wordt gezongen door Georges Moustaki. Later ook wel bekend geworden in de engelstalige versie van Rod McKuen ('Without a worry in the world') Filmpjes op YouTube.

Gerard had gelijk. Dat is het inderdaad het oorspronkelijke lied...en eind jaren 60 een grote hit voor Moustaki. Ook van die meneer had ik trouwens nog nooit gehoord. Des te gekker was het om vijf dagen later te lezen dat hij juist was overleden.

Patrick Vanhoucke vulde Gerard nog aan met de opmerking dat de tekst van het reclameliedje voor Unilever hoogstwaarschijnlijk werd gezongen door wijlen Louis Neefs. Helaas kon ik daar geen bevestiging van vinden, maar ik geloofde Patrick meteen. Ik was tevreden.

En zo werd Sonneveld alsnog een klassieker: soms staan associaties aan de basis van ontdekkingen.

@

Rust in vrede PeterQ

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 08 Jun 2013 13:33:00 +0000

Bijna een week geleden bereikte mij het droevige nieuws dat collega PeterQ, van Bibliotheek Vlissingen, tijdens een vakantie in Griekenland is overleden.

Ik heb de afgelopen paar jaar regelmatig in groepsverband met Peter gewerkt. We zaten samen in de werkgroep die zich bezighield met de nieuwe websites en digitale projecten van de Zeeuwse basisbibliotheken.

Ik mocht Peter erg graag. Hij werkte hard, was kritisch als dat nodig was en bovenal: hij was een warm mens met humor én met belangstelling voor de mooie dingen van het leven.

Ik zal hem missen. Als mens en als collega. Rust in vrede, PeterQ.

@

Zie ook Bieb Blog Vlissingen.

Merkwaardige kunst deel 97: de flardsculpturen van Bruno Catalano

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 08 Jun 2013 11:07:00 +0000

Van die kunst die mooier wordt als het op de juiste plek wordt neergezet. Ik hou ervan.

Meer van deze flardsculpturen op de site van kunstenaar Bruno Catalano. My Modern Met selecteerde er 13, waaronder bovenstaande.

@

No shit, Sherlock: de NSA bespioneert ook burgers

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 08 Jun 2013 10:24:00 +0000

Wat een interessant nieuws he, over dat die gelekte slides van het programma Prism van de National Security Agency (NSA)? De verontwaardiging is groot. "We worden afgeluisterd en bespioneerd!" "Inlichtingendiensten hebben toegang tot de servers van Google, Apple en Yahoo!" "Hoe is het in godsnaam mogelijk?"

De ophef is begrijpelijk. Mensen schrikken hiervan. Als iedereen zou weten wat er zich werkelijk achter de rookgordijnen afspeelt zou iedereen vermoedelijk nog harder schrikken. Dat alle grote jongens zich nu hoogstpersoonlijk haasten om de geruchten te ontkrachten vind ik eerder verdacht dan geruststellend. Larry Page ontkent. Zuckerberg ontkent. Obama ontkent en spreekt van een hype rondom spionageparanoia.

Nou, als zulke hoge heren het zeggen zal het wel niet waar zijn.

Maar ik denk terug aan die foto hierboven, van februari 2011, waarop je mensen als Eric Schmidt, Mark Zuckerberg en Steve Jobs ziet toosten met de president.
Ik denk terug aan de berichten uit 2010, over de samenwerking tussen Google en de NSA, en over de adviesrol van Schmidt in het team van Obama.
Ik denk terug aan die als complottheorieën afgedane verhalen uit 2006, over de infiltratie van inlichtingendiensten in Google.
Ik denk terug aan het informatieprobleem van de Amerikaanse inlichtingendiensten, en vraag me af hoe nuttig de data van internetgiganten in dat licht kunnen zijn.
Ik denk terug aan dat hele grote datacenter van de NSA.
Ik denk terug aan de economische winnaars van 9/11
En ik denk terug aan aan al die ontwikkelingen rondom de Patriot Act.

Vervolgens zeg ik alleen maar: geloof wat je denkt dat je kunt geloven, maar houd een slag om de arm. Je zou er zomaar eens goed naast kunnen zitten.

Te koop: Platform Open Bibliotheken (Bibliotheek 2.0)

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 07 Jun 2013 10:17:00 +0000

Te koop: bibliotheekplatform. Altijd binnen gestaan. P.n.o.t.k. http://bibliotheek20.ning.com.

Nadat ik bovenstaande tekst gisteren op Twitter had gezet, vroegen mensen mij via diverse kanalen of ik meende wat ik schreef. Mijn antwoord daarop was kort en bondig. "Ja, dat meen ik."

Met het kennisnetwerk Open Bibliotheken zit ik al wat langer in mijn maag. Mensen die het een beetje gevolgd hebben weten dat. Onder de tientallen bijdragen die ik in de afgelopen zes jaar wijdde aan dit 'kindje', zaten er ook heel wat waarin ik mijn twijfels uitsprak, of mijn hoop. Om er maar eens drie te noemen:

Samengevat komt het erop neer dat ik al iets te lang té veel dingen doe op vrijwillige basis. Denk behalve aan Open Bibliotheken ook aan dit blog, aan Middelburg Dronk en aan bijdragen op diverse andere platformen. Ik doe die dingen omdat ik ze wil doen. Omdat het kan. Soms zelfs omdat ik ergens in geloof en, laat ik dat vooral ook niet vergeten, omdat ik geleerd heb dat zulke initiatieven op de langere termijn ook andere vruchten afwerpen, bijvoorbeeld in de vorm van opdrachten die eruit voortvloeien.

Ik doe wat ik doe nog steeds met plezier, maar ik weet ook dat online platformen pas goed werken als je er veel aandacht en tijd aan besteedt. In het geval van Open Bibliotheken komt dat er niet meer van. Dat heeft ook te maken met het feit dat de thematiek en de betrokken sector nog meer aanjagen nodig lijken te hebben dan elders het geval is. Van vervelende tijden wordt de bibliotheeksector niet direct spraakzamer. Dat zie je ook goed terug op Ning. Dat, in combinatie met de communicatieveranderingen die het sociale web teweeg hebben gebracht, betekent dat ik juist nu veel meer zou moeten doen op het gebied van enthousiasmeren en doorontwikkelen, maar juist dat is wat ik ook al elders doe, naast mijn betaalde werk. Het houdt gewoon een keer op met wat je kunt en wilt doen.

Ik zou dan ook kunnen overwegen om de boel de boel maar te laten. Het kost mij immers geen geld, om het platform in de lucht te houden. Ik krijg jaarlijks zelfs een paar honderd euro van een sponsor. Maar dat kan ik niet goed. Dat zit me dwars. Ik kan een kindje niet weg laten kwijnen. Er zijn nog steeds meer dan 6000 leden. Of die nu actief zijn of niet vind ik niet eens zo belangrijk. Daar heb ik in het verleden ook al genoeg over gezegd. Ik weet ook dat Ning deze zomer een nieuwe versie krijgt. Het platform is nog steeds toekomstbestendig. Het zou zonde zijn om dat dood te laten bloeien.

Dan blijven er nog twee opties over: het platform overdragen aan iemand die nog wél bereid is er helemaal voor te gaan, en dat ook goed kan, of het platform verkopen dan wel op zoek gaan naar een verdienmodel. Met dat eerste heb ik moeite. Ik deel graag en geef veel weg, maar dit weggeven zou dan toch voelen als het zomaar laten gaan van zes jaar werk, en het zakelijk heel onhandig spelen op een moment dat je bankrekening een stuk minder florissant is dan in de afgelopen jaren.

Ik wil dan toch liever verkennen of er geen organisatie is, of bijvoorbeeld een uitgever, die het platform wil adopteren. Ze kunnen mij erbij krijgen als communitymanager, als ze dat willen. Vorig jaar had ik al eens de hoop dat een instituut daar voor zou gaan, maar dat instituut koos uiteindelijk een andere afslag. Daar doe je niets aan.

Daarom probeer ik het nu op deze manier.

@

Afbeelding

Artikel: De voortgang van de NBC in zes vragen

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 06 Jun 2013 23:04:00 +0000

Het boeiende gesprek met Johan en Sander, van Bibliotheek.nl, duurde bijna twee uur. Een artikel van meer dan 3000 woorden zou ook geen probleem zijn geweest. Om het overzicht te behouden leek het me echter beter om het te beperken tot de helft daarvan. Uit de inleiding:

Bibliotheek.nl werkt al geruime tijd aan de realisatie van een Nationale Bibliotheekcatalogus (NBC) op basis van een Open Zoekplatform. Aanvankelijk zou de eerste versie eind 2012 worden opgeleverd, maar dat werd niet gehaald. Bibliotheekblad is benieuwd naar de stand van zaken en sprak via Skype met Sander van Kempen, manager Content, en Johan Stapel, informatiemanager van Stichting Bibliotheek.nl.

Het artikel is te vinden op de site van Bibliotheekblad.

@

Foto: Michael Underwood

#IPLINGO: Quantified Self

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 06 Jun 2013 20:32:00 +0000

Gék word je soms, van al die Engelse begrippen die onvertaald worden overgenomen in het Nederlands. Gek word je soms ook van de vage definities van bepaalde begrippen. Een redacteur van InformatieProfessional attendeerde me onlangs op het bestaan van het begrip Quantified Self. Dat ik daar nog nooit van had gehoord bleek meer over mij te zeggen dan over het begrip zelf, want toen ik het intikte bij Google werd ik geconfronteerd met een overweldigende hoeveelheid treffers. Ik leerde dat het begrip al een paar jaar in zwang is. De invloedrijke ontwerp Nicholas Felton meet nota bene al acht jaar lang alles wat er te meten valt, en doet daar jaarlijks verslag van in prachtig vormgegeven rapporten. Dat sommigen het als een trend voor het jaar 2012 beschouwden en dat er afgelopen weekend een congres rondom dit onderwerp werd georganiseerd in Amsterdam zegt dus niet zoveel over de actualiteit van het fenomeen.

Maar dan dat begrip. Je gekwantificeerde zelf? Meestal biedt Wikipedia wel uitkomst, voor een eerste indruk, maar daar is in dit geval geen sprake van. Na de eerste zin is de auteur me al kwijt. Hij schrijft: “Quantified Self staat voor het gekwantificeerde zelf. Het is een beweging om technologie te laten integreren op aspecten van het dagelijks leven in termen van inputs. Zo kunnen deze inputs gedreven worden door gemoedstoestanden (stemmingen) of prestaties (geestelijke en lichamelijke).”

Ik besluit dat ik het lemma slecht en onduidelijk vind. Behoefte om verbeteringen aan te brengen voel ik echter niet. Ik word overvallen door een gevoel van afkeer, zonder te weten waar dat gevoel vandaan komt. Dan lees ik op de site van NOS op 3: “Ben je into zelftracking? Hou je bij wat je eet, hoeveel je slaapt, hoe je bui is, of wat je vandaag voor beweging hebt gehad? Op dat snijvlak, van beweging, voeding, emoties en technologie, is Quantified Self ontstaan. Met mobiele apps en handige snufjes meet je je alledaagse activiteiten en ontdek je uiteindelijk een patroon. En zo zie je ook wat je kan verbeteren om uiteindelijk nóg gezonder, nóg actiever of nóg bewuster te leven.”

Ah, dit gaat over gezond leven. Daar loop ik al jaren voor weg, met mijn stomme kop. Maar mijn onwetendheid is er mooi mee verklaard.

@

Deze bijdrage verschijnt ook in InformatieProfessional 5, 2013

Afbeelding

Over het nieuwe web van zes jaar geleden en andere dingen

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 05 Jun 2013 10:33:00 +0000

Het voelt alsof het een eeuwigheid is geleden, dat ik bijna dagelijks enthousiast schreef over 'Bibliotheek 2.0' en de mogelijkheden die internet en sociale netwerken boden (en zouden gaan bieden). Het is ook best lang geleden trouwens. Ik zie dat een blogje met het manifest van Laura Cohen, dat ik ooit aanmaakte om de collega's van het landelijke netwerk Al@din te overtuigen van nieuwe manieren van werken, dateert van augustus 2007. Zes jaar lijkt niks, maar in de digitale wereld tellen jaren misschien wel dubbel. Een eeuwigheid geleden dus.

Maar niet alles wat web is verdwijnt even snel als het gekomen is. Neem nu de cursus 23 dingen. Die werd gevolgd door duizenden bibliothecarissen, archivarissen en andere helden...en loopt na al die jaren nog steeds. Gisteren bezorgde Talkwalker (een mooie variant op Google Alerts) mij een link naar twee blogs waarin ik ook werd genoemd. Er wordt nog altijd verkend en ontdekt. Prima!

De cursus wordt overigens ook nog steeds doorontwikkeld. Zo richt de man met wie ik 23 Dingen een paar jaar mocht verzorgen, Rob Coers, zich nu samen met mattie Jeroen de Boer, op 'Muziekdingen'. Omdat er behoefte aan is. Een mens is immers nooit uitgeleerd. Bijspijkeren en opfrissen is goed. Bij de les blijven moet.

Bij Rob las ik maandag overigens ook een mooi verhaal over een bijeenkomst die in 't water dreigde te vallen omdat een van de sprekers zich af moest melden. Dat werd listig opgelost met een plan C, omdat er geen plan B was. De helpende hand werd gevonden in een andere spreker, die via Google Hangouts aanwezig kon zijn.

Dat plan B is toch wel belangrijk hoor. Dat merkte ik vorige week zelf ook nog eens, toen ik voor het Centraal Nederland Informatie Netwerk (CNIN) in dialoog mocht met een groep collega's uit het Noorden van het land, onder de titel Hoe (vogel)vrij is de informatiespecialist? Ik zou dat praatje over m'n werk -uiteraard- ook via Google Hangouts houden. Dat werkt normaal gesproken prima, maar de ervaring leert me dat je de verbinding altijd wel even moeten testen, op voorhand. Daar waren we deze keer een beetje laat mee en waarempel: er waren problemen met het beeld en met de geluidskwaliteit. Er was wel een plan B in de vorm van Skype, maar ook dat werkte niet helemaal goed. Uiteindelijk kon de zaal me wel verstaan, via niet al te beste speakers, maar kon ik de aanwezigen niet zien. Ik zat tegen een blauw scherm aan te praten. Dat is toch minder, kan ik je vertellen.

Het is verleidelijk om dan met een beschuldigende vinger naar de techniek te wijzen, maar dat vind ik flauw. Als je goede hardware hebt en de software eenmaal hebt geïnstalleerd, dan gaat het eigenlijk altijd goed. Soms moet je misschien improviseren met een headset, dat komt regelmatig voor. Het komt ook wel eens voor dat de browser kuren heeft. Dan kun je altijd nog uitwijken naar de telefoon. Hangouts heeft onlangs een uitstekende eigen app gekregen van Google. Wat mij betreft gaat iedereen die gebruiken, dan kunnen we Whatsapp massaal dumpen. Maar dat zie ik niet zomaar gebeuren. Daar kom ik over een jaar of zes weer wel eens op terug...

@

Afbeelding Den Afgesloofden Omroeper van Versailles: Het Geheugen van Nederland

Bibliocide: een vurig afscheid van de encyclopedie als informatiefenomeen

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 04 Jun 2013 11:29:00 +0000

"Boeken verbranden, dat doe je gewoon niet, als je van boeken houdt!" Julian Baggini houdt ook van boeken en deed het toch. Hij verbrandde alle delen van de Encyclopedia Britannica die hij in z'n bezit had. Omdat niemand ze wilde hebben. Om een punt te maken. Om afscheid te nemen. Om stil te staan bij de teloorgang van een informatiefenomeen.

Perhaps there was a time when encyclopædia salesmen were not just selling the dream of greater riches, but one of a richer life of the mind. Back in 1958, the high-minded question posed to potential buyers was: ‘Which is more important to your child ... The size of his home or the size of his mind?’ Whether or not this was simply a cynical way of persuading parents to channel more of their money to Encyclopædia Britannica Inc., it was only in the later advertising that the material benefits of education gradually came to the fore. In rhetoric that has become almost universal, books are there to improve grades, which in turn serve the purpose of leading to more success in life. And it is no secret what is meant by ‘success’ here: better-paid jobs, larger houses, more disposable income. Books are not intrinsic parts of the good life, they are ‘tools for success’. Perhaps the Encyclopædia Britannica did once stand for the idealistic dream that, by acquiring knowledge, we might come to uplift ourselves, live better lives than those who came before us. But unless that is underpinned by a humanistic understanding of what a better life is, the dream is a shallow one of more money, higher status and shinier objects.

Bibliocide is de moeite van het lezen waard, of je nu van boeken houdt of niet.

Gerelateerd:
Exit papieren Encyclopedia Britannica: het einde van een tijdperk
Rondrennen met brandende lucifers
Ook de Brockhaus Encyclopedie is stiekem verliefd op Wikipedia
Moderne boekverbrandingen

@

Krantenknipsel 1943: Krantenbank Zeeland Zeeuwse Bibliotheek

Gezien: New Model Army in Bibelot

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 31 May 2013 11:34:00 +0000

Over New Model Army schreef ik al vaker. Gisteren begon die band in Bibelot, in het Energiehuis in Dordrecht, aan een nieuwe tournee. Nu zou je misschien denken dat ik het inmiddels wel geloof, met die concerten van deze band. Ik zag en hoorde de heren immers al negen keer eerder. De band speelt al 33 jaar en doet al die tijd toch min of meer 'hetzelfde ding'. Maar voor mij valt NMA overal buiten. De muziek raakt me na al die jaren nog steeds. De teksten zo mogelijk nog meer. Toen, nu en straks. Het is een favoriet.

Het Energiehuis bleek veel groter dan verwacht, maar de concertzaal was dik in orde, met mooie balustrades en goede voorzieningen. Je ziet aan alles dat deze cultuurtempel klauwen vol met geld heeft gekost, maar het resultaat mag er zijn: waar andere nieuwe podia soms jaren nodig hebben om van de nieuwe, 'klinische' uitstraling af te komen, voelde Bibelot zowaar al een beetje geleefd aan. Het was er in ieder geval goed landen.

Of dat nu aan het gebouw lag, aan mijn associatie met een oude Zeeuwse poes, of aan de band zelf, dat laat ik even in het midden, maar NMA was in ieder geval nog fris en had er veel zin in. Speelde behalve nieuw ook veel oud materiaal, heel oud materiaal. Dat was ook wel weer eens leuk. Mijmer ik thuis gewoon even na met een nummer dat ze gisteren niet speelden.

Well, you say, you say it's such a small, small world

flying Club Class back from the far-east

curled up safe and warm in the big chair

you were flying through the skies of anywhere

Get the courtesy car to the Sheraton

there's live on-the-spot reports from the CNN between the ad-breaks

so you think you know what's going on - but you don't

because you weren't in Belfast, you weren't there

and no you weren't in Waco, no you weren't there

and no you weren't in Kosovo, you weren't there

and no you weren't in my head so you don't know how it felt

walking arm in arm with crowds to the square

and the banners waving and the sun glinting

All this information swims round and round

like a shoal of fish in a tank going nowhere

Up and down between the glass walls

So safe in the knowledge they're impenetrable

and you look out at the world, see nothing at all

so go back to sleep and you'll be woken when the time comes

and you'll never know just what hit you or where it came from

because you weren't in Bradford, no you weren't there

and no you weren't on the hill, no you weren't there

and no you weren't with us so you never saw

just what happened when the television crews came knocking on the door

how the people told them all to go to Hell,

smashed the cameras and sent them away

There were sirens going off and policemen coming in

and all that you love was being swept away

in the rush of a black tide all done in your name

and you'll never know just what happened there

or how it feels - just how it feels...

-New Model Army-

Gerelateerd:
Klassiekers, deel 47: Vagabonds
New Model Army: wel toegelaten in Europa
Kritisch ontwaken

@

Bij het verdwijnen van de Free Record Shop uit Middelburg

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 25 May 2013 12:26:00 +0000

Toen ik in 1978 in Middelburg kwam wonen was aan Lange Delft 26 de platenzaak MU 2000 gevestigd. Op de Flickrpagina van het Zeeuws Archief vind je daar nog een foto van. Veel platen kocht ik er zelf niet, maar ik herinner me nog wel dat de zaak een begrip was, onder Middelburgers. Je kocht je platen daar, of bij Sjiep Hifi aan de Langeviele.

Halverwege de jaren '80 verdween MU 2000 van het toneel, om plaats te maken voor de Free Record Shop, een zaak waar ik altijd gemengde gevoelens bij heb gehad. Ik kwam graag in de winkel, omdat het personeel doorgaans vriendelijk en behulpzaam was, maar het grote aanschaffen van albums bewaarde ik voor elders. In die periode beperkte mijn smaak zich tot het herriegenre, nu niet bepaald het genre waar FRS in uitblonk. Ik ging veel liever naar Leo's Platenbar in Goes, of nog beter: naar Boudisque en Get Records in Amsterdam. Die hadden alles wat mijn hartje begeerde. Als ik geen geld had voor de trein week ik uit naar het eerdergenoemde Sjiep. Bij de Recordshop kocht ik vooral aanbiedingen en incidenteel lawaai dat mocht snuffelen aan de mainstream.

Ondanks het bovenstaande beschouw(de) ik mezelf toch altijd als een goede klant van de Recordshop. Ik zou er later nog veel media kopen. En hoewel het moeilijk is om te houden van winkels die deel uitmaken van een keten, ervaar ik toch een milde vorm van melancholie bij het lezen over het faillissement van de keten. Helemaal definitief is het vallen van het doek nog niet, maar ik geloof er nu niet meer in, eerlijk gezegd. Toen het management de focus vier jaar geleden verlegde naar videogames, dacht ik nog even dat het misschien goed zou komen. Niet dus. Nu ik erover nadenk zag ik het er ook niet drukker op worden in het Middelburgse filiaal, integendeel. Zelf kocht ik er ook nog maar zelden iets. Soms een game, of een serie, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. En het laatste prettige en koopbevorderende gesprek met een medewerker? Dat moet minstens vijf jaar geleden zijn.

Is het verdwijnen van zaken als Free Record Shop onvermijdelijk? Misschien wel. De ene 'intermediair' heeft nu eenmaal meer last van het web dan de ander. In die zin mogen dit soort ontwikkelingen geen verbazing wekken. Maar ze mogen je wel een beetje zorgen baren toch? Het leidt ook tot verschraling, tot nog meer Mediamarkttaferelen, tot leegstand.

Gerelateerd:
En ook de videotheken hebben het zwaar...
Warenhuisnostalgie: de V&D in Middelburg
Agrimarkt Middelburg: nergens mee te vergelijken

@

Foto: Wugly
Logo MU 2000: Krantenbank Zeeland Zeeuwse Bibliotheek

De toplijsten van Google Trends

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 25 May 2013 10:19:00 +0000

In de archieven van M.I. lees ik dat Google Trends al zeven jaar bestaat. Het is zo'n dienst die ik wel mooi vind, maar niet vaak gebruik. Het komt er gewoon niet van. Dat zou wellicht anders zijn als de lijstjes geïntegreerd zouden worden in zoekresultaten, maar het lijkt er niet op dat Google plannen in die richting heeft. Trends is niet eens terug te vinden in de menubalk. Zelfs niet in het overzicht van producten.

Desondanks wordt de dienst doorontwikkeld. Op Websonic las ik dat Trends sinds kort beschikt over een nieuwe pagina met toplijsten:

Op de nieuw toegevoegde pagina zie je een overzicht van alle categorieën. Per categorie vervolgens de vijf populairste zoekopdrachten en een knop meer die je brengt naar een pagina met meer informatie. Op deze pagina een top 10 zoekopdrachten in de gekozen categorie met per zoekopdracht een afbeelding, omschrijving en score. Aan de rechterkant zie je per zoekopdracht of deze nieuw is, gedaald is in populariteit of juist gestegen.

De toplijsten zijn nu alleen nog gebaseerd op zoekopdrachten van Amerikanen, maar in het dropdownmenu valt te lezen dat de dienst binnenkort ook beschikbaar zal komen in andere landen. Voor de leerzaamheid van Trends maakt dat echter weinig uit. Klik eens door op een boek of een andere product en zie hoe Google de gegevens presenteert en deelbaar maakt, en wat je allemaal kunt met vergelijkbare zoekopdrachten. Daar kun je nu of straks je voordeel mee doen, als je je bezighoudt met contextualisering, 'curaten' of contentmanagement.

Gerelateerd:
WorldCat Identities: zoeken naar personen in WorldCat
De hitlijsten van Gutenberg.org

@

Rust in vrede Maria

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 22 May 2013 11:03:00 +0000

Gisteren las ik op de website van Bibliotheekblad dat Maria van Iersel is overleden. Dat stemt me verdrietig. Ik kende Maria niet heel goed maar zij was een van de lieve en inspirerende mensen met wie ik vijf jaar geleden de retraite in Umbrië mocht beleven. Tijdens de wandelingen door het mooie Italiaanse landschap boomden we heerlijk over de toekomst van bibliotheken, over de meerwaarde van gaming in het onderwijs en over toepassingsmogelijkheden van de chaostheorie. Dat was een stokpaardje van Maria. Ik vond het fijn om kennis te maken met een bibliotheekdirecteur die het belangrijk vond om over de muren van het instituut heen te kijken.

Rust in vrede Maria.

@

Foto: bibliotheek de Meijerij

Ondertussen bij Yahoo!: Marissa Mayer pakt door

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 21 May 2013 12:00:00 +0000

Toen Marissa Mayer vorig jaar zomer de overstap van Google naar Yahoo! maakte, vroeg ik me vooral af of zij voor haar nieuwe werkgever net zo belangrijk zou kunnen worden als ze was voor Google. Ze zou tenslotte miljoenen gaan verdienen. Als buitenstaander kun je uiteraard nooit goed inschatten wat er allemaal speelt bij zo'n bedrijf, maar het nieuws dat ik in de eerste zes maanden na haar aanstelling las overtuigde me niet meteen. Er kwam meer nadruk op mobiel te liggen (er werd eindelijk een redelijke app gelanceerd en Summly werd gekocht) maar Mayer viel vooral op door haar beleid t.a.v. thuiswerkers. Interessante ontwikkelingen, dat zeker, maar ook niet meer dan dat.

Maar nu lijkt ze door te gaan pakken. Tumblr werd ingelijfd voor 1,1 miljard dollar en het oude paradepaardje Flickr kreeg een redesign dat ertoe doet (de meningen zijn -zoals het hoort- sterk verdeeld) met als opmerkelijk extraatje dat alle gebruikers 1 Terabyte gratis opslag krijgen. Van online discussies leerde ik dat lang niet iedereen daarvan onder de indruk is, maar ik ben dat wel. Het is een mijlpaal in de evolutie van het uitdijende digitale universum.

De grote vraag is natuurlijk of de nieuwe koers Yahoo! weer op de online kaart zal zetten. Daar valt m.i. nog niet veel over te zeggen omdat het succes van té veel factoren afhankelijk is. Ik zet altijd vraagtekens bij het aanwenden van dit soort geldbedragen om doelen te bereiken, maar ik houd tegelijkertijd in het achterhoofd dat soms wel degelijk slim is. Google betaalde ooit 1,65 miljard dollar voor YouTube. Dat vond ik aanvankelijk belachelijk veel. Daar denk ik nu heel anders over.

Feit is dat Yahoo! nu in ieder geval weer bij miljoenen over de tong gaat. Het is de wet van de grote getallen. Ik ben daar zelf ook gevoelig voor. Het is niet dat ik nu opeens weer een fanatiek gebruiker zal worden van Flickr, maar ik vind dat besef van het hebben van alternatieven gewoon zo interessant. Ik bedoel: ik heb nu meer opslagruimte in 'de cloud' dan ik thuis aan harde schijven heb. Bij Google, bij Copy, bij Dropbox, op Skydrive van Microsoft. 15 gieg hier, 10 gieg daar. En het mooie is: minstens 98% daarvan is onbenut. Gekkenhuis.

Gerelateerd:
Hoe Yahoo Flickr de das omdeed
Microsoft biedt 45 miljard voor Yahoo!
Een oude liefde in het opgelapte hart
Cool librarians. Yahoooooooooo.......

@

Vakantievoorpret: de dromenjagers van Corsica

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 19 May 2013 11:28:00 +0000

Toen we vorig jaar naar Sicilië vertrokken wist ik nog niet zo gek veel van het eiland en de cultuur. Om een of andere reden vind ik het prettig om me niet al te goed in te lezen, als ik naar een mij onbekende bestemming ga. Dan weet ik tenminste zeker dat ik verrast zal worden, en dat ik niet de behoefte zal voelen om als een toeristische idioot allerlei hoogtepunten uit reisgidsen aan te doen. Ik laat me tijdens vakanties liever leiden door lokale ingevingen en door dat wat we ter plekke aantreffen.

Dit jaar gaan we naar Corsica. Van dat eiland weet ik zo mogelijk nog minder dan vorig jaar mei van Sicilië. Ook deze keer had ik geen inleesplannen, maar toen ik op Disinfo.com stuitte op het artikel The Mazzeri Dream Hunters Of Corsica, kon ik het niet laten om meer te lezen over deze dromenjagers. Ik heb nu eenmaal een zwak voor mythologie en alles wat daarmee samenhangt.

En oh, wat is het heerlijk duister allemaal. Het is voer voor een een sinistere film. Een oud artikel op de site van NRC, Op Corsica wenkt de dood, gaat er uitgebreid op in. Fascinerende materie, als je het mij vraagt. En passant friste ik ook nog even het geheugen over Nimfen en Satyrs op, alleen omdat ik de naam Corsica ook tegenkwam in die context. Heerlijk! Ik zie die wezens, die 'instinct boven rede lieten gaan, anarchie boven orde, extase boven ascese, en overvloed boven matigheid', al jagen op die bevallige meisjes, dwars door de dalen van Corsica.

Maar hoe die dalen eruit zien ga ik dus mooi niet opzoeken. Die ga ik met eigen ogen zien. De mythologie volgt dan vanzelf.

@

Afbeelding Artemisia Gentileschi: De Nimf Corsica en de Satyr, 1640

CommaFeed, een interessante kloon van Google Reader

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 18 May 2013 12:38:00 +0000

Over anderhalve maand houdt Google Reader op te bestaan. De grote vraag is wat ik straks als alternatief zal gaan gebruiken (ook voor Newsify, dat ik als verlengstuk van Reader intensief gebruik ik op m'n mobiel).

Tot vandaag zette ik mijn geld op Feedly, met het ouwe trouwe Netvibes als interessante runner-up, maar nu ik kennis heb gemaakt met CommaFeed slaat de twijfel toe. Commafeed is momenteel alleen in een webversie beschikbaar maar oogt inderdaad prettig sober en eenvoudig. De import van feeds uit Reader verliep razendsnel en probleemloos. De tool is ook nog eens open source, wat de kans op latere addertjes onder het gras een stuk kleiner maakt. Misschien kan Newsify een koppeling leggen naar deze nieuwkomer, dan ben ik overal vanaf.

Meer informatie op The Digital Reader.

Gerelateerd:
Google stopt met Reader. Feedly komt met alternatief
Afscheid van een favoriet: dag Netvibes

@

Samenwerken met Wikipedia: de Koninklijke Bibliotheek en het NationaalArchief geven het goede voorbeeld

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 18 May 2013 11:52:00 +0000

Twee weken geleden sprak ik telefonisch met Sebastiaan ter Burg, de nieuwe projectleider culturele samenwerking bij Wikimedia Nederland. We spraken onder meer over het project Wiki loves bieb en over de Wikiwerkplaatsen van Bibliotheekhuis Limburg, en boomden vervolgens over samenwerkingsmogelijkheden rondom Fablabs en initiatieven elders in Nederland. Sebastiaan vertelde me toen ook over de plannen van de Koninklijke Bibliotheek en het Nationaal Archief: die organisaties willen gaan werken met een 'Wikipediaan in residentie'. Dat nieuws werd een week later ook door de organisaties zelf naar buiten gebracht. Een passage uit het persbericht:

Een belangrijke speler in deze samenwerking is de ‘Wikipedian in Residence’, die de verbinding legt tussen de waardevolle collecties van de KB en het NA en hergebruik van deze content op Wikipedia, Wikimedia Commons en Wikisource. De Wikipedian is actief in projecten en evenementen die de samenwerking tussen KB, NA en Wiki-gemeenschap moeten uitbouwen en versterken. De werving van een ervaren Wikipedian start eind mei en hij/zij zal voor ongeveer negen maanden ‘in huis’ bij de KB en het NA komen.

Dat ik dit prachtig nieuws vind zal niemand verbazen. Ik heb de afgelopen jaren tot vervelens toe gepleit voor samenwerking tussen de online encyclopedie en erfgoedinstellingen. Ik weigerde te begrijpen waarom initiatieven op dat gebied uitbleven. Maar nu valt het kwartje opeens. Ook hier geldt waarschijnlijk die ongeschreven wet dat innovatie en veranderingen ongeveer vijf jaar nodig hebben, voordat ze worden opgepikt door (grotere) organisaties.

Maar wat maakt het ook eigenlijk uit? Twee toonaangevende instituten gaan nu het goede voorbeeld geven, dat is wat telt. Op 8 juni organiseren KB en NA, in samenwerking met Wikimedia Nederland - een gezamenlijk 'achter de schermen evenement' voor Wikipedianen. Ik hoop oprecht dat het vruchten zal afwerpen.

Wie op zoek is naar meer achtergrondinformatie kan terecht op de speciale pagina op Wikimedia Outreach. Daar vind je onder meer links naar de bijdrage The British Museum and Me en naar impressies uit het digitale periodiek The Signpost.

Update 25-05: De prachtige vacature voor de Wikipediaan in residentie staat inmiddels op de site van de KB.

Gerelateerd:
Bibliotheken op Wikipedia en wiki's: een pleidooi
Het project Wiki loves bieb
Wikipedia, deel 414: we komen als geroepen
Zijn Bibliothecarissen net zo gestoord als Wikipedianen?

@

Afbeelding Het vergaren van Kennis van Pieter Jalhea Furnius, 1570: RijksStudio Rijksmuseum

Dit is water, deel twee

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 17 May 2013 01:43:00 +0000

Zonder beelden vond ik This is water ook al prachtig (zie de bijdrage van vier maanden geleden) maar mét lijken de woorden nog krachtiger te worden. Weet jij nog wat water is?

@

Attendering: Kranten zijn vissen die vergeten wat water is

Het luidruchtige en grappige webwerk van Gary Vaynerchuk

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 16 May 2013 12:05:00 +0000

Dat niet iedereen gecharmeerd is van Gary Vaynerchuk (die van 'de ROI van je moeder') staat wel vast. Zelfs zijn vrienden bekritiseren zijn manier van werken soms. Die kritiek is begrijpelijk want Vaynerchuk is er een in de categorie luidruchtig. Soms is hij behoorlijk 'over the top' bovendien. Toch kan ik zijn publicaties en werk met vlagen wel waarderen. Zijn soms grove gedrag is namelijk onderdeel van zijn verhaal. Dat is hoe hij 'zijn shit' verkoopt. Hij komt gewoon weg met een onderschrift als About to rip their faces off, bij een foto van een zaal die hij gaat toespreken.

Vaynerchuk heeft ook humor. Zo vroeg hij gisteren op Twitter of iemand iets nodig had. Een voor hem onbekende lolbroek zei dat hij wel eieren kon gebruiken. Vaynerchuk vroeg zijn adres en verdomd: 1 uur later ging zijn deurbel. Je kunt dat beschouwen als een trucje maar ik vind het klasse. En humor.

Daar komt bij dat deze man ook gewoon al jaren keihard werkt. Hij schreeuwt dat net iets te hard van de daken misschien, maar uiteindelijk is dat het wat hem succes bracht. Dat vergeten veel mensen. Daarom kan het geen kwaad dat hij erop blijft hameren.

Als ondernemer is Vaynerchuk ook leerzaam. Kijk bijvoorbeeld eens naar het superieure simplisme van zijn website Vaynermedia. Die heeft eigenlijk maar één werkende link. Vraag me niet waarom, maar ik vind dat geweldig. Het klikken op die link vond ik ook interessant. Ik bekeek een paar van de vacatures die ik daar aantrof en dacht alleen maar: "Ja, zo doe je dat!" Een simpel formulier naast de tekst van de vacature, zodat je niet hoeft te klooien met mails of brieven. Prima. En dan gewoon even vragen hoe de kandidaat sociale media zou uitleggen aan opa of oma, in drie zinnen. En dan die functie-eisen van bijvoorbeeld een 'Micro-Content Producer', die zijn toch prachtig?

Who are you?
Creative, comforted by the numbers, and centered in an unwillingness to maintain the status quo. We look for folks that are “good at the internet”.

Nou ja, kijk zelf maar eens.

@

YouTubereclames uitschakelen met ScrewAds

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 16 May 2013 10:53:00 +0000

Ik ben altijd dol geweest op de kracht van (browser-) extensies en schreef er tot anderhalf jaar geleden dan ook regelmatig over. Dat ik daar opeens mee stopte hing samen met mijn eigen gebruik. Ik merkte dat het gebruik van té veel extensies de stabiliteit van Chrome niet ten goede komt en besloot de meeste daarom uit te schakelen of zelfs helemaal te verwijderen. Nieuwe probeerde ik nog maar zelden uit.

Deze week maakte ik echter toch maar weer eens een uitzondering, en wel voor ScrewAds. Op het bestaan van die extensie werd ik geattendeerd door Rolf Bosboom, in een reactie op mijn opmerking over irritante reclames (pre-rolls) in YouTube. Ik kon me bijna niet voorstellen dat ScrewAds de claim (dat het alle reclames in YouTube uitschakelt) waar kan maken, maar sinds ik de extensie gebruik heb ik geen reclame meer gezien. Reden genoeg om vandaag ook de verbeterde versie te installeren.

Hoe lang Google deze extensie zal toestaan durf ik niet te zeggen. Het bedrijf verdient inmiddels veel geld aan de advertenties en wil dat uiteraard graag zo houden. Dat bleek gisteren nog, in de kwestie rondom de YouTube-app van Microsoft en het zal ongetwijfeld ook een issue zijn als YouTube op termijn wordt geïntegreerd in de kersverse streaming muziekdienst van Google.

Toch sluit ik ook niet uit dat Google Screwadds nog een tijdje oogluikend toestaat. Het bedrijf weet best dat veel mensen zich mateloos ergeren aan pre-rolls. Met de advertenties die je weg kon klikken viel nog wel te leven, maar als je spotjes door je strot krijgt geduwd kun je net zo goed de televisie aanzetten. Dan donder je in de meeste gevallen gewoon op. Dat begrijpt Google vast wel. Maar er moet niet te veel aandacht voor komen natuurlijk. In die zin is iedere blogpost (ook deze) er misschien wel een te veel. Daar zagen we eerder deze week weer een mooi voorbeeld van bij de Duitse uitgevers die bezoekers opriepen advertenties op websites niet te blokkeren, omdat het zou leiden tot inkomstenderving. Het resultaat? Een forse toename in het aantal downloads van adblockers.

Daar hebben we het Streisandeffect weer :-)

@

Wat een trip! Van Argentinië naar Alaska in 9 meeslepende minuten

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 13 May 2013 11:11:00 +0000

Wow! Alex Chacón reed met zijn motor in 500 dagen van Texas naar de zuidpunt van Argentinië en vervolgens naar Alaska. Hij vatte zijn trip samen in een filmpje van ruim 9 minuten, dat je betovert en opzuigt. Wat een trip!

Gerelateerd:
Bobs tocht
Als er geen weg meer is: het Gat van Darién

@

Gelezen: Slimmer online werken in 60 minuten

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 12 May 2013 15:17:00 +0000

Een paar weken geleden stuurde Stephan ten Kate me een mailtje met de vraag of ik belangstelling had voor een gratis exemplaar van zijn boek Slimmer online werken in 60 minuten. Hij vroeg niet om een bespreking of een andere tegenprestatie, het was gewoon een vrijblijvende vraag. Ik mocht kiezen tussen de papieren en de digitale versie. Ik schreef al eens eerder waarom ik blij word van zulke mailtjes. Natuurlijk had ik belangstelling! En zoals het de webadept betaamt koos ik voor de gedrukte variant, da's nogal wiedes (oud-Nederlandsch voor 'je weet zelf'), bijna net zo wiedes als het feit dat ik er dan ook aandacht aan besteed.

Je kunt Slimmer online werken zien als een boekje in zakformaat, dat je in 140 pagina's meeneemt langs een reeks tools en methodes om digitaal werken eenvoudiger en overzichtelijker te maken. In een recensie op Frankwatching (waar Stephan ook voor schrijft) lees je daar meer over. Aan die bespreking heb ik inhoudelijk niet zo gek veel toe te voegen. Net als Ellen de Lange-Ros ken en gebruik ik het gros van de apps en hulpmiddelen die Stephan in zijn boek bespreekt. Zoals hij informatiestress te lijf gaat, doe ik dat in grote lijnen ook. Dat geldt ook de dingen die hij zegt over online agenda- en mailbeheer, het gebruik van RSS, apps als Pocket, Hangouts, en het beheer van sociale media. De eerlijkheid gebiedt mij dus te zeggen (zonder blasé te willen klinken) dat ik zelf niet heel veel heb geleerd van deze uitgave.

Desondanks vind ik het boekje een aanbeveling waard. Ik hoor nog maar al te vaak van mensen (zowel recreatieve gebruikers als professionals) dat zij veel hulpmiddelen helemaal niet kennen, laat staan gebruiken. Dat heeft niet zelden ook te maken met een valse start: menigeen heeft de basis niet goed op orde en raakt verstrikt in de informatieovervloed. Als daar sprake van is verloopt 'het voortbouwen op' doorgaans ook niet meer zo soepel. Een bijkomend probleem is dat veel mensen maar beperkt tijd willen steken in het onder de knie krijgen van het hele gebeuren. Er gaat immers al zoveel tijd verloren aan al die mails, apps en wat dies meer zij.

Welnu, juist voor die mensen kan Slimmer online werken heel handig zijn. Het boekje vertelt in grote lijnen wat ik geïnteresseerden ook zou vertellen, en doet dat overzichtelijk en in begrijpelijke taal. En dat zeg ik niet om Stephan een plezier te doen. Ik meen het.

Kate, Stephan ten. 2013. Slimmer online werken in 60 minuten. Zaltbommel: Haystack.

@

Foto: Stephan ten Kate, met boek.

De bloggende bibliothecaris anno 2013

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 12 May 2013 13:14:00 +0000

Dat Google per 1 juli 2013 stopt met het aanbieden van Google Reader heeft ook gevolgen voor de verzamelfeeds van het project NLBiblioblogs, dat vijf jaar geleden werd gestart door Wouter en Dymphie. Kort gezegd komt het erop neer dat in die verzamelfeeds alle berichten van weblogs van bibliotheken en bibliotheekmedewerkers werden en worden gebundeld tot een enkele informatiestroom, op basis van een verzameling in Google Reader. Die feed zal dus straks ook niet meer werken. Daarom besloot ik vorige week, na overleg met Dymphie en Raymond, om een paar alternatieven te bekijken en tegelijkertijd de verzameling te actualiseren.

Na het exporteren en importeren van het xml-bestand leerde ik dat de collectie bijna 340 feeds bevatte. Na het verwijderen van alle weblogs die langer dan drie maanden niets hebben gepubliceerd bleven er uiteindelijk slechts 87 over (zowel bibliotheken als medewerkers). In de afgelopen 2,3 jaar heeft dus ongeveer 2/3 van de biblioblogosphere er de brui aan gegeven!

Omdat ik veel van die weblogs volg of ooit volgde wist ik in grote lijnen wel wie er nog wél actief zijn, maar bij het doorploegen van de lijst met namen kon ik vlaagjes weemoed soms niet onderdrukken. Er zijn tientallen mensen met wie ik in de hoogtijdagen van de biblioblogs regelmatig contact had, maar die ik nu nooit meer hoor of zie. Van zo'n constatering (geen verwijt) word ik toch een beetje week. Aan de andere kant: zo gaan die dingen nu eenmaal. Het zou gekker zijn als alles altijd bij het oude zou blijven. Van dat verschijnsel hebben we op een andere schaal al meer dan genoeg last, tenslotte.

Maar interessant is het wel. Mijn gevoel zegt me namelijk ook dat lang niet iedereen is overgestapt naar andere platformen. Je leest nogal eens dat 'alles zich nu op Facebook, Twitter, Instagram of Tumblr afspeelt' wat in zekere zin ook wel klopt, maar wat niet betekent dat alle bloggers van weleer daar nu ook zijn te vinden, dat is althans niet mijn indruk.

Je zou een mooie serie interviews aan kunnen wijden aan het verschil tussen 2009 en 2013 en aan de vraag wat iedereen is gaan doen...en waarom. Misschien doe ik dat ooit nog wel eens, wie weet. Ik zou dan vooral willen weten of er veel gemene delers zijn en in hoeverre de ontwikkelingen samenhangen met trends op het web en in de bibliotheek. Want afgezien van het feit dat er ongetwijfeld mensen zijn die het bloggen gewoon beu waren, er geen heil (meer) in zagen enz., zijn er natuurlijk ook nog andere verhalen. Die van de bezuinigingen bijvoorbeeld, of die van de dwarsliggende werkgevers. Ik hoorde laatst dat er ook bloggers zijn die expliciet het verzoek kregen niets kritisch meer te publiceren. Ik heb daar nog geen hoor en wederhoor op toegepast, maar van zulke berichten knap ik niet op.

Ik hoopte ooit dat de mogelijkheden van het web op termijn zouden leiden tot meer openheid en transparantie maar zie in sommige sectoren juist het tegenovergestelde gebeuren, ook in de onze. Je hebt maar genoegen te nemen met paleizen met afgesloten tuinen, met paleizen die wemelen van de achterkamertjes, waarin alleen nog ruimte is voor geregisseerde hofnarren en troubadours. Dat is blijkbaar de gewenste status quo.

Maar zou het ook tekenend zijn voor de manier waarop tegen internet als zodanig wordt aangekeken? Dat is misschien nog wel de meest interessante vraag.

Update: Jeroen de Boer is een poll over dit onderwerp begonnen op zijn weblog. Heb je ooit geblogd maar ben je ook gestopt? Beantwoord dan de vragen, als je tijd en zin hebt!

Gerelateerd:
De staat van de biblioblogosphere 2009
Waarom ik blijf bloggen
Gevonden worden door de media...door te bloggen
De oogst van vier jaar 23 Dingen, een interview met Rob Coers

@

Afbeelding