Mijns Inziens

De Teeventap

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 13 Mar 2016 11:25:00 +0000

Het is misschien wel een van de mooiste woorden uit de wereld van informatiemanagement van de afgelopen maanden: de Teeventap. Voor de mensen die het gemist hebben een citaat uit Wat de Teeventap over de vergaande problemen bij de politie vertelt, van De Correspondent van 16 februari 2016: “Op 20 september 2012 voerde de Roermondse wethouder en senator een gesprek met VVD-genoot en toenmalig Veiligheid en Justitiestaatssecretaris Fred Teeven over de benoeming van de nieuwe burgemeester van Roermond. Omdat Van Rey verdacht werd van corruptie, werden al zijn gesprekken afgetapt. De bijvangst van het corruptieonderzoek nu: het idee dat Van Rey heeft gelekt over de burgemeestersbenoeming. Maar toen de verdachte in het daarop volgende strafonderzoek het gesprek met Teeven terug wilde luisteren, bleek dat gewist.”

Maar waarom is het woord mooi? Waarschijnlijk vanwege de alliteratie. Sommige woorden krijgen daar iets pakkends door, iets spannends. Maar in het geval van Teeventap heb je natuurlijk ook nog het verschil tussen de spelling en de uitspraak. Als je Fred Teeven niet kent zou je bij die tap ook iets anders kunnen denken. Dat is dan misschien weer de reden dat het woord niet door alle media werd opgepikt. Als je het woord als zoekterm ingeeft bij de Krantenbank van LexisNexis krijg je 50 treffers, bijna allemaal afkomstig uit regionale dagbladen van De Persgroep. De oudste tweet die ik kon vinden dateert van 27 november 2013. In die week gebruikte The Post Online de term, maar pas in juni 2015 duikt het woord veel vaker op, als hashtag.

Misschien is het woord ook wel gewoon mooi omdat het over de heer Teeven gaat. De man die 2011 met de Speerpuntenbrief Auteursrecht 20©20 kwam. Hij wilde toen een downloadverbod, en internetfilters. Later kwam hij in het nieuws met de bonnetjesaffaire (zie de #IPLINGO Rijksinformatiehuishouding in IP 3, 2015). Wat is dat toch met hem? Je zou bijna denken dat hij informatie liever kwijt is dan rijk. Wat dat betreft kan ik de informatiespecialisten die ik hun afgrijzen onlangs zag twitteren over de mogelijke aanstelling van Teeven als burgemeester van Haarlem wel begrijpen. Misschien toch iets te getapt, deze jongen.

@

Deze bijdrage verscheen ook in IP 2, 2016.

OZ Magazine: 48 gratis nummers van een heerlijk undergroundblaadje (1967-1973)

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 29 Feb 2016 21:10:00 +0000

OZ heette het blaadje kennelijk. Het bestond in de UK tussen 1967 en 1973 en wordt omschreven als een psychedelic underground newspaper. Ik had er echt nog nooit van gehoord, maar de Universiteit van Wollongong digitaliseerde alle nummers en heeft ze via de website ontsloten. Het is fantastisch materiaal, uit de tijd dat alles net lekker losging.

http://ro.uow.edu.au/ozlondon

De waarschuwing van de site:

Please be advised: This collection has been made available due to its historical and research importance. It contains explicit language and images that reflect attitudes of the era in which the material was originally published, and that some viewers may find confronting.

Gerelateerd:
Ondoorgrondelijk ondergronds: private P2P gemeenschappen
Tijdelijk woedevrij zijn zet aan tot radicaler denken
De Whole Earth Catalogus: webcult uit de jaren '60

Mooi: Bibliotheek Washington laat klanten oude beelden zelf digitaliseren

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 29 Feb 2016 13:34:00 +0000

Dit vind ik dus een geweldige dienst voor bibliotheken en archieven: The DC Public Library (Washington), heeft onlangs een zogenoemd 'Memory Lab' geopend, waar het publiek zelf foto's, video's en gedrukte media kan digitaliseren. Mensen kunnen er bijvoorbeeld terecht met audiocassettes en VHS-banden, maar ook met oude kranten of foto's. De bibliotheek koppelt dit 'geheugenlaboratorium' aan andere, al bestaande labs (Fab Lab, Digital Commons en een Studio Lab).

Dat is toch geweldig? Enerzijds faciliteer je mensen die niet over al die apparatuur beschikken, anderzijds creëer je een prachtige mogelijkheid om je collecties met historisch beeldmateriaal geleidelijk uit te breiden.

Of er al bibliotheken zijn in Nederland die dit soort diensten aanbieden weet ik niet. Ik heb er in ieder geval nog niet van gehoord, maar ik weet wel dat ik zelf veelvuldig gebruik zou maken van zo'n service. Voor Middelburg Dronk en Wij zijn De Stad krijg ik steeds meer historisch materiaal van particulieren. Neem nu alleen al vorige week: toen kreeg ik een zak foto's die ik zelf kon digitaliseren, met mijn eigen flatbedscanner. Ik kreeg ook een enveloppe met 150 geweldige negatieven, die ik zelf kon digitaliseren met een geleende diascanner. Maar met twee ontvangen VHS-banden met videobeelden van Middelburg uit de jaren 50 kon ik aanvankelijk niets. Bibliotheek en archief konden me helaas niet verder helpen. Uiteindelijk heb ik de banden uitgeleend aan iemand die ze wel ergens om kan laten zetten, met als tegenprestatie dat die organisatie de beelden eventueel ook mag gebruiken.

@

Foto: DC Library

Triest jubileum: Krantenbank Zeeland een jaar lang op zwart

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 27 Feb 2016 12:28:00 +0000

Precies een jaar geleden begon dat gelazer: delen van de door velen geliefde Krantenbank Zeeland gingen op zwart. Later verdween deze bron helemaal uit de lucht, om vervolgens weer terug te keren in een vorm waarbij buiten het gebouw alleen edities van voor 1945 online geraadpleegd en gedownload kunnen worden. Dat is, om het maar voorzichtig uit te drukken, nu niet wat je noemt handig en eigentijds.

Vanuit een breder perspectief kun je stellen dat het een complex verhaal is. NRC bracht er eerder deze maand nog een aardig artikel over: Blokkades in de beeldbank. Op dat niveau kun je vaststellen dat de landelijke of Europese politiek er meer werk van moet maken. Uiteindelijk zijn lokale en regionale digitaliseringsinitiatieven de dupe van al dat gekonkel rondom rechten.

Maar dat doet niets af aan het feit dat het veel te lang duurt voordat de Krantenbank Zeeland weer volledig beschikbaar is. En dat terwijl het toch genoeg geld gekost heeft om al die informatie te digitaliseren en beschikbaar te stellen. Hoe dat precies zit wordt op de homepage van de Krantenbank niet gemeld. Daar staat "De reden dat beide databanken nog niet online beschikbaar zijn en ZB daaromtrent nog geen exacte datum kan geven is er in gelegen dat de onderhandelingen met deze belangenorganisaties nog steeds voortduren." Dat roept de vraag op waarom die dan zo lang duren. Eerder werd immers al geconcludeerd dat je de beschikbaarstelling kunt afkopen voor zo'n 15.000 euro per jaar, een bedrag dat je zo bij elkaar hebt, desnoods met hulp van crowdfunding.

Maar dat is niet waar de schoen wringt. Die schijnt te wringen bij de vreemde belangenorganisatie Stichting Lira. Die wil schijnbaar geld zien met terugwerkende kracht, terwijl er tot vorig jaar februari helemaal geen rechtenclaims zijn geweest, ook niet van Lira zelf. Daarmee wordt het te betalen bedrag uiteraard onverantwoordelijk. Ik kan me goed voorstellen dat de ZB dat niet wil betalen.

Maar ondertussen blijven wij verstoken van een online informatiebron van formaat, die ons allen in staat stelt kosteloos de lokale geschiedenis te duiden, artikelen te verrijken, enzovoort. Ik begrijp best dat het anders geregeld moet worden, maar begin dan gewoon eens met een schone lei, Lira. Als mensen met terugwerkende kracht gaan graven in de wijze waarop jullie auteurs vergoeden voor arbeid uit het verleden komen er misschien ook wel hele vreemde dingen aan het licht.

Meer bijdragen over de Krantenbank Zeeland hier.

@

Foto: Digital Collections NYPL

Hoeveel ZZP'ers werken nog voor bibliotheken?

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 25 Feb 2016 17:24:00 +0000

Over het leven als ZZP'er heb ik al vaak geschreven. Ik stel keer op keer vast dat er veel onzekerheid is, maar ook veel genoegdoening. Dat laatste hangt meestal samen met de vrijheid die ik heb, maar ook met dingen die ik niet zag aankomen, die ik niet had verwacht. Die houden het interessant en uitdagend. Maar er zijn ook onverwachte ontwikkelingen waar ik minder blij mee ben, of waarover ik me verbaas. Zo had ik bijvoorbeeld nooit gedacht dat ik op zeker moment geen opdrachtgevers uit de bibliotheekwereld meer zou hebben. Juist die wereld was immers mijn lust en mijn leven. Maar vorig jaar heb ik geen klussen meer gedaan voor de sector, zo eenvoudig is het. De meest concrete (en onbezoldigde) banden die ik nog heb met bibliotheekland zijn het redacteurschap bij IP en het beheer van de Twitteraccount van Open Bibliotheken.

Van teleurstelling of verbittering is echter geen sprake. Ik zou voor bibliotheken weliswaar maar wat graag dingen doen rondom communities, marketing, webredactie en sociale media, maar dat is blijkbaar niet waar bibliotheken behoefte aan hebben. Of ze hebben geen behoefte aan een type als ik, dat kan natuurlijk ook. Als ik benaderd word is het toch meestal voor zaken die ik zelf niet ambieer. Dingetjes rondom congressen, denktanks en inspiratiesessies. Neen, dank u.

Een en ander doet me wel afvragen hoeveel freelancers er nu eigenlijk wél werkzaam zijn in de bibliotheekwereld. Ik ken er zelf maar een paar. Ik weet dat er bij het voormalige Bibliotheek.nl heel wat werden ingehuurd, maar hoe zit dat bij bibliotheken zelf? Ik heb werkelijk geen idee. Ik weet wel dat de Zeeuwse bibliotheken vooral medewerkers in vaste dienst hebben.

Eén van de weinige zzp'ers in de sector die ik regelmatig spreek is Margareth Bles. Margareth is een topper. Ik leerde haar voor het eerst kennen toen ze nog werkte voor Bibliotheek Waterweg en die organisatie in mijn vizier bracht via sociale netwerken, maar we werkten later ook daadwerkelijk samen, toen Jannie van Vugt van Bibliotheek Oosterschelde ons beiden inhuurde voor werkzaamheden. In de rol van projectleider voelde Margareth feilloos aan hoe je omgaat met verschillende mensen, dus ook met iemand als ik. Maar ze deinsde er ook niet voor terug om af en toe even te bijten. Ik vergeet nooit die middag dat ze mijn mond snoerde met een oprecht "en nou kappen we eens even met al die oude koeien uit de sloot te halen!" Op dat moment vond ik het niet leuk, maar 's avonds thuis besefte ik dat ze gelijk had. Als je vooruit wil moet je niet al te lang terugblikken.

Sindsdien deed Margareth van alles en nog wat, voor heel veel verschillende (bibliotheek-) organisaties. Kijk maar eens op haar LinkedIn. Ze is een soort alleskunner. Zij draait net zo makkelijk mee in een Managementteam als in een groep ICT'ers. Ze kan aansturen maar ook uitvoeren. Ze schakelt soepel van gekkigheid naar strakke regie en weer terug. Het is een vrolijke vrouw, die keihard werkt, maar ook van het leven geniet. Die foto hierboven had eigenlijk in Zweden genomen moeten zijn. Ze woont ook een beetje in dat land en ze rijdt alleen maar in Volvo's.

Maar die Margareth liet me onlangs in een chatsessie weten dat haar opdrachten ook beginnen op te drogen. Er leken een paar nieuwe aan te komen, maar die ketsten op zeker moment toch weer af. Je zou kunnen zeggen dat zo'n periode goed is om weer nieuwe plannen te maken (waar Margareth uiteraard ook al druk mee bezig is), maar ik vraag me toch oprecht af of dit ook signalen zijn dat er meer aan de hand is in de sector. Helaas kan ik niet veel meer dan gissen; ik weet het gewoon écht niet. Zijn er mensen die hier iets zinnigs over kunnen zeggen? Ben jij ZZP'er en werk je nog wel degelijk voor bibliotheken? Of ben je opdrachtgever en huur je ze nog regelmatig in? Ik ben daar toch een beetje nieuwsgierig naar want dat ik niet word ingehuurd kan ik nog wel snappen, maar zo iemand als Margareth laat je toch niet aan je neus voorbij gaan?

Gerelateerd:
De informatiespecialist van morgen is vrij (2012)
Leven als ZZP'er: het onzekere aspect (2012)
Hoeveel bibliothecaris er van mij rest (2014)
5 jaar ZZP'er, 5 jaar M.I. Webwerk: een terugblik (2015)
Mijn(s) 2015: rijk door vrijheid (2015)

@

Maar hoe zullen de kleinkinderen van generatie X de wereld ervaren?

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 23 Feb 2016 11:04:00 +0000

Als je de auteur van het stuk opzoekt krijg je wellicht net als ik de kriebels, en het artikel zelf gaat soms wel heel ver, maar ik las het met veel belangstelling. Je kunt er zomaar die kreet "het is allemaal de schuld van de maatschappij" op loslaten. Generation X Parents, What Have You Done to Our Millennials?

Gen X parents as a collective became lost in nostalgia and in filling their emptiness through their children’s accomplishments. They competed with other parents, they pushed achievement above play and they praised product above creativity. They became hysterically fearful of any situation which they could not control in the lives of their children, turning nature, art, free play, free time, the neighborhood, adventures and exploration into an enemy that needed to be subdued. Gen X parents cowered to the pressure for their children to conform: They allowed the Millennials to drown in the pharmaceuticals, media, devices, regimented activities and oppressive schooling socially engineered by Baby Boomer ideology.

Zen op je iPhone: de Readerweergave van Safari

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 22 Feb 2016 11:14:00 +0000

In mijn directe omgeving zijn er nogal wat mensen die een iPhone hebben. Daar wordt -ook in gezelschap- nogal eens op gekeken. Daar heb ik verder geen moeite mee, het is nu eenmaal de tijd van de micromomenten, maar ik ben doorgaans wel nieuwsgierig wat mensen dan zoal doen op hun mobiel. Als het goede bekenden zijn vraag ik dat soms ook. De antwoorden zijn heel divers, maar een paar voor de hand liggende bezigheden komen wel vaak terug. WhatsApp, Facebook en Instagram bijvoorbeeld, maar ook apps voor sportuitslagen en ander nieuws komen regelmatig voorbij.

Over Safari hoor ik mensen minder vaak. Surfen op het -al dan niet mobiele- web ervaren veel mensen als minder prettig. Dat heeft alles te maken met de ruis (lees: reclames en onnodige toeters en bellen) die je er gratis bij krijgt. Dat kost tijd en leidt dus tot ergernis. Dat is vast ook de reden dat er niet zelden wordt geroepen "Hey Mijns, zoek jij dat eens even op, jij bent toch van de informatie enzo?" Een enkele keer geef ik dan de vinger, maar meestal heb ik daar inderdaad wel plezier in. Het is een geinige mix van beroepseer, ego en gezelschapsdingetjes.

Toch kan ik het niet laten om mensen ook te wijzen op de mogelijkheden die er zijn om het mobiele web wat aangenamer te maken zonder al te veel inspanningen. In het verleden schreef ik vaak over allerlei extensies voor Firefox en Chrome, waarmee je het web naar je hand kan zetten, maar eerlijk is eerlijk: die waren voor veel mensen toch wat te omslachtig. Maar dat kun je toch niet beweren van de Readerweergave van Safari. Het probleem is alleen dat veel mensen die functie niet kennen. Het werkt als volgt:

Open Safari op je iPhone of iPad
Ga naar een website en klik op een willekeurig artikel. De pagina wordt standaard in de normale weergave getoond
Links bovenin, in de adresbalk, zie je een knop met horizontale streepjes. Met die knop activeer je de Readerfunctie.

Probeer het maar eens uit en je zult zien dat alle advertenties en andere toevoegingen uit beeld verdwijnen. Op de afbeelding hierboven zie je goed het verschil. Zelfs die irritante cookiemeldingen verdwijnen als sneeuw voor de zon. In veel gevallen geeft Safari je ook meteen alle eventuele volgende pagina's van een langer artikel, zodat je in één keer door kunt lezen. Een verademing. Je zou de functie ook kunnen beschouwen als een gratis en laagdrempelige adblocker.

Voor mij persoonlijk zit er overigens nog wel een drempeltje in het gebruik van de readerweergave. Ik houd al mijn bronnen nog steeds bij via de app van Newsify. RSS is nog altijd de olie van mijn informatievoorziening. Die app heeft echter wel de beperking dat je feeds krijgt te zien zoals een website ze aanbiedt. Vaak maar gedeeltelijk dus, en met onnodige toevoegingen. Of in een onleesbaar lettertype. Als ik het artikel in de readermodus wil zien moet ik dus eerst nog een keer klikken op de knop 'Openen in Safari'. Maar wat geeft het ook? Je krijgt er zoveel voor terug.

Gerelateerd:
De blokkeerders van de blokkeerders geblokkeerd
Een minder irritant Facebook met F.B. Purity...voor zolang het duurt
Volledige of gedeeltelijke rss-feeds: het grote debat
YouTubereclames uitschakelen met ScrewAds

@

Survivor Library: hoe je overleeft met oude kennis als technologie is verdwenen

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 21 Feb 2016 11:18:00 +0000

The connections that make society strong also make it vulnerable.

Er zijn talloze boeken, films en games die zich afspelen in een post-apocalyptische wereld. Het is blijkbaar thematiek die tot de verbeelding spreekt. Misschien vinden we dat wel zo interessant omdat we wéten dat iedere beschaving vroeg of laat instort, maar we ons tegelijkertijd nauwelijks kunnen voorstellen dat wij dat zelf zullen meemaken.

Nu kan je alleen maar hopen dat we hier in welvarend West-Europa nog lang verstoken zullen blijven van oorlog, totale crisis of een ineenstorting van het systeem, maar wat nu als het wél gebeurt, en er zijn overlevenden? Zijn die dan nog in staat om te jagen? Zelf een huis te bouwen? Een noodverband aan te leggen? Giftige van eetbare paddenstoelen te onderscheiden? Voor mij persoonlijk geldt dat ik in de loop van mijn leven nog wel wat dingen heb meegekregen, maar er is vooral ook heel veel dat ik niet weet of kan. Maar hoe zit dat met de generaties na mij, die misschien niet eens meer weten dat er vroeger dienstplicht was? Hoe groot is de groep mensen die is opgegroeid met technologie en daar ook volledig -of bijna volledig- afhankelijk van is? Ik heb uiteraard geen flauw idee, maar het is een dankbaar onderwerp van gesprek. Zijn we straks nog in staat te overleven als alle technologie wegvalt?

Omdat ik dat zo'n interessant onderwerp vind kan ik genieten van Survivor Library. Dat is in veel opzichten geen spectaculaire site, maar ik vind het idee erachter geweldig. Iemand die zich simpelweg The Librarian noemt heeft de moeite genomen om rondom talloze onderwerpen oudere boeken uit het publieke domein te verzamelen en te ontsluiten als PDF's. Als je bijvoorbeeld doorklikt op Shoemaking krijg je zo'n 25 titels uit de periode 1850-1930. Het aanbod gaat uiteraard wel vergezeld van een waarschuwing. De kennis van toen is vaak nog valide, maar ook niet zelden achterhaald. Dat is logisch:

ALWAYS keep in mind that the knowledge, techniques and skills in these books come from a century ago, sometimes earlier. They date from a time before we understood such things as disease vectors and the toxicity of substances such as mercury. While we’ve included the medical and food related books because there are many valuable, tried and true techniques that have been forgotten over time, they do contain formulas, recipes and knowledge that we now know to be dangerous and harmful. Before considering using any of these techniques or applying the skills and knowledge in them, apply common sense and modern knowledge. If you’re in any doubt about the safety of something in these books either consult an expert or don’t use them.

Deze site valt zelf uiteraard ook onder de noemer technologie. Je hebt er weinig aan als alles uitvalt. Je gaat al die PDF's natuurlijk ook niet printen. Maar daar kunnen fysieke bibliotheken dan wellicht weer iets mee. Het concept is in ieder geval interessant.

@

Citaat: uit het onheilspellende intro You cannot win (a nuclear war) van de elpee The Ungovernable Force van Conflict.
Afbeelding: Lori Nix

De rommelige aanloop naar Instant Articles voor beheerders van pagina's op Facebook

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 19 Feb 2016 12:56:00 +0000

Als je beheerder bent van één of meerdere Facebookpagina's doe je er goed aan om alle veranderingen die Facebook in de loop van de tijd doorvoert in de gaten houden. Dat valt echter niet mee. Twee jaar terug moesten beheerders al bedroefd constateren dat het organisch bereik van veel communities of fanpagina's sterk onderdrukt wordt. Daar heeft het bedrijf allerlei redenen voor, maar die redenen kunnen niet los gezien worden van Facebooks streven om geld te verdienen aan betaalde campagnes. Voor een paar tientjes koop je bereik, likes en zichtbaarheid. Als je, zoals ik, niet betaalt, moet je gewoon wat harder werken om bij mensen in beeld te komen én te blijven, zo simpel is dat.

Nu heeft Facebook aangekondigd dat iedereen die pagina's beheert vanaf april kan deelnemen aan 'Instant Articles'. Als je straks via dat kanaal publiceert komen je bijdragen versneld op de schermen van lezers en dat niet alleen, je kunt er ook nog een bescheiden bedrag mee verdienen. De praktijk zal moeten uitwijzen of dat bevalt of niet. Voor mij staat wel vast dat ik ermee ga experimenteren, al is het maar om te weten hoe het werkt.

Maar in de aanloop naar de openstelling voor iedereen gebeuren er wel veel vreemde dingen op het platform. Als je bent ingelogd als pagina (en dat ben ik nogal eens) kun je nog minder dan voorheen. Van andere pagina's mag je soms opeens niet meer alle foto's van een bijdrage bekijken, of krijg je ze alleen heel wazig in beeld. Tegelijkertijd krijg je aan de lopende band pop-ups voorgeschoteld die je erop wijzen dat je ook andere pagina's kunt volgen. En sinds deze week krijg je dan weer als je ingelogd bent 'als persoon' niet gewoon de pagina's die je volgt afzonderlijk in je tijdlijn, maar in een bijzonder lelijk verzamelblok 'Paginaverhalen die je misschien leuk vindt'. Dat wekt de indruk dat Facebook pagina's nog verder naar de achtergrond wil drukken.

Of dat werkelijk zo is durf ik niet te zeggen. Het bedrijf speelt zelf altijd mooi weer en voor buitenstaanders blijft de werking van de algoritmen grotendeels gissen. Laat ik als beheerder maar gewoon hopen dat het in april beter wordt. Ik kan me ook weer niet voorstellen dat Facebook al die communities liever kwijt dan rijk is. Mensen moeten tenslotte zo lang mogelijk ingelogd blijven op het netwerk. Dan kan het bedrijf de advertenties weer beter slijten.

@

2016 het jaar van de Oculus Rift?

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 08 Feb 2016 13:26:00 +0000

2016 belooft een interessant jaar te worden voor de zogenoemde VR-Bril (Virtual Reality-Bril). Op de Consumer Electronics Show, die begin januari in Las Vegas werd georganiseerd, wemelde het van de toepassingen die gebruik zullen gaan maken van de technologie, zoals Eyefluence, dat je opdrachten kunt geven met je ogen, en Oculus Medium, dat fungeert als een soort MS Paint. Dat ontwikkelaars op dit moment hard werken aan die toepassingen heeft alles te maken met het feit dat in maart de consumentenversie van de Oculus Rift wordt gelanceerd.

De Oculus Rift is zeker niet de enige VR-bril die op de markt komt (ook bedrijven als Sony en Samsung werken aan hun eigen brillen), maar vanaf het moment dat de eerste versie ervan beschikbaar kwam ontwikkelde deze bril zich wel tot het boegbeeld van deze productgroep, zeker toen Facebook het bedrijf dat de Rift maakt in 2014 overnam voor twee miljard dollar.

Een VR-bril meet de bewegingen van het hoofd van de speler zodat deze bewegingen gebruikt kunnen worden als besturing in bijvoorbeeld videogames. Iemand die de bril opzet belandt in een 3D-omgeving die door de korte afstand tot de ogen veel intenser is dan die van 3D-schermen op afstand. De grote vraag is of de consument overstag zal gaan voor deze technologie. De toepassingen zijn veelbelovend, maar de prijs is hoog: bij de lancering kost de Oculus Rift 699 euro.

Dat roept de vergelijking op met Google Glass, die door de hoge prijs en andere bezwaren al weer snel van de markt werd gehaald. Over de Oculus Rift hoor je echter veel minder kritische geluiden. De naam duikt continu op. In de aankondiging van een game die mensen met een lui oog helpt weer goed te kunnen zien, bijvoorbeeld, maar ook in de programma’s van bibliotheken en andere culturele organisaties. Ook zulke organisaties kunnen met vr-brillen wellicht meer dan op dit moment valt te voorspellen.

Hoe het ook zij: of de Oculus Rift een succes wordt moet nog blijken, maar zeker is wel dat we er nog veel over zullen horen en lezen, het komende jaar.

@

Deze bijdrage verscheen ook in IP 1, 2016.
Foto: Anne van Riet

Dubai bouwt een enorm boek

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 05 Feb 2016 13:46:00 +0000

Hoe is het eigenlijk gesteld met het bibliotheekwerk in Dubai? Die vraag was dus werkelijk nog nooit bij me opgekomen. En ook nu voel ik niet de behoefte om het echt uit te zoeken. Ik vind het voldoende om vast te stellen dat er meerdere bibliotheken zijn die de meer dan twee miljoen inwoners van de stad bedienen, zoals deze openbare bibliotheek.

Maar nu is mijn interesse toch even gewekt. Onlangs werden er plannen gepresenteerd voor een enorme bibliotheek die volgend jaar geopend wordt: de Mohammed bin Rashid Library in Al Jaddaf. Het gebouw, in de vorm van een opengeslagen boek, ziet er behoorlijk spectaculair uit. Deze bibliotheek krijgt zeven verdiepingen en een oppervlakte van 66.000 vierkante meter. De collectie omvat onder meer 1,5 miljoen banden, 2 miljoen e-books en 1 miljoen audioboeken. De bouw van de bibliotheek gaat zo'n 243 miljoen Euro kosten. Voorwaar geen kattenpies.

Meer informatie bij Gulf News en The National.

Gerelateerd:
Dubai, de snelst groeiende stad ter wereld (2006)
De crisis en het boek (2008)

@

Gierende hormonen in Café Colours

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Fri, 05 Feb 2016 05:38:00 +0000

Als je als kroegeigenaar een volle bar wilt, moet je twee vrouwenfietsen voor je zaak zetten. Dan stroomt het zo vol met mannen.

Toen ik dat vorige week een gast aan de bar hoorde zeggen moest ik erg lachen. De opmerking was uiteraard over de top, maar ik begreep meteen wat hij bedoelde. Er zijn ontelbaar veel cafés waar het uiterlijk of het karakter van de medewerkers nauwelijks invloed heeft op de omzet, maar iedereen weet dat het aannemen van mooie of leuke mensen wel kan bijdragen aan het succes van een horecagelegenheid. Ik heb mensen, zeker mannen, maar al te vaak nog eens een extra rondje bier zien bestellen, omdat ze zichtbaar genoten van hun uitzicht.

Bij mij en mijn maatjes uit de pubertijd was dat uitzicht ook een factor, herinner ik me. Voor onze 15e verjaardag waren we ’s avonds voornamelijk te vinden in Middelburgse jeugdsozen als Double D (in Dauwendaele), Hofplein (Centrum) en Trefpunt (Nassaulaan) en overdag in cafetaria’s, zoals Martin’s Automatiek op de Markt, maar vanaf 1986 pakten we het serieuzer aan. Toen kwamen zaken als Meccano, La Folie en Cavern in beeld. We waren er weliswaar nog net iets te jong voor, maar meestal kwamen we wel binnen. Het deurbeleid was toen minder streng dan nu.

Onze eerste ‘echte’ kroegbezoekjes vonden plaats in een Middelburgse café dat niet zo lang bestaan heeft: café Colours aan Vlasmarkt 39. Die zaak, van Harmen van Loon en Angelique Riemens, was een opvolger van de wat beruchtere zaak (In) de Verkeerde Wereld en een voorloper van Café Dangeroe van Ben Vriesman. Tegenwoordig is Café Bardot gevestigd in het pand. Je kunt er lang en kort over praten, maar uiteindelijk komt het er toch op neer dat Colours niet zo lang heeft bestaan omdat het geen groot succes was. Voor broekjes als wij, ‘die net kwamen kijken’, was het echter de perfecte tent. We kregen veel aandacht en ruimte van Harmen en Angelique. Dat was precies wat we nodig hadden. In die kroeg leerden we onder meer hoe je poolbiljart speelt en hoe je óók drankjes kunt bestellen als je met een groep op stap bent. We bestelden in het begin al die bessenjenevertjes, Pisang Ambons en andere zoete rommel een voor een, totdat Angelique er ons fijntjes op wees dat we ook een potje konden maken. Daar waren we zelf nog niet opgekomen.

Natuurlijk werden we ook door dat soort aardigheidjes vaste klantjes van de zaak, maar de belangrijkste reden was de aanwezigheid van Angelique op zich. Stiekem waren we allemaal – we waren met een man of tien – een beetje verliefd op haar. Door het leeftijdsverschil hoefden we ons natuurlijk geen illusies te maken, maar daar maalden we niet om. Dat heb je nu eenmaal, als de hormonen door je lijf gieren. We konden onze ogen niet van haar afhouden.
Dat was in de gelegenheden, die in de jaren daarop zouden volgen niet anders. Overal hadden we wel een favoriet. Nu, 30 jaar later is dat eigenlijk nog steeds zo. We kunnen prima zonder, maar als er een aardige barvrouw aan het werk is, bestellen we er vaak toch nog eentje extra. ‘Boys will be boys’.

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de rubriek Kroegpraat van De Bode
Foto Angelique Riemens in café Dangeroe: collectie Ben Vriesman

De micromomenten van de internetgebruikers van nu

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 30 Jan 2016 00:56:00 +0000

Als je geïnteresseerd bent in het zoek- en navigeergedrag van de meerderheid van de internetgebruikers doe je er goed aan om eens rustig het rapport Micro-Moments: Your Guide to Winning the Shift to Mobile, van (Think with) Google te lezen. Sander Duivestein ging vorige maand in op dat rapport, op Marketingfacts.

Het is interessante materie. We wisten natuurlijk al minstens 8 jaar dat de mobiele ervaring het verschil zou gaan maken. Dat de 'late meerderheid' internet nog moest gaan omhelzen wisten we ook. Maar nu het zover is, is alles toch weer een beetje anders dan we toen dachten dat het zou zijn. Steeds vaker draait het inderdaad om die micromomenten, vele malen per dag. Mensen leven in apps en checken die heel vaak, maar wel razendsnel. En kort. Als je op die momenten niet goed in beeld komt dan kom je misschien helemaal niet meer in beeld.

En als mensen nog de moeite nemen om een zoekmachine te gebruiken (50 miljard mobiele zoekacties per maand klinkt als heel veel maar dat is er dus minder dan eentje per dag per toestel) waar komen ze dan terecht? Willen ze dan echt nog veel scrollen? Lappen tekst? Drie knoppen waarop eerst geklikt moet worden? Nee dus.

Lees het rapport en zoek vervolgens je eigen organisatie eens op via Google, op je mobiel. In combinatie met een ander trefwoord dan wel. Hoe ervaar je het resultaat? Een paar jaar terug draaide het allemaal om dat toverwoord responsive. Daar hebben veel bedrijven en organisaties inmiddels iets mee gedaan. Er is veel verbeterd in korte tijd. Maar ervaren mensen die de websites bezoeken met een mobieltje het eigenlijk ook zo? Probeer het zelf maar eens uit en je weet waar de schoen wringt. En als je dan toch bezig bent: hoe zien jullie nieuwsbrieven er eigenlijk uit in een mobiele inbox? De meeste die ik ontvang kunnen linea recta naar de prullenbak, dat weet ik wel.

Werk aan de winkel?

@

Volkshotel Amsterdam: een aanrader

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 25 Jan 2016 17:19:00 +0000

Het Amsterdam waar ik de meeste herinneringen aan heb is het Amsterdam van 1992, het jaar waarin ik er zelf een paar maanden bivakkeerde. Zo gek vaak komen we nu niet meer in die stad, maar als we er dan weer eens zijn vind ik het ook altijd leuk om de situatie van nu te vergelijken met toen. Is het gebied rondom de Wallen echt zo veranderd? Zit die leuke platenzaak nog steeds waar 'ie zat?

Vorige week waren we er weer, zomaar voor twee dagen, om de toerist uit te hangen. Een beetje door een zeiknatte stad kuieren, met een rondvaartboot het Amsterdam Light Festival bezichtigen en een bezoekje aan Foam. Dat soort dingen. Uiteindelijk constateer je dan dat inderdaad er veel is veranderd, maar ook weer niet. Daar kun je eigenlijk niks mee verder. Maar ik voel me er in ieder geval nog net zo op m'n gemak als toen. Het is gewoon een fijne stad, wat mij betreft.

Nu zag ik natuurlijk ook wel waarom zo veel mensen mopperen over al die 'hipstershit' in Amsterdam. Dat gebeuren is inderdaad nogal doorgeslagen. Maar toch: als provinciaaltje dat ook eens in de grote stad komt koekeloeren schaam ik mezelf er niet voor om te zeggen dat ik van veel van die hippe dingen kan genieten. Neem het hotel waar wij de nacht doorbrachten: dat vond ik misschien wel het leukste hotel ooit. Neem me niet kwalijk als dat meer zegt over mij dan over het hotel: zo ervoer ik het gewoon.

Natuurlijk is in het Volkshotel alles bedacht, maar wat maakt dat eigenlijk uit? Is dat niet overal zo? Het mooie is dat bijna alles daar klopt. De sfeer is superrelaxed, het personeel is attent en vriendelijk en ook als je heel gewoon bent wordt je er niet vreemd aangekeken. Als je op verschillende tijdstippen in de lounge gaat zitten zie je meteen hoe snel de boel er kan omslaan. Overdag zitten er veel studenten en jonge ondernemers te werken of te ouwehoeren, aan het eind van de dag verandert het geheel geleidelijk in een gezellig en drukbezocht café. En de pop-ups worden niet aangekondigd, maar zijn er aldoor. Opeens is er een kapster in de weer naast je, of zie je een kledingwinkeltje verrijzen in een ruimte die in de middaguren nog fungeerde als vergaderzaal.

Maar het leukste zijn al die kleine geintjes die je overal tegenkomt. We bléven glimlachen. Dat begint al bij de ingang, waar je een Amsterdammertje ziet staan waar de kop van af is gehakt, zodat het opeens een mooie rookpaal is. En dan zo'n simpel stickertje op de deur. Daar krijg ik dus meteen zin in een biertje van. Aan al die gein lijkt geen einde te komen, maar het slaat ook nergens door. Het is niet alleen bedacht: het is ook goed bedacht. Het is in balans. En mooi vormgegeven.

Dat we er zo vrolijk van werden betekent niet dat alles perfect is in het hotel. De slaapkamers zijn grappig, maar niet heel luxe. Er klemde ergens een deur. De televisie werkte pas na een uur modderen omdat de afstandbediening stuk was. Maar daar konden we echt niet mee zitten. Dan ga je toch gewoon lekker eten in Canvas op de 7e? Dat was een restaurant toen wij er waren, maar het kan ook een club zijn. Het is maar net wanneer je er bent.

Het volkshotel is gevestigd aan de Wibautstraat. Ooit verkozen tot de lelijkste straat van Amsterdam. Maar dat is eigenlijk wel lekker. Onze auto stond er twee dagen lang geparkeerd voor 17 euro. De metro ligt praktisch voor de deur. Je loopt in een half uurtje naar het Rembrandtplein. En nu ik achteraf lees waar het hotel uit voort is gekomen snap ik het nog wat beter allemaal. Toen ik er vlakbij logeerde, in de Casa 400, zat de Volkskrant nog in het gebouw. Vanaf 2006 werd het een broedplaats. En of dat nu hip is of niet: het is ook gewoon mooi. En grappig. En charmant. Een aanrader, kortom.

Meer foto's op Flickr.

@

Vet: remixen maken van de digitale collecties van NYPL

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 07 Jan 2016 05:22:00 +0000

Vier jaar geleden schreef ik in de bijdrage Klantvriendelijkheid: gebruikers faciliteren, niet belemmeren over het digitale moois van New York Public Library. Al dat moois wordt doorontwikkeld door het eigen lab.

Dat zo'n lab bestaat zegt genoeg. NYPL heeft een digitaal beleid dat respect afdwingt. Het begint bij een mooie website, maar kijk nu toch ook eens hoe men daar omgaat met de digitale collecties. Die kun je zonder beperkingen downloaden en hergebruiken.

Maar je kunt de collectie ook visualiseren. En je mag remixen! Daarom kunnen er ook prachtige dingen mee gemaakt worden, zoals deze prachtige kaart met historische afbeeldingen van New York.

En zoek je op trefwoorden als 'Zeeland', 'Netherlands' of 'Dutch', dan vind je gewoon hele mooie dingen hoor. Dit is een parel, een lichtend voorbeeld.

Gerelateerd:
Rijksstudio: een website om van te smullen…en van te leren
Gelezen: Remix, of: copyright als achterhaald concept
De open belofte van de Digital Public Library of America

@

Afbeelding:
Lionel Pincus and Princess Firyal Map Division, The New York Public Library. "A chart of the Sea-Coast of ZEALAND from Walcheren to the Macs" The New York Public Library Digital Collections. 1702 - 1707.

So long Lemmy

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sat, 02 Jan 2016 11:21:00 +0000

Werkelijk alle media schreven afgelopen week over de dood van Lemmy. Dat is misschien niet zo heel verrassend, bij iemand met zo'n staat van dienst, maar toen ik het las op Twitter was ik toch benieuwd hoe breed het zou worden opgepakt. Zo toegankelijk was de vuige sound van Motörhead nu ook weer niet. Maar ook de NOS bracht het. Check. Dan weet je genoeg.

In de kroeg kwam zijn overlijden uiteraard ook ter sprake. Het was precies zoals Klaas Knooihuizen het omschrijft bij HP/De Tijd. Het respect voor deze man zit 'm bij veel mensen niet zozeer in de muziek die hij maakte; de grote buiging gaat uit naar de manier waarop hij zijn eigen leven overleefde. Zo keken en kijken we met z'n allen ook naar Herman Brood, Keith Richards en talloze andere figuren die in de hoogste versnelling leven. Veel van die lieden vliegen vroegtijdig uit de bocht, maar als ze dan ouder worden dan vijftig, kunnen ze rekenen op applaus ook.

Natuurlijk werden er ook even een paar songs van Motörhead gedraaid. Overkill, Ace of Spades en Killed by Death. "Proost, Lemmy!". We riepen het -inderdaad- met een grijns. Maar een paar dagen later zit ik thuis geen Motörhead te draaien. Ik vond het altijd geinig, maar noemde mezelf nooit een fan. In de CD-kast staat alleen een verzamelaar, waar ik maar zelden naar pak. Ook nu niet. En toch zit ik er helemaal in. Ik luister na jaren weer eens naar Hawkwind, die andere band waar Lemmy begin jaren 70 deel van uitmaakte. Heerlijk vind ik die sound. In de jaren 90 was ik een groot fan van de muziek van Monster Magnet, een band die zwaar beïnvloed is door Hawkwind. Als je de plaat Space Ritual opzet hoor je dat meteen. Doe eerst maar eens die, en vervolgens Dopes to Infinity. Far out!

Ik ga vanavond die documentaire maar eens kijken, en groet Lemmy nogmaals.

I should be tired,

And all I am is wired,

Ain't felt this good for an hour,

Motorhead, remember me now, Motorhead alright

Versies: Hawkwind & Motörhead.

@

Mijn(s) 2015: rijk door vrijheid

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 31 Dec 2015 10:49:00 +0000

Als ik de minder leuke herinneringen aan het afgelopen jaar zou willen ophalen zou me dat niet al te veel moeite kosten. Om maar eens een paar dingen te noemen: we verloren dierbaren, we zagen veel nare dingen in het nieuws en ik voelde tegen de zomer weer even hoe onzeker de perspectieven van een zzp'er soms kunnen zijn. Het zijn geen indrukken of gebeurtenissen die ik uit mijn geheugen wil wissen, maar er gebeurde ook zoveel moois. Dingen waar je gewoon dankbaar voor mag zijn, dingen die je voorgoed kunt koesteren. Daar denk ik op dit moment veel liever aan. Dat zijn tenslotte de dingen die al dat geklooi de moeite waard maken. De zonzijde van je bestaan.

Neem nu al die mooie tripjes met mijn lief. Ze heeft een naam hoog te houden op het gebied van het regelen van fijne verblijfplaatsen buiten Middelburg en maakte dat ook dit jaar weer volledig waar. Wat een weelde! In die eerste week van januari zaten we comfortabel in een voorstadje van Brussel, in het hart van Pajottenland. Het grote Europese angstzaaien begon die week in Parijs. Ook wij huiverden, maar we sloten de ogen ook. We genoten van de stad en laafden ons aan allerlei lekkers. In 'het café met de langste naam en met de kortste openingsuren' leerden we zelfs Geuze waarderen. Drie maanden later deden we een weekendje Lille/Gent. Ook buitengewoon aangenaam! Je hoeft niet zo gek ver te rijden, om je in een andere wereld te wanen.

In mei gingen we vervolgens naar Apulië. Wat een mooi gebied! Wat een fijn huis! We bezoeken plekjes maar zelden een tweede keer, maar naar de hak van de laars zouden we zo weer teruggaan. De waanzin!

En omdat we de vakantie dit jaar voor de eerste keer over twee periodes hadden opgesplitst was de koek nog niet op. In september gingen we ook nog een dag of tien met de auto op pad, naar een fijn huisje in de omgeving van Aix-en-Provence en Marseille. We hadden prima weer en tankten er stapeltjes energie dankzij alles wat de Provence heeft te bieden in de nazomer. Enorm veel.

Je zou er bijna van gaan denken dat Edje reislustiger is dan ooit tevoren, en misschien is dat ook wel zo. Ik was echter ook gewoon heel vaak te vinden in Middelburg. Er kwamen zo nu en dan mensen op bezoek, lekker ongedwongen en oprecht. Lieve collega's uit biebland, bijvoorbeeld of, recenter, ouwe trouwe Peter. Als mensen zo enthousiast reageren op een klein stadje als Middelburg ga je er zelf nog een beetje meer van houden.

Maar wacht nu eens even: jij mocht toch ook altijd zo graag mopperen op je eigen woonplaats? Ben je nu opeens zo mild geworden? Dat geloof ik eigenlijk niet hoor, maar de laatste jaren ben ik wel anders naar de stad gaan kijken. Je kunt je focussen op de wiggen die de boel uiteen gedreven houden, of op de zaken die verbinden. Met Middelburg Dronk snuffelde ik al een paar jaar aan de basis van dat laatste, maar sinds Wij zijn De Stad is dat allemaal nog net even wat concreter geworden. Er is nog heel veel waarover je kunt zeiken, maar het is ook gewoon leuk om de nadruk te leggen op dingen die goed gaan of mooi zijn. Daar kun je tot in het oneindige over schrijven.

In dat vaarwater bevind ik me dus momenteel. Het uitbouwen van een pilotproject. Werk en privé kennen nu echt bijna geen scheidslijnen meer en dat geeft helemaal niks, want alles is aan het versmelten. Ik beheerde dit jaar meer accounts op sociale media dan ooit tevoren. Dat is, in bepaalde opzichten, glad ijs, maar je ontkomt er gewoon niet altijd aan. Het was niet mijn keuze om in december Middelburg Winterstad nieuw leven in te blazen, maar als men dat graag wil ga ik ook de strijd niet aan. Het evenement N8vdN8 zou je misschien ook gewoon kunnen onderbrengen bij Wij zijn De Stad, maar dat was gewoon nog niet aan de orde. Prima hoor.

Ik had mijn handen dus ook dit jaar weer vol aan online. Bij die grote groep Ik geef weg - Walcheren ben ik ook nog steeds betrokken, zij het (bijna) alleen nog op de achtergrond. En passant waren er dan nog van die incidenten, zoals de betrokkenheid bij dat bizarre leeuwgebeuren in januari. En verder nog altijd kleinere opdrachten voor lokale en regionale bedrijven en organisaties. Het gaat dan meestal om ondersteunende online werkzaamheden, bijvoorbeeld voor CCXL het Zeeuws Museum en de Zeeuwse Volksuniversiteit of om reguliere of incidentele hulp bij sociale media, voor cafés of andere bedrijven.

Ik deed en doe nog veel te veel voor weinig of niks. Daar schreef ik al het een en ander over in die terugblik op vijf jaar M.I. Webwerk, van juni. Toch wringt dat niet echt. Dat er toch nog momenten zijn dat ik financieel opeens alle zeilen bij moet zetten laat onverlet dat je dit alles ook kunt zien als een investering. Het is voor veel mensen vrij onduidelijk wat ik nu precies doe, maar als je naam vaak genoeg opduikt, en jij zelf (offline) ook regelmatig, dan komen de vragen vanzelf. "Kun je ook een website leveren?" "Kun je ook teksten schrijven voor mijn bedrijf?" "Wil jij misschien onze Facebookpagina beheren?" Maar natuurlijk! Graag zelfs.

En dat gebeurt nu dus steeds vaker. Zoals gezegd: het betreft meestal kleinere of eenmalige opdrachten, maar ook daar komt misschien nog wel verandering in. Ik mag in 2016 in ieder geval ook weer een paar nieuwe dingen gaan doen. Daar kom ik in het eerste kwartaal ongetwijfeld nog op terug. Maar hoe dan ook: als het komende jaar net zo mag worden als het afgelopen jaar: dan teken ik daar voor. Met een grijns op mijn bakkes die er maar lastig af te bikken valt. Niet rijk. Wel vrij. En daarom extra rijk.

Het beste allemaal!

@

Mijn(s) 2015 en bibliotheken: geweldig genoten

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Wed, 30 Dec 2015 14:36:00 +0000

"Hey Mijns, je schrijft toch ook nog wel iets over bibliotheken in 2015?"
"Dat zal ik zeker doen!"

Als je dat roept moet je het ook waarmaken natuurlijk, maar wat moet je er eigenlijk nog aan toevoegen? Het gaat gewoon allemaal fantastisch goed in de branche. Steeds meer jongeren worden lid! De vakantiebieb is een groot succes! De Bieb op School slaat enorm aan!

En laten we wel zijn: 2015 kun je gerust omschrijven als het jaar waarin de transparantie zegevierde. Denk bijvoorbeeld eens aan al die medewerkers die nadrukkelijker dan ooit tevoren werden uitgenodigd om zich te manifesteren op het sociale web! Dat zie je meteen terug in alle cijfers. Groei, groei en nog eens groei!

Al dit -en nog veel meer ander- moois werd eerder deze maand belicht op een buitengewoon geslaagd congres.

Eigenlijk was 2015 een jaar dat je nog het best kunt samenvatten in een paar hashtags: #genieten #trots #overdeschaduwheen

@

Foto: Claire Voon, bij installatie When My Father Died It Was Like a Whole Library Had Burned Down.
Soundtrack: Brave New World II -New Model Army

Wij zijn De Stad 2015: een heerlijk Middelburgs jaar

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 27 Dec 2015 11:56:00 +0000

Het is gaaf om even terug te blikken op een prachtjaar voor Wij zijn De Stad. Dankzij jullie belangstelling en waardering kreeg het initiatief deze zomer een eigen website + logo en groeide het aantal likers de Facebookpagina van 1500 naar ruim 4500. Daar zijn we enorm blij mee. En trots op. Dank daarvoor!

We schreven in 2015 iets meer dan 500 eigen bijdragen. Sommige daarvan omvatten weinig meer dan een enkele zin, andere een paar alinea's. Als we in het archief op http://wijzijndestad.com/archief terugbladeren beseffen we weer hoeveel leuke Middelburgse plekken we in die twaalf maanden bezochten, en hoeveel mensen we ontmoetten. Het maken van een top 10 zou veel mensen tekortdoen, daarom hebben we 12 berichten geselecteerd die waanzinnig goed bekeken werden. Normaal gesproken worden posts tussen de 2.000 en 15.000 keer bekeken op Facebook, maar soms zijn er uitschieters, die meer dan 20.000 impressies hebben. Een selectie:

In de categorie minder leuke berichten die door veel mensen werden gelezen hadden we onder meer het verhaal 'De Kermis is geen vetpot meer' en 'Peter Christ is De Stad'. Dat eerste verhaal werd bijvoorbeeld veel gedeeld in de gemeenschap van kermisklanten zelf, het tweede spreekt iedere winkelende Middelburger aan. Peter was en is een fenomeen.

Dan de berichten rondom evenementen die we met z'n allen enorm waarderen. We genoten massaal van Culikaravaan in augustus, van het Pleinfeest in september en van de N8vdN8 in oktober. De meningen over Middelburgse festivals en andere evenementen zijn altijd verdeeld, maar als ze vanuit het hart worden georganiseerd, en winstbejag niet bovenaan de lijst met doelstellingen stellen, dan zijn we doorgaans eensgezind in onze waardering.

Waar we ook dol op zijn: nieuwe initiatieven en 'de ballen' om echt te ondernemen. Berichten daarover worden niet alleen goed bekeken; er komen ook veel reacties op, zowel online als offline. Met hoeveel mensen we spraken over de plannen rondom -en de opening van- Robuust op de Markt, over de plannen van Guusje in de Lange Delft of over het toekomstige Hotel & brasserie Loskade 45 weten we niet meer, maar het waren er echt heel veel. Als initiatieven ook nog eens hip zijn kunnen ze helemaal niet meer stuk. We hebben daar gewoon zin in!

Dingen die van ons allemaal zijn raken ook altijd een gevoelige snaar. Of we nu schrijven over het voormalige Zwembad, over een ondernemer als Cafetaria Lammers, de beklimming van Malle Betje of de ontwikkelingen rondom Stationsrestauratie Middelburg: zulke bijdragen kunnen altijd rekenen op veel belangstelling en reacties. Tof is dat.

En verder zijn we ook verzot op een gezonde dosis humor, kritiek en historie. Soms gaat het nergens over. Die hoosbui van bevrijdingsdag bijvoorbeeld was een kijkcijferkanon. We zaten die zondag massaal binnen, op internet te kijken naar het vocht buiten. Begrijpelijk, want wel zo comfortabel. En dan kunnen we ook weer even lekker sneren. Over dat gootje bijvoorbeeld.

Maar het best bekeken berichtje van dit jaar is een hele recente. Het licht aangeschoten kiekje van Paskal en Danny in Seventy-Seven werd meer dan 50.000 keer bekeken! De enige bijdrage die daar overheen ging was dat filmpje over de dansende man op City of Dance, maar die hadden we niet zelf geplaatst. Het was evenwel prachtig om te zien hoe die video binnen twee dagen naar 125.000 kijkers schoot, omdat pagina's als vkmag het ook deelden. Dan gaat het hard opeens.

Hebben wij veel geleerd over Middelburg en de Middelburgers, het afgelopen jaar? Ontzettend veel zelfs. Maar wat precies, dat laten we nog even bezinken. We durven in ieder geval wel te zeggen dat de crisis nog altijd niet voorbij is. Er sneuvelen simpelweg nog te veel ondernemers. Maar we zien ook dat veel leegstaande panden al snel een nieuwe invulling hebben gekregen en dat er werkelijk van alles gebeurt, in zo'n klein stadje.

Een andere ontwikkeling is het aanstippen ook waard. We hebben nog vaak genoeg redenen om te mopperen over de politiek. Denk aan snoeiharde bezuinigingen die nu nodig zijn omdat er in het verleden onverstandige keuzes werden gemaakt, denk aan tegenstrijdige beleidsplannen, of aan ongelukkige besluiten in het algemeen. Wat wij echter ook zien is dat Gemeente Middelburg soepeler wordt, en echt probeert mee te bewegen met alle ontwikkelingen. Een terrassenbeleid dat binnen een half jaar wordt versoepeld, niet altijd handhaven als mensen met goede intenties iets buiten de regels gaan en soepeler omgaan met het verlenen van vergunningen voor dingen die gewoon goed zijn voor de stad. Dat vinden we echt bemoedigend.

Wat ons betreft was 2015 een prachtig jaar. We hopen dat 2016 minstens zo mooi wordt, of zelfs nog mooier. Samen moeten we een heel eind kunnen komen, toch? Tot in 2016!

@

Mijn(s) 2015: games zo goed als boeken

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 27 Dec 2015 03:26:00 +0000

Met maar 80 gepubliceerde blogposts is/was 2015 mijn minst productieve jaar op deze site, sinds de start ervan in 2005. Let wel: ik heb het dan alleen over Mijns Inziens. Voor Wij zijn De Stad, bijvoorbeeld, schreef ik het afgelopen jaar ook zo'n 500 bijdragen. Ik schrijf dus niet zozeer minder; ik schrijf op en voor andere websites. Dat zie je dan ook weer terug in het archief hier: een aanzienlijk deel van de bijdragen werd eerder al elders gepubliceerd. In IP bijvoorbeeld, of in de Bode. Daarom dit jaar ook maar geen traditionele terugblik op het jaar aan de hand van postings op M.I. Het is gewoon de moeite niet.

Maar er zijn natuurlijk wel dingen waar ik zelf sowieso ook nog regelmatig op terugkijk. Nu eens met afkeer, dan weer met genoegen. Laat ik beginnen met een onderwerp waar ik altijd enthousiast van kan worden: gaming. Als het daarover gaat mag je tegen mij gerust beginnen over 'infantiele consumenten', maar uiteindelijk komt het er toch op neer dat games andere media op veel fronten links en rechts hebben ingehaald. Het is een volwassen industrie, ook omdat zoveel volwassenen ze spelen. Als ik na het afronden van een spel grap dat ik het een goed boek vond, dan maak ik eigenlijk niet eens een grap. Veel boeken leggen het op inhoud zelfs af tegen goede, epische games. Je kunt verhalen op veel manieren vertellen.

Mijn trouw aan Nintendo verbrak ik eerder al, met het aanschaffen van een Xbox 360, maar in juli van dit jaar was het verraad compleet, toen ik zwichtte voor de Playstation 4. Aanbod is nu eenmaal alles. Sindsdien speelde ik acht titels, waarvan ik de top 3 zonder nadenken kan noemen. Op 3 het duistere en lastige Bloodborne, op 2 het indrukwekkende spel The Witcher 3: Wildhunt en op 1 Fallout 4. Dat ik juist kies voor die drie games zegt voor insiders genoeg. Ik ga niet voor de games met de mooiste graphics, voor sportgames of voor échte First Person Shooters, nee, ik ga liever los op van die spellen waar je met gemak 100 uur aan kunt besteden. Uren die je nodig hebt om de uitgestrekte werelden te verkennen, je personages te ontwikkelen, puzzels op te lossen, opdrachten uit te voeren, enz. Ik ben daar werkelijk dol op. The Witcher kreeg van mij al een dikke 9, maar Fallout vond ik zelfs nog beter, ondanks alle kritieken en bugs. Heerlijk ronddwalen in een post-apocalyptische wereld. Je bent doorlopend aan het knokken, jazeker, maar uiteindelijk raak je ook verzeild in een verhaal dat complexer en verrassender is dan je had verwacht. Of zoals Forbes het omschreef: Fallout 4's Ending Blew My Mind And Broke My Heart.

Na het spelen van The Witcher en Fallout baalde ik een beetje dat ik klaar was, zoals ik ook wel eens kan balen als ik een goed boek net uit heb. Je zou het spel dan natuurlijk nog eens kunnen spelen, om door andere keuzes in andere verhaallijnen te belanden, maar dat komt er bij mij zelden van. In het geval van Fallout had ik de game Metal Gear Solid 5 bovendien tijdelijk 'weggelegd'. Die moet ik nu nog steeds afmaken. Dat kwam er vooralsnog niet van omdat ik twee weken geleden begon aan het net gelanceerde Just Cause 3. Ook twee vermakelijke en indrukwekkende games, maar ze leunen net iets meer op herhaling. Ik zou die allebei een 8 geven, denk ik.

Hoe het ook zij: 2015 gaat de boeken in als het jaar dat ik de overstap maakte naar de Playstation. Na een half jaar constateer ik dat ik beslist geen spijt heb van die keuze. Die console vermaakte me meer dan kostelijk.

Gerelateerd:
Van Xbox naar PS4...om The Witcher 3 te kunnen spelen
Gespeeld: Bloodborne & The Last of Us
Jubileum: 10 jaar bloggen, 20 jaar op internet

@

De discotheken van toen waren cafés

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Tue, 22 Dec 2015 11:41:00 +0000

Dat de overdekte winterterrassen in Middelburg ook dit jaar een succes zijn heeft veel te maken met de inrichting van de tent op de Markt. Veel mensen zijn dol op het blokhutgevoel dat is gecreëerd en de sfeer past gewoon goed bij de feestmaand december. In de tent wemelt het van de curiosa, waarover veel gesproken wordt. Het zijn meubels en accessoires met een verhaal.

Zo staat er tafel met een blad dat in de jaren 60 al in gebruik was in ‘café-billard’ Het Wapen van Zeeland, in de Gravenstraat. Daarboven hangt een lichtbak met het opschrift ‘Seventy Seven Bar-Discotheek’. Die lichtbak roept bij jongeren soms vragen op. Zij denken bij discotheken aan de grote danshallen die vanaf eind jaren 70 overal opdoken (en inmiddels weer op hun retour zijn) en bij DJ’s aan de sterren van nu, die furore maken met Trance, Techno en andere subgenres van Dance. Maar begin jaren 70 bestond dat allemaal nog niet. Het woord discotheek werd toen gebruikt om cafés aan te duiden die niet alleen beschikten over een aanzienlijke collectie vinyl, maar ook over mensen die de avonden vulden met plaatjes draaien en het aan elkaar praten van die plaatjes, net als op de radio. In Middelburg had je rond 1971 behalve Seventy-Seven onder meer de Palladiumbar aan het Kerspel, dat zichzelf presenteerde als de eerste echte dancing van de stad, het Gulden Schot in de Sint Janstraat (een voorloper van de latere discobar Jowi’s Place) en ook rockcafé Bar American adverteerde toen nog als ‘Bar-Dancing-Discotheek American’, voor feestelijke avondjes met de DJ van toen, wijlen ‘Jos van Suus’.

Zelf werkte ik in de jaren 90 in Bar American en Seventy. Onvergelijkbaar, maar het draaien van muziek, toen inmiddels vanaf cd’s, speelde nog steeds een centrale rol. Het was eigenlijk ook wat ik het liefste deed. Terrasbediening was niet mijn sterkste punt, maar de combinatie plaatjes draaien/bier tappen ging me best goed af. Het uitgangspunt was dat je gewoon die muziek kon draaien waar je zelf ook enthousiast van werd, maar dat je altijd wel in de gaten moest houden welke klanten je in de zaak had. In American wist je dat je niet te veel hoefde te experimenteren met muziek zonder gitaren. Deed je dat wel, dan kon je er donder op zeggen dat er meteen werd geroepen om ‘een taxi voor de dj’, of dat er bierviltjes naar je kop werden gesmeten. In Seventy was het publiek net iets breder, en kon je ook best Soul, Hip-Hop of Nederlandstalige muziek opzetten. Maar uiteindelijk ging het erom hoe het publiek reageerde op de muziek als er ‘eenmaal een beetje drank in zat’. Er was weinig mooiers dan zien hoe het ene moment slechts een enkeling een voorzichtig danspasje waagde, en een uur later heel de tent stond te springen en te swingen. Op de tafels! In de lampen! Dat gaf je, als dj, een heel bevredigend gevoel.

Is het anno 2015 weer anders? Dat valt mee. Muziek wordt nu meestal gedraaid vanaf een computer, en met bronnen als Spotify en YouTube zijn de collecties oneindig groot geworden, maar het basisconcept is nog steeds hetzelfde. Het café als bar-discotheek bestaat nog steeds. Zo gedateerd is de lichtbak dus ook weer niet.

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de rubriek Kroegpraat, van De Bode.

Delpher.nl in 2015: ruim 40.000 nieuwe full-text boeken

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Mon, 21 Dec 2015 11:09:00 +0000

Jazeker, van tijd tot tijd kan ik nog flink mopperen over de digitale bibliotheek (zoals twee weken geleden) maar er zijn ook projecten die ik gewoon heel erg goed vind. Delpher.nl van de Koninklijke Bibliotheek (KB) is zo'n project. Zie mijn lofzang van april 2014. Het was echter al even geleden dat ik de tijd nam de collecties rustig door te spitten. Gisteravond kwam dat er wel van en ik was meteen een paar uur verder. Zoekend naar lokaal en regionaal materiaal vond ik opeens allerlei nieuwe (vooroorlogse) titels, die ontzettend handig zijn voor onderzoek rondom Middelburg Dronk c.s. en Wij zijn De Stad. Reisgidsjes voor Middelburg en Walcheren. Gemeentegidsen, romans die zich afspelen in Zeeland, vage propagandaboekjes van de N.S.B. Echt waanzinnig spul allemaal.

Een en ander maakte me natuurlijk wel nieuwsgierig in welk tempo de KB aan het digitaliseren is. Op een recent bibliotheekcongres presenteerde accountmanager Maaike Napolitano de mooie totaalcijfers die je hierboven ziet (nu al 315.000 boeken dus!) maar die zeggen niets over het tempo. Gelukkig heeft het project dan nog de pagina 'Nieuw in Delpher'. Als ik de boeken optel die worden opgesomd onder de 'content releases' over 2015 kom ik op zo'n 41.000 titels (de afwijkende 5,3K boeken van DBNL ook meegerekend). Dat is een indrukwekkende hoeveelheid.

Heb ik ook nog iets te zeuren over Delpher? Eigenlijk niet nee. Het enige dat ik een beetje mis is een koppeling met lokale en regionale verhalenplatformen. Dat is misschien wel geen taak van de KB, maar je kunt hier zo ontzettend veel mee. In ieder geval meer dan zo nu en dan een titel belichten alleen. Rondom de content van Delpher kun je complete themakanalen bouwen.

Maar dat komt misschien nog, wie weet. Wij zijn ieder geval blij met alle ontwikkelingen. Zulke dingen mogen van tijd tot tijd ook wel eens gezegd worden.

@

Google experimenteert met het streamen van apps

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Sun, 20 Dec 2015 11:47:00 +0000

Ok, ik had eerder al een mobieltje dat me toegang verschafte tot internet, maar pas in 2008, toen ik net een nieuw toestel van HTC had gekocht (de zogenoemde TyTN), begon de potentie van internet op je telefoon écht tot me door te dringen. Met de regelmaat van de klok blogde ik dat bibliotheken en andere erfgoedinstellingen er maar beter een strategie voor zouden ontwikkelen. Toen ik twee jaar later mijn eerste iPhone kreeg van de baas werd dat idee alleen maar verder versterkt. Apps waren het helemaal. Die hadden de toekomst. Anno 2015 mogen we toch wel concluderen dat mobiel internet en apps inderdaad een dominante factor zijn geworden binnen onze informatievoorziening. Google maakte afgelopen zomer bekend dat er wereldwijd voor het eerst meer zoekopdrachten via smartphones en tablets waren gegeven dan via desktopcomputers. Het aantal beschikbare apps voor mobiele apparaten is ondertussen ook explosief gestegen. In juli van dit jaar telde Google Play er 1,6 miljoen en Apples Appstore er 1,5 miljoen.

Maar kijk eens naar je eigen smartphone. Hoeveel apps heb je geïnstalleerd en hoeveel daarvan gebruik je ook daadwerkelijk? In mijn geval zijn dat er niet meer dan 10 van de 50 geïnstalleerde. Ik vind het veel makkelijker om even mobiel iets op te zoeken in Google, dan eerst een app te moeten kiezen en gebruiken. Ik denk dat veel meer mensen het zo ervaren. Het verbaast me in ieder geval niets dat Google sinds kort experimenteert met het ‘streamen’ van apps. Sinds ongeveer 2 jaar indexeert het bedrijf de content van apps, met de bedoeling die informatie direct te kunnen presenteren in zoekresultaten. Vooralsnog gebeurt dit slechts op basis van een beperkt aantal apps, en alleen voor het besturingssysteem Android, maar de kans is groot dat het daar niet bij zal blijven. Google lost er namelijk een reëel informatieprobleem mee op, namelijk de overvloed aan, en de onhandigheid van apps. Alleen daarom al is het begrip de moeite van de signalering waard. Deze keer zou Appstreaming zomaar eens de toekomst kunnen hebben.

@

Deze bijdrage verscheen ook in IP 9, 2015

Geen dag zonder de Lange Jan

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 10 Dec 2015 07:34:00 +0000

Cap en Grace van Dalen zijn dol op Middelburg en zijn geschiedenis. Toen bijna twee jaar geleden de kans zich voordeed om een café te beginnen, hoefde het stel dan ook niet lang na te denken. Het voelde bijna als de hoofdprijs in een loterij, zeker voor Cap. Hij werkte vele jaren voor een Middelburgse drankenhandel, maar riep al van jongs af aan dat hij ooit zijn eigen zaak wilde beginnen. Op 1 april 2014 werd zijn droom werkelijkheid. Op die dag opende het stel na een grootscheepse verbouwing café De Zaak, in het monumentenpand Groot Hollandt aan Pottenmarkt 24.

Dat het pand een rijke historie heeft merkte het stel goed tijdens de verbouwing. Ik wipte in die periode regelmatig binnen om de vorderingen te bekijken. Bij ieder bezoek vertelde Cap dan lachend wat ze nu weer allemaal hadden aangetroffen bij het afbikken van een muur of het uitgraven van een kelder. De ene keer kwam er een oude muur tevoorschijn, de andere keer stuitten de bouwvakkers op een oude bakkersoven. Prachtig. Het was alsof de geschiedenis, waarin wij eerder al namens Middelburg Dronk hadden zitten graven, opeens tot leven kwam. Op een kaart van Middelburg uit 1575 had ik gezien dat er toen al bebouwing was op die locatie. De vondst van de oven kon ik ook wel verklaren. Op de website staat een advertentie uit de Middelburgsche Courant van 1849, waarin J.W. Veraart aankondigt dat hij zijn ‘Bakkers-affaire’ heeft geopend op Pottenmarkt K 192, het oude adres.

Chocolaterie

De bewoners van Groot Hollandt zijn sinds Veraart bijna niet te tellen. Je had bakker Snoek, begin 20e eeuw en in de jaren ‘30 kapper Verelst. Adriaan Burger opende er halverwege de jaren ‘60 een tweede vestiging van zijn chocolaterie. Het caféleven begon er in 1971, toen rijwielhandelaar De Pree er café Old Dutch opende, een zaak die ook bij veel vrouwen nog in het geheugen staat gegrift, omdat de knappe muzikant en charmeur Turry Thurnim er achter de toog stond. Daarna volgden nog café De Kreukel, van de altijd zingende Aart van de Gruiter, en de cafés ’t Hoekje en ’t Geintje.

Donkere uitstraling

Maar nu dus De Zaak. Het mooie is dat Cap en Grace het historische karakter van het pand hebben teruggehaald, maar tegelijkertijd ook hebben gebroken met de wat donkere uitstraling die de kroeg in de 35 jaar daarvoor had. Het café is nu licht en open, maar voelt nog steeds als een zaak die er al jaren zit. Dat heeft alles te maken met de inrichting en alle Middelburgse voorwerpen en symbolen aan de muur.

Dat voelt vertrouwd. Het maakt dat het echtpaar tevreden kan terugkijken op de eerste 1,5 jaar. Er zijn inmiddels veel vaste klanten, maar ook toeristen en andere passanten weten het café weer te vinden. Ze moeten er best hard voor werken, maar je voelt gewoon dat Cap en Grace gelukkig zijn met het feit dat ze juist daar kunnen wonen en werken. Bijna iedere ochtend wenst Cap zijn vrienden op Facebook een goedemorgen met een foto van zijn uitzicht op de Lange Jan. Dat zegt genoeg. Dan weet je dat iemand op zijn plaats is, in het hart van zijn stad.

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de rubriek Kroegpraat, van de Middelburgse en Veerse Bode
Foto: Bas Boers

’t Uusje ten alve: Van ruige herberg naar rustiek woonhuis

noreply@blogger.com (Edwin Mijnsbergen) — Thu, 10 Dec 2015 07:03:00 +0000

Je kunt er nooit zomaar vanuit gaan dat je de stad waar je woont en bent opgegroeid op je duimpje kent. Dat ondervond ik eerder deze zomer zelf ook, toen ik op bezoek was bij Marco Adriaanse van Restaurant Peper en Zout. Halverwege het gesprek vroeg hij opeens of het me al was opgevallen dat de familie Schroevers nooit meer met de paardentram door het centrum van Middelburg rijdt. Ik snapte de vraag niet goed. Ik had de tram nota bene diezelfde ochtend nog zien passeren in de Korte Noordstraat. Toen ik dat zei, moest Marco lachen. “Dat is de tram van Stalhouderij Labrujère-Boone, die vertrok voorheen altijd vanaf de Groenmarkt, maar sinds dit jaar is de standplaats dus voor het stadhuis, op het plekje waar voorheen altijd Schroevers stond.”

Pas toen viel bij mij het kwartje. Ik wist weliswaar dat er meerdere trams waren, met verschillende, vertrouwde gezichten op de bok, maar het was me simpelweg nooit opgevallen dat er daarbij sprake was van twee concurrerende ondernemers. Een dag later nam ik contact op met Lien Schroevers om te vragen waarom zij en haar man Jan waren gestopt. Zij nodigde me daarop uit om eens langs te komen. Daar had ik wel oren naar. Enerzijds omdat ik benieuwd was naar het verhaal over de paardentram, anderzijds omdat het huis van de familie ook op de website van Middelburg Dronk staat. De familie woont al 35 jaar aan Veerseweg 105, precies op de gemeentegrens van Veere en Middelburg. Sinds de Tweede Wereldoorlog fungeert het pand als woonhuis, maar voor die tijd was het een vermaarde herberg, die ook al bestond in de 18e eeuw. Die herberg stond op Walcheren bekend als ’t Uusje ten alve. Misschien zou ik tijdens het bezoek nog dingen aantreffen die herinneren aan de horecafunctie van weleer.

Een paar weken later ging ik op bezoek bij Lien. Ze hielp me meteen uit de droom. Ze legde uit dat de er aan het oorspronkelijke pand weinig is veranderd in al die jaren, maar dat de elementen die hoorden bij de herberg niet meer als zodanig herkenbaar zijn. Toen de familie het pand kocht, in 1980, zat de originele achterdeur van het café er nog wel in, inclusief een behoorlijk uitgesleten drempel, maar die was echt aan vervanging toe. We kletsten natuurlijk wel over die tijd. Over de notarissen bijvoorbeeld, die daar decennialang landbouwgronden, huizen en de tollen van de Walcherse wegen veilden of verpachtten, maar ook over de diverse uitbaters en hun – soms wel erg ruige – klanten. In 1787 dronk ‘het gepeupel’ zich er juist daar moed in, voordat zij de huizen van de Patriotten in Veere gingen plunderen.

Lien vertelde ook over haar jeugd in Koudekerke en over haar liefde voor de stad Middelburg. Ze had na dik 22 jaar paardentram nog best wat langer door willen gaan, maar na het verlies van een aantal paarden, met de pensioensgerechtigde leeftijd in zicht, besloten zij en Jan te stoppen. Nu genieten zij van de moestuin (‘Kijk eens, hoe mooi deze spinazie bloeit!’) en gaan zij er regelmatig op uit met de caravan, steeds een beetje verder van huis. Het is de familie van harte gegund.

@

Deze bijdrage verscheen eerder in de rubriek Kroegpraat van de Middelburgse en Veerse Bode