Blog About Everything

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 30 Oct 2010 09:51:00 +0000

***

Neapykanta.

Ar egzistuoja amžina?

Kai trypia tau savigarbą,

Ir žinai, kad nesi laisva.

Pabėgti negali – negrįši.

O tęst tokį gyvenimą nematai jokio tikslo.

Junystė lekia,

Laikas nelaukia.

O nakties dvelksmas

Pas save vis šaukia.

Laisvė.

Neturi jos visai,

Kaip vergai – seniai kadais,

Taip tu – belaisvė šiais laikais.

Pagrobtų kas, tu bėgtum...

Nes tikslas – tai stogais pralėkti.

Kartu – delnais ir sielom susikibę.

Sukursim savo beprotybę.

Ir apie pasekmes mes negalvosim.

Mes tik kursim ir svajosim.

Pabėgom ir grįžti neketinam.

Nuo šiol mes vienas kitą ginam.

Ir niekas jau nebebaisu,

Nes viens už kitą mūru.

Tėvai mus taip baugino,

O štai mes gyvenam sau be niekieno leidimo.

Mes mirti pasiryžę jauni,

Nes tai gražu. Amžinai girti.

Apsvaigę, purvini...

Laimingi.

Be maisto, pinigų,

Kruvinų veidų.

Bet mums nė motais,

Esam gyvenimo kovotojai.

2007 m., Vilnius

jammin'

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 30 Oct 2010 09:37:00 +0000

Vertinu Ją

Trenkta, pašėlus, nesveika, bet miela.

Taip, tai Ji – mano pana.

O gal ne?

Kodėl mes draugai?

Mus vienija muzika ir Shane ;]~

Mano maža princesė, dama.

Myliu aš Ją?

Nežinia, nežinia.

Jos kūnas arti, o siela toli.

Ir prisikast prie jos negali.

Nemoki.

Ji mane svaigina gitaros muzika,

kai groja nuoširdžiai, tamsoje.

užsuka kartais vakarais, paslapčia.

O man džiugu,

nes Ji suardo mano vienatvę.

Jos marškiniai – tai etiketė stiliaus,

kurį gina Ji tvirtai.

Perkąst Ją sunku,

nes kietas riešutėlis, tai ne ledai ant pagaliuko.

Kartais baugu laikyt tikru draugu,

bet tai nesvarbu.

Nežinau tikrai,

ar tęsis tai ilgai.

Naktimis sapnuoju Ją,

lyg man Ji lesbė sutverta!

O gal ne lesbė, gal sveika.

Bet tai jau pasaka kita.

O kuo užbaigti šią?

Nežinia... ji užpildo mane.

2007.12.30.,Vilnius

jammin'

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 30 Oct 2010 08:33:00 +0000

***

Jei mirčiau – tai būtų gražu.

Artimieji kaltintų save dėl mano netekties,

ignoravimo mano paprastų svajonių ir norų.

Maldautų mano ar Dievo atleidimo.

Draskytų sau veidą, rėktų.

Verktų ir juoktųsi, vemtų ir alptų

pamatę mano šaltą, bejausmį kūną.

O gal ir ne.

Gal paprasčiausiai demonstratyviai paverktų prieš draugus ir gimines.

O po to eitų gedulingų pietų.

Kimštų mišraines į save ir gertų

„mirusios atminimui“.

Prie stalo pasakotų linksmas istorijas

giminėms, pateiktų kulinarijos receptus

ir trokštų pašokt.

Aišku, „mirusios atminimui“!

Arba svajotų, po stalu tenkindami

vieni kitus, apie naktį, kurioje jie

guostų viens kitą. Dėl mirusios!

O kitą rytą eitų i darbą, klubą ar barą.

Mylėdamiesi, šokdami ar gerdami.

Aišku, Jos atminčiai!

Taigi nemirsiu.

Džiaukitės, turėdami mane.

Aš jūsų likimo dovana.

Aš galvos skausmas, jus nešoksite

per mano laidotuves. Ne dabar.

Ir negerkit už mano sveikatą,

geriau jau sprinkit.

2008.03.23.,Vilnius

jammin'

noreply@blogger.com (jammin') — Thu, 24 Jun 2010 09:52:00 +0000

„Pa, plecaku!” — udana akcja samopomocy uczniowskiej

15 czerwca na placu obok wileńskiego gimnazjum im. Salomėjos Neries odbył się kiermasz „Ate, kuprinei!” („Pa, plecaku!”). Inicjatorem i pomysłodawcą tej nowej akcji w środowisku szkolnym jest maturzysta Augustinas Zinevičius oraz studentka Ringailė Jurgelevičiūtė. Każdy uczeń w ciągu wszystkich lat szkolnych gromadzi tyle zeszytów, podręczników, które razem zebrane, nie dałoby się udźwignąć! Co z tą górą rzeczy — potrzebnych-niepotrzebnych — robić? Z jednej strony szkoda wyrzucić, bo to jednak wspomnienia, z drugiej góra rupieci tarasuje pół pokoju. I tu w głowie Augustinasa zaświtał wspaniały pomysł. Przecież maturzyści i studenci mogliby przynieść wszystkie swoje, już niepotrzebne, rzeczy uzbierane za czas nauki w szkole czy na uczelni i oddać, wymienić się lub tanio sprzedać młodszemu pokoleniu. Augustinas jest członkiem młodzieżowej organizacji „Kitas variantas”. I właśnie na jednym z zebrań tej organizacji wymyślił kilka projektów, które, jego zdaniem, warto zrealizować. — Kiedy nosisz w głowie pomysł, wygląda, że jest on niemożliwy do zrealizowania. Tym bardziej kiedy spotykasz sceptyków, którzy zniechęcają ciebie... Ale jakie to niesamowite uczucie, kiedy mimo wszystko ten pomysł udaje się zrealizować! — opowiada z zapałem Augustinas i zaraz zaznacza: „Bez pomocy innych wolontariuszy sam tego bym nie dał rady zrobić”. Swoją pomoc zaproponowała Ringailė z organizacji ututi.lt, a Jarosław stworzył stronę internetową (atekuprinei.lt). I właśnie poprzez internet wszyscy chętni wzięcia udziału w kiermaszu mogli się zarejestrować. I choć w wyznaczony dzień przyszli nie wszyscy z 67 osób, które deklarowały swój udział w projekcie, jednak plac pod „solomejką” nie był pusty. Coraz gorętszą atmosferę wzajemnego obdarowywania się, wymiany czy targu rozgrzewały dwa młode zespoły „In GVK” i „Time’s in”. — To bardzo pożyteczny projekt, ponieważ my, maturzyści, możemy pozbyć się niepotrzebnego materiału szkolnego, tym samym pomagając młodszym kolegom szykować się do egzaminów — mówi Agnieszka, uczestniczka kiermaszu. Uwagę przechodniów przyciągały energiczne rytmy muzyki oraz widok chaotycznego targu. Każdy z uczestników „Ate, kuprinei!” otrzymał zwykłe tekturowe pudło, na którym wyłożył swoje podręczniki, zeszyty czy konspekty i... czekał na swoich „kupców”. Na każdym pudle było imię darczyńcy-sprzedawcy, co było o tyle ważne, że później pośród wystawców były losowane zaproszenia do kin „Skalvija” i „Pasaka”, a także do restauracji fast food’u „Wok to Walk”. Nie tylko szukanie potrzebnych materiałów szkolnych czy chęć ich pozbycia się było głównym celem kiermaszu. Można tu było spotkać starych znajomych, zapoznać się z nowymi przyjaciółmi, podzielić się wrażeniami, planami na lato czy po prostu dobrze spędzić czas słuchając przyjemnej muzyki. Kiedy przechodziłam między stoiskami-pudłami byłam usłyszałam, jak pewien chłopak pytał ile kosztują podręczniki. Właściciel kramiku spojrzał spode łba i sucho rzucił: „Niczego nie sprzedaję!” Ale zaraz z szerokim uśmiechem na twarzy... oddał za darmo wszystkie swoje rzeczy! W dzisiejszych czasach ludzie mogą coś oddać za darmo?! Przecież wszyscy wiemy, że atlasy czy zbiory zadań kosztują naprawdę niemało. — To bardzo fajne uczucie wiedzieć, że być może uczeń po otrzymaniu tego materiału będzie chętniej, łatwiej i szybciej się uczyć! To bardzo dobrze, że w czasach kryzysu mamy taką aktywną, tak pozytywnie nastawioną młodzież, która chce zmieniać na lepsze i pomagać innym. Uważam, że takie projekty powinny się odbywać częściej i żeby jego uczestnikami byli nie tylko maturzyści, ale też młodsi uczniowie. Poza tym jest to dobry sposób na zawarcie nowych wiadomości — chwali nowy pomysł Tadas. A Ewelina dodaje rzeczowo: — Nie wszyscy mogą kupić potrzebny materiał szkolny. A to jest dobry sposób na zaoszczędzenie pieniędzy rodziców. Takie kiermasze musiałaby się stać tradycją. Po udanym projekcie organizatorzy rozważają kontynuowanie tej akcji lub ciągłej wymiany materiałów w internecie. Ale jedno jest już teraz pewne — będą nowe i pożyteczne pomysły!

jammin'

noreply@blogger.com (jammin') — Tue, 25 May 2010 14:13:00 +0000

Spotkanie norweskiej i litewskiej Polonii w Mariaholmie

W dniach 13-18 maja chórzyści zespołu pieśni i tańca „Wilenka” uczestniczyli w obchodach 35.lecia Związku Polaków w Norwegii. Na zaproszenie prezesa ZP w Norwegii, Jerzego Jankowskiego oraz jego zastępcy, Bogdana Kulasa, zespół przez 6 dni miał okazję poznać część Skandynawii — Norwegię.

Pobyt ten na długo zostanie w pamięci każdego. Większość z nas po raz pierwszy doświadczyło, jak to jest lecieć samolotem. Po udanym lądowaniu spotkali nas na lotnisku. 18-osobowa ekipa zamieszkała w miejscowości Mariaholm, położonej niedaleko Oslo. Byliśmy przyjęci jak gwiazdy! Każde najmniejsze życzenie było tuż wykonywane, a pan Bogdan osobiście spędzał z nami cały czas pobytu. Poznaliśmy także jego rodzinę, tym faktem byliśmy bardzo zaszczyceni. Co wieczór zespół wraz z organizatorami i ich rodzinami zbierał się przy kominku. Jednoczyliśmy się w śpiewach ludowych oraz długich rozmowach o dziejach Polski i Polaków, mieszkających poza krajem. Prezes Jerzy Jankowski, działacz „Solidarności”, opowiedział nam prawdziwą polską historię, jaką osobiście przeżył. Dzielił się on z nami własnym doświadczeniem, nie raz było trudno powstrzymać się od łez. W 1980 r. i w latach następnych rozpoczęła się w Norwegii emigracja związana z „Solidarnością”. Obecnie w Norwegii mieszka ok. 160 tys. Polaków. Większość przyjeżdża do Norwegii na zarobki.

W sobotę, 15 maja, w Mariaholmie, zjechali się Polacy z różnych zakątków Norwegii. Ojciec Gerard Filak odprawił mszę, następnie „Wilenka” z ogromną dumą dała koncert. Recytowaliśmy także patriotyczne wiersze i obejrzeliśmy występ dzieci z norweskiej Sobotniej Szkoły. Pan Bogdan zaprosił nas i przybyłych Polaków na wspólną kolację, a na zakończenie mieliśmy zabawę. Polska gra i śpiew dźwięczały wszędzie, gdzie tylko byliśmy: na mszach w norweskich kościołach i kryptach, na sali w ośrodku w Mariaholmie, a nawet w centrum Oslo! Oczywiście, nie możemy rywalizować się z uczestnikami tegorocznego konkursu Eurowizji, który się rozpoczął w Oslo. Jednak śpiew „Wilenki” w parku Vigelanda doczekał się szczególnej uwagi. Park ten jest dziełem norweskiego rzeźbiarza Gustava Vigelanda i jego pracowników. Składa się on z 212 rzeźb z kamienia i brązu przedstawiających łącznie prawie 600 nagich postaci. Nasz koncert w Oslo odbył się 17 maja, w dniu Konstytucji Norwegii, jest to największe święto Norwegów. Na ulicach ludzie ubrani byli w norweskie stroje ludowe, ale my, nie byliśmy „białymi wronami” — z dumą szliśmy w polskich strojach rzeszowskich. Występ zespołu został utrwalony przez polską telewizję „Trwam”. W czasie śpiewu widzieliśmy, ile Polaków obecnie świętuje Dzień Konstytucji w parku. Otoczyła nas gromada słuchaczy, a ich uśmiechnięte twarze mówiły: „Jesteśmy Polakami, jak i wy — rozumiemy, o czym śpiewacie”. Niesamowitym uczuciem jest widzieć radość i zaufanie polskich emigrantów. „Wilenka” niosła wiadomość i wiadomość ta została zrozumiana i przyjęta. Chętnie staliśmy do zdjęcia z każdym, kto nas oto poprosił.

Wszystko jednak, co ma swój początek, ma swój koniec. Ostatni wieczór spędziliśmy w licznym gronie, w ciepłej i rodzinnej atmosferze — przy kominku. Każdy opowiedział historię swego pochodzenia. Pan Bogdan życzył, aby wszystkim usłyszeć się nawzajem, a nie prowadzić monologi. Oprócz ciepła, gościnności i przyjaźni, otrzymaliśmy także upominki.

W imieniu całego zespołu chcę szczególnie podziękować ojcu Gerardowi Filakowi za cierpliwość, naukę wiary oraz za wycieczkę do źródła zwanym św. Michała Archanioła, któremu przypisuje się lecznicze właściwości. Prezesowi ZP w Norwegii, Jerzemu Jankowskiemu, za oddanie się i kształcenie polskości w Szkole Sobotniej dla dzieci norweskich i polskich. Bogdanowi Kulasowi, za owocną pracę, organizację Domu Kultury Polskiej w Oslo i przyjęcie wszystkich nas i każdego osobiście do koła rodzinnego. Pierwszemu sekretarzowi Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Norwegii, Piotrowi Semeniukowi. Edycie Tamošiūnaitė, wicedyrektor Departamentu Kultury i Wychowania samorządu miasta Wilna oraz Janinie Łabul, kierowniczce zespołu.

Wiem, że jeszcze nie raz się spotkamy przy wspólnej herbacie, w rodzinnej atmosferze z norweską Polonią. Wspominając słowa prezesa Jerzego Jankowskiego o pożegnaniach, mówię: „Do zobaczenia!”. Nie żegnamy się z Wami na zawsze, wierzymy, że pewnego dnia znów usiądziemy razem przy kominku.

jammin'

Jei aš būčiau tu...

noreply@blogger.com (jammin') — Tue, 11 May 2010 14:33:00 +0000

„Svarbu ne tai, kuo tave laiko, o kas tu esi iš tikrųjų“.

- Publicijus

„Slėpdamas savo trūkumus, geresnis netapsi. Mūsų autoritetas laimi dėl to nuoširdumo, su kuriuo mes tuos trūkumus pripažįstame“.

- Georgas Kristofas Lichtenbergas

„ Pakeisk požiūrį į tave trikdančius dalykus, ir jie pasidarys nebepavojingi“.

- Markas Aurelijus

„Pakantumas kitų netobulumui yra didi vertybė“.

- Hūgas Vinkleris

Dažnai girdime žodžius „Žinau, kaip jautiesi“ arba „Puikiai tave suprantu“. Bet ar iš tiesų visada suprantame kitą žmogų? Nė velnio! Tikrai ne visada!..
Paskutiniu metu yra paplitęs bene humaniškiausias reiškinys – tolerancija. TV (šou, publicistinės laidos), kaip ir visa kita žiniasklaida, pamėgo veblenti apie meilę broliui, apie užuojautą silpnesniam. Pats žodis „tolerancija“, kilęs iš lotyniško „tolerantia“, reiškia kantrybę. Ar pamatę neįgalųjį, lipantį į autobusą, kantriai jam padedame ar tyliai laukiame?! Dažniausiai mūsų mintys yra tokios juodos, kad jeigu kas iškeltų jas į viešumą – patys pagalvotume, jog iš tikrųjų tos mintys slypi didžiausio „šikniaus“ galvoje. Žmogaus kantrybė taip pat baigiasi tada, kai jis pamato porą gėjų, kurie niekam nekenkdami žygiuoja gatve. Patys humaniškiausi tėveliai, vos sužinoję, kad jų vaiko kūno kultūros mokytojas yra gėjus, skuba pervesti vaiką į kitą mokyklą ar „suorganizuoja“ jam atleidimą nuo tų pamokų. Ar smerkiu tokius tėvus? Jokiu būdu! Mane tik stebina visos kalbos apie toleranciją, užuojautą, pagarbą, kai iš tikrųjų visi gėjai Lietuvoje yra „pydarai“, o neįgalieji – „invalidai“.
Pati nesu lesbietė, nors, aišku, buvo visko. Ankstyvoje paauglystėje knietėjo sužinoti, ar mano lyties individas bučiuojasi geriau negu priešingos. Jei aš būčiau lesbietė, visų pirma, norėčiau bent minimalios pagarbos bei supratimo. Norėčiau nebijoti ir nesigėdyti išeiti į kiną ar koncertą su savo partnere. Norėčiau bučiuotis viešoje vietoje, kaip tai priimtina heteroseksualams. Suprantu priešinimąsi gėjų santuokoms bei vaikų auginimui – vaikai turėtų matyti abiejų lyčių atstovus kaip tėvus. Tačiau kovočiau už gėjų paradus. Įvairaus pobūdžio partijos, grupės, netgi sektos bene visada gauna leidimus paradams. Kodėl gi mes, homoseksualai, negalime vieną kartą per metus surengti šventės ir laisvai pasirodyti – taip, mes tokie ir mūsų nėra mažai.
Paprastesnis variantas – „neformalai“. Tai žmonės, kurie savo stiliumi skiriasi nuo „Gariūnų“ ir „Bershkos“ aukų. Į Vilnių atvažiuoja daug turistų, jie ir atveža rengimosi stilių bei kitokią pasaulėžiūrą. Tačiau kas galima užsienyje – ne visuomet galima Lietuvoje. Klaipėdoje išsišokęs gotas ar pankas greičiausiai būtų primuštas. Galiausiai, priverstas apsirengti tuo, kuo rengiasi visi, pamirštų savo išskirtinumą. Vokietijoje ar Olandijoje gėjai, pankai, gotai – tai tas pats, kas keturkojis šuo. Jei aš būčiau pankas, nusivesčiau „Bershkos“ kūdikį į mėgstamiausios grupės koncertą, padaryčiau aukščiausią skiauterę ir prisigerčiau su juo pigaus vyno iki sąmonės netekimo – draugystei sutvirtinti.
Jei aš būčiau gotas, neįgalusis, juodaodis, gėjus ar žmogus, išėjęs iš įkalinimo įstaigos ar reabilitacijos centro, norėčiau, kad manęs neignoruotų. Būk toks geras, žmogau, ir pasistenk bendrauti su siela, o ne su kūnu, įsitikinimais, rase ar stiliumi. Pasistenk nenusukti akių – nusišypsok ir pasisveikink. Palik savo saugųjį uostą, komforto zoną.
Nebandysiu tavęs paversti savo tikėjimo, vertybių, rasės, įsitikinimų vergu. Parodysiu tau kitą realybę – erdvę, į kurią anksčiau bijojai įkelti koją. Tai nebus kažkas egzotiška ar neįprasta. Paprasčiausiai tai mano – kitoks, savotiškas, vieniems priimtinas, o kitų nesuprantamas, bet man toks artimas – pasaulis.

jammin'

Si el hombre pudiera decir lo que ama

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 24 Apr 2010 21:35:00 +0000

Luis Cernuda

Si el hombre pudiera decir lo que ama

Si el hombre pudiera decir lo que ama,
si el hombre pudiera levantar su amor por el cielo
como una nube en la luz;
si como muros que se derrumban,
para saludar la verdad erguida en medio,
pudiera derrumbar su cuerpo,
dejando sólo la verdad de su amor,
la verdad de sí mismo,
que no se llama gloria, fortuna o ambición,
sino amor o deseo,
yo sería aquel que imaginaba;
aquel que con su lengua, sus ojos y sus manos
proclama ante los hombres la verdad ignorada,
la verdad de su amor verdadero.

Libertad no conozco sino la libertad de estar preso en alguien
cuyo nombre no puedo oír sin escalofrío;
alguien por quien me olvido de esta existencia mezquina
por quien el día y la noche son para mí lo que quiera,
y mi cuerpo y espíritu flotan en su cuerpo y espíritu
como leños perdidos que el mar anega o levanta
libremente, con la libertad del amor,
la única libertad que me exalta,
la única libertad por que muero.

Tú justificas mi existencia:
si no te conozco, no he vivido;
si muero sin conocerte, no muero, porque no he vivido.

noreply@blogger.com (jammin') — Thu, 18 Feb 2010 14:02:00 +0000

Мечта может быть разной и достигать ее может быть тяжело и в итоге
может получится совсем не то и не так.. Но нужно пробовать, стараться
что-то делать, идти вперед, плевать на ветер и дождь, которые больно
бьют по лицу, сцепить зубы и никогда не останавливаться.. Просто ни шагу
назад! И тогда будет тот миг, короткий ил...и почти вечный, миг счастья,
потому что ты смог! Ты сделал это! Ради этого стоит начать..

noreply@blogger.com (jammin') — Wed, 21 Oct 2009 17:17:00 +0000

"W świecie istnieje ruch. Kto mógł to wszystko stworzyć, jak nie Bóg?"

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Sun, 18 Oct 2009 09:33:00 +0000

Play me the blues

Wytłumacz, co to jest życie.

Z czym to się je i jak gra?

Klaszcz w dłonie i mów, co o tym myślisz.

Naucz nie odchodzić od rytmu,

ponieważ poza granicami jest przepaść.

Trącaj struny zamkniętymi oczyma

i pozwalaj swej duszy opuszczać ciebie.

Zagraj mi blues.

Patrz na siebie ze strony

i ucz się płakać.

Bo ja już nie potrafię przejść granicy.

Patrz w oczy, ucząc się cenić to,

że widzisz.

Skacz, szalej

i łam nogi.

Leć i spadaj,

trać krew.

Zlizać blizny i zapomnieć,

iść dalej.

Biec prosto do błota,

w białej sukni...

Zagraj mi blues.

„On nie rodzi się z picia mleka.“

jammin'

2009, lato

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Sun, 18 Oct 2009 08:58:00 +0000

Laiškelis Draugui

Kodėl, kai kamputyje viena verki,
draugai kažkur išnyksta – toli, toli...
Kur tos minios „tikrų draugų“,
kurie prisiekinėjo, kad jų gyvenimo
prasmė – tai tu?
Kur jie staigiai dingsta,
kai su šypsena pjaunies keliskart?
Kur jie yra, kai sėdi ant palangės
nevilties kupina?
Kur jūs, DRAUGAI?!
Kur jūsų daugystė, jausmai?
Kur jūsų atlapos širdys, karšti delnai?
Žinot ką? Dinkit po velnių!
Man nėr ko netekt, nes aš nieko neturiu.
Cha, graudu!
Laimingos pabaigos nerandu...
Ajajai, neramu. Kokia graudi pabaiga.
Dingstu.
Jeigu pastebėtumėt, kad menęs nėra,
tai aš ten, kur amžina praraja.
Kur kraštas sudužusių širdžių,
užsiliejusių krauju.
Ir ašarom, kadais naivių svajonių pilnų.
Ten, kur desperatiškas kraštas
sprogusių vilčių.
Išeinu, nes turiu.
Nes tik ten mano sielos nieks netryps.
Po velnių!
Sulaikyk mane, kol dar nevėlu!
Ak, kaip baisu.
Aš jau ten, tarp velnių.
Savižudžiai nesėdi tarp angelų.
Jų kūnai dega amžina liepsna,
nes jie pasidavė kažkada.
Mes gyvenimo kaliniai – nes gyvenam
per prastai, o išeidami
per anksti – degsim amžinai.
Štai ir viskas – sumauta šūdinai.
Prarūkyta, parduota, uždrausta.
Taigi, Mielieji Draugai!
Kam visa tai?
Negerai...
Tik norėjau gyventi jums,
kad gyvenimas būtų bent kiek gražus,
bet...klaida.
Esu ant ledo, viena.
Pasimetus, prarasta.
Tu praradai mane...
Būk laimingas, Drauge!

2008.01.02, Vilnius
jammin'

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 03 Oct 2009 07:19:00 +0000

***

Vasara dingo – tu dingai.

Pilkos svajonės – pilki pažadai.

Karuzelė mūsų vilčių.

Tu tyriausių, vaikiškų.

Sugrįšk iš vasaros jaunos,

ruduo mums viltį mažą duos!

Spalvota karuzelė sukas,

spalvoti žmonės skrieja.

Iš vasaros tik rūkas,

tik šaltas rudens vėjas.

Ir ašarų jau nebėra,

širdis užšalus, negyva.

Mūsų dalia, likimas.

Kova dėl išlikimo.

Kvieskimės Dievą,

ieškokim gero Tėvo.

Jis visagalis, mylintis, šaunus,

Jis nepaliks, ir neprapuls.

Vasara karšta,

Rudens metas – kančia.

Taip yra, nes tokia eiga.

Mūsų, žmonių pareiga,

gyvent, kaip visada.

Su šypsena.

Tikra?

O ne.

2008.09.20.,Vilnius

|||Eilėraščio pratęsimas|||

Dirbtini pažadai.

Žaislai. Spalvota karuzelė.

Kančios šokis, jausmų sūkurys,

mes spalvoti – mūsų trys!

Viltys, spalvos, mirštantys...

Violončelės pjovimas,

stygos trūksta,

svajonės dūžta.

Kviesk Dievą.

Begėdžiai idiotai,

egoistai, svajotojai.

Dievas neateis,

Jis dirba tikintiems, saviems.

Nutrūkusios stygos.

Žodžiai yra tušti.

Ištrinsiu šį eilėraštį pavasarį.

2008.11.02.,Vilnius

jammin'

Wiersz o Wilnie na konkurs :)

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 03 Oct 2009 07:15:00 +0000

-->

Wąskie dróżki mojej starówki,

twarde mury i smak bezpieczeństwa.

Tu grają piosenki pełne radości.

Nad Wilią łzy i pierwsze pocałunki,

ucieczki od świata i potrzeby ratunków.

Tu są emocje, moje życie.

Odwiedzcie Wilno, a uwierzycie.

Tam przy dzwonnicy, licząc lata,

w słońcu i śniegu lub kiedy pada,

dłoń z dłonią,

czując radość w sercu,

szukamy życia sensu.

I w obcym państwie ja poczuję,

że tak po prostu egzystuję.

A tutaj życie, przyjaciele,

tu właśnie to, co mnie wspiera.

Nie jestem obca, niepotrzebna,

po mych wyjazdach Wilno czeka.

Niepowtarzalne moje Błękitne niebo

i taki jedyny zapach czarnego chleba…

I w swych umysłach, trzeźwym stanie,

nigdy ciebie nie zostawię.

Za każdy nowy dzień

i za to, co przynosi.

Wdzięczność mojemu miastu,

w sercu będę nosić.

2008, wiosna,Wilno

jammin'

noreply@blogger.com (jammin') — Sat, 03 Oct 2009 06:39:00 +0000

"Nie sztuka jest poznać ciało innego człowieka - sztuka jest poznać jego duszę."
"Pažinti kito žmogaus kūną - joks menas. Menas yra pažinti jo sielą."

noreply@blogger.com (jammin') — Fri, 04 Sep 2009 15:59:00 +0000

"Nie odległością mierzy się oddalanie."

noreply@blogger.com (jammin') — Thu, 27 Aug 2009 06:58:00 +0000

noreply@blogger.com (jammin') — Thu, 27 Aug 2009 06:52:00 +0000

Bubble. Made by me. :)

noreply@blogger.com (jammin') — Thu, 27 Aug 2009 06:50:00 +0000

"Mane domina tik tos nuomonės, kurios skatina imtis veiklos ir aukotis. Žmogus, kuris galvoja priešingai nei aš, bet man patinka ir imponuoja kaip asmenybė man daug mielesnis negu koks nors bendramintis, kuris galbūt yra tik bailys ir plepys."

noreply@blogger.com (jammin') — Tue, 11 Aug 2009 10:25:00 +0000

"Liaukis būti lašas, tapk vandenynu."

noreply@blogger.com (jammin') — Mon, 10 Aug 2009 15:54:00 +0000

"Mums niekada neužkraunama daugiau, negu galima panešti."

noreply@blogger.com (jammin') — Sun, 09 Aug 2009 14:11:00 +0000

"Nawet kiedy nic się nie układa, nigdy nie jesteś sam."
"Kad ir kaip prastai klostytųsi tavo reikalai, tu niekada nesi vienas."

Wypijmy?

noreply@blogger.com (jammin') — Fri, 17 Jul 2009 10:33:00 +0000

Kas atsitinka surūkius 20 pakelių cigarečių?

noreply@blogger.com (jammin') — Fri, 17 Jul 2009 10:31:00 +0000

[Some of my poetry]

noreply@blogger.com (jammin') — Tue, 14 Jul 2009 10:17:00 +0000

Prisiminkime Luką =]~

Norėčiau tapti snaige.
Skraidyt ir kristi.
Dailiai, pamažu.
Noriu būt mažu baltu pūku.
Kad neštų vėjas, nuo rupesčių.
Aukštai, aukštai.
Ir būtų galima gyvent laimingai.
Kelias valandas, ar minutes,
bet vis šis tas! . .
Ir prasmę turėčiau,
visus aplankyt galėčiau.
Perskrist, šyptelt, taip toliau.
Dar nepavargau, skraidau.
Ir eidamas gatve,
atkreipk dėmesį į mažą snaigę.
Jei ji nukris ant tavo žando,
laikyk tai bučiniu nekaltu.
Ir prasiskverbsiu į tave, į tavo odą.
Norėčiau būt snaige maža,
ir šaltai bučiuoti Tamstą.

2008.03.07., Vilnius

jammin'

noreply@blogger.com (jammin') — Tue, 14 Jul 2009 09:54:00 +0000

"Jis buvo puikus klausytojas, ne taip, kaip kiti pokalbininkai, kurie tik kantriai laukia, kada kitas baigs monologą, trokšdami patys kuo greičiau įsiterpti savo mintimis, bet nenujausdami, kad irgi nebus išgirsti."