Kobus van der Slossen

Innovatie Platform: 6 maanden later..

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Mon, 07 Nov 2011 14:58:00 +0000

Terugblik
Op 1 april 2011 stond hier het eerste bericht van het Innovatie Platform Primair. We spraken toen over kwaliteit en maakten daarin een onderverdeling. We concludeerden een gulden middenweg en een richting was gekozen.

Intussen zijn we zes maanden verder. Een goed moment voor een eenzijdige tussentijdse evaluatie van de ontwikkelingen die er sinds die eerste van april hebben plaatsgevonden. We spreken bewust over een eenzijdige evaluatie omdat we de mening van de leerkrachten, noch ouders, noch kinderen hierin hebben meegenomen.

Kwaliteit
In het artikel van april werd uitgebreid uit de doeken gedaan dat kwaliteit was onder te verdelen in dynamische kwaliteit en statische kwaliteit. De statische kwaliteit is de fundering bestaande uit onze waarden. Statische kwaliteiten zijn afspraken, normen, patronen van een door ons goed bevonden manier van werken. Het is de fundering die veelal stevig en rigide ten grondslag ligt aan hoe we de dingen doen.

De dynamische kwaliteit bevindt zich op de snede van onze ervaringen en veelal kunnen we het enkel bestempelen als ‘nieuw’ maar nog niet als ‘goed’ of ‘slecht’ voor ons. Dynamische kwaliteit raakt ons allereerst emotioneel. Het maakt ons enthousiast of angstig. Pas daarna ontstaan de redenen die dit gevoel trachten te verklaren.

Statische en dynamische kwaliteit vullen elkaar aan en stoten elkaar af. Dynamische kwaliteit staat op de schouders van statische kwaliteit, maar trekt zich tegelijkertijd niets aan van normen en rituelen, hoe goed deze ook mogen zijn of hoe lang ze al bestaan.

Innovatie is een zoektocht naar kwaliteit. Een zoektocht die de mensen diep in de kern raakt. Iedereen is altijd emotioneel betrokken zodra je spreekt over de normen, waarden en kwaliteiten van het werk dat ze doen. Innoveren is dan ook altijd een menselijke activiteit.

Innovaties die betrekking hebben op ICT wekken volgens ons veelal de verkeerde indruk. Het lijkt dat het vooral moet gaan over vernieuwing van gereedschappen, zonder de mens daarbij in ogenschouw te nemen. Het Innovatie Platform Primair ziet dit anders. De werkelijke innovatie vindt plaats in de leerkracht. De juf of meester die creativiteit omhelst om zijn of haar werk beter te doen. Dynamische kwaliteit die ongewild een inbreuk maakt op je statische basis voelt altijd als een bedreiging, hoe goed anderen de nieuwe manier van werken dan ook kunnen vinden.

Het zijn deze grenzen tussen aanbieden, motiveren, opleggen en verplichten waar Primair de afgelopen zes maanden mee heeft gespeeld. Aan de ene kant bouwen we een platform waarmee we een fundering kunnen leggen voor toekomstige ontwikkelingen. Aan de andere kant bouwen we een platform voor het vangen van alle dynamische kwaliteiten die de 300 medewerkers van Primair elkaar te bieden hebben.

Visie
Daarnaast ontwikkelen we een nieuwe manier van hoe we als stichting tegen innovaties aankijken. We willen over vijf of tien jaar namelijk nog steeds op zoek zijn naar verbetering. We willen de mogelijkheid tot dynamiek vastleggen in onze werkwijze. Om dat te kunnen kijken we vaak en goed om ons heen. Maar vooral ook naar onszelf. Dit heeft geresulteerd in de tijdelijke werkvisie van het Innovatie Platform Primair.

Onze tijdelijke werkvisie.
Leden van het Innovatie Platform Primair zijn op de eerste plaats altijd mens en leerkracht. Zij denkt altijd aan zichzelf en daarna aan de verantwoordelijkheden rondom haar groep. Pas daarna komt het Innovatie Platform Primair. Een probleem is nooit groter dan één van deze verantwoordelijkheden.

De werkzaamheden van het Innovatie Platform Primair zijn altijd gericht op ‘de leerkracht’ en dus niet op de gereedschappen zoals pc, het digibord of beamer. Zelfs niet op het kind, de ouders of de directie. We richten ons dit jaar ook niet op ‘het onderwijs’. Dat is aan de leerkracht. het Innovatie Platform Primair is er niet om te zeggen hoe het moet, maar hoe het kan. En zoals we ook de kinderen zelfredzaam willen hebben, zo willen we ook de leerkracht zelfredzaam zien. (we geven geen vis, maar een hengel.)
ICT staat voor Informatie, Communicatie en Technologie. Het Innovatie Platform Primair heeft niet als hoofddoel het onderhouden van informatie, communicatie, noch technologie. Dat is een belangrijke neventaak. We zijn gericht op de leerkracht en haar persoonlijke innovaties omtrent informatie, communicatie en technologie. De innovaties die het platform nastreeft zijn dus ook niet persé technologisch gerelateerd.
We geven de mensen de vrijheid om creatief om te gaan met de ict middelen die tot hun beschikking staan. Dus niet afkappen en beperken, maar juist motiveren en laten groeien. Het Innovatie Platform Primair gaat actief op zoek naar creatieve oplossingen die uit onze eigen teams voortkomen.
De grootste digibeet is onze beste leermeester. De digitale alles-kunner is onze partner in visie en beleid.
Doe op één ding je best en link naar de rest. Doe geen dingen die een ander al gedaan heeft. Dit is een van de belangrijkste lessen die het Innovatie Platform Primair uitdraagt. Het Innovatie Platform Primair creëert, onderhoudt en voedt een netwerk van mensen. We gaan op zoek naar alle talenten en brengen deze aan de oppervlakte. Het Innovatie Platform Primair tracht veelvuldig de mensen met vragen te koppelen aan mensen met antwoorden alvorens zelf deze antwoorden te verzorgen. Dit om de zelfredzaamheid te vergroten en het netwerk te verstevigen.
Leden van het Innovatie Platform Primair zijn bemoeials. We verspreiden ons advies overal en ongevraagd. In en rondom de school is er geen enkel onderwerp waar het Innovatie Platform Primair niet advies over kan en zal geven. (Dit natuurlijk binnen de grenzen van het anti-frustratie-beleid.) Dit is advies en ondersteuning bij het aanleren van benodigde vaardigheden. Hier gaat het niet over het uit handen nemen van werk.
Hoe sneller de leerkracht vindt wat hij nodig heeft hoe beter. Het Innovatie Platform Primair zal de vindbaarheid van informatie en de vindbaarheid van mensen met hun talenten stimuleren. Tevens tracht het Innovatie Platform Primair het vindbaar maken van informatie te stimuleren. We leren anderen aan hoe zij hun informatie aan andere leerkrachten beschikbaar stellen.
Het aanleren van kennis en vaardigheden is gelukt als de leerkracht uit zichzelf de kennis en vaardigheden aan anderen tracht aan te leren. Het Innovatie Platform Primair heeft haar werk niet goed gedaan als de leerkracht zonder deze werkgroep geen goed onderwijs kan geven.
Het Innovatie Platform Primair houdt van simpel. Hoe eleganter en eenvoudiger de oplossing hoe beter.
Het Innovatie Platform Primair houdt het meest van kleine innovaties bij de leerkracht. We zijn dol op persoonlijke ontwikkelingen die de leerkracht nog beter maken. Deze stapjes dicteren voor een groot gedeelte het tempo van het gehele team en de gehele stichting en zijn dus erg belangrijk voor ons.
Het Innovatie Platform Primair is gericht op oplossingen die voor iedereen voor handen zijn. We verkiezen oplossingen waarbij niemand van het team door gebrek aan tijd, middelen of kennis hoeft af te vallen. Vraagt een bepaalde oplossing toch onnodig veel van de leerkracht dan gaat het Innovatie Platform Primair de bemiddeling aan met het MT om de leerkracht hierin te ondersteunen.
We eat our own dogfood. Het Innovatie Platform Primair heeft precies dezelfde keuze uit middelen en oplossingen als de leerkrachten. We gebruiken geen computers of software die exclusief voor het Innovatie Platform Primair toegankelijk is.
Atomen vinden we lastig. Spullen zijn ballast. Hoe minder het weegt hoe beter het is. Hoe sneller we het kunnen verplaatsen en verspreiden hoe beter het is. Graag digitaal als het kan. Dat wat digitaal is, digitaal houden.
Tussenpersonen zijn lastig. Het Innovatie Platform Primair wil zelf ook geen tussenpersoon zijn tussen de leerkracht en de kwaliteit van haar onderwijs.
Het Innovatie Platform Primair is er om anderen iets te leren, niet om het werk voor anderen te doen. We zijn op zoek naar eenvoud en tijdwinst voor de leerkracht en verspreiden deze kennis. We zijn een groep adviseurs die onderwijs verzorgen aan leerkrachten. Alles wat we extra doen, doen we voor onze eigen ontwikkeling, belang van de werkgroep of werkplezier.
Het Innovatie Platform Primair geeft het stuur graag terug aan de leerkracht. Zij hebben controle over het onderwijs en het Innovatie Platform Primair heeft het vertrouwen dat zij dit op hun best mogelijke manier trachten uit te voeren. Zij nemen de leefwereld van de kinderen en de diversiteit aan technieken hier in mee. We luisteren naar de frustraties en proberen deze te verminderen. Wij ondersteunen in de verwezenlijking van de onderwijsvisie van de leerkracht.
Het Innovatie Platform Primair is zelf ook onderhevig aan innovaties en dat kan alleen door het maken van fouten. We zijn hierover eerlijk en transparant en communiceren vaak en veel over de dingen waar we mee bezig zijn. Onze werkwijze is transparant. We doen op één ding ons best en we linken naar de rest.
We houden van mensen die met ons meedenken en willen samenwerken om gezamenlijke doelen te bereiken.
We gaan op tijd uit de weg. Het Innovatie Platform Primair is gericht op de leerkracht en haar kleine, maar belangrijke innovaties. Niemand mag afhankelijk worden van het Innovatie Platform Primair en we stappen opzij als het de creativiteit en innovatie van de leerkracht in de weg staat.

Deze tijdelijke werkvisie is zoals gezegd tijdelijk en onderhevig aan de ontwikkelingen van de leerkracht en de koers van het onderwijs en techniek in het algemeen.

Enkele resultaten
Deze koers heeft reeds tot enkele bijzondere en noemenswaardige resultaten geleid. Enkele daarvan worden hieronder beschreven.

Wiki’s en Tablets.
Elke school van Primair SKO wordt voor de kerst van 2011 aangesloten op het primair intranet. Binnen Google Apps for Education heeft elke school dan zijn eigen domein met alle gereedschappen die daar bij horen. Dit proces is nu voor 65% voltooid. Elke gebruiker komt na het inloggen terecht in de Primair Lobby. De startpagina van waaruit men doorgaat naar bijvoorbeeld hun mail, agenda of wikipagina’s. Dat zijn websites die het personeelslid samen met anderen kan vullen. Er bestaan lokatie wiki’s die een school gebruikt als interne pagina voor personeelsleden. Ook is er een IB wiki voor alle Interne Begeleiders.

Een andere belangrijke wiki is de directeurenwiki waarop alle informatie staat die voor directeuren van belang is. De informatiestroom tussen directeuren onderling en de informatiestroom tussen de directeuren en het bestuurskantoor is hiermee drastisch gewijzigd. Er is besloten om de structuur van de vergadering zo aan te passen dat het gebruik van deze nieuwe informatiestroom strakker en efficiënter werkt. Dat wat digitaal is, blijft digitaal. Atomen zijn lastig. Het papierloos vergaderen was daarmee een feit.

Om de digitale omgeving naar de vergadertafel te krijgen werd er gekeken naar een lichtgewicht oplossing die snel en simpel in gebruik was. Al snel werd er geïnvesteerd in een aantal tablets (Samsung 10.1, android). Op 5 september 2011 werd de eerste papierloze vergadering gehouden.

De directeuren van Primair worstelen nog wat onwennig met de nieuwe normen die zijn afgesproken rondom het vergaderen. Enthousiasme en zorg wisselden elkaar af. Kortom, een hele normale reactie bij het invoeren van dergelijke innovaties.

Yammer
Het Innovatie Platform Primair kan niet voor alles dicteren wat nu wel en niet innovatief is. We trachten dit te onttrekken aan de leerkrachten. Het delen van informatie en het actief op zoek gaan naar dynamiek binnen de stichting hoort daarbij. Met Yammer hebben we een platform gevonden dat de communicatie tussen 300 medewerkers opengooit zonder daarbij het verschil tussen ruis (spam, koren) en signaal (nuttige info, kaf) uit het oog te verliezen.

Wil je informatie delen dan gebeurt dat veel via de mail. Daardoor ontvang je soms spam, maar veelal ontstaat er helemaal geen communicatie rondom onderwerpen waar juist veel innovatie te behalen valt. Men wil elkaar niet onnodig storen. Zij die informatie willen delen met anderen of juist op zoek zijn naar innovatieve oplossingen komen vaak niet toe aan communiceren met hen die niet op dezelfde locatie of tijdens dezelfde dagen werken. Bij stichting Primair werken ongeveer 300 mensen verdeeld over verschillende dagen van de week en verdeeld over 11 verschillende lokaties.

Bij email bepaalt de zender van de mail dat de inhoud waarde heeft voor jou. Voor jou kan dit heel anders liggen. Je ontvangt daardoor ook veel ruis. Bij Primair moedigen we die communicatie juist aan, maar hevelen dit over naar yammer. Daar bepaalt de ontvanger de waarde van een bericht. Men kan beslissen de ruis te negeren en zich abonneren op de ‘zenders’ of ‘onderwerpen’ die de leerkracht aanspreekt. Dat is precies andersom dan bij email.

Medewerkers die willen groeien, leren van elkaar en delen met elkaar, treffen elkaar op yammer.

Een voorzichtige conclusie van bovenstaand screenshot is dat het op dit moment vooral de digitaal geschoolde medewekers zijn die hun weg hebben gevonden naar yammer en inbreng durven te geven. Zij die al veel nut zien van de digitale middelen, nemen ook de sprong naar yammer.

Bovenstaand bericht haalde zelfs het Brabants Dagblad waarin de journalist het platform en het nut ervan omschreef. Omwille van de privacy zijn de namen uit het bericht gestreept.

Tot slot
Hoewel het Innovatie Platform Primair nog in haar kinderschoenen staat, nemen enkele ontwikkelingen een voorzichtige vlucht. Andere proefballonnetjes willen maar niet stijgen en dat hoort erbij. De échte innovatie zit in de leerkrachten en het ligt vooral bij hen en hun onderwijsvisie of ons onderwijs zal aansluiten bij de huidige tijd waarin het kind opgroeit. Het Innovatie Platform Primair houdt u graag op de hoogte van al deze ontwikkelingen.

IB, ICT, data en waarde

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Wed, 05 Oct 2011 07:07:00 +0000

[Dit is een cross-post van mijn werkblog]

De interne begeleiders van onze stichting hebben op 4 oktober 2011 de stap gemaakt om de nieuwe gereedschappen van het intranet te verkennen. Welke gereedschappen ofwel applicaties zijn er toegevoegd aan de mailomgeving? Wat heeft Google Apps for education in combinatie met Yammer nu voor een Interne Begeleider te bieden. Maar vooral ook: waarom? Waarom zou een IB'er overwegen om op zoek te gaan naar innovatie in zijn of haar werk? De onderstaande presentatie probeerde hierop een antwoord te geven.

IB en ICT on Prezi

Tijd voor tijdwinst? Enkele ideetjes.

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Thu, 30 Jun 2011 09:27:00 +0000

[Dit is een cross-post van mijn werkblog]

Hier op de blog van 'Innovatie Platform Primair' zijn de ogen altijd gericht op de toekomst. Waar kún je heen in plaats van waar gá je heen. Met het volgende schooljaar in ons achterhoofd bekijken we de mogelijkheden van het intranet.

De ontwikkelingen op het gebied van ICT hebben dit schooljaar niet stilgestaan. Op de Basisschool in Geffen zijn we jaren geleden al overgestapt naar Google Apps for education. Dit rollen we nu uit voor de hele stichting. Hier staat voor de directeuren en IB’ers een wiki klaar waar zij informatie met elkaar kunnen delen. Tevens zijn we met heel de stichting gebruik gaan maken van Yammer als microblogging systeem.

Kortom, mogelijkheden genoeg. Een enorme gereedschapskist staat klaar om te gebruiken. Het is aan jou als leerkracht om hieruit te nemen wat je nodig hebt. De mogelijkheden zijn enorm en het vergt enige/veel moed en tijd om hier mee aan de slag te gaan. Wat ontbreekt is wellicht inspiratie. Daarom hieronder enkele voorbeelden van situaties waar je de mogelijkheden van ons intranet kunt gebruiken.

De volgende voorbeelden zijn beschreven:

Woordjes van de Week
Zaakvakken
Schrijfopdrachten
Werkstukken in een Wiki
Mijn Portfolio i.v.m. je POP (persoonlijke ontwikkelingsplan)

Bedenk dat al deze mogelijkheden beschikbaar zijn zonder extra inloggegevens en wachtwoorden. Het is allemaal onderdeel van ons Intranet. Ik hoor graag of je interesses uitgaan naar één van deze vaardigheden en waarbij ik je kan helpen.

Woordjes van de Week

Als leerkracht is het mogelijk om je eigen klassenpagina te starten. Een wiki of een weblog dat je vult met berichten van je groep. Wellicht dat je zelf de pagina vult of dat je de kinderen dat laat doen. Vul je zelf deze pagina, dan is het mogelijk om daar wekelijks de dicteewoordjes op te zetten. Kinderen kunnen thuis de woordjes oefenen. Wil je een stapje verdergaan dan kun je zelfs de dictee woordjes inspreken en het MP3 bestand beschikbaar stellen. Zet je de woordjes op een blog dan kun je het moment van publicatie vooraf instellen. Vooruit werken is dus mogelijk.

Wat heb jij er aan?:

Je schrijft eenmaal de woordjes op je pagina en ouders en kinderen kunnen thuis makkelijk aan de slag.
Als jij voor je duopartner of voor de leerkrachten uit de parallelgroep dit klusje klaart dat heb je met zijn allen met weinig inzet een grote tijdwinst.
Stel dat een andere school binnen onze stichting dezelfde spellingsmethode heeft, kun je gebruik maken van elkaars werk. Vind elkaar op Yammer en geef aan dat je hiermee bezig bent. Zonde als jij dit doet, terwijl een ander het al gedaan heeft.

Zaakvakken

Mocht je overgaan tot het creëren van een klassenwiki die door jou of je kinderen gevuld wordt met informatie, dan kun je beslissen om filmpjes uit je les te plaatsen op deze pagina. Kinderen kunnen tijdens zelfstandig werken of zelfs thuis de filmpjes nog eens bekijken. Het is niet ondenkbaar dat eventuele aantekeningen of samenvattingen van de les erbij staan. Wellicht dat kinderen zelf deze teksten erbij zetten. Het leren voor een toets gaat dus ook ietwat anders.

Wat heb jij er aan?:

Alle informatie over het onderwerp staat bij elkaar. Handig voor de volgende les of voor volgend schooljaar. Het is ook praktisch voor je duopartner of een invaller. Je digibordles kun je als bijlage aan het geheel toevoegen.
Kinderen kunnen eventueel deze pagina vullen. Jij hoeft ze alleen te voorzien van de juiste informatie.
Kinderen kunnen rondom jouw informatie de wiki aanvullen met hun bevindingen over het thema of onderwerp. Jouw onderwerp wordt een heuse website gemaakt door de kinderen. Betrokkenheid.
Heeft een andere groep een website gemaakt over een boeiend thema dan kun jij die in de les bekijken en bespreken.
Door de structuur van een website (met linkjes etc.) wordt meteen zichtbaar wat de hoofdzaak en wat de bijzaak is.

Schrijfopdrachten

Als je wilt kunnen kinderen hun schrijfopdrachten maken binnen ‘Docs’ waarbij ze het document met jou als leerkracht delen. Je kunt direct aanwijzingen geven en het geschreven verhaal ‘klassikaal op het digibord’ bespreken met de klas. Deelt het kind zijn verhaal met andere kinderen dan is het voor hen mogelijk ‘advies’ te geven over inhoud, interpunctie en lay-out.

Wat heb jij er aan?:

Alle verhalen van de kinderen staan netjes onder elkaar in een rij in je eigen google docs.
Je geeft advies en commentaar in hetzelfde document. Kinderen krijgen heel direct feedback.
Kinderen kunnen direct het geleerde toepassen. Ze hoeven niet eerst het verhaal over te schrijven in het net.
Kinderen bekijken eventueel elkaars verhalen. Groepjes kinderen kunnen zelfs SAMEN een verhaal maken. Ieder op zijn eigen moment achter zijn eigen pc.
Je hebt zicht op het schrijfproces en kunt dit proces ‘terugspoelen’ om het eventueel nog beter te bekijken.

Werkstukken in een Wiki

Werkstukken kun je maken op papier als een boekwerk. Je kunt ze gieten in een powerpoint-presentatie. Een werkstuk is het resultaat van een zoektocht naar informatie waarbij deze informatie in een vorm wordt gegoten wat voor anderen handig is. Kinderen vullen nu al hun hyves met de onderwerpen die ze interessant vinden. Dit ‘digitaal knippen en plakken’ is een vaardigheid waar ze hun hand niet meer voor omdraaien. Diezelfde vaardigheid kun je inzetten bij het maken van het werkstuk. Door internet gaat het tegenwoordig immers meer om ‘welke’ informatie in het werkstuk moet dan om ‘hoe’ de kinderen aan de informatie komen.

Wat heb jij er aan?:

Je hebt altijd duidelijk zicht op het proces. Je ziet precies wat de kinderen doen en kunt zelfs het proces “terugspoelen” om te zien hoe ze tot het resultaat gekomen zijn.
Kinderen kunnen elkaars ‘websites’ bekijken en commentaar geven op de informatie. Kinderen leren van elkaar.
Is het werkstuk helemaal klaar dan kun je het delen met de wereld, zodat ouders mee kunnen kijken. Kinderen uit andere groepen kunnen ‘spieken’ hoe en wat er in een werkstuk moet. Jij hebt duidelijke visuele voorbeelden van wat je van de kinderen verwacht.
Stel dat je een groepje kinderen een website laat maken, dan kunnen zij tegelijkertijd aan de slag. Niet meer met zijn tweeën of drieën achter dezelfde pc. Daarbij kun je later zien wie wat gedaan heeft.
Kinderen kunnen allerlei soorten media zoals foto’s, filmpjes en muziek gebruiken om hun kennis over te dragen, zonder dat jij daar als leerkracht alle zorg voor hoeft te dragen.
Bij achterstand kunnen de kinderen het thuis verder afmaken, zonder gedoe met USB sticks. Ze loggen zelf thuis in op hun eigen website.

Aardrijkskunde

Met je google-account heb je ook direct toegang tot alle atlassen van google. Daar kun jij of je kinderen gebruik maken van de wereldkaart. Deze is zichtbaar als landkaart, satellietfoto’s, of hoogtekaart. Tot op straatniveau kun je inzoomen en jij of de kinderen kunnen zelf ‘punaises’ prikken of lijnen trekken bij interessante plaatsen. Deze kaarten zijn daarna makkelijk te plaatsen op je klassensite of -blog. Breedte- en lengtegraden staan bij de locaties.

Wat heb jij er aan?:

Laat het zien in plaats van vertellen. Heb je het over Frankrijk? Laat de landkaart zien. Trek het gele poppetje naar de straat en je waant je midden in een druk Frans laantje.
Het is heel eenvoudig om te gebruiken. Laat een kind de was doen. ‘Waar ligt Libië eigenlijk? Komen jullie eens naar voren en zoek het eens op.”

Mijn Portfolio

Met de POP weer op komst, wil je misschien tijd besparen als het gaat over je portfolio. Maak je persoonlijke blog of wiki waar alleen jij kijkrechten hebt. Wellicht dat je dit op bepaalde momenten wilt delen met de mensen van het MT/STAF of leden daarvan.

Een blog is een persoonlijk dagboek wat net zo eenvoudig werkt als het typen van een brief. Het verschil is, dat je veel stappen kunt overslaan. Denk aan kleinigheden zoals printen en perforeren. Ook hen die je portfolio moeten beoordelen geef je behoorlijke tijdwinst. Je portfolio hoeft niet te worden uitgeleend. Leden van het MT bekijken je berichten en laten direct hun eigen reacties erop achter.

Wat heb jij er aan?:

Je typt en je bent klaar. Geen ingewikkelde opmaak. Niet printen. Niet perforeren. Geen gesjouw met mappen.
Foto’s van je klassensituatie erbij zetten is kinderspel.
Alle berichten netjes op datum achter elkaar.
Jij bepaalt wie wat inziet en wie commentaar mag geven.
Het werken AAN je pop is tevens onderdeel VAN je pop.

Kortom
Nogmaals, het zijn ideetjes bedoeld om je te inspireren. Mocht dat gelukt zijn en wil je serieus hiermee aan de slag, laat het weten op yammer. Wellicht dat je iemand treft binnen de groep van ongeveer 300 medewerkers die dezelfde plannen heeft als jij. Afkijken aanbevolen. Werk samen en houd het simpel en eenvoudig.

Talenten vinden tijdens het verankeren van Kwaliteit

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Thu, 14 Apr 2011 13:46:00 +0000

{dit is een crosspost van mijn werkblog]

Waarom een toekomstvisie op communicatie?
Kwaliteit is een bijzonder begrip. Iedereen weet wat het is, maar je kunt het niet uitleggen zonder snel in voorbeelden te vervallen. Kwaliteit valt op te delen in twee categorieën. Dynamische kwaliteit en statische kwaliteit (1).

Een organisatie die zich enkel richt op statische kwaliteit probeert alles te vangen in reglementen en normeringen. Zij timmeren zichzelf dicht en elke vorm van groei is voor hen een bedreiging.
Een organisatie die zich enkel richt op dynamische kwaliteit is nauwelijks een organisatie te noemen. Afspraken kunnen niet gemaakt worden en iedereen is altijd bezig met iets nieuws, anders, beters, zonder het vastleggen van een fundering.

Daarbij is dynamische kwaliteit niet altijd direct als een kwaliteit te herkennen. Niet alles wat nieuw is, is beter en je weet vaak achteraf pas hoe goed iets was. Dat is inherent aan dynamische kwaliteit, het laat zich niet vangen door omschrijvingen of normen. Je ziet het niet aankomen. Dynamische kwaliteit is niet te vangen met statische patronen of begrippen. Het zijn grote tegengestelden. Maar zonder het één, niet het ander.

Een teveel aan dynamische kwaliteit of een teveel aan statische kwaliteit kan een mens echt opbreken. Bij een organisatie die in die zin uit balans is, hebben mensen het zwaar.

Een goede organisatie heeft zowel de statische en de dynamische kwaliteit in evenwicht. De organisatie legt een goede fundering neer om op te bouwen en dynamische kwaliteit krijgt de kans. Mensen in de organisatie worden gezien en geroemd om het brengen van nieuwe kwaliteit én het behouden van de statische kwaliteit.

Een organisatie zoals Primair kent vele microculturen. De microculturen bevatten allemaal hun eigen statische en dynamische kwaliteiten. Een microcultuur is van de andere gescheiden door tijd, locatie en functie. Het uitwisselen van kwaliteiten tussen die microculturen is op dit moment slechts mogelijk voor een enkeling die de barrière van tijd, locatie en functie kan overbruggen. Communicatie is hierbij van cruciaal belang.

Het vinden van kwaliteit tijdens het verankeren van kwaliteit is mogelijk voor iedereen van Primair. Welke functie je ook bekleedt: Jij wordt gezien en erkend door de kwaliteit die je brengt en behoudt.

Een nieuwe cultuur
Primair heeft besloten om het vinden en behouden van kwaliteit naar een hoger plan te tillen. Hierbij richt zij zich op de communicatie. De middelen die zijn gekozen vallen onder de categorie Social Media en Enterprise 2.0. (2)

Maar het zijn niet zozeer de middelen waar de echte innovatie plaatsvindt. Het is de beslissing om deze middelen in te zetten om de kwaliteit van het werk, uw werk, te verbeteren. Het is een enorme sprong naar een nieuwe manier van communiceren en hoe je je werkomgeving zult beleven. In die zin heeft Primair de weg ingezet naar een nieuwe cultuur.

De komende vijf jaar zijn dan ook erg spannend. Iedereen wordt gevraagd deel te nemen aan die nieuwe cultuur en niemand kan zeggen of dit nou wel zo’n goed idee is. Het is de statische kwaliteit tegen de dynamiek van het nieuwe. Iedereen wordt gevraagd om over de muur van zijn microcultuur te komen kijken.

En dan moet daar natuurlijk wel iets te zien zijn. Elke microcultuur van Primair kent zijn ‘eerste schaapjes’. In de Enterprise 2.0 wereld heten zij ‘Social Media Champions’ of ‘Early adopters’. Ook de top van de organisatie gaat meedoen aan het bouwen van deze cultuur. Zij leveren de primeurs, brengen visie, maar bovenal, geven de rest het gevoel van ‘welkom thuis’. Breng sfeer via informatie. Aan iedereen de vraag: In wat voor een cultuur wil je werken?

Goede eigenschappen voor deze mensen zijn (3):
· Wees voorbereid op veel tegenstand.
Groepen hebben een natuurlijke en gezonde tegenstand tegen veranderingen.

· Heb een hele lange adem.
Het creëren van een nieuwe cultuur duurt jaren.

· Durf een risico te nemen
De eerste zijn gaat altijd gepaard met het tonen van lef.

· Blijf kalm.
Geloof in de zaak. Gun anderen tijd.

Wat kan ik nu al doen?
Het wijzigen van de kijk op je rol en positie binnen een enorme organisatie als primair is een behoorlijke klus. Het is een ‘paradigmaverschuiving’ die momenteel de grote bedrijven overal ter wereld in zijn greep heeft. (4) Het bouwen van een nieuwe cultuur heeft een paar sterke persoonlijkheden nodig die begrijpen waar de kansen liggen.

Het vergt toch wel enige moed voor het personeel van Primair om hier als eerste mee aan de gang te gaan. Er is geen duidelijke ‘return of investment’ en in het begin ben je moederziel alleen, waarbij er niemand is die je direct uit de brand kan helpen bij lastige vragen. Daarentegen ben je een pionier op zoek naar nieuw land en nieuwe manieren om jouw visie te delen en kwaliteit te ontdekken. Jij zet de toon voor hen die volgen.

Wellicht dat jij jezelf niet ziet als ontdekkingsreiziger die dapper het onbekende induikt. Maar aan wie binnen jouw team moet je direct denken bij het lezen van dit alles? Die persoon zoeken we. En dat is ook een stap in het vinden van specialisme. Maak een kopie van dit document en deel het rond aan hen die je hiervoor kundig acht. Een bottom-up strategie.

We nodigen jou en je collega’s uit op het netwerk van onze stichting. De eerste kleine stapjes kun je nu al nemen:

{hier staat uitleg wat onze leerkrachten moeten doen om lid te worden}

Eenmaal lid van het primair netwerk? Bekijk de uitlegfilmpjes die verschijnen als je zoekt op de term ‘filmpjes’.

Afspraak
Binnen een ‘virtueel sociaal netwerk’ gelden nagenoeg dezelfde regels als bij een reëel sociaal netwerk.

Een bekende norm is echter wel: “Nodig je uit? Dan leg je uit!” Het uitnodigen van collega’s gaat gepaard met het wegwijs maken van deze groep mensen. Wijs ze op de uitlegfilmpjes en neem de eerste stapjes samen met hen. Laat ze niet zwemmen. Een netwerk bouwen doe je samen. En geef hen een kopie van dit document.
Denk in jaren. Gun het tijd, geef niet op.

Tips voor de beginner (4):

Plaats wekelijks een berichtje. Er komen of zijn mensen die je berichten lezen, ook al reageren zij er niet op.
Wees vindingrijk. Deel informatie waar anderen wat aan hebben.
Vraag anderen informatie over henzelf.
Boor de kwaliteiten van de ander aan. Geef ze de kans om hun expertise te tonen.
Stel vragen die anderen de kans geven om aspecten van hun persoonlijkheid te tonen.
Heet nieuwe leden welkom. Geef ze het gevoel van thuiskomen.
Herken en erken de mensen om hun prestaties.
Als je een vraag stelt, @benoem de experts.

Als Primair wist wat het weet, dan zouden zij drie keer zo efficiënt te werk kunnen gaan.

Bronnen:
1. The metaphysics of Quality: http://robertpirsig.org/MOQSummary.htm
2. De Kracht van Social Media voor Interne Communicatie. http://www.writeaholic.nl/wp-content/uploads/2010/06/De-kracht-van-social-media-voor-interne-communicatie-Saskia-de-Laat1.pdf
3. Jeff Steas: http://jefstaes.squarespace.com/
4. Enterprise 2.0 Andrew McAfee http://andrewmcafee.org/enterprise-20-book-and-blurbs/

En stop!

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sat, 05 Mar 2011 15:12:00 +0000

En stop. Nu even rondkijken. Zo voelt deze eerste dag van deze vakantie. De befaamde carnavalsvakantie. Ooit had ik een leraar tekenen die zei 'Tekenen is 80% kijken en 20% tekenen". Joep Dohmen zegt in zijn boek 'Levenskunst' gelijkwaardige woorden. Als leven een kunst is, dan ben ik vooral bezig met verf tegen het doek aan kwakken en besteed ik verontrustend weinig tijd om rond te kijken.

Als ik nu en hier rondkijk zie ik een bureau vol met informatiebehoudende papier-units die met de grootste zorg semiproffesioneel ongerangschikt zijn. Anderen noemen het troep, maar dat is werkelijk een overwaardering voor de vele uren werk die ik erin heb gestoken om dit precies zo te arrangeren.

Mijn hoofd werkt verontrustend genoeg net zo. Het neemt de meest triviale informatie in zich op die soms pas weken later enige logica voor me gaat vormen. Het is ietwat zorgwekkend om te ontdekken dat dit blijkbaar 'mijn manier van doen is'. Dat ik alleen met de juiste tools & tricks mee kan doen in wat ze 'het openbare leven' noemen.

Eén van die tools en tricks is het schrijven. Je kunt het horen als ik praat. Zodra ik zes boodschappen in één zin probeer te geven maak ik niet alleen de mensen rondom mij gek, maar vooral ook mezelf. Mijn familie zei vroeger: "praat rustig en zeg wat je bedoelt". Dat zeggen ze nu trouwens nog steeds. Meestal een teken dat er toch echt teveel in mijn hoofd zit. Er moest iets gaan gebeuren. Maar nog niet alle puzzelstukjes lagen voor me op tafel. Ik zag het niet.

Laatst ging ik met wat vrienden de 'Millennium' trilogie kijken. Alle films in één ruk door. De films waren goed. Het gewoon zitten op een stoel en meegenomen worden in een goed verhaal was lang, erg lang geleden. Na de 2e film wilde ik eigenlijk mijn bed induiken, maar de toestanden rondom Lisbeth Salander waren bizar genoeg 'rustgevend'. Het was een welkome afwisseling voor mijn 'versnipperd' brein. Het wakkerde wel weer de schrijver in mij aan en ik was vergeten hoe krachtig het vertellen van een verhaal eigenlijk kan zijn.

Daarna sprak ik een moeder van een kind wat ooit bij me in de klas heeft gezeten. Die jongen zal inmiddels achttien of zo zijn. Vorige week was zijn oma overleden. Tijdens de rit naar het crematorium vertelde hij zijn moeder het verhaal van míjn rit naar het crematorium. Mijn verhaal dat ík vertelde toen hij een jaar of tien was, heeft hij al die tijd bij zich gedragen. Ik hoorde van deze moeder terug wat ik zelf jaren geleden had meegemaakt en had verteld tijdens één van de vele kringgesprekken die je hebt op een basisschool. De kracht van een verhaal werd ook hier wederom aan het licht gebracht.

Het verhaal als filter voor mijn ervaringen. Dat is het eigenlijk. Ik merk ook dat mensen die 'komen tot een verhaal' prettiger zijn om mee te spreken. Deze mensen kunnen zich blijkbaar goed verplaatsen in de luisteraar en weten hun informatie in precies de juiste dosering over de tijd uit te smeren zodat je geboeid blijft luisteren én tevens beter begrijpt waar zij over spreken. Hun boodschap blijft beter hangen.

Mijn hoofd begon tot een soort kookpunt te komen. Dat weet je als je steeds meer kleine dingen gaat vergeten en zelden daar bent waar je bent. De film die ik zag was versnipperd. Ik spring van de hak op de tak.

Een groot deel van de lezers van deze blog zijn bekend met twitter en wellicht herkennen jullie de situatie waarbij plotseling je eigen vrienden en bekenden actieve twitteraars worden. 'Eindelijk' na jaren wachten. Bij mij is de situatie zo dat deze mensen stuk voor stuk verhalenvertellers zijn. En je weet niet hoe prettig dat is. Want hoewel mijn twittertiviteit op een laag pitje staat, word ik verwend met hun belevenissen. Tussen alle drukten door lees je vlug even hoe het met hun gaat en daarna ga je vlug weer verder.

Vandaag ook weer. Ik ben duizend en één dingen aan het doen en lees tussendoor even een twitterberichtje dat verwijst naar een blogje. Ik lees en ik stop.

Afijn, we blijven fijnproevers en levensgenieters.

(met dank aan 'Wereld Realisator')

Een moment ben ik stil. En zeg dan: "Zo is het." Amen.

Ik blaas de stof van mijn blog en beslis om niet te wijken van mijn pc voordat ik iets geschreven heb om repliek te geven op deze levensvisie. Ik wil het weerleggen, tegenspreken, bevestigen, bejubelen het maakt niet uit. Maar iets komt er op papier. En jij denkt nu wellicht dat dit weer een willekeurig geraaskal is zonder enige rode draad. Maar niets is minder waar.

Over enkele jaren -als Joep Dohmen in al zijn wijsgerigheid bij de pakken neerzit omdat het leven hem tegenzit- gaat hij op zoek op google naar zijn eigen naam. En wat ziet hij dan..

precies..

Edubloggersdiner 2010

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Tue, 09 Nov 2010 17:25:00 +0000

Edubloggersdiner from Helikon on Vimeo.

Hierboven het filmpje van Fons van de Berg over het Edubloggersdiner 2010. Bedankt daarvoor. In het bijzonder de "written by" op het einde maakt het geheel nog specialer dan die avond op zich al was.

Ik heb met name wat gehad aan de gesprekken over de invoering van social media binnen het onderwijs. Ik kreeg tal van tips (en aanbiedingen) die ik zeker kan gebruiken. Enkelen van jullie spraken ook over bijzondere TED talks die ik gezien moest hebben. Met andere woorden, ik kan er voorlopig weer mee vooruit.

Liesbeth en Karin, heel erg bedankt voor de organisatie. Ik had het wederom weer niet willen missen.

Microsharing in het basisonderwijs deel 2

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sat, 09 Oct 2010 13:45:00 +0000

Het invoeren van social media in een organisatie is een zorgvuldig proces dat niet gehaast moet worden. Ik probeer op onze school een sociale media omgeving te integreren in de dagelijkse informatiestroom van mijn collega's. Het doel is om de kennis en talenten die besloten liggen in hoofden en mailboxen van het team te bevrijden, zodat de teamleden flexibeler en efficiënter gebruik kunnen maken van de aanwezige kennis en kunde. Met tussenpozen laat ik je op deze blog lezen hoe dit implementeren gaat.

Sinds de laatste blogpost over de invoering van microsharing op onze school is er een hoop gebeurd. In de koffiekamer vragen steeds meer mensen 'wat is dat toch, dat socialwok?' Dat is een goed teken. Als ik daarna kort uitleg wat 'een microsharing tool' is en wat het 'kan' krijg ik veelal starende blikken.

Eind jaren negentig liet een vriend me zijn GPS systeem zien. Hij vertelde trots hoe hij tijdens het rijden instructies kreeg en zo 'nooit meer kon verdwalen'. Ik gaf hem waarschijnlijk diezelfde starende blik. 'Wat moet je ermee?'. Ik vergeleek de prijs tussen een landkaart en zijn dure systeem en concludeerde, 'dat wordt nooit wat'.

In het geval van microsharingtools voor bedrijven zoals socialwok of yammer hoef je echter niet ver te zoeken om te zien wat het nut ervan is. Dat leerde ik van Saskia de Laat. Zij heeft in juni 2010 een onderzoek afgerond op het gebied van social media en het nut ervan voor bedrijven.

Het onderzoek van Saskia de Laat spitste zich toe op grote bedrijven als de Belastingdienst, Achmea en KPN. Maar hoe zou het zitten met basisscholen? Er zijn zover ik weet nog geen basisscholen in Nederland noch in het buitenland waar het team werkt met social media en microsharingtools. Saskia liet me in een tweet weten: "voor een basisschool zie ik overigens nog wel meer argumenten dan in mijn verslag genoemd staan. Waaronder contact met ouders." Ik deel haar mening en denk dat juist basisscholen baat hebben bij het gebruik van deze nieuwe media.

In haar onderzoeksverslag staat ook hoe je het best de socialmedia tools kunt implementeren. Met die informatie ben ik ontzettend blij, want ik zie direct dat ik zo snel mogelijk 'medestanders' moet vinden in alle lagen van de organisatie. Vanuit het management team en vanuit elke bouw is het zinvol als er deelnemers komen die anderen motiveren mee te doen.

Als school bezitten we reeds een intranet pagina. Dit is een pagina gemaakt met google sites binnen onze google apps omgeving. Het grote voordeel van die pagina is dat je direct alle leerkrachten bij elkaar hebt en dat zij dezelfde informatie zien. Daar is onder andere de schoolkalender te zien en tref je alle links naar bijvoorbeeld je mail, kalender en online documenten. Dit is een belangrijke stap op weg naar een web 2.0 portal.

In haar onderzoeksverslag schrijft Saskia de Laat:

Waar Intranet 1.0 (het ouderwetse intranet) gelijk stond aan een verzameling statische pagina’s, georganiseerd naar het organogram, staat Intranet 2.0 voor een gebruikergerichte benadering waar bij het ‘zoeken naar informatie’ centraal staat.

Vandaag heb ik op de startpagina van het intranet een stuk van het scherm gereserveerd voor ons microsharingtool 'SocialWok'. Dat betekent dat gebruikers die inloggen direct hun eigen berichtenfeed zien. Een grote stap m.b.t. de implementatie van socialwok. Op datzelfde scherm kunnen de gebruikers zoeken naar 'tweets' van andere gebruikers.

Ik zal het echter nooit 'tweets' (kunnen) noemen, omdat geen mens weet waar ik het over heb. Het hele web 2.0 jargon moet herschreven worden naar huis-tuin-en-keuken-taal die iedere juf of meester met computervertrouwen op het niveau van het wordperfect-tijdperk moet kunnen begrijpen.

Gelukkig heeft Saskia op pagina 48 in haar onderzoeksverslag de 'nieuwe' woorden op een rijtje gezet en dat steunt me om deze info met collega's te delen. Ditzelfde zag ik al eens terug in het boek van Davied van Berlo 'Ambtenaar 2.0'. Ook een aanrader overigens.

Er moet nog een hoop gebeuren. Maar dankzij oplettende lezers van deze blog en gebruikers van twitter die weten waar ik mee bezig ben komen wekelijks belangrijke stukjes informatie mijn kant op die me enorm helpen met het realiseren van mijn plannen. Met die informatie aan mijn zijde geef ik de moed niet op dat onze school en daarna de hele stichting voor 2015 geheel is overgestapt op social media.

Tot slot.. Ik las een mooie quote in het verslag van Saskia de Laat. Hij is genoemd door Menno Lanting, director of Education bij De Baak. De quote is erg toepasselijk voor de huidige situatie van onze basisschool.

“when the wind of change blows, some build walls, others build windmills”.

Formative Assessment - Weg met die vingers!!

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Mon, 20 Sep 2010 18:13:00 +0000

Dankzij een blogpost van Elke Das "Leerling Antwoord Systeem" werd ik geprikkeld om weer eens mijn eigen leerkrachtenhandelen onder de loep te nemen. Ik moest bekennen dat mijn lessen wel wat meer interactie konden gebruiken. Hoewel ik nog steeds elementen van 'Whole Brain Teaching' in mijn lessen gebruik, was ik erg gecharmeerd door de blogpost van Elke Das.

Fragment uit blogpost.

Een hele tijd terug las ik over een student response system.
Nee, geen clickers en digibord, maar een soort leitjes en whiteboardstiften.
Ongelofelijk low-tech: schrijf het antwoord op en laat het zien.
Zulke leitjes activeren leerlingen om over een vraag na te denken,
omdat het voor de groep veel zichtbaarder is wie niet mee doet.
Het is een mooi alternatief voor vinger opsteken.
Het is stiller dan gezellig samen het antwoord zeggen,
speelser dan 't antwoord aan je buur fluisteren.

Na wat geklik zag ik dat dit idee van de leitjes een onderdeel vormde van een groter systeem ontwikkeld door Professor Dylan Wiliam. Hij spreekt over 'Formative Assessment', 'Tussentijdse Evaluatie'. Betere vertalingen zijn welkom.

Professor Wiliam heeft deze techniek waarschijnlijk niet bedacht, maar wél onderzocht. Door de BBC werd hij gevraagd zijn bevindingen te toetsen bij een groep kinderen op school. Die opnames zijn in een serie gegoten en het geluk wil dat die binnenkort wordt uitgezonden op de BBC2.

Ik ga zeker kijken en wil voor die tijd enkele van zijn technieken in de klas uitproberen. Laat ik deze week eens proberen of ik net als Elke Das een dertigtal 'leitjes' kan maken. Mijn collega is er ook wel voor in en binnenkort weet ik je te vertellen of de BBC het allemaal mooier in beeld heeft gebracht dan de praktijk eigenlijk is.

The value of Microsharing

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Wed, 15 Sep 2010 17:12:00 +0000

In my search for 'How to implement Socialwok in a k12 school' I learned a lot of new things. My last post generated some responses on twitter and these pushed me in the right directions.

One of the first discoveries I made was that microblogging is also been called microsharing. That term even better fits the purpose for what it is intended to do in our K12 school. Searching on both terms gave enough valuable results to give me an image on what the troubles are while implementing microsharing tools.

To understand what microsharing is Pistachio Consulting explains it as follows:

Microsharing
- Social network tools and systems that enable listening, awareness, communication and collaboration between people, through short bursts of text, links and multimedia content.
- Surprisingly powerfull way to connect people to one another for corporate benefit.

On her blog Laura Fitton sums it up:

Microsharing reduces the emotional and intellectual distance between people and helps them become more engaged, connected, effective and collaborative.

While most 'best-use-cases' that are to be found on the internet speak of large corporations where people hardly ever meet due to distances inside the officebuildings or between office locations, our K12 school could benefit from a microsharing tool. Allthough our number of employees stays well under 50 we do experience similar communication challenges.

New Building, longer distances.
Our school has just moved into a brand new building. This bright and shiny new place is marvelous and a lot bigger then the building we came from. The old building had a clear simple gatheringplace that was in the centre of the school. The 'watercooler' was in our case the copy machine in the kitchen where the coffee and the toilet was. Did you need the latest update or wanted to share information? The kitchen was the place to start. In this new building the people haven't found this common gatheringplace yet.

The team consists mostly of part-timers.
Our team of teachers - like most in K12 schools - are mostly people who work parttime. Very important information will always be shared by email. So no problem there. But it becomes a problem for little tiny bits of information about things of no particular importance, but where collegeas feel ignored by not knowing what is going on. 'Someone could have told me that.' is an often heard remark. There are always situations where someone has the feeling that 'everybody knew except me'. But that feeling shouldn't be 'normal' for two third of the team, wich it is now.

Two schools become one.
The most important factor for me to consider microsharing tools is that this new school is in fact a new team. Two 'smaller' teams of about twenty colleages each need to make a new start. I - for one - still don't know all of the other teammembers names. But most importantly, it will take a long time to know the talents of the other team. It would be a waste of energy NOT engaging in some form of human resource project where people know where to find eachother quickly. I'm not speaking of the functions or tasks people have inside the organisation, but their Talents. "If you want to get it done right, you should talk to him or her about it."

In this sense we are all new at our school. In a guestpost about the microsharing system 'yammer' Steve Nguyen speaks about being new and using a microsharing tool.

New employees posted that they were able to find and connect with people in a way they haven't been able to at other companies they worked for. Finding people and answers to questions can be hard when you're new, and Yammer helped to facilitate some of those exchanges.

The problem with Silos
And then there is the common problem of Data Silos. Containers of data like my colleagues harddrive with tons of usefull information. Or the silo called email. Thats a tricky one. Email is a data silo where information is only be valued by the sender. And the persons who 'should' benefit from that information is also determined by that same sender.

ERM blog: The silo is an apt image but it's not the only one that is used. In some government circles, like the military, they talk about stovepipes. Regardless of what you call it, organizations that fail to share information across artificial boundaries will inevitably suffer as a result.

My experience is not 'suffering'. But we do waste a lot of time by not-sharing. We do reinvent the wheel many times on K12 schools. We all work with seasons like the upcoming fall. We all celebrate chrismas. But we hardly ever share our lessonplans with our colleagues. And why is that? Because we only use our mail for the important things. On wich i agree strongly. I shouldn't spam my colleagues mailbox with lessonplans and colouring pages. They'll hate me for that. They should be able to opt-in on things I share. And if they are not interested, they should be able to opt-out. It should be their descision. Not mine.

Laura Fitton Continues on implementing microsharing:

Microsharing is hard to understand at first, and frequently seems trivial and foolish, but it generates tremendous value and opportunity for participants who really get it and who push to discover its hidden potential.

And that just sums up the current situation at our K12 school. There is a microsharing tool in place, but it seems trivial and foolish. I feel like Alexander Graham Bell sitting next to his telephone, all alone, and nobody to communicate with. Only by using it, you can learn the value of using it.

Samuel Driessen, who works at Océ wrote a blogpost about his experiences while implementing the microsharingtool called Yammer.

For about a month I was completely alone, talking to myself regularly. But, then something strange happened. Colleagues started joining microsharing. I'm not sure how it happened (- because I was pushing them, telling them about enterprise microblogging?! -), but it happened. And now it's taking off.

Maybe I shouldn't push it. Maybe things like this take time. What are your thought on the subject? I love to hear your input.

Hoe implementeer je Socialwok in het Basisonderwijs?

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 12 Sep 2010 14:53:00 +0000

In het basisonderwijs ben je toch een beetje een eenling als je spreekt over het feit dat Google instant gelanceerd is. Dat je weet wat facebook is en dat je zelfs een twitter account hebt. Het lanceren van een microblogging platform wat de hoeveelheid mail moet gaan verminderen en de mate van kennisdelen vergroten lijkt daarom op onbegonnen werk.

Al meer dan een jaar ben ik aan het nadenken welk micorbloggingsysteem we moeten gaan gebruiken. De keus is gevallen op Socialwok omdat deze volledig geïntegreerd is met Google Apps. We hebben met ongeveer vijf man Yammer.com getest, maar het nadeel daarvan was dat mensen 'weer opnieuw' ergens anders een account moesten maken. Socialwok is gelinkt aan je google apps account en met dezelfde layout als je gmail, lijkt het een onderdeel van je apps omgeving.

De software draait en alles staat klaar. Maar hoe krijg je een team zo ver dat ze het nut zien van microbloggen. Het is socialsoftware en hierbij geldt net als bij Google Wave dat als jij de enige bent die het gebruikt, het geheel zinloos en erg eenzaam aanvoelt. Een collega keek er vorig jaar eens naar en mompelde 'dat lijkt op twitter.. dus niets voor mij'.

Ik denk me suf over dit onderwerp. Er blijft zo ontzettend veel kennis opgesloten in ieders hoofd en inbox van de mail. Zoveel wielen worden opnieuw uitgevonden. Ik heb dankzij twitter zoveel meer effectieve lessen gegeven, leuke spelletjes gedaan met de kinderen en meer nagedacht over onderwijs dan ooit tevoren. Datzelfde wil ik ook voor mijn collega's. Maar dan binnen de veilige muren van de school. Dat we delen wat we weten en elkaar kunnen helpen en adviseren.

Dit schooljaar moet het gaan gebeuren. Er is lang genoeg gewacht. Maar hoe...?

Vakantietijd = Fototijd

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 25 Jul 2010 20:42:00 +0000

running, originally uploaded by Kobus van der Slossen.

Ach en hoewel ik eigenlijk nooit zes weken vakantie neem, maar 'slechts' vier was het echter dit weekend al weer tijd om één van mijn hobby's op te pakken. Deze keer was het 'oefenen met photoshop'. De laatste keer dat ik daarmee iets heb gedaan moet haast vijf of zes jaar geleden zijn. Inmiddels staat youtube vol met handleidingen van hoe je het programma kunt gebruiken. Superfijn.

Deze keer geen verhalen over hoe ik kinderen iets heb geleerd, maar wel het resultaat van wat ik heb geleerd. Wat ga jij jezelf deze vakantie gewild of ongewild aanleren?

Fijne vakantie,
Kobus...

NED - SPA

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Wed, 07 Jul 2010 20:25:00 +0000

Vaderdagcadeau - 'wat hebben we er niet op gezet - top 5'

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sat, 19 Jun 2010 20:01:00 +0000

De kinderen hebben weer druk zitten knutselen voor vaderdag. Maar wat zet je nou op zo'n vaderdagcadeau? Hieronder een kleine selectie van wat we er vooral niet op hebben gezet.

#5
'Een moeder houdt altijd meer van de kinderen dan de vader. Want zij weet dat het haar kinderen zijn, voor het vaderschap bestaat geen bewijs.' - Euripides (480 v.Chr. - 406 v.Chr)

Waarom niet:
Achterhaald. Maar ja, in 480 v.Chr. hadden ze natuurlijk nog geen DNA test

#4
"Elke moeder hoopt over het algemeen dat haar dochter een betere man vindt dan zij heeft gevonden.. Maar ze weet zeker dat haar zoon nooit of te nimmer een vrouw vindt zoals zijn vader dat deed." - anoniem.

Waarom niet:
Iets teveel wijsheid om op zondagochtend te verwerken.
Niet leuk voor moeder.

#3
"Iedere man kan een vader zijn, maar alleen een speciaal iemand kan papa zijn." - Anne Geddes

Waarom niet:
Deze had gekund. Maar ik mag Anne Geddes niet.

#2
"Een vader is een vent die in zijn portemonnee een foto van zijn kinderen heeft zitten op de plek waar eerst nog geld zat" - anoniem.

Waarom niet:
Vind ik zelf erg grappig, maar bij enkele gezinnen is het helaas echt zo gegaan.

#1
"Bij de tijd dat een man realiseert dat zijn vader misschien toch gelijk had, heeft hij vaak al een zoon die denk dat hij ongelijk heeft" - Charles Wadsworth

Waarom niet:
Zie #2

Wat kunnen meesters en juffen beter niet op een vaderdagcadeau zetten? Weet jij er nog een?

Reblog Trendmatchers: "Waves gebruiken in het onderwijs"

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 13 Jun 2010 20:39:00 +0000

Aangezien Willem en ik binnen dezelfde wave de mogelijkheden van Wave binnen het onderwijs verkennen, leek het mij wel gepast om de wave ook op mijn blog te zetten. Laat vooral wat van je horen.

De Moezel. Zoete, droge én rode wijnen.

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 13 Jun 2010 15:30:00 +0000

In the wineyard, originally uploaded by kobusvanderslossen.

Zomaar midden in het schooljaar lazen we over een wijnreis. Een tweedaagse reis langs de Moezel, waarbij u werkelijk alles leert over dit bijzondere wijngebied. Ik weet niets van wijn, ik drink het alleen. Dus het kan geen kwaad om daar iets meer over te leren.

Dus je weet nu alles van wijn? Nee, dat niet. Maar ik ben wel een heel stuk wijzer geworden. Ik wist natuurlijk al dat Moezelwijn per definitie zoete witte wijn is. Toch?

'Dat was vroeger zo', zei vinoloog Ellen Dekkers ons. Zij bracht ons van wijngaard naar wijngaard en vertelde ondertussen aan een stuk door over wijn en alles daaromheen. En was niet Ellen aan het woord, dan was het wel een van de wijnboeren die vol overgave vertelden over hun bijzondere beroep.

Ik had nog nooit van Ellen Dekkers gehoord. Zij had daarentegen ook nog nooit van mij gehoord. Waarom deze reis? "Ik wil dat de mensen weten dat het ouderwetse imago van de Moezel achterhaald is. Het zijn vooral jonge mensen die daar heerlijke wijnen maken. Daarom ook deze reis. Gericht op jonge mensen."

Ik was met mijn begin dertig de jongste van het hele stel. De een na jongste reisgenoot was dertig jaar getrouwd. Het plannetje van Ellen om dus vooral jonge mensen moezel te laten drinken was op dit punt bijna helemaal mislukt. Er was wel een heuse Ellen Dekkers fanclub aanwezig. Enkele van hen gingen al voor de zesde keer mee op deze reis. Zowat elk wijngebied in Europa was door hen al bezocht.

Plechtig hadden alle reisgenoten aan de wijnboeren en Ellen beloofd om voor ambassadeur te spelen. Reclame te maken voor de nieuwe generatie wijnen uit de Moezel. Zowel de zoete wijnen, maar vooral ook de droge en rode wijnen uit dat gebied.

En jullie? Drink je überhaupt ooit wijn? Of ken je Ellen Dekkers? Lees je haar werk?

Politiek Uden massaal op twitter?

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 21 Feb 2010 21:30:00 +0000

Tijdens een zoektocht naar Udenaren op Twitter trof ik een niet te negeren groei. Wat is er aan de hand?

De titel van dit stukje is ietwat misleidend, dat geef ik direct toe. Het valt op dat twitter inmiddels mainstream aan het worden is. Het wordt ingezet voor tal van zaken. Bijvoorbeeld het opbouwen van - laat zeggen - je politieke netwerk.. ik noem even een zijstraat.

Ik kan me herinneren dat ik anderhalf jaar geleden op zoek ging naar lokale twitteraars. Ik wilde wel eens zien of ik de enige Udenaar online was. Dat leek me sterk. Dat was niet zo. Ongeveer een half jaar geleden trof ik drie tot vier andere Udenaren. Maar van de week viel ik hier bijna van mijn stoel af. Uden Twittert. Massaal.

Wat is nu het verschil? Is het zo dat meer mensen hun woonplaats in hun profiel zetten? Zeer waarschijnlijk. Er zijn er namelijk een heel stel bij die al jaren actief zijn op twitter. Waar zij eerst hun woonplaats beperkt hielden tot 'Nederland' staat er nu gewoonweg 'Uden'.

Het kan ook zijn dat ik deze keer gewoonweg grondiger te werk ging. Ook zeer waarschijnlijk. In het basisonderwijs hadden we immers carnavalsvakantie en twitter was deze week toch de nieuwsbron per uitstek. Ik was dus veel met twitter bezig.

Maar de grootste groei komt vanuit de Udense politiek. Vele nieuwe namen kwamen voorbij. Met een twitteraccount van nog geen week oud. Alsof - ik hoor ze het zo zeggen - alsof men in een partijvergadering heeft besloten: "Weet je wat.. We gaan twitteren"

De inhoud van deze politieke tweets gaan veelal niet veel verder dan 'we hebben fijn flyers uitgedeeld vandaag.' En de meeste van deze verkiezietwitteraars volgen enkel de mensen van hun eigen partij. 'Ons eige clubke' Hier en daar is er een die ook de tweets van de leden van andere partijen volgt. 'Keep your enemies close' of zoiets.

Hoe dan ook. Een interessante ontwikkeling. Wat zouden de effecten zijn van dit getwitter van de Udense politiek en zouden ze nou ook echt gaan 'crowdsourcen' zodat ik als eenvoudige 'leraar Kobus' in gesprek kan gaan met de Udense politiek... Ook na de verkiezingen.

Of zijn al die mensen dan weer net zo snel verdwenen als dat ze gekomen waren?

De Lijst

De vragen:
1. Zien jullie ook zo'n spontane groei van je lokale twitteraars?
2. Mag je alleen iemand in zo'n lijst zetten als hij/zij de woonplaats in zijn profiel heeft staan?
3. Denk je dat het nut heeft om nét voor de verkiezingen een twitterprofiel aan te maken?
4. Welke Udense politieke partij is het meest aanwezig op twitter?

A year ago on "Kobus van der Slossen"

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sat, 13 Feb 2010 10:37:00 +0000

Terwijl ik mezelf van mijn stoel ophijs na een lange carnavalsoptocht loop ik ietwat vermoeid naar mijn lokaal. Ik trek de serpentines van het raam en schuif wat met tafels en stoelen. Weg met alles wat mij ook maar enigszins aan carnaval doet denken en dat terwijl het nog moet beginnen. Ik ben geen carnavals-hater, die zijn er al genoeg. Nee.. ik denk vooruit. Want straks trek ik de deur van mijn lokaal dicht en ben ik van plan er een week niet meer te komen. Als we maandagochtend na de vakantie weer terugkomen zouden we al een halve week aan het vasten zijn. Laat ik mijn klas dus nog maar even opruimen, voordat ik naar huis ga. [lees verder]

Ambtenaar 2.0 beta

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 31 Jan 2010 12:47:00 +0000

Een hele poos geleden was ik blij verrast met het boek 'Ambtenaar 2.0'. Ik had erover gelezen op verschillende blogs en besloot eens een kijkje te nemen op de Ning van deze club gemotiveerde mensen. Niet lang daarna was ik overtuigd dat ik het boek wilden lezen. Een prettige bijkomstigheid was dat het gratis te bestellen was. Dat heb ik gedaan. Ik bestelde niet één, maar direct vijf exemplaren. En ik wist precies aan wie ik die exemplaren ging geven.

Inmiddels zijn we meer dan een half jaar verder. Een exemplaar zit permanent in mijn tas. Het tweede exemplaar ligt permanent op een zeer zichtbare plek in de koffiekamer van onze school. En de andere drie exemplaren zijn verdwenen in de tassen van andere ICT'ers van onze stichting, die er 'nog niet aan toe gekomen zijn'..

Kortom, een zeer teleurstellende ervaring. Eindelijk had ik 'zwart op wit' wat het nut van web 2.0 voor de basisschool kan betekenen. En het is NIET door mij geschreven, maar door een autoriteit die er verstand van heeft. Dat werkt in onze organisatie toch vaak nog extra motiverend. Toch blijft de kennis daar waar die nu is en lukt het mij niet om deze te verspreiden. Terwijl steeds meer organisaties, bedrijven en gemeenten de voordelen van dit 'nieuwe werken' omarmen of in ieder geval verkennen blijft het in mijn stukje onderwijsland akelig rustig.

Dit weekend zag ik dat 'Ambtenaar 2.0 beta' online staat. Het boek is als PDF te lezen en daar ben ik nu mee bezig. Het boek gaat verder waar deel 1 was gestopt. Ik hoop dat ik met de info van dit boek een gedegen beleidsplan kan schrijven. Een meerjaren plan wat niet alleen de software van bedrijven zal gebruiken, die lokaal op ons netwerkje draait, maar ook de verschillende (SaaS) web 2.0 diensten. Pas dan maak je volledig gebruik van de talenten en kwaliteiten van de software, de hardware en de MENSEN. Dit alles wordt met web 2.0 diensten prachtig bij elkaar gebracht. De nadruk komt weer bij de gebruiker te liggen en de computers worden weer hulpmiddelen en geen doelen op zich.

Intussen had ik zoveel berichten gelezen van de Ning van Ambtenaar 2.0 dat ik toch ook maar eens lid geworden ben. Ik hoop er snel meer voeding te vinden die ik kan gebruiken voor de implementatie van web 2.0 in het basisonderwijs.

Al met al hoop ik dat U - de lezer van deze blog - eens een kijkje gaat nemen op de Ning van Ambtenaar 2.0 of de boeken besteld. Wellicht heeft u eventuele goede tips heeft voor mijn te schrijven beleidsplan, waarmee ik mijn collega's kan prikkelen om de uitdaging aan te gaan.

Wees klaar voor de kerst: Vind hier het discussiespel.

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Thu, 24 Dec 2009 10:02:00 +0000

Ken je dat? Zit je tijdens het kerstdiner wat te praten en ergens een uur nadat je begonnen bent met het diner bedenk je eigenlijk dat het allemaal wel wat interessanter mag. Hieronder tref je het discussiespel. Gebruik een printer, een schaar en een pot en je avond kan niet meer stuk.

Het is alweer een jaar geleden dat ik het discussiespel hier op deze blog plaatste. Ik zag de afgelopen dagen een groei in aantal bezoekers naar die betreffende blogpost en bedacht dat het inderdaad een goed moment is om de voorbereidingen voor het spel te treffen.

De link naar de oude blogpost is hier: http://kobusvanderslossen.blogspot.com/2009/01/discussie-spel.html

De top 2000 op je Android Telefoon

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Tue, 22 Dec 2009 13:51:00 +0000

Het was even puzzelen, maar ik heb het voor elkaar. Ik hoor radio 2 nu via mijn Android toestel. Ik ben helemaal klaar voor de Top 2000.

1. Download van de Android Market het programma "A Online Radio" (van aor.leadapps)

2. Na installatie klik onder het tabblad Live op "Add Channel"

3. Voeg deze url in: http://shoutcast2.omroep.nl:8102/ (met dank aan Marcel van AndroidWorld)

Een hele fijne Top 2000 allemaal.

Over hoe Kobus zijn Picoprojector won...

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Fri, 06 Nov 2009 21:57:00 +0000

Ik las het op de blog van Pierre Gorissen. De spelregels trof ik daarna hier en hier.

SURFnet/Kennisnet geven gadgets weg.

Het was een wedstrijd. Wat zou jij doen met deze gadget? Er was wat onduidelijkheid of ik als medewerker van het basisonderwijs mocht meedoen. Gelukkig heeft Annet Smith goed opgelet en het is eigenlijk een beetje dankzij haar dat ik de stoute schoenen had aangedaan en dus een idee had ingestuurd. Harriet Damen had inmiddels toestemming verleend om de ideetjes die we hadden wereldkundig te maken.

Zo. Dat is nog eens een rommelige inleiding. Hieronder staat het idee dat ik had ingezonden. Ik had de review van Pierre over de Picoprojector gelezen en bekeken en had bedacht wat ik op onze basisschool er mee zou doen. Ik wist toen nog niet dat, ach, lees eerst maar gewoon het idee wat ik ingestuurd had.

Het idee
De toepassing die ik met de PicoProjector in het basisonderwijs zou uitvoeren is simpel, maar uitdagend voor de kinderen.

Een groepje kinderen gaat bewapend met de picoprojector gekoppeld aan een digitale fototoestel beginnen aan een zware uitdagende tocht door de school. Zij moeten een lange speurtocht oplossen.

Op de muren, vloeren en op het plafond zitten tal van aanwijzingen. Ook aan de onderkant van tafels, de binnenkant van kasten en zelfs op de toiletten hangen incomplete plaatjes waar geen touw aan vast te knopen is.

Op de picoprojector staat een serie aan plaatjes die werkelijk als de 'ontbrekende puzzelstukjes' dienen. Zo treffen de kinderen op het plafond boven de kapstok bijvoorbeeld een geheimzinnig bericht waarvan een flink aantal letters ontbreken. Met de combinatie 'projector en fototoestel' ga je alle plaatjes af die op het toestel staan om te kijken welke erbij zouden kunnen horen. Na het passen en meten door de projector te draaien en achteruit en vooruit te lopen of schuin op de muur te projecteren verschijnt de geheime boodschap aan de kinderen. De letters die worden geprojecteerd vallen precies in de lege plekken van het bericht. [spelling]

Aan de onderkant van de tafel in de hal treffen de kinderen een landkaart van Europa aan. Maar welk land ontbreekt? Wederom gaan de kinderen op zoek naar het bijbehorende plaatje en wellicht moeten zij weer draaien met de projector om het puzzelstukje te laten passen. [aardrijkskunde]

Vervolgens gaan de kinderen naar buiten en moeten zij precies 1 meter van de muur af staan. Ze projecteren een wit vierkant op de muur. De opdracht zegt: 'Dit is één vierkante meter. Tel alle stenen binnen dat witte vierkant'. Daarna moeten de kinderen schatten hoeveel stenen er zitten in een bepaalde muur van de school. [rekenen, meetkunde]

Tot slot krijgen de kinderen een erg moeilijke opdracht. Ze moeten een schat zoeken. De beginplaats is bij de w.c. Ze projecteren een filmpje via de spiegel op de muur, terwijl de anderen proberen te onthouden wat er wordt gezegd. In het filmpje zien ze hun eigen meester of juf. Die zegt: "loop de w.c. uit. ga dan die kant op. En ga daarna die kant op." De juf of meester zegt expres geen links of rechts, maar wijst met haar vinger de kant op die hij of zij bedoelt. Projecteren de kinderen het filmpje niet via de spiegel, dan lopen ze verkeerd.

Eenmaal aangekomen bij de schat treffen zij een doos met handpoppen en een cdspeler aan. De opdracht zegt: "film je eigen video clip" De cd speler wordt aangezet en de kinderen dansen met de pop voor de digitale camera. Eenmaal terug in de klas vertellen zij over de speurtocht en laten zij aan hun klasgenoten hun zelfgemaakte videoclip zien.

De PicoProjector neemt in dit geval de leerstof de klas uit. Kinderen gaan actief en fysiek aan de gang met de informatie uit de lesstof. Ze moeten 'concreet' gaan passen en meten en de denkstappen die zij normaal slechts in hun hoofd kunnen uitvoeren, worden met de PicoProjector op een uitdagende manier verschoven naar een nieuw soort onderwijs.

Het vervolg
Niet lang daarna kreeg ik een mailtje. Of ik niet in de gelegenheid was om naar de onderwijsdagen in Utrecht te komen. En of ik me dan rond half elf bij de stand van Kennisnet kon melden. Ik voelde de bui al hangen natuurlijk, dus was goedgemutst vertrokken die dag. Ik had een extra grote tas bij, want ik zou naar huis gaan met hele speciale gadgets. Ongeduldig stond ik al om kwart over tien bij het standje van kennisnet. Ik babbelde wat met Harriet, die niets losliet over waarom ik nou eigenlijk uitgenodigd was. Er verzamelde nog wat meer edubloggers en Pierre, Annet en Fons waren er ook bij. Gezellig. Er was ook wat pers aanwezig en de tijd kroop tergend langzaam vooruit. Harriet klom op een soort podium en klokslag half elf begon ze te vertellen over SURFnet en Kennisnet en waarom zij deze gadgets via deze wedstrijd de wereld in brachten. Ik luisterde maar half, want ik had mijn ogen gericht op de gadgets achter haar. Er stond niet één picoprojector. ER STONDEN ER WEL EEN STUK OF TIEN!!! Droomde ik? Ik kneep mezelf in de arm...

AU!!

Verdorie. Ik lag in bed. Alles gedroomd.

Claude Lévi-Strauss is dood

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Tue, 03 Nov 2009 22:14:00 +0000

Wie is er dood? Lévi-Strauss? Die van die spijkerbroeken?

Bijna goed. Claude Lévi-Strauss was een Franse filosoof. Hij is bekend geworden door zijn geschrijf over zijn bezoeken aan tal van stammen in de Braziliaanse tropen.

Een stukje geschiedenis
Rond 1750 is het in Europa erg populair om zowat alles in twijfel te trekken wat niet wetenschappelijk onderbouwd is. Het is belangrijk om alles eens grondig opnieuw te bekijken en vooral te beredeneren. Men trekt voor het eerst eens goed de wetenschappelijke gereedschapskist open en met het 'mes van de rede' wordt er gretig rondgezwaaid. Vele heilige huisjes sneuvelen en men maakt korte metten met de zogenaamde waarheid die slechts waarheid is omdat een of andere autoriteit zegt dat het zo is. Priesters, baronnen en andere hoogwaardigheidsbekleders moeten voortaan uitleg geven aan hun besluiten en verliezen hierdoor veel macht. De macht verschuift naar de intellectuelen. Deze periode noemen ze de verlichting.

Men is dol op proffessor spelen. Aan alles wordt gedacht. Niets ontsnapt aan het mes der rede. Jean-Jacques Rousseau kan zich niet vinden in deze stroming. Hij vind dat de wetenschappers die alles willen beredeneren voorbij gaan aan kunst, intuïtie en het gevoelsleven. Deze tegenbeweging noemen ze de Romantiek.

Een pedagogisch voobeeld?
Rousseau is een fijne vent. Hij schrijft tal van boeken over opvoeding. Maakt ondertussen een stuk of vijf kinderen bij een onschuldig lief meisje die hij doodleuk stuk voor stuk afstaat aan een vondelingenhuis. Voor die tijd een hele normale zaak overigens. Had je maar moeten trouwen.
Toch zijn zijn boeken over opvoeding populair te noemen. In een van die boeken beschrijft hij 'De Nobele Wilde'. Geïnspireerd door de vele reisverslagen uit die tijd beschreef hij het karakter van een niet-westers mens dat door zijn leven in de natuur nog Puur en Oprecht is. Het zijn de steden en de maatschappij die de mens verpesten.

Verlichting vs Romantiek
En daar heb je dus een filosofisch spanningsveld te pakken. Aan de ene kant heb je het verstand van de verlichting. Beredeneerd en wetenschappelijk. Aan de andere kant heb je de romantiek. Intuïtief en de wereld bekijkend vanuit gevoel.

Het bekijken van wilde stammen werd vooral in de 19e eeuw erg populair om te doen. Europa stortte zich massaal op elke vorm van samenleving die ze in de tropen maar konden vinden. Het bestuderen van zulke 'wilde stammen' had veelal twee resultaten.

De wilde stam was toch echt onderontwikkeld. Ze hadden geen elektriciteit en hielden zich bezig met vage rituelen en allerlei vormen van bijgeloof. Onze maatschappij is verder en dus beter.

De andere reactie was totaal anders. De wilde stam was puurder en nog "onverpest" door de moderne ontwikkelingen van de maatschappij. Ze stonden dichter bij de natuur en bleven dus ook dichter bij de essentie van het leven. Hun maatschappij is daardoor echter en dus beter.

En toen was daar Claude Lévi-Strauss
De Verlichting vs De Romantiek. En toen was daar Claude Lévi-Strauss. Die wist in zijn boeken met de scherpte van een wetenschapper de stammen te beschrijven, zonder ze te betuttelen of ze als 'Nobele Wilde' neer te zetten. Hij maakte de volken die hij onderzocht niet ondergeschikt aan zijn eigen maatschappij, maar maakte er ook geen bewoners van een paradijselijk oord van. Hij bekeek zowel de materiële waarde alswel de immateriële waarde van een stam.

Dat wat hij schreef las zo lekker weg dat hij er zelfs bijna een literatuurprijs voor gekregen had. Maar zijn boeken vielen in de categorie non-fictie en dus viel hij toch niet in de prijzen. Maar dat terzijde.

Lévi-Strauss heeft gepoogd de filosofie te bestuderen. Maar dat vond ie maar saai. Toch is hij gestorven als 'filosoof'. En dat is knap. Tevens heeft hij met zijn filosofieën een nieuw licht geworpen op etnologie en antropologie. Dat is OOK knap. Tot slot zou hij volgende maand 101 jaar geworden zijn. En dat vind ik al helemaal knap. Zeker als hij alle kaarsjes had uitgeblazen.

Claude Lévi-Strauss had dus niets met spijkerbroeken te maken, maar heeft ons wel een belangrijke les te leren:

De tropen houden je jong.. of zoiets.

Hou het simpel

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Mon, 02 Nov 2009 21:12:00 +0000

Mijn voornemen van dit schooljaar is: hou het simpel.
In de zomervakantie ben ik daar mee begonnen. Mijn plan was om een soort streep te trekken. Ballast te dumpen. Schoon schip te maken. Ik was geïnspireerd door tal van blogs over Getting Things Done, Lifehacking en boeken zoals 'Levenskunst' van Joep Dohmen en zijn artikelen in het filosofiemagazine.

Mijn leven was als een struik die alle kanten op groeide en nodig gesnoeid moest worden.

Eenvoud. Dat was het plan. Snoei weg wat er niet toe doet. Houd je hoofd leeg en dus klaar voor de dingen die er wel toe doen. Ik las Zen to Done en greep maar weer eens naar de Tao te Ching en las Lila van Robert m. Pirsig nog maar eens. Zes weken vakantie om een dikke vette streep te trekken en 'het vuil der jaren van me af te douchen'. Lekker.

Ik begon met weggooien. Veel weggooien. Daarna ben ik gestopt met mijn hardnekkige blogverslaving. Mijn hoofd moest immers leger en niet voller. Ik logde niet meer in op RSS Reader en heb maanden geen edublog meer gelezen. Ik stopte zelfs met het schrijven op mijn blog, terwijl ik daar juist zo'n plezier aan beleefde. Ik gooide een rem op twitteren en bracht ondertussen nog wat spullen naar de stort.

Toen was school weer begonnen. Al na een week lag daar mijn bureau weer vol met weet ik niet wat. Ook thuis werd het weer een bende en op één of andere manier zie je niets meer van mijn opruimwoede. Ik ging weer eens wat twitterberichten lezen en reageerde hier en daar. Toen ontving ik mijn google wave account en daar las ik dat er weer een edublogdiner gepland stond. Snel aangemeld, want die wil ik toch eigenlijk niet missen.

En hier zit ik dan. Mijn bureau thuis en op school een puinhoop. Mijn desktop vol met icoontjes. Mijn GTD systeem compleet overhoop. En tot overmaat van ramp is mijn hoofd alles behalve leeg. Ik heb er hoofdpijn van.

Op één of andere manier lijkt het me zo'n paradijselijk gevoel om vooral veel ruimte te hebben. Leegte. Om je heen, maar vooral van binnen. Herken je dat?

Ik geef de moed dus niet op. Ik begin gewoon opnieuw. Deze keer schakel ik mijn omgeving in. Wat zou jij doen om je leven simpeler te maken? Die vraag ga ik stellen aan mijn familie tijdens verjaardagen. Ik ga 'm stellen aan vrienden in de kroeg. Aan mijn collega's op school.

En ik stel de vraag ook hier. Op mijn blog. Waar ik veel te lang niet ben geweest.

Dus, wat zou jij doen om je leven simpeler te maken?

Google Wave Invites

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Wed, 23 Sep 2009 21:37:00 +0000

Mocht de kleine kans bestaan dat een niemandalletje als ik plots verwend wordt met een Google Wave account.. En ik heb 5 invites.. Aan wie van jullie moet ik dan een invite sturen?

Ik ga er namelijk vanuit dat het verspreiden van Google Wave net zo zal gaan als Gmail toentertijd.

Ik ben zo ontzettend benieuwd. Ik wil met mijn team direct aan de slag zodra Wave beschikbaar komt.

verwijst naar: Kobus van der Slossen (bekijken via Google Sidewiki)

Het grote onderwijs innovatie vraagstuk.

noreply@blogger.com (Kobus van der Slossen) — Sun, 21 Jun 2009 18:50:00 +0000

Als edublogger innoveer ik me suf. Ik pik de goede ideeën van mijn medebloggers en ik hoop op mijn beurt dat er iemand is of komt die iets heeft aan mijn geraaskal. Ik vertrouw erop dat ik bijdraag aan de wereld van het onderwijs.

Ik ben niet de enige. Ik noemde al mijn medebloggers die wellicht de eerste zullen zijn die deze tekst lezen. Hun commentaar motiveert. Wellicht dat mijn commentaar hen inspireert. Met al ons wederzijds geïnspireer.. zetten we echt zoden aan de dijk?

Zijn we werkelijk die koplopers in het onderwijs? Of is dat een persoonlijk geromantiseerd beeld wat ik in stand houdt zodat ik met een excuus kan blijven schrijven en twitteren. Soms vraag ik mij oprecht af, waar gebeurt het? Wat is de voorkant van die trein der innovatie?

Het onderwijs schijnt dringend innovatieve ontwikkelingen nodig te hebben. In deze tijd is het ergens logisch te denken dat deze ontwikkelingen via internet boven komen drijven. Maar op welke plek zal dat gebeuren? En moet je dit stimuleren? Kan dat eigenlijk wel? Dit alles is het grote ‘onderwijs innovatie vraagstuk’.

Ik zelf houd mijn blik gericht op de volgende hoekjes van het internet.

1. Edubloggers
2. Wikiwijs
3. Teachmeet
4. Conferentie Innovatiekracht Onderwijs

Edubloggers
Dit zijn de eenlingen. De schrijvers. De kleine selecte groep waartoe niemand zich echt wil of kan rekenen. Want de échte edublogger bestaat niet. Het zijn de schrijvers die over onderwijs schrijven en in een soort permanente roes van onvrede leven. De edublogger ziet altijd verbeteringen. Ze zien zelfs tekortkomingen in die schamele pogingen van anderen tot verbeteringen. De edubloggers hebben een soort gat in de markt gevonden. Maar ze zijn niet georganiseerd genoeg om het op te vullen. Willen ze dat wel? Een onverenigbare vereniging. De water-naar-zee-dragers en de roependen-in-de-woestijn. De edublogger is de koploper in een netwerk van volgelingen. En andersom.

Wikiwijs
Sinds de NOT2009 was daar ineens wikiwijs. Het innovatieplatform. Wikiwijs is vele malen opgesmukt en neergesabeld sinds het voor het eerst ter wereld kwam. Maar meer dan dat is het op dit moment nog niet. Het is vooralsnog een idee in de vorm van een blog. Het enige knappe eraan is de hype eromheen. Het belooft wat. Maar wat precies? Is het wikiwijs die de ontwikkelingen vanuit het veld kan gaan stroomlijnen? Of vind de echte innovatie toch elders plaats?

Teachmeet
Wellicht dat Fons van de Berg met zijn Teachmeet op dit moment diegene is die de het best doorheeft wat het onderwijs nodig heeft. Wat Fons tot twee keer toe voor elkaar heeft gekregen heeft bij veel edubloggers een gevoelige snaar geraakt. Haal de mensen van de NOT door een zeef en je houdt de Teachmeet over. Het neusje van de zalm uit innoverend onderwijsland. De TEDTALKS van onderwijs Nederland. Althans, dat zou het zomaar kunnen worden. Mijn zegen heeft het. Maar zijn die paar teachmeets genoeg om het beste van alle ideeën te verankeren. Blijven de teachmeets een persoonlijke hobby van een bedreven blogger of is dit slechts het begin van iets onvoorstelbaar briljants. Ik houd het in de gaten.

Conferentie Innovatiekracht Onderwijs
Tot slot houd ik mijn ogen gericht op het OC&W dat met een conferentie op de proppen kwam. De conferentie sluit precies aan op het onderwijs innovatie vraagstuk. Ik was er niet bij. Maar het verslag verraadt wat er die dag besproken is. Het wordt me duidelijk dat het onderwijs innovatie vraagstuk bloedserieus genomen wordt. Hier en daar schemert zelfs door dat zonder de briljante ideeën uit het veld, het onderwijs op zich in een soort ‘levensgevaar’ is. En oei.. ze komen zelfs met oplossingen. Spannend allemaal. Het verslag sluiten ze af met het advies dat juist de leiding in het onderwijs eens wat vaker over de schutting moet kijken.

Als ik deze vier grootheden in de smiezen houd, denk ik dat ik vroeg of laat lees dat er ergens een antwoord is gevonden op het onderwijs innovatie vraagstuk. In een eerdere blogpost heb ik al eens gerept over de kwaliteit van onderwijs. Ik ben en blijf zeer benieuwd waar de volgende slag geslagen wordt. Ik ervaar dit alles als zinnenprikkelend en hoop dat ik vanuit het basisonderwijs mijn steentje kan bijdragen. Sterker nog.. Ik hoop dat ik over een paar jaar kan zeggen.. “Ik zat bovenop die ontwikkelingen, toen werd uitgevonden hoe de onderwijsuitvindingen gestroomlijnd werden..”