puravida!

THAILAND: Bangkok (24/05/09 - 21/06/09)

2009-07-16T14:47:00.001-07:00

Bangkok

De rondreis zit erop. Een dikke maanden 7 met de rugzak, finito. Tijd vliegt gewoon, op het tempo van een straaljager, neen, een raket!

Maar het besef is er nog niet dat het nu al gedaan is, maar dat is het ook nog niet helemaal. Ik ga nog niet huiswaarts, dan wel een maandje leven en werken in Bangkok. Daar kan ik een paar weekjes als GIS trainster aan de slag op TeleAtlas Bangkok (voor even terug naar m'n vorige werkgever).
Het werk was intensief maar plezant. Training geven doe ik eigenlijk wel echt nog graag. Thaien gaan niet rap zeggen dat ze iets niet snappen of zo, heel voorzichtig altijd (als je met mensen werkt vallen de culturele verschillen nog des te meer op).

En ondertussen verbleef ik bij Aksel, een ex-collega en zijn vrouw Debo en hun kindjes, in hartje Bangkok. Het was er echt leuk vertoeven. En nu versta ik waarom men altijd zegt dat moeder/vader zijn een job op zich is! Maar een heerlijke job waarschijnlijk..

Hieronder een fotootje vanuit mijn raam in de gastenkamer,

Die laatste maand is gevlogen! Bangkok is een stad waarin je volgens mij kunt blijven ontdekken. Veel tijd heb ik daar niet meer voor gehad, dat zal voor een andere keer zijn ;-). Wel nog souveniertjes gekocht natuurlijk, op de misschien wel grootste markt van ZuidOost-Azie, de Chatuchak weekend markt. Dit is echt mijn ding. Wat ze daar allemaal verkopen! Zowel souveniers voor toeristen als huishoudgerief, als oude boeken, als kunstwerken, als vissen (daartoe ben ik zelf niet geraakt), noem maar iets, je vind het er. Immens gewoon! Gelukkig dat ik die maar de laatste dag ontdekte ;-).

En dan de vlieger op, huiswaarts deze keer. Bye bye Asia.. for now :-)

VIETNAM: Halong Bay & Ha Noi (21/05/09 - 23/05/09)

2009-06-30T06:12:00.002-07:00

Halong Bay

Halong Bay staat wel op ieders bezoekje naar Vietnam gepland: een enorme baai nabij de grens met China waarin ontelbaar kalkstenen eilanden liggen.
Eigenlijk toch sterk getwijfeld om er naar toe te gaan: wat ik al gehoord had was dat het enorm enorm toeristisch is: dat iedereen er de boot neemt en dat het dan ook het gebied enorm vervuild.. en de bergen rond Sapa waren zo mooi. Toch besloten om op onze laatste reisdagen naar de baai te trekken, in de gedachte 'je moet het toch gezien hebben'.

Aangekomen in Ha Noi van de nachtbus vanuit de bergen, zouden we eigenlijk diezelfde dag naar Halong Bay willen gaan. Maar beide weer quasi niets geslapen om de bus, dus we lassen nog een tussendagje Ha Noi in. Eerst uitgeslapen, wat rondwandelen en een bezoekje aan het museum van de revolutie gebracht. Opnieuw, een en al vechten, die geschiedenis van Vietnam.. tegen de Chinezen, de Fransen, de Amerikanen, de Khmer Rouge..

En dan volgde de studie: met welke touroperator gaan we naar Halong Bay? Er zijn er wel honderden in het centrum en zo te horen/lezen op fora, moet je toch goed opletten welke je kiest om waar te krijgen voor je geld. We stappen een paar touroperators binnen en uiteindelijk valt de keuze op een 2daagse tour met 'Oceantours' (leek professioneel, verzorgd en goeie commentaar op internet gelezen - bleek terecht achteraf).

De volgende dag 4 uur de bus op, om uiteindelijk aan de 'bootstop' aan te komen. Honderden boten liggen er aangemeerd, dit is duidelijk niet het hoog seizoen voor toerisme. Samen met 3 andere toeristen (Engels koppel en een fransman) , de boot op richting de kalksteenformaties.
Volgens de legende zijn die onstaan doordat een draak er in de zee landde en een deel van het land met zijn staart meenam en dit onder water liet verdwijnen. De minder fantasierijke variant spreekt van de invloed van wind en water op kalksteen..

Heel mooi, dat zeker, maar had me er misschien teveel van voorgesteld.

Met de boot stoppen we nabij een drijvend vissersdorp: de mensen leven hier aan de rand van de oceaan en gaan daar vissen. Een grote boot komt dan elke dag van het vasteland om de vis op te kopen en aan land te gaan verkopen. Wat een vissersleven!

In ons pakket zat geen grotbezoek, dan wel een kayaktochtje. Een fijne afwisseling van het bootzitten en zo kan je meteen ook wat dichter komen bij de rotsformaties.

En na het kayakken volgt een plonsje

We veranderen van boot en varen nog een paar uurtjes doorheen de eilanden, richting een prive-eilandje (Cat Ba) van de touroperator.

Onze allerlaatste daagjes op reis, dat mocht wel eens iets meer zijn ;-). We boekten een nachtje op dit prive-eiland voor een heel schappelijk prijsje, alles inclusief. En amai, het was de moeite! Een bijna prive strand, s'avonds een heerlijke 4 gangen menu.. en een zalige strandhut, gaan slapen en opstaan onder het geluid van de golven.. dit is leven!

De volgende morgen wacht de boot ons smorgens helaas al op. Na een 'all-you-can-eat' ontbijt laten we dit paradijsje voor wat het is. Troost: vandaag regent het, en zo vastzitten op een eiland in de regen wordt waarschijnlijk al rap saai.. op de terugweg varen we opnieuw temidden de duizenden eilandjes en nemen dan afscheid van de baai.

Ha Noi

Morgen hebben we de vlieger. Bert belgiewaarts, ik Bangkokwaarts.Nog een dagje dus om Ha Noi wat verder te verkennen.

Eerst naar het 'Ho Chi Minh Mausoleum. Hier ligt Ho Chi Minh, nog letterlijk: het lichaam van de communistisch held wordt secuur bewaard (a la Madame Tussaud) zodat ieder de held nog 'in het echt' kan zien. Zijn lichaam ligt in een grote granieten mausoleum die je kan gaan bezoeken, so we did. Een eeeeeellenlange rij schuift beetje bij beetje op. Hier komen wel duizenden bezoekers per dag: ook opvallend veel ouders met kindjes, die dit waarschijnlijk als een 'must-see' beschouwen.
Allemaal ferm goed georganiseerd. En beveiligd: door een metaaldetector, fototoestel afgeven, zakken afgeven. Je moet daarenboven met lange broek en lange mouwen binnen. En net voor het binnenkomen van de tombe staan een aantal soldaten in wit pak, te blinken in de zon.. in die hitte. Wel Ho Chi Minh, zo moeten u graag zien! -strave is wel dat Ho Chi Minh het liefst was verast, en nu ligt ie daar op alcohol..-

Ons volgend bezoek brengt ons naar de 'Temple of Literature': een tempel toegewijdt aan Confucius waar later ook de eerste universiteit van Vietnam in gehuisvest was. Hier liep de grote elite school, in een heel mooi architecturaal kader!

We gaan eten in een heel stylish restaurantje, uitgebaad door een NGO: KOTO (Know one - Teach one). Hier wordt je bediend door studenten uit families die het minder breed hebben. En lekker!!

Net voor het vertrek kopen we enkele souveniertjes en drinken een laatste Vietnamees pintje.. en dan het afscheid.

Tot over een maandje!

VIETNAM: Sapa & around (16/05/09 - 20/05/09)

2009-06-30T06:12:00.001-07:00

Sapa

Sapa is zowat de trekpleister van Noord Vietnam (samen met Halong Bay). Een stad temidden de bergen waarrond vele bergvolkeren leven die je kan bezoeken. We zagen een trekking in de bergen al helemaal zitten.

Helaas, dag dat we toekomen is het barslecht weer. En je zou hier prachtige vistas moeten zien, de wolken verstoppen ze voor ons..

Dus bezoeken we het stadje zelf. Op zich is daar eigenlijk niet zoveel te beleven. Wel restaurantjes en cafeetjes en zo en een mooi aangelegd park op top van de berg. In de straten zie je meisjes en vrouwen in traditionele kledij vanalles verkopen (juwelen, tasjes, kledij,..) . Ze komen van de bergdorpen in de buurt en proberen hier een centje bij te verdienen.

Een buffalo die het beu is op de rijstvelden?

En neen, deze vrouwen verkleden zich niet enkel voor de toeristen. Blij verrast is de regio toch nog authentiek is (ondanks het opkomende toerisme).

Op de markt speelt een man een wel heel apart instrument, heel simpel gemaakt uit bamboo.

Met dit slecht weer dus niet veel te doen. Iets gaan drinken, gaan tafelen, boekje lezen.. en.. ons laten verwennen met een massage en hot bath.. zaaaaaaaalig! (de Vietnamese massage vind ik persoonlijk veel aangenamer dan de Thaise, maar dat hangt misschien voornamelijk van de masseuse af)

En ondanks het echt slecht weer besluiten we toch een wandeltocht te boeken bij een van de vele touroperators. Goed bewapend tegen de regen vertrekken we de volgende dag de vallei in samen met een paar toeristen en een jong meisje als gids, die zelf uit een van de Black Hmong dorpen afkomstig is.

4 black Hmong meisjes vergezellen onze groep, ook om een centje bij te verdienen of iets te verkopen. Maar eigenlijk maakt dat niet uit. Het is best wel plezant dat ze meewandelen. Een van de meisjes wou me duidelijk persoonlijk begeleiden.. steuntjes over de rivier, steun bij glibberige wegen.. heel lief. Ze maakt zelf een mooi bloemwerkje voor me. Natuurlijk weet ik wel hoe de vork aan de steel zit, maar het blijft lief. Deze meisjes hebben eigenlijk niets, en zo'n bloemetje is dan eigenlijk heel goed gezien!

We wandelen op kleine modderige paadjes op de rijstterassen, de vallei in. Het werd een der mooiste wandelingen ooit!!!!!!!!!!Ik kon blijven fotos trekken!!!!

De eendjes profiteren mee van de rijstterrassen,

Buffalo van dienst om het land voor te bewerken,

Man en vrouw verplanten de rijst,

En overal waar je kan kijken: rijstterrassen..

Een middagstop voor een noodlesoepje, met onze 'begeleidsters' present!

In de dorpjes zelf valt echt op dat de mensen hier leven van de rijst. Geen gsm, geen tv, nee, ver van beschaving. Velen zullen waarschijnlijk nooit een moderne stad leren kennen (op Sapa na dan). Alles staat in teken van de rijst (die ze trouwens niet verkopen maar die puur voor eigen consumptie bedoelt is). Een nieuwe bijverdienste is het toerisme. Zo kan je als je wil bij gezinnen blijven slapen. In het dorp passeren we onder andere beeldhouwer die kleine beeldjes maakt voor toeristen die op wandeling zijn.

En de zon kwam erdoor. Zo een ongelooflijk mooi landschap!

Die wandeling ga ik niet rap vergeten. Hadden we geweten dat het ging opklaren, we zouden meteen voor dagen vertrokken zijn. Maar, hier kan het van dag op dag volledig omslaan..

Hier wil ik nog een tijdje blijven!

De volgende dag gaan we voor de 'Fansipan mountain': de hoogste berg van zuidoost-azie (3134m). Normaal wordt deze op een 2daagse beklommen, maar 'het is mogelijk op 1 dag'. En met mogelijks opnieuw slecht weer hadden we geen zin in een koude, natte overnachting op de berg. Eigenlijk raadde de touroperator het af (zelfs al konden ze er veel geld aan verdienen). Zo te horen had maar 1 vrouw dit ooit op 1 dag gedaan..
Maar we zouden ervoor gaan! Deze berg stond al lang op onze planning!

Afspraak om 5u smorgens met de gids. Een chauffeur kwam ons afhalen, samen met een andere Duitse toerist. Na een halfuurtje rijden en goed ontbijten beginnen we aan de stevige klim.
Onze gids was een Black Hmong jongeman en hield er echt een rap tempo in. Die Duitser was een jongeman, qua fysiek wel te vergelijken met Bert. Dus het werd tanden bijten.
De Duitser was een piloot-in-spe en heeft al veel gereisd. Heel sympathieke gast, uren aan een stuk gebabbeld (dat maakt de tocht ook wat lichter). En ondertussen vanalles teweten gekomen over verkeer in de lucht, over vliegtuigongevallen, over de pilootopleiding,.. een wereld die me quasi ongekend is. En jawel, zijn pa is piloot, en zijn ma.. was airhostess. Dus die cliché klopt ;-).

De top!
Volledig in de wolken, maar doel bereikt!!
en amai die sandwich heeft nog nooit zo goed gesmaakt!

In de afdaling toch wat tijd gemaakt voor fotootjes

Onze gids verzamelde naarmate we dichter bij het vertrekpunt waren alsmaar meer jonge bambooscheuten. Duur op de markt naar het schijnt..

De beklimming was goed doorbijten, maar best te doen eigenlijk. Rond 6u waren we terug in Sapa. En met een gids die zelf uit de bergdorpen komt, en die engels kan, vanalles teweten gekomen over het leven hier.

Dit is een prachtige streek. Eigenlijk zouden we hier veel langer moeten blijven. Maar binnen een paar daagjes wacht de vlieger en eigenlijk willen we graag Halong Bay, de andere trekpleister, ook wel eens een bezoekje brengen.
Dus de lange weg terug. Deze keer met de nachtbus.. goedkoper dan de trein, ja, maar we hebben er ons toch weer een beetje laten opleggen ('avondeten inclusief' etc. noppes..)

En hoe ze in Sapa varkens vervoeren, je moet het maar doen!

VIETNAM: Ha Noi (13/05/09 - 15/05/09)

2009-06-30T06:10:00.000-07:00

Ha Noi

Midden in de nacht aangekomen in Ha Noi in een busstation wat uit het centrum van de hoofdstad (onze bus had eigenlijk s'avonds moeten aankomen). Ja, en nu? Hele discussie met de motorbikemannen om toch een faire prijs te krijgen om in het centrum van het stad te geraken. Dit was wel de langste discussie ooit. Tja, midden in de nacht, als enige toeristen van de bus, een resem jonge mannen die geld wil verdienen, en je weet niet precies hoe ver het centrum is (en of de guesthouse gaat open zijn en dan wel niet volboekt..).
Uiteindelijk dan toch een degelijke prijs gekregen en aan een gesloten guesthouse de baas wakkergebelt. Zijn hostel zat vol, maar meteen belde hij iemand anders wakker die ons naar een andere guesthouse bracht. Dan nog een hele discussie gehad met de motorbikeman ('the price was per person..', terwijl we wel honderd keer op voorhand verduidelijkt hadden van niet.. Bert verloor bijna zijn geduld -gelijk had ie!)

Wakker worden terwijl het regent. En die eerste dag in Ha Noi bleef het zo maar miezerig weer. Het regenseizoen is dan ook van start gegaan. De Lonely Planet stelt een 'walking tour' voor in hartje Ha Noi, die we eens secuur gevolgd hebben. En wat een ongelooflijke drukte in al die smalle straatjes! We passeren de 'smidstraat', de 'grafsteenstraat' (waar dus jawel grafstenen worden gegravuurd), de 'schoenstraat', de grote kledijmarkt.. t'is eens wat anders met een 'voorafgeplande LonelyPlanet Wandeling'. Op zoek naar een stukje fruit zijn we er wel weer ferm opgelegd.. wij betaalden die mangosteen waarschijnlijk 10 keer zo duur als lokalen, maar wat kan je eraan doen? Afdingen hielp hier niet.

En Bert integreert zich al volledig!

En in een hoofdstad.. kan je lekker tafelen. Zelf je eigen springrolls samenstellen..mmm..

Later op de dag lopen we de kledingswinkels af. Bert op zoek naar een mooi hemd, ik op zoek naar een avondkleed (in Vietnam kan je relatief goedkoop kledij op maat laten maken). Maar met Bert om kledij? Helemaal geen goed idee.. ik ga er later in Bangkok best alleen naar op zoek.

Na een lange wandeling door de drukke stad gaan we s'avonds naar het water-poppentheater. Dit soort theater is eigenlijk lang geleden onstaan in de rijstvelden in Noord Vietnam, toen de boeren theater speelden met houten poppen in het water van de rijstvelden/in vijvers.
Nu bestaat er een 'moderne toeristenvariant' op. Waar de poppetiers (zie foto onder) letterlijk in het water staan en hun poppen voor het doek in het water verhalen vertellen. Poppen in de vorm van draken, slangen, mensen,... Met begeleidend live muziek met traditionele instrumenten. Eigenlijk wel eens de moeite, en zeker eens iets anders, zo'n 'watertheater'.

Perfume Pagoda

In een van de vele touroperators in hartje Ha Noi boekten we dagtrip naar de 'Perfume Pagoda' (een 2tal uurtjes rijden uit de stad). s'Morgens vroeg met een klein busje vertrokken richting het karstlandschap (wij gingen natuurlijk niet echt voor de Pagoda, maar voor het landschap). Eerst in een klein busje met andere Maleisische toeristen en dan in een klein roeibootje, op naar de pagoda.

Onderweg zagen we vissers die 'op electriciteit' vissen. Eigenlijk verboden in Vietnam: dat toestel dood gewoon alles wat leeft in een straal rondom, niets krijgt een kans.. maar kan me wel voorstellen dat het voor de vissers een makkie is..

En ja, het landschap beloonde!

De 'Perfume Pagoda' zelf is eigenlijk een tempel in een grot op top van een berg. Na een wandeling bergop in de hitte ontmoetten we de andere toeristen die allen de kabelbaan namen. Sportief kan je ze hier niet echt noemen, religieus daarentegen.. Dit is dan ook een pilgrimoord en eens per jaar ziet het hier zwart van het volk naar het schijnt. En in deze pagoda moet je komen als je kinderen wilt krijgen (ale, vragen om voorspoed wel te verstaan).

Een oude man had wel erg grappige duizendpoten gevangen. Rupsen die zich mooi tot een speelballetje konden omvormen!

Trein de bergen in, richting Sapa

Na de dagtocht naar de Perfume Pagoda nog net op tijd om diezelfde avond de nachttrein naar Lao Cai te nemen, een stadje in noordelijk Vietnam aan de grens met China. Van daaruit zouden we dan naar Sapa gaan, DE bergstad van het land.

En die trein, daar hadden we supergeluk mee. Voor een 2eklas ticket kregen we een 1e klas wagon. Veeeeeeeeel properder dan vele guesthouses die we al bezochtten ;-). Onze compañeros in de cabine waren 2 Vietnamezen waarvan 1 chefkok was in de Hilton.. 'cakespecialist' (hier had Elena moeten bijzijn)

VIETNAM: Muy Né, Hoi An, Hue (07/05/09 - 12/05/09)

2009-06-30T06:09:00.000-07:00

Muy Ne

Het stadje Muy Ne staat bekend als hét surfoord van Vietnam. Dit konden we dus niet missen ;-). Na een paar uurtjes buszitten komen we toe in een straat met ene resort na het andere. Prijzige dan nog, gelukkig is er eentje bij dat ons budget toeliet, zij het met tl-lampen en nul afwerking. Maar toch, t'lag aan de zee :-)

En zoals gevreesd... geen wind deze week. Bij aankomst in het stadje boekten we dan maar meteen een dagtrip met een jeep naar de zandduinen. En dat maakte het bezoek aan deze regio meer dan waard!

Samen met een een ander koppel huurden we een jeep met chauffeur die ons op onder meer naar de nabijgelegen zandduinen bracht. Een soort landschap dat ik nog nooit eerder gezien heb. Zand, zand en zand, met hier en daar kleine oases (waar paarden zaten te grazen). Aan de andere kant van onderstaande foto, een zicht op zee.

Sliding of the sand-dunes stond ook op het programma van onze gids/chauffeur

Na de zandduinen nog een visserstadje bezocht, en de 'red canyon'..

En zo brachten we nog bezoekjes aan een mooie rivier, aan de yellow canyon en aan een plaats waar fishsauce in grote aarden kommen werd 'gerijpt' (eigenlijk 'verrot'). En stinken!

Geen windsurf dus, maar wel echt mooie landschappen gezien, met de jeep in het zand, de wind in het haar..

Hoi An

s'Morgens vroeg aangekomen in Hoi An na een busrit waar we quasi geen oog dichtddeden. Gelukkig snel een toffe guesthouse gevonden en eerst wat geslapen.. gewoon te moe om wat dan ook te doen.
Dit blijkt een super gezellig stadje te zijn! Overal oude huisjes die in dezelfde trant zijn gebouwd, lichtgeel buitenaan, warm hout binnenin. We bezochten enkele van deze oude huizen met hun typische architectuur. De stad was vroeger een heel grote bekende haven in ZuidOostAzie en hier is dan ook veel handel gedreven, oa een keramiek museum getuigt.

En tempels! Veel rood en geel, veel Chinese invloeden, (te)veel wierook!! (onder: rode wierookstokken, met op het geel kaartje de naam van een schenker). Dit is toch iets nieuw voor me.

Hoi An is een heeeeel toeristisch stadje, maar daarom niet minder gezellig. Met overal restaurantjes, winkeltjes waaronder opvallend veel kleding- en schoenenmakers! En Bert had nog geen sandalen, dus langs bij een schoenmaker die op maat 2 sandalen aflevert, diezelfde dag konden we ze nog afhalen!

We pikken nog een optredentje mee van muzikanten met wel heel aparte instrumenten (echt 'mooi' vind ik het wel niet, beetje saai daarentegen)

En bij gelukkig toeval: het is net volle maan de eerste avond dat we toekomen! En bij volle maan viert het hele stadje een 'lichtfeest'! Iedereen maar dan ook iedereen doet op een gegeven moment de lichten uit. Ook ons tafeltje aan de rand van het water kreeg een kaarsje in de plaats. Zelfs de lantaarnpalen branden op kaarsen!

Iedereen zet vandaag een stapje buiten (opeens daalt het percentage toeristen in het straatbeeld drastisch). Er worden kaarsjes verkocht en dan op het water neergelaten in papieren bloemen. Jong en oud doet er aan mee! Ook wij kopen een kaarsje en laten het meedrijven tussen die andere honderden lichtjes op het water.

Het werd een ongelooflijk gezellig avond. Heel veel volk bij elkaar (er worden geen motos of zo toegelaten in de stad), hier en daar een optredentje.. als je van een 'feerieke stad' spreekt, dit is er wel een!

De volgende dag huren we een fiets en fietsen via kleine wegeltjes, tussen de rijstvelden richting zee. Onderweg passeren we vele palmsoorten, huisjes, ingenieuze visnetten, bootjes,...

Eenmaal aan de zee is er wind! En is er windsurfmateriaal te huur! Tja, rara wie direct op het water te vinden was?!!

Op het strand ontmoetten we een sympathieke hollander die ook wel wil leren surfen. Ik let -met mijn wonde- ondertussen op het gerief, met een goed boekje onder de parasol. Puur relaxen :-). s'Avonds spreken we dan opnieuw af met de hollander in een van de vele gezellige restaurantjes van Hoi An.

Hué

Lang getwijfeld om uit Hoi An te vertrekken, het is er zo gezellig -en niet zo drukkend gezien de motorbikes uit het centrum moeten blijven. Maar er wacht ons nog vanalles op op de reisroute naar het noorden. Dus dan toch de bus op richting Hué, een der culturele stadjes van Vietnam.

Maar met al dat buszitten, geen zin in musea/bezoekjes, wel in een beetje puur 'buiten' zijn. Dus in plaats van eerst de stad zelf te bezoeken huren we een motorbike richting Bach Ma National Park. Hadden zin in een goeie trek dus smorgens vroeg vertrokken. En een goeie trek is het geworden! Maar eigenlijk niet echt veel te zien, gewandeld op een mooi aangelegd pad temidden de bomen. Maar eens in de natuur wandelen zonder motorbikes/mensen in de buurt is al zo zalig. De regen deed ons helaas rechtsomkeer maken..

Op terugkeer brengen we een bezoekje aan de 'Thien Mu Pagoda'. Deze bhoedhistische toren is zowat het symbool van de stad geworden en is zeker een bezoekje waard.

Achterin ligt -weer eens- een tempelcomplex.. en vanuit die tuin krijg je opnieuw zicht op massa's graven die onderaan de heuvel liggen.

Die avond sluiten we af in een Indisch restaurant. En dat was gewoonweg het AAAALLERLEKKERSTE ETEN dat ik toe hiertoe op reis gegeten. Ook Bert vond het overheerlijk. Indische currys met naan (Indisch brood). Voeg daarbij een lekker wijntje en smaken!!!! Dit businesskaartje wordt bijgehouden..

De volgende dag bezoeken we eerst en vooral de citadel: een complex van gebouwen/tempels rondom een kilometerslange omwalling. Het is hier dat de emperors van de Nguyen dynastie verbleven (die het land regeerden gedurende een paar eeuwen tot 1945).

Bij het binnenkomen hangt een gigantische Vietnamese vlag op, ja, eigenlijk mogen de Vietnamezen best wel fier zijn: de Chinezen buiten gehouden, de Fransen huiswaarts gestuurd, de Amerikanen hun lesje geleerd, de Khmer Rouge overwonnen..

De citadel zelf bestaat uit een geheel van tempels, ceremoniezalen, huizen-paleizen van de (vader/moeder) emperors, een theaterzaal, grote tuinen met vijvers. Een stad binnen een stad bijna. Mooie staaltjes architectuur, in een heel aparte stijl!

We kochten een klein boekje waarin beschreven stond hoe het leven van de mandarijnen er aan toe ging. Wat hun alledaagse bezigheden waren (ceremonien, ondertekenen van documenten, het hof managen), hoe de verschillende relaties waren tussen de mensen die binnen de omwalling woonden (bvb. over de jaloezie tussen de concubines -'gezelschapsdames van de mandarijn'), over de hobbys van de emperors (jagen, theater,..) etc. Eigenlijk maakte het lezen van dit boekje het zoveeel interessanter. Maar het blijft toch moeilijk om je voor te stellen hoe het er hier echt aan toe ging..

Met de motorbike dan het strand gaan opzoeken. Aan de duinen ligt het er vol maar dan ook vol van de graven. Allemaal van die mastodonte gevallen.. of hoe je de duinvegetatie ook om zeep kan helpen. (btw: heel Vietnam ligt gewoon vol van de graven, kan ook bijna niet anders, het kende tot een paar decennia terug enkel oorlog)

Een korte wandeling op het strand, tussen de vakantiegaande Vietnamezen.. bij ondergaande zon.

Onderweg, busrit Hoi An - Ha Noi

Ha Noi wordt de volgende stop, op zo'n 800 km (!) van Hué. Immense afstanden af te leggen -en veel te missen onderweg-, maar dat is keuzes maken zeker.

Maar dan de keuze tussen dag- of nachtbus, amai! Na lang twijfelen dan toch voor een dagbus gekozen kwestie van iets te kunnen zien van het landschap onderweg (maar inderdaad een dagje te 'verliezen' - hoewel, als je toch niet kan slapen in een nachtbus). Blijkbaar reden voor toeristen enkel nachtbussen. Na heel wat rondvragen dan toch een dagbus kunnen bestellen.
En wat voor een!! Het bleek een 'slaper' te zijn die overdag reed, niet handig dus.. en daarenboven had ie veel weg van een 'ziekenhuisbus': geel/witte stapelbedden, en dan volledig gesloten -met airco- zodat alle mensen uren en uren in elkaars adem ademen. Nee, toch dat niet.

Het landschap vanuit het busraam was daarentegen echt de moeite. Overal rijst, rijst, rijst en nog eens rijst! De volgende keren wil ik dit per moto afleggen.. en het echt 'voelen'.. hieronder enkele fotootjes vanuit het busraam op hartje ruraal Vietnam.

VIETNAM: Saigon & Cu Chi (01/05/09 - 06/05/09)

2009-06-30T06:06:00.000-07:00

Saigon (Ho Chi Minh)

Op de -locale- bus van My Tho naar Saigon raak ik aan de praat met aan ouder Frans koppel dat reeds vele keren in Vietnam geweest is en die niet liever doen dan vertellen,vertellen en vertellen (en Fransen kunnen daar in het algemeen al goed weg mee). Niet veel naar buiten kunnnen kijken dus, maar wel heel wat tips gekregen voor bezoekjes.
De bus stopt ergens uit de stad en de taxi is veel te duur voor het ritje naar het centrum. Nu dat Frans koppel 'is hier wat thuis na zoveel bezoekjes' en stelt voor om de locale stadsbus naar het centrum te nemen (ik ging eigenlijk een mototaxi nemen maar die mensen bedoelden het zo goed en waren zo blij om wat uitleg te geven). Dus mee op de locale bus... nu wel op de verkeerde (had de Fransman misschien teveel vertrouwd op het feit dat ie 'op gekend terrein' was). Dus 2-3 uur in een locale bus gezeten in de outskirts van Saigon om dan uiteindelijk in hartje centrum toe te komen.. tja, niet druk maken zeker..

Op zoek naar een guesthouse blijkt weer eens dat grootsteden toch wel een pak duurder zijn. Ik heb mezelf een maximum van 6 dollar per nacht gegeven. Na wat zoeken krijg ik de hulp van een doofstomme dame die me meeneemt naar kleine kamertjes waar ik kan slapen. Nu haar eerste voorstel was echt wel te claustrofobisch, maar in het tweede kan ik me wel vinden: een kamer bij een Vietnamees gezin thuis, in een van de supersmalle steegjes van het centrum. Was echt wel de moeite, ik kon bijna niet naar boven met de rugzak op de smalle trap. En moest daarenboven altijd via hun 'living' (lees slaap/eet/kook/televisie/stapel ruimte van misschien 3 meter op 3). Maar was best wel sympathiek (de mama en de baby lagen dan ook bijna altijd te slapen in de 'benedenruimte'), helaas.. communicatie nihil.

De rest van mijn eerste dag in Saigon ben ik de stad gaan verkennen zonder ergens expliciet binnen te gaan/iets te kopen.. puur de sfeer opsnuiven van de hyperdrukke stad.

Stad van de motorbikes, hallucinant gewoon!!

Die motorbikes zijn echt wel de redding van het transport in Ho Chi Minh. Stel je voor dat al deze mensen een auto hadden! De motos kleuren gewoon continue het straatbeeld van de stad. En aangezien ze met zodanig veel zijn, en dus wat trager moeten rijden, is oversteken eigenlijk geen probleem.. Hoe dat hier niet meer botsingen gebeuren is onbegrijpelijk!

Saigon is misschien wel de drukste stad die ik al gezien heb (op Bangkok na). Overal winkeltjes, markten, straatstalletjes en volk, volk, volk!

Wanneer het begint te regenen besluit ik me eens te gaan verwennen.. met de beste chocomelk die ik al in maaaaanden gedronken heb!!! In 'tout les jours', een deftige franse bakkerij, een chocomelk van 3 dollar.. maar smaken!

Het doet deugd om terug in een grootstad te zijn en gewoonweg alles te kunnen doen.
s'Avonds besluit ik de cinema op te zoeken die ik op mijn wandeling toevallig was tegengekomen. Een Amerikaanse film waarvan ik de titel kwijt ben, in een oude cinemazaal die nogal stofferig rook en waar ik de enigste klant was samen met een ander koppel.. een gruwelfilm over een meisje die waanbeelden ziet en beetje per beetje haar familie uitmoord.. voelde me toch wel absoluut niet op mijn gemak in de filmzaal.
En dan buitenkomen.. nog niet bekomen van een film en dan opeens sta je weer in drukke straten van Saigon, een heel raar, onrealistisch gevoel..

De volgende dag is het opnieuw slecht weer. Ik bezoek binnenmarktjes die me keer op keer verrassen. Je acht het niet voor mogelijk wat ze hier allemaal verkopen (alles gewoo, you name it). s'Middags bezoek ik een heerlijk springroll restaurantje in de deftige buurt van Saigon. Simpel maar lekker! s'Namiddags staan een paar musea op het programma, oa het 'Ho Chi Minh museum'. Bij het bezoeken van de tentoonstellingen besef ik dat het hoog tijd wordt dat ik me wat meer verdiep in de geschiedenis van Vietnam. De Lonely Planet is van dienst.

Hartje Saigon aan de bekende Ben Thanh indoor markt,

Het postgebouw van Saigon, een impressionant bouwwerk
(opnieuw van de Franse kolonisatie maar mooi bewaard!)

s'Avonds ga ik wandelen in het stadspark. Ouders die met hun kindjes spelen, vrienden die een soort van 'pluimvoetbal' spelen, 'sportievelingen' die er snelwandelen, oude dametjes die op het bankje keuvelen, en onder 2 kioskjes zijn een aantal mensen aan het dansen!
Ik blijf een tijdje kijken maar wordt er al snel bijgeroepen voor een paar danspasjes in open lucht. Waarom niet eigenlijk. De Macarena, de lambada, de universelen.. was eigenlijk echt wel grappig!
Nog niet gesproken van de dansleraar een oudere man die wel ferm met zijn gat kon zwieren!

Met de danspasjes heb ik mijn afspraak met een Amerikaans filmmaker gemist die ik eerder die dag ontmoet had, tja..

s'Morgens, heel vroeg gewekt door luide muziek bij de buren (de huisjes plakken hier gewoon echt aan elkaar, de smalle steegjes van 1 a 2 meter vormen de 'oversteek'). Nog doodop en echt nood aan een rustig plekje om op het gemak wakker te worden. In een stad zoals Saigon niet makkelijk te vinden natuurlijk. Ik besluit om de bakkerij terug op te zoeken van de chocomelk.. en ga voor een heerlijk ontbijt: vers frans brood met vijgenconfituur en natuurlijk, een lekkere warme choco! Helaas staat ook de hier de muziek veel te luid.. is hier dan nergens een plekje waar het even rustig kan zijn?

De rest van de dag wat gaan shoppen (mijn kledij is eigenlijk echt voor de vuilbak), geinternet, rondgewandeld.
In het centrum centrum van de stad staan 2 rijen bruidmeisjes opgesteld. Dit moet heel rijk volk zijn dat hier kan trouwen. Ik blijf een tijdje wachten om de bruid, bruidegom en genodigden te zien binnenkomen via een gang van knap opgeklede meisjes..

Tijdens mijn gestaar komt ook een Australische man een kijkje nemen naar het trouwgebeuren. En al vlug slaan we aan de praat. Dit is een ontmoeting geweest die ik niet rap ga vergeten.
Deze man (in de 30 schat ik), die zijn eigen motorbike bij hem had, werkt hier een paar maanden per jaar (hij reist eigenlijk de wereld rond en werkt een paar maand in verschillende werelddelen). Na wat kletsen nodigt hij me uit om samen iets te gaan eten in een van de beste restaurantjes van de stad! Ik vertel hem meteen dat ik een 'budgettraveller' ben maar dat maakt niet uit. Wel zin in een toffe babbel kruip ik achterop zijn moto.

Totaal niet op mijn gemak, dat wel. De man had een serieus 'rambo-gehalte' -maar heel vriendelijke blik-, en ik had geen helm op, in dit verkeer! Not done eigenlijk. Als ik hem om een helm vraag wil hij meteen stoppen om een te kopen, maar dat was nu ook weer niet nodig voor dit een ritje. Met de gps op zijn moto geinstalleerd en met een grappig hoedje rondom zijn helm, op naar het restaurant: een buitenterras met overal 'ingebouwde vuurstellen' in de tafels! Echt wel gezellig. Hij bestelt vanalles en nog wat en de tafel komt vol te staan van de scampis, langoustines, allerlei vlees, okras, groentjes. En dan wordt het zelf kokkerelen op het midden van de tafel. Met een paar pinten erbij natuurlijk. Deze man is duidelijk een groot bon vivant!

Maar dat is niet alles. Hij blijkt ex-soldaat te zijn en heeft nu een eigen handeltje in wapens en ander legermateriaal. Met wie ben ik nu op schok?? Als ik over mijn 'bio'-achtergrond spreek en dat ik bvb liever niet teveel vlees eet etc blijkt duidelijk dat wij van een andere aardbol komen. En dan de discussies over wapenhandel, over oorlogen, over legers. Ik die daar nogal een extreem standpunt over inneem.
Maar eigenlijk is het misschien niet allemaal zo zwart-wit. Hij laat zijn wapens en zo bvb maken in Vietnam en verkoopt die in de VS, in Duitsland, in Thailand etc. En volgens hem draait het allemaal rond defense/controle... hij weet -zegt hij- perfect naar waar zijn wapens gaan (niet naar Myanmar bvb).
Ik moet bijna gaan geloven dat er een ook een positieve zijde aan de wapenhandel bestaat! Een paar uur gediscussieerd, maar beide heel open voor elkeens opvattingen. Zo zie je maar dat je alles van veel kanten kunt bekijken!
Na wat pinten brengt hij me -op aanvraag- terug naar mijn guesthouse, met de motorbike jawel (dus: ramboman, moto in Saigon, geen helm, pinten op.. hoe dom kan je zijn Leen). Dit was toch een heel lieve man, duidelijk met de 2 voeten op de aarde. En hoewel ik wel zin had in nog een pint te gaan drinken, wijselijk besloten om in bed te kruipen om Bert de volgende morgen te kunnen opwachten..

Die volgende dag vroeg op en verhuis van guesthouse. Ja, Bert in dat kleine kamertje op zijn eerste vakantiedag? Nee..
Dan de bus op naar de luchthaven waar ik een 3tal uur heb mogen wachten.. problemen met zijn visum aan de douane. Was ondertussen een 3tal maand geleden sinds zijn vorig bezoek aan Thailand, dus heel veel te vertellen. Lekker gaan tafelen en gaan wandelen.

De highlights van Saigon had ik overgehouden om samen met Bert te bezoeken. Onder andere het War Remnants Museum.. een groot museum vol 'herinneringen' aan de gruwelijke oorlog tussen de Amerikanen en de Vietcong. De Khmer Rouge waren onmenselijk, maar de Amerikanen die hier de oorlog gevoerd hebben evenzeer. De beelden die je ziet zijn onbeschrijflijk, je acht een mens gewoon niet in staat tot zo'n gruweldaden. Moorden, folteringen, verkrachtingen, agent orange.. De Amerikanen die zomaar eventjes komen vechten om toch maar dat communisme onder controle te kunnen krijgen, Amerikanen die eigenlijk niets te maken hebben met dit stukje van de wereld.. (nu wij moeten eigenlijk niet veel anders zeggen met wat er in Congo gebeurd is).

Ook het Reunification Palace staat bij de top-bezoeken van de stad. In dit paleis is een groot stuk Vietnamese geschiedenis geschreven. Paleis van de Franse gouverneur, van de zuid Vietnamese presidenten, het is hier dat de tanks van de communisten zijn binnengestormd en de 'rode overwinning' is uitgeroepen.
Het paleis zelf is een mooi staaltje architectuur met een ook wel stylisch interieur! En in de kelders was een heel communication centre uitgebouwd! Een oude mercedes getuigt van oude glorie.

De avond doorgebracht met een pintje en popcorn aan de fontein in een parkje hartje Saigon..

Cu Chi Tunnels

Om deze sight te bezoeken besloten we ons bij een daytour aan te sluiten. Aan toeristoffices geen gebrek in Saigon! Met een volle bus en sympathieke gids op weg naar de Cu Chi Tunnels (30 tal km uit Saigon). Dit tunnelnetwerk is een staaltje oorlogsstrategie gebruikt door de Vietcong om controle te krijgen over de regio gedurende de Amerikaans-Vietnamese oorlog. Meer dan 250 km ondergrondse tunnels, met leefruimten, keukens, vergaderzalen,.. (hieronder een doorsnede).

Enorm smalle gangen met allerlei 'speciaalkes' (bvb om de geur van de keuken te verspreiden werden speciale 'uitlaatgaten' voorzien). Voor toeristen zijn de gangen een beetje verbreed, je kon er nog net in met een beetje wriemelen!

En dan de vele boobytraps, je wilt echt niet bij de amerikanen gezeten hebben die hiernaartoe zijn uitgestuurd! De Vietnamezen, een ferm volkje..

Dit alles in een echt bush-omgeving. Ik probeer me in te beelden hoe het hier moet geweest zijn.. met al die die traps, de ondergrondse tunnels, met gecamoufleerde soldaten, met spionnen aan beide zijden, in de gietende regen, in de hitte,..

En de Vietnamezen vonden overal iets op: opdat hun voetsporen hun niet zouden verraden, deden ze schoenen aan waarvan een van de 2 in de omgekeerde richting wees. Enige bijkomstig probleem bij de VC-schoen: de Amerikanen konden de Vietcong wel nog onderscheiden van de andere Vietnamezen door het verschil in gebruinde oppervlakte..

En Bert moest natuurlijk ook even soldaatje spelen. Hoewel spelen, met een oorverdovende M-x.. die ex-soldaten moeten nu gewoon allemaal doof zijn!

VIETNAM: Mekong Delta (24/04/09 - 30/04/09)

2009-06-30T06:04:00.000-07:00

Eerste daagjes in Vietnam: Chau Doc

Gisteren toegekomen in Chau Doc na de motorit langs vele kanaaltjes, drukke straten, langs rijstvelden..
De eerste avond rondgewandeld in het drukke stadje en me opnieuw laten verwonderen door wat ze hier allemaal op de marktjes verkopen, door de mensen die er toch weer heel anders zijn, door de Vietnamese hoeden die het straatbeeld kleuren, door de enorme drukte van kopen en verkopen, door het verkeer (zowel op als naast het water), door de duidelijk hogere levensstandaard dan in Cambodja. Ja, een grens is echt wel een grens op vele vlakken.

Diezelfde avond aan de praat geraakt met een oude Cambodjaanse man 'Djong' die zijn sigaar aan het roken was in een klein open cafeetje.. bleek een zeer boeiend persoon te zijn! Hij heeft de Khmer Rouge periode meegemaakt, is dan naar Vietnam gekomen om er te leven en werken, probeerde zich zo goed mogelijk aan de Vietnamese levensstijl aan te passen.. een man met verhalen!
En hij sprak echt goed Frans (heeft ook de franse kolonisatie meegemaakt). Na heel wat gepraat wordt me duidelijk dat hij af en toe toeristen rondgidst in de streek, en ik zou niet liever hebben dan nog veel meer verhalen te horen. Maar ja, persoonlijke gids zou wat kosten.
Zijn voorstel: 'tu peux me payer ce que tu veux, je t'amenerai sur ma moto et on visite les villages, les marches flottants, les piscicultures etc.'
Super voorstel natuurlijk, maar niet gemakkelijk.. hoeveel zou ik hem geven?? Twijfel twijfel twijfel. Mijn voorstel was gelukkig ok (heb hem achteraf wel stuk meer gegeven).
De volgende dag dus met Djong op stap!

Naar de 'floating markets': hier wordt handel gedreven op het water! In de Mekong Delta draait alles rond water. Niet alleen de rijstcultuur, het transport, zelf de markten! Grote boten komen van andere steden in de buurt (of zelfs van Saigon) en verkopen in het stadje aan tussenhandelaars op kleinere boten, die dan op hun beurt verkopen in de stad. Er worden voornamelijk groenten en fruit verkocht, ook rijst en rijstproducten. Handig eigenlijk! De meeste 'verkoopsboten' hebben een lange stok aan de boot hangen waar hun 'koopwaar' hangt, een beetje als een herkenningsvlag.

Van groot naar kleinhandel,

Tijdens de boottocht brengt Djong me ook naar een van de vele viskwekerijen. Dit zijn huizen die op het water drijven en onder de huizen worden de vissen gekweekt in grote netten. Slim gezien! Wanneer Djong de vissen voedert in een 'gat in de vloer', blijkt het er te krioelen van de vissen!

Wat verder, op weg naar een islamitisch dorpje, kom je wel de rasechte vissers tegen. Amai! Die mannen zwemmen gewoon onder water met harpoen in de hand (in de nabijheid van de viskwekerijen, want wilde vissen willen meeprofiteren van de voeding die de vissen in de netten krijgen). Echt ongelooflijk. De mannen moesten ermee lachen dat ik er maar niet genoeg van kreeg om hen te zien vissen!

Een bloemenveld aan de rand van het water,

Mooie eenden op de markt (die hier helaas dikwijls op het menu staan..)

Daarna neemt Djong me mee voor een mototrip in de rijstvelden. En op zich was de mototrip de moeite, maar de verhalen en uitleg die hij gaf was dat nog veel meer! Iemand die zelf nog jaren in de rijst heeft gewerkt, die kan het dan ook maar al te goed uitleggen hoe het juist zit (en alles draait hier rond rijst, het is DE rijstkom van zuid-oost-azie). Zo wordt bijvoorbeeld op sommige velden 1, 2 tot 3 keer per jaar rijst geoogst, afhankelijk van de waterhuishouding. Overal liggen dijken om het water voor de rijst vast te houden, maar dan zijn er ook weer pompsystemen die in het regenseizoen het teveel aan water wegpompen.
Het was trouwens maandenlang geleden dat ik nog groene rijstvelden gezien had, aangezien ze hier in de Mekongdelta, dankzij de overvloed aan water, in deze periode van het jaar ook kunnen rijst telen (in tegenstelling tot Cambodja, Thailand etc maar dikwijls maar 1 of max 2 oogsten per jaar mogelijk zijn). En dan heb je nog de vele soorten rijst... dit is weer een verhaal op zich..

Een der vele kanalen,

Djong op de moto, tussen de rijstvelden.. een man die ik zeker niet rap ga vergeten!

We gingen dan op theebezoek bij familie van hem. En dan cruisen we over vele dijkjes naar Chau Puc, een dorpje dichtbij de Cambodjaanse grens dat door de Khmer Rouge bijna helemaal uitgemoord is (de Khmer Rouge wou de Mekong Delta immers terug bij Cambodja net als dat eeuwen geleden het geval was - die vele moorden zijn een van de hoofdredenen waarom de Vietnamezen een eind hebben gemaakt aan het Khmer Rouge tijdperk). 3000 mensen zijn hier vermoord op brutale wijze, een gruwelmonument van schedels getuigd..

Onderweg echter passerenn we wel een heel speciale plant: de dragonfruit. We stoppen aan het huisje en Djong vraagt wat uitleg aan de boer. Blijkbaar hebben we geluk, want veel staat de plant niet in bloei.

De boer, een taaie pezige man, in zijn ogen lees je gewoon dat deze man al vanalles heeft meegemaakt. Hij wil met me op de foto (die ik nog steeds naar hem moet opsturen - via mijn gids dan)

Een der vele aquaducten,

Een 'rijsttrilleur' (of hoe noem je dit),
mijn gids maakt een praatje met de boer en al vlug krijg ik de hele uitleg van hoe dit beestje werkt,

Jaja, het kaf en het koren..

Na een mooie mototocht en heel wat gesprekjes achterop de moto van Djong, rijden we naar de 'Sam mountain'. Een van de weinige bergen in de streek (met wat dacht je, een bijhorende tempel natuurlijk). Vanop de berg krijgen we een mooi uitzicht over de vele kanalen, de rijstvelden, van de stroken huizen die langsheen de kanalen zijn aangelegd.
Na wat aandringen krijg ik Djong toch overhaald om een pintje te drinken. En samen genieten we van de onderstaande zon.

En nee, de 'gidsdag' was nog niet om! Hij brengt me naar een van de grootste tempels van de streek. Een heel andere stijl van wat ik al gezien heb. Maar opnieuw een drukte van jewelste van gelovigen die komen wierook aansteken, lotussen geven aan de beelden, gehurkt bidden voor alle mogelijke beelden..

Onderweg vertelde Djong me dat zijn vrouw 'paranoia' is. Dat ze eigenlijk volledig gek geworden is en dat hij continu voor haar moet zorgen, dat ze nooit naar buiten gaat, naar de markt gaat.. Hij heeft een zoon en dochter maar die wonen in Saigon dus de mama moet daar hele dagen alleen zitten. Ik vraag hem of ik haar mag bezoeken. Naar het schijnt krijgt ze niet zo graag bezoek maar hij wilt het haar wel eens vragen. De telefoon wordt naar me doorgegeven en ik vraag of ik eens een bezoekje mag brengen. Meteen neemt Djong de telefoon terug en het is ok, ze is blij dat we langskomen! (blijkbaar niet omwille van wat ik gezegd heb -want later blijkt dat ze geen frans/engels kan, maar blijkbaar stelde mijn stem haar gerust).
Dus s'avonds laat rijden we naar het miniscule huisje van Djong. En dit vergeet ik nooit: dit huisje (1 kamer) was helemaal leeg: in de hoek stonden een paar kartonnen dozen met gerief. Het enige dat was uitgestald waren een rijstkoker en wat voedingsdozen... Djong slaapt blijkbaar gewoon op de vloer (en zijn vrouw op het matje). En dan komt de uitleg:
'gezien mijn vrouw 'paranoia' is en af en toe aanvallen krijgt -wild beginnen roepen en zo- zijn we al zoveel keer moeten verhuizen omwille van de buren, dat ik het nu niet meer de moeite vind om alles uit te laden..' dit acht je niet voor mogelijk.
En die vrouw, die zag er eigenlijk heel normaal uit, ik weet nog steeds niet goed wat je onder die 'paranoia' zou moeten verstaan.

De volgende dag besluit ik verder te trekken, dieper de delta in, naar Rach Gia. De bus was een optie, maar Djong stelde me voor om met de motorbike te gaan. Voor een belachelijk bedrag reden we een 3tal uurtjes langs de rijstvelden, langs kanalen, over vele bruggetjes, langs smalle wegeltjes waar geen auto tussen geraakt..

We stoppen even bij pottenbakkers, en na het bezoekje krijg ik prompt 2 potten cadeau van een lachend oud vrouwtje!

s'Avonds trakteer ik Djong op een klein restaurantje. 'Vegetarisch', dat vond ie heel raar.. Het was ondertussen al 11 u s'aovonds en Djong moest nog terug. Ik stelde voor om hem een overnachting in de guesthouse te betalen zodat ie de volgende morgen bij daglicht huiswaarts kon. Eerst een duidelijke nee nee, maar uiteindelijk hem overhaald (en over 3 dollar per overnachting kan je niet vallen).

In Rach Gia de marktjes bezocht, een soort van kerms, de haven, maar eigenlijk valt hier niet veel te beleven. Opnieuw trouwens geen enkele toerist te vinden, maar dan ook geen 'to dos of to sees'. Oorspronkelijk zou ik de boot de volgende dag nemen maar ik wou verder, dus -na een lang verhaal van zoeken- de bus op, richting Camau!

Camau

In Camau blijk ik in nog een grote stad aangekomen te zijn, maar deze keer vind ik echt niemand maar dan ook niemand die Engels/Frans spreekt. Jeezes. En ik koos dan nog expres de guesthouse die als nummer 1 in de Lonely Planet staat (meestal een garantie dat je andere toeristen tegenkomt). Opnieuw naar de markt waar weer vanalles raar te koop staat en ik kom heel lieve mensen tegen (helaas moet alles hier met lichaamstaal). Ik krijg opeens zelfs een mango cadeau van een van de marktkramers, dit ben ik nog nooit tegengekomen! En zo'n heerlijke zoete mango.. mmmm..

Een aantal kindjes op de markt, het foto-apparaat trekt aan,

Ik besluit om naar de 'toerist office' te gaan en daar eens te luisteren. Blijkt dat het gesloten is, maar een man op een terrasje nabij het toerist office roept me bij hem. En hij spreekt Engels!!!
Een man in sjieke zwarte broek en hemd, ja dit is een businessman. Hij vertelt dat hij mee-verantwoordelijke is voor de bouw van een resort in het stad maar dat ze nog wachten op toestemming van de regering. Dus heeft ie alle tijd zegt hij, om me rond te leiden. Dit kon niet beter uitkomen! Achterop zijn brommer bezoeken we eerst de locatie waar het complex moet komen (hier komt een zoo, een zwembad, bungalows.. ben eens benieuwd). Hij haalt zijn pc boven en hij toont me de plannen. Dit wordt zo'n typisch Aziatisch vakantie-oord, maar dit zal zeker welgekomen zijn hier!

Vu (mijn kameraad) is lid van een 'English Speaking club' en hij vind het super dat hij zijn engels met me kan oefenen. Hij doet een aantal telefoontjes en een kwartier later zit ik met 4 Vietnamezen van de 'Engelse Club' aan een tafeltje. Ook zij willen hun engels eens oefenen. Duidelijk 4 vietnamezen van een hogere standing. Het wordt praatje over toerisme, over engels, over mijn reis.. en over hun jobs (als zakenman, als lerares, als accountant etc). Je moet mij hier eigenlijk eens zien zitten ;-)

En dan moet iedereen terug aan het werk en neemt Vu me achterop de brommer mee voor een tocht naar het 'U-Minh Forest': dit is een immens mangrovebos op een klein uurtje rijden van de stad. (2e grootste mangrovebos ter wereld, op het Amazonegebied na).
Als je dit via de klassieke weg zou willen bezoeken, kost je dit heel veel geld. Maar mijne kameraad kent blijkbaar een van de verantwoordelijken van het bos en na een bezoekje bij hem kunnen we er zo in.

We maken een tochtje in een kano doorheen het dichte bos. Maar eerlijk gezegd, zoveel zie je niet buiten bomen en bomen en bomen. Wanneer we even uitstappen voor 'een wandeling' door het bos, komen we niet verder dan een paar meter. Dit is gewoon zo dichtgegroeid dat je er met deze kledij niet doorkan!

Voor toeristen/controle op het bos, werden in het bos een aantal hoge torens gebouwd, van waarop je een zicht kreeg op dit immense immense oppervlakte van groene bomen, 360 graden, zover je maar kon kijken!

Vu stelt voor om de nog heel wat te bezoeken maar eerlijk gezegd begint hij wat op mijn zenuwen te werken (en stelt nogal veel 'vrouw-man-gerelateerde vragen'). Na onze rit (waar ik toch wel dicht tegen hem aan moest zittten omdat dat gemakkelijker was in de bochten), besluit ik die avond zelf nog de bus verder te nemen. Hier zou ik misschien wel een dagje langer gebleven zijn, maar had geen zin in histories.. dus back on the road! In een minibusje bij valavond naar Can Tho!

Can Tho

Can tho wordt even uitblazen. Ik ben terug in een toeristischer stadje beland dus ga eerst eens lekker Italiaans gaan eten :-). Hier zie je opnieuw wat toeristen in het straatbeeld en dat verandert zoveel! Veel meer engels sprekenden, alles georganiseerd, terug op adem komen dus.
Ik besluit een dagje eens 'niets' te gaan doen. Rustig gekuierd in het stadje, op naar de vismarkt, en langs de 'dijk' gewandeld waar een heel gemoedelijke sfeer heerst, internetten.

De volgende dag om 5u op want er staat een boottochtje op het programma. Samen met een Duits koppel en een Vietnamese (die perfect engels spreekt) hebben we een heel dagje op de boot doorgebracht!

Naar verschillende floating markets (gemotoriseerde en niet gemotoriseerde)
(hier kan je blijven fotos trekken),

Doorheen vele kleine kanaaltjes,

Een bezoekje aan de omliggende velden, aan de fruitbomen, aan de smalle straatjes waar de boeren leven. Onderweg probeert de Vietnamese me een beetje Vietnamees.. maar dit is echt onbegonnen werk. Zo zijn er bvb. 5 woorden die je hetzelfde schrijft maar die een andere betekenis krijgen als je anders accentueert... en ja, de basiswoordjes kende ik al dacht ik. Maar als ik 'hallo' uitspreek op mijn manier, betekent dat eigenlijk 'ik wil soep'!! Dus ik loop zo in de straten naar soep te vragen :-)!

Op de terugweg passeren we nog een 'terrasje'. Ale, een rustplaatsje voor toeristenboten. Een heerlijk verfrissende lemonjuice was wel welkom! En we kregen een paar slangen en schidpadden te zien. Deze dienen duidelijk als 'attractie', anders waren ze hier al lang opgegeten!

Bij thuiskomst bekijkt de Duitse man (dokter) mijn been en verzekert me er toch wel van dat dit een litteken blijft :-(. Ik ga nog eens lekker eten en besluit de volgende morgen verder te trekken naar My Tho, meer en meer direction Saigon.

My Tho

In My Tho ga ik niet snel mijn guesthouse vergeten: naast een superdrukke baan en met gebroken ruiten. Die oordopjes (en een beetje rum bij een boekje) redden de nachtrust!

Meer en meer toeristen, dus reizen wordt makkelijker en makkelijker. Ik kies voor een 'package tour' van een dag die mijn guesthouse me voorstelt. De 'package 4 islands' is the thing to do hier.
In een klein bootje, samen met een Vietnamees-Philipijns koppel terup 'op stap'. Eerst naar het 'honey-island', waar je honing kan proeven met een koekje en bananenwijn (de bijenkorven zelf kreeg ik wel niet te zien), een kanotochtje door de mangroven (eigenlijk stelt dit niets voor vergelijken met wat ik voordien heb gezien), naar 'coconut-island', waar je coconut snoepjes kan proeven en zien hoe die heel simpelweg gemaakt worden, en dan naar het 'zoo-eiland', jawel dit spreekt voor zich. En overal vakantiegangers, voornamelijk Vietnamezen die op weekend zijn en dit al klassieke uitstap zien. Best wel grappig eigenlijk.
Eens donker brengt de bootmadam me naar de 'vuurvliegjes plaats'. Ze was er speciaal vuurvliegjes aan het vangen voor me.. dat was nu ook niet de bedoeling..
Dit was me een echte klassieke 'visit-day', van 'attractie naar attractie', maar eigenlijk waren geen van de 'attracties' waaw.. (ik wordt teveel gewend waarschijnlijk)

Volgende dag up to Saigon, waar Bert 2 dagen later land (en waar ik eerst de bezoekjes wil brengen die hem waarschijnlijk niet zo aanspreken)

CAMBODJA: Kust & Pnom Penh (14/04/09 - 23/04/09)

2009-04-28T05:46:00.000-07:00

Na meer dan een dikke week in Siem Reap, zin in iets anders. Afscheid van Jacopo en richting kust! Plan: naar 'Koh Kong' (nabij de Thaise grens). En dit vraagt om een vol dagje transport..

Op de bus zit een Cambodjaans meisje naast me dat helaas geen Engels spreekt maar me in het wegrestaurant al te graag het eten van noodlesoep met muntblaadjes, bonen en chillie 'aanleert'. (klassiek dagelijks gerecht hier)

In Koh Kong kan ik diezelfde dag niet geraken, blijkbaar vertrekken die bussen enkel smorgens vanuit de hoofdstad. Maar geen zin om in Pnom Penh te blijven dus neem ik een bus die deels dezelfde richting uitgaat en stap -als enige- af aan de splitsing in de richting van waar ik naartoe wil. Dichtsbijzijnde dorp bij die splitsing = Sre Ambel! Motorbikes genoeg om mee te rijden. Off we go!

Sre Ambel

Ik ben echt wel in een vergeten gat beland. Aangekomen met de motorike spreekt niemand engels maar gelukkig kan ik overnachten in 1 van de 2 chinese guesthouses van het dorp. Bij een wandeling door het dorp/klein stadje, bots ik op de plaatselijke kermis. En als ik naar 1 meisje knik om een foto te mogen trekken komen er opeens een hele horde kinderen aangerend die mee op de foto willen! Lief toch..

En dan met een jongeman aan de praat geraakt (die een woordje engels spreekt en dat maar al te graag fier oefent met een buitenlandse). Vanavond is het Khmer New Year en ik wordt prompt uitgenodigd om samen met zijn familie te vieren! En die uitnodiging sla ik niet in de wind.

De familie woont in een klein straatje (vol met afval) naast de markt. Ik neem plaats op de mat op het 'terras' voor het huisje waar de diner volgt. De gastheer en gastvrouw zijn duidelijk blij met mijn bezoek!!
Ik stel voor om de drank te betalen en samen met mijn kameraad (in het geel op de foto onder, enige die engels kon) rijden we met zijn motorbike naar een winkeltje om drank. Een winkeltje op, jaja, 100 m van het huis, niets wordt hier tevoet gedaan, altijd die motorbike! We kopen voor elk 2 pintjes (voor de jongste 2 colas). Ik probeer duidelijk te maken dat het koude pintjes moeten zijn maar al vlug valt de euro/riel.. hier worden pinten met ijs gedronken natuurlijk! Dus eerst nog langs een andere shop om ijs dat eens thuis in stukken gekapt wordt op het terras.

De maaltijd: miesoep met vleesballetjes en groentjes. Ik laat de vleesballetjes links liggen maar de rest smaakt echt lekker! Dit is dan ook een feestmaaltijd voor hen! Veel gelachen dat zeker.. wat een ontvangst! En fier dat ze waren om een buitenlandse gast te hebben!

Samen met de mannen van het gezin keren we na de diner terug naar 'de kermis' bij de pagoda, waar het hele dorp bijeenkomt om nieuwjaar te vieren. De kermisattracties zijn dan ook iets universeel: de draaimolen, het 'schietkraam' (met pijltjes naar ballonnen schieten hier), de paardemolen, wat eetkraampjes en wat verder, jonge mannen aan het dansen.. 'the ladies are to shy'.. omgekeerde wereld?

Ik wordt keer op keer geintroduceerd aan vrienden van 'mijne maat' die ook een woordje engels willen spreken. Wat een avond!

De dag erop komt 'mijne maat' me halen aan het guesthouse: ik had -op aanvraag- immers beloofd aan de familie dat ik de volgende dag mee zou ontbijten. So I did. Samen met een paar vrienden gaan we dan 'op de koffie' in een van de vele koffie-cafes (met een tv die overal aanstaat) en brengen we een bezoekje aan de pagoda.

Het is nieuwjaar en voor de Khmer betekent dat meteen ook hun verjaardag, de gedenking van de doden en het offeren van voeding aan de monniken.

En wat voor een offers!!! De monniken kunnen dit nooit allemaal op!

Het scheelde niet veel of ik zat 'vast' in dit dorp: "please stay longer". Maar ik wil verder.. up to Koh Kong zoals gepland!

Koh Kong

Koh Kong is een stadje gelegen aan de kust dichtbij de grens met Thailand. Volgens voorbije medereizigers een heel mooie streek (vooral de eilanden/mangrovebossen in de buurt), op verkenning dus!

Eerst wat miserie met het zoeken van een guesthouse. Velen over budget tot wanneer ik dichtbij de markt een klein lokaal guesthousje zag dat er duidelijk van mindere categorie uitzag. Prijs overeen gekomen, ingechekt, bagage geinstalleerd om dan de bazin te gaan betalen. Bleek dat het het tienvoud moest zijn in de locale munt!!! (handgebaar is dus toch niet altijd een verduidelijkende hulp). Dus bagage weer ingepakt en terug in de brandende zon met de rugzak. Pfff.. uiteindelijk een zalig guesthousje gevonden, geen beesten in kamer, een klein raam jawel en een bijhorend gezellig restaurant met terras aan de waterkant. En vooral, ik ben er heel toffe mensen tegenggekomen. De keuze van de guesthouse heeft dus echt wel zijn invloed (op de nachtrust EN de compagnie).

Eerst gaan wandelen in het stadje, langs de markt, de echt vuile straatjes (overal afval), de vissershuisjes. Wanneer ik me wat verder in de 'vuile' wijk waag moet ik rechtsomkeer maken. Opnieuw honden die me niet graag zien komen.. en grommende honden, nee, dan doe ik liever twee keer dezelfde weg.

Het was daarenboven Khmer 'nieuwjaar' en naar aloude traditie wordt er hier met water in de straten naar elkaar gegooid en talkpoeder in de gezichten gewreven. Elk zijn tradities nietwaar.
Vele kindjes klaar aan de rand van de weg met plastiekzakjes gevuld met water, klaar om elke voorbijganger de volle lading te geven. Ook ik heb er aan moeten geloven :-)!! Revanche met mijn drinkwaterfles, jawel! Een klein jongetje kwam naar met toe met handjes vol talkpoeder, dus verder met witte wangen door de straten :-).

In de guesthouse ontmoet ik een oudere man, Paul, die hier blijkbaar al jaren woont en gepassioneerd is door de Irwaddy dolfijnen die hier in de monding van de rivier leven. Hij maakt me al warm voor een boottrip en wil me helpen organiseren. Wat later loop ik 2 sympathieke Franse kerels tegen het lijf (bij dat zelfde guesthouse) en zij zagen zo'n boottochtje naar de mangroven en de nabijgelegen eilanden ook wel zitten. Dus plannen gemaakt samen met de 'expert' Paul, die er zelf gedetailleerde kaarten van de streek bijhaalde en ons aan een van de beste 'bootmannen' introduceerde.

De volgende dag dan met een mini motorbootje op op het wilde water. Helaas was de 'beste bootman' misschien toch niet de beste... niet alle geplande stops bleken plots bereikbaar (? -omwille van het weer?).
Maar het was echt wel een heel mooi mangrovestreek. Naar t'schijn moeten hier ook veel vogels zitten (is RAMSAR gebied) maar met geen van ons is een 'vogelaar' dus hebben we er ook niet veel kunnen spotten. Waarschijnlijk ook niet het goeie moment van de dag uitgekozen.

Op onze rit passeren we langs verlaten stranden,

Onderzoeken we de visnetten van dichterbij
(die vol van de kleine visjes zitten - niet veel waard hier, voor de 'fishpaste')

Brengen we een bezoekje aan een visserskoppel dat samen de vangst binnenhaalt,

Gaat Manu voor de volledige modderdoop
(als je hier te lang op dezelfde plaats blijft staan zink je echt diep weg!)

Dan een stop aan de mangrovewalk. Midden in dit mangrovegebied hebben ze een een walkway aangelegd waardoor je niet zelf op en door de wortels moet kruipen om erin te gaan. Blijkbaar ook een favoriete plaats voor lokalen om een familie-uitstap te doen (en het was ook nieuwjaar natuurlijk)!

Varend voorbij de vissershuizen, mensen leven hier echt 'op een hoopje'.

s'Avonds nog een gezellige avond met het Franse gezelschap. Manu werkt voor een bedrijf dat microkredieten uitschrijft voor arme boeren en Kristof werkt als IT-leraar voor een NGO. Beide gebaseerd in de hoofstad Pnom Penh en beide heel enthousiast over hun werk! Afspraak terug in Pnom Penh!

De volgende ochtend toch een misrekening in dagen tellen (want moet nog op tijd om mijn visum voor Vietnam en op tijd het land uit), lang verhaal. Uiteindelijk op een bus blijven zitten naar Sihanoukville, DE strandstad van Cambodja.

Sihanoukville

In Sihanoukville zou ik niet lang blijven dus een guesthouse gezocht nabij het busstation. Geen mooie bungalow aan het water dus ;-). Ik bezoek de drukke stad, doe een poging om van hieruit mijn Vietnamees visum te krijgen (noppes), en dan to the beach!

'De strand-toeristenstad van Cambodja' had ik tevoren te horen gekregen. En inderdaad, het strand kleurde vol vol van de toeristen, maar dan wel van lokale toeristen! Met de vakantiedagen rond nieuwjaar komen vele rijke gezinnen blijkbaar naar Sihanoukville. En dat was eraan te zien.

Een ontspannende strandwandeling gemaakt. Er zelf inspringen is er niet van gekomen: 1. wat te doen met de camera en geld en 2. geen reservekledij bij: de vrouwen zwemmen immers allen met kledij aan!Niet enkel dit oud vrouwtje..

Bij valavond met geinstalleerd met een pintje in een van de vele ligzetels aan het strand. En genoten..

Een druk maar gezellig strand. Kinderen spelen met vuurwerkpijlen aan de rand van het water, grote families eten samen, een heerlijke zeebries..

Kampot

Niet van plan om in de strandzetels te blijven plakken besluit ik de volgende morgen een taxi te nemen naar Kampot op een 2 uurtjes rijden van Sihanoukville. In de taxi raak ik aan de praat met 1 van de barmannen van een hotel in Sihanoukville. Deze man krijgt welgeteld 1 dag per jaar vakantie! (vandaag dus, dat hij in Kampot zijn familie gaat bezoeken). Zijn zus werkt in Thailand, zijn broer in Maleisie, veel familiereunies zijn er niet. Ik krijg een uitnodiging om mee te gaan maar als dit echt de enige dag is dat hij zijn familie ziet moet hij zich daar toch volledig op focussen. Ik slaap in de plaats in een guesthouse van vrienden van hem in Kampot.. vrienden ok, maar de beste keus was het niet (lag wat verder van het centrum en s'avonds moest ik door donkere straten met grommende honden om mijn bedje te vinden. Gewoon goed doorwandelen en geen aandacht aan hen besteden is de boodschap..)

In Kampot huur ik een fiets en ga op zoek naar de grotten die vermeld staan in de Lonely Planet. Niet voor de grotten zelf natuurlijk, wel voor de mooie fietstocht door een vreedzaam ruraal landschap.

Op weg naar de grotten al vlug een jong gastje dat mij wilt 'gidsen'. Dit is de gewoonte hier naar het schijnt. Hij wijst me de 'schildpad', 'de olifant', 'de krokokil' etc aan in vormen de stalagmieten/tieten. Met een dikke portie 'willen zien' kan ik er misschien is er misschien wel wat van aan.

Op een avondwandeling kom ik voorbij een -zoveelste- trouwfeest (dit is naar t'schijnt de trouwmaand in Cambodja.. tja, periode voor de regens eraan komen (en voor het zaaiseizoen dus wat meer tijd). De trouwfeesten gaan hier meestal 'op straat' door, net zoals dit: een grote tent die de helft van de weg inneemt. Deze keer wel met verrassend -voor hier toch- kortgerokte danseressen die tot het grappige toe met hun kont bewogen. (en bedenk hier alle kleine -en grote- jongens bij die niet in de tent konden maar daarentegen perfect de kontjes van op straat konden aanschouwen ;-).

Pnom Penh

Opnieuw naar Pnom Penh. Een must want daar moet ik een visum gaan halen om Vietnam binnen te kunnen. Lang verhaal trouwens dat visum... in elk geval het is gelukt. Aangezien ik hier reeds een kleine maand geleden met Stefanie was heb ik nu de 'sights' bezocht die we de vorige keer hebben geskipped, oa het Nationaal Museum. Vol van de zandsteensculpturen, vele die eigenlijk in de Angkor tempels thuis horen. Interessant en vooral ook een mooi gebouw met prachtige binnentuin!

s'Avonds afgesproken met de twee franse gasten die ik in Koh Kong tijdens de boottocht had ontmoet. In een cafe van expats, jawadde. Australiers, Fransen, Duitsers.. er leeft hier echt een grote buitenlandse gemeenschap (met al die NGOs logisch natuurlijk). En veel jong volk. Studenten die een stage doen, mensen die na de studies vrijwilligerswerk doen, artiesten (fotografen) etc. Werd een gezellig avondje onder Frans gezelschap. En het is hier toch een mooi leventje zo te horen..

De dag erop er eentje dat ik niet rap ga vergeten: een volledig dagje het tribunaal van "Mister K" life gevolgd in het internationaal gerechtshof iets buiten Pnom Penh.

De 'hoofdverantwoordelijken' van de gruwels tijdens de Khmer Rouge periode leven nog en staan nu terecht voor een internationaal tribunaal (heeft wel alle internationale kranten gehaald denk ik). 'Brother number 1', Pol Pot dus, die hoeft het niet meer mee te maken, maar 5 andere hoofdpionnen van het regime zitten achter slot en grendel en wachten hun proces af. "Mister K", directeur van de befaamde S-21-gevangenis waar duizenden mensen zijn gemarteld/vermoord, staat net nu terecht. En iedereen kan dit tribunaal meemaken, de regering heeft immers gratis bussen ingelegd van het centrum naar het gerechtsgebouw. Dit was dus een unicum.

Vroeg de bus op (verrassend weinig lokalen, tja, het leven gaat verder zeker). Eens door de controle (cameras helaas verboden) kom je in een groot auditorium terecht, dat geeft op een enorme glazen wand waarachter het gerecht bijeenkomt. Aan mijn kant van het glas, de 'publieke ruimte', waren journalisten, geinteresseerde expats aanwezig (en natuurlijk ook wel lokale mensen -maar veel minder dan verwacht). Zelf zat ik naast een Franse studente in de rechten, die me helaas weinig bijkomende info kon geven over het reilen en zeilen van dit gerechtshof.

Aan de andere kant van het glas was het ook de moeite (van kostuums nog niet gesproken -dit is mijn eerste keer dat ik een rechtzaak meemaak): een tiental advocaten, 3 procureurs, een 6-8tal procureurs (van alle nationaliteiten), en daartegenover 2 advocaten (fransman en Cambodjaan) van de 'verdachte'. In het midden dan maar liefst 7 (!!) rechters: hoofdrechter was een Cambodjaan, daarnaast nog een paar nationaliteiten. Echt wel de moeite dus!

Bij het binnenkomen kregen we koptelefoon in de handen gestoken gezien het tribunaal zowel in het Frans, Engels en Khmer simultaan vertaalt wordt. Het begon helaas nogal saai: over het al dan niet toelaten van een document in het proces. Ver van de kern van de zaak, maar eigenlijk wel interessant om te zien hoe er zo 'geleuterd' kan worden rond 1 document. En dan een hele discussie over de vertaling: die zou blijkbaar niet zo correct verlopen en zo vraagt de advocaat van de beklaagde naar andere vertalers (dit alles wordt ondertussen vertaald door de huidige vertalers..). En die mannen kunnnen nogal babbelen amai. De 'overdreven' beleefdheid naar de rechters toe van de procureurs/advocaten kwam soms zelf wat belachelijk over : "Danku mijnheer de rechter om me aan het woord te laten" etc. Na een korte lunchpauze ging het dan wel tot de kern van de zaak en kwam de "verdachte" aan het woord (verdachte.. hmm.. iemand die zwaar de mensenrechten heeft geschonden ja). Over hoe hij directeur van de gevangenis is geworden, wat de relatie was tussen de verschillende hoofdfiguren van de Khmer Rouge. Een zware ondervraging door de rechters dus. Tegen 5u wordt het afgesloten, ja, stevige toebak is het wel. En dit hele process heeft een zwaar 'symbolisch' gewicht. Miljoenen mensen zijn gestorven, en -30 jaar te laat helaas- schiet er toch wat gerechtigheid. Aan de andere kant wel straf dat zo iemand een process verdient.. maar dat zijn dan weer de mensenrechten. Op de bus terug zat ik naast een jonge Amerikaans journalist die me gelukkig al heel wat meer uitleg kon geven (ie schreef oa artikels voor The Economist) . s'Avonds dan met hem en zijn vrienden een pint gaan nemen in een van de 'expat'-cafes. Was me een dagje!

Grensovergang Cambodja-Vietnam

Ik moet dringend het land uit, heb immers mijn Cambodjaans visum reeds met 1 dagje overschreden (-express omdat het in de Vietnam planning pastte). Nu die grensovergang was ook de moeite. Ik wou richting Mekong Delta en de perfecte weg ernaartoe is.. via de Mekong zelf natuurlijk.

Nu had ik voor een niet klassieke grensovergang gekozen en dat heb ik geweten. Eerst in een over over overvol busje tot het eerste stadje, dan een kleine wandeling naar een prive huis (?) waar achterin boten lagen die je naar de grensovergang konden brengen. Helaas niemand anders die die kant op moet. Na een dik uur wachten dan toch besloten om de boot alleen te huren (na zwaar afdingen). Een tochtje op een privemotorbootje dus. Eens aan de grenspost kom ik zelf eens rechtstreeks in aanraking met de alom gekende corruptie van het land: "35 dollar voor de overstay van mijn visum met 1 dag". En nu werd het bluffen.. In de Lonely Planet (van 2009) stond dat het maar 5 dollar kostte, dus ofwel waren de regels onlangs veranderd, ofwel waren deze mannen er mij zwaar aan het opleggen. Ik ging voor het eerste. Dus -zonder blozen jawel- "I checked it with the embassy of Belgium AND of Vietnam and both said it was only 5 dollars" (hmm, niets gecheckd eigenlijk). Dan opeens moest ik wachten op 'zijn baas'. Ook dit duurt weer een tijdje, en nadat die baas nog een telefoontje doet bleek dat deze mannen idd wat geld in de pocket gingen steken. "Ok, 5 dollar" "It is ok for now, but next time you will have to pay 35 dollar". Volledig belachelijk antwoord natuurlijk. Oeff, dat was gelukkig achter de rug.. ze konden me eigenlijk gelijk wat gevraagd hebben. Aan de tweede -Vietnamese- grenspost, meteen heel wat luxe (grenspost op het water, zie onder), en ook veel 'professioneler'.

Mijn eerste ritje met de motorbike in Vietnam ga ik -helaas- nooit meer vergeten. Ik nam een motorbike naar de dichtsbijzijnde stad bij de grenspost. Daarvoor moest ik eerst door vele smalle en drukke straatjes van vele dorpen, achterop bij een jong gastje dat ook wel heel snel reed. Nu moesten we ook af en toe het water over met een ferry. De mekong delta staat immers gekend voor een en al rivierovergangen. Bij een van de ferry-overgangen liep het mis: zoveel brommers dicht bij elkaar, en wanneer ik terug achterop kruip bij mijn jonge chauffeur, in een poging niet tegen de andere brommers te zitten, bots ik met mijn been tegen de gloeiend hete uittlaat.. brandwonde derde graad.. en een fameuze!Al vlug mijn drinkwater erover gegoten maar de Vietnamezen vonden dat een heel dom idee (?). Eens in de stad eerst langs de apotheker waar me nutteloze zalfjes worden meegegeven. Dit wordt een mega-litteken.. tja... wie niet doet niet misdoet zeker.. (troost ik mezelf ;-)

CAMBODJA: Siem Reap & tempels PART 2

2009-04-28T05:43:00.000-07:00

Meer tempels..

Zou ik nog een dagje Angkor doen? En de tempels die ik gemist heb van naderbij gaan bekijken? Lang getwijfeld maar uiteindelijk gekozen om eerder de andere tempels -los van het Angkor complex- op een of andere manier te gaan verkennen.

Maar vooraleer nog meer cultuur, dan toch een dagje op het gemak ingelast. Een fiets gehuurd en naar de Tonle Sap exhibitie gegaan.

Tonle Sap is het grootste meer van ZuidOost-Azie waarlangs we met de boot komende van Battambang waren gepasseerd. De exhibitie was echt mooi georganiseerd. Wat meer achtergrond bij de woningbouw op en rond het meer: woonboten, woningen op stelten of drijvende woningen (die we bij de boottocht gezien hadden), over de fauna en flora (er moeten hier zeldzame vogels te zien zijn), over de manier van leven, de manier van vissen, over de ecologische problemen (vnl ontbossing) etc. Na het zelf gezien te hebben is het wel eens interessant om wat 'uitleg' errond te zien te krijgen. En het Tonle Sap meer is een speciaalke: in het regenseizoen krijgt het water van de Mekong toegevoerd, in het droogseizoen vloeit het water de omgekeerde richting in de Mekong. De stroomrichting veranderd dus met de seizoenen en vele gebieden krijgen ook maar periodisch water (dus periodisch vissen, vogels etc.). Waarschijnlijk ziet het er hier in het regenseizoen totaal anders uit!

Na de expiditie echt 'ontspannen': naar het zwembad bij het dichtsbijzijnde hotel en later op de avond gaan eten bij een Italiaan met.. een italiaan.. Jacopo (waarmee we eerder mee samenreisden en die nu ook aan de tempels toe is). Het plan wordt gesmeed om samen de remote tempels te gaan bezoeken meer noordwaarts. Dit komt als gegoten uit!! (in Siem Reap kan je immers als toerist geen motorbikes huren maar hij kwam all the way from Pnom Penh met zijn moto)

Koh Ker tempels

Zeer vroeg op en achterop de moto (toch al heel wat anders dan de motorbikes, dit wil ik echt leren, je hebt veel meer grip op de weg en kan een veel moeilijker wegdek aan).

Na een paar uren op de moto begint mijn poep het wel te voelen, maar de tempels maakten dit meer dan goed!! Geen kat te zien hier. Niet dat ik 'weg van toeristen wil' maar het is toch een heel ander gevoel deze ruines in verlatenheid te verkennen.

Symbiose van leven en dood..

ik kon hier wel honderden foto's van trekken, het heeft echt iets magisch!

Beng Melea

Het toppunt nog niet gezien, dat was de tempel van 'Beng Melea'! Het is bijna Khmer New Year dus komen vele Cambodjanen naar de tempels. Ook hier. Groepen (families) die allen samen op de foto willen bij de tempels. DE uitstap voor de Cambodjanen, het is dan ook hun prachtig cultureel erfgoed waar ze zo trots op zijn.

Aan de Beng Melea tempel is duidelijk ook niet geraakt sinds.. zandsculpturen verscholen achter blokken, een tempel midden in de aloude bomen van het tropisch woud..

En dan stoere Jacopo (claro, el Italiano) en de moto..

s'Avonds laat terug aangekomen in Siem Reap, was een dagje!!

De dag erop opnieuw afgesproken met Jacopo om de floating villages te bezoeken in het Tonle Sap meer. En met de moto kan je natuurlijk overal geraken. Vanuit een verloren 'uitkijktoren' kunnen we met een roeibootje mee naar een floating village. De motoweg ernaartoe was even boeiend: de wel grootste toro ooit gezien, overal lachende mensen. En later op de avond komen de ossenkarren terug van het veld, volgeladen met hooi. De 'werklui' op het veld keren huiswaarts op de motorbike of in volgeladen camions.. foto's volgen..

CAMBODJA: Siem Reap & tempels (07/04/09 - 14/04/09)

2009-04-28T04:38:00.000-07:00

Siem Reap

Voor velen is Cambodja = Ankor Wat, met andere woorden een bezoek aan Siem Reap. Dit is de dichtsbijzijnde stad bij het tempelcomplex, vol van de hotels, bars, cafes, shops noem maar op. (wat een contrast met het Cambodja dat we tot hiertoe kennen -op Pnom Penh na natuurlijk)

We laten de tempels nog even voor wat ze zijn en gaan eerst de omgeving met de fiets verkennen. De dorpjes rondom Siem Reap zijn allerminst zoals de 'pub street' in het centrum van de city. Er leeft een echt warme bevolking, een glimlach nooit ver weg, en .. "hello hello"..

Wel -arme- huizen (deze provincie is dan ook van de armste van Cambodja),

temidden de groentevelden (en kale rijstvelden).

De overgrote meerderheid van de Cambodjanen (en de wereldbevolking eigenlijk in het algemeen) leeft met de seizoenen. Tijdens het regenseizoen staat alles in teken van de rijst. In het begin van het regenseizoen wordt gezaaid, na een tijdje verplant, dan groeit de rijst en wordt geoogst. Hier is maar 1 oogst per jaar (andere, geirrigeerde gebieden kunnen tot 2 a 3 keer oogsten). In het droge seizoen worden groenten gekweekt en is het de visserstijd. (onder: een visser aan het werk met op de achtergrond de lege rijstvelden - het is nu het einde van het droge seizoen)

De eerste dag met de fiets belanden we per ongeluk in het Angkor tempelcomplex. Normaal moet je 20 dollar per dag betalen om binnen te kunnen maar wij zijn er toevallig ingeraakt en dus besloten om de 'grand tour' te fietsen in het complex (en de tempels van buiten te bezichtigen - om binnen te gaan moet je bewijs van ticket tonen). Duidelijk goed onderhouden park met om de zoveel honderd meter een ingang naar een tempel/tempelcomplex. Dit is immens! Maar een gedetailleerd bezoek houden we voor later. (achteraf gelezen dat je een 100 dollar boete krijgt voor het betreden van het complex zonder kaartje, fjoew)

En dan de laatste dag van Stefanie in Cambodja. Ze staat voor de keuze tussen een dagje tempelbezoeken of een dagje fietsen in de omgeving. En het werd nog een 'hedendaags dagje' Cambodja..

Langs de villages,

met een middagmaal op zijn 'Cambodjaans' in een straatstalletje..

met bijhorende siesta, want met zo'n hitte (!)

En verder rondtoerend met onze Khmer-sjaal ter bescherming tegen de zon.

Stefanies' laatste avond, daarvoor planden we een dansoptreden van kindjes. Maar bleek dat je daarvoor er de dure menu van het restaurant moest bijnemen.. het werd dus een avondje relaxen in de zetels van 'the Singing Tree Cafe' (een van de gezelligste restaurants/cafes dat ik tot hiertoe ben tegengekomen!).

De volgende dag wuif ik Stefanie uit die de bus richting Pnom Penh neemt waar de vlieger wacht. Zelf besluit ik nog een tijdje in Siem Reap te blijven en de tempels van dichterbij te verkennen en nog wat bezoekjes te doen aan exposities..

Silk factory

Bezoek aan 'les Artisans d'Ankor' waar je houtbewerkers / lacquerware-artiesten / zandsteenkappers / schilders aan het werk kunt zien. Ze maken hier prachtige souveniers. Nu last deze organisatie/school tweemaal per dag gratis bussen in naar een zijdedorp op een 16km uit het stad. Hoewel ik al zovele vrouwen aan het spinnen/weven gezien heb op deze reis (eigenlijk in elk land dat ik bezocht heb) lijkt met dit heel interessant omdat het het hele proces van de zijdefabricage toont. Dus met de gratis bus mee.. net voor ik instap: 'it is free, just tip the driver and the guides you will see there'. Bleek daarenboven dat ik deze morgen de enigste was die gebruik maakte van het gratis busje. Dus dubben over welke tip ik best zou geven..

Eens daar blijkt het het 'zijdedorp' een groot complex te zijn waar zowel zijde wordt geproduceerd (van zijderups tot al dan niet gekleurde zijdedraad), als verder verwerkt tot kledij/sjaaltjes etc.

Een gids leidt me langs het hele gebeuren. Eerst naar de mulberry (moerbei) velden: de blaren van deze bomen dienen als voedsel voor de zijderupsen.

De zijderups (larve van de zijdevlinder) wordt gekweekt op de moerbeibladeren (foto onder). De rups groeit daarna via een popstadium uit tot zijdevlinder. En het is net de geelwitte pop die de ruwe zijde omvat. De vlinders zelf leggen dan nieuwe eitjes die verder groeien tot zijderups en zo is de cirkel rond.

De coconnen worden in heet water gelegd om ze los te maken zodat de draden kunnen gesponnen worden (ruw of glad afhankelijk van dikte). Dan worden ze op klossen aangebracht en worden de witte draden gekleurd: ondergedompeld in emmers verf (al dan niet natuurlijke verf - bvb indigo voor blauw).

En dan het weven zelf. Hier heb ik 2 weeftechnieken gezien:

1) ofwel worden de draden op voorhand tot een motief gekleurd. Dit door het bedekken van stukken van de klossen draden met plastiek en zo onder te dompelen in verf (plastiek bedekt gebied dat andere kleur moet krijgen.)

2) ofwel het weven met verschillende klossen die elk een andere kleur hebben (veel gecompliceerde als je het mij vraagt).

En dan heb je nog de mixture van beide.

Achter de gebouwen bedoeld voor rondleidingen van gidsen, waren verschillende hangars waar vele -hoofdzakelijk- vrouwen aan het weven waren. Hier het plakaatje 'no entry'.

Na de interessante rondleiding, afgesloten in een klein zijdemuseum, wordt ik verder geleid naar de zijdeshop. Ik zou dit al kunnen opkopen.. maar goed dat de centjes er niet zijn ;-).

Terug in Siem Reap (denk dat ik de gids teveel getipt heb in vergelijking met de chauffeur, ben hier echt geen goeie in), naar de markt. En van bolletjes gesproken (longan, druiven,..)

De vele souvenierwinkeltjes op de markt zijn weer eens niet de moeite. Allen verkopen ze hetzelfde en zelf zaken uit Thailand/Laos hier teruggezien, import of kopies?

s'Avonds een maaltijd in de 'streetfood' straat van Siem Reap waar ik een francaise (en later ook Hollandse) ontmoet. Twee meisjes die ook elk voor lange tijd alleen reizen. Is echt es plezant om ook hun verhalen en avonturen te horen!

De volgende dag nog geen zin in tempels, oorspronkelijk plan was een dagje te nietsen, maar lukt me nog steeds niet ;-).

Pilates les

In de voormiddag naar het gezellige cafe/restaurant 'the Singing Tree Cafe' waar ik een Pilates les heb meegevolgd. Pilates is een soort van joga waarover ik in Belgie al gelezen had en waarvan ik toevallig een foldertje vond. Het publiek zijn normaal 'expat-vrouwen' maar nu is het vakantietijd en was het enkel ik, de toeriste, en een andere expatvrouw die een Pilates sessie kregen van een Australische dame. En moet echt zeggen dat het deugd deed!

Pilates is vnl begaan met het evenwicht tussen soeplesse en spieren, met de buik-heup-onderrug als speciale aandachtspunten. En dat hebben de buikspieren geweten! Nu het werkt echt ontspannend en tegelijk inspannend. (heb al een adresje in Gent gevonden waar ik dit kan volgen :-).

De australische lesgeefster was nogal persoonlijkheid: ze is personal trainer van expats, geeft deze pilateslessen, baat een restaurantje uit net buiten Siem Reap en daarenboven heeft ze hier samen met haar man een NGOtje opgericht! Je moet het maar combineren! En het leuke: het geld voor de Pilateslessen (die niet goedkoop zijn) is ondermeer bedoelt voor de NGO (voor opvang van kinderen).

Mine museum

Goed ontspannen en uitgerekt, in de namiddag dan afgesproken met het Rosan, het Hollands meisje, om samen het mijnenmuseum te bezoeken. Bleek een heel eindje van het centrum te leggen dus nu verstonden we waarom de Tuktuk driver moeilijk deed toen we afbieden (is soms moeilijk om weten hoeveel je afspreekt als je niet weet hoe ver iets is).

In het mijnenmuseum kregen we eerst een film tezien van hoe de mijnen ontruimd worden. Dit museum is immers opgericht door een man die zelf nog indertijd voor de Vietnamezen mijnen heeft gelegd. Na de oorlog is hij dan in het leger als 'ontmijner' gestapt.

De cameraman die de film maakte heeft lef.. in het dichte oerwoud volgt hij de stappen van de ontmijner.. brr.

Cambodja ligt echt vol van de mijnen, er zijn nog steeds gebieden waar je niet inkan. Zowel de Vietnamezen, de Khmer Rouge, de Amerikanen hebben hier heel wat mijnen geplaats en UXOs achtergelaten (UXO= unexploded ordnance = bommen/granaten die niet zijn ontploft). De expositie haalt getallen aan die je je gewoon niet kunt voorstellen. Tot 40.000 mensen zijn in Cambodja reeds op een mijn gelopen!! 40.0000!!!!

En een der motieven om mijnen te leggen: 'beter een gewonde soldaat dan een dode soldaat, daar heeft de tegenpartij meer last mee'.. jeezes!

Detail: ook in de omgeving rond de tempels moet je niet van de paden afwijken want er moeten nog heel wat mijnen liggen (de fietstochtjes waren dan ook niet 'offroad'). Er moeten nog miljoenen mijnen liggen in het land!

Het mijnmuseum deed slikken, gelukkig komen de grataten hier ook op een andere manier van pas (als onderdeel van stoeltjes/tafeltjes)!

Er lagen ook bankbiljetten van in de Khmer Rouge tijd, jawel, met het nodige wapenarsenaal.

Angkor

En dan ertegenaan! Nu toch al een paar daagjes in Siem Reap dus het wordt tijd om die tempels eens van dichterbij te gaan verkennen. Vroeg op, met de fiets naar het complex een paar kilometer uit het centrum.

Te beginnen met.. Angkor Wat (Ankor = het tempelcomplex, Angkor Wat is een specifieke tempel, de bekendste).

Lange tijd rondgewandeld tussen de ruines van de tempels die getuigen van een ooit bloeiende periode van de Khmerrijk (tussen 9e en 15e eeuw). Koning na koning heeft hier zijn tempel gebouwd, ter verering van de hindu goden.

Detail: de belangrijkste goden in de hindu godsdienst: Brahma = 'creator', Vishnu = 'preserver/protector', Shiva = 'destroyer'. Nooit goed verstaan hoe een 'destroyer', Shiva, een god kan zijn. Maar een gids verduidelijkt: Shiva maakt de levenscirkel rond, maakt verandering, een nieuw begin mogelijk.. het is dus maar hoe je 'destroyer' interpreteert.

En ja, Angkor Wat is allesbehalve de zoveelste tempel, het is zijn plaatsje op het lijstje van de wereldwonders zeker waard! Een beetje spijt dat ik toch geen gids heb genomen, maar in de plaats een goed boek gekocht met wat uitleg (en de andere gidsen stiekem op een afstand gevolgd, om de zoveel wacht ik op de volgende gids om het niet te laten opvallen ;-)

Hieronder een foto van een van de vele, mooie zandsteensculpturen. Ik zou hier wel honderden fotos kunnen trekken. Overal afbeeldingen van de hindugoden (vnl Vishnu), nimfen, de hemel en hel, dieren en gevechten, gevechten, gevechten. Hoe overal ter wereld het 'oorlogje voeren' ooit centraal heeft gestaan/staat.

Angkor Wat vond ik persoonlijk subliem omwille van de vele mooie zandsteensculpturen die een stukje geschiedenis vastleggen.

Maar veel impressionanter: de Ta Prohm tempel! Deze werd niet heropgekalefaterd maar gelaten zoals de tempels oorspronkelijk zijn teruggevonden. F-A-B-U-L-E-U-S!!!! Immense bomen die de ruines 'opeten', wortels die op, onder, tussen langs de bak/zandstenen hun weg vinden. De bomen groeien tussen de ruines op alle mogelijke manieren!

Maar wat als de bomen afsterven.. en de ruines doen instorten? Het gevecht natuur-cultuur gaat voort.

Hieronder 1 fotootje, wacht tot jullie de volledige fotoserie zien ;-)!!!

De hele dag rondgefietst in de hitte, van tempel naar tempel. Jamai, zag scheel na een tijdje ;-). Kapot terug richting Siem Reap, gaan dineren met de Hollandse en Francaise, een 'echt' restaurant deze keer! Ewel, vermoeiend bezoek ja, maar een impressionant stukje menselijk vernuft!

CAMBODJA: Pursat-Battambang (01/04/09 - 6/04/09)

2009-04-28T04:36:00.000-07:00

Pursat - Cardamon Mountains

Na een paar dagen in de stad, beiden zin in een goeie trekking in de bergen. En die zijn er: de Cardamon bergen ten zuidwesten van de hoofdstad. De rit naar het dorpje van waar we wilden trekken was op zich al de moeite!

Na een paar uur buszitten komen we in Pursat aan vanwaar we de keuze hebben tussen: in een volgepropte taxi (wagen) te zitten of achterin een pick-up truck. Keuze was dus snel gemaakt!!

Eerst achterin, tussen al de goederen en de mensen op een hoopje. Echt, er kon n-i-e-ma-n-d meer bij!! En de medepassagiers maar lachen met ons.

Achterin..

.. het vol bakske

Na een paar uren rijden valt de avond over het mooie en verlaten landschap.
We genieten op het dak van de truck,
onder een zacht ondergaande zon,
met de wind in het haar,
gewoon het einde!

En dan het prachtig wolkenspel..

Stefanie is daarenboven een jaartje ouder geworden vandaag.
De rit zorgde in elk geval voor een heel mooi geschenk! En neen, geen cocktail en geen feestmaaltijd zoals weken voordien gepland.. wel rijst, groenten, eieren en een pint: het enige hier in het dorpje te verkrijgen.

!Pues.. desalniettenmin.. Feliz Cumpleanos Stef!

En dan de trekking dat we wilden doen:
Niemand in het dorp spreekt Engels, probeer dus maar een gids te vinden en uit te leggen wat je wil doen. Gelukkig was er net een man van de UN in het dorp aanwezig (voor telecommunicatie doeleinden) die ons plan wel wilde vertalen.
We wezen naar de berg die we vanuit het dorp zagen, "die willen we beklimmen".. "wie wil ons gidsen".. "kunnen we er een tweedaagse van maken" etc. Na lang palaveren krijgen we een voorstel: 2 motorbikemannen nemen ons naar een ander berg waar we twee dagen gaan trekken..
En ready for the road: met eten voor 2 dagen en slaapgerief, gaan we de brousse in met die 2 kastards (die helaas geen woord engels spreken, en er eigenlijk aan hun kledij te zien, verre van gidsen uitzien).

De rit met de motorbike duurde wel uren. Voorbij kleine dorpjes, op stoffigere wegen, beetje bij beetje meer de bergen in.

Op een gegeven moment vinden onze 'gidsen' de 'weg' (die naar waar leidt?) niet meer. Maar op die weg zijn zware werken bezig (gerund 'by chinese'.. dat is nog te verstaan), dus die mannen helpen ons verder. Die mannen, die het regenwoud hier zwaar toetakelen, een weg temidden het oerwoud, in 1ste fase van aanleg ;-(.

Onze jonge gidsen zijn blijkbaar op zoek naar watervallen. 'Trekking' wordt hier dus meteen aan watervallen geassocieerd. Nu wij curieus wat dit allemaal gaat worden. Een paar keer gestopt, de jungle ingewandeld, op zoek naar de watervallen.

Trekkingspaadjes zijn er duidelijk niet, hier moet je je zelf een weg banen. En is dit wel de weg naar de watervallen?

En je moet maar 15 meter de jungle inwandelen of je ziet prachtige vlinders, en zelf eentje waarvan we niet goed weten of het wel een vlinder is?

Maar die 15 meter waren ook voldoende op vol maar dan ook vol van de bloedzuigers te zitten! Zelf met een lange broek en botinnen, ze kruipen gewoon langs je veters door je kousen!!!! We zijn letterlijk het bos UITGEREND naar de motorbikes! Ook onze motorbikemannen wisten maar al te vlug de motorbikes te vinden. Het krioelt hier gewoon van de bloedzuigers. Onze schoenen en broeken zaten er vol van! En tzijn toch maar vieze beestjes..

De watervallen uiteindelijk gevonden!!! (via -jawel- wel een trekkingpaadje). Watervallen in the middle of the jungle, en wat voor een!

Na een zalige verfrissing in het water krijgen we van onze motorbikemannen nog een koffie en koekjes aangeboden. Jaja, op de koffie temidden de jungle, waterval aan ons voeten!

Uiteindelijk maar wijselijk besloten om deze 'trekking' wat aan te passen. Trekken in een jungle die de gidsen duidelijk niet kennen, die geen paadjes heeft (hier heb je groot mes voor nodig), met de bloedzuigers die echt supergrote getale aanwezig zijn.. nee, dat is miserie vragen.
We besluiten er in de plaats een motorbike tochtje van te maken (wat het tot hiertoe eigenlijk al was). Gedaan met rantsoeneren op ons water/eten dat we voor 2 dagen hadden meegenomen.

De motorrit was op zich al echt de moeite. We reden door echt hartje 'verlaten' Cambodja. En dan weer een prachtige hemel..

De volgende morgen een klein ontbijt in het dorpje en we besluiten om terug naar 'de bewoonde wereld' te gaan, trekking zit er nu duidelijk niet in.

De Khmer met de traditionele noodlesoep als ontbijt (wij hielden het bij een 'broodje'),

Een gesofisticeerde keuken hebben ze hier niet nodig. Alles maar dan ook alles wordt gedaan met 1 mes. Gemakkelijk toch, geen afwas, geen gezoek, geen rommel, met 1 mes kan het ook. (Ok, ik geef toe, er worden ook niet de meest hoogstaande diners klaargemaakt)

Battambang

De taxi (voor de pick-up waren we te laat) en de bus brengen ons naar Battambang, westelijk Cambodja.
Bij verkenning van de stad (en zoektocht naar goeie guesthouse en restaurant) vinden we een foldertje over 'Tini Tinou', een festivalletje, georganiseerd door NGOs dat nu aan de rand van de stad aan de gang is. Off we go!

Het festivalletje was gewoon echt de moeite! Het was eigenlijk een klein straattheaterfestival samen met optredens van de beste acrogym groep van het land. De artiesten waren echt artiesten (trapezisten uit Duitsland, clowns uit Japan, een groep uit Roemenie, en er was zelf een Belg aanwezig als lid van een van de groepjes). Ze brachten een mix van kunstjes en humor. Humor die zowel de buitenlandse aanwezigen (vnl Fransen) als de vele Khmer konden bekoren!!

Maar het beste van al was wel de Acrogym groep van de jonge Khmer (foto onder). Gewoon fenomenaal! En wat een choreografie die hier achter zat, originaliteit ten top!

De dag erop verkennen we de streek met 2 motorbikegidsen die ons overal naartoe leiden. Gemakkelijk toch!

Naar de vele bhoedistische tempels,

Waar net een familie wel heel rijke offers bracht. Niet goed verstaan of ze deze rijkdom achteraf ook zouden opeten (zal wel zeker als je dit ziet?),

Naast het klooster een oud vervallen frans huis, vervallen ja, maar zijn charme heeft het niet verloren,

Dan naar de grotten des doods. In deze grot duwden de Khmer Rouge hun gevangenen/de mensen die ze wilden uitschakelen (met of zonder motief). Hier zijn duizenden mensen vermoord!! Dikwijls waren ze niet meteen dood maar omdat ze zo verzwakt waren konden ze ook de grot niet uit.. sterven tussen de dode lichamen.. Een gruwelplaats.

Naast de grot is nu ook een bhoedhabeeld geplaatst (natuurlijk, in elke grot en op elke berg..). Een kunstenaar(tje?) heeft er zijn ding gedaan: van elk sterrenbeeld hing er een tekening voor de bhoedha, eenvoudig maar kunstig..

Na deze gruwelplaats (en bijhorende tempel) te bezoeken worden we geleid naar andere tempels. Een voorproefje van wat Ankor Wat zal tonen. Op terugweg berijden we een droog landschap met afgebakende 'rijst'-velden (dat moet hier fantastisch mooi zijn in het rijstseizoen).

Een groepje mensen probeert in de modder naar alen te 'vissen'

En we nemen nog een kijkje langs de bakstenen fabriek. Alles wordt hier nog handmatig gedaan, jonge kinderen aan het werk.

Battambang staat ook gekend voor de 'bambootrein': idd een soort van vlot uit bamboo dat op de sporen wordt gelegd en waarmee mensen vervoerd worden. Zeker de moeite om eens te zien, maar veel geld betalen om hier een ritje mee te maken hadden we niet voorover. Staat als 'toeristische highlight in de Lonely Planet' en dat hebben de lokalen duidelijk geweten.
s'Avonds daarentegen des te meer geld over voor een tweedje avondje 'Tini Tinou' festival!

Volgende morgen weer afspraak met onze twee motorbikemannen. De streek rond Battambang is zeker en vast het verkennen waard.

Aan een herdenkingsbeeld voor de vele doden tijdens de Khmer Rouge periode staan we toch even stil. Al die schedels op een hoopje..

De sokkel vertelt het verhaal. Van hoe mensen verplicht werden te trouwen, van de vele martelingen, van het harde labeur in het veld, van hoe mensen ipv met de buffel, zelf de landbouwwerktuigen voort moesten trekken..

Nog een paar andere tempels bezocht, de een heeft duidelijk meer dan de ander,

Een bezoekje aan een vrouwtje dat langs de kant van de weg 'stickyrice-in-bamboo-with-coconut-and-beans' maakt. En maar omdraaien van de bamboostammetjes op de 'barbecue'..

Wat verder, door de smalle straatjes in de buitenwijk van Battambang zie je hier en daar rijstpapier drogen in de zon. Daar moesten we het fijne van weten..

Aja, en dan was er nog de fishpaste-fabriek! Stinken stinken stinken: vis wordt gerot in grote bakken om achteraf een soort van fishpaste van te maken.. brrrr.

Na een half dagje verder verkennen sluiten we de dag af met een heerlijke plons in het zwembad van Battambang. Duidelijk te duur voor de plaatselijke Khmer, we hadden het grote zwembad van de sportclub quasi voor ons alleen. En afsluiter Battambang: nog een avondje 'Tini Tinou'- acrobatie, inclusief een afsluitend spektakel met vuurwerk deze keer!

Boat Battambang to Siem Reap

Onze volgende, en Stefanies' laaste bestemming: Siem Reap, met de tempels van Angkor.

We nemen niet de goedkope bus maar -aangeraden door de Lonely Planet- we maken een prachtige boottocht langs de rivier, naar het Tonle Sap meer, naar Siem Reap. Drijvende wonningen, woonboten, woningen op stelten, vissers, een restaurant-stopplaatsje op het water, deze rit was echt de moeite!

Stef on the water!

And me between the hyacinths!

CAMBODJA: Pnom Penh & surrounding (29/03/09 - 31/03/09)

2009-04-28T04:35:00.000-07:00

Pnom Penh

Afscheid genomen van Jacopo na een klein weekje samen op stap te zijn. Hij gaat immers voor de 'impossible road' met de 250 cc (van zuid naar noord dan). Wij zakken verder zuidwaarts, naar de hoofdstad Pnom Penh.
Bij aankomst met de bus in centrum Pnom Penh nemen we in een drukte van jewelste een motortaxi naar een 'pick' van de lonely planet.

Die pick was helaas niet fantastisch, maar hadden geen zin om veel tijd verliezen met een guesthouse zoeken. Het was gelegen in de backpacker straat van Pnom Penh: beetje Kao San Road van Bangkok maar dan in het klein: overal shops, internetcafes, bars, guesthouses, schaars geklede toeristen met al dan niet een pint in de hand.

De rest van de dag ons ondergedompeld in de stad, van de marktjes, van de vele winkeltjes en overheerlijk gaan eten in een restaurant van een van de vele NGO-organisaties hier: 'Friends'. Is een fantastisch project dat straatkinderen opvangt en oa voor kledij/opvang/scholing zorgt. Het restaurant wordt dan ook uitgebaat door de studenten zelf.
Friends is verre van de enige NGO hier. In elke straat vind je hier quasi een organisatie die zich bezig houdt met het helpen van kinderen, vrouwen, armen, gehandicapten (al dan niet van een mijnongeval).
Is echt positief dat in een land dat zoveel miserie gekend heeft, de internationale wereld een beetje de zorg op zich neemt van zwakkeren. Alleen spijtig dat de -hyper corrupte- Cambodjaanse overheid bijna 'rekent' op de NGOs voor hun sociale zaken en er zodus zelf niet voor instaat (dus NGOs worden eigenlijk in stand 'gehouden'). En dat Cambodja corrupt is, daarvoor moet je maar 1 minuut in de straat lopen: daklozen op straat met een LEXUS car die voorbijzoeft, aan sjieke mercedessen, jeeps en voor lexussen geen gebrek! Ongelooflijk, dit is niet het Cambodja dat we tot hiertoe in het noorden gezien hebben! (loon van een leraar is hier +- 50 dollar, dat van een ambtenaar +-100 dollar, dus die laatsen moeten hun lexus van ergens anders halen)

Tuol Sleng Museum: acht je dit voor mogelijk??

De volgende dag staat het 'Tuol Sleng Museum' op het programma. Hier durf ik bijna geen fotos van tonen. Het museum is eigenlijk een ex-school waar de Khmer Rouge hun gevangenen in onderbrachten, martelden en vermoorden. Wat ik hier gezien heb gaat echt mijn petje te boven.. hoe kunnen mensen zo onmenselijk zijn????

De Khmer Rouge is een beweging onder leiding van Pol Pot in 1975 het toenmalig regime onverwierp en onder de ideologie van het communisme gedurende 4 jaar het land totaal heeft gebroken. Iedereen moest de steden uit (vlucht onder het mom dat de Amerikanen de steden zouden bombarderen), en op den buiten het land gaan bewerken. Intelligentia, leraars, dokters, advocaten, politici, gelijk wie die een bril droeg werd vermoord, daarnaast zijn een ontelbaar aantal mensen omgekomen aan ondervoeding en ziekten. De Khmer Rouge werd geleid door Pol Pot en 'his brothers' en had een horde soldaten onder hun. Daarnaast werd de bevolking in 2 gedeeld: de mensen die van het platteland waren (base people) en mensen van de stad (new people). Deze laasten werden gecontroleerd door de base people-op stelen van eten, op verstoppen van goederen, ..
De verhalen die je leest/hoort zijn de meest onmenselijke die je je maar kan inbeelden, en dit maar een 35 jaar geleden. Iedereen ouder dan 35 hier heeft wel een verhaal te vertellen dat een familielid gestorven is de Khmer Rouge..
TUSSEN DE 2 a 3 MILJOEN MENSEN ZIJN VERMOORD OP 4 JAAR TIJD! DAT WAS 1/4 a 1/3 VAN DE BEVOLKING!!!!!!
Ik las het boek 'First they killed my father' van Loung Ung: een meisje dat de horror heeft doorstaan. Een boek dat je zo snel mogelijk uitwil.. maar een van de boeken die maakt dat deze geschiedenis niet kan/mag vergeten worden.
Hoe kan zoiets? Wat kan mensen tot zo'n waanzin drijven? Om een zot te volgen (ja volgens mij was hij gewoon ziekelijk zot)? Hoe kan je zo'n gruweldaden begaan? Mensen werden gedood door de schedel met een hamer in te slaan, door iemand in een grot te duwen (net niet diep genoeg dat ze niet meteen dood zijn), door marteling met water,..?
EN DIT 30 JAAR GELEDEN??????????
En hoe zou je zelf gereageerd hebben in zo'n situatie..?

Dit land heeft de meest gruwelijke geschiedenis die je je maar kan voorstellen. Het Tuol Sleng museum in Pnom Penh getuigt. Met fotos van gevangenen en van de khmer rouge zelf, met de folterkamers en foltertuigen, met de kleine cellen, met de skeletten..
We hebben er uren in rondgewandeld, in de school van gruwel, in de exposities, en zowel Stef als ik waren er echt niet goed van..

Na een goeie maaltijd kunnen we er weer een beetje tegenop en gaan naar de 'Russian' market, vol van de souveniertjes! Het doet deugd om tusssen de warme en lachende bevolking te kuieren. Op het eerste zicht verklapt niets hun verleden, tot je een klein beetje dieper graaft..

Royal Palace

Dit is alle rijkdom bij elkaar. Van bhoedhabeelden, goud geen genoeg. Een van de must sees in de hoofdstad en zeker de moeite. Nu nog steeds woont de koning in een afgesloten gedeelte van het paleis.

In de tuin, een slingerplant met wel heel aparte bloemen,

'koninginnebloemen' als je het mij vraagt

Het paleis zelf (Silver Pagoda),

Een stukje van een immense en mooie muurschildering (die ze helaas aan het bekladden zijn),

Na een goeie portie cultuur hebben we net zoals de Cambodjaanse taximan hieronder een namidagje gechild op een terrasje van een 'fashion' restaurant.

En 'fashion' restaurant.. dat hebben onze portefeuilles geweten!! De kleren van de restauranthoudster/ontwerpster/kleedmaakster die achterin de winkel hingen waren echt heel heel mooi. Heb me deze keer volledig laten gaan, volledig over budget, maar na al dat backpacken gaat het deugd doen om terug wat eleganter door het leven te gaan.. (!)

s'Avonds aan een klein eetstalletje op de plastieken stoeltjes onze magen gevuld met gebakken tofu, groentjes en een soort 'rijstkoek'. Mmmm..!

Pnom Tamao

Op aanraden van Marjan en Jason (die we in Laos waren tegengekomen) brengen we een bezoek aan een 'sanctuary/zoo' een uurtje rijden uit de stad. Hoewel totaal geen zoo-ganger is dit toch wel een geval apart: in deze zoo worden dieren uit minder goeie 'zoos' gebracht of dieren die gewond raakten door jagers, of dieren die als huisdier totaal buiten hun milieu leefden.

Eerder een soort 'goeie thuis voor dieren' dan echt een zoo. Eerlijk gezegd, zoveel zooen/zoos (?) met dit als doel ken ik niet..

Allerlei dieren te zien gekregen die je niet zomaar even in het wild kan spotten, oa

de Aziatische beer,

Olifanten,

En dan zelfs eentje dat we niet kunnen plaatsen,

Deze 'sanctuary' blijkt echt voor zijn doel te gaan: veel plaats voor de dieren, ze lijken op het eerste zicht goed verzorgt, en overal panelen om bewust met de dieren om te gaan/met uitleg over hun al dan niet uitsterven/hun leefgewoonten etc. Mooi project! (ook hier zit buitenlands gedachtengoed achter; Australiers hebben dit oorspronkelijk opgericht)

De terugweg naar Pnom Penh was een verrassing. Niet direct een bus op de hoofdweg dus besluiten we te liften. De derde auto stopt al. Een sjieke jeep.Vraagt de chauffeur 'Where do you come from?".. "Belgium".. "ah, Ik spreek ook een beetje Nederlands".."????"..

Onze chauffeur, een jongeman van in de 20 bleek een Cambodjaan te zijn die in Kortrijk studeert en nu een maandje in het thuisland is op vakantie!!!! Wat een ongelooflijk toeval! Als je hier kansbereking op zou toepassen: de kans dat een Cambodjaan Nederlands kan, dat ie Belgie kent, dat wij als Belg net in zijn auto een lift krijgen.. ongelooflijk! Hij had zelf een echt West-Vlaams accent!

CAMBODJA: North/North East (22/03/09 - 28/03/09)

2009-04-28T04:26:00.000-07:00

Over de grens Laos - Cambodja

In een minibusje worden we (10 tal toeristen) naar we vanuit Don Khong (eiland in Zuid Laos) naar de grens gebracht. Daar de nodige administratie en wachttijd (wat zou de wereld mooi zijn moest iedereen kunnen gaan en staan waar ie wil.. utopie, I know). Aan de grens kruipen we in een volgend busje richting Stung Treng.
Vandaag willen we verder, dus opnieuw wachten.. op de bus richting Banlung. Tijd genoeg om even de 'Cambodjaanse sfeer' op te snuiven op de markt (met immens veel afval overal -!!). En welkom de 'hangmat'!!! De hele markt hangt er vol van! Die zou ons de rest van de reis in Cambodja achtervolgen.

Vreemd genoeg ook 'geld' (duidelijk fake) te koop op de markt! Rare kwiebels die Cambodjanen.. later werd duidelijk dat men fake geld verbrandt bij het herdenken van de doden, vandaar!

Banlung (noord-oosten van Cambodja)

Na een paar uren op een echt stofferige weg in een echte rammelbak bus, aangekomen in Banlung (hoofdstad van Ratanakiri provincie). Eens aangekomen worden we aangeklompd door wel 15 gastjes die ons naar een hotel willen leiden (very clean, very cheap, not far, etc etc). Elk gastje spreekt met elkeen van ons (Jacopo, de Italiaan die we in Laos ontmoetten reist een stukje mee met Stefanie en ik), en dan onderhandelen.. bleek uiteindelijk goeie keuze te zijn!

Het stadje is 1 grote zandhoop. Overal brede stofferige zandwegen, precies uit de far west. Op wandel na ons bezoek aan een lokaal restaurantje worden we prompt uitgenodigd op een trouw!!! Een danspasje (ik in mijn lompe tevaschoenen, jawel), wat fotootjes en pinten in de hand geduwd, we zijn hier meer dan welkom!

Rijke tafels en ambiance!

De princesjes op de dansvloer..

Ons plan van Banlung: 250 cc motos huren en de 'onmogelijke weg' tussen Ratanakiri en Mondulkiri afleggen, een weg zuidwaarts die als de 'impossible road' wordt bestempeld (Lonely Planet - locals). Dat maakt ons alleen maar nieuwsgieriger natuurlijk!!

Jacopo kan goed weg met 250cc maar na wat oefenen bij een motorbikeverhuurde blijkt het toch niet zo simpel te zijn om het in 123 van hem aangeleerd te krijgen. Versnellingen moet je echt een beetje aanvoelen, en vallen met zo een moto is niet zomaar vallen met een Hondaatje. Met dag of 2 oefenen zou het lukken, maar om nu de 'impossible road' te gaan doen is het wat problemen zoeken... en met gewone motorbikes is die weg niet te doen (na veel navraag). Dus daar gaat het masterplan :-(

We besluiten er een 'motorbike' dagje in de omgeving van te maken, samen met een gids.

Langs de villages omheen banlung, vrouwen aan het werk in de velden. Die hadden duidelijk plezier in ons bezoekje!

Op de zandigere wegen komt de helm met klep deze keer echt van pas!

De gids brengt ons naar de '7-steps-waterfall'. Was prachtig!!!!! Niet zomaar de zoveelste watervallen!
Een hele bende jongelui komt net uit de velden terug voor een verfrissende douche aan de watervallen. Mannen en vrouwen met bodies.. amai, duidelijk terug van harde labeur!

Geen tijd om zelf onder de douche te kruipen want onze gids heeft nog vanalles op het programma en moeten voor donker thuis zijn..

Zijn 'programma': oa een verstopte waterval in het midden van de jungle! Dankzij de grot eronder is dit echt wel een 'echte' douche!

Het noordoosten van Cambodja is DE streek voor rubberplantages en cashewplantages, maar ook voor edelstenen (vnl. zirkoon). Op aanvraag brengen we een bezoekje aan 1 van de mijnen.. begin maar eens te zoeken in zo'n zandhoop!

De rit terug huiswaarts was ook een avontuur! In het donker, op smalle wegeltjes tussen het stof, met het licht van de motorbike van de gids continue in het vizier!!

De dag erop werd opnieuw een motorbike dagje, maar dan noordwaarts naar de 'etnische dorpen'. Deze dorpjes worden duidelijk veel bezocht door toeristen, geen warme verwelkoming..
Hieronder een van de curieuze staketsels die in het midden van de dorpen staan. Blijkbaar de slaapplaats van de man/vrouw voor het trouwen (maar echt goed hebben we het niet verstaan).

Na een ferme motorbike tocht komen we aan een groot vulkanisch meer. Zaaaaaalig voor een plons!! En weg al het stof! We ontmoetten er nog een paar reizigers en s'avonds gezellige diner ensemble, in gezelschap van een wel heel mooie kever!

Kratie

Aangezien we de 'impossible road' zuidwaarts niet aankunnen zonder 205 cc motos keren we via de 'gewone weg' terug zuidwaarts. Kratie als bestemming, de stad bekent om de 'Irwaddy dolfijnen'.

Na een dagje 'transport': bussen en een helse taxi, s'avonds aangekomen in het gezellig stadje Kratie. Nog net op tijd voor de zonsondergang op de Mekong!

Dit keer een guesthouse met een groot terras dat uitkijkt op de markt. De perfecte plaats om het gebeuren onder ons gade te slaan: motorbikes die aan en af rijden, vrouwtjes die elk met hun marktwaar wachten op kopers, keuvelen van markramersvrouwen, hier en daar een eetstalletje (het ene duidelijk populairder dan het andere), en dan de geur van vis op de barbecue tot in onze guesthouse!

De eetkraampjes werden natuurlijk uitgeprobeerd, en lekker bevonden!!

Op expeditie in het stadje proberen we ook een typische lekkernij uit: sticky rijst met kokos en bonen, gewikkeld in bamboovel. Echt echt wel lekker! Ideetje voor thuis!

Op bezoek bij de apotheek. Die doet blijkbaar tergelijkertijd dienst als garage! Van multifunctionaliteit gesproken!

In de namiddag nemen Stef en ik de fiets (Jacopo houdt het bij de motorbike). Genoeg van het motorbike/bus zitten, hoog tijd om nog es de benen te strekken (zelfs in de hitte). We maken een prachtige fietstocht op een eilandje dat net voor Kratie ligt. De oversteek: met de fiets op een bamboobootje!

Het eiland zelf was zoooo vredevol! Zalig om hier rond te fietsen tussen de huizen, met een continue 'hello' - 'hello' - 'hello' van zowel de kindjes, de vrouwen als mannen, oud en jong! Zo erg zelf dat we besloten elk op toer eens te antwoorden! Vreemd maar waar, net naast het eiland een floating village. Zou dit zijn omdat het land te duur is? Omdat het een andere etnie is? Omdat het vissers zijn? Het bleef een vraagteken.

En dan een dagje in het teken van de 'Irwaddy dolfijn'. Dit gecombineerd met een heuse fietstocht (!). Na een goeie 10 km (?) aangekomen aan de boten vanwaar we de Mekong op kunnen om de dolfijnen te gaan spotten. Deze keer op minder dan 5m!!!!! Veel dichter dan toen we ze gezien hebben in Laos, maar voor de trage zoom van de camera veel te snel weer onder. De dolfijnen zijn echt wel heel rustig, af en toe komen ze boven, alleen of in groep, maar zonder veel uit het water te komen. Moesten we er nu nog tussen kunnen zwemmen..

De rest van de dag hebben we fel wat kilometertjes gefietst langs de Mekong, vele dorpjes doorkruisd. En opnieuw.. een 'hello'-recorder was hier van pas gekomen, wat een warme bevolking!

LAOS: Southern Laos - lower part (13/03/09 - 21/03/09)

2009-04-12T00:16:00.001-07:00

Pakse

Met de bus van Thathek naar Pakse. De meeste toeristen nemen hiervoor een nachtbus maar na het 'avontuur' in Sumbawa (Indonesia) daar toch niet teveel vertrouwen meer in. En daarenboven zie je niets, en ik en overgangen..
s'Avonds toevallig Taylor ontmoet, een Amerikaans round-the-world reiziger die we in Thathek waren tegengekomen . En we deelden dezelfde plannen: Per motorbike het Bolaven plateau verkennen! Dus samen op stap!

Motorbike avontuur in het Bolaven plateau

Het Bolaven plateau ligt in Zuid-Laos tussen de Mekong aan de westzijde en het grensgebergte met Vietnam aan de oostzijde. En van reizigers meermaals gehoord dat het prachtig is.. dus die raad wordt niet in de wind geslaan!

Op zoek naar een motorbike in Pakse, en dit voor 6 dagen huur, maal 3 personen, dus we krijgen een goed prijsje. En dan on the road met een ruw kaartje, watervallen als landmarks..

En dan nog wel watervallen gevonden die niet eens op de kaart stonden (zoals deze hieronder)!

En overal koffie koffie koffie plantages, de hoogte en klimaat maken dit de bron van oa de Arabica koffie. (tussen haakjes: al in geen 6 maanden koffie gedronken, geen nood aan en geen zin in, houden we dat vol in Belgie?!)

s'Middags zoals gewoonte een noodle/rijst lunch bij een klein stalletje waar voor de zoveelste keer dezelfde affiche hangt. Ik kan het niet laten om deze populaire dame in Belgie ook wat roem te geven!

Na een zalige zwem aan een prachtige waterval weer verder. De donkere wolken in de verte hadden gewaarschuwd.. mijn eerste vlaag sinds maanden! ZAAAAAALIG, de geur van regen!!! Had nooit gedacht dat ik zo kon genieten van een regenbui! Eerst even geschuild maar bleef maar duren dus met de motorbikes de felle regen in, op zoek naar een slaapplaats. Doorweekt en koud koud koud (ook dat lang geleden!).

En, slaapplaats, wel, het bord 'Karaoke' was groter dan het bord 'guesthouse'. s'Avonds op aanvraag van een paar lokale jongens ons Vlaams zang/danstalent getoont (hum).

Was het nu het bier of niet? Mijn fototas kreeg opeens een hoog kikkergehalte..

s'Morgens vroeg wordt duidelijk dat we al heel wat hoger zitten.. eerste stop wordt een lokaal marktje waar we ons alledrie een spotgoedkope polar kopen, voetbalkousen en zo ingedummeld weer de motorbike opkunnen.

En het avontuur was nog niet begonnen.. met de motorbikes passeren we verschillende dorpjes: arm en vraag me altijd af waar de mensen hier mee bezig zijn. Het is geen zaai/oogstseizoen maar dan nog moet er toch iets te doen zijn?

Kindjes hebben hier niet veel nodig,
wat plastiekjes aan een koortje en ze hebben het beste speeltje

Motorbikedriven langs prachtige landschappen..

Helemaal van de kaart gereden besluiten we toch door te rijden en wel te zien in welk dorpje we s'avonds belanden. De motorbikes zijn voor een tijdje gehuurd en de mensen zijn hier super vriendelijk, so no worries.

Een oversteek over een riviertje.. wisten toen niet wat ons nog allemaal tewachten ging staan!

Aan de rand van de rivier een kamion met (?) houtkappers (?),

Hun uitklap-keukentje aan de onderkant van de kamion was wel erg practisch gezien!

Tegen valavond dan bij een dorpje gestopt en met lichaamgebaren verstaanbaar gemaakt dat we overnachting zochten. Met heel wat aankijks (!) worden we de weg gewezen naar een van de houten huizen. Eens op het 'terras' ontvangen stonden er wel 100 kindjes naar ons te kijken! Niet overdreven!!!!!! We zijn echt in de middle of nowhere beland!
Die avond verkennen we het dorp -met de 100 kindjes achter ons aan-, spelen we volleybal, zwieren met de kleinsten en Taylor maakt er nog een verstoppertje van. Was fantastisch!

Eens terug in de 'hut' zitten wel 20 familie(?)leden rond de olielamp. We betalen een paar pinten voor eenieder die uit de dorpswinkel gehaald worden en het wordt een gezellig avondje 'kletsen met gebaren'. Voeg daarbij wat sticky rice en 'vleessoep' en ook de magen worden 'gevuld'.. Wat een gastvrijheid!

Nog niet goed wakker van een ijskoude nacht op bambouhout en de volgende morgen zit de helft van het dorp ons aan te staren bij opstaan.. JEEEZES!!!!

We betalen onze gastheer een klein sommetje en trekken de volgende dag weer verder. Dit anoniem dorpje met aaaaaaal die kindjes achter ons latend. Bye bye!

Dag 3 was de pechdag: in the middle of nowhere een platte band. Stefanie gaat Taylor halen die voorop rijdt en die komt na een kwartiertje terug met een pomp van de dichtbijzijnde hut. Eens aan die hut geraakt hebben ze wonder bij wonder herstelgerief en krijg ik er een nieuwe band ingestoken. Ok, brommers zijn hier het vervoersmiddel, maar dat ze zelf binnen het halfuur er een nieuwe band konden opleggen had ik nooit verwacht!

Helaas.. klein uurtje nadien, weer van dat. Een goeie les, controleer altijd zelf de band! Er zat nog een tweede spijker in. Dus opnieuw een stop bij de dichtsbijzijnde hutten waar ook daar niet ver gezocht moet worden naar een nieuwe band. De mensen zijn hier zooo hulpvaardig, dit zou je in Belgie niet moeten vragen!! Ondertussen zagen we scheel van de honger en dorst want gedacht dat we wel vlug in een dorpje zouden belanden, maar geloof die 'kilometers' van de Laotianen niet!

-het mooie dochtertje van de 'fietsenmaker'-

Na lang lang lang rijden (met quasi lege tank) bij valavond toegekomen in een groot dorp (Xekong). Oeffff dachten dat we er nooit gingen geraken! Ons verwend met een ijsje na het avondmaal en dan een zalig bedje.

Dag 4, de 'watervallen dag'. Nu we ons terug konden vinden op het kaartje, opnieuw op verkenning naar de watervallen rond de regio van Xekong.

Aan deze waterval waren wel honderd kindjes aan het springen van de rotsen, een duik te nemen in het verkwikkende water. Wij kunnen het natuurlijk ook niet laten. Die kinderen hebben hier gewoon een fantastisch aqualibi aan de rand van het dorp. Zaaaaligg!

Na uren op, rond en van de watervallen, wordt de watermeloen bovengehaald die we smorgens op de markt kochten. Perfect tussendoortje om een 50 tal kindjes een stukje te geven..

Maar dan. Na uren te spelen met de kindjes, samen van de rotsen te springen, watermeloen te delen zoeken we stilaan ons gerief bij elkaar om door te gaan. Ondertussen zijn al heel wat kindjes naar huis. Merken we niet dat zowel mijn mes als Taylors camera foetsie zijn.. Wat een ontchoogeling! We hadden zo een plezier met de kindjes, dat ze ons nu moeten bestelen.

En dit werd een laaaaang verhaal. Mijn mes ok, maar Taylors camera die moest echt teruggevonden worden. Dus op zoek naar de dorpschef. Of eerst iemand die Engels spreekt. Het hele watervallengebeuren uitgelegd en uiteindelijk is de 'dorpspolitie' bij elkaar gekomen. Na een dik uurtje komen we teweten dat een jongetje uit het dorp weet wie de camera gevonden heeft. Maar dat 'diefje' is niet te vinden en komt daarenboven uit het naastliggende dorp. Dus ook daar moeten de 'ordehandhavers' (wie dat ook mogen zijn) bijeen komen. Na lang lang wachten en uitleggen worden we gevraagd om de volgende dag terug te komen want dat het jongetje savonds zeker naar huis zal komen.
Die namiddag dan toch doorgereden, Taylor keert morgen even terug om hopelijk zijn camera op te halen..

Een zoveelste mooie rit! De weg is eigenlijk veel te 'nieuw' voor bijhorende huizen. Het klopt precies niet, de rit op de motorbike op de asvaltweg langs arme huizen/dorpen geeft een 'uit het autovenster kijken' gevoel. De weg is duidelijk de eerste stap richting ontwikkeling hier..

En s'avonds, in een groot dorp (Atapeu) volledig van de hoofdweg in Laos, kom ik toch wel Pauline en Jean-Baptiste tegen! Een Mexicaans-Frans koppel dat ik ook in Myanmar volledig offroad had ontmoet en ook in Laos op de meest onmogelijke plaats ben tegengekomen. Wat een ongelooflijk toeval!

Dag 5, de dag waarvan we dachten dat het avontuur nu over was. Niets minder waar!
Taylor heeft -na lang verhaal- zijn camera terug van het diefje (en ik mijn mes) en terug on the road. Volgens het kaartje 'a very difficult' stuk. Daar verstonden we ons niet aan, die eerst uurtjes was perfect mooi wegdek..

Maar na een plons in de rivier (in het idee dat we er bijna waren) komen we opeens op de meest ongebaanbare paden dat je je kan inbeelden. We passeren dorpen in the middle of nowhere en belanden op een gegeven moment op een weg dat zeker niet voor brommers bedoeld is. De meest helse rit die je je kan voorstellen!! Meermaals met de brommer door de rivier (amai die brommer heeft afgezien), op rotsen, door dichte jungle, volledig verloren. En telkens als we iemand tegengekomen wordt geknikt, ja dit is de weg naar 'Paksong'. Wij wouden naar 'Pakse' en dachten dat ze hetzelfde bedoelden maar het anders uitspraken...

5.30u, op een rotsig pad, in the middle of the jungle, geen kat te zien, geen huis tegengekomen, en binnen een halfuur wordt het donker. En doorrijden doorrijden (voor zover dat kon op een echt moeilijk begaanbaar pad). Wordt dit een nacht in de jungle? Deze trip vergeet ik van mijn leven niet meer!

Net bij het avondvallen komen we dan toch een paar hutten tegen, waar we horen dat 'Paksong' niet zover meer is. Uiteindelijk nog een uurtje in de donker doorgereden op een al meer ' begaanbare weg', de lamp volgend van de brommer voorop en stof bijten. En dan eindelijk de verlossing, een asfaltweg, Paksong!!
Blijkt achteraf dat we volledig de jungle hebben doorkruist en helemaal niet in Pakse dan wel in het dorp Paksong zijn toegekomen.. Nu wordt alles duidelijk!! Pakse is niet gelijk aan Paksong!!
In the guesthouse ontmoeten we daarenboven nog een tof Belgisch koppel (op reis met de fiets) dat ons verhaal in geuren en kleuren te horen krijgt. Dit was echt een dagje..

Laatste dag, dag 6, van Paksong naar Pakse, perfecte asfaltweg. En een lekker broodje op de markt, dit hebben we verdiend!!

We hebben nog even de motorbike in bezit dus bezoeken de 'Wat Pu' tempel ten zuiden van Pakse. Dit is een van de main toeristische attracties in Laos en willen we dan ook niet links laten liggen.

De weg ernaartoe houdt oa een oversteek per bootje in,

De Wat Pu tempel zelf was ook zijn bezoekje waard. Het is eigenlijk een voorproefje voor Ankor Wat in Cambodja: deze tempel was door een van de vele koningen van het Khmer rijk gebouwd (inclusief waterbekkens die het Khmer rijk zo succesvol maakte - zie later)

Een prachtige zonsopgang als afsluiter van het 6-daags-motorbike avontuur!

Pakse

In Pakse ook een afspraak met een van de collega's van papa: Siegfried Gross. Deze Duits man is verantwoordelijk voor een van de BTC onderwijsprojecten waar papa oa de formulatie/evaluatie van gedaan heeft (BTC = Belgische Technische Cooperatie = ontwikkelingssamenwerking van Belgie).
We worden met de projectjeep afgehaald aan ons hotel en krijgen een uitgebreid bezoek aan de school die met Belgisch belastingsgeld gefinancierd worden. En moet eerlijk zeggen, chapeau voor dit project!

Het was een school voor technisch onderwijs (2000 tal studenten), dus houtbewerking, metaalbewerking, horeca, autoreparatie etc. De man (ingenieur en pedagoog) heeft een school die volledig vervallen was terug heropgebouwd -samen met de lokalen natuurlijk- op een heel impressionante manier: de leerlingen zelf hebben hun school heropgebouwd: de lassers hebben de bedden gelast voor het internaat, de metselaars hebben de hangars gebouwd voor de werkplaatsen, iedereen werd ingeschakeld. En voor de horeca-opleiding heeft de school een eigen restaurant en guesthouse waar de leerlingen in 'oefenen'. De opbrengst gaat naar de verdere uitbouw van de school. (Hoewel extreem kritisch op ontwikkelingssamenwerking, dit is dus verre van geven en nemen van geld.)

De hele voormiddag kregen we een interessante rondleiding van een rot in het vak, zoveel was wel duidelijk! Hieronder bvb een nieuwe methode om bakstenen te maken: als legoblokjes op elkaar!

s'Middags gaan lunchen met Siegfried en nog interessante gesprek gehad. Zo gemakkelijk gaat het hier echt niet op de werkvloer. Als het op geldzaken aankomt is niemand hier echt te vertrouwen, en daarenboven heerst er in Laos een enorme corruptie (waar je als reiziger niets van merkt)."Je moet je doelen hier anders bekijken" "kijk niet naar de 90 procent dat niet lukt maar wel naar de10 procent dat slaagt". Een man met doorzettingsvermogen!
ERgens reizen is toch nog heel iets anders dan ergens werken..

En toeval boven toeval, we ontmoeten Jason en Marjan (van het boerekot) op een tafeltje naast ons! Wat een ongelooflijk kleine wereld!!!!! Zij zijn blijkbaar ook voor een tijdje de wereld in! s'Avonds een gezellig Vlaams onderonsje!

Si Phan Don

Nog maar net afscheid genomen van Taylor, komen we Jacopo tegen. Een Italiaan die een 3tal maandjes door Azie reist. Samen op dezelfde minivan richting Si Phan Don: 4000 eilandjes in het uiterste zuiden van Laos.

Si Phan Don is een geheel van eilandjes op de Mekong aan de grens met Cambodja. Een kiekje van het prachtig gebied met de wide-angle van Jacopo.

We verblijven op het meest noordelijk gelegen eiland (Don Kong) en met de fiets op verkenning van het prachtig en o-zo-rustgevende eiland! Wat een vredige plaats op aarde..

De wolken de volgende morgen zien er minder vredig uit..

Wonder boven wonder valt geen druppeltje uit de lucht en gaat onze 'tour' samen met Jaco door! Jacopo had het geregeld dat we voor een prikje een hele georganiseerde dag kregen:

Bestemming 1: de Irwaddy dolfijnen. Deze dolfijnen komen enkel nog voor op heel specifieke plaatsten op de Mekong en een paar in Myanmar. Ze zijn sterk met uitsterven bedreigt, ze zijn nog met een 70tal. Ecologische projecten sensibiliseren en zijn in actie geschoten..

t'Zijn Laotiaanse dolfijnen hoor, de rust zelfe, weinig actie.. dus fotos van jumpende dolfijnen kan je hier niet trekken.

Typisch aan de Irwaddy dolfijn: zijn ronde hoofd. Geen foto van een echte, dan wel van een standbeeldje op Cambodjaans grondgebied.

Bestemming 2: Naar de watervallen.
De zoveelste watervallen, dachten we. Maar dit waren gewoon de Niagara falls in het klein!!! AMAI!! Waren echt verrast! En wat een stroming! Deze waterval is er voornamelijk verantwoordelijk voor het feit dat geen grote zeevaart mogelijk is over heel de Mekong.

Volgende bestemming: Don Det. Dit eilandje is zowat het 'toeristisch hangmat paradijs' van Laos. Met de fiets snuiven we de sfeer op van het mooie eiland met inderdaad overal guesthouses met bijhorende hangmatten.

En dan de mooiste boottocht!!! Terug van Don Det naar Don Kong (eiland van onze slaapplaats).

Zalig genieten,

Wijl de vissers 'druk' (hum) in de weer,

de avond die valt over de Mekong,

Normaal wordt er in het donker niet meer op de Mekong gevaren omdat het te moeilijk/te gevaarlijk is. Stroomversnellingen, ondiepe stukken. Maar omdat we nogal ferm over 'schema' zaten hebben we het onze jonge bootman ferm moeilijk gemaakt.
Maar een nachtelijke trip op de Mekong, met duizend sterren boven je, is gewoon het einde!

Na een 3-4 uur zien we in de verte de lichtjes van Don Kong..

LAOS: Southern Laos - upper part (08/03/09 - 12/03/09)

2009-04-09T02:55:00.000-07:00

Vientiane

Na de mooie busrit komende van Luang Prabang, aangekomen in de hoofdstad van Laos, Vientiane. Hoewel, 'hoofdstad', zou je echt niet zeggen, is eerde een geheel van aan elkaar gesloten dorpjes. De stad heeft alles behalve een allure van een 'grootstad'.

En ja, ik was verwittigd door de Lonely Planet: heel moeilijk om hier een betaalbare guesthouse te vinden. Voeg daaraan toe dat mijn bus bij avondvallen toekwam en ik heb wel een uur rondgewandeld met de bagage op zoek naar een betaalbaar slaapplaatsje. De budgethotels uit de gids zaten vol en bij aankloppen kreeg ik prijzen van 20-80 dollar te horen..
Ale, wie zoekt die vindt, uiteindelijk bracht een Chinese guesthouse iets uit het centrum soelaas. OEFFF..

Vooraleer Stefanie toekomt nog wat in boekenwinkels rondgesnuiserd, de Mekong afgewandeld, en de blog na lange tijd weer eens upgedate. Dag erop dan naar de luchthaven met de Tuktuk om Stefanie op te wachten!

Gezellig rondgekuierd in het charmeloze Vientiane, en gebabbeld, gebabbeld, gebabbeld. Doet echt deugd om nog eens over 'eigen onderwerpen' te kletsen!! Na een lange wandeling gaan voetjebaden in de fontein.. en een eerste Aziatisch diner voor Stefanie aan de rand van de Mekong!

Ban Na

Aangezien Vientiane niet echt iets te bieden heeft besluiten we om de volgende dag meteen te vertrekken. Richting Ban Na: een natuurgebied ten noorwesten van Vientiane waar olifanten kunnen gespot worden.

Aangekomen in het dorpje Ban Na aan de rand van het park worden we al meteen verwelkomd door lokale gidsen. Na wat organiseren dan samen op weg met een gids naar de 'elephant-tower'. Gebouwd met buitenlands NGO budget maakt de toren deel uit van een interressant eco-project waar zowel aandacht wordt besteed aan het park en de olifanten als aan de bevolking in de omliggende dorpen (opleiden van gidsen, sensibilisatie van bevolking, bescherming van oogst aan rand van het park etc.). Zit echt goed in elkaar!
Deze toren in het midden van het bos werd onze overnachtingsplaats, in de hoop dat de olifanten net die nacht naar de rivier zouden komen! (50 percent chance kregen we te horen)

De avond was super gezellig. Eerst een lekker grote maaltijd bereid door onze knappe gids op een vuurtje in de toren. En dan een gecko die net van het plafont viel, in het midden van de groentenschotel!

De geluiden van de krekels, een volle maan die het bos verlicht, wat wil je nog meer...
olifanten ;-)

Maar pech.. geen olifanten te zien. Wel een vliegende eekhoorn gehoord, prachtige insecten gespot in de buurt van de toren (waterjuffers, vlinders, zie fotos), maar geen olifanten. Die zijn op een paar honderd meter van de tower gepasseerd die nacht! Verse voetstappen getuigen!!!! GRRRR..

Eens terug in het dorp de volgende morgen naar een 'echt toilet'.. njet, bezet!

We vergeven het de olifanten en besluiten terug verder te trekken. Richting hoofdweg om daar een bus te stoppen die ons naar Thatek, meer zuidwaarts, moet brengen.

Maar eerst nog langs de tempels, ja, ook in Laos kunnen ze er goed weg mee!

Thathek

Thathek wordt de uitvalsbasis voor een motorbike trip naar dichtbijzijnde karstgebied, met als 'attractie', jawel, caves.

Eerst langs de markt waar voor het eerst de Vietnamese houden opduiken,

En elke markt blijft verassen.. wat voor een combinatie zou dit zijn?

De caves zelf natuurlijk bezocht, vol met bhoedhabeeldjes natuurlijk.
(moet eerlijk zeggen dat grotten me toch niet meer kunnen boeien..)

Maar de grotten zijn natuurlijk maar een excuus om de streek te verkennen.

Stefanie, stylish beschermd tegen de zon op de motorbike ;-)!

Lachende kinderen overal waar we even stoppen,

Een plons in de rivier nabij een afgelegen dorp,
en een les: volgende keer kleren boven de bikini..
al hadden glurende jongemannen er wel plezier in ;-)

Langs rijstvelden
(is droog seizoen maar dankzij de rivier kan hier 2 keer per jaar rijst geteeld worden),

Een zonsondergang op de moto temidden een prachtig karstgbied!

LAOS: Luang Prabang (03/03/09 - 07/03/09)

2009-04-09T02:40:00.000-07:00

Luang Prabang

Back to civilization na de trip in het arme maar mooie noorden van Laos. Had er eerlijk gezegd wel naar uitgekeken om terug lekker te eten, internet te hebben, was te doen, beetje te relaxen.
En Luang Prabang (culturele hoofdstad van Laos) heeft die behoeften meer dan ingevuld!

4 Daagjes gebleven in en rond de stad, en het is tot hiertoe one of my favorites!!!!

Tempels,

ja weeral, maar dan in een typische Lao stijl die ik ervoor nog niet gezien had,

Bars en bars overal voor de vele toeristen die hier de straten kleuren,

inclusief Duvel aanwezig (die hou ik voor als ik terug in Belgie ben, of zij het een Westmalle ;-)

EN STIJLVOLLE WONINGEN!!!!!

De franse kolonialen hebben hier echt wel mooie architectuur achtergelaten! In de oude stad wonen maar weinig lokalen meer, quasi alle woningen zijn er -helaas- opgekocht door buitenlanders (veel fransen/canadezen) en opgekrikt tot prachtige hotels/restaurants/bars/shops. Niet echt een 'Lao-hart', eerder 'koloniaal', maar wel een van de meest gezellige busy straatjes die ik ken. Warm licht, veel donker hout, sierlijke eenvoud, mooi afgewerkt. Perfecte plaats om ideetjes op te doen 'voor later'!

Op de avondmarkt souveniertjes, souveniertjes, souveniertjes! En zoals klassiek op dit type toeristen avondmarkten verkoopt elk stalletje bij hetzelfde. Mooi, dat wel, maar als je overal hetzelfde verkocht ziet heeft het toch wel iets minder: lampionnetjes, paraplutjes, sjaaltjes, tasjes,..

Ongelooflijk om die vrouwen elke avond opnieuw hun stalletje te zien opzetten en afbreken, allen heel dicht opeen, allen proberen ze hetzelfde aan de man te brengen. Raar maar waar heb ik kunnen weerstaan!

De lokale (voedings)markt was daarentegen veel interessanter ('lao-wijs' gezien). Onder de vele vis, fruit, groenten, ook een paar speciaalkes:

Zeewier, een typisch Laotiaanse lekkernij.

Geloof het of niet, zwart zeewier versierd met sesamzaadjes kan echt wel smaken!

en de bloem van de bananenplant staat hier ook op de menu!

Niet geproefd nee. Wel ongelooflijk lekker gegeten in de stylish restaurants hier. Ja, heb me eens laten gaan op vlak van westerse voeding! Heerlijke broodjes, pompoen/tomatensoep, lekkere salades. Heaven on earth na al die rijst en noodles... mmmmmm...

En een droombakkerijtje voor Elena gezien: met cakejes met aaaallle mogelijke smaken. Ginger, mango, wortel, bedenk het maar! (Elena, dit moet je komen zien!)

En dan de stylish shops hier! Andere categorie dan de nightmarkt, prachtige juwelen, kledij, handtassen, houtwerk. Zalig om nog es te gaan shoppen in toffe winkeltjes (met 'lege portemonnee voor dit soort zaken' natuurlijk.. of toch bijna leeg ;-)

Maar nog meer tijd gebracht in de mooie exhibities. Verschillende foto-gallerijen, kunstwerken (vnl. schilderkunst), exhibities over het leven in Lao, over de hilltribes. Zalig kuieren en genieten.

Op een gegeven moment kom ik een pracht van een exhibitie tegen. Met een schilderij dat ik van m'n leven niet ga vergeten!!!!!!!!! Het kon kosten wat het wou, ik zou het kopen!!!!!!!!!!! Ik mocht er geen foto van nemen en het is onmogelijk om het hier zomaar te beschrijven. Toch een flauwe-foute-onwaardig-droge poging: Een groot paneel (ongeveer 2 op 2 meter), met over heel het vlak schakeringen van warm fel oranje (je ziet bijna niet dat het schakeringen waren van heel lichte tinten van het geel-oranje-rood-bruine palet) en in de rechteronderhoek monniken in zwart, grof geschetst, op wandel. De eenvoud zelve, maar ik kon er naar blijven staren.. gewoon verblindend!

4000 euro... GRRRRRRRRRRRRRRR!

Hieronder een fotootje van de vele stijlvolle exhibitiehallen,

Heel de stad tot in detail bezocht. Kreeg er niet genoeg van. Daarenboven had ik het boekje 'Stay another day in Laos' in de hand: dit verzameld alle projecten van 'goede doelen' die in Laos actief zijn en beschrijft wat ze doen, wat je zelf kan doen, wat te bezoeken. Een prachtig initiatief en heel didactisch opgesteld boekje. Ben dan ook een kijkje gaan nemen in verschillende projecten. Rond ruimtelijke ordening van de stad (Luang Prabang is een World Heritage Site dus beschermd), een kinderbibliotheek, vele fairtrade shops, expositie rond etnieen, olifantenreservaat etc. Er zijn echt wel veel NGOs actief in Laos, gaat hier duidelijk de goeie weg op!

Hieronder een paar kiekjes bij zonsondergang over Luang Prabang. Jawel, vanop de zoveelste tempel op de hill ;-)

En wat ook tof is aan de stad: het was een verzamelplaats van velen die ik op voorhand in Noord Laos ontmoette. De fransman van de trekking in Pongsali, het frans-mexiaans koppel dat ik eerder al 2 keer (!) ontmoette, de hollanders van op de boot die Laos te fiets doen, een frans 'wandel' koppel dat niet kon stoppen met babbelen.. zoveel toeristen moeten er dus niet zijn in Laos als je elkaar terugziet!

Vanuit Luang Prabang heb je 2 'main' uitstappen: 'naar de grotten' of 'naar de watervallen'. Eigenlijk al meer dan genoeg grotten en watervallen gezien maar is wel een excuus om de countryside rond de stad te gaan bezoeken.

Het werden de watervallen gekoppeld aan ferm sportdagje. Had immers een fiets gehuurd en 2 uur flink afgezien op paar stijle/lange hellingen. Onderweg welgeteld nog 1 fietser (Engelsman) gezien met wie ik op het einde de laatste loodjes tegenaan ging.
Maar des te meer beloond met een zwempje in helblauw water aan prachtige watervallen!!

Maar dan weer tijd om te vertrekken, richting Vientiane, waar Stefanie (vriendin uit Belgie) landt om een paar weekjes mee te reizen. Onderweg zit ik naast een interessante Fransman die 2 jaar in China gewoond heeft, wordt duidelijk nog een land voor op mijn lijstje! De bus zoeft voorbij een mooi karstlandschap, but no time for a stop..

LAOS: Northern Laos (22/02/09 - 02/03/09)

2009-03-06T06:15:00.001-08:00

Hua Xai

Hua Xai is dus het grensdorp aan Laotiaanse kant waar ik m'n eerste lao-nachtje heb doorgebracht. Het klassieke traject is om met een boot de Mekong rivier af te varen tot Luang Prabang, de culturele stad van Laos. De volgende morgen dus de boot op, samen met nog zo'n 100-120 tal toeristen. Bakske vol dus.
Ik kom 2 echt sympathieke koppels Vlamingen tegen (1 uit Gent jawel!), en het werd een echt tof dagje bootzitten! Nogal wat afgelachen.. lang geleden om nog goeie Vlaamse humor te horen.

De boot zat dus overvol. En duidelijk 2 type toeristen aan boord: de drinkers en de non-drinkers, zeker 1/3 had teveel pintjes op op de boot, niet overdreven!

Veel mensen/dorpen niet gezien aan weerzijden, af en toe wat buffels, dat wel (incluis 'albino'-buffels). En dan de landschappen..

Pakbeng

Pakbeng is een dorpje waar iedereen die dit traject doet overnacht: de boottrip van de grenspost naar Luang Prabang duurt immers 2 dagen.

Het uitladen van de bagage was een story op zich, totale chaos op en rond de boot! s'Avonds heerlijk getafeld in Vlaams/Japanees/Duits gezelschap..

De volgende dag neem ik de boot niet verder, als een van de enige neem ik een bus landinwaarts. Niet dat ik Luang Prabang niet wil zien maar eerst een beetje off-road in het noorden van Laos.
En dan valt op dat eens je van het klassiek traject afgaat, de wereld er heel anders uitziet.

Nog maar net uit de guesthouse/restaurantstraat van Pakbeng en op mijn weg naar het busstation zie je het alledaagse leven van de Laos. Duidelijk veel armere woningen, meesten uit natuurlijk materiaal, ze hebben hier echt niet veel.

Ik neem een 'local' bus naar Oudomxai, eerder een stad die dient als transporthub dan als place to stay.

Oudomxai

Diezelfde dag echter geen bus meer noordwaarts dus ik verken de stad. Eerst naar de markt natuurlijk, waar ik ondertussen prulzonnebril nummer 4 koop (die het waarschijnlijk weer niet lang gaat uithouden maar de zon is hier veel te straf).

En wat ze hier binnenkrijgen: zoetige toestanden vol van de kleurmiddelen..

Op de markt wordt heel wat textiel/draad verkocht voor het maken van (traditionele) kledij. Kledij van de hilltribe-bevolking ook. Die wordt dus niet louter in de villages meer gemaakt/geweven maar dit is dus de industriele variant. En fluo, fluo, fluo!

Muntstukken met Frans opschrift worden gebruikt ter versiering van de kledij!

In de namiddag dan mijn eerste 'sticky rice', het onderdeel van de typische laotiaanse keuken. Het is een type rijst die hier hoofdzakelijk in Laos wordt geteeld en die na bereiding enorm aan elkaar plakt (door hoge concentratie amylopectine) . Je moet er bolletjes mee maken met je vingers en in de groenten/vlees/vis/currys-bijgerechten dippen. Niet slecht en eens wat anders dan de 'gewone' rijst!

De volgende dag dan de bus op met bestemming 'Ban Boon Tai'. De busrit op zich was weer eens de moeite. Overladen (verschillende mensen stonden maar liefst 5-6u recht!), op een echt slecht weg, vol stof door de ramen, de bergen in! En die bergen.. wel, volledig platgebrand en thee, thee, thee, weinig oorspronkelijk bos meer te zien.

Ik stap af in 'Ban Boon Tai'. Het is een dorp -een beetje in the middle of nowhere- maar ik had gelezen dat je er treks kunt doen naar omliggende dorpen.
Jamai.. noppes! Eens de bus me achterlaat in dit dorp blijkt dat niemand hier een woord engels spreekt. En dan op zoek naar een guesthouse (even ongerust dat er hier geen zou zijn aan de reacties van de mensen te zien). Op zoektocht kom ik een ouder frans koppel tegen dat net terugkomt van een wandeling: blijkbaar is er toch welgeteld 1 guesthouse en 2 restaurantjes in het dorp!

Van trekking komt hier dus niets in huis in dit vergeten gat, dan maar op wandel! Een heel rustig dorp, geen enkele commercie (zelfs geen markt), geen industrie, geen toerisme, nada. Het leven heeft hier duidelijk op een ander ritme.
Veel 'arme' huizen, echt basic met water aan de pompsteen, geen electriciteit na bepaald uur,.. En overal kippen, kippen, kippen!

En wat de mensen hier doen. Wel, ik weet het niet. De jeugd gaat naar school, de kinderen spelen in de straat, de vrouwen zitten te zitten/koken/wassen, wat mannen repareren zaken, weinig echte actie hier. Misschien ligt het aan het feit dat het nu niet het seizoen is om in het veld te werken.

s'Avonds getafeld met het frans koppel in 1 van de 2 'restaurants'. In het andere hadden ze geen groentjes, dus keuze was snel gemaakt. Wanneer de electriciteit uitvalt zoeken we samen onze weg naar de guesthouse met pillamp.

Dit dorp is zeker de moeite om eens te zien hoe het leven er hier aan toegaat, maar heb wel zin in meer 'actie'. Dus de volgende dag wil ik de bus terug op, die zou om 10 u moeten komen. Tijd genoeg voor een ochtendwandeling.

De kinderen/jeugd naar school, de oudjes bezig in de dorpen. (Deze man was iets aan het vlechten maar ben er nog niet uit wat, visnetten misschien?)

Om 10u een bus? Nee hoor, om 11 uur krijg ik te horen dat ie rond 2 uur komt. Ik denk aan liften maar er is hier helemaal geen verkeer (alle verkeer vertrekt smorgens vroeg)! Dus geen andere optie dan te blijven wachten aan het busstation, want uur van aankomtst/vertrekt ligt niet echt vast.
Samen met een 6-tal lokalen die geen woord engels verstaan maar aan wie ik de fotootjes van hun land in de reisgids toen/fotos op cameratoestel. Echt FRUSTREREND om niet kunnen spreken!!!!!!

Dan eindelijk de bus op waar ik oude gekenden tegenkom die ik in Myanmar al heb ontmoet (mexiaans-frans koppel). Het landschap is verbluffend. De bestemming: Pongsali (grootste stad in het noorden).

Pongsali

Eerst naar de markt en dan op verkenning in de stad. Opnieuw is hier eigenlijk weinig te doen, de mensen heel relaxed. Veel chinese woningen hier, maar is dan ook dicht bij de Chinese grens. Na een wandeling door de stad probeer ik een pad te volgen dat de bergen ingaat.. de rust zelve hier. Geen kat! (op wat buffalos na). Wanneer de weg doodloopt bij een hut kan ik niet anders dan dezelfde weg terug.

Samen met het frans-mexicaans koppel dan zoek naar de paar gidsen die hier trekkings organiseren. Eerlijk gezegd peperduur (25 dollar per dag voor alleen te wandelen). We vergelijken de prijzen met het toerist office maar overal idem.
Ik beslis nog niets, het koppel gaat voor een driedaagse richting 'Akha'-villages (bergvolk).

Een wandeling in het dorp,

een kijkje op het kerkhof,

de tuinen die water krijgen,

Wanneer ik me even neerzet komen zo'm 10 jonge kinderen naast me zitten. Ongelooflijk. Communiceren gebeurd met een lach en handgebaar. Een wat oudere jongen komt erbij die een woordje Engels spreekt, en iedereen blijft maar kijken en luisteren!

s'Avonds in de guesthouse kom ik nog een paar andere reizigers tegen en uiteindelijk besluit ik om samen met een Duitser een trekking te doen van 1 dag (want moet stilaan richting Vientiane waar een vriendin toekomt om mee te reizen). Samen met de Duitser naar de gids. Andreas (de duitser dus) heeft 1 doel: een sportieve wandeling. Ik zie een sportieve uitdaging ook wel zitten maar de gids kan niet van zijn 'plannetjes' af. Weinig creativiteit hier. Uiteindelijk mogen we een plannetje van hem overtekenen en besluiten we alleen op stap te gaan.

s'Avonds laat klopt een fransman nog aan m'n deur dat ie ook meewil.. dus met z'n drieeen de volgende dag op stap. Het werd een fameus sportieve uitdaging! Had express m'n camera niet mee want dacht wel dat het zwaar ging worden. Rugzak gelukkig gevuld met water, fruit en brood.
We wandelden langs een heuvelkam met mooi uitzicht op de vele theeplantages, en door enkele bergdorpen waar mensen op een echt basic manier leven. Quasi alles uit natuurlijk materiaal hier! Na een 5 uur goed doorstappen vonden we de shortcut niet terug naar Pongsali, je hebt hier dus wel een gids nodig. Uiteindelijk heel het pad terug moeten stappen.. alledrie bekaf!!!

Down to Luang Prabang

Samen met een groepje reizigers neem ik de bus terug zuidwaarts. Oorspronkelijk plan was om naar Luang Prabang af te zakken per boot op de Nam Ou rivier, maar 3 dagen bootzitten is wel wat veel. Dus ingekort met 1 dagje bus, naar Moua Khoua.

Hieronder een fotootje vanuit de bus van een Akha-vrouw (dankjewel Tele..)

Mhoua Khoua: een dorp aan de rand van de Nam Ou rivier van waaruit je de boot richting Luang Prabang kan nemen. Het dorp is echt wel de moeite op zich. Alleen de 'veerboot' al..

s'Avonds kom ik opnieuw 1 van de Vlaamse koppels tegen die ik eerder ontmoette. Samen nog een avondwandeling door het dorp, waarbij we goed konden binnenkijken in de huizen van de mensen. Opvallend: overal hertenhoofden aan de muur!
We wagen ons aan de 'lao lao' = zelfgebrouwde rijstwisky die hier overal in Laos gedronken wordt.. en straf spul, zeker over 50 procent, maar procent is variabel ;-)

De volgende dag dan de boot op, bestemming Nong Khiauw.

De boottrip was fantastisch!
(incluis de stroomversnellingen met af en toe een klets water over je)

Aangekomen in Nong Khiaw weer alle toeristische faciliteiten. Een heerlijke frisse salade na al die dagen op fried rice kan echt wel smaken!!

Een paar uurtjes over vooraleer het donker wordt, -op aanraden van de Duitser- richting grotten wat verder uit het dorp. En heb al veel grotten gezien ondertussen, dus ik dacht 'just another cave' maar nee, deze was wel nog impressionant. Jonge gastjes leiden me voor een euro rond in de grotten. Eentje zingt quasi de hele weg door, zijn stem galmt doorheen de hele grot...

s'Avonds opnieuw in internationaal gezelschap getafeld. Hier in Laos ben ik ondertussen al heel wat toffe mensen tegengekomen, in tegenstelling to Thailand de week ervoor).

Van Nong Khiaw de volgende dag dan de boot op naar Luang Prabang. Dit keer in een overvolle boot, met alleen toeristen. Duidelijk 3 nationaliteiten in de meerderheid: Duitsers, Fransen en Hollanders. Een koppel Hollanders is hier met de fiets op reis, eigenlijk een fantastisch idee (voor een volgende trip?).

De tocht was opnieuw fabuleus!

Radarwerken op het water op electriciteit op te wekken,

Olifanten (waarschijnlijk gebruikt voor logging),

Goudzoekers,

vissers,

Op een gegeven moment wordt het water te ondiep en moeten we allen uitstappen en een stuk wandelen. De benen kunnen strekken op een 6-uur-durende boottrip komt goed uit!

De Nam Ou rivier stroomt in de Mekong rivier, teken dat we bijna in Luang Prabang zijn aangekomen. Nog een paar laatste foto's van op het water..

THAILAND: Northern Thailand (17/02/09 - 21/02/09)

2009-03-05T00:27:00.000-08:00

Up to Chang Rai

In Mae Sariang besluit ik meteen door te steken naar Chang Rai, en zo meteen een sprong oostwaarts richting Laos. Moet eerlijk zeggen dat het 'westerse' Thailand nu wel een beetje tegenvalt na de 'ontdekkingen' in Myanmar. Het land is echt veel rijker dus minder verassingen (qua gewoontes van mensen/woningen/verkeer/gsm-televisie etc..), het contact met de lokalen is ook totaal anders, je bent meer de 'echte toerist' die ze al goed kennen, en hier is alles ook picobello georganiseerd dus veel meer comfort, maar tergelijkertijd ook minder avontuur. Neemt niet weg dat de Thaien veeeeeeeeel beter afzijn dan de Myanmarezen natuurlijk!

Geen directe verbinding dus ik overnacht nog een nachtje in Chang Mae, waar een goedkope guesthouse deze keer moeilijk te vinden valt want het krioelt hier van de jonge backpackers/uitgaanders.

Wanneer ik de volgende dag in Chang Rai toekom geeft me dit het gevoel van 'klein Chang Mae'.
Ook een gezellige nightmarket (zei het wel kleiner), vele shops, restaurants, guesthouses, oude westerse mannen met knappe jonge thaise vrouwen..
s'Avonds op de nightmarket nog eens heerlijke sushi gegeten aan een van de vele stalletjes. Het valt op dat hier veel Thaien op vakantie komen. Op het centraal podium geniet ik een paar thaise dansjes. De muziek is hier eigenlijk zo belachelijk dat het bijna grappig is: melig, melodramatisch, soft voice met weinig pit.. muziek?

Vanuit Chang Rai zou je ook goeie treks naar 'hill tribe' villages moeten kunnen doen, maar dat heb ik ondertussen opgegeven in Thailand. Die package-trips die je overal ziet brengen je naar de traditionele bergdorpen waar dus al duizenden toeristen zijn gepasseerd en waar er maar weinig autenthiceit overblijft. Het lijkt een beetje 'naar aapjes' gaan kijken..

Chang Rai ligt niet ver van de zogenaamde 'golden triangle' = drielandenpunt van Thailand-Laos-Cambodja. En hoewel ik gewaarschuwd was door andere toeristen en door de reisgids die allen zeiden dat het een 'toerist trap' is, besluit ik om toch een toer in het uiterste noorden naar dat drielandenpunt te doen. Misschien eerder kwestie 'van het gezien te hebben', ik geef toe.

Dus voor een keer mee met een 'organized package tour', de 'golden triangle loop':
bezoek aan 'hill tribe villages' - naar Chiang Sae voor bezoek aan bekende stupa - doorrijden naar het drielandenpunt - en dan naar Mae Sai, het meest noordelijke punt van Thailand.
Is eigenlijk totaal mijn ding niet om by time-plan met een taxi mee te rijden van het een naar het ander, maar eerlijk gezegd wou ik naar Laos maar tergelijkertijd de streek toch gezien hebben.
Een oudere Deense man (72 jaar!) ging voor hetzelfde programma. (en ja 72 en nog steeds maakt hij alle jaren een grote reis, houdt zich fit met 2 keer gym in de week.. zo wil ik ook oud worden!!).

Eerst naar de 'local villages'. De taxi stopt aan een 'Akha' village. De Akha is een van de stammen die uit China naar het zuiden gevlucht zijn tijdens het communisme en nu in noord Thailand/Myanmar/Laos als bergvolk in minderheid leven (in ook veel mindere condities). Hun primitieve/aparte levenstijl, gewoonten en ook hun traditionele klederdracht trekt vele geinteresseerden.
In het dorp aangekomen staan er verschillende toeristenbusjes in een rij met daarnaast straatstalletjes die de traditionele kledij verkopen, je wordt hier bijna de huizen ingetrokken door de vrouwen in traditionele klederdracht. Een foto binnenin (na aanvraag - zie onder) resulteert in het vragen naar geld. Nee, that's it, voelt echt niet aangenaam.
We vragen de taximan om de andere villages te skippen en rijden meteen naar het drielandenpunt.

Onderweg nog een stop bij een impressionante stupa, met net daarachter de woonsten van de monnikken (foto). Is toch wat meer luxe dan de matjes in de monasteria in Myanmar!

Het drielandenpunt bevindt zich eigenlijk in een 'dorp', Sop Ruak, dat bestaat uit restaurants en winkels. Vroeger was dit DE streek van de Opium, vandaar 'Golden' triangle, maar ondertussen is die uit Thailand gebannen (in tegenstelling tot Mynamar en Laos). In Thailand zijn verschillende alternatieve projecten uit de grond zijn gestampt om de opium-bussiness te vervangen:theeplantages etc.

Hieronder drie landen op de foto, begrensd door enerzijds de Mekong rivier en de (kleinere) Ruak rivier.

Laatste stop is 'Mae Sai', het handelsstadje aan de grens. Shops en shops en shops.. Myanmar, Thai en Chinese goederen. Een immense markt maar eigenlijk wordt er wel veel hetzelfde verkocht (ondermeer cheap chinese stuff). Samen met de oude man dus 'rondgeshopt' en dan back to Chiang Rai.

De dag erop wil ik nog een dagje de streek op mezelf verkennen. Ik huur een mountainbike (een echt goeie deze keer, met zacht zadel!) en on the road. Het kaartje dat ik meekreeg richting 'waterfalls' laat ik na 2 straten voor wat het is. t'Gaat meer prutsen worden dan fietsen als je de kaart ziet. Dus gewoon de stad uit op goed gevoel. Ik beland in een golfcomplex en na wat doorrijden zelfs in een militair kamp waar ik blijkbaar zonder problemen mag rondfietsen. Ik passeer een mooie bloemenwinkel die echt een streling voor het oog is (de bloemen natuurlijk)!

Maar de veelbelovende trip wordt al vlug een 'afzien' trip. Het is veeeeeeeeeeel te warm!

Na een paar uur geef ik het afzien op, en bezoek in terugkeer de markt van Chang Rai.
En dit is mijn laatste dag Thailand dus ik ga mezelf eens goed verwennen vooraleer het Laos avontuur tegenaan te gaan.

Mountainbike aan de kant, en richting een 'top end hotel', waar ik voor een paar eurotjes het zwembad in mag! Heerlijk afkoelen en ondertussen plan ik aan de rand van het zwembad ruwweg m'n trip door Laos in de volgende reisgids. Gewoon zaaaaalig ontspannen!!

Goed begonnen.. half gewonnen. Dan richting een goei Italiaans restaurant. Ja, ik kraak. Na 4 maanden leven op quasi alleen aziatische voeding ben ik de rijst/noodles dishes echt echt beu. Had eerlijk gezegd gedacht dat ik de volledig reis wel lokaal zou eten maar nu had ik zo'n ongelooflijke zin in een goeie westerse maaltijd!!
Een frisse salade (met zelfs olijven, goeie olijfolie en balsamico-azijn!), penne pomodori op z'n echt italiaans (met zelfs parmezaanse kaas!) en een chocolade ijsje als dessert!
Wat later op de avondmarkt vul ik, tijdens een dansoptredentje, het laatste gaatje met wat aardbeien en suiker.. mm..

Genieten ja, maar toch nog verre van perfect: het water in het zwembad was niet vol genoeg, de penne pomodori miste de basilicumblaadjes, en dan de ontbrekend wijn natuurlijk (die far- out-of-budget was). En het nestle cremig melkchocolade ijsje.. verre van de pure chocoladebolletjes van Cote d'Or met stukjes echte knapperige chocolade en een bijhorend aardbijen sorbet bolletje uit Gent.. Daar kijk ik nu es echt naar uit!!

Voor het slapengaan waag ik het er me nog 1 keer op: in een westerse shop (7/11) ga ik voor een flesje 'Johny-walker-soda-wisky'. Het bier is hier niet te drinken, de wijn peperduur, de bacardi breezers te zoet.. maar dit brouwsel, is het drinken nog minder waard: een flauw mengsel van spuitwater en wisky, die ik uiteindelijk aan de vuilbak geef (mannen in de straat wouden het niet aannemen - je ziet me daar al lopen met wisky in de hand weg te geven ;-)).

De volgende dag up to Laos. In de bus leer ik onder meer een Duitser kennen die ook wel een aparte levensstijl heeft: hij leeft reeds 7 jaar in Thailand en heeft een ebay-business in zilverartikelen opgestart. Hijzelf designt juwelen en heeft 5 vaklui die ze voor hem maken. Via een ebay bussiness krijgt hij zijn waar echt goed verkocht (aan de bedragen te horen)! Hij legt me in detail uit hoe het werkt. In het begin is het niet simpel, moet je een klantenbestand opbouwen/retailers leren kennen/producten leren kennen/marketing methoden gebruiken etc. maar na een paar jaar verdiend hij dus geld 'al reizend'. Enige wat altijd in de buurt moet zijn is internet om met zijn klanten te communiceren en het designen van de juwelen is hem meer een hobby. Hij kende oorspronkelijk niets van de zilversmid kunst maar heeft alles uitgekiend en uit de grond gestampt, met de bijhorend portie Duits organisatietalent natuurlijk!
'Everything is possible' zoals ze zeggen..

In het grensdorp Chiangkong steken we de Mekong (=de grens) per bootje over. Laos, here we come!

Visas te regelen, geld te wisselen en dan op zoek naar een eerste Laotiaanse guesthouse. Het dorpje telt heel wat toeristen/backpackers dus dat vormt geen enkel probleem.
Met de Duitser en een Zweed een eerste diner in een restaurantje aan de Mekong, en een eerste bier 'Lao'. En jawel! Lekker Aziatisch bier bestaat dus wel!!! Beer Lao!! Wie had dat gedacht!

De Duitser kent het dorp maar al te goed (na al die visaruns in 7 jaar) en neemt ons mee naar een Laotiaanse disco buiten het dorp: entre los Laotianos.. allen met een beer Lao in de nabijheid, en nog best goeie dansmuziek! Nu nog af van de backpacker-sandalen ;-)

THAILAND: Border with Burma (07/02/09 - 16/02/09)

2009-03-03T19:15:00.000-08:00

Back to civilization, Bangkok

Na een maandje Myanmar de vlieger op naar Bangkok (Je kan voor een lang verblijf in Myanmar niet anders dan vliegen op de hoofdstad, alle grensgebieden van Myanmar zijn probleemgebieden - spijtig genoeg, want ik reis veel liever over land om zo de overgangen tussen regios te zien)

Ik deel een taxi richting het centrum samen met een duitse journaliste die hier al een paar jaar woont en goed thai spreekt. Heel boeiende persoonlijkheid, een expat die echt onder de thais leeft.

Aangezien de vrienden waar ik andere keren overnachtte op weekend waren, ga ik eerst op zoek naar een goedkope guesthouse. Niet zo simpel in Bangkok. Uiteindelijk eentje gevonden centrum 'Khao San Road', de backpacker street van de stad, of zij het van Azie.

En dan eerst.. een heeeeeerlijk padthai (gebakken noodles met ei/groenten) aan een straatstalletje gaan eten!!! Daar heb ik zo naar uitgekeken, de overheerlijke (en goedkope) thaise keuken!

Bangkok is de perfecte plaats om 'de zaken weer op orde te stellen'.
Al m'n kledij vuil deze keer, want tussen de trekkings door in Myanmar geen tijd gehad. Voor 2 eurotjes wordt de was voor me gedaan (koken, kuisen, wassen.. ik ga er terug aan moeten wennen eens terug thuis ;-).
En gaan shoppen: wat kledij -spotgoedkoop maar dan ook snel voor de vuilbak-, reisgidsen -voor komend Laos en Cambodja-, leesboek, fotocamera spullen, zonnebril, enz. , doet deugd om weer tussen alle keuze/luxe te zitten!

Na een nachtje op Khao San Road -waar zelf de oordopjes niet volstonden om het lawaai van de uitgaansbuurt te verzachten- , kan ik terug bij vrienden (Aksel en Debo) terecht.
Daar nog 2 daagjes uitgeblazen/gekletst/ontspannen/visas gecheckt en dan terug on the road..

Plan: Via de grensstreek met Myanmar (laat me niet los ;-) naar het noorden van Thailand om zo door te steken naar Laos.

En wat een comfort hier in Thailand:bussysteem super georganiseerd, perfecte wegen, service on board! (en Myanmar ligt hier net naast?)

Eerst een tussenstop/overnachting in het stadje 'Tak' : puur sang Thailand, staat dan ook in de reisgidsen als 'niet interessant'. Hier moet je echt een mondje Thais praten om weg te kunnen.. ik ga dus wat meer energie in de taal moeten steken dan tevoren (met Bert op reis was het natuurlijk nog anders, dan ben je meer op elkaar afgestemt dan op de lokale bevolking).

De dag erop de bus op naar 'Mae Sot'

Mae Sot

Mae Sot is een grensstadje met Myanmar waar veel buitenlanders naar toekomen om 'over te grens te springen' en zo hun thais visum te 'verlengen'. De stad is echt wel de moeite: op de immens grote markt zie je alle mogelijke mensen. Thai, Chinezen, Myanmarezen, verschillende etnieen uit de grensstreek ('Karen'/'Shan'). En de koopwaar komt van alle mogelijke regios! Het stadje is een echte mengelmoes en dat maakt het ook zo interessant/gezellig rondwandelen.

Aan de huizen te zien weet je wie er in woont (onder: Chinezen)

Helaas ook terug bedelaars, komende van Myanmar claro. In de buurt van de stad zijn er een paar vluchtelingekampen voor Myanmarezen maar daar mag je als toerist niet binnen. Internationale hulp is hier gelukkig aanwezig - hospitalen/scholen die werken met vrijwilligers enz.

De dag erop wordt een dagje transport in een volgestouwde pick-up truck in noordelijke richting, bestemming Mae Sariang. De rit op zich was weer eens de moeite:
Mijn medepassagiers kwamen duidelijk van verschillende streken (Thai, maar ook Myanmarezen met gele wangetjes, en Karen met baarden, moslims ook). Er wordt continue gestopt, op en af gestapt, lading afgezet. Elk plaastje wordt benut!

De weg ligt net naast de grens en onderweg passeren we duidelijk armere dorpjes (niet te vergelijken met wat ik al gezien heb van Thailand). De rivier en de bergen vormen de grensovergang.

Mae Sariang

Onderweg wordt het klimmen en klimmen door een mooi landschap gepasseerd om uiteindelijk Mae Sariang te vinden in de vallei. Ik besluit hier een paar daagjes te blijven en de streek te verkennen.

De eerste dag te voet door het stadje (en primero naar de lokale markt natuurlijk).
Later op de dag huur ik een mountainbike en ga ik op verkenning uit in de vallei. Na een paar uurtjes moet ik echt opgeven, het is hier veel te warm in de namiddag!

In het stadje geniet ik van de toeristische faciliteiten (heel toffe guesthouse, internet, warme douche,..). Alleen de 'mede-toeristen' vallen wat tegen. Naast een paar 'travellers' zijn de meerderheid van de toeristen hier eerder 'relaxers': een paar hollanders die duidelijk zin hebben om te keuvelen over koetjes en kalfjes, amerikanen die s'avonds graag wel wat veel pintjes ophebben, ale, niet meteen 'mijn gezelschap' gevonden. (Dit is eigenlijk de eerste keer niet de 'juiste' mensen tegenkom om compagnie te hebben.)

De dag erop, poging 2 met de mountainbike. Deze keer vertrek ik smorgens dus wel te doen. De omgeving is echt mooi!

In de namiddag schakel ik over op de motorbike want 1. te warm, 2. ik wil naar een grensdorp op een uurtje rijden.
Tot hiertoe nog nooit een motorbike gehuurd maar hier is echt geen verkeer dus ik ga ervoor. Eerst wat testen (was automatiek dus niets moeilijk aan), dan aan 30 per uur, maar al vlug in versnelling.. (eigenlijk bijna saai zo'n motorbike, geen koppeling of niets)

Het grensdorp op paalwoningen langs de rivier (=grens) was mooi, maar de mensen niet echt 'warm'. Waarschijnlijk komen hier dikwijls 'pottenkijkers', ik weet het niet, maar besluit hier toch niet al te lang te blijven.

Mae Hong Son

Ik blijf de Birmese grens in noordelijke richting (meer en meer in de bergen) volgen en neem de bus tot in 'Mae Hong Son'.

Eerst natuurlijk op verkenning in de stad zelf, en naar een hilltop (met tempel natuurlijk) vanwaar je een mooi zicht krijgt op het stadje.

Van hieruit zou je mooie trekkings moeten kunnen door naar omliggende hill tribe dorpen.
Net zoals in Myanmar zou ik graag een paar dagen op stap gaan in de bergen en de dorpjes bezoeken.
Helaas.. na wat rondvragen, geen geluk deze keer. Er zijn hier niet zoveel toeristen en diegene die er zijn zijn eerder op doorreis/of mensen waarvan ik voel dat het toch niet mijn gezelschap is. En als ik vraag naar prijzen bij de touristoffices zijn die way-over-my-budget.
Wat een verschil met Myanmar (ik mag niet vergelijken, ik weet het, maar toch..). De 'beste' gids volgens de Lonely Planet begint zijn uitleg met getalletjes: zoveel pagodas in de stap, zoveel etnieen, zoveel dit, zoveel dat.. en het enthousiasme druipt er ook niet echt af.
Dus nee, dan toch geen trek :-(.

In de plaats huur ik een motorbike. Bestemming: Mae Aw, een dorpje helemaal aan de grens met China. De rit ernaartoe, wel, zie maar op de fotos!

Onderweg stop ik een paar keer, bij watervallen, bij een botanische tuin van de koningin (dit is nog steeds Thailand..), allemaal heel mooi aangegeven in thai en engels!

En Mae Aw nabij de chinese grens? Dit is gewoon een chinees dorp! De mensen zijn chinees, de woningen met overal chinese tekens, de shops, de koopwaar (chinese theepotten, thee, geconfijt fruit, noten, fruitwijn -> niet meteen om naar huis te schrijven dat laaste). Dit dorp is duidelijk een uithoek van het land, want verder met de motorbike lukt niet.. de asvaltweg gaat over in zandige wegeltjes.

mm.. China lonkt.. wordt dat de volgende trip? ;-) (of wordt het eerst chinees leren?)

MYANMAR: Long way back to Yangon (04/02/09 - 07/02/09)

2009-02-11T05:14:00.000-08:00

Way back: van de bergen naar Yangon

Over 3 daagjes vertrekt mijn vlucht smorgens in Yangon. Nu dus in 2 dagen terug van de bergen, hoofdstadwaarts.

Beginnend met een ferme cross (!!) op de motorbike richting treinstation in Kyaukme. xx, de gids had erop gerekend dat de trein te laat ging zijn (gelukkig), in plaats van 11u komt ie inderdaad in het stationnetje toe om 2u. Volledig onder het zand/stof de trein op.

Een treinrit die volgens de Lonely Planet een echte aanrader is, maar voor mensen 'who like to take their time'. Geplande aankomst: 9 u s'avonds, reele aankomst: 4 u s'morgens!! Maar de 14 uurtjes op de houten banken waren om nooit nooit te vergeten.

De verschillende stops onderweg waar heel wat verkopers kwamen aandraven met allerlei hapjes,

Mijn gezelschap (hieronder de 'siesta' ;-).
Trein was weer bakske vol. Om naar toilet te gaan moest ik de armleuningen gebruiken, ook de middengang was immers volgepakt met mensen.
Een echt oude vrouw ook op de grond.. wat te doen. Ik zou hier in andere omstandigheden geen seconde twijfelen om mijn zitje (op een harde bank) af te geven, maar hier gaat het wel over een extreem lange treinrit, met heel wat mensen op de grond die zoveel meer een zitje verdienen dan ik. Ik maak van mijn hart een steen en houd mijn plaatsje op de bank..

Onderweg kreeg ik weer vanalles toegestopt van de vrouwen rondom me (aannemen wouden ze echter niet doen), en met een fotocamera in de hand kan je toch een beetje communiceren. De trein op zich is ook al de moeite: het spoor is nog steeds in dezelfde toestand als toen de Britten hier waren, de trein zelf stond op een gegeven moment 3 uur stil ter reparatie!

Op de trein ook 1 jonge gast, Kris, uit Zweden, die zich ook aan de rit gewaagd heeft. Eens in nachtelijk Mandalay zoeken we samen naar een guesthouse en neem ik om 5 u smorgens nog een zaaaaalige douche die eindelijk al dat stof/zand wegkrijgt!

In Mandalay nog wat op het gemak gekletst met Kris en dan de nachtbus richting Yangon. En de nachtbus is duidelijk zoveel meer comfortabel!!! De bus stopte 4 keer onderweg: plaspauze, eetpauze, controle van ids door militairen en -extreem vroege- ontbijtpauze. Iedereen moest telkens uit de bus, dus veel slapen kwam er niet in huis.

Mijn laatste dagje in Yangon de overblijvende chiat terug gewisseld naar dollar, en met de restjes nog wat juweeltjes gekocht op de Boygoke markt (die kunnen er nog net bij in de bagage ;-).

s'Avonds duik ik nog een allerlaatste keer in het straatstalletjesleven..

En dan Back to Bangkok!

MYANMAR: On the Birma Road (30/01/09 - 03/02/09)

2009-02-11T04:40:00.000-08:00

On the road to Pyin U Lwin

Na de 3daagse trektocht eindelijk weer een goeie warme douche in Kalaw. ZAAAALIG!

Ik besluit om naar het noordoosten, de 'Birma Road', te trekken.- 'Birmaroad' omdat dit DE weg is van China naar Myanmar, aangelegd tijdens de 2e wereldoorlog en nu volop in gebruik (meeste, quasi alle, goederen hier komen van China!)-

Myanmar heeft zoveel te bieden (oa Mrau U in het zuiden, of Mychina in het noorden, de kustgebieden...), dus keuze was weer niet simpel.
Uiteindelijk gekozen om niet naar een andere uithoek van het land te reizen maar om me te beperken tot 1 regio (de Shan State) en die wat grondiger te verkennen.. en zo wat 'off-road' te gaan. Ik kom hier toch ZEKER terug!!!!

Maar waar je ook naartoe gaat, je spendeert zowiezo veel tijd onderweg. Het werd weer een 'transportdagje', niet dat dit een verloren dag was: hobbel hobbel in volgestopte minivan (foto), overgang van busstation in Mandalay met de riksjaw (het jonge chauffeurtje was tussen al het hijgen van het fietsen er volop van aan het profiteren zijn engels te oefenen), en dan met de pick-up truck naar Pyin U Lwin: eerste stop on the 'Birma Road'.

Onderweg wat 'very basic' conversaties gehad.. op een militair na kon niemand in de voertuigen meer dan 2 woordjes engels. Wel genoten van het gebeuren rond me: overladen van alle vracht (was me niet goed duidelijk hoe of wat), vrouwen die me met een grote glimlach maar mandarijntjes bleven toesteken, de lokale 'rest area' waar rijst+curries de menu maakten, hier en daar iemand die zijn engels toch eens probeert (helaas zonder veel succes),..

En dat Myanmar 90 procent van de natuurlijke reserve aan teak ter wereld bezit (!), daar kun je ook niet naastkijken (zowel niet naast de teak als naast de ontginning ervan - zware overexploitatie).

Pyin U Lwin

Pyin U Lwin is een stad die volop getuigt van het voormalige brits kolonialisme . Vele officieren hadden hier hun vakantiewoningen (is al een stuk koeler). De oude Britse gebouwen (met zelf een kleine Big Ben klokketoren) geven de stad een aparte sfeer.. en voeg daar de ouderwetse paardekoetsen aan toe en je voelt je even terug in de tijd.

s'Morgens, eerste wat ik doe: marktbezoek natuurlijk! En deze markt was toch wel een van de rijkste die ik al gezien heb: enorm veel groeten en fruit, spullen uit China ook duidelijk aanwezig(van kledij tot thermosflessen tot kuisgerief en voeding..)

Het is hier net aardbeienseizoen en ik kan het niet laten om toch ook een flesje 'aardbeienwijn' te kopen. Echt niet slecht (of is dat omdat ik al heel lang geen goeie alcohol meer gedronken heb..)

Over de middag ga ik voor een Indische maaltijd. Ik bestel een ''vegetarian curry', en kreeg zowaar een hele tafel vol met plaatjes!!! Dit voor +-2 a 3 euro..is dit voor 1 persoon??

Op stap door de villawijk net buiten de stad richting de botanische tuin. Veel oude Britse villa's maar ook nieuwgezette woningen. Hier woont duidelijk een rijkere klasse!

En die botanisch tuin, dat was een ferm mooi aangelegd park! Met een 'rock-garden', 'fern-garden', 'bird-garden', 'orchid-yard', viewpoint,.. zouden ze hier hulp gekregen hebben van Thai (verzorging doet erg Thais aan)?

Het is weekend en er zijn echt wel veel lokalen die hier een weekenduitstap maken. Blij dat ik es niet de enige ben met time-off hier. Is wel duidelijk niet de man van de straat die hier inkom geld voor over heeft (opvallend veel broeken, in tegenstelling tot de sarongs eens terug in de straat).

En er was blijkbaar niet genoeg attractie.. de jongelui vonden er niets toffer op om op met mij op de foto te staan, hun gsm-camera bij de hand! En iedereen wou er met mij apart op! Ze hadden er plezier, maar ik ook, voelde me precies Victoria Beckham ;-)

Daarnaast ook 2 gehele families die naar me kwamen om een familiefoto met een westers toerist te maken.. JEEZES!!!!

Ik hou er eentje voor mezelf:

De volgende dag wil ik op het gemak verder noordelijker waarts. Laat opgestaan, uitgebreid gebrunched in een stijlvolle zaak (met zelfs vers Frans stokbrood!), me eens verwennen.
Ik geraak zowiezo wel aan transport dacht ik, desnoods al liftend. Maar dat was noppes! Elke truck/pickup/auto rijdt me voorbij.. blijkbaar is dit toch niet zo de gewoonte. Dan maar met de motorbike naar de 'rest-area' voor pickups/bussen, dat is hier dan wel de methode.

Noordwaarts opnieuw een prachtig landschap.

Doel: een trekking in het Shangebergte in de streek van Hsi Paw. In Kyaukme, de halte voor de stad die ik eigenlijk wilde bereiken, spreekt een gids me aan het tankstation aan.
De man gidst blijkbaar in deze streek en doet me zijn verhaal. Nu had ik van een Hollands meisje die uit deze richting kwam gehoord dat als ik een gids genaamd 'xx' ontmoet op de bus/trein, dit zeker de moeite is om met hem mee te gaan.

Dus niet veel tijd om te twijfelen, ik stap van de bus en ga ervoor: een 4-daagse trip met de motorbike richting Mae Sam, een dorp midden in de bergen. Terwijl ik m'n bagage achterlaat in een guesthouse in Kyauk Me ontmoet ik nog een Italiaans koppel dat de tocht ook ziet zitten. So that makes four.

Diezelfde dag nog met de motorbike door de velden! En blijkt dat ik achteropzit bij een fantastische gids!!

Is al een tijdje donker en xx (de gids), besluit om stilaan een slaapplek te zoeken voor ons vieren. Dat is hier geen enkel probleem. Een woordje aan voorbijgaande mensen en we worden meteen verwezen naar een huis waar we welkom zijn om te overnachten. Blijkbaar is dit hier altijd zo volgens xx!! Van gastvrijheid gesproken.
s'Morgens gewekt met de 'luidspreker': vandaag is het halfvolle maan en er wordt opgeroepen om vanavond naar het monasterium te gaan door onze gastheer. (Het leven speelt zich hier serieus rond de maan-kalender af)

Na een nachtje op bamboematten, krijgen we een warm rijstontijt met eieren toegestopt op het 'terras'. Met thee -natuurlijk! (Italiaanse man was cameraman en daar kon je niet naastkijken..)

Net achter onze slaapplaats is de boer al van voor zonsopgang in de weer met de rijstvelden te bewerken. Het dorp nog aan het ontwaken, de buffalo in alle kalmte met zijn zware, dikke, lompe poten door het veld.

En dan terug on the road, de bergen in, achterop bij een echt super sympathieke -en knappe ;-)- gids!!! (op de achtergrond onze slaapplaats)

Op een echte brousseweg alsmaar hoger klimmend, stof en stof ophopend. Geen verkeer hier, op een paar vrachtwagens die aan 20 per uur proberen vooruit te geraken. En van achter op de motorbike geniet ik van een mooi desolaat berglandschap..

Wat verder in de bergen wordt het woest landschap vervangen door theeplantages. Overal waar je maar kan kijken!!! De green tea die je hier overal in Myanmar vind komt dus van hier.

Onderweg ontmoetten we een reusachtige banyantree (of toch familie van). Aan dit soort bomen wordt een heilige waarde geschonken, wel, hij heeft wel iets 'majestueus'!

Ons einddoel van de dag: Mae Sam: een groot dorp hoog in de bergen waar de 'Palong' etnie woont. Grote huizen in donker hout (black wood?) op de rif van een berg gebouwd.

zicht vanuit de village:

de kindjes in het dorp hebben er duidelijk plezier in bezoek te krijgen

Een dame in typische 'Palong' klederdracht, wat een onthaal!

Naast Palong en Shan -people wonen hier ook verschillende Chinezen, die dat duidelijk kenbaar maken met tekens aan hun huizen. Ook een Chinese bhoedhatempel heeft hier zijn plaatsje gevonden.

Volgende morgen bezoek aan de 'markt', zei het een ministraatje met weinig diversiteit aan koopwaren. Wat wil je ook zo diep in de bergen..

En terwijl de vrouwen aan het kopen en verkopen zijn op de markt, zitten de mannen 'aan den drank', in de teashop wel te verstaan ;-)

Het hele dorp leeft van de thee, en enkel van de thee! Elkeen hier heeft er wel zijn functie in de vele thee-verwerkingsfabriekjes!!

Ik maak een korte trekking alleen met de gids (Italiaans koppel wil het thee-proces op film vastleggen). Gedurende een paar uurtjes kom ik vanalles te weten.. maar ik moet hier opletten wat ik schrijf (inderdaad oudjes..)

Een paar fotos van op de trekking (opnieuw op elke top van de berg een pagoda)

s'Avonds slapen we in de enige guesthouse voor toeristen die er is in Mae Sam en de volgende dag via een totaal andere weg, opnieuw terug door het berglandschap. Af en toe komen we kleine dorpjes/huizen/mensen tegen, in the middle of nowhere.

De dames hieronder zijn daken aan het maken langs de kant van de weg

Een schiterende chauffeur, op een val in de modder na ;-)

Avond 3 weer geen enkel probleem om ergens te blijven slapen. We zijn welkom in een cafeetje in een van de dorpjes.

En dan smorgens vroeg in de ijzige koude de bergen naar beneden. Onderweg gelukkig een verwarmende stop met thee bij weer eens zo gastvrije bergbewoners..

Langs een prachtig landschap terug naar de 'bewoonde wereld'

MYANMAR: Trekking to Kalaw (27/01/09 - 29/01/09)

2009-02-11T04:30:00.000-08:00

Trekking Lake Inle - Kalaw

Na wat aarzelen ga ik ervoor: een driedaagse trekking van het Nyaung Schwe (dorp aan de rand van het meer) naar Kalaw met een -persoonlijke- gids.
Naar't schijnt is het hier heel mooi trekken in de streek maar de meeste toeristen trekken van Kalaw naar het meer, bergaf, en niet omgekeerd zoals ik wil doen. Na wat navragen dus geen andere toeristen gevonden om de kosten te delen.

De gids als persoon heeft me overtuigd. Bij ons eerste gesprek al vond ik hem een uiterst sympathiek en eerlijk man. Een blik van iemand zegt soms al genoeg!
Hij is misschien wel de hoofdreden waarom ik er zoveel centjes voor over heb. Het kan alleen maar boeiend worden om met een aangename locale man de bergen in te trekken (en hij spreekt deftig Engels, dus ga ook vanalles teweten kunnen komen over de gewoonten/het land/etc.)

-Over deze 3-daagse heb ik in detail een dagboek bijgehouden, dit was de meest intense 'inleef' ervaring.. hieronder juist een flits-

Dag 1

s'Morgens vroeg samen met gids en bootman opnieuw het meer op. Startpunt van de trekking is immers een dorp wat verder gelegen. Na 20 minutjes komen we een grote markt tegen.
Opnieuw vanalles te gebeuren, maar iets apart wat ik tot nu toe nog niet was tegengekomen: gokspelen!!
Aan de kant van de markt staan wel 300 mensen in 3 verschillende groepen rond grote borden gegroepeerd. Na wat gedrum sta ik op de eerste rij en kan goed zien hoe er wordt gespeeld. Heel simpel, de mensen leggen geld in op een bepaald vak op een dambord van dieren. De leider van het spel trekt aan een touw waardoor een grote dobbelsteen van een rek valt. Het dier dat wordt gegooid wint. Met een beetje kansbereking begin je hier niet aan..

Detail: wanneer ik een foto wil trekken krijg ik een duidelijk 'nee'-gebaar van de spelleider. (ondertussen was het kwaad al geschiet). Bij navraag van mijn gids blijkt dat gokspelletjes verboden zijn in Myanmar, maar dat de locale politie wordt omgekocht door de spelleiders. Iemand zij me ooit dat alles 'corrupt' was in Myanmar..

En dan op stap de bergen/heuvels in. Onderweg wandelen we voor of achter de dorpsbewoners die al dan niet volgeladen van de markt komen. Allemaal pezige mensen: een jonge vrouw met baby, een paar stevig gebouwde mannen, en oudere vrouwen met hun vracht geladen op de rug.

In de verte laten we lake Inle achter ons.

Wat later begint mijn gids een heel gesprek met een oude man die ook van de markt kwam. En dan krijg ik het voorstel: "This man knows a new way to Kalaw. Would you like to take the new way? He can guide me". Natuurlijk wil ik de 'nieuwe weg' proberen!
Mijn gids wil ook niet liever, want toeristen gaan het allerliefste waar geen andere toeristen zijn geweest.. ook ik, geef ik toe.

Maar dat houdt in dat we ons aan hem moeten aanpassen. En hij moet nog langs een familielid in een tussenliggend dorp. Wij dus ook mee!

In het huis van de vrouw warm ontvangen! Ik kreeg meteen een rondleiding in hun 'eenvoudige' (hum) woonst. Een woning net zoals deze op de foto hierboven. De woning bestaat volledig uit bamboe, er zijn 2 'kamers' die in elkaar doorlopen: de 'zitkamer' (gewoon zitten op de grond-bamboe wel te verstaan) en de keuken, een stuk daarvan is de 'slaaphoek'. Het huis op palen heeft geen ramen, maar het is er fris in de donkerte..

De keuken is niet meer dan een vuurtje (afscheidingswand achteraan is voor de slaaphoek).

Ik wordt meteen gevraagd om erbij te komen zitten en een thee te zetten. Een eerste foutje: mijn voeten wezen bij het hurkzitten naar een bhoedhabeeld, not done! Maar een blik van de gids was genoeg.

Al vlug komen er een paar mensen bijzitten.. oudere mannen en vrouwen met de sigaar, kleine kindjes. Via de gids kan ik toch wat communiceren: over de plantages, over de markt, over wie familielid is van wie enz. enz.

En thee is nog niet genoeg! We krijgen er meteen een rijstbol en curry bij. Over gastvrijheid gesproken! Was wel niet iets wat wij westerlingen bepaald lekker vinden, maar op deze locatie kon het toch nog een beetje smaken..

Ondertussen is het hele dorp er al bijgekomen. De kindjes weten niet waar ze het hebben, en willen allen op de foto. Kon ik nu maar foto's on the spot afprinten..

Van het ene bergdorp op weg naar hetvolgende. Nu met 2 gidsen! Min Min ('mijn gids') en de oude man. Hij stelt voor om in zijn huis te blijven slapen, waar we maar al te graag op ingaan.

In het donker toegekomen in een gelijkaardig huis als het theebezoek. Geen electriciteit hier.

Ik ben nog nooit zo warm ontvangen!! Ontvangen als een koningin!!
We zitten s'avonds allen -de oude man, zijn vrouw en kinderen en mijn gids - rond het kookvuurtje in de 'keuken' (ondertussen al veel koeler in de bergen). We hebben er allen plezier in. Voor de eerste keer krijgt het dorp een buitenlander op bezoek..

Min Min aan het kokkerelen
(hij is eigenlijk restauranthouder en had alles mee om me te 'serveren'!! hoort bij de trip..)

Verlichting met een olielampje

en thee altijd en overal van de partij, ook hier,

Mijn koninginemaaltijd!
De gids had dus gekookt, maar de vrouw ook. Ze bleef maar afkomen met potjes nootjes/rijstcrackers/rijst/curry, en dan duidelijk maken dat je nog niet alles kan eten..

Dag 2

Een quasi slapeloze nacht gehad. Veel te hard (bamboe) en veeeeel te koud (aantal dekens was beperkt)! s'Morgens opstaan met de zonnestralen die door het bamboohuis schemeren..

Ons slaapplekje,

Het huis met gastheer ('dus gids van mijn gids'),

s'Morgens vroeg is het duidelijk de moederstem die overheerst. De kindjes maken zich klaar om naar school te gaan, de moeder doet rijst en curry in hun 'lunchboxes' (metalen kokers waar iedereen hier mee rondloopt).

Bij het ontbijt krijg ik al meteen bezoek van de buren. Opnieuw geen engels, maar wel mijn gids als vertaler..De mensen hier leven puur van de landbouw. De ene heeft peanutvelden, de ander tarwevelden etc. Nu is het echter een kalme periode want het oogstseizoen is gepasseerd.

ondertussen de knappe gastvrouw aan de afwas,

dan een wandeling door het dorp waar ik geslapen heb,

en dan op stap met mijn 2 gidsen..

Dit is duidelijk een 'nieuwe' route die gidsen niet nemen. Op een gegeven moment passeren we zelf een groep mensen aan het werk met een klein kindje.. dat spontaan begint te wenen waar ze me ziet!! Troosten met een koekje heeft geen zin, ik moet weg. Blijkbaar nog nooit een blank persoon gezien..

Onderweg moeten we een ijskoude rivier door, waar grootmoeder-moeder en kleindochter hun aan het wassen zijn in alle rust en vrede,

en ook mijn 2 gidsen nemen een plons in het klaarheldere maar ijskoude water,

Onderweg verschillende groepen mensen tegengekomen die de tarwe oogsten (in de meeste gevallen wordt het kaf hier nog handmatig van het koren gescheiden door ze ervan te slaan!)

Het wordt een lange dag stappen.. die 2 mannen kunnen er duidelijk de goeie tred in zetten! De avond valt maar we hebben nog minstens een uur te stappen naar het monasterium, onze slaapplaats voor deze avond.
Zelf met 2 gidsen is de weg blijkbaar toch niet zo makkelijk te vinden, vooral niet in het donke (met wel een prachtige sterrenhemel boven ons)! Gelukkig besluiten ze om de shortcuts te laten voor wat het is en de 'gewone' weg te volgen naar het klooster.

Dag 3

Opnieuw een ijskoude en harde nacht. Maar opgestaan in het centrum van een prachtig oud klooster, met het chanten van de monniken!!

De monniken allemaal al in de weer, dus ik neem een kijkje achter de palletten in het klooster waar hun vertrekken zijn:

Het klooster is echt om 'u' tegen te zeggen!

De oudere monniken rustig en gezapig aan de dagelijkse karwij bezig,

De kleine monnikjes snijden de groentjes,

Ik was m'n gezicht aan de ijskoude wasplaats buiten, krijg een lekker ontbijt van mijn gids en sla nog een babbeltje met 2 oudere monniken die toch een mondje engels praten. Over het leven in het klooster, over hun dagelijkse bezigheden, over hun keuze om monnik te worden,.. (zie dagboek ;-).

Wat verder in het dorp bezoeken we nog een pagoda in grotten. Ongelooflijk, niet alleen alle toppen van bergen, maar zelfs de grotten moeten aan Bhoedha geloven! Mijn 2 gidsen zijn duidelijk sterk bhoedhistisch en geven me uitleg bij de tekens, de gewoonten, en ze offeren goudblaadjes aan de bhoedha.

Dan nemen we afscheid van de 'oudere' gids, het stuk dat komt is mijn gids welgekend. Nog vlug een fotootje van ons gedrieen (hier zijn vele pogingen aan vooraf gegaan door een plaatselijk jong meisje..)

Min Min en ik dan nog een laatste trek door naar Kalaw, tussen de pinussen..

MYANMAR: Lake Inle (21/01/09 - 26/01/09)

2009-02-08T05:42:00.001-08:00

Trip Bagan - Lake Inle

Wie naar Myanmar komt, moet Bagan gezien hebben en moet het Inle meer gezien hebben. Die hoogtepunten wil ook ik niet missen!
Alleen, de trip van de ene plaats naar de andere is niet zo voor de hand liggend.. De meeste toeristen kiezen het vliegtuig, voor de low-budgetters is er nog altijd de nachtbus (waarop je dus niets ziet).

Nu, weeral geluk, ik had op de boot naar Bagan een fransman leren kennen, Edouard, met wie ik ook in Bagan had afgesproken. Hij reist duidelijk op een totaal ander budged (lees: 5sterrenhotels.. tja, als president van een Canadese bank) en wil met een taxi van Bagan naar Inle gaan, om zo onderweg ook te kunnen stoppen en het landschap te zien. Ik mag mee voor een prikje!!!

10 uurtjes hobbelen, de weg ligt er echt slecht bij! En het landschap, wel dor,dor,dor! En arm! Er valt hier niets te beleven, geen industrie, geen landbouw, een stuk land duidelijk op non-actief..

Noot: wel actie op de weg zelf! Verscheidene keren komen we mensen tegen die de weg aan het herstellen zijn (stukken steen erop gooien). En merkwaardig, maar de meeste zijn vrouwen!

Lake Inle

Edouard en ik kiezen dezelfde guesthouse in een dorp aan de rand van het immense meer. Jawel, zijn sterrenhotel op het meer heeft ie afgebeld. Lang verhaal kort: hij vind het fantastisch om budget te reizen zoals ik doe.. en locale mensen te ontmoeten.. hij heeft blijkbaar opeens het 'licht' gezien!

De volgende dag meteen het meer op met een longtail-boot (boot waarvan de motor als een staart in het water ligt). Het is een dag geworden om nooit meer te vergeten!! Dit is gewoon het paradijs!!

s'Morgens vroeg de vissers aan het werk
(met een wel heel unieke manier van vissen: het meer is heel ondiep waardoor ze de vissen kunnen klemmen in een ingenieus net),

Nog goed fris smorgens (meer ligt op tamelijk hoge hoogte), maar met een stralende ochtendzon!

Eduoard,

En ik,

En dan langs de floating villages: hier wonen de 'Intha', een etnie die op paalwoningen leeft. De boot naar je buur is the only way!

We bezoeken allerlei handicraft-shops in verschillende paalwoningen (deel van het toeristisch circuit). Onder ander het maken van papieren paraplus.. paraplu tegen de zon wel te verstaan!

Aan de rand van het meer is er opnieuw een enorm pagode-complex te bezichtigen. Heel impressionant! Alleen spijtig dat ze sommige ervan in een kitcherig kleedje vernieuwen, de oude hebben zoveel meer charme..

En dan de swamps in,

de buffalo's tegemoet in hun 'time-off'
(rijst is geoogst, het is wachten op de regen om de velden opnieuw klaar te krijgen),

Langsheen verschillende dorpen met paalwoningen,

en de opmerkelijke 'floating gardens' (!):

De Intha hebben een ingenieus systeem van tuinieren bedacht: drijvende tuinen. Ze brengen een laag aarde aan op moerasplanten die ze bij elkaar bundelen in rijen. Dit geheel wordt dan vastgestoken met bamboostokken in de bodem van het meer (4 a6 m diep, afhankelijk van seizoen). En blijkbaar een heel productief systeem!! Allerlei groenten worden er gekweekt, oa:

Kolen,

Tomaten,

Knoflook,

De vissers/landbouwers varen tussen de tuinen. En ook daar is dit volkje ingenieus:
Ze roeien met 1 been zodanig dat ze de 2 handen overhouden om te vissen! Uniek op de wereld! Probeer dan maar je evenwicht te houden, ze hebben er blijkbaar geen enkel probleem mee!

Dit was een dag om echt nooit of te nimmer te vergeten, ook de zonsondergang niet..

De volgende dag besluiten we de omliggende bergen in te trekken. Zonder gids, maar een soort van rechtdoortocht en op 'goed geluk'.

Langs de suikerrietvelden en bijhorende fabrieken,

de bergen op in een dor landschap en brandende zon,

Onderweg komen we houthakkers tegen en eens aan 'onze top' (een pagode die we op de top van een berg hadden gezien) komen van overal kindjes ons tegemoet uit de bergwoningen. Die dachten waarschijnlijk dat we compleet verdwaald waren. En maar staren.. opnieuw vormt communicatie een frustratie..

Eduoard vertrekt de volgende dag (die heeft een vlucht te halen en heeft oa Bhutan en een beklimming van de Himalaya op het programma.. daarvan wou ie me het prijskaartje wel niet zeggen, dus dat zegt genoeg!)
Ik besluit om hier nog een paar daagjes te blijven. Dit is gewoon echt het paradijs op aarde!!
Lieve mensen, prachtige natuur, aangenaam weer, en het o-zo-idyllish meer!

Ik huur een fiets voor 2 dagen, bezoek de marktjes in de verschillende dorpjes, de pagodas, de boeren aan het werk. Een namiddagje ga ik nog es het meer op met een jong gastje die me wel wou gidsen. Wel met de kanoe deze keer!

Bij het ontbijt ontmoet ik Carolina, een Amerikaanse dame, een best wel boeiende persoonlijkheid. Samen maken we nog een boottocht, net zoals de eerste dag. Die was zo ongelooflijk dat ik dit nog eens wou doen. Maar deze keer naar nog andere markten, nog andere handicraft-shops, andere villages en met een ander gezelschap! Gewoon genieten!

Een van de markten waar men met de boot naartoe kan,

Carolina (die heel wat textiel heeft gekocht op het marktbezoek, ze wil een handeltje beginnen in de States - nogal entreprenante vrouw, heeft nog vanalles gedaan in het leven-)