Melina's Life in a city Full of Mysteries

Όταν ο ύπνος δεν είναι εδώ..... η ζωή χορεύει!

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sat, 20 Aug 2011 10:34:00 +0000

Όταν ο ύπνος δεν είναι εδώ η Μελίνα κοιμάται στο γραφείο.... έτσι ακριβώς χαζέυω τον γατούλη μου τον Παναγιώτη να κοιμάται και ζηλεύω!!!

Βλέπεις όταν τα καλά παιδιά πάνε για νάνι...τα κακά πάνε για ποτό!!

Πως καθαρίζει το αίμα από ένα τόνο αλκόολ ;
με κρέπες ;
με σούπα ;
με φιλια ;
ή σεξ ; μάλλον με σεξ!

Τι να κάνω μόνη μου στην Κέρκυρα; και έτσι κάλεσα όλους μου τους φίλους για διακοπές και δουλειά από Αθήνα!
Ελά ντε όμως που δουλεύω το πρωι!

Ήρθε ο ένας Γιώργος ήρθε και ο άλλος Γιώργος, η Ματίνα, η κατερίνα και έδεσε το γλυκό μόνο η Ελιάννα λείπει...
Κάθε βραδυ έξω , κάθε βράδυ πάρτυ και άντε η Ματίνα έφυγε με τους άλλους δυο να γυρίζουν ανάκατο το νησί πως να την παλέψω; 'Εχω και τα πάρτυ στο ξενοδοχείο από manager έγινα DJ!

Καλοκαίρι είναι λέω και διασκεδάζω ... και το πρωι σηκωμό δεν έχω...χθές με πήρε και ο ύπνος το πρωί 11 έφτασα στη δουλειά.
Μπορεί να μου πεί κάποιος γιατί όποτε παώ να κάνω θαλάσσιο σκι χαλάει η μηχανή του σκάφους ; σημάδι είναι αυτο; κοσμικό; ή μοιρα μου ;

Και πάμε πάλι από την αρχη γιατι δεν με καταλαβαίνει ; όταν λέμε είμαστε φίλοι γιατί να το χαλάσουμε ;How do you say Θέλω να κοιμηθώ αλλά όχι μαζί σου in different languages translation μπας και το καταλάβεις.
Eχω προγραμματίσει στις 26 Αυγούστου στη Μύκονο να κοιμηθώ γιατί μου έχει λείψει τόσο πολύ. Nα σας πω την αλήθεια, θέλω να κάτσω σε μια ξαπλώστρα στη θάλασσα και να μην κάνω τίποτα άλλο. θα με αφήσουν οι τρελές όμως. Οι οποίες νομίζουν είναι 18 χρονών και άντε πάλι ....

Ο ύπνος λέει η μαμά μου αδυνατίζει παιδί μου , πρέπει να κοιμάσαι πιο πολυ = μετάφραση καλή μου πάχυνες και βρες τρόπο επειγόντως να αδυνατίσεις .
Στην δουλειά ευτυχώς ο Διευθυντής με άφησε ήσυχη που θα πάει θα τα βρούμε σκέφτομαι αλλά το χάσμα γενεών πως θα το υπερπηδήσω .
Ο Πανός ο πανούργος όπως λέει ο μπαμπάς μου το γάτο μου ευτυχώς έζησε μετά από την περιπέτεια του και την δική μας και είμαι τρελή από χαρά που τώρα είμαστε πιο πολλοί στο σπίτι!!!!

Τρελή από χαρά και κουρασμένη ....
Κουρασμένοι που πρέπει να τα κάνω όλα , και πρέπει να τα κάνω σωστά , γιατί όλοι αυτό περιμένουν από μένα , και εγώ το ίδιο.
Μπορώ αλλά θέλω; κιαν δεν θέλω ποιόν τον νοιάζει; από έμενα όλοι περιμένουν τα πάντα, και εγώ τίποτα...no balance....ΘΈΛΩ να κρυφτώ σε ένα νησί να ψαρεύω, να τρώω φρούτα , ψάρια φορώντας ένα παρεό και κάνωντας scuba diving .Υπάρχει τέτοιο μέρος ; αν το βρω θα εγκαταταθω!!!!

Λοιπόν είμαι χαρούμενη αρχικά γιατι επιτέλους η Ελλιάνα βρήκε κάποιον να ασχολείτε και σταμάτισε να γκρινιάζει για να δούμε, η Κατερίνα λες να τον παντρευτεί τον Θανασάκη , σε λίγο έχουμε την πρώτη απόπειρα συγκατοίκησης , η Σοφία περνάει τον χρόνο της δίνωντας ευκαιρίες στον μικρό και εγώ ανακυκλώνομαι και επιτέλους αδυνάτισα !!!!

Υπάρχει κέντρο αποτοξίνωσης από πιστωτικές κάρτες ;;;;; Για να το επισκεφτούμε όλες μαζί πλην της Σοφίας ! Στης οποίας το κεφάλι έχεις εγκατασταθεί η λογική όλων μας ! Δεν πίνει, δεν καπνίζει ,δεν χαλάει ασκοπα χρήματα δεν γκομενίζει. και λέω από τη μια καλά κάνει εχει το κεφάλι της ήσυχο αλλά από την άλλη ΔΕΝ ΖΕΙ . Και πως να ζει δηλαδει με καταχρήσεις είναι σωστό ναι αλλά πως ;; δεν καταλαβαίνω;; ....no balance again... To καλό είναι ότι πάντα οδηγεί και έτσι εμείς γλιτώνουμε το αλκοτέστ και τα πρόστιμα! :)

Νυστάζω και πεινάω .... Θ α ήθελα τώρα μία σάλατα ινδική με κιμά και λαχανικά , μια μπύρα και μετά να κοιμηθώ βλέπωντας το ίδιο όνειρο ....αυτό με κάνει να χαμογελώ σαν το σκέφτομαι μόνο....τη μικρή μου Μαρία.

Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου
Θέλω να θέλω κάθε στιγμή σου
Δίχως τα χέρια απ 'το χθες να μας αγγίζουν
Δίχως μορφές που σαν σκιές κάτι θυμίζουν

Δίχως να τρέμει η συγνώμη
θα σε ζητώ λίγο ακόμη...

Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου
Δίχως λουλούδια που πάγωσαν απ 'το χιόνι
Δίχως τη σκέψη πως μαζί νιώθουμε μόνοι
Δίχως ματιές που να διαψεύδουν
Δίχως βραδιές που περισσεύουν, θέλω
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου...

Ήρθα
Άνοιξε όλες τις αισθήσεις
Άνοιξε όλες τις αισθήσεις σου να μπω
Εγώ σου δίνω τη ψυχή μου
Εγώ σου δίνω την καρδιά μου
Την αγάπη μου εν λευκώ
Να την ελέγχεις

Ήρθα
Άνοιξε όλες τις αισθήσεις
Άνοιξε όλες τις αισθήσεις σου να μπω
Θέλω για σένα πάντα εγώ
Εγώ να δίνω την αγάπη μου εν λευκώ
Να σ 'αγαπώ, αν το αντέχεις...

(Kορκολής.....)

Get Real

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Mon, 25 Jul 2011 07:41:00 +0000

Ναι, κανείς δεν μπορεί να πει ότι τα πράγματα έρχονται εύκολα στη ζωή μου- είναι στη μοίρα μου, στο πεπρωμένο μου, στο dna μου να εξελίσσομαι μέσα από κρίσεις και να κερδίζω μέσα από αιματηρούς αγώνες. Ωστόσο θεωρώ ότι δεν δέχομαι εύκολα χαλινάρι μακάρι να βρεθεί σύντομα αυτός που θα μου στερήσει την ελευθερία μου για να του παραδοθώ...... Είναι αυτές τις στιγμές που σοκάρομαι όταν συγκρούομαι σε μετωπική με την πραγματικότητα. Ειρωνικό διάστημα γιατί ρεαλισμός και φαντασιώσεις μπερδεύονται και δεν μπορώ να τα ξεχωρίσώ. Από την μία πλευρά θέλω να χαθώ σε μία αγκαλιά και από την άλλη η λογική μου προσπαθεί να μου στεγνώνει την σημασία της. Από τη μια θέλω να είμαι ανεξάρτητη- που για μένα σημαίνει ότι η καρδιά μου μπαίνει σε θυρίδα που πετώ το κλειδί της-κι από την άλλη θέλω δίπλα μου κάποιον που να ξέρω ότι είναι δικός μου.... κάθε μέρα μου θυμίζω ....οι επιθυμίες μου κληρώνονται και κάποιες από αυτές εκπληρώνονται. Το τέλος της ελπίδας και την αρχή της Αλήθειας ψάχνω. Αν και το έχω δει το έργο ήδη. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, νιώθω μια «ιερή δυσφορία» που με πιέζει να μάθω ένα δύο πολύ σημαντικά πράγματα για τον εαυτό μου....δηλαδή...

Μύρισε αγιόκλημα και μαργαρίτες η άνοιξη

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sat, 26 Mar 2011 23:39:00 +0000

Οι τελευταίες εβδομάδες είναι γεμάτες πίεση.. είναι 00:39 και νομίζω ότι νύχτωσε αλλά δεν το ξέρω γιατι δεν είδα τη δύση ...

Για να μυρίσω την άνοιξη φύτεψα μαργαρίτες και αγιόκλιμα και ο ήλιος μου χαμογέλασε και το φώς με τύφλωσε μα με ζέστανε επισής ....

Θα βλέπουμε το Beautiful mind και το τέλος της ταινίας που με βρίσκει με τα πόδια μουδιασμένα στον καναπέ και με μια μισομασημένη μπουκιά άψητου τοστ στο στόμα. Kι ας μου έφτιαξες ένα ολόκληρο πιάτο πατάτες τηγανητές , κι ας είσαι δίπλα μου χωρίς να το ξέρω κι ας φωνάζουν όλα γύρω μας ....πως ότι μας δίνετε μπορούν να μας το πάρουν.

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια σκαρφαλώναμε στο δέντρο απέναντι από το σπίτι σου και ανάμεσα στα κλαδιά του φοράγαμε στο κεφάλι μας τα πατίνια και το αφήναμε να μας απογειώσει σε άλλους κόσμους. Η μάνα σου έβγαινε τότε στο παράθυρο τσιρίζοντας χωρίς ποτέ να μπορέσει να προφέρει το ρο "Πότε θα φτιάξεις το μπουδέλο το δωμάτιό σου;” Και εμείς γελούσαμε βλέπωντας τον Ντενις ο Τρομερός. Έσυ έπνιγες κοτόπουλα από χαρά και εγώ έβγαζα τα λουλούδια από τις ρίζες τους ....και αυτά το είπαν το ένα στο άλλο ...με μίσησαν γι’αυτό μέχρι σήμερα δεν μπορεί να ζήσει ούτε ένα απλό κυκλάμινο στα χέρια που που μόνο του φυτρώνει στα πιο απόκριμνα και βραχώδη μέρη.

Θα χαλάσω τα λιγοστά μου χρήματα και χωρίς δεύτερη σκέψη θα αγοράσω καινούργια γλώσσα. Όταν κάνεις μήνες να μιλήσεις η γλώσσα σου ξεχνά όλα όσα την είχες δασκαλέψει να μην λέει και περιμένει ξανά και να αρχίσει να μαρτυρά στις άλλες γλώσσες τι τρέχει εκεί μέσα όταν γελάς , όταν λυπάσαι μα κυρίως όταν δεν μιλάς.

Θέλω να μιλάμε να σου λέω τις σκέψεις μου πριν τις μάθει ο στρατηγός και με καταλάβει και μου πάρει την μαγεία μας.

Μα τι ώρα πήγε και ακούω φωτιές ...ο πυρετός μου ανεβαίνει και εγώ με μάτια μισοκλειστα χωρις να με καταλαβαίνεις αφήνομαι στην αγκαλιά σου .

Η πολυθρόνα έτοιμη , θα στέκεται εκέι απέναντι από το παράθυρο θα αγναντευεί τη θάλασσα και θα περιμένει πότε θα ζωγραφίσω .....πότε άραγε ; Που πήγε η εμπνευσή μου ;

Μυρίζω κανέλα και κόκκινο γαρύφαλογιατί το μπλέ της θάλασσας με εξημέρωσε και η ηρεμία μου φαντάζει δύσκολη όταν την περνάς ...αλλά τόσο σημαντική όταν την ζείς....

Σ' ευχαριστώ γιατί με κάνεις καλύτερο άνθρωπο. Γιατί μόνο για σένα λιώνει ο πάγος που έχω στο στόμα.

Δεν θέλω να φυγω ..... δεν θέλω να αλλάξει εποχή ,.....θέλω να μείνει η άνοιξη ....όσο αντέχει ..όσο με υποφέρει ....όσο φαντάζεται μεσα τα μάτια μου ....

And Live happily ever after....

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Fri, 11 Mar 2011 10:42:00 +0000

Όλα όσα είναι μέσα μας είναι αληθινά για μας, γιατί είναι χωρίς φόβο, χωρίς απόρριψη, χωρίς κριτική... έχεις την δύναμη να σταματήσεις να φοβάσαι , να σταματήσεις να είσαι ανασφαλής και να με κριτικάρεις σε κάθε μου βήμα ;

Ότι αισθανόμαστε, ότι μας πονάει, ότι σκεφτόμαστε, ότι μας χαροποιεί, ότι μας ανοίγει και ότι μας προβληματίζει είναι "σχέσεις¨ , ναι και μας πονάνε , και μας ρίχνουν αλλά πάνω από όλα είναι για να μας πηγαίνουν μπροστά , ατενίζοντας το αύριο αγέρωχα με χαμόγελο.

Σε εκτιμάω βαθύτατα θα έλεγε ο παππούς , εγώ βέβαια νομίζω ότι αν το πω αυτό θα νιώθω σαν να μιλώ στον Δεσπότη Πολύκαρπο αλλά whatever.

Σέβομαι τις επιθυμίες σου αυτό είναι σίγουρο . Κατανοώ τις αντιδράσεις σου έως κάποιο βαθμό βέβαια γιατί είναι και αλόγιστες για μένα πολλές φορές. Ξέρω τι είναι οι συνειδητές ή όχι, χρόνιες, έστω ασυνάρτητες επιθυμίες ζωής αλλά ο ρόλος μας είναι ένας και ο σκοπός μας είναι ένας σε αυτή τη ζωή ¨να κάνουμε οικογένεια και να γίνουμε χρήσιμα μέλη για την κοινωνία μας¨. Αλλά από την άλλη αν το πω αυτό θα τρομάξει, είναι σαν να του λέω “Please Please Please will you marry me???”

Επιθυμίες που όταν δεν εκπληρώνονται, σκάβουν. Δεν έχουν συχνά λογική, ούτε την χρειάζονται. Δεν θέλω να παντρευτώ λέμε , τουλάχιστον ακόμα. Νομίζω ότι μεγάλωσα απότομα.

Κάποτε έρχεται ένα τέλμα, χωρίς συμβάντα. Είναι αυτό που λέμε «μπουκώσαμε», εμείς πότε προλάβαμε κιόλας ? Δεν είναι αυτό όμως. Τότε, η δίψα για γεγονότα μεγαλύτερη και κάποιος πρέπει να ρίξει τη γροθιά στο μαχαίρι. Δεν χρειάζεται καμιά εξήγηση, ανάλυση. Με θέλεις – σε θέλω – είμαστε μαζί. Ολα γίνονται έτσι. Η λογική εδώ δε μετράει. Διότι... έτσι. Απλά κι ανθρώπινα. Δεν θέλεις τότε ξεδιψάσαμε και προχωράμε . Τέλος.

Κρατάμε ένα θησαυρό κρυμμένο οι δύο μας. Με γοήτευσε ο χαρακτήρας σου και η προσωπικότητα σου , εσένα το μυαλό μου και η αισιοδοξία μου.

Είσαι ένα πλάσμα στα όρια της τελειότητας. Για τα δικά μου μάτια. Όπως οι αλήθειες μου τις νύχτες. Είναι στιγμιαία μοναδικές κι αψεγάδιαστες. Για να με κρατήσουν στη ζωή ως το χάραμα. Αλλά αυτό δεν στο λέω όμως καήκαμε, θα σε χάσω .

Πόσα σε ’σένα είδα και έχασα τη φωνή μου ;

Τι διαφορετικό που δεν το είδα πριν όταν σε γνώρισα ;

Κάνε χαρά το απρόσμενο του αύριο άδραξε τη μέρα σου και χαμογέλα, η ζωή δεν είναι μόνο δουλειά και γυμναστική. Το άγνωστο που έρχεται και μην αφήσεις τίποτα στην τύχη, πόσα έκανες και πόσα ακόμα μπορείς να κάνεις. Τίμησε με την προσφορά του εαυτού σου τους ελάχιστους που έχουν αξία, την δική μου όμως δεν θα την χαραμίσω αν δεν την εκτιμήσεις όπως λέει και ο παππούς .

Δεν πονάω. Δεν χαίρομαι. Είμαι ουδέτερη, φαινομενικά αδρανής, εσωτερικά σε εγρήγορση, ασχολούμαι με τα πρακτικά που θέλουν λύση, για να είναι η καθημερινότητα ήπια και ομαλή . Σε σκέφτομαι τρυφερά, γλυκά. Αλλιώς θα πρόδιδα τον εαυτό μου. Ήμουν σκληρή πάντα , δεν άλλαξα είμαι . Δεν έχουμε μια μόνο πλευρά , μου βγάζεις τον καλό μου εαυτό στην επιφάνεια και υπερνικά , αυτόν που γεμίζουν καλοσύνη τα μάτια μου σε ότι και αν ακούω , χαμογελώ και ονειρεύομαι.

Θεωρείς τυχαίο ότι πασχίζω να βρω δρόμους στις παρυφές της δημιουργίας, στη μουσική, στη ζωγραφική, στις τέχνες;

Πως άφησα να μου επιβάλλουν ως κυρίαρχο, το πως είναι το στήθος μου για τα πρότυπα τους και αγνόησα πως πρέπει να είναι η ψυχή μου, για να νιώσω ελεύθερη και να γεύομαι τις στιγμές της ευτυχίας.

Σε φαντάζομαι όπως και πριν να φουσκώνεις το στήθος σε βαθειά ανάσα και να ξεφυσάς δυνατά. Σαν να νομίζεις ότι το περισσότερο οξυγόνο θα σου δώσει τον αέρα που κόβει η λεμονιά . Κι ας σε τρομάζουν οι επιλογές και κυρίως οι αποφάσεις. Κι όμως, είναι όλα τόσο απλά….

Πάλεψε συμφωνώ αφού όμως ανακαλύψεις τις κρυμμένες χρόνια επιθυμίες σου να ξεκινήσεις το ταξίδι σου . Μου μοιάζεις να είσαι θεατής στο δικό σου έργο και έτσι περνά και χάνεται η ζωή από μπροστά σου αλλά εγώ έχω μάθει να είμαι μόνο πρωταγωνίστρια και στο ίδιο έργο για να είμαστε πρέπει να είμαστε οι μόνοι πρωταγωνιστές αυτοσχεδιάζοντας. Μη φοράς μάσκες για να αρέσεις στους άλλους, εγώ γι’αυτό που είσαι σε ερωτεύτηκα και δεν θέλω να αλλάξεις τίποτα . Το εγώ μας, η συνεχής προσπάθεια για δικαιολογία ύπαρξης, δεν μπορεί να’χει στόχο την αποδοχή από τους άλλους, αλλά την καθημερινή ικανοποίηση ότι περνάμε στο ίδιο βαγόνι μαζί.

Μην ψάχνεις … δεν φταίνε οι άλλοι. Αυτοί είναι αυτοί που είναι. Εμείς τι κάνουμε... ;; φταίμε γιατί αφήσαμε μαγνήτες να αποπροσανατολίσουν τις πυξίδες μας. Συντονίσου φώναξε μου σαν να το θες πολύ και να το πιστεύεις για να γίνει.

Απόλυτη ταύτιση δεν υπάρχει. Το έμαθα πια. Την κατασκευάσαμε, γιατί απλά την έχουμε ανάγκη. Είναι ι δική μας ανάγκη να ψάχνουμε κοινά. Στην φυσική , στην φύση, αυτά που έλκονται για πάντα και δυνατά είναι τα ετερώνυμα.

Δεν ξέρω που θα σε βγάλει η δοκιμασία των ημερών . Η αναδιάταξη, η οργάνωση επιθυμιών, η λήψη αποφάσεων, πώς να είναι γόνιμη αν δεν έχεις κάποιον να τα μοιράζεσαι; .

Αποφάσισε κι ας κάνεις λάθος. Είμαστε τα λάθη μας . τα ξανακάνουμε και σε κάθε επίπεδο γινόμαστε καλύτεροι.

Σκέφτηκες αλήθεια, αν δεν με ήξερες τόσο καλά εάν το παιχνίδι μας ήταν διαφορετικό

Το ήξερα πως έχει προβλήματα προσωπικότητας. Έχε όμως υπόψη σου, πως δεν είναι εκεί το μεγάλο πρόβλημα, αφού τέτοια προβλήματα λίγο πολύ έχουν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι.

Επειδή από τις πράξεις μας, κάπου το 80% καλύπτει ο ψυχισμός και το υπόλοιπο 20% η νόηση, τα προβλήματα προσωπικότητας μεγαλώνουν ανάλογα με τις καταστάσεις. Είναι πολύ σημαντικό ότι προκύπτει στην κρίσιμη στιγμή μας… Εκεί, που κάποιος πολύ φίλος, “μας ρίχνει απρόσμενα μια δυνατή μπουνιά ίσια στη μύτη”… Τότε βλέπουμε, πώς πραγματικά αντιδρά ο καθένας αλλά και συνερχόμαστε από τον λήθαργο. Είσαι από εκείνους που δείχνει ότι είναι ήρεμος και όλα πάνε μια χαρά και όπως τα θέλει; Χάνει την ισορροπία του και τι ακριβώς διαπιστώνεις, ότι κάνει λόγω της ανισορροπίας που έχει προκύψει;

Η πραγματική αγάπη δεν ορίζεται. Δεν έχει όρια. Όπως στις πραγματικές επιθυμίες. Στην πραγματική αγάπη, υπάρχει θυσία, πράξεις, ανταμοιβή, δόσιμο ψυχής, ζωής. Είναι αυτή η υπέρβαση που τυφλώνει και γι αυτό είναι όμορφη.

Συμφιλίωση με τον εαυτό σου τώρα!! Στα μάτια μου είσαι ότι πιο όμορφο κοιτάζουν τα μάτια μου γιατί δεν βλέπω μόνο με τα μάτια αλλά και με την ψυχή μου.

Το βλέμμα μπροστά. Υπάρχουν κι ευτυχισμένες μοναξιές;;; Μπα…. συγκεντρώσου .

Η αγάπη και οι άνθρωποι γενικότερα, φαίνονται κυρίως στις δύσκολες στιγμές. Πού ήμουν για θυμήσου;

Δείχνεις αυτοσαρκασμό, επειδή έχεις απογοητευτεί ….Θα έλεγα, να χτίσεις το δικό σου όμορφο κόσμο γύρω σου και να μην αφήνεις να σε μολύνει τίποτα ούτε καν εσύ κι αν προσπαθήσεις.

Σπυρέλλα Συμφωνείς;

Μια Νέα αρχή

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Mon, 10 Jan 2011 21:34:00 +0000

Personal directory

Μες στην βροχή προσπαθεί ένα παιδί
Να ανάψει λευκό μικρό κερί
Άνεμος φυσάει και κανείς δεν βοηθάει
Να φανεί μια φλόγα στο κερί

Περνάει ο καιρός
Όλοι θέλουν λίγο φως
Μα κανείς δεν είναι τολμηρός
Υπάρχει πόνος που δεν γιατρεύει ο χρόνος
την ψυχή σαν δεν ανοίξει ο ουρανός

Όλοι μαζί, μια νέα ελπίδα
Όλοι μαζί μια νέα αρχή, μια ηλιαχτίδα
Το παιδί κρατάει
το κερί και σας ρωτάει
Ποιος θέλει που 'χει την καρδιά ψυχρή να ζεσταθεί

Μια αστραπή, που την γέννησε η βροχή
Με μια λάμψη ανάβει το λευκό κερί
Τότε όλοι ξεχνάνε τον φόβο και ζητάνε
Απ' το παιδί για να φωτίσει όλη την γη

Όλοι μαζί, μια νέα ελπίδα
Όλοι μαζί μια νέα αρχή, μια ηλιαχτίδα
Είναι αρκετή
Μια παλάμη παιδική
Να αγγίξεις για να δεις πως είναι όμορφη η ζωή

Τι μικρός είναι ο κόσμος τι μικρός
Είναι εύκολο να γίνει φωτεινός

Καλή μας Χρονιά !!!!

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Thu, 06 Jan 2011 22:28:00 +0000

Αλλοτινά Χριστούγεννα ενός κόσμου γεμάτου με Aστρόσκονη

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sat, 25 Dec 2010 15:36:00 +0000

«Τα Χριστούγεννα είναι μια μαγική κουβέρτα η οποία τυλίγεται γύρω μας, τόσο απροσδιόριστη σαν άρωμα. Μπορεί να αναδύει μια αίσθηση νοσταλγίας. Τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι μια γιορτή φιλοξενίας και προσευχής αλλά πάντα θα είναι μια γιορτή θύμησης, μια μέρα που όλοι σκεφτόμαστε αυτούς που αγαπήσαμε».

--Augusta E. Rundell

Μου πήρε 2 μήνες να παλεύω και να παρακαλάω να πάρω την άδεια μου 12 μέρες ....Δώδεκα ολόκληρες μέρες και έφυγα!!!!!!

Μετά από 4 χρόνια πήγα και πάλι μαζί με τη Σοφία τη φιλενάδα μου στην γιαγιά μου στην Σταυρούπολη της Ξάνθης.
Πόσο μου έλειψαν αυτοί οι άνθρωποι στο χωρίο, η φιλοξενία τους , η αγάπη τους και τα αρώματα ανατολής από την κουζίνα , τα πολίτικα φαγητά και οι επισκέψεις όπου όλοι σε μπουχτίζουν με γλυκά του κουταλιού και πίτες.

Φτάνοντας στο χωρίο κοντοστάθηκα και νοστάλγησα τις παιδικές μου αναμνήσεις , ενός αλλοτινού κόσμου χωρίς τις ανάγκες και τα προβλήματα της δικής μας εποχής... Εικόνες από τους φίλο μου τον Μιχαλάκη που μου είχε φτιάξει με μια σανίδα και ροδούλες ένα αυτοκινητάκι για να κατεβαίνω την κατηφόρα του χωριού, χιονισμένα πλακόστρωτα δρομάκια όπου τα βαδίζεις και ταξιδεύεις από τις μυρωδιές των φαγητών ...μέχρι να φτάσεις σπίτι έχεις ήδη χορτάσει.

Την πρώτη μέρα τεμπέλιαζαμε στο σπίτι , τρώγοντας , χαζεύοντας ταινίες και πίνοντας κράνα (ντόπιο ποτό από φρούτα).
α! πήγαμε για ιππασία γυρω από το μαγευτικό χιονισμένο τοπίο πλάι από το Νέστο ποταμό.
Την επομένη με τις οδηγίες του θείου μου του Παντελή πήγαμε στα Πομακοχώρια βόλτα με το αυτοκίνητο. Επισκεφθήκαμε τα χωριά Μύκη (Μουστάφτσοβο), Εχίνο, Μελίβοια, Κάτω Θέρμες (Μπιριντζί μααλέ), Μέσες Θέρμες (Ικιντζί μααλέ), Πάνω Θέρμες (Ουτσουντζού μααλέ, Ναγκόρνε μααλέ), Δημάριο (Ντέμερτζικ), Κοτύλη (Κόζλουτζα) και Αιμόνιο (Βαλκάνοβα) παίρνοντας μαζί μας ότι πιο όμορφο αναβλύζει αυτή η φυλή και τα χωριά τους τα Πομακοχώρια.
Οι κάτοικοι εκεί θρησκεία Μωαμεθανική και ασχολούνται κυρίως με την καπνοκαλλιέργεια, την κτηνοτροφία και την δασική εκμετάλλευση. Αγαπούν πολύ τα χωρία που ζουν, την ελευθερία και τη μουσουλμανική θρησκεία τους. Διατηρούν στα βάθη του χρόνου όλα τα πατροπαράδοτα έθιμά τους. Ντύνονται με τις πανέμορφες τοπικές ενδυμασίες τους. Τραγουδούν τα δικά τους τραγούδια. Ζουν απλά φτωχικά πάνω στις βουνοπλαγιές και μέσα στις κοιλάδες της Ροδόπης, μακριά από τις πόλεις και τον σύγχρονο πολιτισμό, είναι εργατικοί, φιλότιμοι, φιλήσυχοι και ευχάριστοι χαμογελαστοί άνθρωποι.

Ακολουθώντας τα χνάρια του Μέγα Αλέξανδρου προσπαθώντας να ανακαλύψουμε το χθες μέσα στο πολύχρωμο σήμερα της Θράκης. Μιας Θράκης γεμάτη με μνήμες αλλά και μιας Θράκης ζωντανής.Εδώ η διαφορετικότητα είναι πλούτος , αιώνες τώρα συμβιώνουν αρμονικά χριστιανοί και μουσουλμάνοι,τραγουδούν μαζί και ο άνεμος της Νέστου ψιθυρίζει το τραγούδι τους. Άνθρωποι αγνοί , ήσυχοι και φιλόξενοι, μα ταλαιπωρημένοι στο πέρασμα των χρόνων από τους πολλαπλούς προσεταιρισμούς της ταυτότητάς τους. Ταλαιπωρημένοι τόσο πολύ που όλο και συχνότερα ακούς από τους νεωτέρους : «Αφήστε μας να ζήσουμε! Χωρίς ταμπέλες! Περήφανοι γι' αυτό που είμαστε, ό,τι κι αν είναι αυτό».

Την επόμενη μέρα μαγεμένες από τις εικόνες περπατήσαμε στην παλιά πλακόστρωτη πόλη της ξανθής , ήπιαμε σοκολάτα και ζωγραφίζαμε με το μυαλό μας την κάθε μικρή λεπτομέρεια για να προσπαθήσουμε να την φυλακίσουμε ζωντανή μέσα μας.

Το ίδιο βράδυ γίναμε λιγάκι πάλι city girls μαζί με τον Γιώργο που μόλις γνωρίσαμε από έναν συνάδελφο στη δουλειά μας έβγαλε στην νυχτερινή Ξάνθη , πίνοντας ποτό μας μιλούσαμε για τι άλλο ; τις σχέσεις. Μόνος προς αναζήτηση ενός έρωτα, μιλούσαμε με τις ώρες . Τι θέλει μια γυναικά , τι να είναι αυτό που ίσως αναζητούν οι άντρες . Καταλήξαμε στο γεγονός ότι η Ξάνθη έχει υπερπληθυσμό στους άντρες καλό αυτό ε; !!! και κανείς μας δεν ξέρει τι αναζητά .....

Τέλος πριν τελειώσει το ταξίδι μας και λίγο πριν φυλάξουμε όλες ξανά τις αναμνήσεις μας στο χοντρομπαούλο μας πήγαμε να κάνουμε επισκέψεις !
Σε θείους , θείες , ξαδέρφια , ξαδέρφες μαζί με την γιαγιά φορτωμένες με γλυκά.
Μα τι είναι αυτό το πράγμα σε φιλεύουν κάτι ένα γλυκό το οποίο είναι αγένεια εάν δεν το φας αλλά αν το φας συνεχίζουν να σου βάζουν ότι έχει το ψυγείο, ντουλάπια και αποθήκη του σπιτιού μετά από τις επισκέψεις και πολλές ευχές που μαζέψαμε άνοιξα τα κουμπιά μου , νόμιζα θα εκραγώ από το πολύ φαγητό και γλυκό!!!!!!!!!!

Μουσικές αλλοτινές Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις σαν νιφάδες χιονιού, να σου θυμίζουν πως ο κόσμος υλισμού μας είναι επιφανειακός και γύρω μας στη φύση και στους ανθρώπους που αγαπάμε υπάρχει η αληθινή ευτυχία.

Εάν υπακούσουμε το ένστικτο μας και εκφράσουμε τα συναισθήματα μας τότε και μόνο θα απλωθεί γύρω μας "Αστρόσκονη".

Καλά μας Χριστούγεννα!! :)

Που είναι ο βάτραχος μου;......

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Thu, 07 Oct 2010 14:30:00 +0000

Θέλω να απλώσω τα χέρια μου και να κουλουριάσω το κεφάλι μου χαμηλά να μη με βλέπει κανείς πόσο βαριέμαι...... Στο γραφείο νόμιζα θα ξεκουράζομαι αλλά πότε θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω βλέποντας εφιάλτες με νέα συμβόλαια και κρατήσεις και πότε σέρνομαι ανάμεσα σε facebook , zynga games, tromaktiko και πόσα άλλα να σκοτώσω την ώρα μου .Τουλάχιστον ήξερα στο ξενοδοχείο σταθερά έχει πάντα δουλεία , βρέξει χιονίσει 15 ώρες τη μέρα!!!!

Και τώρα βαριέμαι ακόμα και να σηκωθώ να βάλω νερό να πιω.....Ο Γιώργος απέναντι ίσα που κρατά τα μάτια του ανοιχτά, και δεν έχω και τίποτα να του δώσω να ασχοληθεί...Η Ελιάννα δίπλα έχει διαβάσει όλο το online βιβλίο του Twilight , η Ματίνα ακούει συνεχώς Πέγκυ Ζήνα και θέλω να πετάξω το laptop από το παράθυρο με πολύ πολύ αγάπη!!!
Η κοπέλα στην υποδοχή με κυνηγά με ένα χαρτάκι (ψηφοδέλτιο) αλλά της κρύβομαι, πόσο αργά θα περάσει η ώρα πια .;;;;
Μήπως δεν έπρεπε να φύγω; Άσχετο αλλά το μετάνιωσα νομίζω , ποιος αφήνει το νησί για μια βαρετή Πόλη .;
Από την Κηφισιά και την αίθουσα Kung Fu, στην σχολή χορού , clubbing και; Και εγώ πάλι βαριέμαι.....
Την κλασική απάντησή την γνωρίζω άντρα θέλω ..!!!! ¨ Έλα ντε που έχω !!!! Σχεδόν γιατί αυτή η σχέση μοιάζει με τα νερά του καταρράκτη Νιαγάρα, άγρια ατίθασα και επικίνδυνα ,αλλά πότε πότε σταθερά.....
Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά από τη μια ο Κώστας μου λέει πως θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα και από την ο διευθυντής της εταιρίας κάνει post στο FB τραγούδι με τίτλο "απένταρα όνειρα"..... Και τραγουδώ και μετράω ανάποδα ....Ζω σε λάθος καιρό νομίζω .. Μάνα γιατί δεν με έκανες σε μια άλλη εποχή πιο όμορφη και πιο ουσιαστική;" και να αναπολώ εποχές που δεν γνώρισα ποτέ. Να ταξιδεύω όμως με τη φαντασία ακούγοντας τραγούδια από εκείνες τις εποχές που άφησαν το στίγμα τους. Γιατί αυτή είναι η μαγεία της μουσικής, να ταξιδεύεις σε εποχές που δεν πρόλαβε να ζήσεις και να σε κάνει να νοσταλγήσεις όλα αυτά που έχασες, τα ουσιώδη και αληθινά χρόνια...

Πρέπει να βρώ που πήγε ο βάτραχος μου να τον φιλήσω και να διακτινιστώ .....

Kάτι να μου θυμίζεις ....

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Mon, 28 Jun 2010 19:07:00 +0000

Στα λίγα τετραγωνικά εκείνου του σπιτιού θα κατοικούσαν οι κόσμοι τους. Γελώντας ειρωνικά στον παραμικρό ήχο της ανάσας του, θα το μεγάλωναν με τις ζωές τους. Με όλα τα μείνε μα πρέπει να φύγω ναι μα μείνε, με τον χρόνο που κύλησε κι εκείνοι ξεχάστηκαν μικροί με λυτά κορδόνια, με τα κρύα χέρια τους, λες κι έκαναν οικονομία, για το καλό όπως έλεγε και μαμά μου , "κάνε οικονομία Mαράκι μου για το καλό".

Ένα σπίτι στη μέση του μεγάλου τους πουθενά, φτιαγμένο από χαλάσματα άλλων σπιτιών και άλλων ανθρώπων, με ενοίκους φαντάσματα δύο , που έτσι κι αλλιώς έχουν ήδη καταγραφεί στους τσεκαρισμένους, σε εκείνους που δεν κοιμούνται , που γνωρίζουν καλά πόσο ψέματα είναι ότι οι τοίχοι δεν ακούνε, δεν νιώθουν και δεν μένουν μόνοι τους ποτέ....

Στην ταράτσα της απέναντι οικοδομής που μόνο εδώ χωράμε στ'ορκίζομαι, μόνο εδώ, ο αέρας να ανοίγει στα δύο εμένα, ο αέρας να ανοίγει στα δύο το φόρεμα μου κι αυτό να μοιάζει με έλικα, κάπως έτσι θα τo κάνεις μια μέρα το θαύμα, παρέα με τα φοβισμένα μάτια σου και το δυσβάσταχτο βάρος τους, κανείς δεν αναλαμβάνει το κόστος μεταφορά τους, κανείς δεν τα δένει στη σχάρα του και για το πορτ μπαγκάζ ούτε λόγος.είμαι τόσο σίγουρι ότι κατι θα ψάχνεις αλλά απλά περιμένεις σαν θεατής , σαν παιδί την μητέρα του να του φέρει νεράκι, να ξεδιψάσει.

Tι κάνουμε; Mα αλήθεια δεν βλέπεις; Πως γίνεται να μην βλέπεις τι κάνουμε; Ότι δεν καταλαβαίνουμε κάνουμε; ξύπνησε με αγάπη μου

Το ξυπνητήρι χτυπάει σαν τρελό, λες και αν δεν το κλείσω θα εκραγεί. Επιτέλους ξυπνάω και το σταματάω. Αν διακρίνω καλά η ώρα είναι 8.00. Όσο πιο γρήγορα μπορώ, σηκώνομαι, ντύνομαι και φεύγω. Φυσικά ούτε λόγος για πρωινό και στρώσιμο του κρεβατιού. Να σηκωθώ ή να συνεχίσω να κοιμάμαι;

Κλείνεις τα μάτια. Εφιάλτες, όνειρα και πραγματικότητα μπλέκονται πια. Αλλοιώνονται και αναμειγνύονται. Τα βλέπω μα δεν τα καταλαβαίνω , πότε θα γίνουν; Τι θα αλλάξει από αυτά που μου είπες παππού; Δεν ξέρεις τι είναι αλλά το παίρνεις. Ότι και να είναι χειρότερα μπορεί να γίνεις? Μπορείς. Πρέπει να μπορείς. Σου το επιβάλεις. Αλλά και πάλι.Ο πόνος που νιώθεις δεν γίνεται να ξεχαστεί με ψευδαισθήσεις. Αφιερώνεσαι , δίνεσαι , αφοσιώνεσαι...ελπίζεις.

Η χαρακτηριστική ιδιότητα του ερωτισμού είναι πως κρύβεται. Κρύβεται ακόμα και τη στιγμή που αποκαλύπτεται. Με σονέτα επιστρέφω, ή μάλλον δεν είχα φύγει ποτέ. Μα που γύριζες και γιατι σου πήρε τόσο χρόνο; Το χθες ανατρέπει και καραδοκεί . Σαν το νερό. Το μόνο σημείο διαφυγής του είναι το χιόνι που θρυμματίζεται. Το πιο ακριβό που μπορείς να μου κλέψεις είναι το συναίσθημα. Την γεύση όμως της ενοχής που μπορείς να την κρύψεις; Σε ποιο σκοτεινό συρτάρι να καταχωνιάσεις την αυτοκριτική και να καταπιείς το κλειδί του;

Γιατί να κάτσεις να ασχοληθείς με ανούσια πράγματα, ενώ τόσο εύκολα μπορείς να μεγαλουργήσεις αν αφεθείς παρά μονάχα στη ζωή. Να την αφήσεις να σε οδηγήσει όπου τύχει. Χωρίς προγράμματα, εκτός από το πρόγραμμα του φαγητού άσε με να το κανω..... Γι' αυτό αναρωτιέμαι. Αξίζει τελικά να έχω μια συγκεκριμένη πορεία ζωής, συγκεκριμένους στόχους και όνειρα ή μήπως αν ελευθερώσω τους ορίζοντές μου καταφέρω τελικά να ζήσω όπως ταιριάζει σε μένα και όχι όπως ταιριάζει σ' αυτούς που με περιβάλλουν.

Μήπως τελικά είχες δίκιο;

Περιπλανήσεις....

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sun, 21 Mar 2010 11:52:00 +0000

Η απόδραση είναι επιλογή;

Τι έχουμε αναγκη πιο πολύ τη ηρεμία και τη γαλήνη ή την ένονη ζωή; Γιατί τη μια μπορεί να θέλω το ένα και μετά το άλλο; Εγώ είμαι αναποφάσιστη ή χρειάζονται και τα δυο τελικά για να είναι κάποιος γεμάτος, αλλα αυτό είναι που μας ολοκληρώνει τελικά;

Είμαι σ'ενα καφέ , χαζεύωντας τις φυσαλλίδες από το φλυτζάνι του cappuccino μου και τις στριφογυρνώ σαν το ελαφρύ κύμα της ήρεμης κατα τ'άλλα θάλασσας απέναντι μου.

Τέσσερις μέρες χαλάρωσης ..., που να πάω μετά απο εδώ και γιατι, ή μάλλον σε τι να γυρίσω.;... στην πόλη με τις πολυκατοικίες.

Τα μπαρόκ έπιπλα του καφέ, το ξύλινο ταβάνι και ο ήχος από τα τριζόνια καθώς το καλοκαίρι δειλά δειλά ξεκινά με κάνουν να διστάζω και να φοβάμαι την επιστροφή και θέλω να μείνω εδώ με τις μυρωδιές της Κρητικής γης να περιπλανιώνται, βγάζωντας φωτογραφίες και φυλακίζοντας τις αναμνήσεις μου....

Ψιλαφίζω την τσέπη παίζοντας με τις πετρούλες που μάζεψα στην παραλία, έχουν χώματα έντονα και γυαλιστερά φαντάζουν τώρα σαν τις συνοικίες των παιδικών μου αναμνήσεων.

Σήμερα είναι Κυριακή. Μέρα ξεκούρασης,μέρα χαλάρωσης....μοναδική απόλαυση ο αέρας μοιράζει το ιώδιο της θάλασσας να μας ξυπνήσει να αρχίσει η μέρα μας.

Άλλωστε, πώς είναι δυνατόν να αφοσιωθείς σε οτιδήποτε άλλο, όταν το υπέροχο άκουσμα της κάθε σταγόνας της θάλασσας που πλημμυρίζει το σύμπαν. Όταν η φύση ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου και σε καλεί να τη νιώσεις.

Για όλους τους υπόλοιπους είναι απλά μια ανοιξιάτικη μέρα, μια συνηθισμένη μέρα ίσως με λίγο περισσότερο χρώμα. Για έμενα όμως είναι η μέρα που μου ξανάδωσε ζωή.

Γεμίζω μπαταρίες και ενέργεια για να γυρίσω αύριο με το αεροπλάνο και να σαρώσω ...

Ο στόχος μου είναι ξεκάθαρος μέχρι το τέλος της σεζόν πρέπει να πάρω αύξηση και προαγωγή.

Δεν θέλω τη ζωή που στερήθηκα , θέλω τη ζωή που μου αξίζει!!
Και θα την έχω!

Είμαστε ακόμα άνθρωποι ή το ξεχάσαμε;

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Mon, 15 Mar 2010 18:55:00 +0000

"Σήμερα, το 77% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει με το 25% του παγκόσμιου πλούτου.Στις ΗΠΑ ο αριθμός των πεινασμένων έφτασε από τα 20 εκατομμύρια ανθρώπους που ήταν το 1985, στα 30 εκατομμύρια το 1995. Μέσα στο ίδιο αυτό διάστημα που μεσουράνησαν και μεσουρανούν οι Ρίγκαν και Κλίντον...

Σήμερα, το 77% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει με το 25% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ μια χούφτα, που δεν ξεπερνά το 23% του παγκόσμιου πληθυσμού, καρπώνεται το 75% του παγκόσμιου πλούτου... 300 Κροίσοι, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, κατέχουν το 50% του παγκόσμιου πλούτου!!!Δύο εκθέσεις ισάριθμων διεθνών οργανισμών, του ΟΗΕ για την ανθρώπινη ανάπτυξη, και της UNISEF για την πρόοδο των εθνών το 1999, που δόθηκαν στη δημοσιότητα με διαφορά λίγων ημερών μέσα στον Ιούλη, διαπιστώνουν με αριθμούς αυτό που βιώνει καθημερινά η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων του πλανήτη: Τη φτώχεια, την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση, που αυξάνονται με αλματώδεις ρυθμούς χρόνο με το χρόνο. Βέβαια, και οι δύο οργανισμοί δεν τολμούν στα συμπεράσματά τους να απαντήσουν στο εύλογο ερώτημα:

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Αντίθετα, περιπλέκουν τα πράγματα κρυμμένοι πίσω από λέξεις, όπως παγκοσμιοποίηση και περιθωριοποίηση, με αποτέλεσμα και οι προτάσεις τους για την επίλυση αυτής της κατάστασης να αποδίδονται με... σαφέστατες δηλώσεις του τύπου επαναδιαμόρφωση των πολιτικών και θεσμικών δομών.

Αυτό συμβαίνει, όχι γιατί οι συντάκτες των εκθέσεων δεν γνωρίζουν την αιτία αυτής της κατάστασης, αλλά ακριβώς επειδή πληρώνονται για να την προστατεύσουν από την έκθεσή της στα μάτια των εργαζομένων, να τους αποπροσανατολίσουν, προβάλλοντας υποκριτικά λύσεις, στα πλαίσια του συστήματος που αναπαράγουν τη συγκεκριμένη πραγματικότητα σε μεγαλύτερες διαστάσεις, χωρίς καν να θίγουν την ουσία και το χαρακτήρα της.

Αρέσει στους εκσυγχρονιστές αυτού του πλανήτη να παίζουν με τους αριθμούς και με τα νεύρα των ανθρώπων!

Το κάνουν, όμως, όχι για να μας στείλουν στον ψυχολόγο μας αλλά για να καταφέρουν να κρύψουν τη δυστυχία των εργαζομένων πίσω από την ευημερία των αριθμών.

Τον Οκτώβρη του 1997, με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα για την Εξάλειψη της Φτώχειας, η UNISEF άφησε τους πάντες άφωνους με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε.Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία (Ριζοσπάστης - 15/10/΄97): * Περίπου 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πλήττονται από την φτώχεια, ενώ εξ αυτών τα 650.000.000 είναι παιδιά! * Στις αναπτυσσόμενες χώρες το 1/3 των παιδιών κάτω των 5 ετών, δηλαδή 200.000.000 παιδιά, υποφέρουν από υποσιτισμό. Αποτέλεσμα: Ο υποσιτισμός είναι η αιτία που οδηγεί στο θάνατο 12.000.000 παιδιά ετησίως!

* Περίπου 250.000.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο υποφέρουν από έλλειψη βιταμίνης Α με αποτέλεσμα, ετησίως, περίπου 250.000 παιδιά να τυφλώνονται.* Ενας αριθμός που ξεπερνά τα 5.700.000 ανθρώπους έχουν γεννηθεί με κρετινισμό, επειδή οι μητέρες τους, έπασχαν από έλλειψη ιωδίου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Στην πρόσφατη, δε, συνέλευση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας, στη Γενεύη, δόθηκε το ακόλουθο στοιχείο: Περισσότερο από 250.000.000 είναι τα παιδιά ηλικίας 5 έως 14 ετών (!) που εργάζονται σήμερα στις αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη, ενώ από αυτά τα 60.000.000 εργάζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Επισιτισμού, η UNISEF έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία που σοκάρουν. Τα στοιχεία αυτά πιστοποιούν ότι στον κόσμο της περίφημης παγκοσμιοποίησης, ΄κάθε (1) λεπτό της ώρας πεθαίνουν από την πείνα 12 νήπια... Σύμφωνα λοιπόν με τη UNISEF και την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, η αντιμετώπιση των βασικών διατροφικών αναγκών, ισοδυναμεί με την κατ΄ ελάχιστον κατανάλωση 2.200 θερμίδων ημερησίως από τον άνθρωπο.

Για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο κάτι τέτοιο μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Και αυτό γιατί στις χώρες πέραν εκείνων που είναι ανεπτυγμένες βιομηχανικά, δηλαδή σε εκείνες τις χώρες που ζουν πάνω από 500 εκατομμύρια άνθρωποι, μετά βίας καταφέρνουν οι πληθυσμοί να τρέφονται με μόλις 2.000 θερμίδες ημερησίως. Μερικά νούμερα είναι συγκλονιστικά:* Στο Ιράκ, από τα 650.000 παιδιά που εξέτασαν τον περασμένο Αύγουστο οι υπηρεσίες της UNISEF τα 250.000 παιδιά ήταν υποσιτισμένα. Στην ίδια χώρα, το εμπάργκο που έχουν επιβάλει οι ιμπεριαλιστές, οδηγεί στο θάνατο 7.000 ανθρώπους κάθε μήνα (!). * Στη Ρουάντα υπολογίζεται ότι από τα 394.000 παιδιά που γεννήθηκαν μέσα στο 1997, τα 73.000 θα πεθάνουν από την πείνα πριν γίνουν 5 χρόνων.* Στο Σουδάν η παιδική θνησιμότητα είναι 13 φορές μεγαλύτερη από το διεθνή μέσο όρο.Ενας πλανήτης δέσμιος των καπιταλιστών. * * *

Η έκθεση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα που δημοσιεύθηκε στον Τύπο την 1η Οκτώβρη 1998 και η οποία αφορά μια μόνο χώρα, το Σουδάν, περιέχει στοιχεία που κόβουν την ανάσα: στο νότιο τμήμα της χώρας - λένε - αναφέρονται καθημερινά 120 θάνατοι εξαιτίας της πείνας. Ο καθημερινός δείκτης θνησιμότητας είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από το όριο εκείνο, που, σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρ, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα διεθνή επίπεδα ανθρωπιστικής βοήθειας, επείγουσα κατάσταση συνίσταται όταν σημειώνονται 2 θάνατοι ανά 10.000 κατοίκους. Ομως στην πόλη Μαπέλ του Σουδάν, ο καθημερινός δείκτης θνησιμότητας ήταν το περσινό καλοκαίρι 16 θάνατοι ανά 10.000 κατοίκους, ενώ οι εκτιμήσεις για το σύνολο της χώρας προέβλεπαν ότι θα εξακολουθούσαν να πεθαίνουν 4 - 12 άνθρωποι ανά 10.000 Σουδανούς... Στην ίδια επίσης έκθεση σημειωνόταν ότι πολλά από τα παιδιά ζυγίζουν λιγότερο από το 60% του βάρους που αντιστοιχεί στο ύψος τους. Το 34% των παιδιών κάτω των 5 ετών είναι υποσιτισμένα, ενώ το ένα παιδάκι από τα 5 αποτελεί οξύ περιστατικό υποσιτισμού. Υπολογιζόταν, δε, ότι ο εν κινδύνω πληθυσμός της χώρας που έχει ανάγκη ανθρωπιστικής βοήθειας ξεπερνά τα 2,6 εκατομμύρια (Ελευθεροτυπία - 1/10/΄98).

Πάντως, σε αυτή τη χώρα, μπορεί να μη φτάνει βοήθεια, αλλά φτάνουν οι βόμβες του ιμπεριαλισμού! Αυτή τη χώρα, το Σουδάν, βρήκε να βομβαρδίσει ο Κλίντον, απροειδοποίητα και στο όνομα της... καταπολέμησης της τρομοκρατίας, πέρσι το καλοκαίρι... Η έρευνα της Διεθνούς Οργάνωσης Καταναλωτών που δόθηκε στη δημοσιότητα το Μάρτη του 1998 δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη παράγραφος της έκθεσης που συντάχθηκε από την οργάνωση: Κάτω από συνθήκες φτώχειας ζουν 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο. Γι΄ αυτούς το να πιουν ένα ποτήρι νερό που δεν είναι μολυσμένο, να φάνε περισσότερο από ένα γεύμα την ημέρα, να χρησιμοποιήσουν το λεωφορείο για να διανύσουν μια μικρή απόσταση στην πόλη τους και να έχουν στη διάθεσή τους βασικά αγαθά και υπηρεσίες αποτελούν περισσότερο πολυτέλεια παρά κάτι συνηθισμένο και κοινό! (Ριζοσπάστης - 13/3/΄98).

Τι σημαίνουν όλα αυτά σε αριθμούς; Οτι κάθε μέρα πεθαίνουν από την πείνα σε όλον τον κόσμο 36.000 παιδιά, δηλαδή κάθε μια ώρα πεθαίνουν από την πείνα σε όλον τον τόσμο 1.480 παιδιά, δηλαδή κάθε λεπτό που περνάει, στον πλανήτη πεθαίνουν 25 παιδιά, από την πείνα... Κάθε σχόλιο περιττεύει!

Τι συμβαίνει, όμως, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη; , Η ανατροπή αυτής της κατάστασης είναι μονόδρομος ελπίδας για την ανθρωπότητα και περνά μόνο μέσα από την παγκόσμια ανατροπή του καπιταλισμού. Οι 300 Κροίσοι και οι πολυεθνικές Βέβαια, αυτή η μικρή χούφτα έχει και... ονοματεπώνυμο. Πρόκειται για την ακόμα μικρότερη χούφτα εκείνων των ανά τον κόσμο 300 Κροίσων (πρόκειται για τις πολυεθνικές και τα αφεντικά τους), που, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, αυτοί από μόνοι τους κατέχουν το 45-50% του παγκόσμιου πλούτου!!! (Ριζοσπάστης - 19/9/΄96).

Οπως, μάλιστα, τονιζόταν σε σχετική μελέτη της Herald Tribune, στο διάστημα 1990 - 1995 οι 200 ισχυρότερες πολυεθνικές του πλανήτη αύξησαν τα κέρδη τους κατά 75%. Ενώ, δε, οι δραστηριότητες των εν λόγω εταιριών ξεπερνούσαν τότε το 25% της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, το ποσοστό του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού που απασχολούσαν ήταν μόλις το 0,75% και, σύμφωνα με την έκθεση, θα έβαινε συνεχώς συρρικνούμενο για τα επόμενα χρόνια... (Εθνος - 27/11/΄96).

Οπως αναφέρει ο Νόαμ Τσόμσκι στο τελευταίο του βιβλίο, το χάσμα ανάμεσα στο πλούσιο 20% και το φτωχό 20% του πλανήτη, αυξήθηκε από το 1960 έως το 1989 κατά 50%! Αν, δε, αφήσουμε τα πράγματα στη νεοφιλελεύθερη παγκόσμια αγορά, τότε, λέει ο Τσόμσκι, κάθε δυο ώρες 1.000 παιδιά θα πεθαίνουν από ασθένειες, που μπορούν εύκολα να προληφθούν και σχεδόν διπλάσιος αριθμός γυναικών (δηλαδή 2.000 γυναίκες ανά δυο ώρες) θα πεθαίνουν ή θα υφίστανται σοβαρές διαταραχές κατά την εγκυμοσύνη ή τη γέννα, λόγω έλλειψης φαρμάκων ή περίθαλψης.

Σύμφωνα, με τον Εκόνομιστ, το 1998, το ποσοστό των φυλακισμένων μαύρων ήταν 8 φορές μεγαλύτερο από αυτό των λευκών, ενώ υπολογίζεται ότι 1 στους 12 μαύρους πολίτες, μεταξύ 25 - 29 ετών, βρίσκεται στη φυλακή... Οσο για τον Μπλερ, τον Απρίλη του 1998, υπηρετώντας πιστά την κοινωνία της ελεύθερης αγοράς, πρόσθεσε κι αυτός ένα πετραδάκι στο εποικοδόμημα αυτής της άθλιας κοινωνίας. Εγκαινίασε μια φυλακή για παιδιά από 12 - 14 ετών! (Βήμα - 19/4/΄98)......

Θα εξαλειφθούν όλα αυτά τα φαινόμενα! ;;;;;;;;;;

H μοναξιά είναι ο παράδεισος μου ή η φυλακή μου;

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sun, 14 Mar 2010 00:12:00 +0000

Ο μόνος άνθρωπος που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα.
Μαθάινω μέσα πό τα λάθη μου και γίνομαι καλύτερη μέρα με τη μέρα , θέλω να ζω ,
φοβάμαι πως η ανάγκη μου για να αποφύγω τη μοναξιά με οδηγήσει να συναναστρέφομαι με
λάθος ανθρώπους .

Ποιός είναι λάθος άνθρωπος όμως; και τι με κάνει εμένα σωστή;
Από αυτογνωσία μηδέν αλλά μαθαίνω κάθε μέρα ,παλέυω κάθε μέρα να μην ξεφύγω από τα σύνορα του κόσμου μου , αυτού που βλέπω μέσα από τα δικά μου μάτια.
Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του.

Carpe Diem

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sun, 07 Mar 2010 00:45:00 +0000

Όλη την εβδομάδα περιμένουμε το Σαββατοκύριακο και έρχεται ...επιτέλους....είναι χειμώνας και κάθε χειμώνα περιμένουμε την άνοιξη να μεγαλώσει λιγάκι η μέρα σαν τώρα, να πετάξουμε τα μπουφάν και μετά το καλοκαίρι να αρχίσουμε τις τρέλες ,τα μπάνια,διακοπές και μετά περιμένουμε το φθινόπωρο να έρθει να πέσει επιτέλους η θερμοκρασία και να αναπνεύσουμε. Και μετά....; Γιατί περιμένουμε κάτι να έρθεί και μέχρι να έρθει εμείς τι κάνουμε; Τι αγωνία κι'αυτή;!

Τι είναι αυτό που περιμένουμε τελικά ;

Είναι ήδη 1:41 το βράδυ , κρυμμένη στα σκοτείνα να γραφώ τι περιμένω να ρθεί....

Το ρολοϊ στο τοίχο χτυπά ρυθμικά ,τόσα πολύτιμα λεπτά, περνούν...

Σήμερα μετά από μια τέτοια εβδομάδα και ακόμα πιο δύσκολη αυτή που με περιμένει φόρεσα ένα μπλουζάκι του Άλκη ροζ που αναγράφει επάνω Carpe Diem και βούλιαξα στο κρεββάτι και στον υπολογιστή.Δεν βγήκα ούτε για τσιγάρα....ξέχασα τα όποια προβλήματα και βυθίστηκα στη Γαλήνη της τεμπελιάς, απολαμβάνοντας την ανοιξιάτικη αύρα που έμπαινε κρυφά από το μισάνοιχτο παράθυρο.

Οι μέρες , τα λεπτά, οι μήνες , οι εποχές θέλουν λίγο περισσότερο χρώμα , για να γεμίσουμε ζωή!!!και όχι με επισκέψεις τον ψυχοθεραπευτή μας , αυτή η μόδα πρέπει να σταματήσει.

Η ζωή είναι σαν λαβύρινθος, αλλά πρέπει να μας νοιάζει να εντοπίσουμε την αρχή όχι το τέλος και να πηγαίνουμε φυτεύοντας λουλούδια να ομορφύνει και γεμίσει χρώμα .

Μου τα είπε η Έλένη, μα δεν την άκουγα , πως πρέπει να μιλησω με τον ευατό μου για να λυτρωθώ. Πόσο δίκιο είχε!

Ο Άλκης μου λέι πως δεν του αφιερώνω ουσιαστικό χρόνο...όταν ο ίδιος είναι όλη μου η ζωή .

Άλλά δίκιο έχει και αυτός ..μου λείπει τόσο πολύ...φοβάμαι τη μοναξιά και θέλω συνέχως κάτι να κάνω αλλά αυτό δεν το ξέρει. Έρχεται τέλος του μήνα πίσω , να μείνουμε μαζί. Θα τα καταφέρουμε;

Ο Άλκης έχει μια απίστευτη ικανότητα να μετατρέπει κάθε μας στιγμή σε μια γλυκιά ανάμνηση.

Με κάνει ευτυχισμένη!

Αντιστέκομαι στη νύστα μου περίτεχνα...Πώς μπορείς να αντλήσεις όλη τη δύναμη της θέλησής σου για να αποκτήσεις αυτό που ποθείς; Το σύμπαν συνομοτεί για μένα όταν πραγματικά το θέλω.Μπορείς να υποστείς τις συνέπειες των αποφάσεών σου και να ανεχθείς τις απαιτούμενες θυσίες; Και αν ναι, για πόσον καιρό;Ακούω την Αλεξάνδρα να μου μιλά για την αρετή της υπομονής και ησυχάζω...

Άλλα ξεκίνησα να γράφω και τελικά αλλού κατέληξα.Whatever!

Σφηνώνω το μυαλό μου με άσχετους στοχασμούς!

Αύριο είναι Κυριακή , μέρα για βόλτες αρκετά ξεκουράστηκα. Σήμερα έστειλα 200 mail με το ββιογραφικό της αδελφής μου .Μακάρι να με ακούσει το σύμπαν να της βρω μια καλή δουλεία να έρθει κοντά μου.!!

Selfttalking the end!!! Καλό Σαββατοκύριακο στην Αθήνα , στη Κρήτη και στη Κέρκυρα!!! Στο τρίγωνο της ζωής μου.

Tο Κουτούκι του Περικλή

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Mon, 01 Mar 2010 19:44:00 +0000

Μια Κυριακή λίγο πιο πέρα ...λίγο ποιο ζεστά!

Ξεκινήσαμε με το Jeep εγώ , η Ηλιάννα και η Κατερίνα να πάρουμε τη Ματίνα με τη μικρή και να πάμε για βολτίτσα στη Γλυφάδα και καταλήξαμε να πηγαίνουμε στη Χαλκίδα .....

Λένε οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητα μας,και για να είμαι ειλικρινής ,είχα έντονες τάσεις φυγής και αυτή η τελευταίας στιγμής απόφαση για Χαλκίδα day,μου φάνηκε μια περιέργως καλή ιδέα!

Κάθε αποτέλεσμα που βλέπουμε στον εξωτερικό ή φυσικό κόσμο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη αιτία και στην προκειμένη περίπτωση πήραμε φόρα για να γεμίσουμε μπαταρίες και μια όμορφη μέρα ξεκινά.....

Τραγουδώντας και χορεύοντας ...φτάσαμε . Κόσμος αρκετός χαζεύαμε , και βρήκαμε να καθίσουμε σε μία καφετέρια .

Και να που ξεκινήσανε τα γυναικεία μας...!!!!!

Κουτσομπολεύαμε τα νέα μας από τη δουλεία, , το νέο γκομενάκι που χτύπησε η Άννα χθες, ήταν το κύριο θέμα της συζήτησης. Θέλαμε λεπτομέρειες ποιός είναι , τι δουλειά κάνει, που τον γνώρισε και τα σχετικά . Μετά από λίγο πρώην της Ηλιάννας μετά από ένα χρόνο μας θυμήθηκε ,μετά από ένα τηλέφωνο που της έφερε θλίψη επακολούθησαν και αλλεπάλληλα μηνύματα .

Τι είναι αυτό που παθαίνουν οι άντρες και αφού μας διώξουν καταλαβαίνουν την αξία μας ή τη βλακεία που είχαμε και μέναμε μαζί τους ;

Για τον Πάνο της Άννας ισχύουν και τα δύο! Πάνω που λες σε ξεπέρασα επιτέλους και προχωράω να σου πάλι και πάλι από την αρχή και φτου! 12.000 με 70.000 σκέψεις λένε κάνουμε ημερησίως , ε λοιπόν η Άννα εκείνη τη στιγμή τις χτύπαγε τις 1.000.000 σίγουρα! δάκρυα και γέλια διαδεχόταν χαζεύοντας τριγύρω για κάτι ενδιαφέρον....

Η μόνη πολιτισμική μας διαφορά είναι ο τρόπος που πίνουμε τον καφέ μας .

Εγώ σκέτο capucinno , η Kατερίνα γλυκό Freddo capucinno , η Ηλιάννα διπλό espresso με γάλα και η Ματίνα ένα καφέ θέλουν ένα μλόκ μόνο να τον γράψουν: Ντεκαφεϊνέ Freddo Cappucinno με μαύρη 2 κουταλιές ζάχαρης και πολύ αφρόγαλα......κάπως έτσι είμαστε και εμείς, σαν τον capuccinno με πολύ γάλα δηλαδή με τύπο, κλάση ,γούστο, νέες, ωραίες και γεμάτες ζωή!

Βάζουμε τα μπουφάν και η ώρα του φλας! Βγάζαμε γελώντας φωτογραφίες εμάς , τη θάλασσα , τα καΐκια και πήγαμε για φαγητό παραλιακά σε μια ψαροταβέρνα μόνο το όνομα φτάνει για να καταλάβατε "ΤΟ ΚΟΥΤΟΥΚΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ" .....πριν καν μπω μου έσπασε το τακούνι μάλλον αυτό τα λέει όλα....μια καταστροφή!!!!!!!

Ήμασταν σε ψαροταβέρνα αλλά είχαν μείνει από ψάρια τις 15:30 , έτσι μας έμεινε να παραγγείλουμε καλαμάρια και χταπόδι που δεν μπορούσαμε καν να τα μασήσουμε και μας τα χρέωσαν και 29.00 ευρώ το πιάτο!!!!!!!!

Τουλάχιστον το ρίξαμε στα ούζα και μιλούσαμε για το θέμα που μας απασχολεί αιωνίως: ΑΝΤΡΕΣ!!!!!!

Γελάσαμε πολύ και back on the way home!Τραγουδώντας "Tainted Love"!

"Ready to play the game ?"

14 Φεβρουαρίου 2010

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sun, 14 Feb 2010 13:28:00 +0000

Είμαι ερωτευμένη; όχι και ας μην το δείχνω...Έρωτας, αγάπη, δημιουργικότητα, αυτός είναι ο κύκλος της ζωής,Αναζητούμε την αλήθεια για τα πάντα! Πόσο μάλλον για τον έρωτα, την αγάπη και τη δημιουργικότητα, που καθορίζουν τη ζωή μας και δίνουν νόημα στην καθημερινότητά μας.

Τι μας καρατάει από το δείχνουμε αυτό που νιώθουμε ;

Ο εγωισμός ή ο φόβος μη πληγωθούμε;

Η Αγάπη εμπεριέχει δύο πράγματα: (1) τη "θυσία", όπου εκμηδενίζεται το ΕΓΩ μου και (2) το "άνευ όρων" όπου αγαπώ & θυσιάζομαι μέχρι τέλους ΧΩΡΙΣ να περιμένω αντάλλαγμα . Αγαπώ την Σύντροφό μου σημαίνει Γίνομαι Παράδεισος γι'αυτήν, γίνομαι μια Άπειρη αγκαλιά.

Ο Άλκης είναι στην κρήτη, περίμενα ότι ίσως θα ερχόταν να με βρει, άραγε αυτη η γιορτη είναι μόνο γυναικεία;

Κοιτάζω μία φωτογραφία σου και στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η στιγμή που απεικονίζεται μπροστά μου σε ένα χαρτί που όμως σημαίνει πολλά περισσότερα και είναι σαν να είσαι δίπλα μου, να σπας την μοναξιά μου και να μου στολίζεις με ένα χαμόγελο το πρόσωπο μου σε αυτή την σκέψη.

Σε λίγες ώρες θα ντυθώ Χανούμισα, για να πάω σε ένα πάρτυ μασκέ με την τρελοελένη.

Νομίζω πως ο λόγος που τη συμπάθησα τόσο πολύ είναι γιατί μοιάζει στον Άλκη....

Ο Διογένης είπε ότι η φιλία είναι «μια ψυχή σε δύο σώματα».αν το σκεφτόμαστε αυτό ,τότε ποιοί είναι οι πραγματικοί μας φίλοι; έχουμε;

Οι φοιτητές στο βελιγράδι λένε πως η φιλία είναι ένα είδος έρωτα,είναι έρωτας χωρίς σεξ αλλά γεννά συναισθήματα το ίδιο δυνατά όπως και ο έρωτας. Φίλος είναι εκείνος που φέρνει στην επιφάνεια την πιο καλή πλευρά μας, την πιο ειλικρινή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο ευγενική.Ή απλά αυτοί που μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Ρίχνωντας τη σκιά στις λέξεις μας το πρωϊ , προσπεράσαμε την ημερομηνιά .

Σιγά και τι έγινε 14 Φεβρουαρίου κιαν είναι...; Εμείς είμαστε κάθε μέρα αγαπημένοι, μια πηγή ζωής διαφορετική από αυτήν που υπάρχει στη Γη.

Happy Valentine's Day!

Μια γυναίκα με ... πάθος

mioannidou2011@gmail.com (Melina) — Sun, 14 Feb 2010 11:58:00 +0000

Σ' αγαπάω μ' ακούς; Οδυσσέας Ελύτης

Σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.

Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."

Μια στον αέρα μια στη μουσική,

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω

κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.

Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα.

Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη

ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος

από παντού, για 'σένα

μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.

Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,

σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,

πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."

Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,

πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.

Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.

Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.

Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει

τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια

δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,

το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα

και να με χτυπά η φωνή μου

να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο

δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;

Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

να μιλώ για 'σένα και για μένα.

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;

Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;

Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;

Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;

Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;

το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;

Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε

και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;

Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;

δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,

ο ίδιος, μ' ακούς;

και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα

κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;

Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;

Μες στη μέση της θάλασσας

από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.

Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;

Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;

Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;

Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς

και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις

και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.

Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς

σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.

Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,

μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου

αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,

όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.

Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.

Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.

Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου

και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

Οδυσσέας Ελύτης