links, tags en widgets

Mooie zinnen (12) - 16 Horsepower - Splinters

2012-01-24T10:20:00.000+01:00

16 Horsepower is een band die niet meer bestaat. Dat is heel jammer want het is, vooral ook live, een geweldige sensatie. De (horse)power spat van het podium en de leider David Eugene Edwards is een geweldenaar. Zijn opvattingen, daar kun je nog eens een interessante boom over opzetten. Hij is de zoon van een dominee van de nazareners en dat hoor je terug in de teksten. God komt er nogal eens in voor. Zo ook in dit nummer hoewel het er niet expliciet in staat. Maar toch ook weer wel.
L en ik maakten kennis met deze band via de televisie, de onvolprezen 2 meter sessies op 23 augustus 1996 (volgens de archiefpagina), of tijdens een herhaling. Hoe dan ook, het was meteen raak. We zijn twee keer naar een concert geweest, waarvan één keer in 013. Ontroerend mooi.
Dit nummer heb ik uitgekozen omdat het typerend is voor wat ik bewonder in 16 Horsepower. Het beschrijft wat er gebeurt als er een twister opduikt. Een fenomeen dat wij hier in West-Europa niet kennen, maar we kennen wel de beelden van zo'n spoor van vernieling. Het natuurgeweld, maar vooral de dreiging komt prachtig terug in dit nummer. With a touch of heaven...

Self sent a twister
a tearin' after me
gonna bust my house to splinters yes
an' take all that's dear to me

you say you saw it comin' yeah
but still you did not flee
i was too weak i couldn't move
held by growth of a tree

an' yes i fell upon that rock
i did not die jus' badly broken
an' in time my healin' it will come yeah
by the words that he has spoken
i fell upon that rock

Self sent a twister
a tearin' after me
gonna bust my house to splinters yes
an' take all that's dear to me

you say you saw it comin' yeah
but still you did not flee
i was too weak i couldn't move
held by growth of a tree

an' yes i fell upon that rock
i did not die jus' badly broken
an' in time my healin' it will come yeah
by the words that he has spoken
i fell upon that rock

who is it now that loves you
straight in the front door
an' crooked out the back yeah
what is it now you're a slave to
on your knees out in your shack

i fell upon that rock yeah
he's beyond the shadow
of your doubt an' mine
he's no man's opinion
he is truth divine

self sent a twister
a tearin' after me
done bust my house to splinters yeah
an' took all that's dear to me

who is it now that loves you
straight in the front door
an' crooked out the back yeah
what is it now that you pray to
as your world begins to crack

i fell upon that rock yeah
he's beyond the shadow
of your doubt an' mine
he's no man's opinion
he is truth divine

an' yes i fell upon that rock
i did not die jus' badly broken
an' in time my healin' came yeah
by the words that he had spoken

Opgeruimd staat netjes = ziek

2012-01-23T10:13:00.000+01:00

Deze post staat lijnrecht tegenover de post van gisteren. Moet kunnen.

Een vergelijkbare uitdrukking als op het plaatje links heb ik ergens rond 2000 voor het eerst gehoord of gelezen. Mijn bureau is meestal niet van het opgeruimde type. Daar kwamen (en komen) wel eens opmerkingen over. Dan zijn dit soort gezegden natuurlijk welkome input!
Het schijnt een uitspraak te zijn geweest van Albert Einstein himself, maar dan ernstig geparafraseerd. Einstein zou gezegd hebben: If a cluttered desk is the sign of a cluttered mind, what is the significance of a clean desk? Hij kon het weten.

Mijn toenmalige leidinggevende Wim Reijnders sprak mij een keer aan over de (wan)orde op mijn bureau waarop ik aan hem teruggaf: Als een rommelig bureau staat voor een rommelige geest, waar staat dan een leeg bureau voor? Ik vond um toen heel gedurfd. Het maakte weinig indruk volgens mij :).

Mijn bureau is nog steeds niet opgeruimd. Geen worries! Professor Eric Abrahamson maakte de volgende analyse: Rigoureuze orde wijst volgens hem op een vorm van perversiteit. 'Orde' wordt snel een doel op zich in plaats van een middel om efficiënt te werken. Bij heel ordelijke mensen kan je je afvragen waar ze de tijd halen om zoveel orde te scheppen en of ze die uren niet beter hadden kunnen gebruiken. Of wat te denken van: orde schept routine en routine belet creativiteit en orde is conservatief en sluit nieuwe experimenten uit.
Meer kun je lezen in het boek 'A clean desk is the sign of a sick mind'. Het gaat er om om het ideale niveau van desorganisatie te bereiken.

Altijd de moeite waard om over na te denken als opruimen niet tot je natuurlijke refexen behoort!

Opgeruimd

2012-01-22T14:09:00.000+01:00

Iedereen heeft er wel eens last van: opruimen. In vroeger tijden was het een noodzakelijke actie die het voorjaar met zich mee bracht. Het huis uitmesten (vaak letterlijk) de strozakken verversen, het ongedierte verjagen en alles eens goed schrobben en boenen. Een opgeruimd huis.

In de vrije dagen die ik had rond kerst en nieuwjaar kwam het opruimen van de zolderkast aan de beurt. Dat was nodig omdat je daar steeds meer onnutte objecten in legt, zet of gooit waar je niet goed van weet of ze nog het bewaren waard zijn. Een kritische blik kan dan een heleboel opleveren aan ruimte. Ruimte die je vervolgens weer kunt vullen met... nou ja, de lezer snapt het vast.

Er kwam een doos tevoorschijn met fotoalbums. Dat triggerde een sluimerende behoefte om de foto's die ik in de loop der jaren uit familie erfenissen in bezit had gekregen eens te ordenen. Ik had nog wat vrije dagen voor de boeg, dus het kwarwei werd ter hand genomen. Het doorvlooien van fotoalbums, dozen met enveloppen met foto's, losse foto's en nog wat paperassen. Tijdrovende bezigheid om dat te selecteren. Uiteindelijk kwam ik er dan toch doorheen. Inmiddels zijn er vele foto's al met de papierbak verdwenen. De negatieven zitten netjes in mappen en de foto's die nog niet meteen weg konden zitten weer in dozen. Die moeten nog in enveloppen, want los in de doos is geen optie. Inmiddels ben ik er al weer twee weekenden zoet mee geweest tussen andere activiteiten door.

Het levert ook veel op, vooral prachtig oud fotomateriaal van mijn vader en het gezin waar hij in opgroeide. Zijn drie ongetrouwde zusters hebben goed voor die oude spullen gezorgd en dat is nu een rijke bron van familiebeelden. Het ordenen gaat door. Op de een of andere manier wil ik dat gaan vastleggen. Geïllustreerde familiegschiedenis. De ordening en selectie is daar voorwaarde voor omdat ik nu pas kan zeggen dat ik alles bij elkaar heb van één persoon. Daarvoor was dat niet zeker en dat was dan meteen een excuus om me er niet mee bezig te houden.

Dat is dan toch de archivaris in mij. Maar ook de onderzoeker en publicist die graag vertelt over wat hij tegen is gekomen en ook op zoek wil naar meer passende informatie. Iets leukers is er eigenlijk niet...

De lezer van dit weblog kan daarom de komende tijd familieposts verwachten. Een belofte als deze dwingt me om er ook echt werk van te maken.

[De foto is een pareltje dat te voorschijn is gekomen. Het zijn de vader en moeder van mijn moeder. Een prachtige foto die heel naturel is ondanks dat ze echt poseerden. Wel in hun dagelijkse "kloffie". Helaas niet gedateerd. Ergens in de jaren 60.]

Mooi mooi mooi

2012-01-09T14:22:00.000+01:00

Mijn laatste dag vakantie vandaag. Rommelen, afkicken en opstarten.

Dit nummer speelt daarbij steeds door mijn hoofd. Wat is dat toch? Geen idee, maar wat wel een feit is: deze uitvoering is subliem. Prachtige vertolking in gezamenlijkheid. Samenwerken is in veel opzichten een stokpaardje van me en op de een of andere manier komt dat in dit filmpje zo goed tot uitdrukking. Hoe samenwerken een geweldig produkt kan opleveren.
Cover door Walk off the Earth (ook op Facebook).

Petje af voor deze vijf mensen.

Op hun YouTubekanaal staat nog veel meer moois trouwens. Covers maar ook eigen werk.

Nog eentje om het af te leren!

Bijzondere Romeinse munten

2012-01-04T22:49:00.000+01:00

Ik verzamel munten. Dat is bij mij een behoorlijk passieve hobby, maar toch. Inmiddels heb ik een aanzienlijk collectie munten from all over the world. Ik heb er al eens een bescheiden blogpost aan gewijd. Vandaag werd ik getriggerd door deze tweet van Archelogie Online. De link leidde naar een artikel op de website over prostitutiemunten. Uit de Romeinse tijd. Pardon? Prostitutiemunten? De muntenverzamelaar in me werd wakker en actief. Ik ging op zoek naar meer informatie over deze bijzondere antieke munten. Het bleek dat ze spintria heetten en er is een wikipedialemma over. Allicht. Dat verbaasde me dan weer niet.

De zoektocht naar illustraties van deze munten leverde enkele fraaie exemplaren op en ook winkels die behoorlijk gladde, mooie exemplaren kunnen leveren. Ik voelde een new-age rage aankomen. Daar heb ik me verder niet in verdiept.

Dat de Romeinen bordelen hadden is bekend, wegwijzers in de vorm van penissen die in de richting van het bordeel wezen heb ik met eigen ogen gezien, volgens mij in de Romeinse stad Dougga in Tunesië. Ergens ligt er nog een foto van.

Maar munten waarmee je de daad die er op staat afgebeeld betaalde? Als je de teksten goed leest proef je ook de twijfel nog over de betekenis van deze munten. Waren het echt munten, werden ze daadwerkelijk gebruikt voor betaling van prostituees? Was het "speelgeld", maar dan in een andere betekenis?

Het blijft een curieuze vondst. Mooi verzamelobject ook. Een serie met alle variaties bij elkaar krijgen en ook nog met verschillende scenes voor dezelfde waarde. Was het oudste beroep ter wereld aan inflatie onderhevig? Wisselkoersen? Concurrentie tussen verschillende bordeelhouders? Kon je deze munten kopen bij een stalletje zoals je nu munten moet kopen voor eten en drinken bij festivals en zo? Er valt nog zoveel te ontdekken!

Rare jongens die Romeinen.

Overigens zijn er ook van later datum nog dergelijke spintria's bekend. Uit de USA. Meer afbeeldingen kun je hier vinden.

[de foto linksboven is afkomstig van deze site. Of de afgebeelde exemplaren origineel Romeins zijn durf ik niet te zeggen, maar er zijn genoeg andere exemplaren te vinden online.]

Leslie Forbes - De stilte van Rafaël

2012-01-02T10:45:00.000+01:00

Na het lezen van Het raadsel van Botticelli dacht ik dat dit boek, dat ook over een schilder en een schilderij gaat, misschien net zo boeiend zou zijn. Niets is minder waar. Ik heb grote moeite moeten doen om het boek uit te lezen. Het is voor mij niet altijd duidelijk of dat te maken heeft met het fragmentarisch lezen, elke avond 1 of hooguit 2 hoofdstukken in bed, of dat het echt niet interessant genoeg is.

Voorlopig blijf ik van oordeel dat het verhaal domweg niet interessant genoeg was en de karakters niet aansprekend genoeg waren. Beetje suffe vrouw die als restauratrice van schilderijen in het Itialiaanse stadje Urbino terecht komt, met een cameraploeg waarvan de mooie, maar beetje domme presentatrice haar enorm ergert. Heel erg stereotiep.
Urbino is de geboorteplaats van de beroemde schilder Rafaël.
De Italiaanse familiebanden en een lastig omgaan met een geweldadig oorlogsverleden, het klasseverschil en een vrouw die als een relict uit de oorlog ergens als mol leeft. Ze heeft de naam van één van Rafaël's schilderijen gekregen: La Muta. Veel stilzwijgendheid over een gemeenschappelijk, niet zo fraai verleden. Allemaal ingrediënten die een verhaal ook buitengewoon boeiend kunnen maken en een heuse pageturner kunnen opleveren. Mij heeft dit boek nooit in de greep kunnen krijgen. Het bleef stuntelen, struikelen, tempoloos en toch ook fantasieloos. De laatste bladzijden heb ik niet helemaal afgelezen zo graag wilde ik dat ik het boek kon sluiten en aan een volgend kon beginnen.

Ben heel benieuwd of er mensen zijn die een warm gevoel van dit boek hebben gekregen. Wat mij betreft kun je beter een ander boek gaan lezen.

Einde van een tijdperk - of het begin ervan?

2011-12-15T21:33:00.000+01:00

Vandaag heb ik een groots privé-project afgerond. Het heeft iets meer dan 5 jaar geduurd: de eerste foto's nam ik op 6 november 2006.

Aanvankelijk maakte ik transcripties volgens de good old skool methode: vrije dag, op bezoek in het archief en dan proberen zoveel mogelijk archiefstukken weg te werken. Liefst geen integrale transcripties, maar regesten en dan nog zo compact mogelijk. Eerst nog met pen en papier en toen bruin het kon trekken met een digitale typemachine: een tweedehands laptop van vriend Pieter. Ik heb het ding nog ergens boven staan. Wat een luxe. En wat een snelheid ook! Eerst typte ik vrolijk alles over van mijn handschrift in de computer thuis. Nu hoefde dat niet meer. Productieverhogende vooruitgang.

Weer later kwam het digitale fototoestel in beeld. Dat maakte weer heel nieuwe dingen mogelijk. Nu hoefde je niet meer op archieflokatie je stinkende best te doen zoveel mogelijk pagina's door te lezen, nu kon je ze fotograferen. Niet dat dat het er makkelijker op maakte. De stress werd zo mogelijk groter omdat je het gevoel had dat je nu nog optimaler moest profiteren van de gelegenheid. Hoe meer voorraad je digitaal schoot des te langer kon je thuis vooruit. Ook hier geldt: je ogen zijn altijd groter dan de tijd die je denkt nodig te hebben om het allemaal te verwerken.

Maar goed, op dit moment heb ik wel de totale voorraad van het Oisterwijks schepenprotocol (het "algemeen protocol" deel) op de harde schijf, de externe harde schijf en op mijn Flickraccount staan. Van inventarisnummer 143 (1418) tot en met inventarisnummer 418 (maart 1744) heb ik het digitaal voorhanden en deel ik het met de wereld. Dan spreken we over ruim 20.000 foto's van archiefstukken, registers met rechtshandelingen die ik nodig heb voor mijn onderzoek naar de middeleeuwse geschiedenis van Udenhout en de reconstructie van het grondbezit. Gebrek aan vrije tijd wordt goedgemaakt door deze nieuwe manier van informatieverwerving.

Dat is dan wel deel 1 van het hele project. Het transcriberen is een heel ander hoofdstuk, daar ben ik nog wel wat jaartjes mee zoet. Om maar te zwijgen over het koppelen van de inhoud van de transcripties met een digitale kaart en een digitaal genealogisch bestand. Eigenlijk is het ondoenlijk. Als je even nuchter van een afstand naar de omvang kijkt dan zal ieder weldenkend mens zeggen: Luud, jongen, stop er gewoon mee! Dat gaat niet lukken.

Gelukkig ben ik geen weldenkend mens. Op naar de volgende mijlpaal: een publicatie in 2017.

53

2011-12-13T08:29:00.000+01:00

Ja, het is weer 13 december.
Een jaartje meer op de teller.
Maar zeg nou zelf. Wie wil er nou geen 53 worden op de 13de! Ik wel in ieder geval.

13 is voor mij geen ongeluksdag, ook niet als ie op een vrijdag valt, en het is evenmin een ongeluksgetal. Dat heeft ongetwijfeld met het feit te maken dat ik op de 13de sinds 1958 een feestje vier.
Hoewel, dit jaar vier ik voor het eerst geen feest. Zelfs geen koffie met gebak voor familie en vrienden.

Maar daarom ben ik niet minder jarig :)

Ton & Tonnie in Goirle

2011-12-01T22:05:00.001+01:00

Mijn zwager Ton speelde al muziek toen ik hem leerde kennen. En dat is al een hele tijd geleden. Al weer enkele jaren speelt hij samen met zijn vriend Ad in een duo voor feesten en partijen. Dit duo heet Ton & Tonnie. Het studentikoze van de naam klinkt ook door in hun liedjes. Die noemen ze toepasselijk hartlappen. Ik blogde er al kort eerder over.

Ze brachten op 27 november hun tweede cd uit (Was getekend, Ton & Tonnie) met een optreden in het Jan van Besouwhuis in Goirle. Eigenlijk zijn het meer performers die je tijdens een feestje of festival over het terrein moet laten struinen waar ze hun muziek dan ten gehore brengen aan wie het horen wil. En wie het niet horen wil trouwens ook. Lekkere deuntjes op gitaar en contrabas. Vrolijke liedjes, grappige teksten die soms tot nadenken stemmen. Goede entourage voor een leuke bijeenkomst.

Op een podium staan zijn ze in deze hoedanigheid dan ook niet gewend. Er was een drummer ingevlogen (Ad Lommers) en een pianist (Jan Hein van Ras). De bekende Arthur Ebeling, die ze op Oerol hebben ontmoet, speelde een paar nummers mee en naast Ton & Tonnie speelde ook Connie twee nummers op de accordeon. Na Ebeling speelde Hans Hulsenboom nog mee in de begeleiding. Zelfs de oer-Tilburger Ferry van de Zaande maakte zijn opwachting, samen met zijn chauffeur Fred van Boesschoten. Dan was er ook nog een achtergrondkoor (Marino van Liempt en Remko Gouw). Kortom, er viel genoeg te beleven.
Het was een heel goed en prettig optreden op de zondagmiddag, een heuse matinée!, sfeervol en smaakvol.

Ik heb er een paar opnames gemaakt met de Flip en op Youtube gezet. Het doet geen recht aan de beleving tijdens zo'n optreden, maar goed. Het is goed bedoeld!

Als je eens wat anders wilt op een feestje dan een loeiende dj, dan ken je nu een goed alternatief.

Erica en Borger

2011-11-30T21:06:00.001+01:00

Afgelopen weekend was het tijd om er eens op uit te trekken. We doen het niet zo vaak als we zouden willen, maar we blijven het proberen! Nu was er eindelijk tijd. Dat wil zeggen: eigenlijk geen tijd, maar we hadden al geboekt :)

De reis voerde ons naar Erica in de provincie Drenthe. L. had er nog nooit van gehoord maar ik was bekend met deze meisjesnaam. De naam dan en de ligging, bij benadering. Het was ruim 2 uur rijden vanuit Udenhout en met files (ja die zijn er op vrijdagmiddag overal!) nog een stukkie langer. We kwamen in het donker aan in Drenthe. Jammer, want nu zagen we niets van de Drentse schoonheid en wilden we zsm naar ons hotel. Dat was hotel Green Meet's in Erica. Het lag buiten het dorp aan een speciaal aangelegde weg er naar toe. In the middle of nowhere. Zeker in het donker. Het was een mooi, smaakvol ingericht hotel. De naam verried al dat we met eco om de oren zouden worden geslagen en dat was ook zo. Maar niet hinderlijk. Integendeel, buitengewoon functioneel. In kleine dingen die vanzelf spraken. Zo kon de kraan van de wastafel niet helemaal open zoals thuis. Goed gedoseerd water. Inrichting was prima. Verder zijn we niet gekomen. Het restaurant bood een mooie kaart en de gerechten waren verfijnd en lekker! Goei poeier.

Zaterdagochtend na het ontbijt vertrokken we richting natuurgebied Bargerveen. Een prachtig gebied met restanten (hoog)veen. Uitgestorven. Doodstil. Een grijze lucht die geleidelijkaan opentrok en zelfs de zon liet zich na verloop van tijd zien. De wandeling duurde anderhalf uur en was van grote schoonheid. Hier in de buurt wandelen we in bossen en rondom en door het zand. Daar, in Drenthe, is het veen, hei met hier en daar een plukje bomen. Het spookachtige, dat veen en heide in de verhalen meestal herbergen, was hier bijna tastbaar. Prachtige verstilde vennen met dode bomen die net boven de waterspiegel uitstaken. Veel dood hout lag er verspreid in het gebied. Als je je ogen dicht deed hoorde je de wind fluisteren en het gras en de begroeiing knisperen. Bijzonder sfeervol natuurgebied met een heel eigen karakter. Mysterieus en tegelijk ook gracieus. Mooi begin van de zaterdag.

Vervolgens gingen we naar Borger, naar het hunebedcentrum aldaar. Eerst nog een voedzame lunch gegeten in De Deugniet. Het hunebedcentrum bleek gratis toegankelijk te zijn in dat weekend. Boften wij even. De presentatie was best mooi en informatief. Goed halfuurtje voordat het echte werk begon. Naar buiten en opnieuw een lekkere wandeling naar een groepje van vijf hunebedden net buiten Borger. In de voorbereiding bleek dat mijn twitter tijdlijn een aantal Drenten bevat. Deze tip van @janaca bleek goud waard: Mijn advies: zet auto bij grootste hunebed van NL (=museum) en wandel naar D21 dan door nr Bronneger. Mooi beeld van de Hondsrug.
Het was inderdaad een plaatje van een hunebed. Prachtig gelegen tegen een boom aan op een kleine heuvel in het landschap. Het tweede hunebed was een restant en nauwelijks als zodanig herkenbaar. Maar lag ook schitterend. Even verderop lagen er nog drie bij elkaar in een bos. Geweldig mooi en een stuk mooier dan het grootste hunebed dat bij het hunebedcentrum lag. Fraai stukje pre-historische steentijdbeleving in Drenthe.

Daarna weer terug naar het hotel dat we nu in het bijna volle licht van de inzettende avondschemering zagen liggen. Na weer een voedzaam en lekker maal in het restaurant op bed gaan liggen uitbuiken en beetje laptoppen, tv-kijken en wegzakken. Op zondag weer terug naar huis. Heerlijk weekendje Drenthe dat ik iedereen van harte aanraad.

Ondersteun Wikipedia / Wikimedia!!

2011-11-20T12:43:00.001+01:00

Misschien hebben jullie de afgelopen dagen Wikipedia geraadpleegd en de oproep van Jimmy Wales gezien en genegeerd. Jammer.

Vorig jaar heb ik voor het eerst een financiële bijdrage geleverd aan het voortbestaan van een gratis en advertentieloos Wikipedia. Ik ben een regelmatig gebruiker van Wikipedia en vind ook van harte dat dit mooie crowdsourcingproject overeind moet blijven voor iedereen en op de manier waarop dat nu al jarenlang gebeurd.

Soms investeer ik ook in het bijwerken van lemma's binnen Wikipedia of toevoegen van nieuwe lemma's, maar dat is slechts sporadisch. Als ik blog gebruik ik bijna altijd een link naar Wikipedia als dat enigszins mogelijk is. Domweg om telkens weer te laten zien hoe informatie voor het oprapen ligt. Voor iedereen.
Het is de moeite waard om op alle mogelijke manieren te investeren in Wikipedia. Als je gelooft in de kracht van the crowd, the wisdom of the crowd en het gratis beschikbaar zijn van kwalitatief goede informatie dan moet je Wikipedia ondersteunen. Als je werkzaam bent als informatieprofessional, dan moet je Wikipedia ondersteunen: inhoudelijk, financiëel en met het doorverwijzen van informatiezoekers naar deze prachtige online bron.
Gratis, kwalitatief hoogwaardige informatie gratis aanwezig in vele, vele talen. Wie kan daar tegen zijn?

Vandaar deze oproep: doe het gewoon! Het is simpel, digitaal eenvoudig en bittere noodzaak.

Waar doen we het voor?

2011-11-13T15:36:00.000+01:00

Die vraag krijg je als archivaris wel eens gesteld. Al dat papier, die kilometers dozen met inhoud, wie zit daar nou eigenlijk op te wachten? Wie komt daar voor langs? Kan dat geld niet beter besteed worden?

Het is algemeen bekend dat de meeste bezoekers van archieven een hoog hobbygehalte hebben. Het grootste deel is bezig met de familiegeschiedenis of andere lokaal of geografisch iets ruimer historisch onderzoek.
Dat op zich is al heel erg belangrijk. Hoewel je zou kunnen betogen dat het wel erg navelstaarderig is, gaat het hier toch zeker om identiteit. Wie ben ik, wie zijn wij, hoe zijn we gekomen waar we zijn gekomen. Dat laatste niet alleen geografisch maar zeker ook maatschappelijk. Ook menig historisch onderzoeker begeeft zich vaak op het terrein van de identiteit. Dat ligt dan op het gebied van straat, buurt, dorp, stad of streek.

Maar archieven hebben ook een wettelijke taak ten behoeve van de recht- en bewijszoekende burger. Daarvan hadden we er afgelopen week twee in het Onderzoekerscentrum. Tenminste twee, want ik ben daar maar zeer sporadisch werkzaam. Van anderen weet ik het dus domweg niet.
Deze twee had ik bij mij aan de balie en dan wordt het meteen heel concreet. Van de ene weet ik dat het onderzoek nog in volle gang is. Van de ander is dat ook het geval, maar die is door de paar archiefstukken die wij in ons depot hadden een hele grote stap verder gekomen. In positieve zin. Als je dat als dienstverlener meemaakt, dan doet dat wat met je.

Daar doen we het dus voor.

Daily Mugshot - halverwege

2011-10-20T23:21:00.000+02:00

Daily Mugshot

Een paar dagen geleden heb ik mijn 183ste mugshot geuploaded. Omdat ik dat een jaar zou volhouden en het jaar gemiddeld 365 dagen heeft ben ik inmiddels over de helft van mijn voornemen.

Het blijft lastig om "origineel" te blijven in je fotografie. Als je foto's van andere mugshotters bekijkt dan zie je ook dat iedereen probeert daar wat op te vinden. Naäperij is daarbij aan de orde van de dag en terecht natuurlijk! Ik ben nu beland bij de series. Dat is eigenlijk vals spelen, want het is geen foto van elke dag, dus verlies je een deel van de charme van de Daily Mugshot en leg je niet vast hoe je in een jaar tijd veranderd. Dat is de ene kant.
Van de andere kant is het wel aardig om te experimenteren met beweging, mede omdat de viewer van de Daily Mugshot de foto's in hoog tempo laat zien. Dat roept om stopmotionachtige initiatieven. Daar probeer ik de komende maanden verder vertrouwd in te raken. Het leven in een jaar in een filmisch geheel. Dat blijft lastig. De experimenten die nu lopen zijn in ieder geval geslaagd, dus het verdient verdere studie. Nu nog tijd vinden om iets goed uit te denken.
Voorlopig blijf ik volhouden en wil echt de 365 foto's halen.

Lokaal noodweer

2011-10-19T20:52:00.000+02:00

Vanmiddag reed ik terug naar huis na het werk. De lucht was donker, dat wel, maar dat is niet heel erg bijzonder.
Dat bleek toch een inschattingsfout. Ineens zat ik in een enorme hagelbui die blijkbaar al eventjes aan de gang was en de weg had veranderd in een witte brij.
Remmen geblazen en op een slakkegang verder. Dat gaf wel de kans om een foto te maken een een kort filmpje. Wat een bui!

Ineens was het weer over en reed ik weliswaar over een nat wegdek, maar zonder glibberdingen. Lokale bui met hagel. En onweer.

Weer is mooi!

Weekendje Frankrijk in oktober

2011-10-17T22:45:00.000+02:00

Afgelopen weekend zijn we naar Frankrijk geweest waar een schoonzus en broer van L. een huis hebben. Dat ligt bij Montrichard in een vlek dat heet La Piodière. Ze zijn al jaren bezig om het op te knappen en inmiddels kun je er heerlijk vertoeven. Het weer werkte op volle kracht mee aangezien het daar 24 graden in de zon was. Omdat de wind een weekend vrijaf had genomen resulteerde dat in een fantastich warm weekend waar je in hemd en t-shirt makkelijk de dag kon doorkomen.

Op vrijdagmiddag vertrokken we vol verwachting met een andere broer en schoonzus van L. naar Frankrijk. Ik liet me chauffeuren. Meerijden dus. Helaas begon de file ellende al bij Antwerpen, zette zich in heviger mate voort net voorbij de Franse grens om vervolgens rond Parijs ons opnieuw hinderlijk voor de wielen te rijden. Uiteindelijk kwamen we rond half 11 bij het huis aan. De haard snorde al en we hebben nog een genoeglijke avond doorgebracht.

De volgende ochtend scheen de zon volop zodat we op het terras konden ontbijten in de ochtendzon. Geweldig om dat halverwege oktober nog mee te maken. Stokbrood en croissants, zo hoort dat. In de middag bezochten we kasteel Chenonceau. Het was ronduit warm en gezellig druk daar! Het is en blijft een prachtig kasteel met nog mooiere tuinen. De keukens alleen al zijn een bezoek waard. Die zijn namelijk volledig ingericht en geven zo een prachtbeeld van hoe het daar aan toe ging. Nou ja, het glom allemaal wel... Voor het personeel zal het zwaar zijn geweest, Maar de inrichting geeft het wel een bijzonder cachet ook al zal het niet helemaal stijlvast zijn en alles niet uit dezelfde periode in de geschiedenis komen. Het ademt sfeer. Een aparte keuken voor het vlees, de groente, de bakker etc. Echt mooi!

Naderhand gingen we terug naar het huis en hebben in de tuin gezeten totdat het tijd werd om in Amboise te gaan dineren. Dat was gezellig en lekker. In het huis nog een hele tijd doorgepraat.

Op zondag vertrokken we weer maar niet zonder opnieuw in de volle zon het ontbijt genoten te hebben. Een paar van die dagen geven je veel energie. Het was jammer dat we weer weg moesten. De terugreis verliep voorspoedig en iets na negenen openden we de deur van ons eigen huis. Heerlijk weekend!

Meer foto's op Flickr

Rijbewijs en piepende banden

2011-10-08T11:22:00.000+02:00

Op 25 juli 1991 kreeg ik mijn rijbewijs in handen. Ik slaagde de tweede keer voor het examen. Meteen toen ik het papiertje in handen had ging ik trots als een pauw een eindje rijden met onze prachtige lichtblauwe lelijke eend, Citroën 2CV. Per toeval hadden we een videocamera in huis zodat dit voor de eeuwigheid kon worden vastgelegd. Ik stap in, maar het angstzweet breekt me al meteen uit, dus stap ik weer uit en doe mijn colbertje uit. Daarna ga ik met de piepende banden van een beginnend chauffeur op weg... Geinig.
En wat is het toch een prachtige auto! Citroën forever.

Op de televisie (2) - Twee voor Twaalf

2011-10-07T23:16:00.003+02:00

In 1993 deed ik samen met mijn studievriend Theo mee aan de televisiequiz Twee voor Twaalf. Een ouderwetse kennisquiz. De kwalificatie was al enkele maanden eerder geweest. We reden naar Hilversum waar we een vragenlijst van jewelste moesten invullen. Het leek wel examen. Zo'n 10 jaar na ons laatste examen op het Mollerinstituut viel dat niet mee. Theo was een stuk bedrevener in dat soort zaken want hij schreef zich zo'n beetje in voor alle quizzen die er in die tijd op TV waren. Hij heeft er dan ook aan talloze meegedaan. Hij was geïnspireerd geraakt na het succes van zijn deelname aan de Ted Show die hij won toen we nog studeerden. Hij kwam na middernacht terug van de opnames met een mini-cooper die uitpuilde van de kado's. Hij was steeds behoorlijk succesvol.

Voor deze quiz mocht ik meedoen omdat hij inschatte dat ik wel een heleboel zou weten. Mocht ik die kennis niet paraat hebben, dan kon ik als archivaris natuurlijk goed opzoeken. Zo ontstond er een natuurlijk taakverdeling. Ik weet nog goed hoe we enkele avonden bij elkaar zijn geweest om te oefenen in het beantwoorden van vragen en hoe we op miraculeuze wijze een twaalfletterwoordenlijst uit de word-dictionary hadden getoverd. Je wist maar nooit of dat van pas kwam. Je kunt rustig zeggen dat we beslagen ten ijs kwamen.

Op de dag van de opname reden we opnieuw naar Hilversum. Het was 26 maart 1993. Spannend! Ik zat in de grime met Astrid Joosten die de quiz presenteerde. Nog steeds trouwens. Zij werd toen vrij algemeen beschouwd als een mooie, aantrekkelijke vrouw. En dat was ze ook. Bovendien ook nog eens heel aardig. We hebben kort wat gekletst.
Ik kan me nog goed herinneren dat de studio een enorme teleurstelling was. Dat wil zeggen, het zag er niet uit! Het is door een goede belichting dat de desk waar wij achter zaten op televisie zeer toonbaar leek, maar als je er zat was het redelijk armoedig. Klatergoud zou mijn vader zeggen. Voor ons op de grond stond een televisietoestel waar we de animaties van de studenten van de Rietveldacademie en ander beeldmateriaal konden bekijken. Helaas zagen we daar niet op wat we goed deden en wat fout.

Ondanks deze voorbereiding liep het van geen meter. We hebben twee antwoorden op eigen kracht goed beantwoord en drie door opzoeken. Als opzoeker was ik goed voorbereid. Je kreeg vooraf een lijst van de naslagwerken die je mocht gebruiken. Die ben ik in de bibliotheek gaan bekijken om zo een goede indruk te krijgen van wat ik in welke serie of boek zou kunnen vinden. Bij het opzoeken had ik me wel voorgenomen om daar niet te lang tijd aan te besteden aangezien dat geld kostte. Dan maar een verkeerd antwoord. Beter dan dure guldens te laten wegtikken. Uiteindelijk hadden we 5 letters goed. Dat was niet veel. Maar tot onze grote opluchting hadden we wel het woord geraden: MANCHETKNOOP. Daarmee redden we tenminste onze eer.

Legendarisch in mijn vriendenkring is het antwoord dat Theo gaf op vraag 10: Corduroy, waar Manchester het juiste antwoord had moeten zijn. Typisch geval van de klok en de klepel. In die tijd had je nog ribfluwelen broeken die in de volksmond ook wel Manchesterse broeken werden genoemd, of corduroy broeken. Astrid Joosten vroeg naar de Engelse stad. Mijn vrienden kunnen er nog altijd smakelijk om lachen en ik prijs me gelukkig dat ik met mijn neus diep in de boeken zat zodat mij geen enkele blaam trof! Met bewijs op beeld...

Het tweede team, dat voor de derde keer meedeed, won. Niet omdat ze meer guldens over hadden. In dat seizoen had de VARA een nieuw element ingevoerd dat meteen zijn nut bewees. Om de mensen die maar drie letters fout hadden van de 12, en dus gewoon betere spelers waren, te belonen werd een bonussysteem ingevoerd. Onze tegenspelers kregen de bonus en wonnen ruim 19.000 gulden. Wij een boek. Ook mooi.

De prijs die we kregen staat nog steeds in mijn boekenkast en in dat boek zitten tot op de dag van vandaag de kaartjes met de vragen en het antwoordenkaartje waar Astrid Joosten bijhield wat we goed hadden en wat fout, welke vragen we opgezocht hadden en wat korte aantekeningen bij de verkeerde antwoorden. Mooie souvenirs!

Op de uitzenddag, 12 mei 1993, zaten we met een groep te kijken. Achteraf was het natuurlijk een heel bijzondere ervaring, ook al is het alweer errug lang geleden! Gelukkig hebben we nog de beelden.

Jethro Tull op televisie

2011-10-06T11:56:00.000+02:00

Toen Jethro Tull voor het eerst op TV kwam en ik het kon zien was het al 1978. Het fameuze concert vanuit Madison Square Garden in New York was het eerste concert dat wereldwijd live werd uitgezonden. Zo pioneerden de jongens van Tull op hun weg naar onsterfelijkheid. Ik stationeerde me voor de televisie, hoopte op weinig storende activteiten van mijn ouders en had mijn camera op statief gezet met de juiste instelling zodat ik foto's kon maken zonder hinderlijke strepen. Dat werkte goed en die foto's zijn nog steeds mijn trots. Een videorecorder hadden we niet. Gelukkig verscheen jaaaaren later de officiële video van dat geweldige concert. Tull at its peak!

Dat was in 1987 anders. Toen beschikte ik wel over een videorecorder en de uitzending van Kippevel staat dan ook op een videoband. Jan Douwe Kroeske presenteerde dat programma. Na digitalisering kan ik die nu online zetten en daarmee weer eens wat auteursrechten schenden. Maar wie lijdt daar u nog onder? Ik neem het risico.
Een videoband van 24 jaar geleden die nog redelijke kwaliteit beelden oplevert, dat is wel een verrassing. Gelukkig maar. Dergelijke verrassingen beleef ik graag!

In 1987 verscheen de LP (ja, zo'n grote zwarte schijf) Crest of a Knave.
Het was voor mij een jaar van verandering. Een langjarige relatie ging uit en ik (her)ontmoette mijn huidige vrouw. En dan een plaat met een familiewapen op de hoes terwijl ik net mijn familiegeschiedenis had uitgezocht en gepubliceerd én gekozen had om de archiefschool te gaan doen. Sommige dingen komen mooi samen.
1987 was dus een memorabel jaar, dat moge duidelijk zijn! Op 11 oktober trad Jethro Tull op in het Congresgebouw in Den Haag. Natuurlijk was ik van de partij, zoals elke keer dat Tull in Nederland optrad en optreedt. Vervolgens kwam het ook nog eens op tv, nou ja, kleine stukjes van het concert, een interview en een oude en nieuwe videoclip. Ja, Jethro Tull maakte ook videoclips hoewel ik me altijd heb afgevraagd waar je die kon zien.

Nu digitaal online te bekijken. Letterlijk uit de oude (video)doos. ;)

Op de televisie

2011-10-05T21:35:00.000+02:00

Eindelijk heb ik software (en een klein stukje hardware) waarmee ik video's kan digitaliseren. Dat is mooi, want er liggen wat banden die het waard zijn om digitaal voort te leven. Daar is dit er eentje van. Een spotje uit 2000 waarin L. en ik onze website over taal en geld mogen promoten. Ik heb er al eerder over geblogd, dus dat hoef ik allemaal niet te herhalen. Een link volstaat.

Prachtig om terug te zien hoe we er toen uitzagen, nog zo jong en dun en met kleren die nu echt niet meer kunnen. Dat is tegelijkertijd de charme van dergelijke beelden. Zo heb je stiekum allemaal stukjes verleden liggen die ook digitaal zichtbaar blijven.
De kwaliteit van de video was nog best goed. Dat is niet gek omdat het professioneel gemaakt is en wij als geïnterviewden natuurlijk netjes een exemplaar van de uitzending kregen. Van de hele serie zelfs. Dat is een beetje te veel van het goed. Hoewel het interessant is om te zien welke websites toen in de aandacht stonden en werden gebracht.

De begintijd van het internet. Curieus. Leuk dat wij ook ons verhaal mochten doen!

Occasional encounters (@StilleWille)

2011-10-02T19:20:00.000+02:00

Afgelopen woensdag vond er een bijzondere gebeurtenis plaats. Joost had me ergens in mei gevraagd of ik geïnteresseerd was om deel te nemen aan een bijeenkomst van een collega van hem, die een paar mensen wilde uitnodigen om een avond kennis te maken met elkaar en aan de praat te raken. Nou, dat leek me wel leuk om eens te proberen. Dus zei ik ja.

Voordat de daadwerkelijke afspraak een feit werd gingen er een paar maanden overheen. Het werd over de zomer heengetild. De agenda's van 7 mensen op een datum leeg krijgen bleek een probleem. Uiteindelijk lukte het. Het weer werkte aan alle kanten mee om er een geslaagde avond van te maken. De barbeque die op het programma stond kreeg er extra smaak door. We zaten in een soort vakantiehuis van Joost op Stille Wille bij Spoordonk, heerlijk buiten. Er was maar een nadeel: er moest hout gehakt worden. Die verantwoordelijke taak nam ik op me. Wat splinters rijker heb ik uiteindelijk zoveel hout gehakt dat ze voorlopig nog wel kunnen stoken.

Ik kende van het gezelschap maar één iemand. Anderen kenden er 3 of 4, waarvan sommige pas enkele weken overigens. Het kennismaken verliep soepel en het eten smaakte voortreffelijk. In zo'n sfeer begon Tiffany (het was haar idee geweest) te vertellen hoe ze tot dit initiatief gekomen was. Zij beschreef een serie ontmoetingen die haar hadden geïnspireerd, waarvan er eentje met Wubbo Ockels niet onvermeld mag blijven noch haar kennismaking met non-dualisme. Vervolgens vertelden alle tafelgenoten wie ze waren, wat ze deden en wat ze verder nog kwijt wilden. Eigenlijk een heel bijzonder moment, maar blijkbaar was het vertrouwen al zo groot dat iedereen behoorlijk vrijuit durfde te spreken. Verder dan het voorstelrondje zijn we niet gekomen. Dat was overigens al boeiend genoeg. De tijd vloog voorbij en tegen 1 uur vertrokken we naar huis.

Volgende keer misschien een foto van de deelnemers. Nu blijven alleen de sfeerbeelden en een prachtige herinnering. Een mooi lichtpunt!

Weekend met de vrienden in Hoogeloon

2011-10-01T17:27:00.001+02:00

Vorig weekend zaten we gevieren in Hoogeloon in vakantiehuis de Hut van Beerze. Dat bleek onderdeel uit te maken van een boerderij met drie woningen waarvan wij aan de ene kant zaten. Het was een geweldige plek. Soms komen dingen samen en maken er een feestje van. De plek was dus fraai en het weer zo mogelijk nog meer. Na een kwakkelende zomer met meer wolken dan zon begon in de dagen voor dat weekend de zon te schijnen en die hield dat nog een weekend lang vol ook. We waren de koning te rijk zodat het huisje er eigenlijk ineens niet meer zoveel toe deed. We hebben het merendeel van de dagen buiten doorgebracht.

Bij het huis lag een gigantische tuin die voor het grootste deel uit gras bestond, slim gecompartimenteerd, zonder af te sluiten, door houtwallen van struiken en kaphout. Er was genoeg ruimte om hard en onnauwkeurig tegen een bal te trappen, om lekker een barbeque aan te steken en alle facetten van het leven onder de loep te nemen.

Bovendien had de verhuurder nog een paar bijzondere objecten die we mochten gebruiken: de voetbal, onmisbaar, een tafelvoetbalspel zoals we dat uit de voetbalkantine kennen en een tafeltennistafel. Vanwege het prachtige weer konden we ons in de buitenlucht en zon uitleven met dit speelgoed. Het doorschuifsysteem kwam goed van pas om steeds een team van wisselende samenstelling te krijgen. Een welkome, actieve afwisseling tijdens de dagen. Het weekendcryptogram van de Volkskrant was in recordtijd opgelost dit jaar. Een prestatie van formaat. We zijn ook goed in Denksport!

De wandeling was dit jaar een stuk korter dan anders, omdat het veel prettiger was om in de tuin te vertoeven. Maar op zaterdag hebben we toch nog de bronstijd grafheuvel bij Hoogeloon bekeken. Van achter uit de tuin bleek er ook nog zicht te zijn op de middeleeuwse kerktoren van Hoogeloon die los in het veld staat. Kortom: eigenlijk was er niets te klagen. De slaapkamers waren ruim en schoon en de bedden sliepen heerlijk. Met zulke randvoorwaarden voel je je koning.
Op zaterdagavond kwam de verhuurder met de vraag of we een vuur wilden stoken zodat we langer buiten konden zitten. Daar hadden wij we oren naar! Hij kwam op de proppen met een prachtige en vernuftige vuurkorf maar dan anders. Brandhout lag er in overvloed op het terrein dus hebben we een fenomenaal vuur gemaakt en ons daar lekker aan gewarmd.

Mannen, het was weer indrukwekkend om in jullie gezelschap te zijn. Volgend jaar weer en de kans is groot dat Hoogeloon opnieuw de plaats van bestemming wordt :)

Poepkoffie

2011-09-29T23:12:00.000+02:00

Eind augustus was ik bij Pieter in Utrecht. Een lekkere vrijdagmiddag met zonneschijn. Ze zijn er wel geweest afgelopen zomer, de lekker dagen. We hebben een paar uur doorgebracht op de kade aan de Nieuwegracht, wat drinken en kletsen. Heel prettig als het weer het toelaat. Toen we vertrokken kwam hij met pakken koffie aanzetten, bonenkoffie. Hij had geen koffiemolen en wij wel. Het bleek Kopi Loewak of Civetkoffie te zijn. Dat zijn koffiebonen die uit de uitwerpselen van de Loewak worden geoogst en dan verkocht. Een dure koffie, dat mag duidelijk zijn. Een bijzondere koffie ook.

Wij kregen pakken met 200 gram bonen mee. Tegenprestatie: hij wilde een gemalen pak retour. Goede deal! Koffie malen is een aangename bezigheid op onze ouderwetse Douwe Egberts wandkoffiemolen. Fluitje van een cent.
Na het malen hebben we nog een tijdje gewacht om er ook daadwerkelijk een pot koffie van te zetten. Maar twee weken geleden was het zover. Het Tupperware bakje ging open en de heerlijke geur van vers gemalen koffie sprong de neusgaten in. Dat alleen is al een genot. Water koken, want wij zetten de koffie nog op de ouderwetse manier met gekookt water. Ik kook het water ook nog in een fluitketel en niet in een waterkoker. Al die nieuwlichterij. De koffie smaakte bijzonder. Heel smaakvol en pittig. Een lekker bakkie!

We kunnen nog enkele potten zetten. Gedoseerd door het jaar natuurlijk! En Pieter heeft nog twee pakken. Stiekum reken ik op nog een maalopdracht :)

Stanley Spencer Schildert

2011-09-21T16:47:00.000+02:00

Ik ben geen groot (zelfs geen klein) kunstkenner of -liefhebber. Maar soms zie je een afbeelding die je bij de strot grijpt. Die je aandacht volledig vraagt, of eist. Dat overkwam me toen ik in de NRC van afgelopen donderdag de afbeelding zag van het schilderij dat hier staat afgebeeld: Dinner on the Hotel Lawn van Stanley Spencer. Hij schilderde het in 1956 en 1957, dus net voor ik geboren werd. Ik vind het werkelijk prachtig! Waarom?
Dat is een vraag die ik liever niet hoor. Altijd weer waarom...

Het is vreemd, beetje surrealistisch, beetje gedateerd, beetje chaotisch. Naief? Alsof je dronken door een ruimte loopt. Golvend tafereel. En dat terwijl iedereen gewoon zit, niets bijzonders ervaart, het personeel haar werk doet. Lekker op het gras eten, maar dan aan tafel. Tegelijkertijd ook wat Breugheliaans, of is het meer Jeroen Bosch? Hoe dan ook, het doet wat met me. Dan schijnt het goed te zijn, als kunst wat met je doet.

Als je een pagina met afbeeldingen van zijn werk ziet dan doet dat ook wat met je je. Hallucinerend mooi. Heel bijzonder.

Er is een tentoonstelling van zijn werk in De Kunsthal in Rotterdam. Misschien ga ik weer eens een museum bezoeken. Misschien ook niet! Voor dit werk zou ik het zomaar kunnen doen.

Harry's Bar

2011-09-20T15:33:00.000+02:00

Misschien dat sommigen van de lezers er wel eens van gehoord hebben, van Harry's Bar. Het schijnt een fenomeen te zijn, maar dan in beperkte kring. Ik had er in ieder geval tot voor een aantal jaren nooit van gehoord. Totdat mijn helden van Jethro Tull er ineens een nummer over maakten. Dan moet je wel natuurlijk. Nou ben ik in mijn jeugd een heuse kroegtijger geweest. Uitgaan moest en dat deed je gewoon zo vaak als het mocht en kon.
Na de komst van de jaren des onderscheids tref je mij nog maar heel erg zelden in een café aan. Het trekt me gewoon niet meer. Ik heb er niets te zoeken en de aanwezigen zitten zeker ook niet op mij te wachten. Een ideale combinatie om je er verre van te houden.

Harry's bar kent een mooie ontstaangeschiedenis in de eerste helft van de 20ste eeuw in Venetië. Het is een pracht voorbeeld van: wie goed doet goed ontmoet. Ene Guiseppe Cipriani is Harry's Bar in 1931 begonnen in Venetië en vanwege de beroemde cliëntèle kreeg dat café naam en faam. Harry's Bar is de plek waar het beroemde gerecht Carpaccio is geboren en de cocktail met de naam Bellini. De eerste ken ik en eet ik graag, de tweede kende ik niet en zal ik ook nooit proeven aangezien ik van de blauwe knoop ben. Een bar met een reputatie dus.
Er kwamen nieuwe vestigingen in andere steden en tegenwoordig zijn er vele Harry's Bars te vinden. Over de hele wereld. Ook in Amsterdam.

Twee jaar geleden bezochten we Triëst en daar, op een prachtig plein aan zee zag ik Harry's. Restaurant en café. Niet "Bar". Toch maar een foto gemaakt. Had wel een mooie exclusieve uitstraling.

Ian Anderson verkeerde ongetwijfeld in een heel melancholische bui toen hij het nummer Another Harry's Bar schreef. Het is een ronduit trieste tekst met een heel klein zweempje hoop. Of niet? Het nummer heeft ook die uitstraling: muziek voor in een rokerige, niet bepaald hippe tent. Cocktail lounge music. Muzak. Maar als Tull het speelt, tja dan lijkt het tenminste nog ergens op! ;) En met de herfst al voelbaar op de huid...

[Het idee voor deze post kwam door een artikel in de NRC DeLUXE die zat bij de krant van zaterdag 17 september (maar het is wel het oktobernummer... HUH?) met een prachtig artikel over de 80ste verjaardag van Harry's Bar in Venetië.]

Dubbelganger - St Michael's Mount

2011-09-19T13:57:00.000+02:00

Soms word ik enorm verrast. Dit keer een verwijzing naar een eiland voor de kust van Engeland genaamd St. Michaels mount. Er wordt wel beweerd dat iedereen een dubbelganger op deze wereld rond heeft lopen. Blijkbaar geldt dat ook voor plaatsen op deze aardbol.
St. Michael's Mount is een eiland voor de kust van Engeland, ver in het westen van Cornwall. Het is een getijdeneiland, wat betekent dat je er alleen met droge voeten kunt komen tijdens eb. Dit eiland was mij totaal onbekend, wat op zich niet zo vreemd is aangezien het van geen enkele belang is of ooit is geweest.

Verbazingwekkend is wel dat er aan de andere kant van het kanaal voor de Franse kust bij Normandië een eiland ligt met dezelfde naam, maar dan in het Frans: Mont Saint-Michel. Ook een getijdeneiland, ook met een indrukwekkend klooster op de top. Daar zijn we vorig jaar in de zomervakantie nog een dagje naar toe geweest.

Gelukkig is er wikipedia die uitlegt dat het inderdaad de Engelse tegenpool was en dat Edward the Confessor in de 11de eeuw het eiland en klooster schonk aan de Franse benedictijnerorde van Mont St. Michel. Een tweelingeiland op een eindje varen afstand.

Opmerkelijk, dat blijf ik het vinden. Het motiveert wel om eens eindelijk naar Engeland op vakantie te gaan en dat eiland te gaan bezoeken. Er wordt in ieder geval genoeg georganiseerd.