Ahkam Defteri

vezir ile şah

noreply@blogger.com (Yesari) — Wed, 11 Dec 2013 19:05:00 +0000

Ben senin hayatımda “şah” olmanı istiyorum. Kendi hayatımda vezir olmaya razıyım.

Hep senin en yakınında olmak, bazen biraz uzağında. Sen kendi alanında, ben kendi alanımda. Yanında olmam, senden uzak kalamadığım için. Ya da ihtiyacın olduğunda seni koruyabilmek. Oyunun sonuna kadar kalmak istemem de bundan.

Oyun önemli değil aslında, kazanmak da. Kazansak da kaybetsek de aynı tarafta olduktan sonra...

Her nedense ara sıra hatırlatıyorlar bana; oyunun sonunda, kazananların da kaybedenlerin de aynı sepetin içinde toplandığını. Ama ben anlatamıyorum. Bir oyun olduğunu hatırlamak istemediğimi. Kimin, kimi oyun dışına attığını, sonunda “mat” diyenin kim olduğunu da umursamadığım gibi.

Sadece, oyunun başından sonuna kadar değil, oyun bittikten sonra da seninle olmak istiyorum…

Sevilmek mi önemli olan, sevmek mi yoksa??

…sevmediğinde ne kadar varsın? Sevilmek işin kolayına kaçmak mı? Sevmek ise ağır ve zor olan…

Ben kalbimden eminim, kimseye zarar verecek bir şey yok orda… Ama emin olamıyorum hiç kimsenin yüreğinden… Neler var beni bekleyen bilmiyorum…Nasıl depremler…Yönlerini bilmediğim yollarla karşılaşma ihtimali…Kaybolmak…

Dalamıyorum fütursuzca derinlerine kimsenin... Dokunamıyorum korkusuzca duygularına…

Korkulacak hiçbir şey barındırmayan bu bünye, neden bu korkularından güç alıyor her seferinde… Kaçıyor o güçle…Ardına bile bakmadan bazen…Neden kalbe giden yol bu kadar karmaşık, zor ve engellerle dolu…Sevmek çok mu zor cidden…Bu yük ağır mı geliyor omuzlarıma…Omuzlarına…Her baba yiğidin harcı değil galiba “sevmek”…Yarı yolda bırakmak…”yapamıyorum, olmuyor” demek kolay…Üstelik genellikle bunu bile söyleyememek…Bunu bile karşındaki kalbe söyletmek…

Önce sevgidir aranızda olan sadece. Saf olduğuna inandığınız sevgi. Sonra nedense katılaşır her şey kalp gibi. Duyluların yerini soğuk rüzgarlar alır. Rüzgarlarla birlikte savrulup gitmek istersin. Hiç orada olmamış olma. Birini sevmemek hakkını kim verdi sana?

Birinin sevmek mi güç verir sana, yoksa sevmesi midir seni güçlü kılan.

Güç oyunlarının ne işi var içinde sevgi geçen cümlelerle peki. O hiç kurulmayan cümlelerde, söylenmeyen kelimelerde…

Sözler kimsenin kalbine değmiyor artık…Kulak duyuyor..Beyin anlıyor…Kalbe giden yollar tıkalı artık…Ben ise o yola bile girmiyorum…

O romantikli pencere fotoğrafı buraya gelecek!

noreply@blogger.com (Yesari) — Fri, 06 Dec 2013 21:04:00 +0000

Mutfakta pencerenin önünde duruyorum...

(Büyük ihtimale ailemin evindeyim çünkü şimdi mutfağın penceresi baş hizamın üzerinde ve apartman boşluğuna bakıyor. Bu binanın mimarı ile ilgili düşüncelerime girmeyeceğim. Gerçi onlara pek düşünce de denmez. Bölük pörçük küfürler.)

Pencereden amcamların evinin girişi görünüyor incir ağacının yaprakları arasından. Diğer amcamın kapısının girişi ise kiraz ağacının arkasında. Yani bize incir ve kiraz ağacı kadar uzakta sevdiğimiz insanlar.

Bayram günlerinden biri. İçerisi çok kalabalık. Ananem bizde, bayram ya. Kalabalığın başlıca sebebi o aslında. Hayatta kalan tek yaşlımız. Şık giyinmişim, bayram ne de olsa. Biz de öyle bayramlarda geç saatlere kadar uyunmaz ki. O baba, o abi ve evde yatılı kalan misafirler bayram namazından geldiğinde giyinilmiş, kahvatı sofrası hazırlanmaya başlanmış olur. Sanki bir iki saat önce evden çıkanlar onlar değilmiş gibi geldiklerinde herkes çok mutludur.

Ne demiştik. Şık giyinmişim. Kıyafetimin üzerinde de bir banyo önlüğü. Bulaşık yıkıyorum! Biz de öyle romantik pencere önü aktiviteleri olmaz.

Eve gelenler gidenler değişiyor. Ara sıra kuzenler gelip evin nüfusunu bildiriyor. Uzaktan gelen kuzenlerim beni görüp gülmeye başlıyor. "Bayramlar değişiyor senin yerin değişmiyor." Evde bulaşık makinası mı yok? Yoo var. Köy güya ama her evde bulaşık makinası var. Annem beni facebooktan takip ediyor. Ama misafirler o kadar çok ki. Ya da ben o kadar alışmışım ki. Bana yardım eden insanlar değişiyor. Eve gelenler gidenler değişiyor. Ben değişmiyorum.

Küçükken kızardım bu anlarda. "Hep ben neden yıkıyorum bulaşıklarııı yaaa. Pfff, offf." Zaten yaramaz, hatta hatırı sayılır sayıda kişinin "en yaramaz" olarak nitelendirdiği çocukmuşum. Doğal sürekli şikayet etmem ev işlerinden. Ama şimdi büyüdüm. Ananem artık yok. Dolayısıyla gelen giden o kadar fazla da değil. Bulaşık da doğal olarak. Ortalık biraz kalabalıklaştığında yıkadığım bulaşıklar gülümsetiyor artık beni. Keyif veriyor. Sırtım dönük salona yıkarken o pencerenin önünde bulaşıkları, eski günler geliyor aklıma. Sanki herkes içerideymiş gibi hissediyorum...

Bir an

noreply@blogger.com (Yesari) — Wed, 04 Dec 2013 20:42:00 +0000

Beklerken kendini yabancı hisseden herkes gibi, içinde bulunduğu durumun tuhaflığından çok, etrafındaki nesnelere yoğunlaştı. Sonra kütüphanenin başka bir bölümünde, diğerlerinin aksine üst üste duran kitaplar dikkatini çekti. Diğerlerine göre daha yeni gibi göründüklerini düşünürken, farkın yeni görünmüşlükte değil, okunmamışlıkta olabileceğini fark etti. Sanki daha sevilir kılıyordu okunmamış olmaları. O yüzden de ayrı bir yerde üst üste duruyorlardı. Henüz kütüphaneye ait değildi. Okumadığın bir kitap daha az senin olmaz mıydı gerçekten. Sahip olmak, parasını ödemekle olmuyordu demek ki kadın için. Bir şeyler katmalıydı ona, bir şeyler almalı, belki yerine yenilerini koymalı veya koymamalıydı. Ama muhakkak okunmalıydı.

Hoşuna gitti onun hakkındaki bu varsayımlar. Tam kitaplarla ilgili düşündüklerini kadının hayatına ait diğer her şeyle ilgili genelliyordu ki içeriden yaklaşmakta olan ayak seslerini duydu. Yüzünde henüz düşüncelerinin etkisi varken ona doğru döndü ve “Gitsem iyi olur.” dedi. “Gitsem iyi olur..”

-Gitsen mi?

-Evet, yarın erken kalkmam gerekiyor. Seni de rahatsız ediyorum.

-....

-İyi geceler.

-Dur kapıya kadar...

-Hayır, lütfen sen rahatsız olma.

Henüz birbirlerine ait değillerdi. Kendini okunmamış kitaplardan biri gibi hissetti. Zamanı geldiğinde kadının hayatındaki yerini yine kadın belirleyecekti sanki. Bunun olmasına izin vermemek için hızla uzaklaştı. Düşüncelerinden de, O’ndan da.

Not; 3.gün yazısını yazamadım. Yazsam sizi şaşırtabilirdim. Eksik ve hatalı şeyleri seviyorum... ;)

Haklısın

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 02 Dec 2013 19:40:00 +0000

Bir kadın, dostlarını ve sevgililerini akıllıca seçmelidir, çünkü her ikisi de kötü bir üvey anneyle berbat kız kardeşlere benzer hale gelebilir. “Kurtlarla Koşan Kadınlar”

Ne derler bilirsiniz. Öğrenci hazır olduğunu zaman öğretmen gelir. Öğretmen genelde kanlı canlı dışarıdan bir başka insan suretinde de gelmez. Egoyu aşabilirse içeriden gelir. Öğrenmeye hazır olduğunuzda gelir. Söyleyeceklerine ve öğreteceklerine katlanabileceğiniz zaman, onları fark edebileceğiniz zaman gelir. O geldiği zaman hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Geri dönüşü yoktur.Görmek istemediğiniz her şeyi görür ve anlarsınız. Anlamak zorunda kalırsınız.

Hadi bir oyun oynayalım. Herkes kendi hafızasını gözden geçirsin. En son ne zaman, içinizde hissettiğiniz şeyi göz ardı ettiniz. Mesela size yapılan bir hareketin gerçek anlamını biliyordunuz ve “hayır öyle değildir” diyerek bilinç altınızın uzak uzak diyarlarına gönderdiniz ve unuttunuz. (Veya unutmaya çalıştınız.) En yakın arkadaşının bir sözü, hareketi. Sevgilinizin umursam davranışı veya söylediği samimiyetsiz bir şeyi. Yüzünüze gülen birinin o gülümsemesinin ardında bir saniyeliğine başka bir şey gördünüz ve hemen uzaklaştırdınız zihninizden. Size söylenen o basit yalanı ve arkasındaki basit olmayan nedenleri gördünüz ama o yalana inanmak istediniz. Zaten yalan dediğin sevdiğin biri tarafından geliyorsa sen ona %51 inanmak istiyorsundur. Siz hazır olduğun için geliyordur.

Sizi fazla üzmek istemem ama hissettiğiniz şey, siz oturup onu senaryolaştırmaya başlamadan az önce hissettiğiniz o şey. Evet o şey gerçek!

Kendimizi bir kişiye, bir topluluğa ait hissetme duygumuz sesimizi çıkartma duygumuzdan üstün geliyor çoğunlukla. Korkuyoruz dışlanmaktan ve “sen yanlış anladın yok öyle bir şey” denmesinden. Başarısızız kendi hislerimizi savunmakta çoğunlukla. Hep başkalarının “daha çok bildiği, daha iyi olduğu, daha bilgili, daha haklı” olduğu düşüncesiyle büyüdük çünkü. Güven duygusunu tam tadarak büyüyenimiz çok sanşlı bir azınlık. O kadar azlar ki ben karşılaşmadım henüz hiç biriyle.

Ama ben söylüyorum işte. Haklısınız. Aklınızı devreye sokmadan çok kısa bir süre önce hissettiğin o şeyde haklısınız. Ama az, ama çok. Haklısınız, haklısın!

Gerçek mi?

noreply@blogger.com (Yesari) — Sun, 01 Dec 2013 20:58:00 +0000

Twitter'da artık ıssızlaşan blogları hareketlendirmek için bir #blogfırtınası hareketi başlatıldı.. Linke tıkladığınızda hoop götürüyor sizi bilgiye zaten. Bu da benim 1.gün yazım. Hadi bakalım ne kadar istikrarlı olacağım, hep beraber görücez.

Bir varmış bir yokmuş..

Zamanın ve ülkenin birinde diğer tüm masallarda olduğu gibi bir kral yaşarmış.. Her kralın olduğu gibi onun da bir kızı varmış. O da her kral gibi prenses gibi yetiştirmiş kızını. Kız da her prensesin beklediği gibi üvey annesinin ona kötü davranmasını ve zehirli elma yedirmesini, olmadı bir cadı tarafından kaçırılıp bir kuleye hapsedilmeyi, kötü kalpli üvey kız kardeşleri tarafından aşağılanmayı, en son hiç olmadı artık, kötü bir perinin onu sonsuza dek uyutmasını bekliyormuş. Ama hiç bir şey beklediği gibi olmamış.

Hiç bir prensi etkilemek için bal kabağından araba yapmak zorunda kalmamış veya saçlarını sarkıtmamış kulenin birinden. Süreç böyle zorlu olmayınca gelen giden prens çok olmuş. Önce hepsi onun güzelliğinden, şanından şöhretinden etkilenmiş. Ama sonra aynı şeylerden korkar olmuşlar. Biri “henüz ciddi bir ilişkiye hazır değilim” demiş, diğeri “sen benden daha iyilerine layıksın” En son biri çıkıp “sorun sende değil” diyecek olmuş ki; prenses “Eeee başlarım artık sizin klişelerinize amaa haa” demiş. Neden böyle olduğunu, yani neden hiç bir ilişkisinin yolunda gitmediğini anlamaya çalışırken aslında sorunun tam da kendinde olduğunu farkına varmış..

Daha henüz bir çocukken prenses olacağı için ona yüklenen sorumluluklar, nasıl biri olması gerektiğine dair kurallar, gelecekte başına geleceğine inandırıldığı şeylerden dolayı bir korku duvarı ördüğünü fark etmiş. Kaybetme, değer görmeme, başarısızlık, ölüm.. Birikmiş de birikmiş. Bu yüzden de korktuğu şeyleri ona yaşatabilecek prensleri seçiyormuş prenses.

Masal burada bitmiş. Prenses için yüzleşme vakti gelmiş...

Neler değişti? #gezihatırası

noreply@blogger.com (Yesari) — Fri, 05 Jul 2013 11:20:00 +0000

Gezi eylemleri sürecinde ve sonrasında, benim için neler değişti? (Türkiye genelinde bir değerlendirme bekleyenler şimdi yavaşça uzaklaşıyor.)

Bu sürecin başında apolitik, sıradan haktım. Sonunda çapulcu oldum, “bunlar” oldum, “onlar” oldum, faiz lobisi oldum, marjinal oldum, baş olmaya çalışan ayak oldum.

Hayatımda ilk defa eylemlere katıldım, slogan attım, yürüdüm. Biber gazını tattım.

Bizim evden Kızılay çok uzak değilmiş. Hatta gözümde çok büyüyen meydan ve Bakanlıklar bölümü defalarca yürünebiliyormuş, koşulabiliyormuş bile. Atatürk Bulvarı’ndaki alt geçitten geçerken “canım canım seramikleri” kırık görünce gülümsüyorum.

Ntv, CnnTürk, Habertürk gibi kanalları izlemiyorum. Bazı programları izlerken bile suçluluk duyuyorum. (Tartışma programları izliyorum, mecbuuur) Reklamlarda kesinlikle kanal değiştiriyorum.

Başbakan’ın mitinglerinde verdiği istatistik rakamlarını kafadan 10’da 9 oranında küçültüyorum.

Geriye doğru kafamda Türkiye gündemini tarıyorum. Bize ne konuda yalanlar söylenmiştir daha önce diye sorguluyorum.

TOMA’nın, POMA’nın açılımını biliyor, akrebi gözünden tanıyor, biber gazı ile nasıl mücadele edeceğim konusunda kendimi geliştiriyorum.

Ekose ceketin ve bir Belediye Başkanı'nın twitter hesabının işkence yöntemi olarak kullanılabileceğini öğrendim.

Orantısız şiddete, orantısız mizah ile cevap verilebileceğini, biber gazının ve Toma'dan sıkılan suyun insanları dağıtmaya değil birleştirmeye yaradığını gördüm.

Artık kitap tercihlerimi Türkiye’nin yakın tarihi, siyasi geçmişi, araştırma ve otobiyografi kitaplarından yana yapıyorum.

Arkadaşlarımızla ilk sohbet konumuz ülke gündemi ve Gezi olayları. Geriye kalan konular da bir anda önemini yitiriyor zaten.

Halk tv ve +1’in kanalarda hangi numarada olduğunu biliyorum artık. O hortum kaç metre uzuyor, yaz aylarında kıllarla mücadele falan hep bizim konumuz. En son artık zayıflama ile ilgili reklamlar başladığında “Beni tanıdılar siz kaçın.” dedim.

Uyanır uyanmaz twitterda ben uyurken neler kaçırmışım diye kontrol ediyorum. Sosyal medyada duyduğum haber için değil, geleneksel medyada duyduğum haberi doğrulamak için sosyal medyaya bakıyorum.

Twitter’da hangi bilgi dezenformasyon, hangisi gerçek, hangi hesap fake, hangisi takipçi çekmek için tweet atıyor gözünden tanıyorum.

Ülke gündemini okuyabiliyor, okuyamadığım yerde farklı görüş ve düşünceleri takip ediyorum.

Antikapitalist marjinal müslümanlar nedir, kimdir, nasıl düşünür, nasıl hareket eder, nelere karşılar, kimlerin yanındalar biliyorum.

Zaten öyleydi ama artık ikinci takımın gönülden Beşiktaş. Çarşı ruhunu zaten seviyordum şimdi hastasıyım.

Son olarak;

Artık insanları daha çok seviyorum. Kesin bilgi.

Hülooooooğğğğğ!

Bir "Gezi" yazısı...

noreply@blogger.com (Yesari) — Wed, 26 Jun 2013 18:30:00 +0000

Merhaba. Ben Yesari. Başbakan size benden bahsetmiş olmalı. Bir süredir evde zor duruyorum. Onun deyişiyle “tutuluyorum” Ben de madem evde zor duruyorum, bir şeyler yazayım dedim.

Neden tutulduğuma gelince.

Çünkü ben Başbakan’ın cepte gördüğü %50’denim. Sebeplerimle seni sıkmak istemem ama 2002 yılında ona oy verdim. İmam Hatip Mezunu’yum O’nun gibi. Ailem muhafazakar diye nitelendiriliyor. Üniversite’de bir iki yıl sorun yaşamadım fakat dekanla uzun ve güzel bir konuşma yapıp başörtümü çıkartıp okula gitmek zorunda kaldım sonrasında. Ailem çok destek oldu bu zamanlarımda. Arkadaşlarım da. Kızmak için çok sebep bulabilirim. Başbakan’ın hor görülen, aşağılanan “bacısıyım” anlayacağınız.

Ben şanslıydım. Babam akşamları biz televizyon izlerken “Ne öğrendin bu izlediğinden?” diyerek sorgulamamızı sağlardı boş geçen vaktimizi. Biz televizyon izlerken, o kitap okurdu. İmam olmasına rağmen kimseyi aşağıladığını görmedim, yargıladığını da. Siyasete ne kendi bulaştı ne bizi bulaştırdı ısrarlara rağmen. Üniversitede ise benim gibi giyinen! ama benim gibi düşünmeyenlere uzak durdum. Apolitik olmaktan rahatsız olmadım. Sırf türban taktığım için birilerinin yanında olmak anlamsız geldi.

Neyse. İşte geçenlerde ben yine evde duruyorum. 28 Mayıs 2013 günlerden. Bir şeyler değişti bu ülkede. Sen, ben, biz değiştik. Hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı artık. Sıradan dertler tasalar önemsiz gelmeye başladı sana da, bana da. Çünkü daha önemli şeyler için endişelenir olduk. (Ya da endişelerimizi dile getirir) Haklarımız, geleceğimiz, özgürlüklerimiz, daha fazla demokrasi, adalet için mesela. Yaşam şeklimize saygı duyulmaması, sıradan vatandaşlık haklarımız, düşüncelerimizi söyleyebilmek için. Yeşilimiz, yaşam alanımız, bize söylenmeyenleri söyletebilmek için. Sesimizi duyurmak, ben de bu ülkede yaşıyorum diyebilmek, herkes için eşit hak, polis şiddetine hayır diyebilmek için.

Bunlar için savaştığımız bir sabaha uyandık hep beraber. (İtiraf ediyorum o aralar çıktım evden mecburen. Ankara’da olduğum için Tunalı’da, Kızılay’da hiç tanımadığım insanlarla yürüdüm, slogan attım. Bunlar aramızda kalsın. ;))

Her kesimden her düşünceden binlerce insan bir araya geldik haklı bir direniş için. Aman yanlış anlaşılmasın. Kalabalık olduğumuz için haklı değil, haklı olduğumuz için kalabalıktık.

Yaş ortalaması çok düşüktü. Ankara’da lise öğrencileri vardı sokaklarda. Siyasetten hep çok uzak olan bir nesilden bahsediyoruz. Siyasi oyunların hep çok dışında kalmış. Bu anlamda belki de korumuş kendini. Bu bir uyanış oldu bir çoğu için. Benim için de. Belki senin için de.

Kendileri için çıkmış gibi görünebilir bunca insan sokağa. Öyle elbette. Ama bu yeni nesil öyle bir nesil ki, karşılarına bir tehdit olarak konulan %50’nin haklarını bile korur sonuna kadar, öyle bir bilinçte. Bunun henüz kendisi bile farkında değil belki de. Ama ben çok güveniyorum onlara.

Çok renkli bir ülkeyiz. Her türden hoşgörü derecesine sahip insan var elbette. Hoşgörüden, saygıdan nasibini almamış insanlar her yerde mevcut. Ben çok şahit oldum inancı gereği başörtüsü takan insanların aşağılanmasına ve taciz edilmesine. Veya kendini dindar olarak gören insanların kendi gibi düşünmeyenleri nasıl dinsiz, günahkar diye sıfatlarla yaftaladığını. Artık anladık ki her zaman karşımıza önceliği saygı olmayan insanlar çıkacak. Bunları kabul etmeli, elimizden geldiğinde verdikleri tepkilerde orantısız saygısızlık yapmalarına engel olmalıyız.

Kızmayı ve nefret etmeyi, taraf olmayı seçmek bir tercih. Ortada bir yerde buluşmayı tercih etmek de.

Çok seslilik ne güzeldir halbuki. Başbakan bir müdahale ile AKM’nin üzerindeki o posterleri ve pankartları indirttiği zaman çok üzülmüştüm. Farklı sese tahammülü olmadığını gösteriyordu çünkü bu. AKM o günlerde Türkiye’yi ifade ediyordu çok fazla.

Çözüm taraflar oluşturmakta, ayrıştırmakta, bölmekte değil biliyoruz. Tarafların aralarında uçurumlar açmak hiç değil. Bir tarafın diğer tarafı cahil, eğitimsiz olarak görmesi, alay etmesi, verdiği oydan dolayı aşağılaması da olamaz. Çünkü bu ülke değişecekse ve gelişecekse bu, hep birlikte olmalı. Bir kelime, bir düşünce, bir özgürlük karşındakinden fazla biliyorsan bunu ona öğretmelisin. Ya da tam tersi öğrenmeye açık olmalısın hiç ummadığın birinden. Kendin gibi insanlarla olacaksan saygı duyacak kimsen olmaz. Yüzüne bakmadığın, karşılıktı oturmadığın insanlar hakkında fikir yürütmek, ön yargı oluşturmak çok kolaydır. Hakaret edebilirsin, küfredebilirsin, aşağılayabilirsin. Ama mesela birlikte çay içtiğin insana karşı yargı oluşturman kolay değildir. Onu dinlersin söylediklerine katılmasan bile. Birlikte çay içebildiğin insan ne kadar kötü olabilir ki hem. Benimki açık olsun.

Bizim gibi düşünmeyen insanları tehdit olarak görmek geride kalmalı bu süreçte. Bize en çok zarar veren şey korktuğumuz şeylerdir çünkü. O yüzden birbirimizle iletişim şart. Kaçarak, görmemezlikten gelerek, reddederek bir yere varamayız.

Sen bana hiç benzemiyorsun belki. Benim inandıklarıma inanmıyor, benim düşündüğüm gibi düşünmüyorsun. Ama inandığın veya inanmadığın şeyler senin gibi olmayana saygı duymana engel olmamalı. Nefret ettiğin, eleştirdiğin insan tipine dönüşebilirsin hiç fark etmeden. Özgürlük için savaşırken başkalarının özgürlüğünü kısıtlayabilirsin. Yapma.

Dedim ya, artık bir şeyler değişti bu ülkede. Yapabiliyorsan sen de değiş o yüzden. Geride kalma.

Bi’ de, ben çıkmasam mı evden artık?

Sormak istenen ama sorulamayan sorular.

noreply@blogger.com (Yesari) — Thu, 23 May 2013 18:30:00 +0000

Kafamda deli sorulaaar..

Söz verdiğim gibi “ sormak istenen ama asla sorulamayan sorular” listemi de yaptım;

1) - Benim hakkımda ne düşünüyorsun?

Herkesin hayatta en çok merak ettiği şey neden kendisi? Kendin kendindesin işte. O ne düşünüyor, bu ne düşünüyor benim hakkımda diye kasmaya ne gerek var. Karşındaki insanın senin hakkındaki düşünceleri onu ilgilendirir. Sen kendin hakkında ne düşünüyorsun, ona odaklansan.

Bana bu soruyu soran insan hakkında iyi düşünmem ona göre. Sorulmayan soru olarak kalmasında fayda görüyorum o yüzden.

2) - Allah aşkına ne anlatıyorsun sen!? / Bu daha uzun sürecek mi!?

Biri bir şey anlatıyorsa benim dikkat sürem 15 dk. O da zorladığımda. İsterse konuşan başbakan olsun.

Sizi bilmiyorum ama 15 dakika sonra isterseniz bana evrenin sırlarını anlatın. Orada değilim. Cümleleri uzatmayın. Twitter bile 140 karakter. Dünyanın nereye gittiği ile ilgili bir şeyler anlatmalı bu. Söyleyeceklerim de bu kadar.

3) -Komik mi şimdi bu?

Kadınlar komik erkeklerden hoşlanır safsatasını ilk kim çıkarttıysa Allah onun bin defa belasını versin. Ortalıkta dolaşan çakma Cem Yılmaz’ların sebebi o çünkü.

Yaptığı esprilerin komik olduğunu düşünen insanlarla ilgili hassasiyetim ailemin laz kökenli olmasıyla ilgili olabilir. Çünkü bizimkiler kendi kendileriyle konuşurken bile komikler. (Hatta o zaman daha komikler galiba.) Üstelik biz de kimse küfür ederek veya belden aşağı vurarak komik olanlardan da değil. Bu anlamda çıtayı fazla yükseltmiş olabilirim, kabul.

Bu arada sözüm sadece “komik olmaya çalışan”lara. Yoksa zaten eğlenceli insanlarla beraberseniz böyle sorular gelmez aklınıza.

4) - Ellerini yıkadın mı?

:((((( Ne olur yıkayın. Tuvaletten dönmüş bir erkek varsa ortamda aklımda hep bu soru.

5) -Beni kazıklamıyorsun değil mi?

Bu ülkemize özgü bir soru. Sormayı ve karşılığında dürüst bir cevap almayı çok isterdim. Her hangi bir alış veriş esnasında geçiyor aklımdan. Genelde ben kafadan %60 kazıklanıyorum diye koyuyorum. O %40’ın ne kadarını kurtardığım önemli.

6) - Nerelisin, burcun ne, kaç yaşındasın, bekar mısın, sevgilin var mı, ne iş yapıyorsun, ıssız bir adaya düşsen (şaka şaka)?

Bu sorular tek tek olmayacak ama. Hepsi bir arada olacak. Herkese değil. Bu merakları sizde uyandıran kişiye. Tek seferde sorsak bitse. Ohhh..

7) -Kim o kadın!!!?

Bu soruyu sorma hakkımız elimizden alınamaz! Bu konuda toplanıp Galata

saray Lisesi’nin önünde toplanmalıyız. Ben Ankara’dayım ama olsun! Ayy ne çok ünlem kullandım.

Seviyorum bu soruyu. Muhatabı olan kişiye kullanamadığım için çok yakın arkadaşlarımı kıskandığımda ve ya çok yakın olmayan arkadaşlarıma espri niyetine soruyorum ve kendimi rahatlatıyorum. Hem gülüyoruz hem benim dilimden çıktığı için bir süre aklımdan da çıkıyor.

Defalarca sorabilirim. Kim o kadın? O kadın kim? Kim o, kimmmmm?

Hayır içimde bir Kezban var da ben mi bilmiyorum?

Güzel soru kabul edin.

8)- Neden?

Bu soru hakkında bir şey söylemek istemiyorum. Anladınız siz onu.

Edit; Bu Neden sorusuna bir şeyler yazmaya karar verdim. Sanırım insanın kendine bile sormaya çekindiği sorular kategorisinde baş tacı olurdu. Ama bir sorular sorula sorular konseptli yazı daha yazamayacağım. Cevabını duymak istemediğimiz için soramadığımız bir soru da olabilir. Kategorilerden kategori beğen. :) Olur böyle. Ne zor sorusun sen "Neden?" Ama neden?

Ankaralı turist rehberi.

noreply@blogger.com (Yesari) — Wed, 22 May 2013 11:49:00 +0000

Şimdi size bir Ankaralı'nın iki Ankaralı'yı İstanbulda gezdirmesinin hikayesini anlatacağım.

Çok sevdiğim iki arkadaşımla İstanbul’a gidelim ve çok eğlenelim istedik. Cansu ilk defa İstanbul’a gidiyor. Onun heyecanı var. Organizasyon gurusu olduğu için de hiç bilmediği bir şehir olsa da, otel, uçak, yol ayarlamalarının hepsini o yaptı. Otelimiz hakkında hiç bir fikrimiz yoktu. Benim tek beklentim, polis baskını olmayan bir otel olmasıydı sadece.

Ama otele gittiğimizde tüm hayatımı Cansu’ya emanet edebileceğimi anlamış oldum. Otel beklentilerimin oldukça üzerindeydi. Republica Academic Ortaköy’de çok şık ve rahat edebileceğiniz bir otel. Bavullarımızı yerleştirdik ve kendimizi Beşiktaş’ta bulduk. Bir şeyler yedik, bir şeyler içtik ve ertesi günün çok uzun olacağı ile ilgili bir şeyler konuşup otele döndük.

Sabah “Rumeli Hisarı”na gidelim dedim. Yapacağımız en güzel kahvaltı olduğunu bilmeden KafeNar’da ettik kahvaltımızı. Ben çok sevmiştim, arkadaşlarım da sevsin istedim. Oradan da begginer düzeyde her turistin yapması gerektiği gibi Ortaköy sahile gittik. Boğaz turu klasik. Buraya kadar her şey normal.

Dönüşte “Çok yakın yaa, Beşiktaş’a yürüyelim” dedik. Oradan da “çok yakınmış yaa, taksiye binmeyelim” diyerek Nişantaşı’na!!! O akıllı telefonların Allah bin defa belasını versin. Tamam yol kısa da, o yokuşu haritada koca puntolarla belirtmen gerekiyordu. İnsan için değil bu yokuş demeliydin. Nişantaşı Nişantaşı olalı dilleri dışarıda dolaşan, dokunsan asfalta yapışacak olan böyle 3 kişi görmemiştir. Cansu’ya sorduğumuzda Nişantaşı kısmını hatırlayamıyor. “Gittik mi gerçekten biz oraya?” diyor. Mehtap desen bir süre konuşmadı bizimle. Biz çok akıllı telefonlarımıza bakıp “çok az yaa, çok az kaldıı” derken o da “çok az kaldı birinize saldırmama” der gibi bakıyordu bize. Zannedersin İstanbul’u yeniden fethettik, o kadar yorulduk. Ama Fatih bile çıkmamıştır o yokuşunu biliyorum!

Oturduğumuz mekanda ben yemek yerken artık ne kadar sızlanmışsak yol yordan bilmiyoruz diye yan masada iki kişi muhabbete dahil ettiler kendilerini. “Bilmek istediğiniz bir şey varsa sorabilirsiniz” den girdiler, “Hangi otelde kalıyorsunuz” kısmına kadar geldiler. Ben ters tarafta oturduğum için çok eğlendim dinlerken ve müdahale etmedim. Gerek de kalmadı zaten. Bariz masaya dahil olmak isteyen arkadaşlara bizimkiler turist rehberi muamelesi yapınca erken kalkmak zorunda kaldılar yazııııkkk.. Erken kalkmayacaklar da ne yapacaklar. Ya tüm İstanbul yol haritasını çıkartacaklardı kızlara ya da “Ankara’nın İstanbul’dan farkı” adlı eseri sesli dinleyeceklerdi.

Oradan metroyla taksime geçtik. Taksim’e gelince Cansu tramvay diye tutturdu. Hayatımızda ilk kez tramvaya bindik. İstanbullu bi arkadaşımla buluşmuştuk. O da yazık, ilk defa mecburen bindi. Neden binmediğimizi anlamamız kısa sürdü gerçi. Vatman ile beraber koyniş koyniş yaptık yolculuğumuzu.

Mehtap kliseyi açık görünce gezmek istedi ( St. Antoine Katolik Kilisesi )

İyi dedik güzel, girelim. Cansu askılı t-shirt ile kabul görmedi daha girişte. Üzerine bir şeyler giydirdik. Sonuçta ibadet yeri. Ama ben ne kadar saf arkadaşlarım olduğunu kilisenin en ön bölümünde /adını bilmiyorum/ masa gibi bir şeyi işaret edip “Burada bakire kurban ediyorlarmış” dediğimde anladım. Cansu gözlerini kocaman kocaman açıp “Neee, bunu Mehtap’a da söyleyelim.” dediğinde anladım durumun vahametini. Mehtap’ın verdiği tepki daha ilginçti “Nee, kime, tanrıya mı, Allah’a mı kurban ediyorlarmış.”dedi. O saniyeden sonra beni kimse tutamadı. Güvenlik görevlisi bizi iki kez uyarmak zorunda kaldı. Neden mideme gülmekten kramp girdiğini açıklayamazdım sonuçta. Yeni Papa’nın fotoğrafını da Erbakan sanmış zaten Cansu. Yesari’ye o saatten sonra bunları hatırlayıp hatırlayıp gülmek düşerdi.

Taksimde ayrıldık arkadaşımdan. Kız da hayatının en tuhaf Ankaralı grubu ile tanışmıştır herhalde. O’nun gidişinden sonra başka bir arkadaşımı aradım. O da Taksimdeymiş buluştuk. Cansu ismini duyduğu her yere gitmek istediği için Cihangir’e doğru yola koyulduk. Bu arada asıl görmek istediği yerler eğlence mekanları ve yemek yiyebileceği her türlü yer. Burası önemli. Asmalı mescid, Nevizade diye meliyor. Ama önce Cihangir yapalım dediğimiz için biraz uzaklaştı mecburen bu fikrinden.

Bize önce Cihangir kahvesinin yakınındaki camii’yi gösterdi arkadaşım. Oradan da, daha eski, yaklaşık 600 yıllık Cihangir camii’sine götürdü. Bu arada Cansu sürekli söyleniyor camii gezdiğimiz için. Manzara muhteşemdi yalnız. Camii bahçesinde kıkır kıkır gülen tipler düşünün. Çarpılacaktık yemin ederim. Arkadaşım başka bir camiye gitmekten bahsederken Cansu artık dayanamadı. Gay olduğunu bildiği arkadaşıma dönüp “Seen hiç böyle değildin, ne olduuu sana. Beni görünce mi imana geldin. Sana ne yaptım ben böyle.” diye patladı. Camii gezimiz böylece son buldu. Sonra bizi mecburen tüm eğlence mekanlarının olduğu yerlere götürüp tanıttı her yeri. Ve koşarak bizden uzaklaştı.

Kaldık mı gece gece Taksim’de bir başımıza. Her yer tıklım tıklım mı dışarıdaki masaları topladıkları için. Bir yer bulamadık eğlenecek. Ama bitmişiz artık. Cansu’nun içinde kalmasın bir yer bulup girelim eğlenelim diye son gayretle İstiklal’den aşağı doğru yürümeye başladık. Mehtap bi’ yer gösterdi. “Bakın çok yakın hem, çok yürümemiş oluruz. Buraya girelim.” DEDİ! Ben o merdivenleri çıkarken şüphelendim yalnız. Kat çıktığımız bir mekandan pek hayır gelmez ama dur bakalım dedim. Elemanın biri bizi 3. kata çıkardı Ve bir yere girdik! Mehtap safım sadece herkesin bize baktığını fark etmiş. Cansu ile ben ise direkt mekan kontrolü. Ben birinci tuhaf sarışını geçtim. İkinci tuhaf sarışını da kabullendim. Kötü bir sarı ama olabilir yani dedim. Ama başımı çevirip neredeyse yarı çıplak, üzerinde sadece fileden bir elbise giymiş kadını görünce “Çıkıyoruuuz!” dedim. Herkesin bize garip garip bakma nedeni ortaya de çıktı böylece. Çünkü biz giyinmişiz!

Eleman önümü kesti. “-Bi’ içki ikram edelim?” “-Hayır çıkalım biz.” (gülümseme) “-Biz ikram edelim!” “- Hayır, çıkalım!!!” Oradan nasıl indik hatırlamıyorum ama mekanın adını keşke çıkmadan değil girmeden önce okusaymışız. “Kiss clup”

Zannediyor musunuz ki mekan arama çabamız burada bitti. Bir yer bulduk, gayet nezih. Açık alan. İçeceklerimizi aldık dışarı çıktık ve tiyatro izler gibi izlemeye başladık insanları. Yanımızda bir grup var. 4 erkek bir dilber. Yaklaşık bir saatin sonunda hiçbirimiz anlayamadık hangisinin sevgilisi olduğunu. En fazla 19 yaşlarındalar. Çok eğleniyorlar. Çünkü oynadıkları oyunun adı “birbirinin yüzüne tükürmeye çalışma”. Töbee töbeee!

Artık otelimize dönelim dediğimiz noktada ise bizi iyi! niyetli taksi şöförleri bekliyordu meydanda. Yok yol kötü, yok 50 liraya götürürüm gibi cümleler sarf ettikleri için Cihangir’e doğru yürüyelim bari dedik. Bi insan evladı taksici vardır herhalde bu canına yandığımın memleketinde dedim. Cihangir kahveye oturacaktık ki bi’ taksi durdurduk. İçinden bangır bangır metal müzik sesi geliyor. Abimiz uzun beyaz saçlı. Adam halimize çok güldü. Tam köyden indim şehire durumundayız o saatte. İstanbul’da da bir taksici ile Melih Gökçek muhabbeti de yaptım ya. Kendimi Ankara’da gibi hissettiğim tek an o andı. Tarihten, siyasetten, ülkeden, İstanbul’dan, Ankara’dan bahsettik. Sonuçta 50 dedikleri yere 20 TL’ye gittik. Trafik falan da yokmuş. Hainsiniz, zalimsiniz taksi şöförleri!

Ertesi gün dönüş günüydü. Sultanahmet’i ve Eminönü’nü görsünler istedim. Ama günün en güzel olayı bizim kızların İstanbul gelmiş olmanın rahatlığı ile şort ve mini etek giymeleriydi. Kötü sürpriz oldu tabii hiç kimsenin, turistlerin bile o kadar rahat giyinmemesi. Yemedikleri laf kalmadı. Taciz dolu bakışlar da cabası. Camilere de giremediler o halde. Kuru kuru meydanı ve yerebatan sarnıcını gördüler. Oradan Eminönü yaptık ve kendimizi tekrar Ortaköy’de bulduk. Aklımda ilk gün “Beni Ortaköy’den bi çıkartın, gitmek istiyorum buradaaan” diyen Cansu kaldı.. Ortaköy’de son saatlerimizde veda ederken şehre “Hiç gitmek istemiyorum. Şu an anladım ne demek istediğinizi.” dedi.

Cansu obur ve haylaz şirin, Mehtap şirine ben de mutsuz ve huysuz şirindim o hafta sonunda.

Şu an kendimizi İstanbul fatihi sanıyoruz. Olaysız döndüğümüz için sanırım. “Olum biz her mekana gireriz ki burada. Ankara yeaa. Pavyon’a mı gitsek.” diyoruz. İstanbul etkisi ne kadar sürecek acaba diye soramadan, ben bu yazıyı yazarken geçti bile. Anıları kalsın en azından.

Yol mu yemek mi?

noreply@blogger.com (Yesari) — Tue, 16 Apr 2013 18:00:00 +0000

“Bir insanı tanımak istiyorsan, onunla yolculuğa çık” dönemi kapandı. Yani az önce ben kapattım. Yeni dönem “Birini tanımak istiyorsan onunla yemek ye!”

Yolculuğa çıkmak zaten hepimiz için biraz lüks bu devirde. Yemek yemek ise uzun bir yolculuğun ziplenmiş hali adeta.

Beraber bir şeyler yemekten keyif aldığınız insanlar vardır. Bir de açlıktan midenizden çılgın sesler gelirken “sadece bir şeyler mi içsek, pek aç değilim” dediğiniz insanlar.

Birlikte bir şeyler yemekten hoşlandığınız insanlarla beraberken, bi’ salata sipariş edip onu didikleyip durmazsınız mesela. O “salata insanları”nın olayı nedir Allah aşkına hazır konusu açılmışken?

Bir kere bir erkek salata yememeli bence. Yiyecekse de en fazla, sıradaki tabak gelene kadar çatalı boş kalmasın diye yemeli . Kadınlar da rejimdeyse salatasını evinde yesin. Kız kıza çıktığınızda olabilir belki bu yeşillik olayı, bilemiyorum. Ama hiç eğlenceli değil.

İlişkiler açısından düşünürsek; sadece salata siparişi verdiğiniz yemekleri hatırlayın.

Ya çok başındasınızdır ilişkinin. Yani aç hissetmiyorsunuzdur heyecandan. Yemesi en kolay yemektir, saatlerce çatalınızla oynayabilirsiniz. Dökülmez saçılmaz. Karşılıklı birbirini etkileme süreci sonuçta. Normal şeyler bunlar. Ya da ilişkinin ilerlemiş safhalarıdır, adam size laf sokmuştur son zamanlarda aldığınız kilolarla ilgili. Siz de “trip salatası” sipariş etmişsinizdir. Bu sipariş yüzünden tekrar dalga konusu olursunuz adama.

Bu sebepler dışındaki ana yemek olarak her salata siparişi ülke ekonomisine vurulmuş bir sektedir.

Neyse..

Yemek yiyebildiğiniz insanlar birlikte eğlenebildiğiniz insanlardır diye genelleyebiliriz. Biri “ben pis bir şeyler yemek istiyorum” dediğinde diğerinin ona uyum sağlaması ve yemek yeme eylemini bir eğlenceye çevirmeleri çok keyifli değildir de nedir. Türk insanı yemek yerken sadece beslenmez. İlişki kurar, bağlanır, eğlenir, mutlu olur. O yüzden tek başıma yemek yemekten nefret eder..

Birbirinin tabağından bir parça bir şey alabilmek en büyük samimiyet göstergesidir. Bu konuda hassas insanların, tabaklarına müdahale etmenize izin vermeleri sizi kabullenme süreçleri ile paralellik gösterir. Hatta daha sonrasında sizin dışınızda kimseyle yemeğini paylaşmaması size tuhaf bir gurur bile verebilir. Yani, tabağından takıntılı şekilde bir parça maydanoz bile aldırmayan biri, artık neredeyse kendi elleriyle size yemek yedirmeye başlamıştır. Daha ne olsun. Olmuş o ilişki.

Yemek yediğiniz mekanda birlikte olduğunuz insanın veya arkadaşlarınızın davranışlarına da dikkat edin. Yemek yemeye mi gelmiş, garsonu mu? İçinden canavar çıkıyor mu memnun olmadığı bir şey karşısında. Tabağından kıl çıksa kendi de o kıla bürünüyor mu?

Tepkilerini nasıl dile getiriyor. Sizin boğazınıza mı diziyor yiyeceğiniz iki lokmayı.

Bi tartın ölçün. Önemli detaylar bunlar. Hesap konusuna girmiyorum. Uzun mevzu. :)

Son olarak “yemek yemeği unutuyorum” diyenlere sözüm. Böyle de bir yalan da yok yani. Ütü mü la bu prizde unutacaksın. Hadi hafızan kötü unuttun diyelim. Aklın unutsa miden unutmaz. O yüzden o cümleyi şöyle bitirin bence. “Ayy ben bazen yemek yemeyi unutuyorum, YERSEN!”

Boşver.

noreply@blogger.com (Yesari) — Fri, 22 Mar 2013 19:30:00 +0000

Herkesin yaralı olduğunu fark ettiğimde artık çok geçti. O yaraları fark etmemiş gibi yapmayı başaramayacağımı adım gibi biliyordum.

Görmemi istedikleri kadarını görmeye çalıştım başlarda. Daha fazlası hem onların canını yakıyordu, hem bana ağır geliyordu. Sadece gözlerine bakmamaya çalıştım. Usulca gözlerimi yere indirmemin veya anlamsızca etrafa bakmamın nedeni buydu. Her zamanki rutin sohbetlere, sabun köpüğü konulardan bahsetmeye ilgim bu yüzdendi.

Sonra en derin sırlarını, acılarını, anılarını, yaralarını anlatanlar oldu. Buna daha çok kızdım. Çünkü hiç tanımadıkları birine anlatıyor oluşları, anılarına saygısızlık gibi geliyordu. Saygısızlığa bir süre sonra samimiyetsizlik ekleniyordu fikrimce. Savunma mekanizmam “tanımadıkları insanlara bunları anlatmak daha kolay geliyordur” diyordu.

En son mantığım... Ahh mantığım!

Her şeyi boş ver. Hiçbir şeyin ne kadar derin, ne kadar sıradan, ne kadar özel, ne kadar siyah, ne kadar beyaz olduğuna sen karar veremezsin dedi.

Ben de bu sınavda kağıdı “boş ver”dim...

Birine kendini önemsiz hissettirmenin yolları.

noreply@blogger.com (Yesari) — Tue, 19 Mar 2013 19:00:00 +0000

Birine kendini önemsiz hissettirdiğinde sen önemli hale gelmiyorsun. O matematik öyle işlemiyor.

Matematiğim hep iyiydi oradan biliyorum. Senin kötüydüyse ben sana anlatabilirim.

Tamam hepimiz mükemmel bir çocukluk geçirmedik. Biliyorsun sen de arıza taraflarımızın büyük çoğunluğunun çocukluğumuzdan geldiğini. Benim de annem bana çok sinirlendiğinde “keşke seni doğuracağıma taş doğursaydım” gibi talihsiz cümleler kurdu. Ama ben onları bugüne taşıyıp acısını başkalarından çıkartmıyorum. O zaman da gerçi bunun için acı çekmiyordum. “İnsan nasıl taş doğurur, ayy ne kadar korkunç. Annem bence sağlıklı düşünemiyor” diyerek geçiyordum o konuyu. Beni onun kızı, bunun oğluyla karşılaştırdığında ise (evet erkek çocuklarıyla bile karşılaştırılabilecek kadar yaramaz bir çocuktum, ne var yaaaanii) anneme katılıyordum öyle oldukları konusunda ve cümlenin sonuna “ne yazık değil mi?” diye ekliyordum. Hep annesine yardım ediyormuş da, üstü başı hep tertemizmiş deee, ağaçlara çıkmıyormuş, yaramazlık yapmıyormuş. Mış mış da mış mış. O ne biçim çocuk yeaa.

Yani söylemek istediğim, biri bilerek veya bilmeyerek sana kendini değersiz hissettirmiş olsa bile sen o duygunun tutsağı olmak zorunda değisin. Çünkü tercihini bu yönde kullanırsan aynı duyguyu başkalarına hissettirdiğinde geçeceğini zannedebilirsin. Ama geçmez..

Şu an bu cümleleri okurken “evet yaaa, ne kadar yanlış hareketler bunlar” diye aklından geçirirken “ben asla böyle bir insan değilim” diye düşünüyorsun. Acaba gerçekten öyle mi? Çünkü böyle şeyler her zaman kasıtlı yapılmaz.

Nasıl mı yapılır?

-Senin düşüncelerine çok önem veren biri (çalışanın/arkadaşın/eşin/dostun/komşun/ailen) sana bir fikrini sormuş veya yardımını istemiş olabilir. Yani senin anlayacağın sana ihtiyacı varken, o an keyfin olmadığı için onu geçiştirmiş olabilirsin mesela. Sonradan pişman olmuşsun kaç yazar.

-İş yerinde önüne geçemezsin bu durumun. Çünkü iş dünyası dediğimiz bu kaygan zeminde en iyi tutunanlar kaypak ve yalakalardır. Senin altında çalışanların çabalarını görmez ve takdir etmezsen, bir süre sonra kendinin ve yaptıklarının değersiz olduğunu hissetmeye başlar. Ve “diğerleri”nden biri olmaya karar verir kaçınılmaz olarak. Tebrikler son derece sıradan bir çalışanın daha oldu. Yalakaların egonu yalaması yeterince keyif veriyordur umarım.

-Sevdiğin insana duygularını göstermezsin veya yeterince göstermezsin. En sık karşılaşılanlardan biri belki de bu. Hiç bir zaman eşit olmayacak yoğunlukta duygular var çünkü ilişkilerde. Belki de bilerek isteyerek yapılmayan türü olduğu için gerçek sevgi barındırıyorsa en kolay affedileni olacaktır. Konuş, tart, anlat kendini o yüzden. Kimseyi ondan daha fazla sevdiğin için daha az değerli olmazsın çünkü. Böyle hissettirme karşındakine. Açık kapı bırakma ve senaryolar yazmasına izin verme senin adına. Çünkü yazmaya başlarsa kafasında kurduklarını geri döndüremezsin.

-Yeni tanıştığın birine karşı kendi eşsiz özelliklerini göstermekte dengeyi sağlayamaz ve dozunu kaçırırsın. Senin ne kadar mükemmel! bir hayatın olduğunu düşünmek ona kendi hayatını “eksik” hissettirir. Sen anlattıklarınla kendi egonu doyurursun ama bu karşındakini daha aç hissettirir. Kendini farklı göstermeye çalışırken etrafındaki herkesi sıradan göstermeye çalışıyorsun ya sen hani. Bunu yaparken, farklı olmaya çalışan, kendinden başka anlatacak bir şeyi olmayan “gerçek sıradan” insanlardan biri oluyorsun aslında. Senden artık o kadar çok var ki, elimizi kolumuzu çarpmamak için zor yürüyoruz yollarda.

-Hiç bir şeyler yapmasan çok sinirli olduğunda kırıcı oluyorsundur kesin. Dilin sivriliyor ve en savunmasız anında sokuyorsundur masum avına. O da neye uğradığını şaşırıyor ve hak ettiği o lafları alıp geldiği yere dönüyordur.

Yapmıyor musun bunları? O zaman Allah aşkına bu yazıyı neden okudun? 5. Geeeç!

Hayatta kalmak için sorulmaması gereken sorular

noreply@blogger.com (Yesari) — Wed, 27 Feb 2013 19:00:00 +0000

Duyduğumda dumura uğradığım sorular var. Afalladığım, ne cevap versem diye düşündüğüm, verdiğim cevabın beni bile tatmin etmediği. Ve sonuç olarak cevap verirken lafı eveleyip gevelediğim.

Size sorulduğunda asıl kendinize verecek cevaplar aradığınız sorular bunlar.

Eminim ne demek istediğimi biliyorsunuz. Çünkü ya o soruları soransınız, ya da cevap vermek zorunda kalan.

1) -Nasılsın? / -N’aber?

Cevabı basit gibi görünen, insana çok rutin gelen sorular bunlar. Ama nasıl sinsi nasıl sinsi. Soranla, sorma zamanıyla, yeriyle çok ilgili sorunun samimiyeti. Öncelikle nasıl olduğunu gerçekten merak ettiğin birine “N’aber?” diye sormazsın. Ben nefretin bile samimi olanına saygı duyabilirim. Bu açıdan bakıldığında karşılığı “İyiyim yaa”, “iyiyim sağol, sen nasılsın?” “İyi yaa, senden n’aber?” gibi geliştiğinde, sizi de samimiyetsiz hale getirebiliyor.

Farklı versiyonu “Nasılsınız?” zaten kibarlıktan sorulmuş bir soru olarak literatürde mevcut. Onu sorarken de cevaplarken de istediğin kadar samimiyetsiz, çıt kırıldım olabilirsin. Özgürsün bak.

Benim için bunların muadili ve benim tercih ettiğim formu “İyi misin?”

2) -Neyin var?

Dünyanın en şefkatli, en düşünceli insanıymış gibi sorulur bu soru genelde. “Bak kötü olduğunu görüyorum. Seninle ilgileniyorum. Kendimden başkaları da önemli benim için.”gibi bir anlamı olabilir. Ya da “Neyin var? Neden benimle ilgilenmiyorsun?” demek olabilir. Ne kadar zıt kutuplar değil mi? Sorma ve anlatmasını bekle. Farklı şeylerden bahset, o açılacaktır zaten. Çünkü bu sorunun “-Yok bir şey” den başka bir cevabı yok bu şekilde sorulduğu takdirde.

3) -Mutlu musun?

Genellikle bu soruyu soran kişi düşünüyordur ve o an sesli düşünmüştür diyebilirim. Yani öyle olmasını istiyorum çünkü insan olan, sormaz bu soruyu! Yaşlısı var genci var, aşık olanı var, karmaşık olanı var. Depresyonda olanı, kendini sorgulayanı var. Bin bir türlü ruh hali var yani. Dan diye böyle bir soru sorarsan mutlu olan “Acaba gerçekten mutlu muyum yoksa kendimi mi kandırıyorum?” diye sorgulamaya başlar. Mutsuz olana bu soruyu soracağına direkt bir jilet uzat daha iyi. Yapmayın etmeyin, kıymayın canlara.

4) -Yılbaşında/Sevgililer gününde/yaz tatilinde ne yapıyorsun?

Bakın bunun ne kadar kısa, öz bir cevabı var.

-Sananeeeeee, ama sana neeee!!!???

Burada da samimiyet önemli. Kendi yapacaklarını anlatmak için mi soruyorsun yoksa gerçekten karşındaki insanın planlarını mı
merak ediyor ve beraber bir şeyler yapabilme ihtimalini mi seviyorsun? Bunları gözden geçirip soruyu ona göre sorun çünkü bir çok insanın içinden geçen cevaptır “sana ne!”.

5) -Nasıl gidiyor?

Hmmmm.. Hmmmm... Eeeee... Şeyyy.. Hmmmmm

Böyle bir soru sormak cesaret ister işte. Ya karşındakinin tepesinin tası attı ve senin sırf laf olsun diye sorduğun soruya “Her şey bir toz bulutuyla başladı” diye başlayıp hayatında ne var ne yoksa anlatmaya başladı? Göze alabiliyor musun bunu? O yüzden nokta atışı sorular sormayı tercih et.

“-İş nasıl gidiyor?” “-Şu proje nasıl gidiyor?”. Geyik sorular bile olabilir. “-Evlilik/bekarlık/evli ama müsait nasıl gidiyor?” Konunun hakimi sen ol ve sonradan pişman olacağın alanlara girme!

6) -Sevgilin var mı?

Bu soruyu soran kişi karşı cins mi? Hemcinsin mi? Arada derede mi? Önemli bu sorunun cevabı. Karşı cins ise vereceğin cevap ilişkinizin devamını etkiler. Hemcinsin ise de zamanını etkiler. Çünkü karşı cins ihtimalleri gözden geçirecek ona göre kendi listesinde bir kategöriye yerleştirecektir. “Olabilir, neden olmasın, olur olur, imkansız, zamanı var” gibi kategoriler bunlar.

Sizinle aynı cinsiyetten olanların da kesin bir karın ağrısı vardır. Ağlayacak duvar arıyordur. Kaç kaç kaç!

7) -Sence ben nasıl biriyim?

Bayılıyoruz kendimizi başka birinden dinlemeye. Bu fallara baktırmalar, günlük burç yorumlarını okumalar, Suzan’lar Miller’lar hep bundan. Bak buralar hep ego!

Sevmiyorum bu soruyu. Cevaplamak da ne gergin bir süreç. Biri hakkında düşüncelerini söylemek istersen onun sormasını beklemezsin zaten. Düşüncelerin bir şeyleri değiştirecekse, karşındakine bir şeyler katacaksa, söylersin çatır çatır o sormadan. O yüzden çok ezik bir soru be. Sormayın!

Küçük bir uyarı. Özellikle sevgilinize asla sormayın. Olan bir kaç kırıntı karizmanız varsa onu da heba etmeyin.

8) -Neden evlenmedin?

Seni bekliyorum da ondan!

Kesmedi mi bu cevap.

Bana evliliği düşündüren, ilk defa evlenmeyi hayal ettiren, iletişim kurmakta zorlanmadığım, onunla birlikteyken kendimle baş başaymış gibi rahat hissettiğim o adam/kadın çıktı karşıma. Sonra ben onun kafasına kürekle vurdum ve eze eze öldürdüm. Sonra da arka bahçeme gömdüm. Daha sonra da zaten onun gibisiyle karşılaşmadım, o yüzden de evlenmedim.

Yeterli oldu mu?

9) -Emin misin?

Hah, bir ikizler burcuna sorulabilecek en sakat soru işte bu. Emin olacağı varsa da o saniye emin olmak deyiminin kökenine inecek, onu bile sorgulayacaktır. Neden beyindeki o hassas dengelerle oynuyorsunuz? Biz bunu hakedecek ne yaptık?????

10) -N’aptın?

İşteee, en sevdiğim.

Bu soruyu özellikle ortalıkta hiç bir mevzu olmayan, bi konseptten uzak olduğunuz anlarda sorun. Sorun kii karşınızdaki de “neyi n’aptın amk, neyi n!aaaptııım?” diye delirebilsin. Şiddetle tavsiye edilir. Ben bu soruyu duyduğumda görünmez olmak istiyorum. Öyle kalakasın karşımdaki.

Bu serinin “sormayı çok istediğimiz ama soramadığımız sorular” bölümü olacak. Ama ne zaman bilmiyorum. Geliyor mu aklınıza? :)

Allah'ın sopası yok! - The Alaçatı vol.2

noreply@blogger.com (Yesari) — Fri, 08 Feb 2013 11:53:00 +0000

Nerede kalmıştık...

Ilıca plajı

İlk günün ardından Alaçatı'yı keşfetmeye başladık. Genel olarak bilinen yanlışları düzeltelim. Öncelikle, Alaçatı'da deniz yok. Hı hıı, ben de öyle dedim. “Haahhaha, nasıl yani?” dedim ve sonra yuttum o ha ha ha'ları. Çünkü gerçekten yok. Yerleşim yeri, mimarisi, renkleri, ağaçları, çiçekleri hepsi muhteşem. Ama denizi yok. Yakınlarda Ilıca plajı var, Çeşme dolmuşla herhalde bir 20 dk, ve meşhur rüzgar sörfü merkezi var. Buraları dolmuşla gidebiliyorsunuz. Her yere dolmuşla gidebiliyorsunuz aslında. Önceleri biraz tuhaf gelse de sonra alışıyorsunuz ve normal geliyor.

Sahil o kadar güzel ve su o kadar sıcak ki uzaklık önemini yitiriyor. Kendimi o turkuaz rengi görünce çok şanslı hissettim. Çeşme'ye de gittik daha sonra ama denize girmek için tercih etmeniz gereken tek yer Ilıca plajı. Plaj istiyorsanız en azından. Bu arada her plaj paralı. Halk plajında bile şezlonga para veriyorsunuz. Hadi tamam, şezlonga para veriyorsunuz sonra adamlar diyor ki duş paralı. Buralar hep şikayet, bak şikayet. Çeşme'de gittiğimiz o dünyanın parasını verip girdiğiniz beachlerde kuma ayak bile basamıyorsunuz çünkü sahil yok.

Neyse...

Her şey ne kadar güzeldi. Günlerimiz çok güzel geçiyordu. Sonra ben her şeyi mahvedecek bir şey yaptım.

öyle sokak manzaraları

Neden insana komşunun tavuğu kaz görünür. Ne var yani benim beyaz peynir gibi bir tenim varsa. Ne yani, 1 haftada kuzenim gibi çikolata rengi olmak zorunda mıyım? Ama yoook, çok matah bir şeymiş gibi illa bi yanacaksın, bir kavrulacaksın. En son hatırladığım yattığım yerden kuzenime “Beni acile götüüüüüürrrr” dediğimdi. “Neden?” dedi “Ölüyoruuuuummmm” dedim. Bu dakikadan sonra benim için tatil de bitti zaten. Evime gitmek ve bir daha güneş batmadan evden çıkmak istemiyordum. Ama “ben seni uyarmıştım”dedi haklı olarak. Uyarmıştı gerçekten. “Sen çok beyaz tenlisin, koruma sür. Yapma etme” demişti. Ve mecburdum tatile devam etmeye. Gerçi bir gün sonra acılarım dindi. O günden itibaren korkudan 50 faktör güneş kremi(yanık kremi bile denilebilir) sürüp gölgede oturdum. Müstahaktı bana çünkü. (buraya tabi ki fotoğraf gelmiyor!!!)

Bir tweet atmıştım vakti zamanında “Kıvırcık saçlıların düz saça, düz saçlıların kıvırcık saça olan düşkünlüğü sayesinde çözdüm hayatın anlamını. Hayata dalgalı bakacaksın.” diye. Neysen osun. Kabul et ve huzura kavuş.

sörf merkezi

Neyse, rüzgar sörfü yapanları izledik bi gün de. “Kııızzz biz de ders alalım mııı?” dedi bana. Banaaaa!!! Ben de orada ders almaya çalışan! göbekliiii, sakallııı bir abiyi gösterdim. Çocuklarının kahkahaları arasında defalarca sörf tahtasından düştü. Sörfü kullanırken değil üstelik, üzerine çıkmaya çalışırken. Ona iyi bak dedim, o adama iyi bak. Bu gördüğün manzaradan 10 kat daha ilginç manzaralarla karşılaşır biz ders alırken insanlar. Yaaa 5 yaşında çocuklar nasıl güzel sörf yapıyorlar. Onlar yaparken ne kadar da kolay görünüyor. Kendimi hayal ettiğimde ise nasıl bir kabusa dönüşüyor bu fikir.

İzledik biz de güzel güzel. Hocalar da nasıl çirkin nasıl çirkin. İzleyemeyecektim yemin ederim! (Sevgili DETECTED!)

Asma Yaprağı

Tatilin ortalarında yeni bir yer daha keşfettik. Alında çok meşhur bir yermiş ama biz hiç bir araştırma yapmadan gittiğimiz için Amerika'yı yeniden keşfetmiş gibi sevindik. Bahsettiğim yer yeme - içme üzerine elbette. Masalar dolu olduğu için o gün akşam yemeğini yine 23:00 civarı yedik. Rezervasyon yaptırıyorsunuz. Üstelik sokağa atılmış 7-8 tahta masaya! Her akşam dolu olur mu bir mekan. İlk defa gördüğümüz mezeler, inanılmaz yemekler, Ege mutfağına ait muhteşem lezzetler. Bir akşam yetmedi ertesi akşam da orada yedik. Menü değişiyor çünkü. Mümkün olsa her akşam bir şeyler yiyebileceğiniz bir yer Asma Yaprağı. Biraz pahalı ama bizim zaten ucuz konaklamayı bir yerden çıkartmamız gerekiyordu. Kusur kalırdı yoksa. :)

O kadar güzel zaman geçirdik ki. Bir yeri böyle sevince, sürekli şöyle cümleler kuruyorsunuz. “Keşke şu da olsaydı, bu da gelseydi. Ayy onunla da çok eğlenirdik burda. Kesin şununla da gelelim.”

Ben her zaman söylerim zaten. Ben bir şeyi seviyorsam herkes sevsin isterim. Belki bizim kadar uzun kalmazsınız ama İzmir civarında tatil yaparsanız muhakkak uğrayıp bir iki gün geçirin derim.

Bir kaç uyarı;

*Kendinizi alış-veriş yaparken kaybetmeyin. Çünkü her şey çok güzel burada. Özellikle seçilmiş gibi her şey. Sakin olun!

* Sıradan yemekler yemeyin. Yöresel yemekleri ve daha önce denemediğiniz şeyleri denemeye çalışın. Tamam biraz daha masraflı olacak ama sonuçta her zaman yaptığınız şeyler değil.
*Çılgın geceler sizi beklemiyor. Böyle bir tatil istiyorsanız söylenmek ve oflamak puflamak için Alaçatı'ya gelmeyin. Birlikte olduğunuz insanları da bunaltmayın. Booodrumm Bodrum! ;)
*İnsanlarla iletişim kurun, sohbet edin. Soğuk nevale olmayın, huysuz olmayın. Mümkünse tüm stresinizi geldiğiniz şehirde bırakın.
*İzmir'in güzel kızları sizi rahatsız ediyorsa, edecekse, etmesi muhtemelse gitmeyin onların bol bulunduğu yerlere. Hepsi mi güzel olur!
*Size bu güzel tatilde eşlik eden insanlara teşekkür edin.

Teşekkür ederim...

the end

Mukadderat - The Alaçatı vol.1

noreply@blogger.com (Yesari) — Thu, 07 Feb 2013 13:28:00 +0000

Yesari Duası:Allah kimseyi yaşadığı en güzel tatili 5 ay sonra yazabilecek kadar tembelleştirmesin. Amin.

sevgililili

Kendi blog yazısı okuma sabrımdan yola çıkarak giriş bölümünü es geçip “geçen yaz ne yaptığını biliyorum” diyebilmeniz için, gelişme bölümüne geçiyorum. Bu sizin için en iyisi inanın. Çünkü öncesinde bir haftalık İstanbul ve 2 günlük Ayvalık serüvenim var. İstanbul süperdi. En yakın arkadaşlı, sevgilili, özlemli, neşeli, gezmeli, tozmalı. Ama asıl serüvene geçmek istiyorum izninizle.

arkadaşlı

Ben Ayvalık'tan, kuzenim Ankara'dan yola çıktık. İlk defa gittiğim İzmir'de hava alanında buluşup, bir transit araçla tatil için nereye gideceğimize karar verebilmek için yola çıktık. Gördüğünüz gibi hikayenin bu kısmında kahramanlarımız nereye tatile gideceklerine karar verememişler. 3 gün boyunca 8977 kez karar değiştirip, whatsapp'da işlenecek ilk cinayete sebep olacak kıvama gelmeden önce “Çeşme, Alaçatı ve Karaburun” gibi beldelerden bahsetmiştik neyse ki. Karaburun'u uzaktan gördüğümüzde “yok ya, boş ver burayı.” dedik ve devam ettik. Alaçatı'ya geldiğimizde ise “Budur” dedik. Aynen böyle oldu, valla. Çeşme'ye kadar ilerleyemedik bile. Şoför aracı Alaçatı etrafında biraz dolaştırdıktan sonra merkeze yakın bir yerde indirdi ve bizi kaderimizle baş başa bıraktı. Macerada burada başladı...

söz konusu kuzen-dükkan burger

İkimizde çekiştirdiğimiz bavullarımızın tekerlek seslerinden o kadar nefret ettik ki. Sırf bu ses sussun diye kendimizi sokak üzerindeki restoranlardan birine attık. Deli gibi acıkmışız zaten. Elimize bi menü aldık ve ne yesek yesek diye bakarken "Kebap 60 TL!!!" dedi kuzenim. Ben de "Kalk Ankara'ya geri dönüyoruz" dedim tabii. Kalktık...

Biraz ilerledik ve ben“Allahım Dükkan Burger. En azından tüm tatil paramızı burada bırakmayız, hadi girelim.” dedim. Evladım yok ama evladımı görmüş gibi sevindim anlayacağınız. Oturduk siparişlerimizi verdik ve aldığımız Alaçatı rehberindeki otel ve pansiyonları aramaya başladık. Birazdan akşam olacaktı ve bizim kalacak yerimiz hala yoktu. Ve tehlikenin henüz farkında değildik. Birkaç aramadan sonra öğrendik ki o sıralarda Alaçatı'da meşuuurr rüzgar sörfü yarışları vardı ve sezonun en kalabalık dönemiydi...

tekerlek sesi

Siparişimizi alan kişi (hikayenin ilerleyen bölümlerinde biz ona Timur diyoruz) yemeklerimizi nasıl bulduğumuzu sormaya geldiğinde biz ona tüm hayat hikayemizi anlattık bi' çırpıda. (Daha sonra o da bize etlerin neden o kadar lezzetli olduğunu anlatarak uzun uzuuun öcünü aldı.) Kalacak yerimiz olmadığına önce inanamadı. Sonra yüzümüzdeki ciddiyeti görünce bildiği bir yer olduğunu söyledi ama dolu olabilirmişmiş de mişmiş. Aldı bizi yine o bavul ve tekerlek seslerimizle (neden bu sese bu kadar vurgu yaptığımı bir tek kuzenim anlar. Arnavut kaldırımı sokaklarda çıkartıla bilinecek en sinir bozucu sesi çıkartıyorduk çünkü) birlikte Dükkan'a çok yakın, dünya tatlısı bir pansiyona götürdü. Oranın neden bize o kadar sıcak geldiğini sahiplerini tanıdığımızda anladık. Çiprika Pansiyon. Evimize kavuşmuştuk. Tabi oranın sahibi Mehmet beye de tüm hayat hikayemizi anlattık. O kadar acımış olacak ki bize geceliği (buraya kimseye söylemeyin dedikleri düşük bir rakam gelecek)TL'ye kalmamıza izin verdiler. Otururken aradığımız o çoook butik oteller, geceliği (buraya bir apartman dairesi kirası gelecek) TL'den bahsediyorlardı. Bak yine sinirlendim.

çiprika pansiyon

Şimdi seyahat bloggerı edasıyla Çiprika Pansiyon'u çok süslü kelimelerle anlatmak isterim ama ben öyle bir insan mıyım? Ben orayı çok sevim diyebilirim sadece. Bahçesinde küçük masalar var, ve o masalarda asıl mevzuya girmek istediğim kahvaltıları edebiliyorsunuz. Mehmet bey ve eşi kendi elleriyle hazırlıyor kahvaltınızı. Her sabah farklı bir sürpriz sizi bekliyor. Ben böyle bir şey görmedim. Yutkundum bak yine. :) Menüden hatırladığım; Çiprikalı sucuk,(çiprika kekik gibi bir ot) börek çeşitleri, taze simit, muhteşem yumurta (siz nasıl isterseniz dileğinize göre), çeşitli peynirler, zeytinler. Taze domates, salatalık, ve muhakkak bir çeşit mevye. Allaahııımmmmmmmm.

Yaa yok. Alaçatı bitecek ama orada yediklerim bitmeyecek gibi.

İlk akşamımızda Alaçatı sokaklarında beni insan tuttu. Böyle bir şey beklemiyordum. Gündüz geldiğimizden herkes deniz kenarında ya da evlerindeymiş. Bunu başka bir açıklaması olamaz. Yürüyemez mi insan kalabalıktan. Zaten ağzım 3 karış açık dolaşıyorum. Sanki Türkiye'de değilim de bambaşka bir ülkedeyim gibi hissediyorum. Kendimi kalabalıkta kaybedecektim neredeyse.

Neyse ilk akşam biz dolaşmaktan yemek yiyemedik. Zaten her yer o kadar kalabalık ki oturacak yer de yok. En son gece yarısı yine kendimizi Timur'un yanında bulduk. “Nerdesiniz siz yaa?” dedi. “Açız biz bize yemek veeer” dedik.( Hayır hayır merak etmeyin tatil sonuna kadar orada yemedik yemeklerimizi.) Çok güzel sohbet ettik, 5 yıldır orada yazları açıyorlarmış Dükkan'ı. O zaman biz de bir anlaşma yaptık “5 yıllık arkadaşınız artık” diye. Öyle de olduk gerekten. Bizi Yasemin'le tanıştırdı, sonra Seda ile. Seda sevgilisi. Yasemin yeni açılan Ege restoranının Yasemin Bahçesi'nin sahibi, Seda da oranın müdürü.

Yasemin Bahçesi

“Yasemin Bahçesi” Daha sonra aşık olduğumuz bir diğer mekan. Sanırım bizim için mekanı iki kat güzelleştiren, güler yüz ve sohbet oldu. Biz herkesi o kadar çok sevdik ki, olayı büyüttük ve İzmir insanının hastası olduk. Herkes mi stressiz, güler yüzlü, mutlu ve sıcak kanlı olur. Her mağazanın ve mekanın önünde bir masa. Esnaf orada oturuyor ve sohbet ediyor. Yaptıkları işi seviyor ve keyifle yapıyorlar. Ankara'dan geldiğimizi söylediğimizde bize acır gözlerle bakmalarından anlamıştım bu işte bir iş olduğunu zaten. Onları tanıdıkça hak verdim bize öyle bakmalarına. İzmirliler, hatta genelleyelim Egeliler 1-0 önde başlıyor hayata.

Bu yazı çok uzadı bence. İki bölüm yapmaya karar verdim. Çünkü atlamak istemiyorum hiç bir ayrıntıyı.

Devam edecek...

#hayat #revize

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 14 Jan 2013 18:30:00 +0000

Hayatta geldiğiniz noktada, eğer basamakları bir şekilde atlıyorsanız, atladığınız basamaklar ayağınıza takılıyor daha sonra. İş yaşamı, aşk meşk mevzuları, sosyal ilişkiler fark etmiyor.

Eğer iş hayatına şanslı başlamış ve ortalardan dalmışsan bilgi eksikliğini giderebiliyorsun ama deneyim eksikliği sırıtıyor. Eskilerin dediği gibi “taşıma suyla değirmen dönmüyor” yani.

Ya da küçük flörtler, kısa ilişkiler, gönül kırgınlıkları yaşamadan boyunu ve duygularını aşan bir ilişkiyi yürütmeye çalışırken, acıların hepsini bir anda yaşamak zorunda kalıyorsun. O kadar yüklenmemek gerek tüm vücuda kan pompalayan bir organa.

Arkadaşlık ilişkileri daha da karmaşık. Eğer insanlarla iletişimin gelişmemişse çok fazla. Konuşmamışsan, arkadaş olmamışsan, evcilik oynamamış, sonra kavga etmemişsen. Korumuşsan kendini. Kavga ettikten sonra barışmamışsan bir iki saat içinde, özür dilememişsen, ağlamamışsan. Bir anda kalabalık bir iş ortamına veya sosyal ortama girdiğinde afallıyorsun ve sadece dinleyici oluyorsun. Dinlemek iyidir elbette ama sadece dinleyen birini bir süre sonra kimse görmez. Görünmez olursun farkında bile olmadan.

Artık herkes merdivenleri çifter çifter çıkıyor, çok acelesi var herkesin. Kıpır kıpır, çok enerji dolu herkes nedense.

Ama o hızda bile başını çevirip bakmalı insan, “kaçırdığım bir şey var mı acaba” diye bence. Çünkü çok uzaklaşmadığında telafi etmesi de çok kolay olur.

buraya başlık gelecek..

noreply@blogger.com (Yesari) — Tue, 10 Jul 2012 18:35:00 +0000

Bir şey yapamamak değil de çok şey yapabilecekken hiç bir şey yapmamak rahatsız ediyor beni.

Dünyaya kurtarabilecekken kurtarmamak.

Dünya barışını sağlayabilecekken sağlamamak.

Birini gülümsetebilecekken kendi yüzeysel depresyonuna takılıp kalmak. Bırak gülümsetmeyi, biraz neşe kırıntısını da anlattığın eften püften şeylerle, üstelik anlatarak hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini bildiğin cümlelerle birinin elinden almak.

Madem olduğun yeri daha güzel hale getiremiyorsun, bozma en azından. Olana dokunma be “insan.”

Birazcık çabayla yapabilecekken, kendin için bir şeyleri değiştirmemek. O gücü kendinde bulamamak. Hep birine, birilerine ihtiyaç duymak. Korkmak, cesaret edememek, kendine güvenememek.

Bir yerlerde okumuştum. “Cesaret korkunun olmaması değildir. Korka korka yapmaktır.” diyordu. Korkmadığın bir şey karşında cesaret göstermiş olmazmışsın yani.

Konu dağıldı değil mi? Söylemiyorsunuz. Siz -de ve -da’ları yanlış ayırsam onu da söylemezsiniz. Nayse, bunlar ısınma turu yazıları. Buralardayım yine.

Üşüdük..

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 02 Jul 2012 19:15:00 +0000

Önce bedenlerimizi giydirmeye başladık.

Zamanla ortaya çıkan mecburi ihtiyaçlardı sebepler. Hayır, incir yaprağına kadar gitmeyeceğim. Kışın boğazlı kazaklar geçirip üzerimize, güneş yüzünü gösterdiğinde tiril tiril dolaşmamız bahsettiğim. Dünya üzerinde kaç iklim varsa, insanlar da o kadar iklime uyum sağladı.

Sonra ruhlarımızı giydirmeye geldi sıra..giydirdik de sıkı sıkı. Zaman aldı öğrenmesi mevsimleri ve elbette onların getirdiği iklim değişikliklerini..

“Ben kendim için giyiniyorum” diyemedik, çünkü bize kalsa çırılçıplak olsun isterdik , aynen yeryüzüne indiğimiz gibi. Evden çıkarken “ne giysem acaba” diye sorduk kendimize çoğu zaman, süsledik püsledik bedenlerimizi. Kapıdan çıkmadan son anda ruhumuzun da üzerine bir şeyler geçirdik her seferinde farkında olmadan. Zor yoldan öğrendik. Direkt vuran güneş ışığı nasıl yakıyorsa, yaktı insanların darbedeleri de ruhumuzun tenini.

Bazı insanlar o kadar soğuk, o kadar acımasızdı ki; buz tuttu dokundukları yerler. E bizde giyindik kat kat mecburen.

Üşüdük..

Ruhumuzun kreasyonunu hazırlamak ayrı bi zahmetti. Renkliler, siyahlar, griler, ipekler, yünlüler. Offf herkese farklı görünüyorduk, kişiye özel giyinmek gerekiyordu üstelik. Nihayet onları giyinmeden çıkamazan olduk mabedimizden. Döndüğümüzde kendimize, ilk işimiz üzerimizdekilerden kurtulmak oluyordu her seferinde.

Sonra bir gün aniden, o kıyafetlerden kurtulmak istedik, çırılçıplak kalmak istedik birinin yanında..hiç olmayan birinin...

Sonra o “Biri” geldi. Giydiğimiz her bir kıyafetten kurtardık kendimizi onun yanında. Bi arkadaşın, bi dostun, bi çift gözün, bir sevgilinin yanında. Her bir parçayı kendi isteğimizle çıkartmak veya onun çıkartmasına izin vermek istedik. Utandık, sıkıldık başlarda ama öyle daha çok sevdi bizi. Ya da sevdiğini söyledi. İnandık, inanmak istedik. Dolaştık salına salına. Örtüsüz ruhumuzun her ayrıntısını gösterdik gururla. “Bak aslında öyle görünmüyorum ama böyleyim, böyle görünmek isterdim ama korkuyorum”

Sonra onlardan biri /bazen birden fazlası/ “hataydı” dedirtti. Savunmasız hissettirdi, acı, dehşet, hayal kırıklığı, yalnızlık hissettirdi.

İki seçeneğimiz vardı artık. Ya bununla baş etmesini öğrenip yaralarımızı iyileştirmeyi öğrenecektik. Ya da bir süre sonra korkuyla ruhumuza yapışmasına izin verecektik kıyafetlerin. Üstelik artık kendi seçtiğimiz renkler bile olmayacaktı hiçbiri.

Ve biz bir seçim yaptık...

Ruhunuzun rengine sıkı tutunmanız dileğimle..

...

Dön dön nereye kadar..

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 28 Mar 2011 23:08:00 +0000

“Çocukluğuna dönme” fikrini kim bulduysa Allah ondan bin kere razı olsun. Elektrik gibi, su gibi, atom enerjisi gibi bir şey bu. Bi sorunun mu oldu, hooop dönüyorsun çocukluğuna, bir aydınlanma, bir kendini bulma, bir çözümün aslında gözünün önünde olması durumu. “Şimdi ben böyle çok aşırı tepki verdim ama küçükken Ahmet benim saçımı çekmişti, ben öğretmen var diye ona bi tekme atamamıştım, sonra da ona aşık olmuşum demek ki, şimdi böyle kaçanları kovaladığıma göre!!” Bir üst tekamül seviyesine ulaştık bile, misss.

Amaaa..

Ben çocukluğumuza dönmemiz gerekmediğine karar verdim. Gidecek bir yer yok diyebiliriz buna. Aslında aynı yerde olduğumuzu fark edemiyor olmamızın nedenleri; uzamış boyumuz, bilumum yerlerimizde çıkan kıllarımız, iç organlar dışında da var olduğunu öğrendiğimiz organlarımız ve yuvarlak hatlarımız olabilir. Ama bunlar sizi yanıltmasın. Mühim olan içimiz içimiz. Ommmmm

Gelişen teknolojiyle birlikte değişen oyun ve oyuncaklarımıza göz atalım birlikte.

Kızlar için değişen pek bir şey yok, sadece bebeklerin, barbie’lerin yerlerini kendileri aldılar. Onları giydirdikleri, süsledikleri gibi kendilerini sürekli kendileriyle ilgilenmeye başladılar. Alış verişe, kahve içmeye, evcilik oynamaya götürüyorlar tabi sosyalleştikçe kendilerini. Barbie’i Ken ile evlendirmeye çalışıyorlar her zamanki gibi. Yine Ken’e fikrini sormuyorlar, o sadece “evet” diyor. İstedikleri Ken hep çok yakışıklı, çok kültürlü, dünyanın en mükemmel erkeği, beyaz atı eksik bir tek! Bir çoğu evcilik, doktorculuk, hemşirecilik, bakkalcılık! çamurdan olmasa da yemekler yapıp birilerine yedirmecilik oynuyor. Dur yaa, “ben büyüyünce anne olucaam” diye kelimeyi uzatan kızlara n’oldu cidden?

Erkeklerinde en sevip okşadıkları ve en fazla değer verdikleri oyuncakları silah ve arabaları hala. (Silah dediğimizin yerini başka bir şey aldı ama konumuz o değil!!). Az da olsa kendilerini geliştirdiklerini düşünüyorum gerçi. Gelişen teknoloji en çok onların işine yaradı. Gelsin cep telefonları gitsin PS1’ler 2ler 3ler, pasaklı 4ler. Aman şey, bilgisayarlar, ipad’ler. Gerçi tembelleştiler biraz, kir pasak içinde futbol oynamıyor çoğu zaman. Ama futbol hakkında konuşuyorlar, konuşuyorlar, konuşuyorlar… Hala kızlara acı vermek onlar için en eğlenceli şey. Saçını çekip kaçmıyorlar ama daha etkili yöntemler geliştirdiler, maşallah.

Sonra alışkanlıklar da değişmedi. Hala iki taraf da kırdıkları oyuncaklarını bir kenara atıp yenileri için ağlıyorlar. Var olanı onarmak, kırılmışı düzeltmek işerine gelmiyor, o halde olandan çabucak sıkılıyorlar. Yenisi her zaman daha cazip, daha şaşalı, daha gösterişli. Hevesini alan, kıran döken yenisi için yalvarıyor “yaa valla bu kez kırmıcaaam, bu kes çok güzel kullanıcaam, hep onla oynıcaam” . İstedikerini elde edene kadar da dırdırları bitmiyor. Bir de hala erkek çocukları eve geldiklerinde ilk iş olarak “acıktııımmm” diyor. İlk önce karnını doyurmak gerekiyor. Kızlar hep bir şeyler öğrenmek zorunda, kendini geliştirmek, yemek yapmayı öğrenmek, anneye sofrayı kurarken yardım etmek, bu listeyi uzatabildiği kadar uzatabilmek…

Oyuncaklarla oynamayan, kendi eğlencesini kendi yaratan, ağaçlara tırmanan, hoplayan zıplayan, kimseyi takmayan çocuklara ne oldu derseniz; Onlar da böyle tespit manyağı oldular işte. Nasıl ağaç tepesinden aşağıdaki çocuklara bakıyorlarsa öyle bakıyorlar. Bi yaramazlık yapılacaksa da onlar organize ediyor, düşünüyor, tasarlıyor. Hepsi hala ukala, hala bi havalarda, ne oldum delisi..

Sosyal Medya Suskunları

noreply@blogger.com (Yesari) — Fri, 28 Jan 2011 12:39:00 +0000

Artık;

Yaptığımız akşam yemeğini, yanımızda bulunanlara ikram etmek yerine fotoğrafını çekip paylaşıyoruz. “ Başımıza tatsız/acı/üzücü bir şey geldiğinde anlatıp kritiğini yapıyoruz takipçilerimizle. Bir omuz aramıyoruz yaslayacak başımızı. Nerede olduğumuzu annemize babamıza haber vermiyoruz ama foursquare’e yazıyoruz, ki; bilsinler o anki konumumuzu. Gözümüzün içine baka baka sorulan “günün nasıl geçti?" sorusuna cevap vermekten imtina ediyoruz, fakat günün her saati, başımıza gelenleri raporluyoruz üyesi olduğumuz sosyal paylaşım sitesine. Bu renk nasıl olmuş” diye sormak için yeni boyattığımız saçlarımızın fotoğrafını koyup fikir danışıyoruz ama en yakın arkadaşımıza değil. Yanlarında olduğumuz insanları “Nasıl olsun, öle işte, bilmem, iyidir, bilmem ki, ehh işte, hı hı, tamam, tamam görüşürüz, konuşuruz, buluşuruz” gibi cümle bozuntularıyla geçiştirmenin ardından, 140 karakterde dünyayı kurtarıyoruz twitter'da. Yanı başımızda olana dertlerini sormaya üşeniyoruz ama tanımadığımız, yüzünü bile görmediğimiz insanların yarasına merhem oluyoruz. Normalde tartışmadan uzak, sessiz sakin profil çizip sosyal medya er meydanında celalleniyoruz, apolitik duruşumuz gidiyor, yerine cevval politikacılar geliyor. “Bak sana birkaç cümle okuyacağım, bu kitap çok güzel” diyemiyoruz küçük kardeşimize, ama tanımadığımız onlarca yabancıya “bu blogu/kitabı/siteyi oku”, “bu şarkıları dinle” diyoruz bookmarklet yardımıyla. Sırlarımızı paylaşıyor, yüzünü görmediğimiz insanlarla geçiriyoruz saatlerimizi. Yanımızdaki insan ilgimizi çekemiyor, başka biri/birileri küçük bir penceredeki cümleleriyle kalbimizi hapsediyor kendine. Karşımızdakine gülümsemeyi önemsemiyoruz veya unutuyoruz ama bilgisayar ekranına bakıp kahkahalar atıyoruz. İyi geceler dilemeyi de unutuyoruz annemize, babamıza, sevdiğimize. Buna rağmen “günaydın” ve “iyi geceler” feed’lerini ihmal etmiyoruz.

Bir genelleme veya eleştiri yapmıyorum /her ne kadar birinci çoğul ekleri kullansam da/. Hatta mümkünse yapamıyor olmayı diliyorum o genellemeyi. İlk defa bir yazımın tamamen kişisel, sadece bana özel olmasını diliyorum. Bunların benim eksiklerim veya fazlalıklarım olmasını umuyorum.

Sanal ve gerçek ayrımı yapmam ama benim yapmamam bunlardan yalnızca birinin 5 duyu ile hissedilebilir olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Hangisinin iyi ve kötü olduğunu bile ayırt edemeyecek kadar karıştım. “iyi-kötü” ayrımı olması gerektiğini de düşünmüyorum gerçi. Bize neler kattığını, eksilttiğini görebilmeyi diliyorum. Şu sıralar bakıyorum yalnızca çünkü.

Ara ara da kendimi kalabalığın içinde yalnızlığa mahkum ettiğimi hatırlamamak için olanca gücümle kapıyorum gözlerimi.

Belki;

Biraz da fazla insanların gözüne bakmayı başarabilirsem, sadece iş için değil özel hayatta da yüz yüze uzun uzun iletişimi hatırlayabilirsem. Biriyle karşılaşıp bir yerlerde, onun ilgisini sadece kaçak bakışlarla çekmeye çalışırsam. Belki annem babam için yemek yapıp, “nasıl olmuş bi’ bakar mısınız?” diyerek, fotoğrafını çekmeden dayanabilirsem. Aklıma "internet, bilgisayar , e-maillerim, followerlarım" gelmeden, facebook’da beni kim dürtmüş merak etmeden 24 saat geçirebilirsem. Biriyle patlattığımız espri için “bundan güzel tweet olur” demezsem karşımdakine. "kimler burda?" yazmadan ana sayfa'ya, “aaa uyumadın mı? biraz sohbet edelim mi?” diyerek usul usul yaklaşırsam sevdiğim birinin yamacına. Yazmak dışında eskiden konuşmayı da sevdiğimi hatırlarsam ve tekrar birileri “ayy ne çok konuştun ne çook” derse ve ben de asarsam suratımı. İki dünyanın farkını anlayabilirim. Veya dengeyi sağlarım, belli mi olur..

...

Yalnızca “uçlarından” kesilmiş saç göreniniz var mı?

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 17 Jan 2011 10:29:00 +0000

Kuaför hastalığı; müşterinin "tam olarak" ne istediğini öğrenip, “tam olarak” tersini yapmak..!!

Sorun bende değil sizde, kendini dünyanın en iyi sanatçısı zanneden kuaför bozuntuları..! Bunca yıllık hayatımda ilk defa geçenlerle bir kuaförden huzurlu,mutlu ve umut dolu çıktım. Üstelik ödemeyi yaptığım an da dâhil. Ama bunu yazının sonuna saklıyorum. Bardağın dolu tarafı dipte olur her zaman..

Peki nedir bu ” kadınların Türk kuaförleri ile imtihanı” durumu. Kapıdan gayet sıradan bir Türk kadını olarak girip, köprü altı bacılarına dönen ablaların suçu ne? “Yalnızca uçlarından alalım” denilerek kuşa döndürülen gencecik kızlarımız ne yapsın? Aslında Hande Yener’e özenmemelerine rağmen berbat turuncu saçlarla ortalıkta salınmak zorunda kalan kadınlara ne demeli? Ya da saçları yanık, “ben senin için saçlarımı süpürge ettim” lafının canlı örnekleri? Hepimiz kurbanız sadece. Kardelenler solmasın..:((

Düğünlerden, nişanlardan resmen başımı kaldıramadığım bu yaz ben bu sınavı verdim sanıyorum. Resmen tekamülümde birkaç level birden atlattım o kuaför salonlarında. En son bir “sarışın olamama” travması atlattığımdan beri saçlarımın rengiyle oynamıyorum zaten. Aynaya bile bakmadan geçirdiğim 1 haftanın sonunda marketten aldığım kahverengi saç boyası hayata döndürmüştü beni. Kendini o marketteki saç boyası reyonlarının önünde, elinde o kahverenli boya ile bulmayanınız yoktur. Varsa kendisine hürmetler.

Kah kısa, kah orta saç dolanıyorum ortalıkta uzun zamandır. İlk defa bu yaz düğünden geçilmiyor diyerek uzatmaya karar verdim saçlarımı. Hani topuz mopuz yaptırırız “gelinin/damadın kuzeni” sıfatına uyabilmek adına diyerek. İlk bir kaç düğünü atlattık derken son iki kuzenimin düğününde patladı tabi şansımın yaverliği. Böyle zamanlarda geniş zamanları kullanabilen ve düğünden saatler öncesinde hazırlanabilen bi yapım yok şükürler olsun. Her şey son dakika. “Ay dur rimelimi sürmeyi unutmuşum, rimelin var mığğğ?” dediğimi hatırlıyorum salona giderken yanımdakine , siz oradan hesap edin.
Ama gelin görün ki; özene bözene aldığım upuzun postişlerle toplattığım saçlarımın,henüz düğüne gitmeden saçımdan düşmesine ve rezil olmama mı yanayım, yoksa en son düğünde “böyleee çook basit bi topuz istiyorum, çok doğal olsun, kendim toplamış gibi” dediğim adamın beni Bülent Ersoy'a döndürmesine mi? Soğuk kanlılığımı korumuş olmamda telefonda “nerdesinizzz beni aldılar, yola çıktık ve siz yoksunuz!!” diye çemkiren kuzenimin etkisi büyüktür.

Tüm bu travmalardan sonra, geçenlerde sadece kuzenime eşlik etmek için gittiğim kuaför salonunda kısık bir sesle “ Aslında ben de saçlarıma şölee hafif bir ışıltı vermek istiyorum” dedim. Bana yardımcı olmak isteyenlerden biri “aaa şöle yapalım, böyle yapalım, şunlara bakın bunlardan birine boyayalım, sonra açarız bir bölümünü, bakın şu renkler güzel” derken benim de yüzüm renkten renge girmeye başlamıştı çoktan. “Şey aslında benim saçım orijinal, ben boya istemiyorum bik bik bik” diye çırpınırken oradan bir kahramaaaan çıkageldi ve “Ne gerek var boyaya, kendi saçıymış, bir iki ton açarız aralardan hareket verir” dedi. O saniyeden sonrasını hatırlamıyorum. Kafamda alüminyum folyolarla fırına girecek gibi beklerken bile pek bir mesuttum. Boyama,yıkama kesme işlemleri sırasında bana neden diğer kuaförlerin “sadece” uçlarından alamadıklarını teknik bir şekilde anlattı. Varmış yani öyle bir şey. Gördüm..

Not:Bu kuaför arkadaşa olan hayranlığımın, ilk tanışmamızda beni Carrie-Anne Moss’ benzetmesi ile ilgisi kesinlikle yoktur..!

...

Olanaksız..

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 17 Jan 2011 10:25:00 +0000

Yalnızca bazı durumlarda.. bazı kadınlar için.. bazı.. serseri, tehlikeli, “zor” ve “yanlış” erkeklerden hoşlanmak, “kadınlar hep yanlış erkeklere aşık olur” genellemesinin istisnası olarak çıkar karşımıza.

Tahmin edilenin tam aksine, zor erkeklere aşık olmak değildir tercih edilen. Asıl tercih edilen “vazgeçilmesi kolay” erkektir. Göründüğü kadar basittir yani. Yanlış ve zor olan erkek vazgeçildiğinde unutulması en kolay olacak, onu unutmak için bir çok sebep verecek olandır. Düşündüğünüzde, olanaksız olduğunu bildiği ilişkide, ona ıstırap verecek bu adamın tüm davranışları karşısında üzülüyor, acı çekiyor numarasını usta oyunculara taş çıkartacak şekilde yapacaktır. Neticede ayrılık için elinde birikmişi bol olan o “bazı”kadınlar için, geçmişte bırakması en kolay olandır karşısındaki adam.Ve evet, kadın aslında zor olanı değil, vazgeçmesi kolay olanı seçmiştir. Hem akıllı hem korkak kadınların işi işte. Üstelik tüm bunları bilinçsiz bir şekilde yapması içler acısı.

Kolay olanın karşısında ise zor olan yer alır her zaman. Görünürde aşık olunması kolay ama bahsi geçen “bazı kadınlar” için zor olan. Kendini açabileceği, gerçekten arzu ettiği, ihtiyacı olduğu, kartların açık olduğu,hatta kartlara bile gerek olunmadığı, kusursuzluk beklentisinin olmadığı, farklılıkların önemli olmadığı, gerçek iletişimini dibine vurulduğu, olanaklı, mümkün, rahat, huzurlu, bütün o “ruh ikizim, ruh eşim” safsatalarının dışında, gerçekten ruhunuza değen. İşte bu korkulacak bir şeydir gerçekten. Henüz sahip bile olmadan, kaybetme fikrinden deli gibi kaçmanıza sebep olacak ve sizi kolay olana yönlendirecek. Suç ortağı bilinçaltınızın, hiç bir iz ve ipucu bırakmadan gerçekleştirmenize yardımcı olacağı bir cinayet gibi adeta. Her şeye özgür iradeniz ve korkularınızla karar verdiğiniz, dışardan bakıldığında hem katilin hem maktülün siz olduğu. Ama bazen bağlanma ve sonrasında olası kaybetme korkusu inanılmaz bir motive aracı olabilir. Belki de aptal kadınlara aşık olmayı tercih eden erkeklerin karşılığıdır, anlaşılması zor, yanlış olduğu aleni olan, bağlanmayacağını bildiğin, yanlışlarının götüreceği doğruların bile olmadığı erkekleri tercih etmek. Ahh, ne delilik değil mi? Ama zaten aşk akıllı işi sayılmaz pek. Hiç öyle olmadı, bundan sonra da olmayacak gibi görünüyor.

Evet, bir gözüne ışık tutulmuş tavşan hikayesinin hüzünlü sonuna geldik... “Bazı kadınlar” olarak daralttığımız bu bakış açısını kendi iyiliğiniz için genellememenizi ve çoğaltmamanızı öneririm. Bu kadarı bile yeterince karışık ve kafaları karıştırıcı gibi görünüyor..

...

Korkunun 3,5 hali..

noreply@blogger.com (Yesari) — Tue, 28 Dec 2010 15:17:00 +0000

Bir video izliyoruz benden bi çığlık "ne yapıyoor bunlar neeeee, ne bu yaaaa" Kuzenim diyor ki "adrenalin" "Başlarım lann ben böyle adrenaline , benim için adrenalin nedir biliyor musun sen? Benim için adrenalin, okuldan eve edilen telefondur" diyoruuum ve başlıyorum anlatmaya.

Üniversite 3.sınıftayım ve bir türlü geçemediğim bir ders var. Ders zor , hoca bir o kadar daha zor. Fakültenin en büyük amfileri sırf bu sınav için ayrılmış, ortalık mahşer yeri gibi. En yakın arkadaşlarımdan biri benim yerime sınava girecek çünkü o daha önce geçmiş o sınavdan. Düşündüm de, insana babasının oğlu yapmaz ve ben bu kız şimdi ne yapıyor bilmiyorum, resmen yatacak yerim yok. Neyse, sınav kağıdına önce kendi ismini, çıkarken de benim ismimi yazıyor arkadaşım ben kapıda ömrümün en uzun, ömrümün en stresli, ömrümün en "lan ne yapıyorum ben" saatini geçiriyorum. Arkadaşımı gülümseyerek amfinin kapısından çıkarken gördüğümde dünyalar benim oluyor ve evlerimize dağılıyoruz.

Buraya kadar olaylar romantik komedi tarzında devam ederken evin kapısından girer girmez teyzemin oturduğu koltuktan "hoş geldin, günün nasıl geçti?" dermiş gibi rahat bir tavırla "seni okuldan aradılar, yarın gitmen gerekiyormuş, kimin aradığını unuttum" demesi ile birlikte benim için başka bir boyutun kapısı açılıyor. Her şey bir anda netleşiyor sanki, zihnim açılıyor ve dünyayı bambaşka görüyorum." Ki, kii, kimm, nereden aradılar dedin, ne dediler?" diyorum ama sesin nereden çıktığını bir ben biliyorum. Tüm iç organlarım aynı anda apaçi dansı yapıyor sanki. Tabii o zamanlar apaçi dansı yok, şimdi adını koyabiliyorum. Kalbim atmayı bırakmış yarış atı gibi koşuyor. Kan dediğin şey cidden insanın vücudunda dolaşıyormuş laaan!! Hem de ne dolaşmak. Acı, mutluluk, üzüntü, korku hiçbir şey ama hiçbir şey hissedemiyorum. Donup kalıyorum resmen.

O gece okula gidiyorum, önce bir grup okul görevlisiyle görüşüyorum. Bana ve arkadaşıma savunmamızı hazırlamamızı söylüyorlar, biz kendimizi savunuyoruz. Hocalar, olmadı ya da bir kurul toplanıyor. Ne biliim işte. Karar verme sürecimiz başlıyor, kendimi yaktığım yetmiyor, o zar zor okuyan arkadaşıma da sebep oluyorum. İkimiz de okuldan atılıyoruz nihayetinde. Ben bunu aileme nasıl söyleyeceğimi planlıyorum, kelimeleri itinayla seçiyorum. Nasıl bakarım yüzlerine, ulaan nasıl yaparım ben böyle bir hatayı, benim gibi evladı haketmiyorlar. Sadece bi ders, kalsan ne olur sanki. Kabirde o kadar hesaba çekilmeceğim eminim, o gece kendi kendimi çektiğim kadar. Hayatımda ilk defa bir saniye bile uyumadan yatağımda yatıyorum tüm gece. Ağlıyor muyum emin değilim, kesin ağlamışımdır, kesinnn..!

Ertesi gün tüm arkadaşlarımı ayağa kaldırıyorum, "bittim been mahfolduum öldüüm""N'apıcaam been?” diyorum, “Seni de yaktım”” Bittim been. Seni aramışlar mı ?” diye soruyorum. "Yoo kimse aramamış beni." "Alla alaa belki sadece beni atarlar okuldan" diyerek tutuyorum sekreterliğin yolunu. Sekreter diyor ki "siz bi öğrenci işlerine gidin, buradan öğrenciler aranmaz". Yavaş yavaş bir sis bulutu aralanıyor önümde. Öğrenci işlerine gittiğimde o ona, bu buna, şu şuna yönlendiriyor ve saçma sapan bir harç konusu yüzünden arandığım ortaya çıkıyor. Dün gece gözlerimin önünden geçen film şeridi pembeleşiyor, bulutlar, çiçekler, böcekler , ağaçlar. Derin bir "ohhhh bee" sesi. Tekrar üniversiteyi kazanmış gibi hissediyorum. Ve hayatımda bir daha hiç bir konuda hileye başvurmayacağıma yemin ediyorum öğrenci işlerinin önünde.

Bugünkü bu dürüstlük abidesi tavrımın nedeni bir babama dayanır bir de bu olaya. 25 kuruş isteyen büfeden "Üstü kalsın" yanıtını almak rahatlatmıyor artık beni, cebelleşiyorum çantamın dibiyle. Ya da kolayına kaçamıyorum hiç bir işin, didinip duruyorum baştan, en iyi şekilde yapabilmek için. Bu kadar dan dan bir ders verilmez ki bi insana ama yaa, bana da yazık.. :(

.

Ben bir “Aslında çok yalnızım ben yeaa” paratoneriyim..

noreply@blogger.com (Yesari) — Thu, 23 Dec 2010 01:12:00 +0000

Ben de bu “çok yalnızım biliyor musun” cümlesinin klişe olduğuna, hurafe olduğuna, kimsenin kimseye bu tarz cümleler kurmadığına inanmak isterdim. Bir tür şehir efsanesi olmalıydı ve sadece birbirimizle dalga geçmek için kurmalıydık bu tarz cümleleri. Ama birilerinin eğlence konusu diğerlerinin kâbusu olabiliyormuş.

Çeşit çeşit insanlar olur etrafınızda, görürüz. Cem Yılmaz’dan hallice, etrafına neşe saçan, güneş misali, ibreti âleme mutluluk abidesi olarak gönderilmiş. İşte onlar benimle sohbet etmeye başladığında , birden bire etrafı kara bulutlar sarar, gök gürlemeye başlar, tuhaf bir sessizlik olur, neredeyse uzaktan bir bağlama sesi duyulur, o kadar yani. Ne olduğunu anlamadan ortam bi gerilir ve başlar aramızda ilginç dialoglar “ Yaa biliyor musun benim hiç arkadaşım yok aslında, aslında çok yalnızım, bu seninle konuştuklarımı hiç kimseyle konuşamıyorum, konuşmam da biliyor musun, yaa sırf sensin diye anlatıyorum.. sana güveniyorum sen de kalacağını biliyorum, neden etrafımda seninle konuştuğum gibi konuşabileceğim hiç kimse yok.” Bu konuşmalar bende bir tür algı zaman boyut karmaşasına neden oluyor elbette. “ Eae ama hani şey, şey hani noldu o şakalar komiklikler.. E hani gülecektik biz.. Bak şimdi adamın birinin gözleri dolmuş karısı..%&/( Ama yaa tam şeyden bahsediyorduk bizz şeyden, sen yine komik bir cümle kuracaktın hani”

Hayır, bu bir kendini övme yazısı değil. Bir “herkes bana güvenir, herkes en derin sırlarını bana anlatır, insanlarda bi içini dökme duygusu yaratırım, heytt ben öyle bir şeyim kiiii been, şöyle mükemmel arkadaşım, sen var ya seen, benim kim olduğumu biliyor musun” yazısı, hiç değil. Bu bir “Allahııım ben ne günah işledim ki, tüm hayatım boyunca dert dinlemekten , sorun dinlemekten nefret ettiğimi söylememe rağmen, beni böyle sınıyorsun, söylemese miydim? Hani istemediğimiz şey başımıza gelemezdi. Hani secret vardı hani düşünce gücüyle her istediğimi elde edecektim, bir şeyi çok istersem olurdu demiştin. E bu durumda tersi de doğru olmaz mı bu önermenin. İstemediğimin de başıma gelmemesi gerekmiyor mu? Bak ne kadar akıllıyım hem bak bak düşünebiliyorum, tüme vardım gördün mü? Ama neden beeeennn nedeeen??

Sonuç; öyle çok neşeli insanların maskelerine aldırmayın, joker gibiler valla. Dışı sizi içi beni yakar. Biri çok fazla kahkaha atıyor ve attırıyorsa daha farklı bakıyorum artık. “Kim bilir ne hikâyesi var bu kahkahaların, bu gülen yüzün ardında?” diye düşünüyorum. Sürekli melankolik ve “ben ne acılar çektim sen biliyor musun” hallerinde gezenlerin dertlerinden çok daha vurucudur onlarınki genellikle. Bu yüzden de dinlemek istersiniz zaten her anlatacaklarını. Siz çekip alırsınız o cümleleri oradan. Doğru bakmışsınızdır karşınızdaki insana veya görmek istemişsinizdir. Artık kimse kendi sorunlarından fazlasını görmek istemiyor olsa bile, arada sırada başımızı kendimizden başka birine doğru çevirirsek, bu bize de iyi gelebilir belki, neden olmasın?

Hiç unutmam bir keresinde kuzenim cam açmış bana “bi bakim nasıl görünüyorum” diye. Bi yandan da yazışıyoruz ve ben bi cümlemi “ ahahahahhahahah” diye bitirmişim. Gelen cevap; Geri zekâlıııı, görüyoruuum seni, gülmediğini de. Ne diye “hahahaha” yazıyorsun!!!

Böyle işte.. Ahahhahahaha ;)

.

gel evladım, bi çocukluğuna dönelim..

noreply@blogger.com (Yesari) — Mon, 20 Dec 2010 14:05:00 +0000

Zannediyorsun ki "yaşlanmak" demek kırışmak, buruşmak, “hazır seni bulmuşken anlatiim bi, bak şuram nasıl ağırıyor bi bilsen, nasıl ama nasıl", "romatizmalarıma iyi geliyor diye bizim bey beni Antalya ya götürecek" gibi cümleler kurmak, günde 345 kez tansiyon ölçmek... Yok canım, hiç öyle değil işte... Yaşlandığını, bir mekanda,evde , orada burdaa toplandığında konuştuğun konulardan, seninle ilgili anlatılan anılardan anlarsın... Eğer oturup birileri çocukluk anılarından bahsetmeye başlamışsa özellikle /kuzenin, abin, ablan, anan baban/ geçmiş olsun... Git bastonunu al daha iyi.. Eğer en eğlenceli anıların çocukluğunda kalmışsa , yenilerini katamamışsan, özellikle arkadaşların seninle ilgili eğlenceli bir şeyler anlatmıyorsa artık, ya da anlattıkları şeyler sana "bu ne şimdi , komik mi bu, bi git yaa" dedirtiyorsa...En yakın eczaneden yüksek tansiyon hapını almaya gitsen iyi olur bence..

"Ay sen ne kadar yaramazdın, hatırlasana kızım benim başıma bi kazma indirmiştin, sonra da gidip böyle boynu boyunca uzatmıştın" "hahaha hatırlıyor musun, hamaktan düşmüştün, biz de gülmekten yere düşmüştük", "sen kaç yaşındaydın 5 mi, gizli gizli sigara içiyorduk, sonra annemlere yakalanmıştık, yüzümüzü de yanık odunlarla boyamışız" "hadi bir seferinde hep beraber sessiz sinema oynuyorduk, hadi şen şey demiştin de , o da şey demişti" "yok şuraya gitmiştin, yok buraya gitmiştik" "sen çocukken şöyleydin, sen lisede böyleydin"... Elinin körü...Bi suuuss yaa bi susss... Yok mu bunun 23 sonrası için anılar serisi... Yookkk, peki neden? Çünkü o yaş sonrası nedense herkesin aynıdır, rutindir, gridir, siyahtır, beyazdır, "hayat budur", geçim derdidir, aşksa aşktır, ayrılıksa ayrılıktır... Anılar bir birinin aynıdır... Biri sana sesli anlatsa bile ses havada asılı kalır, olmadı biraz gülümsenir, bir iki ilgili cümledir duyduğun...Sonrası "n’oluyor bana yaa" düşüncesi... Yaşıyor ve yaşlanıyoruz eyvallah ama...Bunun fiziki bir şey olması gerekiyordu...İnsanın hayatı yaşlanır mı? Dur dur, her şey düzelecek, sorunun sorun olduğunu fark etmek tedavinin yarısıdır... (Yok böyle bir söz, ben uydurdum şimdi ama inanıyorum...)

Anılarının kenarlarına gençleştirici kremler sürmek, hatta avokado maskesi yapmak hayatının kaz ayaklarına ... Olmadı bir yumurtanın akına bir kaç damla limon suyu ekleyip karıştırmak sonra günün içine yaymak gibi... Vardır ölmüş anıların yerine yenilerini koyabilmenin çeşitli yöntemleri muhakkak...