Tutubi

Love in the time of a devastation

2009-09-29T03:36:00.000-07:00

John 15:13: There is no greater love than to lay down one’s life for one’s friends.

Most blogs that I visited today featured the indiscrimate ravages of Typhoon Ondoy. Of all the many reports and stories that were written, one that struck me the most is the story of a teenager who tried to save people and ended up losing his own life.

His name is Muelmar Magallanes, an 18-year old construction worker from Manila. (Story sources: Flippin' in Singapore and UK's Daily Mail).

Muelmar is, for me, a fitting example of Pinoy's inner heroism especially during calamities like this.

To bayaning Muelmar and his family, my prayers.

Call for help:

OFWs in Alkhobar can extend their donations (in kind and in cash) by contacting any of the following Migrante members (Choie De Leon 0569117563, or Gerry de Guzman 0507373906). They've identified WRJ Cargo as a drop-off point in Alkhobar for all your donations. WRJ Cargo is located near 2nd corner Prince Majid Streets (at the back of Pasalubong Bakery and Andok's Restaurant).

Liham ni Ninoy kay Noynoy

2009-09-09T05:39:00.000-07:00

Mga piniling talata mula sa sulat ni Ninoy para kay Noynoy, 36 na taon na ang lumipas.

Nabasa ko ito galing sa Lesson Plan ni Martin Perez, na nabasa naman niya mula sa Juan Country ni Carlos Ople, na nasumpungan naman ni Ople mula sa blog ni Judge Jose T Apolo na Solutions Not Lampoon.

"The only valuable asset I can bequeath to you now is the name you carry. I have tried my best during my years of public service to keep that name untarnished and respected, unmarked by sorry compromises for expediency. I now pass it on to you, as good, I pray, as when my father, your grandfather passed it on to me."

....

"The only advice I can give you: Live with honor and follow your conscience.

There is no greater nation on earth than our Motherland. No greater people than our own. Serve them with all your heart, with all your might and with all your strength.

Son, the ball is now in your hands."

Para sa kabuuan ng liham, pakidalaw na lamang po ang mga nabanggit kong sources.

Higit sa liham na ito, kakailanganin din ni Noynoy ang suporta ng buong Pilipinas. Maaasahan nya ang pagtangkilik ni Tutubi.

Sana lang...

1. Magkaisa ang mga tao sa pagpili ng Presidente;
2. Huwag na pong tumakbo si Erap;
3. Huwag na pong tumakbo si Escudero at Legarda;
4. Huwag po sana si Binay ang maging running mate ni Noynoy;
5. Huwag namang maging mapagbatikos ang media kay Noynoy dahil hindi pa naman siya presidente...lalaban pa lamang sya sa pagka-Presidente;

At kung mananalo si Noynoy...

1. Huwag naman po sanang magkaroon ng coup. (Nasaan na ba sila Trillanes at Honasan? Hindi ba pwedeng i-asylum sila sa Afghanistan?)
2. Huwag namang maging mapagbatikos ang maka-kaliwa kay Noynoy dahil wala naman sa kamay ni Noynoy ang tunay na kaunlaran, nasa atin...sa ating pagkakaisa at pagsisikap;
3. Sana isipin ng marami na hindi nama-magic ang pag-asenso ng bansa. Nakukuha ito sa pagtutulungan ng maraming tao -- mula sa pinakamababa hanggang sa pinakamataas;
4. Sana'y huwag niyang sapitin ang kakitiran ng isip ng maraming tao lalo na yong mga nagpapanggap na makabayan pero sa totoong buhay nama'y pawang mga power-grabbers.

Siguro, mas makabubuti kung tatanungin natin ang ating sarili: Ikaw, bakit gusto mong maging pangulo si Noynoy?

Unang pelikula ko

2009-09-08T10:33:00.000-07:00

O baka naman akala mo full length movie to. Hindi a. Experimental movie ko to sa Flash. Pinaglaruan ko kagabi.

Wala lang.

Walang nakapansing mali

2009-08-31T03:55:00.000-07:00

Setyembre na! Pasko na! Papasok na ang buwan ng nagtatapos sa 'er'. Sa Pilipinas, sigurado akong mamayang madaling araw, may magpapatugtog na ng awit Pamasko. At sigurado rin ako na 'Pasko Na Sinta Ko' ni Gary V ang patutugtugin nila. Ito na nga marahil ang pambansang pamaskong awit ng Pilipinas, kahilera siempre ng iba pang mga klasikong awitin gaya ng:

1. Ang Pasko ay Sumapit ni Ka Levi Celerio
2. Miss Kita Kung Christmas ni Susan Fuentes
3. Christmas in Our Hearts in Jose Mari Chan

E, hindi naman tungkol dito ang aking post.

Kaninang umaga, habang pinagmamasdan ko ang aking office diary dahil sa papalapit na pagbabagong buwan, napansin ko ang larawang ito sa Setyembre: isang paalala sa tamang pagmamaneho.

Pero pansinin mo, may mali sa advert nila.

Ano iyon? Sige na, kabayan, pag-isipan mo. Pagkatapos ay mag-iwan ka sa akin ng mensahe. Sa ika-5 ng Setyembre, sasabihin ko kung ano iyong maling tinutukoy ko.

Dilaw ang kulay ngayon

2009-08-21T08:24:00.001-07:00

Para sa araw na ito, handog ko sa pag-ala-ala sa kamatayan ni Ninoy ang isang self-portrait ng aking favorite coffee mug.

Kung nasaan ka man Ninoy, toast ng isang maalab na kape! Pang-gising sa natutulog kong isip.

Mula sa website ng I Am Ninoy ang mga sumusunod na talata.

Ako ay Bayani.
Ako'y kumikilos ayon sa pinaniniwalaan kong tama.
Ako'y kumikilos ayon sa pinaniniwalan kong mabuti.
Ako'y nakikibaka para sa katarungan.
Ako'y nakikibaka para sa kalayaan.
Akosininoy.

I am a Hero.
I do what I believe is Right.
I do what I believe is Good.
I fight for Justice.
I fight for Freedom.
iamninoy.

Sining ng wallpapers

2009-08-17T23:43:00.000-07:00

Sa paglalakbay ko sa kung saan-saan, sa tuwing wala akong ginagawa, hindi ko mapigilan ang humanga sa iba't-ibang kulay at disenyo ng mga vector graphics, vector wallpapers at vector arts na nakikita ko.

Napakarami na ngang brushes ang na-i-download ko para sa aking Photoshop. Kulang na nga lamang ay ang kaalaman ko sa pagdidisenyo. Sino'ng makapagsasabi, malay natin, baka isang araw, isang gawang sining na rin ang maialay ko kahilera ng mga artworks na ito.

Iyon nga lamang, sa tingin ko'y matatagalan pa sya ng lubha bago ko matutunan ang lahat.

Heto ang mga nadalaw kong wallpapers mula sa vector wallpaper website na nakapagpamangha sa akin. Maaari mo silang gamitin sa iyong blog ngunit ipinapakiusap kong bigyan ninyo ng sapat na credits ang may-ari.

Libre ito ngunit hindi nangangahulugang maaari natin silang angkinin na gawa natin. Dahil gawa ito ng iba -- pinaghirapan at pinag-ukulan ng panahon, tama lamang na ibalik natin sa kanila ang papuri.

Circle Splat na gawa ni Wooden Spoon

Puppets hanging on a thread na gawa ni Brokenwiing

Magic Hands na gawa ni Rockgelio

Umamin ka: 24/7 Internet Addict ka di ba?

2009-08-14T23:09:00.000-07:00

Gaano nga ba katindi ang internet? Matinding matindi. Ngayong weekend lang, hindi na ako halos umalis ng bahay para lamang makapaglaro ng Luxor, makapag-Skype, mag-update ng Facebook, makapag-YM, makapagblog hop, manood sa YouTube, magdownload ng music gamit ang utorrent, etc.

Medyo nga kapag nawawala ang koneksyon ng DSL namin, nakakaramdam ako ng pagkainis; pagkaunsyami. (Minsan nga'y may mura pang kasama -- Ingles na mura kaya hindi masakit sa tenga -- sh-t, darn, holy cow, for Ch---t's sake, bullocks, etc).

Ngayong umaga nahuli ako sa opisina. E paano kasi'y hatinggabi na'y nakatunganga pa ako sa internet. (Sayang naman ang pinang-taxi ko...sh-t, darn, holy cow, for Ch---t's sake, bullocks, etc).

Ikaw, kailan ka nagbasa muli ng isang nobela, o nakapanood ng isang mainam na pelikula, o nakapamasyal sa tabing dagat kaya?

O heto, magtawa ka at basahin mo ang iyong sarili sa ilan sa mga comic cartoons na ito...

Huwag ka nang magkaila, natawa ka rin gaya ko, dahil alam mong totoo lahat ang dialogue sa komiks na ito, hindi ba?

Ang lahat ng ito'y hango mula sa cartoonbank.com.

Whew! Kaya ba ng lola mo 'to?

2009-08-12T12:21:00.000-07:00

Bukas pa dapat ako maglalaba pero naisip ko mainit nga pala sa toilet kung saan ako naglalaba. Ilang araw na rin kasing mainit sa Saudi. Maalinsangan pa nga kaya't ilang minuto pa lamang sa loob ng toilet ay tagaktak na ako sa pawis. Kaya Miyerkoles pa lang ng gabi ay naglaba na ako. Bukas, tanghali na lamang ako gigising. Dayoff e!

Wala namang kinalaman ang paglalaba ko sa post na ito. Kanina lang kasi, upang maibsan ang pagod ko sa paglalaba ng mga damit ko, pinatugtog ko nang malakas ang aking tv habang nasa RTL siento-dos y cinque (102.5). Istasyon sya sa telebisyon (free to air) kung saan pinapakita ang mga bagong music videos.

Kanina muli kong napanood ang The Hardest Part ng Coldplay. Matagal ko na itong napanood at kahit ilang beses ko syang panoorin, iisa lagi ang reaksyon ko: wow! Lagi akong napapahalakhak at napapamangha ng video nila.

Heto, panoorin mo.

Whew! Kung sakaling buhay pa si Apong, ang tawag ko sa aking lola, hindi nya ito kakayanin. Sigurado ako.

Mabagal na papabilis ang biyahe ng buhay

2009-08-05T10:58:00.000-07:00

Pagod ako ngayong araw na ito. Bumiyahe kasi kami kanina sa Jubail upang samahan ang mga bisita naming mula sa London upang makipagniig sa isa nilang kliyente. Mainit sa biyahe. Kahit pa nga Toyota Tahoe ang dala naming sasakyan, ramdam ko pa rin ang init ng daan.

Ang biyahe patungong Khobar mula sa aming opisina ay mahigit isang oras. Medyo nga nawala pa kami dahil hindi sinunod ng tagamaneho ang aking instruction. Sa huli'y nakita rin namin ang aming pakay na lugar at sa tulong ng Panginoo'y hindi naman kami gaanong nahuli.

Nang papauwi na kami mga bandang alas-dos ng hapon, hitik ang init ng araw sa highway. May mga nakita pa nga akong nagtatrabaho sa kalye, nagpapala ng sa wari ko'y mga buhangin upang malinis ang daan. Naawa ako sa kanila at nanliit ako ng bahagya. Naruon sila sa kainitan ng araw ngunit heto akong nagrereklamo ng discomfort. Nakakatawang nakakahiya sa sarili.

Ngunit ang napansin ko sa biyahe nami'y ito: kung gaano kabagal ang aming patungo sa pakay na lugar, ganuon naman kabilis ang biyahe namin pauwi. Nasabi ko tuloy sa sarili ko: Ang buhay ay paglalakbay sa highway.

Ito kasi siya: Sa kasibulan ng tao, wari'y napakabagal ng takbo ng panahon. May mga teenagers pa nga na nagnanais nang maging dalaga't binata kaagad. May mga dalaga't binata ngang nais na maging magulang kaagad. Labis ang kanilang pagmamadali. Ngunit...

May mga may edad namang wari'y nabibilisan sa biyahe pauwi (sa kung saa'y Diyos lamang ang nakakaalam). Kung kaya nga't karamihan sa mga gamot nila'y pampakinis ng kutis, pampabata, pampatibay ng resistensya, pampatubo ng nalalagas na buhok, pampawala ng wrinkles, at iba pa. Nakakatawa. Nang kabataan nila'y nagmamadali silang tumanda. At nang nagka-edad na'y nagpipilit magmukhang bata.

Yung biyahe namin kanina sa Jubail, ganuon na nga marahil ang magiging buhay. Mabagal ang patungo sa destinasyon; bibilis na sya sa oras ng pag-uwi.

Publish Post

Ang larawan ay sinipi ko mula sa blog ni Donveto nang sya'y magbiyahe mula Kuwait hanggang Bahrain (OMG! siguro'y mga limang oras yun!). Basahin nyo ang paglalakbay ni Donveto dito.

Hindi na nag-iisa si Ninoy

2009-08-01T12:47:00.000-07:00

Iilan lamang silang alam kong sa langit ang tungo ngayon.
Kaya't aking dalangin sa pagpanaw mo,
Kami sana'y idalangin mo rin ng taimtim...

At nang sa wakas ay makamtan na namin ang katahimikan,
pagbubuklod-buklod, kaunlaran at kalayaan laban sa
kahirapan, korupsyon, pagiging makasarili at holy-art-thou.

Kakaibang superest heroes

2009-07-30T07:25:00.000-07:00

Kagagala. Kapapasyal. Kalilibot. Ayan. Marami na naman akong nakitang kaiga-igayang likhang sining. (Patawad po at kung mapapansin ninyo, puro banyaga ang napupuntahang kong lugar. Hayaan ninyo't minsang isang araw, gawang Pinoy naman ang pag-uukulan ko ng atensyon).

Heto sila. Iba't-ibang mga tauhan sa website ni Sutter at Kevin. Mga Superest (o Super Heroes ng makabagong panahon). Puro mga likhang kamay at kahit pa nga napakaiksi ng caption nila ay talaga namang katawa-tawang tingnan.

Iba't ibang superhero sa iba't ibang araw. Ang galing hindi ba?

Sabi ni Plato: Patawad!

2009-07-28T09:14:00.000-07:00

Sabi ni Plato: Mamamatay ako, ika'y mabubuhay. Kung alin ang nararapat, Diyos ang nakakaalam. ("I to die, and you to live. Which is better God only knows.")

Paghingi niya ito ng tawad dahil sa mga paratang na ang kanyang mga turo ay nakaapekto sa mga kabataan ng Athens. Sinabi pa nya: Ang buhay na walang pagsusuri ay hungkag na buhay. ("The unexamined life is not worth living.")

Kung ako'y nagkasala, at alam kong ako'y nagkasala, paano ako hihingi ng kapatawaran? Gaya ba ni Plato na hanggang sa huli'y matalinhaga ang pangungusap. O isang simpleng '...sorry!' kaya ay pwede na.

Wala lang talaga akong maisulat ngayon kaya hayaan ninyo na iwanan ko na lamang ang isang babasahing nakita ko sa Time. Ito'y tungkol sa sampung pinakaimportanteng paghingi ng paumanhin. Nanguna sa listahan si Obama dahil sa tinawag niyang 'stupidly' ang isang pag-aresto ng pulis sa isang 'colored person'.

Ano kaya ang pwede kong itawag sa mga politikong nakaupo sa Senado at Kongreso ng Pilipinas? O di kaya'y sa mga oposisyong wala nang ginawa kundi mag-'oppose' (kaya nga oposisyon e!).

Hay...kapag wala talagang magawa!

O e eto pa ang isa.

Kulayan ba talaga ang mga aso? Hmmmm...ayaw ng PETA n'yan.

200

2009-07-21T10:57:00.000-07:00

E nabasa ko lang naman po na mas mainam raw ang maiksi. Sigurado akong hindi kasarian ang pinag-uusapan dito.

Bakit 200 ang pamagat? Nabasa ko kasi sa A Brief Message (hilig ko ang maggala nang maggala), na mainam ang maiksing panulat dahil mas nagiging hitik ito. Hindi na nga raw uso ang pahabaan.

Para bang ratiles na prutas na kahit maliit ay ubod naman ng tamis.

Parang langgam na kahit maliit ay kapupulutan ng ka-higanteng aral ng kasipagan.

Parang turnilyo sa wristwatch mo na kapag nawala ay nawawalan ng saysay ang kabuuan ng iyong relo (kahit gaano mo pa ito nabili ng mahal).

Kung kaya't mula ngayon, sisikapin kong maging kasing iksi ng 200 salita ang aking post. Magkagayo'y sisiguraduhin ko naman magiging hitik ito sa laman, kaalaman at mga kuwento.

E di simulan na natin. Ito'ng post na ito ay binubuo ng 146 na salita.

Katawatawang nakakatuwang billboard ads

2009-07-11T23:43:00.000-07:00

Maliit pa man ako, madalas na akong napapamangha sa mga naggagandahang billboard ads sa highway. Naalala ko pa nga tuwing bakasyon namin sa probinsya at sa tuwing dadaan kami sa Luzon Expressway sakay ng Pantranco, madalas nakakita ko ang mga pagkalaki-laking billboard ng mga patalastas tungkol sa mga fertilizers, nakatayo sa gitna ng malawak na palayan.

Nang huli akong umuwi sa Pinas, isang billboard ad ang nagpahalakhak sa akin sa istasyon ng LRT. Nakalimutan ko na kung sino ang may gawa. Para yatang sa isang eye clinic. Sayang wala akong kamera. Pero ikukuwento ko na lang ang itsura. Isang malaking litrato ng magandang babae na nakayakap sa isang matandang lalaki. Ang caption: Studies say that more women lose the clarity of their vision faster than men. O parang ganun. Tawa ako nang tawa.

(Isa pa yata nilang billboard ad na nakita ko naman sa EDSA ay isang matandang naggugupit ng bata. Nakasimangot ang bata dahil puro uka-uka ang pagkaka-ahit ng buhok nya. Ang caption: Poor eyesight leads to poor performance. O parang ganun. Tulad sa nauna, tawa ako nang tawa).

O di tumawa ka na rin sa mga sumusunod:

Sinipi ko ang mga patalastas na nakapaskil dito mula sa mga sumusunod na sites:

Adbroad
Best Design Options

Paalam, Michael

2009-07-06T06:25:00.000-07:00

Tawagin mo man akong baduy, buong giting kong inaamin na hanga ako kay Michael Jackson at isa ako sa mga nalumbay nang siya ay mamaalam.

Dahil?

Dahil...

1. Nuong bata pa ako, laging naglalaro sa isip ko ang awit na 'Ben';

2. Minsan ko ring sinayaw ang 'Thriller' nung high school;

3. Nung ako'y nasa kolehiyo, isa sa mga hinangaan kong lyrics ang awiting 'Man in a Mirror'.

4. Malapit sa puso ko ang buhay ni Michael (sa kung paanong malapit din sa puso ko si Nora Aunor). Alam mo yung ganung pakiramdam...yung palaging kampi sa mga api. Masisisi mo ba ako? Pinoy ako e.

5. Siya lang ang naringgan ko ng ganitong sagot sa tanong na why do you love Filipinos?: '...because of their holy smiles...'.

A, basta. Nalungkot ako nang lumisan si Michael.

Ang ilan sa mga sumusunod na likhang artwork patungkol kay Michael Jackson ay hango mula sa Best Design Options.

Paglaladlad ng Tsina

2009-06-15T13:24:00.000-07:00

Nagbabago na nga ang panahon. Maging ang Tsina na syang pinagmulan ng sibilisasyon ng mundo at dati-rati'y naninirahan sa makalumang pananaw at pinamumugaran ng paniniwalang nagmula pa kay Comrade Mao, ay lumabas na sa kanyang aparador. Nagladlad na ang Tsina!

Natawa ako nang mabasa ko ang isang artikulo sa New York Times tungkol sa kauna-unahang pride day ng Tsina.

Natawa ako hindi dahil katawa-tawa ang larawan sa ibaba. Natawa ako dahil pinatunayan na naman ang paniniwalang patuloy na dumadami ang mga bakla kahit hindi ito nanganganak.

Maging dito sa Saudi Arabia, sinasabi nilang bawal ang mga bakla ngunit sa tuwing maglalakad ako sa kalye, marami akong nakikitang mga ate ko.

Para sa akin, ang pagiging bakla ay hindi sakit. Ito ay isang choice. Isang piniling pamumuhay. Psychological ba ito? Siguro. At dahil ito'y hindi sakit, hindi ito dapat inuman ng gamot o lunaan ng doktor. Piniling pamumuhay ito na dapat harapin ng buong tapang, ng may paninindigan at kabuuan ng loob.

Para sa akin, angel ang mga bakla. Masaya silang kasama. Walang oras ng kalungkutan. Lagi silang kapupulutan ng aral at kuwento. At higit sa lahat, sila ang pinaka-responsableng nilalang na nakita ko sa ibabaw ng mundo: mapagkalinga ng pamilya, matulungin sa ibang tao at palaging bukas ang puso sa awa. Malambot nga ang kanilang puso at ito ang wala sa karamihan ng mga sinasabing straight. Ito ang kawalan ng mga straight.

Tunay ka bang lalaki?

2009-06-09T23:41:00.000-07:00

Nadalaw mo na ba ang site ng tunay na lalaki? Dalawin mo at matatawa ka. Sa pamagat pa lamang...Hay!Men (na katunog ng parte ng ari ng babae), napahagalpak na ako ng tawa.

Pero ang mas higit na katawa-tawa ay ang kanilang mga akda sa kung sino ba ang tunay na lalaki.

Sabi ng kanilang manifesto, ang tunay na lalaki raw ay:
...di natutulog.
...di nagte-text-back, maliban na lang kung papasahan ng load. Gayunpaman, laging malabo ang kanyang mga sagot.
...laging may extra rice.
...hindi vegetarian.
...walang abs.
...hindi sumasayaw.
...umaamin ng pagkakamali sa kapwa tunay na lalake.
...laging may tae sa brief.
...di naghuhugas ng pinagkainan o nagliligpit ng kanyang mga gamit dahil may babaeng gagawa noon para sa kanya. Mas lalong nagiging tunay ang pagkalalake kung di niya kilala o di niya maalala ang pangalan ng babae.
...di nagsisimba.

Hindi ako tunay na lalaki dahil...

1. Matakaw ako sa tulog. Super.

2. Wala akong extra rice. Konti nga lang ang kanin ko palagi dahil ayokong tumaba (lalo!).

3. Ang aerobics ba ay pagsasayaw? Kung oo, pwes, hindi ako tunay na lalaki.

4. Madali akong umamin ng kasalanan at wala akong kasariang pinipili sa pangungumpisal. Kahit pa nga hangin ay kakausapin ko upang maibsan ang dalahin ng aking konsensya.

5. Ako ang tagahugas ng pinggan sa bahay namin, tagalinis ng kusina, tagapunas ng lamesa.

6. Laging malinis ang brief ko. Laging kulay puti. Para kung sakaling ma-aksidente ako at kinakailangang hubdin ng mga doktor ang aking brief, makikita nilang malinis ito. E kung sa ibang bahay ako mapunta at kinakailangan ko ring mag-alis ng brief, hindi ba't mas kaaya-aya na makitang malinis ang panloob ko. Mabuti na iyon kesa kumalat ang usap-usapan na ang brief ni Tutubi ay multi-color , mukhang madumi, me tae at mapanghi. Nakakahiya naman, hindi ba?

7. Tamad akong magsimba pero nagsisimba pa rin ako dahil obligasyon ko iyon bilang Katoliko.

Isa lang yata ang pagkakakilanlan sa akin bilang tunay na lalaki: malaki ang aking tiyan.

Lahat na nga yata ng bagay ay kinilatis ng nakakatawang website, pati na ang isang baso ng tubig.

Sabi nila, ang malinis na tubig raw ay tunay na lalaki dahil...

ito ay tasteless. (Hahahaha!).

Marami pang nakakatawang akda ang blogsite na ito. Dalawin mo at alamin kung tunay ka ngang lalaki.

Ilang oras sa dagat

2009-06-05T03:30:00.000-07:00

Nagtungo kami sa Half Moon Beach gabi upang ipagdiwang ang kaarawan ng isang kaibigan. Hindi naman ito kalayuan sa aming tinitirahang bahay sa Alkhobar pero dahil sa bagal magmaneho ng aming designated driver, dahil sa labo ng kanyang mata sa dilim, inabot kami ng mahigit isang oras sa biyahe.

At dahil hindi namin napagkasunduan kung saan ang meeting place, lalo pa kaming nalate kahahanap ng lugar. Pakiramdam ko nga ay sumali kami sa The Amazing Race dahil talagang nahirapan kami (at naubusan ng load sa katatawag sa mga nauna na kasamahan namin na naroon na sa lugar at nag-iihaw ng aming kakainin).

Sa pinag-usapang oras na ika-anim, nakalagpas na ang alas-siyete bago pa kami nakarating. Medyo nga may nagkainitan pa dahil napagbintangang hindi marunong sumunod sa instruction. Ako nama'y walang pakialam dahil halos ilang buwan ding hindi nakatikim ng dagat ang aking mga paa. Kaya't pagdating na pagdating sa lugar ay hinubad ko kaagad ang aking sapatos at nagpalit ng tsinelas. Tinungo ko ang dagat at parang batang isinawsaw ang aking mga daliri.

Nakakapagtaka. Napakainit na sa Saudi ngunit napakalamig pa rin ng tubig.

Inihanda ng mga kasama ko ang aming pagkain. Madami. May mga inihaw: isda, hotdog, gulay. May manok na hinurno. May pansit, lumpia. At inihanda ko nama'y adobo at ensaladang talong.

Matapos ang panalangin, sabay-sabay naming nilantakan ang pagkain sa gitna ng tawanan at tuksuhan sa kung ano ang aming iuuwi pagkatapos ng hapunan. Nakakatawa. Nakakatuwa.

Alas-otso na nang kami'y lumusong sa tubig. Malamig nga ngunit nakakasanayan naman. Mas malamig pa nga nang kami'y umahon (ganap na ika-siyam at kalahati ng gabi). Ika-sampu ay nasa biyahe na ulit kami pabalik.

Nagkasunduan kaming lahat na kami'y babalik kapag humitik na ang tag-araw sa Saudi at naging maligamgam na ang tubig ng Half Moon.

Sa susunod na lang ang mga larawan.

Pansamantala, napanood mo na ba ang Little Miss Sunshine? Napanood ko. Natuwa akong nalungkot dahil sa buhay ng mga tauhan sa pelikula. Nakakalungkot dahil lahat sila ay parang failure sa kanilang mga napiling buhay. Natuwa ako dahil kahit na wari'y hindi sila normal na pamilya, nandoon pa rin ang katatagan nila na mabuhay at ituloy ang kanilang sariling mga pangarap. Humalakhak ako sa dance number ng bata sa bandang huli ng pelikula. Itinuro ng lolo ang dance number. Hahaha. Panoorin mo kung gusto mong malaman kung bakit ako natawa.

Ibang klaseng 'buhok'

2009-06-02T13:08:00.000-07:00

Muli na naman akong natuwa sa kagagala sa labas ng Tutubi. Nakita ko kasi ang tahanan ng Hair, The Musicale at narinig ang hindi ko naman paborito ngunit gustong awiting Age of Aquarius. Ngunit ang lalo ikinahanga ko ay ang iba't ibang kulay nilang mga posters.

Kakaiba ang disenyo. Kabigha-bighani ang mga kulay. At tunay namang kahanga-hanga.

Pinakinggan ko rin ang kanila musika. Kung nais mo, maari mo rin silang dalawin.

Kulang ako sa choreography

2009-06-01T12:23:00.000-07:00

Kinatamaran ko na naman ang pagsusulat. Gaya ng ibang bagay sa buhay ko, naging masipag lang ako sa una. Wala pa sa kalagitnaan, parang napagod na kaagad ako.

Manaka-nakang sumisipa ang guilt dahil hindi ako dapat maging tamad. Isa akong Pilipinong masipag, may tiyaga, may determinasyon. Pero bakit nga ang simpleng pagsusulat sa blog ay waring kinatamaran ko na rin.

May nabasa ako kamakailan tungkol sa writer's block. Ang sabi, hindi raw ito totoo. Kulang ka lang daw sa imahinasyon at research kaya waring nabablangko ang isip mo.

Kailangan ko lang ng tamang choreography. Iyon ang napapansin kong uso ngayon.

Una, nanalo ang Diversity sa Britain's Got Talent. Mahusay ang choreography nila. Kahanga-hanga.

Pangalawa, naglalaban ngayon sa Tony Awards ang apat na mahuhusay na palabas pang-teatro: Irving Berlin’s White Christmas, Hair (larawan sa ibaba), 9 to 5 at Billy Illiot. Wala pa akong napapanood ni isa sa kanila at sa hinagap ko'y hindi ko sila makikita kahit kailanman (maliban na lamang kung manalo ako sa lotto at mapadpad ako sa Broadway Street ng Tate).

Pero ang sa wari ko'y pare-pareho silang mahuhusay. Katulad din iyon ng kung paano ako pinahanga, maraming taon na ang nakalipas, ng Encantada ni Agnes Locsin para sa Ballet Philippines. At dahil nilapatan pa ito ng musika ni Joey Ayala ng Bagong Lumad, ito'y naging paborito kong ballet dance sa tanang buhay ko.

Mahusay at tamang choreography ng pagsusulat. May lambing at hagod. May pag-aaral at tiyaga. Iyon ang mga dapat kong pag-aralan upang muling mabuhay ang bahay ni Tutubi.

Sariling pagkukulay

2009-05-23T06:29:00.000-07:00

Kumain kami sa The Pizza Company nuong nakaraang linggo at nabigyan kami ng coloring books. Masarap ang pizza nila. Makapal ang crust at cheesy ang dough. Paborito ko ang seafood pizza dahil hindi nagpapanggap ang mga hipon at meron din crab meat.

Ngayong araw na ito, itinuloy ko pa rin ang pag-e-enjoy sa Pizza Company.

Dahil wala akong magawa at dahil bagot na bagot ako sa opisina, napag-isipan kong kulayan ang isa sa mga pahina ng libro na nakuha ko ng libre.

Ito ang tunay na larawan kung saan dapat ibatay ko ang mga kulay.

Ito naman ang aking sariling interpretasyon.

Malayong-malayo sa tunay na kulay. Mas lalong malayo sa nais na iparating na mensahe.

Hindi na nga ako bata. Ang bata kasi, susundin niya ang totoong kulay ayon sa pinagsisipian.

Dahil may sarili na akong karanasan at pamantayan ng tama at mali, iba na rin ang pananaw ko sa mga kulay -- at sa buhay.

Wari'y hinabing banig sa hinabing kwento

2009-05-19T12:30:00.000-07:00

Madalas akong maghanap ng inspirasyon sa pagsusulat. Madali akong mabighani kapag ang isang gawa ay pinag-isipang mabuti, kakaiba ang dating at talaga namang kahanga-hanga. Kahit pa nga simple lang ito.

Kagabi, nabasa ko ang isang artikulo sa New York Times. Tungkol sa Berlin Wall ang kwento. Pero higit sa magandang pagkakahabi ng sanaysay, mas napatulala ako sa mga artwork. Simpleng paggamit ng papel na may magkaibang-kulay at hinabi na parang banig.

Isang araw, makapaghahabi rin ako ng isang kasing-gandang disenyo tulad nito.

Tunay ngang kabilib-bilib.

Ano ang kulay ng blangko

2009-05-16T10:40:00.000-07:00

Paano nga ba mailalarawan ang blangko? Isang puting papel na walang sulat? Isang garapong walang laman? Isang utak na maraming sala-salabat na ugat ngunit hindi gumagana? Eto ako ngayon. Blangko.

Hindi ko alam kung saan ba nagmula ang salitang homesick. Siguro sa home at sa sick (hindi ba halata?). Siguro gustong-gusto ko nang umuwi at nalulumbay akong lubha na makapiling ang aking mga mahal sa buhay. At sa sobrang lungkot, nagkakasakit na ako sa kaiisip. Iyon na nga marahil ang homesick. Pakiramdam na may gusto kang gawin pero hindi mo alam kung ano. May gusto kang gawin para maalis ang isip mo sa kalungkutan, pero sa kasamaang-palad naman, waring nakikiayon ang mga pangyayari sa iyong kalungkutan. Sandstorm sa labas. Kulay lupa ang langit. Walang mga bituin. Malungkot ang mga palabas sa telebisyon.

Hmmmm...

Lilipas din ang mga ito. Lilipas din ang pakiramdam na ito.

-----------Walang kinalaman sa titulo ng post ko-----------

Malugod kong binabati ang mga tagapagtaguyod ng PEBA 2009 dahil naging matagumpay ang kanilang patimpalak. Malugod ko ring binabati ang mga nanalo lalo na kay Azel (na sadya namang karapat-dapat na manalo). Ito ang aking pangako: sasali ulit ako sa mga susunod pang patimpalak ng PEBA.

Nay, salamat

2009-05-10T04:36:00.000-07:00

Habambuhay kong aalalahanin ang uyayi mo nanay.
Ang matamis mong tinig na tumatawag ng aking pangalan.
Ang aral at tagubilin mong hindi malilimutan.

Salamat po, Nanay.

(At salamat po kay G Lucio San Pedro at Levi Celerio sa paggawa ng isang awiting umaantig ng aking puso sa tuwinang aking naririnig. Salamat po mga maestro!).

(At salamat po sa seasite.niu.edu para sa larawang ito).

Sana’y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan

Sana’y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan

Refrain:
Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko’y tala, ang tanod ko’y bituin
Sa piling ni nanay, langit ay buhay
Puso kong may dusa sabik sa ugoy ng duyan

Sana’y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako’y nasa duyan

Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko’y tala, ang tanod ko’y bituin
Sa piling ni nanay, langit ay buhay
Puso kong may dusa sabik sa ugoy ng duyan

Nais kong matulog sa dating duyan ko, inay
O! inay...

Makukulay na pelikulang Pinoy

2009-05-06T04:32:00.000-07:00

Ito ang mga pelikulang gusto kong panoorin ngayon Huwebes at Biyernes.

Wala kasi akong pasok sa Saudi.

Ikaw? Gusto mo bang malaman ang mga pelikulang bagong labas sa Pinas?

Bakit hindi mo dalawin ang Film Development Council?