AÇLIK SINIRI 772, YOKSULLUK SINIRI 2809 TL

ASGARİ ÜCRETLE İNSANCA YAŞAM SADECE 1 HAFTA

ASGARİ ÜCRETLİ 3 HAFTA İSE YARDIMA MUHTAÇ

TÜİK 2003 Hanehalkı Tüketim Harcaması Kalıbı, TÜİK madde fiyat ortalamaları ve 4 kişilik bir ailenin sağlıklı bir biçimde alması gereken kalori miktarı üzerinden hesaplanan DİSK-AR beslenme kalıbı dikkate alınarak, enstitümüz tarafından yapılan araştırmaya göre, 4 kişilik bir aile için açlık sınırı 772, yoksulluk sınırı ise 2.809 TL olarak gerçekleşti.

Araştırmanın sonuçlarına göre sağlıklı beslenmek için yetişkin bir kadının yapması gereken günlük harcama 6,27 TL olurken, yetişkin bir erkek için 7,3 TL, 15-19 Yaş erkek çocuk için 7,39 TL, 4-6 yaş bir kız çocuğu için 4,77 TL oldu. Buna göre 4 kişilik bir ailenin sağlıklı beslenmesi için yapması gereken günlük gıda harcaması 25,73 TL. Aynı hesaplamaya göre 4 kişilik ailenin sağlıklı beslenmek ve insanca yaşayabilmek için yapması gereken asgari harcama tutarı ise aylık 2.809 TL. Söz konusu ailenin minimum gereksinimlerini karşılamasında ise “gıda, içecek vb.” için ayırması gereken tutar 772, giyim ve ayakkabı için 175, konut, su, elektrik vb. için 794, mobilya, ev bakımı vb. için 161, sağlık için 63, ulaştırma için 274, haberleşme için 121, eğlence ve kültür hizmetleri için 62, eğitim için 55, lokanta, yemek, otel vb. için 116, çeşitli mal ve hizmetler için 99 TL. olarak belirlendi.

Yoksulluk sınırı, geçtiğimiz yılın aynı ayına göre 279 TL artış ile 2530 TL’den 2809 TL’ye yükseldi. Asgari ücrette artış ise geçtiğimiz yılın aynı dönemine göre sadece 47 TL olurken, asgari geçim indirimi hariç net 497 TL’den, 544 TL’ye ulaştı. Böylelikle asgari ücretlinin yoksulluk sınırı ile arasındaki mesafe 232 TL arttı.

Asgari geçim indirimi ile 626 TL maaş alan iki çocuklu ve eşi çalışmayan bir asgari ücretli,  ihtiyaçlarını tam olarak karşıladığında ancak 1 hafta geçinebiliyor. 3 hafta ise muhtaç duruma düşüyor. Yani asgari ücretli 1 haftalık maaş ile 1 ayı geçiriyor.

YOKSULLUK, HÜKÜMET POLİTİKLARININ BİR SONUCU

Türkiye, AKP yeni liberal politikalarına krizin yıkıcı etkisi ilave olunca ciddi bir yoksullaşma süreci yaşamıştır. İşsizliği yapısal bir sorun olarak gören hükümet, işsizlikle mücadeleyi, işsizliğin sonlandırılması amacı ile değil “makul” sınırlara çekilmesi olarak anlamaktadır. İşsizliğin bu denli yaygın bir hale gelmesi, ücretler üzerinde de ciddi bir baskılanım yaratmaktadır. Emekçilerin, açlık ve yoksullukla terbiye edilmeye çalışıldığı bu süreçte, reel ücretlerdeki gerileme ve işsizlikteki artış yoksulluğu derinleştirmiştir. Nitekim geçtiğimiz yıl hanehalkı gelirlerinde reel olarak gerileme yaşanmıştır. Buna karşın sermaye kesimlerinin karlarında yaşanan artışlar dikkat çekicidir. Hükümet krize karşı ürettiği çözümlerle sermaye kesimini kurtarmaya odaklanmış, buna karşın milyonlarca kişinin acı çığlıklarına kulak verilmemiştir.

Örgütsüz, sendikasız, güvencesiz çalışmanın sonuçları ortadadır. AKP hükümetleri 8 yıllık pratiklerinde, uluslararası kamuoyu nezdinde sendikal haklar konusunda ve çalışma yaşamının demokratikleştirilmesi için oluşan baskıya ve verilen taahhütlere rağmen herhangi bir adım atmamıştır. 12 Eylül ürünü olan grev ve toplusözleşme ile sendikalar kanunları hala yürürlüktedir. Anayasa’nın 90. maddesinin sağladığı haklara rağmen grev yasakları, sendikal barajlar, noter şartı devam ettirilmektedir. Türkiye’nin uluslar arası kamuoyu açısından itibarını zedeleyen, Avrupa Sosyal Şartının ‘adil bir ücret hakkı`, `Çalışanların kendilerine ve ailelerine iyi bir yaşam düzeyi sağlayacak ücret hakkı`, `en az dört haftalık ücretli izin’, `Örgütlenme hakkı` başlıklarına konulan çekinceler ısrarla sürdürülmektedir.

Buna karşın hükümet 12 Eylül’de referanduma sunduğu Anayasa değişikliği önerileri ile çalışma yaşamını demokratikleştirme iddiasını taşıdığını dile getirmektedir. Oysa Anayasal dayanağı olduğu halde iç hukukta ısrarla gerekli düzenlemeleri yapmayan hükümet, hangi yüzle çalışma yaşamını demokratikleştirmek istediğini söyleyebilmektedir. Kamu Emekçilerin uluslar arası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan grev hakkını gasp etmeye çalışmak, grev hakkını toplusözleşme düzeneğine tabi kılan 12 Eylül ürünü maddelerini korumak, çalışma yaşamını demokratikleştirmek anlamına gelebilir mi?

Hükümet, çalışma yaşamını demokratikleştirmek konusunda samimi ise Avrupa Sosyal Şartı’nın çekince koyduğu maddelerini Anayasal hak olarak tanımlamalı. Anayasa’nın 90. maddesini dayanak yaparak grev, sendikalaşma ve toplusözleşme hakkını herkesin özgürce kullanabileceği yasal yönetsel çerçeveyi derhal oluşturmalıdır.

ARAŞTIRMANIN YÖNTEMİ

Açlık ve yoksulluk sınırı DİSK Araştırma Enstitüsü tarafından her ayın ilk haftasında, Türkiye İstatistik Kurumu’nun Tüketici Fiyat Endeksini açıklanmasını takiben kamuoyu ile paylaşılmaktadır.

Araştırmada, DİSK-AR tarafından Sağlık Bakanlığı ve Hacettepe Üniversitesi Beslenme ve Diyabetik bölümünün hazırladığı  “Türkiye’ye özgü beslenme kalıbı”nın, farklı kaynaklardan elde edilen verilerle değerlendirilerek yenilenmesi sonucunda elde edilen DİSK-AR beslenme kalıbı dikkate alınmıştır. Elde edilen beslenme kalıbı her ay açıklanan TÜİK madde fiyatları ile değerlendirilerek kişinin ihtiyacına göre yapması gereken gıda harcamasının tutarı tespit edilmektedir. Söz konusu tutar Avrupa Birliği için aktif bir kişinin günlük olarak temin etmesi gereken kalori miktarları ile düzeltilmektedir. Hesaplamada esas alınan kalori miktarları şunlardır:

4-6 yaşındaki bir kız çocuğu için 1600 kalori

15-18 yaş arası bir erkek çocuk 2818 kalori

Yetişkin bir erkek 2698 kalori

Yetişkin bir kadın 2150 kalori

4 Kişilik ailenin sağlıklı beslenmek için yapması gereken minimum aylık gıda harcaması AÇLIK SINIRI olarak belirlenmektedir. Bu verinin Hanehalkı tüketim harcamasına dağıtılması ile elde edilen veri ise bize YOKSULLUK SINIRINI vermektedir.

Araştırmada 2003 yılı Hanehalkı Tüketim Araştırması sonuçları ile oluşturulan harcama kalıbı esas alınmaktadır. Bunun nedeni 2003 yılında gerçekleştirilen Hanehalkı Tüketim Harcaması araştırmasının en kapsamlı örnekleme dayanan çalışma olmasıdır.

TKP tarihi ve güncel gelişmelerle ilgili konuşmaların gerçekleştirildiği etkinlik programında TKP tarihi ile ilgili belgesel film gösterimi, kısa oyun, Güneşli Dünya konseri yer aldı. Etkinliğin açılış konuşmasını TKP emektarı Bekir Karayel gerçekleştirdi. Yurdun ve dünyanın dört bir yanından gelen mesajlar da etkinliğe güç kattı.

AKP’nin Meclisteki çoğunluğuna dayanarak yaptığı değişikliklerin Anayasa Mahkemesi’nce kimi rötuşlarla onaylanmasının ardından, toplumda “Evet” mi “Hayır” mı sorusu etrafında bir kümelenme olmuştu. Sendikalar, odalar, işveren örgütleri, Meclis içi/dışı muhalefet tavırlarını açıkladılar. Maddeler öğrenildikçe daha net vurgularla pozisyon belirtilir oldu. Tutum almayanlar ise Başbakan tarafından kibarca tehdit edilip bir an önce Evet yönünde beyanda bulunmaya çağrıldılar.

Benim derdim, yukarıda sayılan kesimlerin içinde yer aldıkları cephe’lere dair değil; bu cephe’lerden bakanların karşılarında gördükleri şey’le ilgili. Söylemleri, burjuva siyasetinin gereği düzeysizliklerle bezenmiş “büyük” partileri kast etmiyorum. “Şunu al da git, boy değil soy, atma Recep atma, bunu söyleyen şerefsizdir” gibi özlü sözlerle süslenen sözde siyaset dili çok şaşırtıcı değil. Asıl şaşırtıcı olan “sosyalist” saflardakilerin tutumu. Özellikle bu referandum bağlamında sosyalistlerin birbirlerine karşı tutumlarının bu denli kırıcı olmasını gerektirecek olağanüstü bir değişim olduğunu düşünmediğim için birbirlerine karşı düşmanca haykırışların çok garip göründüğünü söylemek isterim.

Bu tespitimi cephelerden Evet ve Hayır için değil, özellikle aynı saflarda olması gereken Hayır/Boykot cephesi için dillendiriyorum. Çünkü, bugünkü yasalara göre, referandumda sadece “evet” ve “hayır” seçenekleri vardır. Durum, siyasi “meşruiyet” açısından değil, “yasal açıdan” böyledir. Neticede, referandumun onaylanması sadece “katılanlar” üzerinden hesaplanmakta; seçmenlerin bir oranın altında kalması durumunda referandum hükümlerinin iptali ya da geçersiz sayılması yoluna gidilmemektedir. Bu nedenle, “boykot”, “sandığa gitmeme”, “gidip de geçersiz oy kullanma” yöntemleri vicdani düzeyde bir anlam taşımakta, fakat siyaseten etkisiz ve pasif bir yaklaşıma tekabül etmektedir. Bunun istisnası, eğer hedeflenen bir bölgede, ezici bir çoğunluğun sandıklara gitmemesi sağlanırsa, bugün için vicdani bir tutumdan öte sayılamayacak boykot çağrısı siyaseten de etkili hale dönüştürülebilir. Ancak sandık boykotunun siyasi bir sonuca ulaşması, tüm boykotçuların ortak nedenlerle sandığa gitmedikleri biliniyorsa mümkündür. Bu da BDP’nin belediye başkanlıklarını elinde tuttuğu ve siyaseten halk nezdinde en etkili yapı olduğu bölgeler haricinde uygulanması pek mümkün görünmeyen bir siyasi çağrıdır.

Bu nedenle, referandum cephelerinin Evet ve Hayır olarak kabul edilmesi daha akla yatkındır. Bir yanda AKP ile birlikte Evet diyenler, öte yanda AKP’nin (veya ona benzer herhangi bir kapitalist partinin) tüm erki elinde toplamasına Hayır diyenler olarak 2 cephe halinde bloklaşmış durumdayız.

Boykot ise ayrı bir cephe olarak görülmemelidir. Boykot oyları, hem sonuçlara bir etkide bulunmayacağı, hem de Boykotçuların çoğunluğunun AKP muhalifi olmasından dolayı, siyaseten Hayır cephesinde sayılmalıdır.

Burada, tüm Evet, Hayır, hatta Boykot yandaşlarının aynı saiklerle evet, hayır veya boykot demediklerini de vurgulamamız gerekiyor. Temel noktalarda benzeşen sebepleri alt alta sıralamalarına rağmen “sonuç olarak” evet, hayır, boykot yaklaşımı sergileyen kurumlar var. O nedenle, daha önceleri görmeye alışkın olmadığımız tutumlar gözlenmekte.

CHP ile MHP’nin AKP karşıtlığında şaşılacak bir yan yok. AKP karşısında yok olmamak için farklarını ortaya koymak mecburiyetindeler. Ama, sermaye egemenliğine karşı asla köklü bir itirazda bulunmayan bu iki partiden MHP’nin, zaten 12 Eylül yasalarına dair bir eleştirisi yoktu. “Kendimiz içerideyiz, fikrimiz iktidarda” zihniyetinin faşist cunta anayasasına hayır demediği de malum. MHP’nin 12 Eylül yasalarına karşı ideolojik bir itirazı olmamıştı; itirazları “aldatılmışlık duygusu ile” mağdur olan yandaşlarından dolayıdır. 12 Eylül’de yenilgiye uğrayan komünist, devrimci, sol muhalefet ise o dönemin “mağduru değil, muhatabı” olduğundan asla bu şekilde yakınmadı.

Dolayısıyla, AKP’nin demokrasi talebinde bulunan tüm kesimleri yok sayarak, tamamen kendi ihtiyaçları çerçevesinde şekillendirdiği anayasa taslağına itiraz edenleri Hayır (artı Boykot) cephesi olarak sınırlamak mümkündür. Ancak, tekrar etmek gerekirse, Hayırcı cephede yer alıyor görünen CHP/MHP’nin itirazları ile sosyalistlerin itirazları arasında büyük bir uçurum bulunmaktadır.

Bu nedenle, yekpare bir Hayırcı cephe varmışçasına eleştiri getiren ve kendilerinin bu muhayyel Hayırcı cepheye dahil olmadığını belirtenler, en hafif tabirle “ayıp” etmektedirler.

Sosyalist örgütlerin iddia edilebilecek eksikliklerine rağmen kendi içlerinde demokrasi kültürünü azami biçimde yaşatmaya çalıştıkları bilinir. Bütün faaliyetler seçimli organlarda tartışılır, eğilimler belirlendikten sonra karar haline getirilir. Sosyalist örgütler daha homojen düşünce kalıplarına sahip olduklarından ve ilkeli yaklaşım sergileme mecburiyetlerinden dolayı, kritik aşamalarda nasıl bir tutum alacakları yaklaşık olarak tahmin edilebilir.

Sosyalistlerin son referandumda benzer bir tartışma süreci yaşadıklarını biliyoruz. Tartışma, Evet mi Hayır mı noktasında yaşanmadı. Kimlerin Evet kararı alabileceği, aynen Hayır gibi, sermaye egemenliğine, liberalizme, despotizme karşı nasıl bir ideolojik tutum alındığına bağlı olarak önceden tahmin edilebildi.

Ne var ki, Hayır tutumunda bu kez öncekilerden farklı olarak “taktik” bir farklılaşma yaşandı. Sermayenin, aralarında nüanslar bulunan ve emekçi kesimlere hiçbir yakınlıkları bulunmayan iki kesimini birden yok sayma (Boykot) ile bugün AKP’de cisimleşen siyasi erki cezalandırma (Hayır) arasında bir bölünme oldu. Bu bölünme sadece farklı örgütler arasında değil, aynı örgüt içinde yer alanlar arasında da yaşandı. Neticede, aynı örgüt içinde bile Hayır ve Boykot diyenlerin bulunduğu bir referandum öncesindeyiz.

Bölünmeler tarihte ilk kez olmuyor. Ama, fikri ayrılıkların böylesine taktik bir sorunda stratejik ayrışma düzeyine çıkartılıp derin çatlaklara yol açması da gerekmiyordu. Bu nedenle, Hayır ve Boykot diyenlerin birbirlerine karşı bu denli kırıcı olmaları çok yanlıştır, ilişkileri zedeleme tehlikesi içermektedir. Bu anlamda, bir yanda ezilenlerin ve emekçilerin boykot cephesi, diğer yanda toplumun tüm kesimleri hayır diyor diye birbirine karşıtmışçasına cepheler oluşturulması anlamsızdır.

Boykotçular açısından, davet edilen emekçi örgütlerinden DİSK’in ve Türk-İş’e bağlı 12 muhalif sendikanın aynı günlerde Hayır çağrısı yapması Boykotun kapsamayı amaçladığı alanı çok daralttı. İlaveten, BDP’nin Boykot’u bir pazarlık unsuru olarak ortaya koyması da Boykot’un gücünü iyice yitirmesine yol açtı. Öte yandan hızla oluşturulan sosyalist hayırcıların da boykotçuların ne kadar yanlış yolda olduklarını göstermek adına kullandıkları üslup da hayra alamet değil. Yapıcı değil.

13 Eylül’de yeni bir Türkiye mi

Tüm bu nedenlerle, sosyalistlerin yeniden bir üslup değerlendirmesinde bulunmalarını gerekli görüyorum. Sosyalistler arasında, hiç kimsenin 13 Eylül sabahında yepyeni bir dünyaya, yepyeni bir Türkiye’ye uyanacağımız beklentisinde olduğunu sanmıyorum. Bunu hem Hayır hem de Evet sonucu için söylüyorum. Kimi küçük kazanım veya kayıplar dolayısıyla stratejik yönelimlerimizin değişmeyeceği de malum. Bugünkü Hayırcı ve Boykotçu kesimlerin, şu anda birlikte oldukları gruplarla kalıcı bir cephe oluşturamayacaklarını da göz önüne alarak, 13 Eylül sabahında tekrardan bir araya gelecek olanların birbirlerinin geçici kararlarına karşı daha yumuşak ve sabırlı yaklaşımlar sergilemeleri gerektiği kanaatindeyim.

Erhan KAPLAN

Etkinlikte belgesel film gösterimi, TKP tarihi ve güncel durumla ilgili konuşmalar, kısa oyun yer alacak. Katılımın ücretsiz olduğu etkinlikte Güneşli Dünya’nın konseri yer alacak.

Tarih: 5 Eylül Pazar
Saat: 15:00
Yer: DİSK/ Birleşik Metal İş Sendikası Kemal Türkler Toplantı Salonu
Adres: Tünel Yolu Caddesi No:2 Bostancı/İstanbul
İrtibat: 0 212 245 28 11
e-posta:posta@urundergisi.com
Ulaşım: Taksim’den 129T / Mecidiyeköy’den 129K, 123U, 500ES, 251

4 Levent ve Cevizlibağ’dan 500T.

Ürün Sosyalist Dergi öncülüğünde yapılacak anmada 27 Ağustos 2010 Cuma günü saat 11.00˙de Feriköy Mezarlığı˙nda gerçekleştirilecek.

Mücadeleye devam zaferimizin teminatıdır!

Mehmet Bozışık 1901 yılında Yunanistan’ın Kavala kentinde dünyaya geldi. Kardeşi Salih Bozışık’la birlikte tütün işçiliği yaptı. Türkiye’ye geldiğinde Türkiye Komünist Partisi ile tanıştı ve yaşamının sonuna kadar TKP’nin yiğit bir neferi oldu. Mücadelesi boyunca Bozışık defalarca tutuklandı, sürgüne gönderildi, işçi sınıfı mücadelesinde hep engellerle karşılaştı. Nazım Hikmet, İsmail Bilen gibi işçi sınıfı mücadelesine mal olmuş isimlerle mapus arkadaşlığı yaptı. Ancak kendisi bizlerle de paylaştığı o sözü hafızasından hiç çıkarmadı: “Mücadeleye devam zaferimizin teminatıdır!”



Kemal Türkler, faşist katillerinin zaman aşımı ile yargılanamadan kurtarılmaya çalışıldığı katledilişinin 30. yılında ailesi, işçi sınıfı dostları ve yol arkadaşlarınca Topkapı’daki mezarı başında anılacak.

Kurucusu olduğu DİSK’in Merter’deki binasına giderken, faşistlerce kurulmuş hain pusuda katledilen Türkler’in, katliam emrinin bizzat Alpaslan Türkeş tarafından verildiği tanıklarca tespit edilmişti.

BDH (Birlik Dayanışma Hareketi) olarak, işçi sınıfının sendikal liderinin anmasında yerimizi alacağız.

Tüm işçi sınıfı ve emek dostlarını anmaya bekliyoruz.

Tarih: 22 Temmuz Perşembe

Saat : 11.00

Yer : Topkapı Mezarlığı

Sosyal-İş tarafından 9 Temmuz’da başlatılan grev 7. gününde, uyuşmazlık maddeleri olan ücretlerde iyileştirme yapılarak son buldu.

15 Temmuz 2010’da varılan anlaşma ile bağıtlanan toplu iş sözleşmesine göre, anlaşmazlık maddeleri olan ücretlerdeki kazanımlar şöyle: 1 Grup işçi ücretlerine 139 TL/Net, 2. Grup işçi ücretlerine 144 TL/Net, 3. Grup işçi ücretlerine ise 150 TL/NET seyyanen ücret zammı uygulanacak ve ikinci yıl birinci ve ikinci 6 aylarda da ayrı ayrı enflasyon oranında zam yapılacak.

Grevden önce üzerinde anlaşma sağlanarak kazanılan hakların bazıları ise şöyle:
Kıdem tazminatlarının 60 günlük yevmiye üzerinden hesaplanmasına karar verildi ve kıdem zamları her hizmet yılı için 6,60 TL olarak belirlendi.

Sosyal Yardım ve ödeneklerde;
Çocuk yardımı 657 sayılı devlet memurları kanunu kapsamında devlet memurlarına ödenen miktarlar esas alınarak, yıl içerisinde yapılan artışların da aynen yansıtılması sağlandı.
Evlenme Yardımı net 300 TL
Doğum Yardımı net 200 TL olarak belirlendi.
Ölüm Yardımı: Sendika üyesi işçinin iş kazası sonucu ölümü halinde 2.000, normal ölüm halinde ise net 500 TL olarak belirlendi.
Yemek Yardımı: Her gün için net 11 TL yemek yardımı, nakden veya yemek çeki olarak ödenmesi sağlandı.
Yakacak yardımı: Her ay 115 TL/net
Öğrenim yardımı ise her Eylül ayının başında ilköğretimdeki çocuk için net 300 TL, lise ve dengi okullardaki çocuk için net 450 TL, yükseköğrenimdeki çocuk için ise net 650 TL olarak belirlendi.
Bayram yardımı: Ramazan ve Kurban Bayramlarına bir hafta kala 80 TL net bayram yardımı ödenmesine karar verildi.
İzin yardımı: Üyelerin yıllık izne çıkması halinde 200 TL izin yardımı ödenmesine karar verildi.

Aynur Çamalan’ın işten atıldığı günden itibaren çeşitli destek eylemlilikleri gerçekleştiren İşten Atmak Yasaklansın Platformu Ankara Bileşenleri, duruşma günü de saat 11.45’ten itibaren adliye önünde yer aldılar. Duruşma bitimine kadar süren bekleyişin ardından Çamalan ve avukatlarının da katılımıyla bir basın açıklaması gerçekleştirildi.

Aynur Çamalan yaptığı açıklamada; sendikalı bir işçi olarak iş bırakma kararına uyduğu için atıldığını, TÜBİTAK yönetiminin AKP hükümet ile emek düşmanı tavrını en üst noktaya ulaştırdığını, bir bilim kurumu olmaktan çıkıp AKP ve uluslararası sermayenin taşeronu durumuna geçtiğini belirtti.

Kızının sağlık durumundan dolayı direnişinin oturma eylemi şekline kısa bir ara vermek zorunda olduğu söyleyen Çamalan, mücadelesi sonuna kadar sürdüreceğini vurguladı.

Açıklama; işten çıkarılanların geri alınması, güvencesiz, sigortasız, sendikasız çalıştırılmanın sonlandırılması, insanca yaşanabilir ücret ve koşulların oluşturulması talepleriyle sona erdi.

Ürün Sosyalist Dergi, Ekmek ve Özgürlük, Türkiye Birleşik İşçi Partisi, Sosyalist Parti ve Çalış-Der tarafından açılan stantta bildiri dağıtılıp, Aynur Çamalan’ın işe iadesi talebiyle imza toplanıldı.

8 Mart’tan itibaren TÜBİTAK önünde mesai saatlerinde oturma eylemi gerçekleştiren Çamalan’ın Cuma günü mahkemesi olacak. Mahkeme gününe kadar kamuoyu oluşturmak amacıyla açılan stantlarda dağıtılan bildirilerle işçiler, emekçiler, sınıf dostları 9 Temmuz Cuma günü saat 12.00’da adliye önüne Çamalan ile dayanışmaya çağırıldı.