روزنوشت‌هاي بهساد

یک بام و دو هوای افزایش حقوق‌ها

مجید آواژ — Mon, 21 May 2012 12:56:33 PDT

همه می‌دانیم که افزایش‌ حقوق‌ها در بخش خصوصی امسال چیزی در حدود ۱۸ درصد بود. اعتراضی نیست. به نظر من رشد تورم بیش از این مقدار بوده است و این حداقل حق کارکنان است که از چنین افزایش حقوقی برخوردار باشند و چه دولت بگوید و یا نگوید، هر شرکتی باید به منظور حفظ بهره‌وری همکاران خود و کاهش دغدغه‌های ذهنی آن‌ها بیش از این افزایش حقوق را متناسب با تورم در نظر بگیرد.

از طرف دیگر اما، آقایان دولت ابتدا افزایش حقوق کارمندان خود را ۱۵ درصد اعلام کردند و به تازگی هم گفته‌اند که معلوم نیست که همین پانزده درصد هم چه زمانی اجرا شود. این در حالی است که افزایش حقوق‌ها در بخش خصوصی طبق قانون از ابتدای سال اجرایی شده و حق بیمه هم بر اساس آن دریافت می‌شود و جرات داری پرداخت نکن!

آیا کارمندان محترم دولت دورتر از تورم به سر می‌برند و یا این‌که دولت برای بخش خصوصی لالایی را می‌خواند که خود حتی با بهر‌ه‌گیری از چاه‌های نفت، با آن خوابش نمی‌برد؟

2 دیدگاه برای این نوشته:

کوروش:
۰۲ خرداد ۱۳۹۱ خرج که از کيسه مهمان بود، حاتم طائي شدن آسان بود :)
علی واحد:
۰۲ خرداد ۱۳۹۱ با مزه اینجاست که افزایش حقوق بخش خصوصی اعمال شده است و موظف به پرداخت آن هستیم - و هیچ مشکلی هم با آن نداریم، اما نه فقط همانگونه که گفتید دولت خودش موظف به اجرای آن نیست بلکه از آن سو معافیت سقف مالیاتی حقوق هنوز بر مبنای سال 90 اعمال می شود ، چون هنوز قانون مصوب نشده است! حقوق بر مبنای 91، مالیات حقوق بر مبنی 90! تحصیلدارما از ممیز دارایی پرسیده بود که این اضافه پرداختی که ما برای مالیات حقوق از بابت این مصوب نشدن قانون پرداخت کرده ایم چه می شود؟ گفته بود خوب اضافی دادید که دادید! برای شرکت کوچکی چون ما این مبلغ چیز زیادی نمی شود اما برای یک کارخانه و یا شرکت بزرگ با صدها نفر پرسنل خودش مبلغی می شود... بماند! همه چیزمان به همه چیزمان می خورد! همین!

تغییر هنجارهای کاری جامعه – این‌بار اخلاق

مجید آواژ — Wed, 16 May 2012 09:47:29 PDT

مدت زیادی ننوشتم. مباحث و نظرهایی بسیار ارزشمند در نوشته قبل مطرح شد که هر پاسخی که می‌خواستم به آن‌ها بدهم، ناقص بود. اگر برخی شدید شدن‌ها و تنبلی‌های این روزهای من مورد اغماض قرار بگیرد، باید بگویم که دلیل ننوشتم این بود احساس می‌کنم که باید در مورد مباحث مطرح شده کمی عمیق شوم و شاید یک مدل دینامیک سیستم را توسعه دهم که هیچ موضوع و پارامتری در آن مغفول نشود و این کار کمی وقت می‌خواهد و ذهن آزاد.

یکی از دیگر پارامترهایی که در مدل دینامیک سیستم هنجارهای کاری اجتماع با آن روبرو هستیم، موضوع اخلاق است. موضوع این است که این روزها جامعه با تغییر هنجارهای اخلاقی روبرو است. رشوه و دروغ گسترش یافته است و به عنوان ابزار مدیریت تلقی می‌شوند. رشوه و دروغ هر دو دارای کارکردهای برون‌سازمانی زیادی شده‌اند که متاسفانه این روزها با یکی دو مدل کثیف از آن روبرو هستم.

اما چاپلوسی (بخوانید نفاق) و دروغ دو آفت درون سازمانی هستند که هر سازمانی را به انحطاط می‌کشانند. شور‌بختانه دروغ در تمامی موارد دارای نقشی پر رنگ است. دروغ‌گویی افراد به هم‌دیگر مشتمل بر مدیران، کارکنان و کارفرمایان عرف منحوسی است که سرطان‌وار در حال گسترش است. پس در تغییر هنجارهای کاری جامعه تا این‌جا این عوامل دخیل هستند.

اخلاق
سطح علمی جامعه
اقتصاد (دانش‌محور) و کارکردهای آن

این سه عنصر تا به این‌جای کار دارای تاثیرهای فراوان در تعیین و تغییر هنجارهای کاری جامعه هستند. به یقین نظرهای ارزشمند دوستان می‌تواند در تبیین مدل دینامیک سیستم هنجارهای کاری نقشی تعیین کننده داشته باشد.

4 دیدگاه برای این نوشته:

گزاره‌ها » لینک‌های هفته (۸8):
۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ [...] [...]
وفا:
۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي آواژ عزيز بحث اخلاق همانطور كه مرقوم نموده ايد بحث پيچيده اي است. از منظر رفتار سازماني، واقعاً نميتوان بحث اخلاق را خيلي عميق بررسي كرد. در جائي در وبلاگ اشاره اي به اين موضوع شده است: thomasint.blogfa.com/post-29.aspx و اينكه اين مقوله بيشتر به لايه هاي ديگري از ساخت فرد برميگردد. مثلاً به شخصيت فرد، يا به نظام ارزشي كه فرد واقعا به آن اعتقاد دارد (نه آنكه ادعايش را دارد) اما بر اساس برخي پارامترهاي رفتاري ميتوان پتانسيل فرد را براي اينگونه موارد بررسي نمود. مثلاً كسي كه ميخواهد به هر قيمتي محبوب بماند يا محبوبيت كسب كند، پتانسيل دروغگوئي يا چاپلوسي اش بيشتر ميشود، اما اگر در نظام ارزشي اش اين كارها نهي شده باشد، ممكن است اين كارها را نكند. اينجاست كه اهميت كاركردن روي نظام ارزشهاي سازماني اهميت خود را نشان ميدهد. رفتار ما در واقع نمايشي است از تلفيق آنچه باور داريم با آنچه انجام ميدهيم تا موفق تر باشيم. اگر زيرساخت را درست كنيم، بيشتر ممكن خواهد بود كه از آن رفتارهاي ناپسند دور شويم. سربلند باشيد
مجيد آواژ:
۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ جناب آقای کمالیان عزيز: برگردیم به بحث نوشته قبل. کارشناس مشکل دارد؟ رفتار من بد است ؟ حقوق و مزایای کافی دریافت نمی کند؟ همه این ها درست. برای چه دروغ می گوید؟ برای چه چاپلوسی رواج پیدا می کند؟ برای چه دزدی رواج پیدا می کند؟ من با همه این پدیده ها روبرو بوده ام. اگر بخواهیم دلایل بی اخلاقی در محیط کار را توضیح دهیم، هیچ یک از مواردی که بر شمردم دلیلی بر بی اخلاقی نیست. ما با ضعف هنجارهای اخلاقی در جامعه روبرو هستیم و این فاجعه است.
وفا:
۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ جناب آقاي آواژ دروغگوئي يك ابزار است. براي بعضي براي ترفيع، براي بعضي براي پنهان شدن و خلاصه براي هر كس يك كاربرد ميتواند داشته باشد. وقتي انسانها دنبال مسيرهاي كوتاه هستند، وقتي فكر ميكنند كه سازمان آماده است كه به دروغگوها ميدان بدهد، وقتي ميبينند برد به هر قيمتي ارزش است، ممكن است اينطور فكر كنند كه زمان استفاده از اين ابزار رسيده است. مديران هم نميتوانند بازرس گونه عمل كنند، اما به نظرم ميتوانند مزاياي دروغگوئي را كم و منافع راست گوئي را برجسته كنند،‌ميتوان اميد داشت كه اين عادت زشت رخت بر بندد. سربلند باشيد

تغییر هنجارهای کاری جامعه

مجید آواژ — Fri, 04 May 2012 20:42:49 PDT

شاید یکی از اشکالات من این باشد که خیلی در جمع‌های غیر مرتبط با علاقه و کارم شرکت نمی‌کنم. برای همین بعضی چیزها را که کشف! می‌کنم برای تازگی دارد. از جمله:

من کار کردن را از سن ۱۹ سال‌گی یعنی ترم چهارم دانشگاه شروع کرده‌ام. اولین کار رسمی من اپراتوری کامپیوتر بود. بعد مدتی به عنوان میرزا بنویس در دبیرخانه یک کنفرانس مشغول به کار شدم (با خودکار و ماژیک و قلم نی) و بعد از آن به تدریج کارهایم جنبه کارشناسی‌تر و اجرایی‌تری پیدا کرد (رسم نمودار و جدول به وسیله کامپیوتر!) و مسئول سایت کامپیوتر دانشکده. در زمان دانشجویی انتظار دریافت پول بابت کارکردن نداشتم. همین که یک استاد حاضر بود در شرکت او کار کنم، برایم بزرگترین افتخار و ارزش محسوب می‌شد. البته درآمدی به فراخور هم داشتم از قرار ساعتی ۲۰ تومان ! حتی به پروژه‌های دانشجویی با این دید نگاه می‌کردیم که قرار است که پس از مهندس شدن، این کار را به صورت جدی‌تر در صنعت نیز انجام دهیم (زهی خیال باطل). برای همین بود که برای انجام پروژه درس طرح‌ریزی واحدهای صنعتی، چهار شبانه روز بیدار ماندیم! و به نوبت چرت می‌زدیم.

یادم می‌آید که در سن ۲۳ سالگی که تازه از دانشگاه، فارغ‌التحصیل شده بودم، به همراه جمعی از دوستان به دنبال آخرین تکنولوژی‌های نرم‌افزاری و کار در فلان شرکت و بهمان کارخانه بودیم. از اینترنت خبری نبود، برای همین ،کپی کم‌رنگ راهنمای یک نرم‌افزار، اگر پیدا می‌شد در حکم جواهر بود…. وفور فرصت‌های کاری فراوان از یک جهت و توازن در خروجی دانشگاه‌ها و اعتماد به نفس ذاتی من و امثال من باعث شده بود که حق انتخاب زیادی برای محل کار خود داشته باشیم و هر جا را که دوست نداشتیم با صدور یک بیانیه مفصل در محکومیت نقاط ضعف آن شرکت و ناتوانی مدیران آن! به راحتی ترک می‌کردیم. صد البته اقتضائات جوانی نیز در حد یک دانشجوی بی‌خبر از همه جای صنعتی وجود داشت!

اما چندی پیش در یک جمع خانوادگی حضور داشتم متوجه شدم که تفاوت افراد ۲۳-۲۴ امروز با ما در روزگاری که در همین سن بودیم چقدر زیاد است.

آن تفکرات آن سال‌های ما کم‌تر به چشم‌ می‌خورد. به نظر می‌رسد که با گسترش Fast Food در میان جوان‌تر‌ها، انتظار وجود Fast Job، Fast Wealth و Fast Welfare و ده‌ها Fast… دیگر هم افزایش یافته است…

خوب که نگاه کنیم متوجه می‌شویم که شاید در تفکرات افراد هم‌سن من نیز با افرادی در همین سال در ۱۶ سال پیش تفاوت‌های زیادی وجود دارد. به نظر می‌رسد هنجارهای کاری جامعه در حال تغییر است. مصرف‌گرایی و ثروت‌گرایی تجملاتی و غیرسازنده به شدت در حال افزایش است. پُست مدرنیستی که بدون مدرنیست و بدون الزامات آن اتفاق بیفتد به شدت ویران‌گر خواهد بود.

پی‌نوشت: در کنار حجم زیادی از نوشته‌های انتقاد از خود، اجازه بدهید که یک نوشته تعریف از خود نیز داشته باشم! قول می‌دهم به جایش بازهم انتقاد از خود بنویسم

60 دیدگاه برای این نوشته:

یه دانشجو:
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ پروژه طرح ریزی واحدهای صنعتی شیرین ترین پروژه بود ما با اینکه از اول ترم روش کار کردیم اما 2 شب قبل تحویلش نخوابیدیم. اقای اواژ اون شرایط بعد از فارغ التحصیلیتون حالت کنایه داره یا جدیه ؟
افشار محبی:
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ به عنوان کسی که چندین سال از ۱۹ سالگی فاصله دارد باید عرض کنم که هنوز هم در بین جوانان امروزی آدم‌هایی پیدا می‌شوند که به همین اندازه به کار عشق و علاقه دارد. دلیل دیده نشدنشان وجود نداشتنشان نیست بلکه هیاهوی همین گروهی است که شما توصیف کردید. اما آن چیزی که مایه تاسف است سیل مهاجرت بی پایان آنها به آن سوی آبهاست…
وفا:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي آواژ عزيز انتقاد از خودهاي شما هم اگر دقيق نگاه كنيم همه تعريف است قربان. من را دچار نوستالژي كرديد من از 13 سالگي شروع كردم به كار، و چقدر خوب بود و هست. اصلاً فكر كنم اگر روزي كار نكنم ميميرم. اما معتقدم جوانهاي امروز هم خيلي زحمت كش هستند، من و شما يادمان رفته كه ما چقدر سر در گم بوديم و نسبت به آينده نامطمئن. در عوض دائم (خودم را ميگويم) به همين جوانها (كه يكيشان پسرم است در همان سنو سال 19 سالگي و دانشجوئي) از همين افتخارات خود ميگوئيم و اينكه ما از كي كار ميكرديم و .... اين به آنها القا شده كه ما خيلي ميدانستيم، خيلي توانا بوديم از اول همه چيز را ميفهميديم و آنها نه. در مقابل يادتان باشد كه آن روزها حاشيه خيلي كم بود. نه اينترنت،‌نه چت، نه توئيتر، و نه حتي يك ايميل كوفتي. يادم هست كه دستگاه main frame داشنگاه كه حتما معرف حضورتان هست، آخر دنياي ما بود. يادم نميرود وقتي در ترم آخر PC را زيارت كردم و Edlin را آموختم (راتس كسي edlin را ميشناسد؟) چه عالمي داشتم. ... اما آنها امروز با بمباران اطلاعات و حاشيه و امكانات مواجهند و من به عنوان يك پدر هيچ دفاع مناسبي براي آنها فراهم نكرده ام .... هميشه در وبلگ هم گفته ام كه بايد از چشم ديگران نگاه كنيم... آنها ما را قهرمانان جنگ، انسانهاي بسيار پخته (زيادي پخته) اي ميبينند كه اصلاً نميتوانند بر ما غلبه كنند يا حرفشان را بدون شكست در مقابلمان بزنند. اما ما در مقابل نسل قبل چنين حسي نداشتيم . آنها به ما اين حس را نداده بودند، آنها ما را پروراندند، ما چه كرديم؟ در همان جمع فاميلي، كسي از آن جوانها جرات داشت تا در مقابل شما حرفي بزند؟ و محكوم نشود كه خطا كرده؟ ما به جوانها كمتر اجازه ميدهيم كه ما را شكست دهند، آنها به ما و اين كار نياز دارند... خلاصه آنكه، آواژ عزيز، اين جوانها به نظرم آينه عملكرد ما هستند.... آي حوانها، تو رو خدا شما هم كمي تكان بخوريد....اگر ما ميدان نميدهيم، اگر ما بلد نيستيم كه سرمشق باشيم، شما حقتان را بگيريد كه ميدانم چقدر شما خوبيد. با آقاي محبي عزيز هم سخت موافقم... اين ها زيادند، شايد بايد چشمها را شست... شرمنده كه طولاني شد... سربلند باشيد
مجید آواژ:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ همه مواردی که عرض کردم، جدی هست.
مجید آواژ:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ با شما کاملن موافق هستم.
علی واحد:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان عزیز مطمئنا شما به عنوان پدر یک جوان 19 ساله شناخت بیشتری نسبت به جوانها از ما دارید. اما باورکنید ما به آنها فرصت نقد خود را می دهیم، فرصت یادگرفتن را هم می دهیم. فرصت اشتباه کردن را هم می دهیم. اما باز... راستش من با این قضیه که تمایل جوانهای امروزی به بدست آوردن همه چیز در اولین زمان بسیار قوی است موافقم. چون همان ابزارها که گفتید در اختیارشان است. وقتی می توانند در کسری از ثانیه مرزها را پشت سربگذارند فکر می کنند در تحصیل و یا کار هم می توانند به آن شکل عمل کنند. به عنوان کسی که تجربه تدریس دارد دیده ام که دانشجویان قدیمی تر حوصله بیشتری برای اجرای پروژه داشتند و با وسواس بیشتری کار می کردند، اما دانشجویان جدید تر دنبال حل پروژه مثلا از طریق جستجو در گوگل بودند! کدهای آماده. نمی گویم کپی می کردند اما دوست داشتند پروژه سریعتر به نتیجه برسد و این یعنی از دست دادن جنبه های اموزشی قضیه. در کار هم همین است. همه ما عادت کرده بودیم که باید پله پله بالا بیاییم تا تجربه کسب کنیم. اما می بینم خیلی از کسانی که تازه از دانشگاه فارغ التحصیل می شوند حاضر نیستند از کارهای سطح پایین تر شروع کنند و دوست دارند یکشبه مدیر و رئیس شوند.خیلی ها حتی حاضر نیستند برای به دست اوردن کار مناسب یک مقدار انرژی و وقت بگذارند و آموزش ببینند. دوست دارند به ساده ترین روش و سریعترین راه یک کار ساده و اصطلاحا پشت میز نشینی به دست بیاورند. این را هم بگویم که این مساله عمومیت ندارد و همانگونه که آقای محبی هم اشاره کردند هنوز هم آدمهای پرتلاش -به زعم ما- وجود دارند که برای کار می جنگند و حاضرند برای یادگیری سختی ها را تحمل کنند که متاسفانه بیشتر آنها یا تا کنون رفته اند و یا در حال رفتنند و یا از اینکه نرفته اند آنقدر افسرده اند که دیگر انگیزه ای برای کار ندارند! همین!
مجيد آواژ:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان عزيز: مرا به فکر فرو بردید. شاید بخشی عمده از مطالبی را که می خواستم بیان کنم، علی واحد عزيز در ذيل همين نوشته، مرقوم کرده است. تنها چيزي که می توان گفت این است که جوانترها (چون ما هم هنوز جوانیم!) آینه عملکرد ما به تنهایی نيستند، بلکه بخش کمی از عملکرد ما در رفتار آنها منعکس می شود. همانگونه که فرمودید، اينترنت، ماهواره، چت و بيش از هر چيز فضای جامعه در رفتار آنها تاثير گذاشته است. این تاثیر نه در رفتار آنها که شاید در رفتار فردی مانند من هم وجود دارد. وقتی که دیده می شود فردی در مدت 3 سال، 3000 میلیارد تومان فقط اختلاس می کند و ده ها برابر آن ثروت به هم می زند. وقتی می بینید که فلان آقازاده یک شبه مولتی میلیاردر می شود. وقتی که حتی بر خلاف زمان ما به دست آوردن مدرک دکتری هم با کمی خرج کردن از آن ثروت افسانه ای ممکن است. چرا خون دل بخورد؟! جایی به نقل از یکی از اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی می خواندم که گناه کبیره ای که در این مملکت اتفاق افتاده است این است که علم و دانش به مدرک تبدیل شده است و مدرک به یک کالای قابل خرید و فروش! در این شرایط این جوانترها (که البته طبق گفته افشار محبی گرامی در بین آنها افراد زحمتکش هم وجود دارد) معلول شرایط جامعه می باشند و شاید از شما و من نیز کمتر کاری بر بیاید.
یه دانشجو:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ اگر اجازه بدید من به عنوان یه جوون 22 ساله کمی اعتراض دارم اما با خیلی هاشم موافقم شرایطی که خودتون بتونین کاری که دوس دارین انتخاب کنین و از کاری که فک میکنین مناسب شما نیست براحتی انصراف میدین اینقدر برام ایده ال بود که فک کردم دارین کنایه ای صحبت می کنین . من و هم سن و سالام نمی خوایم یه شبه مدیر شیم اما فک می کنم توقع زیادی نباشه که بخوایم کاری پیدا کنیم که بهش علاقه داریم واز انجام اون احساس خوبی داشته باشیم . وقتی 4 سال از عمرتو صرف درس خوندن تو دانشگاه میکنی هیچ فرقی با کسایی که دنبال مدرکن و اسمشون هم دانشجویه فرقی نکنی درد بزرگیه . این فقط مسایل درسی و کاره مسایل دیگه بماند درسته که وقتی پدرا به پسراشون میگن وقتی هم سن و سال تو بودم یه خونواده رو می چرخوندم و مادرا به دختراشون میگن وقتی هم سن و سال تو بودم 2 تا بچه داشتم ما می خندیم اما ......
مهرداد جوان:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ با قضيه FAST که در نوشته آمده و علي واحد هم به آن اشاره کرده، شديدا موافقم. با اجازه شما، يک مقداري آنرا تعميم ميدهم به خودمان هم! يعني اين درست که زماني، ما براي به دست آوردن چيزهايي، مبارزه ميکرديم، کنکاش ميکرديم، گاهي براي آمدن يک سي دي MSDN (اولين سري) بيش از يکماه منتظر ميشديم تا از آمريکا عزيزي آنرا بخرد و پست کند و بعد در اداره ارشاد بازش ميکرديم که محتوايش بد(!) نباشد (اصلا نميفهميدند چي هست) و بعد با شوق مينشستيم تا بازش کنيم و نصبش کنيم و اي دل غافل که يکيش خراب بود و دوباره پروسه از نو! اما امروز چه؟ خودمان هم براي به دست آوردن موضوعات خيلي ساده، اولين کاري که ميکنيم جستجو در گوگل است. خيلي خويشتن داري ميخواهد که سراغش نروي. حالا جوانترها اين مشکل را دارند که آن دوران ما را درک نکرده اند. و لذا اصلا ياد نگرفته اند که بايد براي چيزي انتظار کشيد، صبر کرد، سختي کشيد تا به دست آورد. در نتيجه بسياري از کسب و کارها هنوز شروع نشده محکوم به شکست ميشوند. بسياري استعدادها هنوز گل نکرده افسرده ميشوند و اين البته مختص ايران هم نيست.
محمد:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ اجازه بدهید به این نکته هم اشاره کنم که هنوز هم در بین آن جوان‌هایی که به کار عشق و علاقه دارند، آدم‌هایی پیدا می‌شوند که ماندن و کار کردن در ایران را علی‌رغم داشتن امکان مهاجرت به خارج ترجیح می‌دهند (و اتفاقاً این‌ها هم سر و صدایشان خیلی کمتر از آن‌هایی است که آن ور آب می‌روند). دیروز به یکی دیگر از اینجور آدم‌ها در بین دوستان برخورد کردم و کلی شارژ شدم.
محمد:
۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ این که کاری رو که دوست داریم انتخاب کنیم و از کاری که دوست نداریم به راحتی انصراف بدیم، در حال حاضر هم وضعیت فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های خوب ایران هست و نسبت به زمان آقای آواژ فرقی نکرده. کافیه یه بار سعی کرده باشید از این دانشگاه‌ها نیرو استخدام کنید، منظور بنده را متوجه خواهید شد!! ما یکبار در همکف دانشکده کامپیوتر شریف یک آگهی استخدام با شرایط مناسب زدیم، در طول یک ماه فقط و فقط یک نفر درخواست داد!
مجيد آواژ:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ اجازه بفرمایید به نوع دیگری عرض کنم. در حال حاضر فارغ التحصيلان توانمند و البته خوش شانس دانشگاه های خوب ایران وضعيت بهتری نسبت به سایرین دارند.
وفا:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ قبول نيست. چند نفر به يك نفر؟ شايد هم چند نفر به نيم نفر، شما دوتا،‌يكي با D يكي با I حمله ميكنيد و حتما من از پس بر نخواهم آمد، اما بگذاريد دست و پائي بزنم:-) من قبول دارم كه شايد به جوانها فرصت داده ميشود، اما چه فرصتي؟ فرصت ميدهيم تا خود را با ما مقايسه كنند، ما را نقد كنند، اما چه كسي برنده است؟ مسلماً ما برنده هستيم متاسفانه. دوستان عزيز، مشكل اين است كه ما "فكر ميكنيم" داريم ميدان ميدهيم، به زبان خود و با فرهنگ خودمان. همانطور كه آنها هم "فكر ميكنند" دارند تلاش ميكنند، آنها هم به زبان و با فرهنگ خودشان. اين است كه همديگر را نميفهميم و اين گپ دائماً بزرگتر ميشود. قوياً اعتقاد دارم كه شرايط امروز از جهاتي خيلي بدتر از زمان ماست. فاصله طبقاتي بسيار بيشتر است، ترسهاي جوانها از آينده به مراتب بزرگتر است، در تمام جهان همين است، در يك نگاه ساده،‌جمعيت چقدر بيشتر شده است؟ وقتي كه جوان اصلاً هيچ نسبتي بين حقوق و تلاش و قيمت يك خانه نميبيند، چقدر اضطراب به او وارد ميشود؟ آن اضطراب را چه ميكند؟ به شركت من و شما ميآورد، اما ندانسته. من و شما كجا مدير شديم؟ كي دلمان خواست شركت داشته باشيم؟ آنها چطور؟ واقعاً ما متهميم. اما تمام اينها به مفهوم عدم قصور آنها نيست. اصلاً در هر بحثي، تمام حق نزد يك طرف نيست. به نظرم، همانطور كه بارها به تمام همكارانم گفته ام، و در جايگاه يك كارمند، چنين نيز كرده ام، اين كارمند است كه بايد گام اول را بردارد. اول بايد نشان دهد كه مفيد است،‌كه براي سازمان مفيد است، بعد طلب حق كند. كدام سازمان عاقلي حاضر نيروي به درد بخورش را به راحتي از دست بدهد؟ مشكل اين است كه به علت افزايش پليدي ها، جوانها هم ياد گرفته اند "زرنگ" باشند. اول ميخواهند چار ميخه كنند و بعد كا ركنند. اين است كه نميشود. آنها در انتخاب هم مشكل دارند. شايد بگويم در نگرش مشكل دارند. اين مشكل هم ريشه در خانواده ها دارد. ما ميخواهيم بچه هايمان را ضد ضربه بار بياوريم، يا بهتر است بگويم حمايت كنيم، آنها را از خطا، از اينكه كلاه سرشان برود و ... ميترسانيم. اين غلط است. قديميها بچه ها را ميفرستادند جائي كه كلاه سرش برود تا ياد بگيرد. ما عمداً نميفرستيم. باور كنيد بارها پسرم را تشويق كرده ام كه خر باشد. كه كلاه سرش برود. كه گول بخورد. كه ببازد. اما به نظرم فقط كلامي، شايد رفتارم پيام ديگري به او داده، نميدانم. دوستان عزيز ما بايد نقش بسيار بزرگتري بازي كنيم.... روي ديگر سكه... شما چند نيروي برجسته داشته ايد؟ مگر آنها از كجا آمدند؟ فقط چند عامل به هم گره خورد و آنها شدند اين كه هستند. اين را هم بگويم كه تناسب شاخصه هاي رفتاري فرد، با مديرش و كارش هم خيلي مهم است. طرف را راه مي اندازد و خيلي زود به نتيجه ميرساند. درست مثل ماشيني كه بخواهيد در سربالائي با هل روشنش كنيد يا در سرپائيني... لينكي به اين بحث در وبلاگ خواهم گذاشت... مرسي آقاي آواژ سربلند باشيد
مجيد آواژ:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ درست می گویید. من قبلا هم در این باره نوشته ام که اينترنت ابزار سطح گرایی در کار شده است. برای همین به تازگی روشی در شرکت به کار گرفته ایم که کارآموزان حق ندارند در طول مدت کارآموزی از اينترنت استفاده کنند و فقط باید از کتاب برای یادگیری استفاده کنند.
علی واحد:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ فارغ از موضوع اصلی، روش جالبی برای تربیت کارآموزهاست!
مهرداد جوان:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ روش جالبي است. يادم مياد اواخر دهه شصت و اوايل سالهاي دهه هفتاد، با بچه هايي که زير نظر من کار ميکردن، يک قراري گذاشته بودم و اون اينکه تا مستندات کاغذي شون رو کامل نکردن، حق ندارن پشت کامپيوتر بشينن و کد بزنن. خيلي از بچه ها، دمغ ميشدن و حوصله اشون سر ميرفت، چون حس و حال نوشتن نداشتند و پشت کامپيوتر نشستن و کد زدن فالبداهه خيلي بيشتر به همه شون (و همه مون) ميچسبيد. چون سريعتر به نتيجه ميرسيديم. گاهي حتا اينطوري قرار ميزاشتيم که در طول روز، فقط يکبار يا حداکثر دوبار اجازه کامپايل کردن برنامه نوشته شده را دارند. اينطوري مجبور بودند، دقيقتر فکر کنن و دقيقتر برنامه نويسي کنند تا احيانا چيزي جا نمونه. اون زمان بچه ها بد جوري از دست من عصباني بودند، ولي الان هر کدومشون هم يک پا کامپايلر شدن!!! هم توي طراحي و تحليل حوصله اشون زيادتر شده. فکر ميکنم بايد يک مقداري همانطوري که شما هم گفتيد، محدوديتهاي اجباري خود ساخته، به وجود بياد تا فکر کردنها را زياد کنيم!
علی واحد:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ واقعیتش این است که ما می دانیم ویتامین D شما چقدر بالاست، پس فکر می کنم هرچقدر هم D آقای آواژ , ] من دست به دست هم بدهند زورشان به آن D نخواهد رسید! بگذریم. جناب کمالیان من با شما بسیار موافقم که شرایط جامعه و دنیا پیچیده تر و سریعتر شده و نسل جوان دردسر بیشتری در پیدا کردن راه خود دارد، از آن رو اختلاف طبقاتی را هم می بیند و می داند تنها با مهندس شدن یکشبه خانه و ماشین پیدا نخواهد کرد. قبول. اما این وسط من کارفرما دچار مشکل شده ام. باید به جا و یا در کنار نیروهای باتجربه ام نیروی جوان و پرانرژی استخدام کنم تا جانشینان مناسبی داشته باشم برای آینده و بتوانم راحت تر توسعه بدهم، اما کسی را پیدا نمی کنم. آنقدر انگیزه های خوب و مشوق های کاری می گذارم که هر کس که بماند و پله پله بتواند مسؤولیت تحویل بگیردرا دلگرم کند باز هم نسبت به مشوق های اقتصادی بیرونی ناچیز است. مگر من چقدر می توانم مثلا به یک کار پشتیبانی سطح مقدماتی حقوق بدهم. طبیعی است که مهندس جوان تازه استخدام شده هم می بیند با این حقوق حالا حالا ها خانه که هیچ، یک ماشین هم نمی تواند بخرد. طبیعی است که به قول شما اکثریت جوانها رو می آورند به "زرنگی" و ره یکساله را یک شبه رفتن. شغل های کاذبی مانند دلالی و یا بازاریابی شبکه ای و ... رونق می گیرد و در ان سو کارهای تخصصی رنگ می بازد. آن عده همه که واقعا می خواهند کار تخصصی بکنند، ترجیح می دهند در کشوری آن را انجام دهند که آینده بهتری داشته باشند و با یک دلال و یا بساز و بفروش مقایسه نشوند. من مصلح اجتماعی نیستم. اصلا هم برنامه ای برای اصلاح اجتماع ندارم. اگر هم داشته باشم اثرگذاریم آنقدر نیست که تغییری در شیوه تحصیل یا کار آدمها و یا ارزشها بگذارم. نمی توانم این را تغییر دهم که داشتن خانه و ماشین و درآمد چند میلیونی یک ارزش نباشد. من یک کارفرمای ساده در یک شرکت کوچک نرم افزاری هستم که با این آدمهای جوان باید کار کنم. هرچقدر هم تلاش می کنم به آنها بگویم که پله پله و با صبر شما هم به همه چیز می رسید باور نمی کنند(واقعیتش آن است که حق دارند، با این سونامی تورم خودم هم دیگر باور ندارم!) پس چه باید بکنم؟ چطور باید با این نسل شتاب زده کنار بیایم؟چطور باید دراین فضای ملتهب نیرو تربیت کنم و نیرو بسازم. الان زمانی است که می دانم اگر چهار پنج نفر نیروی خوب به تیم اضافه کنم می توانم یک بخش از بازار را لوله کنم! اما همین پیدا نکردن این چهار پنج نفر نیروی مورد نیاز شده عامل بخش عمده ای از مشکلاتم درشرکت! قبول ندارید؟ همین!
مهرداد جوان:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ در تاييد صحبت شما آقاي وفاي عزيز؛ من از پدرم، خيلي چيزها آموختم. (کي هست که از پدر و مادرش آموزش نديده باشه!) دوتاش خيلي توي ذهنم مانده، يکي زماني که ميخواست کوه نوردي يادم بده، يک راسته از کوه را نشان داد و گفت ميري تا به اونجا برسي و برگرد. يکسري اصول اوليه را هم در مورد انتخاب درست مسير و ندويدن و نپريدن و اينها گفت. رفتم، رسيدم و خوشحال بودم که به تنهايي و مستقل ميروم و کسي مواظبم نيست. بعد شروع کردم به برگشتن، ترسيدم، خيلي ترسيدم، به طوري که اصلا نميتوانستم حرکتي انجام بدهم. حتي نميتوانستم فرياد بزنم! شايد به اندازه 5 دقيقه اي که گذشت، صداي پدرم را شنيدم که از پشت سر ميگفت، پاي چپ را بيار پايين، ميرسي به جاي محکم، بعد از دستات کمک بگير! همين! و من ياد گرفتم. چون هم وحشت را آموختم، هم تنهايي را، هم مستقل بودن را، و هم فکر کردن را! ---- ولي امروز که خودم يک پدرم، وقتي ميخواستم به پسرم، دوچرخه سواري را ياد بدم يا خريد کردن يا حتي کارهاي کوچيک ديگه، علي رغم اينکه به خودم نهيب ميزنم که بذار تجربه کنه، بذار زمين بخوره، بذار به قول شما کلاه سرش بره! ولي ميترسم. جنس جامعه يک جور ديگه هست انگار، يا شايد ما بزرگترها ترسو تر شديم و محتاط تر از پدرها و مادرهامان. بدجوري بچه ها را داريم کنترل ميکنيم و به جاي اونها فکر ميکنيم و تصميم ميگيريم و گاهي اجرا ميکنيم. ---- ميخوام بگم با اين قسمت بحث که ماها نميگذاريم چون فکر ميکنيم خيلي برتريم مخالفم. ماها نميگذاريم چون ميترسيم. چون شتاب جامعه خيلي سريعه، چون سرعت انتشار اطلاعات درست و غلط خيلي زياده و گاهي اينقدر نزديکن که خودمون به سختي ميتونيم تميز بديم بين درست و غلطو! ميخوام بگم اول خودمون بايد يک دوره آموزشي بريم تا با دنياي اطرافمون کنار بيايم. اون وقت ميتونيم راهنماي خوبي براي جوانها باشيم. منهم به پيروي شما و با اجازه آقاي آواژ، در وبلاگ به اين نوشته لينک ميدهم.
یه دانشجو:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ فرقی نکرده!!!!!!!!!! چند تا از دوستان و اشنایانی رو میشناسم که فارغ التحصیل کارشناسی ارشد دانشگاههای خوب تهرانن وقتی واسه کار برگشتن شهرستان که بیچاره ها از هرچی درس خوندن بود پشیمون شدن جه قدر بده که هرکی فک کنه فقط خودشه که داره تلاش می کنه واز اون بدتر اینه که به اندازه تلاشت نتیجه نگیری و همین چیزاست که فکر رفتن و میندازه تو ذهنمون
مجيد آواژ:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان عزيز: ما کتک خورمون ملسه! به خصوص اگر بخواهیم از بزرگان کتک بخوریم!
مهرداد جوان:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ منهم با شما موافقم که ما مصلح جامعه نيستيم، با اينهم موافقم که مشکلات امروز شرکت را نميتوان با يک کار ريشه اي ده - بيست ساله، حل کرد. ولي با اين نظر که ميگوييد "برنامه اي براي اصلاح جامعه ندارم و يا اگر هم داشته باشم اثرگذاریم آنقدر نیست که تغییری در شیوه تحصیل یا کار آدمها و یا ارزشها بگذارم." کمي مخالفم. مشکل ماها در جامعه ايران، اينه که همه کارها را يکي ديگه بايد بکنه تا ما بتونيم شرکت داري کنيم! خودمونو با جوامع پيشرفته امروز نبايد مقايسه کنيم. اگر مقايسه اي اتفاق بيفته با ديروز جامعه پيشرفته امروز بايد باشه! بنظر من، اگر ما صاحبان کسب و کار، بجاي اينکه فقط (تاکيد ميکنم فقط) به 4-5 نيرو براي استخدام امروزمان فکر کنيم، به اين فکر ميکرديم که مثلا 7-8-10 شرکتي، بياييم، يک دوره آموزشي طراحي کنيم در حد 1000 ساعت، و به يکي از آموزشگاههاي کامپيوتر بديم و بگيم آقا اين دوره را برگزار کن، درآمدش و سودش هم مال خودت، توي بازاريابي آنهم ما کمک ميديم اينطور که خروجي اين دوره شما را ما در شرکت به عنوان کارآموز و بعدا در صورت موفقيت به عنوان کارمند با حقوق خوب استخدام ميکنيم. حالا توي اون 1000 ساعت بياييم روي بچه هاي سالهاي دبيرستان کارکنيم، يادشون بديم که چطوري بايد فکر کنند، چطوري بايد پول دربيارن، چطوري بايد با اينترنت و کامپيوتر و امثالهم برخورد داشته باشند، چطوري بايد طرح بزنن و خلاقيت به خرج بدن. چطوري بايد شکست بخورن و اشتباه کنن. مشکل بنظرم اينجاست که هيچ کس به فکر آموزش نيست. دوره هاي رنگ وارنگ .net و opensource و جاوا و چه و چه برگزار ميشه اما دريغ از اينکه يکي از مثالهايي که زدم جايي تدريس بشه. اين 1000 ساعت، امروز مشکل شما را حل نميکنه ولي يکسال ديگه، نيروهايي را ميشناسيد که ميتونن به کمک شما در حل مشکلات شرکت بيان بدون اينکه شما ريالي هزينه کرده باشيد!
مجيد آواژ:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ دقيقا همان مطلبی بود که در ذهن من شکل گرفته بود. ممنونم.
وفا:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي مهرداد جوان عزيز من مخالفم كه ما ميترسيم. نسل قبلي ما با صبر بزرگ شده بود. ما نشديم، حداقل نسل بعدي من نشده. اين يعني روشهاي قديمي امروز جواب نميده. روش پدران ما خوب بود، براي اون زمان. شايد نه براي امروز. بخشي از اين داستان هم تغيير روشهاست و معيارها. در زمان گذشته كسي كه اندكي بيماري داشت، زنده نميماند، اما امروز اينطور نيست. خيلي از آدمهاي با قابليت 50 هم در كنار 100 ها هستند. ما با آن گزينه آموزشگاه خيلي موافقم، كيف كردم از اين ايده. اين كاملاً عملياتي است، اما دراز مدت است. شايد به درد شركتهاي كوچك نخورد. من با تعدد استخدام موافقم. من باور دارم كه خيلي ها دنبال كارند. خيلي موارد استثنائي ديده ام كه خود من اگر بودم آنها را نميديدم. چون جور ديگري نگاه ميكنم. بايد باور كنيم كه ما آدمهاي 10 سال جوان تر را درك نميكنيم. به زبان خودمان ميدان ميدهيم، آنها هم نميبينند. مگر ميشود قبول كرد كه در عين واقعيت، شركتي به دليل نداشتن نيرو رو به اضمحلال برود و اين همه آدم بي كار هم دنبال كار باشند؟ رسالت ما كجاست؟ انگيزه دادن ما چرا فكر ميكنيم بي نقص است؟ (اين را به خودم هم ميگويم) من هم از اين مسائل كم ضربه نخورده ام. نه فقط از جوانها، حتي از پخته تر ها هم.... بيائيد فكري بكنيم. آقايان، پيشنهاد ميكنم در وبلاگهايمان بحثي راه بيندازيم كه جوانها بيايند و بگويند ما چه كنيم كه بيايند و بمانند.... مطمئنم از پاسخهاي آنها به شدت همگي متعجب خواهيم شد، اگر بيايند.... مشكل در فاصله است، در گپ است، در عدم درك است، از توقع درك شدن است.... اين البته نظر من است و لا غير سربلند باشيد
مهرداد جوان:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي وفاي عزيز با صحبت شما ( با کمي تغيير و اصلاح) و پيشنهاد شما (بصورت کامل) موافقم و آمادگي کامل خودم را براي اجراي پيشنهاد شما بصورت نظر سنجي و يا مباحثه در وبلاگها و يا بصورت ايميلي اعلام ميدارم.
سعيد:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ راه حل شما غيرمنطقي است. بجاي اينكه سرعت رشد را بالاتر ببريد، چون نمي‌توانيد رقابت كنيد، سرعت گير گذاشته‌ايد.
وفا:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ مرسي من مطلب كوتاهي با لينك به اينجا در وبلاگ قراردادم. http://thomasint.blogfa.com/post-133.aspx ببينيم چه ميشود
مهرداد جوان:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي سعيد عزيز سرعت هميشه بالا رفتنش مفيد نيست. مثل آن است که چون موافق سرعت رشد هستيم، پس کلا کشاورزي ديمي را حذف کنيم و برويم گلخانه درست کنيم و با گرما و سرما و نور کاذب گل و گياه و ميوه رشد بدهيم. يا مثال بارزتر، چون دنبال سرعت هستيم، پس همه غذا ها را با زودپز و مايکرو فر بپزيم. در اين شرايط خيلي از غذاهايي که زمان بر هستند براي پخته شدن، يا خيلي از ميوه ها بدليل شرايط خاصشان، بي مزه و بدون خاصيت خواهند شد. همانطور که نوعا در ميوه هاي گلخانه اي اين را به عينه ديده ايم. هر چيز به جاي خود نيکو است. بايد همه مراحل رشد طي شود تا چيزي به ثمر نيکو برسد. صرف سرعت، ما را به هدف اصلي ميرساند ولي بدون آنکه اين هدف استوار و پايدار باشد. بگذاريد مثالي بزنم: مسجد شاه اصفهان که ساخته شد، قبل از زدن گنبدش، معمارش غيب شد. شاه عجله داشت که مسجد سريعتر تمام شود و به معمار فشار ميآورد ولي معمار يک شبه غيب شد. و تا يکسال پيدايش نشد. دستور جلبش صادر شد و دنبالش گشتند براي توبيخ! پس از سالي خود برگشت خدمت شاه و عرض کرد برويم کنار ديوار مسجد، رفتند ديدند زنجيري از بالاي ديوار آويزان کرده و اين زنجير به قدر يک متر روي زمين است. گفتند جريان چيست؟ گفت اين زنجير پارسال به اندازه ديوار مسجد بود و ديوار به اندازه يک متر نشست داشته، اگر پارسال سقف را زده بودم امروز سقف فرو ريخته بود. شاه يکسال مجبور شد، صبر کند، معمار به قول شما سرعت گير گذاشته بود. يک پروژه يکسال به زعم ما امروزي ها تعليق بود اما امروز مي بينيم که مسجد پس از 200 سال هنوز يکي از اعجابهاي معماري جهان است. در ادامه، اينکه من در خصوص اينکه اينکارما باعث ايجاد سرعت گير در رشد شده باشد با شما موافق نيستم. برعکس ما سرعت گير براي عدم رشد گذاشتيم. بنظرم با اينکار رشدي سه وجهي اتفاق افتاد : 1. رشد در برنامه نويسان که بدون دقت سريع شروع به کد زدن و دائما کامپايل کردن و ديباگ کردن نکنند. و کدهاي محکم و قابل اعتماد بنويسند. 2. رشد در سرعت تحويل کار به مشتري : با وجودي که در اول بنظر ميرسيد اينکار سرعت را بگيرد ولي چون ميزان سعي و خطاها کم شده بود و بازگشت از ديباگ و اصلاح مجدد خود آسيبي به بقيه کار نميزد، سرعت در مجموع بالاتر رفت (مثال اينکه اگر يک برگه تايپ شود با سرعت کمتر ولي بدون غلط، معمولا خيلي بهتر از يک تايپ سريع است با غلط که حتما يکي از غلطها از چشم ويراستار مي افتد) 3. رشد در فروش شرکت : چون محصول بصورت پکيج آماده ميشد، هنوز مشترياني را داريم که بدون پشتيباني، از اين نرم افزارها بمدت 20 سال است استفاده ميکنند بدون مشکل
علی واحد:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ هر چند با ایده شما موافقم اما ان را عملی نمی دانم. ببینید انتظارات ما از محیط کار کم نیست. همه ما در ایران شرکت ها را مثلا با گوگل مقایسه می کنیم در حالیکه خودمان را با کارمند گوگل مقایسه نمی کنیم. در ایران که هستیم کسی به ما از گل نازک تر بگوید دنیا را روی سرمان می گذاریم، خارج از ایران که رفتیم حاضریم برای پول ، بدترین کارها را هم انجام دهیم. منظور اصلی من این است که سطح انتظارات ما با سطح کاری که انجام می دهیم برابری ندارد. چند سال پیش برنامه نویس خوبی داشتم که به او گفتم شما از من حقوق نمی گیری، هر چقدر که پول بخواهی می گیری و واقعا هم به این قضیه عمل کردم. برای من مدیر شرکت اگر یک نفر نیروی کار، خوب باشد و پرتلاش ، هر چقدر هم در توانم باشد خواهم گذاشت. مشکل آن است که بسیاری از ما منتظر هستیم بهترین جا را برای کار پیدا کنیم تا خودمان را نشان بدهیم بدون اینکه فکر کنیم اگر ما بهترین کارمان را نشان دهیم، بهترین جا ها خودشان ما را پیدا می کنند. همین!
مجيد آواژ:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ من با ایده شما موافقم. البته تا آنجا که یادم می آید چند سال پيش فکر می کنم افشار محبی عزیز یا امیر مهرانی (نمی دانم) چنين کاری را انجام داد. اما تکرار موضوع با توجه به تغيير (بخوانید بدتر شدن) اوضاع و فراموش شدن نتایج بررسی قبلی بسيار مناسب می باشد. موافق بودن من با پيشنهاد جنابعالی البته به معنی مخالف بودن با نظر آقای واحد عزيز نيست. چرا که من هم کاملن مانند ايشان فکر می‌کنم. ولی در هر جهت فکر می کنم هر تلاشی که به روشن شدن موضوع بینجامد ارزشمند خواهد بود.
وفا:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ من شک ندارم که معدود افرادی در این بحث مشارکت خواهنند کرد، اما یک سوالم بی پاسخ ماند: پس رسالت ما چیست؟ مگر همان همکار آقای واحد نرفت؟ مگر همکاران من نرفتند؟ ما چه کردیم؟ کدام حرف را از دهان خود آنها شنیدیم؟ ببینید، من میگویم اینها همه تراوشات ذهن ما و تحلیلهای ماست، تحلیلهای آنسوی قضیه کجاست؟ چرا یک نفر با لیسانس میرود یک جا گل میکند و در سازمان ما کمتر از این گلها بوده؟ بیائید باور کنیم من و شما هم سهمی داریم، سهمی که ادای آن فقط با شنیدن میسر است... به نظر من سربلند باشید
علی واحد:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان عزیز من نمی خواهم ساز مخالف بزنم. اما باور کنید بخش عمده ای رفتن همکاران تقصیر ما نیست. آن همکار ما نرفت به این خاطر که فکر می کرد بیرون از شغل برنامه نویسی می تواند درآمد بالاتری داشته باشد. اگر در شرکت ما برای خودش برو و بیایی داشت و احترامی به جایگاهش، می دانم بیرون از شرکت ما مجبور است با آدمهای مختلف سروکله بزند و چک بدهد و بگیرد و ... اما مطمئنا از هر برنامه نویسی در یک شرکت بیشتر درآمد داشته باشد. از سوی دیگر من و کسانی مثل مجید آواژ و دیگرانی که در این فضا مشغول کار نرم افزاری هستند هیچ مخالفتی با شنیدن تحلیل های طرف مقابل نداریم. اگر وبلاگ زده ایم یک دلیلش آمادگی برای گفتن و شنیدن است. یک زمانی مرحوم کندی در یک سخنرانی خطاب به مردم گفت: از خود بپرسید برای آمریکا چه کرده اید؟ (نقل به مضمون)، ما هم باید فکر کنیم برای شرکتهای خود چه کرده ایم که در ازایش توقع بازخورد سریع داشته باشیم. مساله ما هم الان فضای کار نیست. اتفاقا فضای کار شرکتها نسبت به قبل به مراتب بهتر شده است. شرکتهای کامپیوتری اکثرا تلاش می کنند یک محیط مناسب را در حد توان برای نیروها فراهم کنند در حالیکه در گذشته مسائل به این شکل نبود و امکانات کمتر بود. اما مساله فضای جامعه ای است که به قول شما، عموم افرادش ترجیح می دهند با "زرنگی" و "یکشبه" به نتیجه برسند (چون می بینند که عده ای می رسند) تا اینکه از طریق یادگیری و کار خوب پله پله مراحل را طی کنند. به قول آقای آواژ هنجارهای کار جامعه تغییر کرده است. می بخشید که مخالفت می کنم. اما می دانید که از نبود نیروی کاری مناسب در زمانی که اینقدر بیکاری در جامعه ما زیاد است چه ضررها دیده ایم و دیده اید. همین!
اسد صفری:
۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ بحثی خوبی است و من تقریبا در زمره جوانانی هستم که بحثشان در جریان هست. (البته تمامی کامنت ها را نتوانستم بخوانم) اما با جناب واحد موافقم "عموم افرادش ترجیح می دهند با “زرنگی” و “یکشبه” به نتیجه برسند (چون می بینند که عده ای می رسند) تا اینکه از طریق یادگیری و کار خوب پله پله مراحل را طی کنند." دقیقا این مسئله صادقه ، من امروزه تحول نفرات در حوزه نرم افزار رو به چهار فاز تقسیم می کنم فاز تخصص گرایی یا عشق یادگیری و تجربه: نفراتی که تازه کار یا کم تجربه هستند ، شور و شوق کار و تخصص دارند و برای همین حاضرن در شرکت هایی حتی با مزایای کم کار کنند. فاز تعویض شرکت : نفر که صاحب تخصص شده است بدنبال شرایط بهتر کاری از این شرکت به آن شرکت نقل و انتقال می کند. اما معمولا دنبال تکمیل تخصص های خود بعلاوه تامین مالی هست. فاز استارت آپ : در این فاز نفر با احساس تخصص عالی و خسته از کار برای دیگران و نیاز نداشتن به آقا بالاسر بدنبال شروع استارت آپ خودش هست. چون احساس می کند شرکت ها در حق او ظلم می کنند و ایده خود را شروع کند چند ده برابر شرکت ها درخواهد آورد. فاز خروج از نرم افزار : معمولا با شکست استارت آپ نفر بدنبال خروج از حوزه نرم افزار خواهد بود. ولی در کل زمانی که یک نفر در جایی کار کند و همیشه این احساس را داشته باشد که در آنجا به او ظلم می شود و محصول خروجی آن شرکت برایش مهم نباشد و باید استارت آپ خود را شروع کند ، خطرناکترین احساس می باشد. موفق باشید
sasansara:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام. نمی دونم چقدر به این بحث مربوطه. ولی به نظرم ارزش داره که این نوشته رو که من توی یکی از فروم ها نوشتم مطالعه کنید: اینجا ضمنا مطالعه بقیه دیدگاه ها هم می تونه مفید باشه این مطلب مشکلی داره که منتشر نمی شه؟
وفا:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي واحد شما كه اصلاً اهل ساز مخالف نيستيد، اما اگر با هم مخالفت و نقد نكنيم كه بهتر است هيچ نگوئيم. من هيچگاه معتقد نيستم كه رفتن همكاران "تقصير" سازمان است. من معتقدم بين فرد و سازمان در مقطعي از زمان توافقي براي يك رابطه برد-برد ايجاد ميشود، كه ممكن است در آينده بر هم بخورد و شرايط عوض شود. اينجا اصلاً تقصير را بر عهده ديگري انداختن غلط است. من ميگويم كه اگر ميخواهيم منشاء را بيابيم، بايد همه صداها را بشنويم، نه، همه صدا ها را بيرون آوريم. من ميگويم سازمانهاي ما هم شايد ميتوانستند طور ديگر عمل كنند. شايد ميشد برنامه اي براي توسعه منابع انساني داشت (كه من خودم نداشتم)، و شايد هاي ديگر.... به قول خودتان، همين!
مهرداد جوان:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ بنظرم با وجوديکه با قسمتهايي از صحبت شما موافقم، مثل اينکه "تقصير ما نيست" و يا "فضاي شرکتها الان بهتر شده" و يا اينکه گاهي شخص به دنبال سرابي از ما جدا ميشود. (نقل به مضموني که من فهميدم). اما ميشود از زواياي گوناگوني به قضيه نگاه کرد؛ 1. ما شرکتها، هنگامي که به دنبال نيروي کار ميگرديم، فراموش ميکنيم که جذب نيروي کار هم يک نوعي از بازاريابي است. به اين فرآيند، صرفا به صورت حاکم و رعيتي (ببخشيد اينطوري ميگم، ولي کمي دقيق که بشيم با همه احترامي که براي خودم و شما قائلم، در بطن رفتارمان همين قاعده را عمل ميکنيم) برخورد ميکنيم نه به صورت همکار يا مشتري. به همين دليل نيروي کار ارزنده، يا جذب ما ميشود و همکاري را شروع ميکند که به ندرت است و موضوع اين بحث نيست که اگر جذب ميشد، اصلا بحثي نداشتيم. اما غالبا يا اصلا آگهي و درخواست ما را نميبيند، يا آن آگهي جذبش نميکند و يا اگر جذبش کرد، شيوه برخورد حضوري ما را نمي پسند. نيروي غير ارزنده هم که به کار ما نميآيد. 2. سه عامل در منابع انساني مهم است، يکي شيوه جذب، يکي شيوه نگهداشت (جبران خدمت و انگيزش)، يکي شيوه آموزش. اگر نيرو براي ما نمي آيد يا نمي ماند. اشکال ميتواند در يکي از فرآيندهاي مذکور باشد. من ميگويم درست که جامعه، تاثير فراواني روي انگيزه افراد دارد ولي سازمان و خانواده تاثيرات بيشتري دارند و ميتوانند تا حدودي اثرات جامعه را خنثي کنند. من دو نمونه به عنوان شاهد مثال مي آورم: 2-1. در همان سازماني که براي آقاي وفا ذکرش را در کامنت وبلاگشان نوشتم، بيش از 18 ماه، حقوق معوقه پرسنل وجود داشت. نيروهايي که چيزي بيشتر از ارزنده را ميتوان برايشان گفت. اما با جان و دل کار ميکردند. نيروهايي بودند که دو فرزند داشتند و يک کار پارت تايم دوم که البته درآمد چنداني هم نداشت اما از جان و وقت مايه ميگذاشتند و همراه مديرعامل دغدغه عبور از بحران را داشتند و تلاش ميکردند. و وقتي مديرعامل تصميم به بستن شرکت گرفت، تا چند ماه بعدش و حتي در يکي دو مورد تا چند سال بعدش، همين کارمندان سراغ گرفتند که اگر دوباره ايشان کاري را شروع کرد، حاضرند از کار فعلي شان بيرون بياند و به او بپيوندند. خلاصه عرض کنم، اين کارمندان، يکي در سازمان نظام صنفي اصفهان مشغول شد، يکي در بيمارستان الزهرا ادمين شد، چند نفر در بزرگترين شرکت خصوصي نرم افزاري ايران (ايريسا) با حقوق بالا استخدام شدند و ... پس آدمهاي کمي نبودند ولي براي سازمان از جان مايه گذاشتند. تا بخواهيد از اين نمونه ها ميتوانم برايتان مثال بزنم. 2-2. در شرکتي که دو دفتر تهران و اصفهان دارد و توسط يک پيشکسوت خوش نام نرم افزاري اداره ميشود. کساني هستند که بين 20 تا 27 سال، سابقه همکاري با مديرعامل را در مجموعهاي مختلفي که ايشان مديرعامل بوده دارند. و متوسط حضور پرسنل فکر ميکنم بيش از 5 سال است و آنهايي که رفته اند، عمدتا از کشور و به دليل شرايط خانوادگي خارج شدند و از همان خارج کشور هنوز همکاريهايي با شرکت دارند. به نحوي که مديرعامل تصميم گرفته دفتري در آمريکا بزند و آنها را بکار بگيرد. وقتي به درون اين شرکتها دقيق نگاه ميکنيم، اولي روي مباحث جبران خدمت (شايد حقوق تاخير داشت ولي اول پرسنل بطور شفاف فيش حقوقي داشتند، دوم هيچ تضمين قانوني براي حضور نداشتند، سوم اجازه بازيگوشي علمي را در ساعاتي از روز داشتند، چهارم به خانواده هايشان و دغدغه هايشان احترام گذاشته ميشد و مسائل گاهي با همفکري خانواده ها حل ميشد و ... ) و دومي هم روي جبران خدمت و هم روي آموزش تاکيد فراواني داشت. با مديرعامل دومي که صحبت ميکردم، ميگفت من در استخدام، خوش طينتي شخص را بررسي ميکنم، سوادش برايم مهم نيست، صداقتش برايم مهم است. کسي که صادق و رو راست باشد را آموزش ميدهم و تبديلش ميکنم به آنکه ميخواهم. ولي هر چه سواد داشته باشد و صادق نباشد، روزي مرا به زمين ميزند. ميخواهم اينطور نتيجه بگيرم که ما قرار است کالايي را بخريم و آن "مغز و فکر و هنر" است. اينرا چگونه درخواست ميکنيم، چگونه خودمان را برايش پرزنت ميکنيم، چطور حواشي و دغدغه هاي موثر در افت يا افزايش راندمانش را ميشناسيم و مديريت ميکنيم، چگونه ارزشش را ميپردازيم؟ آيا به درستي به اينها نگاه کرده ايم؟ من با عبارت کمبود نيروي کار ارزنده مخالفم، من با عبارت "نيافتن نيروي کار ارزنده" موافقم. نيروي کار ارزنده هست، اما شيوه بازاريابي ما، شيوه بازارسازي ما و شيوه خريد ما است که باعث نيافتن نيروي کار ميشود. در تحقيقي که فکر کنم سال 82 يا 83، از شيوه مديريت منابع انساني که شامل سه بخش بالايي ميشد، کردم، به مواردي از مايکروسافت برخوردم که تقريبا اگر درست يادم باشد 50 يا 52 پرسش خصوصي و عمومي در مورد کارمندش را ذکر کرده بود و بايد برايش جواب ميداشت و راهکار، تا بتواند کارمند را بيابد و خوب نگهش دارد. برخي از اين سوالات حتي به اين بر ميگشت که اين کارمند در کدام ماه و فصل سال، در چه ساعاتي از روز، در چه روزهايي از ماه، قادر به استفاده از حداکثر توانش هست و در چه مواقعي نياز به استراحت و آزادتر بودن دارد. ما چند سوال داريم؟ سخن در اينباره زياد است و اينطوري نميشود زياد مبحث را شکافت. اما بهرحال من سعي کردم به قاعده يک سوزن به خودمان يک جوال دوز به ديگران عمل کنم. در هر حال من مخلص شما و آقاي آواژ و آقاي وفا هستم. چيزهاي زيادي هست که بايد از شما اساتيد ياد گرفت. درس پس ميدهم قربان!
وفا:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي مهرداد عزيز با كمال احترام بايد بگويم كه نگاه شما هم يك سويه است. من خواننده حسم اين است كه شما اكثر مشكل را بر گردن شركت انداختيد. به نظرم اين درست نيست. بيائيد تجاري نگاه كنيم. شما تخصصي داريد، توانائي اي داريد كه من شركت، خريدار و خواهان آن هستم. اول چه كسي بايد محصولش را عرضه كند؟ من چيزي براي عرضه ندارم، من يك شركتم، با تمام بديها و خوبيهايي كه ممكن است داشته باشم، يك شخصيت حقوقي هستم. اعتماد من به شما ميتواند خيلي برايم گران تمام شود. اما اعتماد شما به من ميتواند كمتر خسارت داشته باشد. شركا درش را به روي شما باز ميكند؛ اما شما هميشه آزاديد كه مهاجرت كنيد، كارتان را عوض كنيد، با من چانه بزنيد، و ... خلاصه شما انعطاف پذيري بيشتري داريد. اما من ميتوانم به سرعت زمينه فعاليتم را عوض كنم؟ در مقابل شما دنبال امنيتيد، شرايط خوب كاري هستيد (مثل آن بازيگوشي علميكه گفتيد و خيلي لذت بردم از اين اصطلاح)، دنبال احتراميد و ... نقطه اشترام منافع من و شما كجاست؟ در موفقيت شركت با كمك توانائي شما. اينكه شما بر اساس ظواهر من انتخاب كنيد،درست مثل اين است كه من شما را استخدام نكنم مثلاً چون چشمتان آبي نيست! چرا شما (ببخشيد منظورم شما نيست) مثل من، نميپرسيد؟ از مسير شغلي تان، از وظايفتان، از انتظارات من؟ از متعهد بودن من به تعهداتم و ... و بعد ارزيابي نميكنيد؟ مگر شما از بيكاري ناراحت نيستيد؟ شما مثال زديد،‌منهم بزنم: (شرمنده آقاي آواژ كه مزاحم شما هستيم) 1- خانمي با مدرك فوق ليسانس مرتبط با معدل 18 از دانشگاه تهران، با ما مراجعه كرد براي كار تخصصي. اولين سوالم اين بود كه چرا ميخواهي كارت را عوض كني؟ گفت با اين مدرك، منشي هستم. ميخواهم كار تخصصي بكنم. استقبال كردم و آمد. از هفته دوم گفت كه ميخواهد 2 روز در هفته نيايد، قبول كردم. در هفته سوم متوجه شدم كه ترافيك اينترنت ما به طرز بي سابقه اي تمام شده! متوجه شدم افزايش مصرف در روزهاي حضور ايشان است. پرسيدم ايميلي داشته ايد؟ كاري كرده ايد؟ گفت خير. گفتم پس احتمالاً دستگاهتان ويروسي شده مراقب باشيد. ايشان يك هفته بعد، در حاليكه هيچكدام از تكاليف آموزشي كه به ايشان داده بودم را انجام نداده بود، بدون توضيح رفت. بعداً متوجه شدم كه ايشان در ساعات حضور در شركت آهنگهاي روز را دانلود ميكرده است! مشكلم در مصرف اينترنت و صرف زمان نيست،‌ مشكلم اين است كه چرا قدر خودمان را نميدانيم؟ اين آهنگها را با 1000 تومان پشت هر چراغ راهنمائي ميتوان خريد، پس چرا؟ 2- آقايي با معدل 15 از صنايع شريف آمد. استخدام شد و آموزش داده شد. در نظر اول شايد شما او را اصلاً راه نميداديد، من راه دادم بنا به دلايل خودم. او هم الحق نشان داد كه اشتباه نكرده ام. قرارمان با او اين بود كه يك حقوق ثابت با درصدي از فروش. يك روز كه قرار بود يك پروفايل شاخصه هاي رفتاري شغل بفرستيم، من خارج از تهران بودم، بر اساس آموزشهائي كه به ايشان داده بودم، تلفني خواهش كردم نسخه نهائي را از بين 3 نسخه ارسال كند، مفاد پروفايل را هم با هم چك كرديم. 3 روز بعد آمد و به من گفت كه پروفايل را براي اين مشتري بسيار بسيار مهم، اشتباهي فرستاده و خودش هم نميداند چرا. يك ماه بعد آمد كه ميخواهم بروم. پرسيدم چرا؟ گفت من عادت دارم عصرها بروم و در خوابگاه به دوستانم سر بزنم، اينجا كه ميمانم دير ميشود! دانستم كه ماندني نيست و متاسف شدم از تمام وقتي كه صرف آموزشش كرده بودم. حالا اين هممثالهائي از اين سو كه كم هم نيستند. حالا من كه نبايد دراعتماد پيش قدم ميشدم، شدم. اما ميگويند از تو به يك اشاره ، از من به سر دويدن.... ما شركتها آن اشاره را نميبينيم... اگر شما پتاسنيلي داري بايد روي اين سرمايه گذاري كني كه شركتها آدمهاي مناسب را به راحتي از دست نميدهند، خودت را نشان بده. اتفاقاً هر قدر آدمها تجاري تر باشند، بيشتر قدر آدمهاي مناسب را ميدانند و شما ميتواني شرايط بهتري را بخواهي. اما از روز اول اگر شرايط اغوا كننده ديدي و دنبالش رفتي، بدان كه خطر هست كه اين آني نباشد كه فكرش را ميكردي و ميخواستي.... به نظرم نيروهاي كاري ما بايد ياد بگيرند كه اول بايد خودشان را نشان دهند، تكيه بر قانون كار و .... خيلي راهگشا نيست .... سربلند باشيد.
وفا:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ اين يادداشت، قديمي، كوتاه اما در ارتباط با بحث ما، جالب است: http://chaay.ghoddusi.com/2012/02/post_1276.html
مهرداد جوان:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ لطفا اين لينک را هم ببينيد: اجازه ندهيد انتظاراتتان شما را فريب دهد! نویسنده: پیتر برگمان؛ ترجمه: علی نعمتی شهاب منبع: وب سایت HBR
علی واحد:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ من الان اگر جای مجید آواژ بودم، می نشستم و از این قضیه که با یک مطلب چگونه یک چالش بزرگ ایجاد کرده ام لذت می بردم! همین!
مهرداد جوان:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ ممنون از نقد بسيار بسيار زيبايتان. 1. من شرکت دار، سعي کردم از ديد يک کارمند آزاد به قضيه نگاه کنم. بنابراين طبيعي بود که به مصداق همان يک سوزن به خودم يک جوال دوز به ديگران، بحث را دنبال کنم. البته در ابتداي سخن، جانبدارانه از شرکتها دفاع کردم و بر اين هم استوارم. از نوشته هاي ديگر هم مشخص است که منهم مثل آقاي واحد و آواژ، به سطحي نگري نيروها معتقدم به شدت. اما قصد من اين بود که بگويم. اين رويه يک رويه دوسويه است. يکسو افراد جوياي کار هستند، يک سو شرکتهاي خواهان افراد. نميشود شرکت به گفته شما اين حرف را بزند؛ "من چیزی برای عرضه ندارم، من یک شرکتم، با تمام بدیها و خوبیهایی که ممکن است داشته باشم، یک شخصیت حقوقی هستم. اعتماد من به شما میتواند خیلی برایم گران تمام شود. اما اعتماد شما به من میتواند کمتر خسارت داشته باشد." من با اين عبارت به شدت مخالفم. عينا مانند اينکه زن بگويد، من زنم با همه بديها و خوبيها و اعتماد من به شوهر ميتواند برايم گران تمام شود ولي اعتماد شما ميتواند خسارت کمتر داشته باشد. تازه من که نبايد بروم خواستگاري، مرد بايد بيايد و بعد هم بايد پاي بد و خوب انتخابي که کرده باشد. اينطوري که نميشود؟ ميشود؟ اساسا شما به من بگوييد چه کسي اين معيار را وضع کرد که "اعتماد من به شما میتواند خیلی برایم گران تمام شود. اما اعتماد شما به من میتواند کمتر خسارت داشته باشد." فرد هم ميتواند همين حرف را برعکس بزند. انتزاعي فکر کردن در معامله دوسويه جواب نميدهد. 2. صحبتم دقيقا صحبت شما است آنجا که گفتيد "پس رسالت ما چیست؟" 3. منظورم از "پرزنت کردن سازمان" نه آن بود که شرايط را اغوا کننده نشان دهيم. ببينيد ما نميخواهيم استخدام انجام دهيم. ما ميخواهيم استخدام بهترينها را انجام دهيم. پس روش استخداممان بايد با کساني که فقط استخدام انجام ميدهند و براي اين منظور آگهي ميزنند فرق کند. يک مثالي فالبداهه به ذهنم ميرسد. مثلا رادمان ميخواهد بهترينهاي نرم افزاري را استخدام کند. تشخيص داده گروهي در شريف خوب کار ميکنند. برود يک جلسه 2-3 ساعته در دانشکده کامپيوتر شريف بگذارد به اسم جلسه "آگهي استخدام". آنجا حرف بزند، انتظاراتش را بگويد، محصولات و تکنولوژي که استفاده ميکند را تعريف کند، شرايط کاري اش را بگويد و بعد از بين 30-40 نفري که آمده اند حرفش را بشنوند، همانجا فرم بدهد پر کنند، رزومه بگيرد و برگردد بررسي کند و باز جلسه جمعي کوچکتري. و ... شما چيز خوب ميخواهيد، برايش بايد به اندازه اش سرمايه گذاري کنيد. نميتوانم بنشينم و بگويم من ميخواهم مثلا چلوکباب خوب بخورم ولي حاضر نباشم سوار ماشين بشوم بروم نايب ساعي، خرج دو سه برابري بکنم و بخورم. از همين سرکوچه مان سفارش بدهم بعد هم هي غر بزنم. 4. از آن طرف هم هست. بحثهاي خوب پرزنت کردن خودمان، خوب رزومه نوشتن، خوب شرايط دلخواهمان را تبيين کردن، خوب دنبال شرکتها گشتن و تحقيق در مورد آنها و الخ 5. فکر ميکنم و شما بهتر از من ميدانيد که بايد خيلي دقيق و تخصصي با مقوله منابع انساني رفتار کرد و بحث کرد. آموزش هم بايد در هر چهار سوي کار اتفاق افتد هم در مورد کارمند، هم شرکت، هم خانواده کارمند (به شخصه اين بخش را آفت خيلي از جداشدنها ميدانم)، هم جامعه (اينهم که برهمه مبرهن است) همين !! فعلا
مهرداد جوان:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ موافقم ;-) يا شايدم، IP بعضيا رو مسدود ميکردم پيله نشن!!!!
مجيد آواژ:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ بدون اغراق از نظرهای همه دوستان استفاده می کنم. اینکه نمی توانم به اندازه بقیه در بحث مشارکت کنم به دو دلیل است. دلیل اول که بالا هم نوشته ام این است که شما (علی واحد) تقريبا همه مطالب مورد نظر من را بیان کرده اید. و دلیل دوم این است که به حکم ميزبانی باید کمی کمتر حرف بزنم. به هر حال برای یک وبلاگ نويس هیچ چيز ارزشمندتر از نظرهای دیگران در ذیل نوشته هایيش نيست.
فراخوان برای نیروهای آماده به کار « وبلاگ رادمان:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ [...] آقای آواژ در زمینه تغییر هنجارهای کاری جامعه مطرح شد (اینجا)، آقای کمالیان از نیروهای آماده به کار خواسته اند [...] l
مجيد آواژ:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام ممنون از نظر شما. چون برای اولین بار در این وبلاگ، نظر خود را مطرح فرمودید، نيازمند تایید بود. در دفعات بعد در صورتی که از همان کامپيوتر قبلی برای ارسال نظر ارزشمندتان استفاده کنید، سيستم مديريت محتوی شما را شناسایی کرده و با مشکل تایید نظر خود مواجه نخواهید شد.
senaps:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ هه هه ماخ.... چه جالب که من ۱۹ سالمه....چقدر جالب تر که من حاضرم انواع و اقسام پروژه های دانشجویی رو بنویسم و اصلاح کنم...چقدر جالب که من (اینو به عنوان تعریف از خود میتونین بگیرین،میتونین به عنوان مزایا/معایب درس خوندن در دانشگاه شهرستان دور افتاده بگیرین!!) به عنوان تنها دانشجویی که چیزی حالیشه، دارم یه گروه ۸ نفره رو دنبال خودم به مدت ۵ ترم میکشم!!(از انجام پروژه اخر ترمشون گرفته تا کار کردن باهاشون برای یادگیری درس ها تا رسوندن جواب ها سر امتحان...!!)....الان سه تا پروژه ی داکیومنت کردن گرفتم...بدون اینکه قرار باشه پولی بگیرم...من ترم ۵ ام و اونها دارن مدرک کاردانی رو میگیرن...(به اتفاق از من بزرگ ترن!!)... بر خلاف چیزی که دوستان مدیران شرکت های نرم افزاری فکر میکنن، جایی که قبلا توش کار میکردم، جایی بود که طرف سرم داد میزد!!یکی دو بار فحش داد...و همه و همه بازم من فقط فکر کردم که حق با اونه و مشکل از من...به روی خودم نیاوردم و تا اخرین دقیقه زحمت کشیدم....وقتی من داشتم کار میکردم، برادرش و خودش داشتن دخترای دبیرستان بغلی رو دید میزدن...چه موقع رفت، چه برگشت.... پولم هم ۱۵۰ تومن بود که سه ماه یه بار میگرفتمش....در حقیقت مهرماه تا بهمن کار کردم و فقط ۳۰۰ گرفتم....هنوز هم باقی پولم رو نرگفتم...چه شب هایی که تا ساعت ۱.۵ نشستیم و کار کردیم!!! مسئله این نیست که من دوست دارم حقوقم مثل خیلی های دیگه باشه...مسئله اینه که من دپست دارم جایی کار کنم که بقیه از من بالاتر باشن،با این وجود سربار براشون نباشم....یه چیزی ازشون یاد بگیرم... چیزی که الان هست، اینه که یه بابایی پول داشته، + بند پ ! یه شرکت زده و هرچی پروژه هست رو میگیره...پروژه های انجام شدش هم خیلی ضعیفن...(اگر یه بار بیاین شهرداری ایلام و ببینین که سیستم مکانیزشون چیه، خودتون رو در حد ماکروسافت تصور خواهید کرد!!رسما همه چیز از کاغذ شده کامپیوتر، ولی در اصل حتی نمیتونن تو سیستم ببینن که کسی عوارض شهرداری سال رو پرداخته یا نه!!یه امضا، نیازمند سه روز وقت گذاشتنه.... استادی که میاد سر کلاس به من درس بده، فرق شی و صفت تو کلاس رو نمیدونه....میگه برید یه سری کلاس و شیئ و متد که برنامه نیاز داره پیدا کنین و تو رشنال رز پیاده کنین....دقیقا پرسیدم... صفات یا اعضای کلاس ها رو میگه شی.... کلا این استاد، درس تجزیه و تحلیل رو با فکر کردن برای انتخاب گوجه یکی میدونه...(نه اینکه من بگم، خودش گفت....) این منو مجبور میکنه که اموزشم رو ببرم از طریق کتاب ها و سایت های انگلیسی ادامه بدم....پروژه هایی که برا خودم در نظر میگیرم، هیچ وقت تموم نمیشه...چون هیچ کس نیست بالا سرم که وقت رو برام مهم کنه....وقتی خودم برا خودم کار میکنم، فیس بوک رو مهم تر از طراحی و تجزیه و تحلیل سیستم مورد نظرم میدونم....هیچ وقت هم تموم نمیشه!!! کسی هم نیست که ازش سوال بپرسم...
sasansara:
۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۱ کمی تعجب کردم و راستش بهم برخورد که مطلب منتشر نشده بود. گفتم شاید قابل ندونستید...تشکر از توضیح شما
وفا:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ با لينكهائي كه شما دوستان داديد، تا حالا چند نفر در وبلاگ ما نظر دادن، نظر هاجالبه...اميدوارم ادامه اش بديم... http://thomasint.blogfa.com/post-133.aspx من با پيشنهاد برگزاري نشست براي استخدام موافقم و آماده ام،‌با هم، دو سه تا شركت بريم يك بازاريابي استخدام بكنيم. خيلي فكر خوبيه دست آقا مهرداد درد نكند.. آقاي آواژ سكوت ميزبان ممكنه حمل بر اين بشه كه حوصله مهمونا رو نداره ها... منتظريم، به فيض برسونيد... سربلند باشيد
اوبالیت به بو:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ درود بر شما هیچ دلیلی وجود ندارد که شخصی به صورت fast... به ایده آل های دلخواه خود برسد. در زمان کنونی اگر شخصی fast به چیزی نرسد جای سوال و تامل دارد. اکنون باید fast به همه چیز رسید. چرا وبلاگ ها و مصاحبه ها، سمینار ها و کتاب ها و ژورنال ها و غیره را می خوانیم؟ که به عنوان مثال به جای اینکه 10 ساله روند بهساد را طی کنیم آن را در 3 یا 5 یا 7 سال طی کنیم. و در پایان fast به چیزی رسیدن با مصرف گرایی رابطه ی تساوی ندارد و می دانم منظور نگارنده نیز این نبود.
مجيد آواژ:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان عزيز مرا ببخشید که عملن در این مدت ساکت بودم. بزرگترین افتخار برای من وجود مهمانان عزيز که چه عرض کنم، صاحب‌خانه‌های واقعی روزنوشت‌هاست. امروز دوباره باز خواهم نوشت.
الهام:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ من هم کاملا موافقم. و این نقد رو به آقای آواژ دارم که ایشون هم دارن به این هیاهو دامن می زنن. متاسفانه امثال ما هم از هم نسل های خودمون و هم از بزرگترها ضربه می خوریم. بد نیست وقتی می گین "تفاوت افراد ۲۳-۲۴ امروز با ما در روزگاری که در همین سن بودیم چقدر زیاد است." به اونهایی که دیده نمی شن هم فکر کنین!
الهام:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان، باید بگم که پسر شما آدم خوش شانسی هست! من معمولا با پدر مادرها(اکثر آنها!) که حرف می زنم اگر حرفم موافق باشه می گن تازه شما اول راهید و یادتون نمی آید و فلان. اگر مخالف باشد هم که کلا اون حرف به آخر نمی رسه!!! در مورد صحبت آقای آواژ هم باز باید یک چیزی بگم. آن آقایی که 3000 میلیارد اختلاس کرده، توی خونه پای فیسبوک ننشسته بوده اختلاس کنه. اون آقا پروژه اتوبان کناره دریای خزر رو داشته، شرکت فولاد رو خریده و بعد از اون به شدت سروسامونش داده. هیچ وقت رشوه های کلان و LC تقلبی اون آقا مورد تایید من نیست. ولی اینکه بشینیم بگیم تو این مملکت اختلاس میلیاردی می شه پس من واسه چی زحمت بکشم توجیه تنبل هاست. و متاسفانه توی جامعه ما پر از تنبل هاییه که به دنبال بهونه می گردن. اختلاس 3000 میلیاردی و دکترای تقلبی هم بهونه های خوبی بود!
مسلم:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام. تقریبا همه ی کامنت ها رو خوندم - اولین باری هست که خودم هم نظرم رو در این وبلاگ مینویسم. 1. نمیدونم تا حالا بهش اینطوری نگاه کردید یا نه، ولی قضیه ی من و نسل من شاید تماما با یک کار روانشناسی خوب حل بشه. ما در این کشور با "درس بخون تا موفق باشی" ها به مدرسه رفتیم، وقتی که کمی دنیای اطرافمون رو متوجه شدیم ترسهامون شروع شد. کسی نبود و نیست که برای آینده ی ما تضمین بده، ما انواع عقده های روانی رو در خودمون جمع کردیم - این دست شماها نیست! این ترس، محرومیت و تلاشی که هرگز به نتیجه اش امیدوار نیستیم چه حاصلی غیر از تقلا کردن و دست انداختن برای پیدا کردن یک ریسمان مطمئن داره؟ تنها کاری که شما میتونید و باید انجام بدید اینه که به یک جوان "امنیت" و "پیشرفت" رو تضمین بدید. من همچنان در آگهی های استخدام لحن یک آدم سودجو و فرصت طلب رو میبینم که میخواد ازم تا حد ممکن کار بکشه! کسی که فکر کرده توانایی و تخصصم رو از جوو آب پیدا کردم... این فقط شاید تصور من باشه، ولی شما باید در مراحل مختلف از نحوه ی آگهی کردن نیازتون گرفته تا تک تک روزهایی که با شما کار میکنم این جوان پر از نیاز و خسته از درجا زدن رو تامین کنید. حتی شده با حرفهای قشنگ، با دخالت دادنش در تجارتتون... 2. مدل قدیمی "من شرکت دارم پس تجارتم رو با کسی شریک نمیشم" دیگه کم کم داره کارکردش رو از دست میده. جوانان امروز ایران به دلیل همون موارد شماره یک و قرار گرفتن در میان تغییرات سریعی که در مطلبتون اشاره کردید هرگز نمیتونن نقش پدرانشون به عنوان کارمند مواجب بگیر رو تحمل کنن. امروز شرکتهایی که جوانان رو به عنوان "عضوی" از تجارت (و نه ابزار پیشبرد اون) دعوت میکنن برنده هستن. ضمن اینکه به این نیروی پر انرژی قول پیشرفت میدید باید با سهیم کردنش در تصمیم گیری ها و هدف گذاری ها حس اثرگذار بودنش رو هم تامین کنید (سخته نه؟ :دی). باید بخش اعظم حقوقش رو بصورت درصدی از درآمد کل شرکت در نظر بگیرید، باور کنید جوان امروز خیلی بیشتر دوست داره با شما ریسک کنه اما بدونه تلاشش مستقیما در نتیجه ای که میگیره موثره... 3. خیلی ساده است، اگه بین دانشجویان شریف و تاپ ها دنبال نیروی کار میگردید از اول شکست خورده ست کارتون. شما نمیتونید شرایط ایده آل چنین کسی رو فراهم کنید، حتی اگه تمام تلاشتو نرو بکیند بازم ایده آلهای همچین شخصی فراهم شدنی نیست (در اینجا). شما دوستان عزیز که شرکتتون رو با تمام مشکلات با چنگ و دندون پیش میبرید نمیتونید محل مناسبی برای چنین شخصی باشید چون دیر یا زود (همونطور که تجربه کردید) ازتون خداحافظی میکنه. پیشنهاد من اینه که بیشتر به دور و برتون نگاه کنید، همین بچه های شهرستانی، همینهایی که توی وب دارن تنهایی و به سختی کاری رو استارت میزنن، همین "معمولی ها" رو ببینید، اینا براتون خواهند موند. بچه های شریف رو بسپارید به جایی که منتظرش هستن. 4. سایتهای مثلا کاریابی در وب از نظر تعداد زیاد هستن اما متاسفانه هیچ کدوم متولی درست و حسابی ندارن. شما نمیخوایید دست به کار بشید؟ زدن یک سایت هیچ کار شاقی نیست، مهم اینه که شما عملا بتونید دانشجوها، فارق التحصیلان، اونایی که تنهایی و فریلنس کار میکن و... رو در این سایت جمع کنید، تعداد مشاغل مناسبی رو فراهم کنید، براش نیروی انساسنی منصوب کنید و... 5. خیلی از جوان ها فکر میکنن میتونن وقعا در آینده ای نه چندان دور گوگل و فیس بوکی بشن! چرا باهاشون میجنگید؟ پیشنهاد من اینه که دستشون رو بگیرید، رشدشون بدید و تشویقشون کنید - اینا آه در بساط ندارن اما تا دلتون بخواد انگیزه، انرژی و ایده دارن. باهاشون همار بشید، راه رو نشونشون بدید و باور کنید 90% شون این لطف شما رو هرگز ضایع نمیکنن - میتونید پروژه ها و اهدافتون رو برون سپاری کنید - شما به سودتون میرسید، دردسرتون رو کمتر میکنید و نیروی کارتو نرو هم افزایش میدید. هوم؟ - میبخشید طولانی شد :) خوشحال میشم بازخورتون رو ببینم.
وبلاگ ايده | ديدگاه شركت ايده گستران درباره مسائل روز » نوشته «تغییر هنجارهای کار جامعه» از وبلاگ بهساد:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ [...] با ارزشی در وبلاگ بهساد منتشر کرده اند تحت عنوان «تغییر هنجارهای کاری جامعه»، این مطلب ارزشمند و مطالب دوستان در ذیل این نوشته [...] EDIT!
امیر نام آور:
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ خیلی طول کشید تا مطلب ارزشمند شما و نظر همه دوستان رو بخونم! اما واقعا ارزش داشت. با این جمله شما کاملا موافقم که «پُست مدرنیستی که بدون مدرنیست و بدون الزامات آن اتفاق بیفتد به شدت ویران‌گر خواهد بود». وقتی به رفتار جامعه دقت می‌کنیم انگار همه در حال تلاش برای عقب نماندن از چیزی هستند یا رسیدن به چیزی که نمی‌دانند چیست، فقط همه عجله دارند! فکر می‌کنم این فضای فست فودی و فست جابی و ... که شما مثال زدید کاملا به همین دلیل بلاتکلیفی بین سنت و مدرنیته و پست مدرنیته است. تکنولوژی و ارتباطات و اطلاعات باعث شده خودمان را با جوامع پیشرفته مقایسه کنیم در حالی که امکانات و ابزار آنها را نداریم و زمان لازم برای گذار از یک مرحله به مرحله دیگر را طی نکرده ایم. زندگی روزانه دارای وجه های مختلفی از مدرنیت شده ممکن است صبح ها مدرن باشیم در سر کار پست مدرن شویم و عصرها که با خانواده می گذرانیم سنتی شویم شاید همین بلاتکلیفی ها و تغییر وضعیت های سریع باعث شده که فضای کلی جامعه به خصوص برای آنها که با ابزارهای ارتباط جمعی سریع مانند اینترنت دسترسی دارند دچار سردرگمی شود که قاعدتا فضای کاری هم بخش کوچکی متاثر از فضای کلی جامعه است. و شاید برای همه ما که در زمینه فناوری‌های نسبتا به روز فعالیت می‌کنیم این بلاتکلیفی ها و سوییچ شدن بین وضعیت ها بیشتر رخ می دهد و لذا آنها را بیشتر حس می کنیم. وقتی نوشته شما را می خواندم داشتم فکر می کردم من هم با 30 سال سن شاید هنوز تحت تاثیر شرایط بلاتکلیفی جامعه هستم و قاعدتا یک فرد 19 ساله باید دچار وضعیتی به مراتب بدتر باشد ...
شاهین کیاست:
۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ سلام افشار ، زمانی که برنامه نویس (بدون هیچ پشتوانه مالی) و فقط با تکیه به دانش خودش قادر به فراهم ساختن یک زندگی خوب در "اینجا" نباشد مجبور است برای رسیدن به کیفیت بهتر زندگی به "آن سوی آب ها" مهاجرت کند..
وفا:
۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ @مسلم عزيز ببخشيد كه من متوجه كامنت شما نشده بودم، اين سيستم كامنتهاي تو در تو باعث ميشه آدم كامنتهاي مياني رو گاهي اوقات از دست بده. نميدونم سري به وبلاگ ما هم زديد؟ جائي كه اين بحث با جوونها ادامه داره؟ جوونهائي كه دغدغه هاشون مثل شماست كه چقدر منسجم . زيبا نوشتيد. اينجاست: http://thomasint.blogfa.com/post-133.aspx شايد نتونم بگم با تمام حرفهاي شما عيناً موافقم، اما احساسم اينه كه شما واقعا و صادقانه شكلات رو نوشتيد و درست رسيديد به نقطه جدائي اين دو نسل. بگذاريد با رعايت ترتيب نوشته هاي شما، نظراتم رو بگم: 1. مدل درس بخون تا موفق بشي رو چقدر قشنگ نوشتيد. درست ميگوئيد اين شايد بهترين مدلي بود كه ما بلد بوديم. به نظرم مدل بدي هم نيست. يك ابزار به مجموعه ابزارهاي شما اضافه ميكنه : علم. اما در مورد موفقيت هيچكس نميتونه تضميني بده. روز به روز جمعيت اضافه ميشه و امكانات همونه كه بوده، پس در يك نگاه ساده رقابت سخت تر ميشه. براي موفقيت تضميني نيست، اما راههاي آزموده شده اي هست (به بيان شما مدلها) كه بر اساس نتايج اونها ميشه راههاي كم ريسك تر رو تشخيص داد. دوست عزيزم، بارها نوشته ام، بايد اجازه بديد كه شركتها سودجو باشند و سر شما كلاه بگذارند، چون اين باعث ميشه كه بيشتر و بيشتر به شما وابسته بشوند و راه براي شما هموارتر بشود. اگر اين اجازه رو ندهيد، اونا شما رو نخواهند شناخت. اين در واقع فرصتي براي شماست كه خودتونو خوب خوب نشون بديد. براي دخالت داده شدن هم فقط كمي،‌خيلي كم بايد صبر كنيد، باور كنيد و بازهم تاكيد ميكنم باور كنيد كه من هم ميدونم كه اين صبر كردن چقدر سخته اما يكي از مهارتهاي لازم براي پيشرفته. 2.مديران موفق بايد بدانند كه اين مدل ديگه به تاريخ پيوسته. الان مدل موفق اينه كه "من تجارتي ميسازم كه همه بخواهند در او شريك شوند" مثل اينكه همه ميخواهند شركتشان به بورس برود. اما نكته اينه كه شما بايد اين طرز فكر سازمان رو بپرسيد و در عين حال انتظار نداشته باشيد كه از اولين روز كاري در تصميمات شريك شويد. من هميشه معتقدم كه گام اول را بايد فرد بردارد، نه سازمان. دوست داشتيد راجع به اين بحث ميكنيم. 3. اين كه خوب بودن را محدود به شريف و ... كنيم، به نظرم ساده لوحانه است. خوب ها خيلي مشخصات دارند، يكي از آنها ممكن است تحصيل در جاي خوب باشد. من شخصا دنبال كسي هستم كه خودش رو باور داشته باشه و بخواد اين رو به سازمان اثبات كنه. 4.همينجا يك كمبود بازار كار مطرح ميشه، موسساتي كه كارجويان و كارفرمايان را با هم مربوط كند. كاريابي هاي ما متاسفانه خيلي فعال نيستند. چرا از دانشگاههايتان نميخواهيد كه چند مدير شركت را دعوت كنند تا بيشتر با هم آشنا شويد؟ چرا نميخواهيد كه برايتان كلاسهاي رزومه نويسي بگذارند؟ خودتان (منظورم نسل شما) چقدر دنبال اين موضوع رفته ايد؟ كه بتوانيد خود را خوب معرفي كنيد؟ به نظرم ما (هم شركتها و هم كارجويان) بايد در اين فرآيند نقش ايفا كنيم، به ذكر اينكه كمبود هست،‌نبايد اكتفا كرد. 5. با شما موافقم. دوست دارم از كساني كه من شخصا با اونها افتخار همكاري داشته ام در اين مورد بپرسيد. اما دوست عزيزم،‌تعداد كساني كه كا رو در نيمه راه تنها گذاشتند هم كم نبودند. فيس بوك و ... درست كردن، طرح ميخواهد، تحليل ميخواهد، گزارش ميخواهد، با دمت گرم و ... نميشود، يا اقلاً من در اين سن و سال نميتوانم آن را درك كنم. سرگذشت گوگل را بخوانيد و ببينيد روزي كه رفتند از همكاسي شان كمك بخواهند، چطور به او اطلاعات دادند. چند نفر از دوستان جوان ما خود را براي چنين جلساتي آماده كرده اند؟ اين هم سهم نسل جديد است كه با من به زبان خودم حرف بزند، من هم بايد سعي كنم زبان او را ياد بگيرم تا به هم نزديك شويم. اينكه من اينجا و آنها آنجا بنشينيم و هر كي ديگري را به سوي خود بخوانيم، اين ميشود كه هست. من از نوشته شما خيلي استفاده كردم. سربلند باشيد
مهرداد جوان:
۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ @مسلم عزيز: سلام. شما خيلي زيبا به دسته بندي مطلب پرداخته ايد و خوب پرداخته ها را ريشه يابي کرده ايد. از نوشته تان بر مي آيد که بايد تحليلگر و برنامه نويس خوبي باشيد. اميدوارم هميشه در همه مراحل موفق باشيد و اما بعد با اجازه شما و با رعايت شماره بنديهاي مطلب خودتان، مواردي را من اضافه ميکنم: 1. "تنها کاری که شما میتونید و باید انجام بدید اینه که به یک جوان “امنیت” و “پیشرفت” رو تضمین بدید." اين جمله را به قول امروزيها، خوب اومدي. راستش گير من هم به آگهي هاي استخدام همين است. بنظر ميرسد يک رويه قديمي در آگهي استخدام تکرار ميشود که نگاهي ارباب رعيتي درآن است و شرکتها سعي نمي کنند براي جذب اول، نيروهاي قوي، دست به کار ديگري بزنند. در بازاريابي يا حتي پرزنت خودمان همواره خوانده ايم و شنيده ايم که 30 ثانيه اول مهم است. اما همين ما - مديران شرکتها - از پرزنت يا جذب نيروي قوي در 30 ثانيه اول عاجزيم. اينجاست که با انبوهي از رزومه ها دست به گريبان ميشويم که شايد يکي از آنها هم به دردمان نخورد. مطمئن هستم امروز، نيروي کارآمد از طريق آگهي استخدام جذب شرکت ما نخواهد شد!!! من راه حل ديگري را در همين کامنتها پيشنهاد دادم که اميدوارم حداقل آقاي کماليان که قول داده بهش ميپردازد، کمي جدي تر آنرا دنبال کند. 2. با اينکه اين مدل قديمي شده موافقم ولي با اينکه راهکار حل مشکل "درصدي از درآمد شرکت اختصاص داده شود" موافق نيستم. اين راه اولا اگر حساب کافي و دقت کافي در موردش نشده باشه بدجوري خودش به يک ضد انگيزه تبديل ميشه و دوما در جامعه نابالغ امروز ايران - به تجربه شخصي من و چند شرکت ديگر - پس از چند صباحي خودش به يک ترمز تبديل ميشه چون همين همکاراني که بسيار تيز هستند و گاهي سرخود معطل، بدون اينکه همه مسائل ريز و درشت شرکت داري را در نظر بگيرند، سياستهاي مديريتي را زير سوال ميبرند و از اينکه درآمد شرکت کم است يا در برخي موارد بدون دريافت هزينه، مشترياني را بمنظور مشتري مداري، کاري برايشان انجام ميدهي، بدشان مي آيد و کل کارمندان ديگر را نيز با خود همراه ميکنند. آنوقت مشکلات شرکت دو صد چندان خواهد شد. 3. کاملا موافقم. ولي نه فقط از جنبه اينکه رضايت شغلي را نميتوانيم فراهم کنيم. در ايريسا (بزرگترين شرکت نرم افزاري ايران) يک وقتي مشکل اين شده بود که همه اش نيروهايي را استخدام ميکرد که معدل 17 به بالاي دانشگاههاي تراز اول ايران باشند. مشکل اينجا شده بود که بعضي از اين نيروها، اولا فقط به معدلشان و بعد به دانشگاهشان مينازيدند و در عمل هميشه ناراضي بودند و يا همکاران نزديک خودشان را ناراضي ميکردند (با فخر فروشي) دوم اينکه بدليل حجم بالاي فشار دانشگاه و درس، عموما به درس خواندن رسيده بودند نه به يک تجربه و راهکار عملي. بنابراين هزينه بسيار زيادي براي آموزششان ميشد و برخي موارد هم اين آموزشها، جواب نميداد چون فرد تئوريسين خوبي بود نه برنامه نويس و تحليل گر يا طراح خوبي. 4. با اين طرح صد در صد موافقم و همينطور با پيشنهاد آقاي وفا. اين دو بايد با هم اتفاق بيفتد. 5. قسمت فيس بوکي و گوگلي را آقاي وفا توضيح دادند. در مورد بخش دوم صحبت شما، من طرحي را پيشنهاد داشتم که خودم به آن "باشگاه نرم افزار" ميگفتم. و آن اينکه يک گروه هسته اصلي از نخبه هاي داخل شرکت را بگذارم براي طراحي و تحليل و شکست يک پروژه به بخشهاي بسيار کوچک و بعد بصورت دورکاري (اصطلاح امروزي) و فريلنسر، از طريق وب، به افراد آزاد، کار را بدهم بصورت بلاک باکس، آنرا برنامه نويسي کنند و بفرستند. در صورت تاييد هسته، پولش بصورت الکترونيکي پرداخت ميشد. پس از يک مدتي من مثلا 4-5 ماژول يکسان داشتم که يک کار واحد را انجام ميدادند و هرکدام را ميتوانستم براي رده هاي مختلف محصولم استفاده کنم و گاهي از بين اين 4-5 تا، فقط يکي خيلي خوب بود. درست بود که شما 5 تا هزينه داده بودي ولي اولا اين مبلغ در کل، بدليل اينکه حواشي استخدام کامل را نداشتي، ارزانتر بود و دوما برنامه نويس از شرکت تو راضي تر. و البته شما به کد محکمتري دست ميافتي. اينکار جواب ميدهد. منتها بايد به درستي مسائل مربوط به کنترل پروژه و wbs کار را در نظر گرفت و يک مديريت قوي داشت. و تعداد کساني که بصورت آزاد حاضرند برايت کار کنند را به شدت توسعه دهي. بهرحال نوشته بسيار خوبي داشتي و آرزوي موفقيت روز افزون را برايت دارم. و اميدوارم روزي رو در رو بتوانيم صحبت و همکاري داشته باشيم
وفا:
۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقاي جوان عزيز ما كاري شبيه باشگاه نرم افزار شما را انجام داده ايم البته در كار ترجمه و بسيار هم موفق بوده ايم. من امروز حدود 15 نفر مترجم دارم، كه هيچكدام را تا امروز نديده ام. از دورترين نقاط ايران، و چه استعدادهائي. آنها براي ما كار ميكنند، ما كارشان را اصلاح ميكنيم و عودت ميدهيم و كار جديد را ارسال ميكنيم. خيلي تعامل خوبي است، البته دردسرهاي خودش را هم دارد. به نظرم اين ميتواند چاره خيلي كارها باشد. سربلند باشيد
افشار محبی:
۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ شاهین با آن که با خروج هر شخص با استعداد از مملکت کلی ضرر به تک تک آدم‌ها وارد می‌شود ولی متاسفانه باید بگویم که با حرفت موافق هستم. زندگی شوخی بردار نیست. گاهی اوقات توان مقاومت در برابر فشارها وجود ندارد و چاره‌ای جز مهاجرت نمی‌ماند.
افشار محبی:
۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ در همین رابطه پستی در وبلاگم نوشته‌ام: http://fardapardaz.com/blogs/pelikan/post/2012/05/13/%D9%87%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%D9%88-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%8A%D9%84.aspx

رشوه

مجید آواژ — Sat, 28 Apr 2012 22:52:30 PDT

آن‌ها که ازنزدیک بهساد را می‌شناسند و یا این‌که روزنوشت‌های بهساد را دنبال می‌کنند می‌دانند که برای سال‌های متمادی کتاب به عنوان هدیه نوروزی بهساد بوده‌است. مگر افرادی که کتاب به فرهنگ و سواد و موقعیت آن‌ها ربطی پیدا نمی‌کرد که سعی می‌کردیم که در نهایت یک سررسید جایگزین شود که تعداد این افراد به تعداد انگشتان یک دست نیز نمی‌رسید.

از قضا به همین دلیل چندسال پیش برای یک نفر از کارمندان یکی از مشتریان سررسیدی تهیه کردیم و به عنوان هدیه نوروزی ارسال شد. فرد مربوطه در اولین دیدار به من گفت که سررسیدت را گرفتم و با کمال وقاحت ادامه داد که سررسید خالی به چه درد من می‌خورد؟! از او بدم آمد. از سال‌های بعد حتی همان سررسید ناقابل به دردنخور هم برایش در نظر نگرفتیم!

در طول این چندسال یک مرحله از مراحل طولانی پرداخت‌های ما در دست این فرد قرار گرفته‌است و بسیار اذیت کار و بی‌منطق از طریق خود و کارمندانش پرداخت‌ها را مشکل دار کرده است. نمی‌دانم که موضوع به سررسید خالی بر می‌گردد یا نه؟!…چند روز پیش در جلسه‌ای در بهساد یکی از دوستان مطرح کرد که بد نیست سهم طرف پرداخت شود و این همه مشکل و دردسر نکشیم. به یاد پیرمرد واکسی افتادم که شاید بر حسب اتفاق نزدیک اداره این‌ها کار حلال می‌کرد. پیرمرد به جرات بالای هفتاد نشان می‌داد، کفش‌های مرد فلجی را گرفته بود و واکس می‌زد. دستانش آن‌قدر می‌لرزید که به زحمت می‌توانست بندکفش ها را سر جایش جا بیندازد. قصد نداشت از مرد فلج چیزی بابت دستمزد بگیرد. پیرمرد واکسی به سختی کار می‌کرد…لرزش دستانش هنوز برایم زنده و تازه است. به دوستم گفتم من نمی‌توانم به فرد زیاده خواه چیزی پرداخت کنم تا گردنش کلفت‌تر و سرخی رویش افروخته‌تر و شکمش گنده‌تر شود، در حالی‌که در چند قدمی او پیرمردی انسانیت را هجی می‌کند و با دستانی نحیف و لرزان از برای روزی اندک خود در سرما و گرما این چنین زحمت می‌کشد. نه نمی‌توانم….

12 دیدگاه برای این نوشته:

علی واحد:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ می دانید آقای آواژ، رشوه بد است در بدی آن هم هیچ شکی نیست. اما مقایسه آن با پیرمرد واکسی هرچند خیلی زیباست اما درست نیست. می بخشید که اینقدر به خودم جسارت می دهم که اینقدر بیرحمانه با شما مخالفت کنم. خود شما با نوشته های نقد از خودتان این جرئت را در من خواننده ایجاد کرده اید. اما تجارت بی رحم است.مدیر شرکت چاره ای ندارد به جز آنکه برای منافع شرکتش بجنگد. در این جنگ هم همیشه همه چیز خوب نیست. بعضی وقت ها یا باید به رشوه دادن تن داد و یا رشوه گیرنده را حذف کرد یا دور زد. حتی اگر هیچ پیرمرد واکسی در خیابان واکس نزند باز هم چاره ای نیست. شاید اگر شما هدیه های نوروزی آن فرد-همان کتاب یا کارت- را حذف نکرده بودید بدون پرداخت ریالی رشوه هنوز رابطه خود را با او داشتید و می توانستید او را این شکلی ادب کنید. می دانم همیشه می شود کنار گود نشست و گفت لنگش کن و یا اگر و مگر. اما به نظرم امروز هم دیر نشده است. گوشی تلفن را بردارید و با او صحبت کنید.دوستانه.رابطه را برقرار کنید. اگر از خر شیطان پیاده شد که هیچ وگرنه شاید باید او را حذف کنید و یا مدیر بالاتر را ببینیند. طبیعتا منی که بیرون ماجرا هستم نمی توانم نسخه بپیچم. مطمئن هم هستم شما ایده های خوبی برای رفع این مشکل دارید. ایده هایی که به واقعیت ماجرا نزدیک تر است و موثر تر. غرض آن بود که بگویم برخی وقت ها به عنوان مدیر شرکت باید چشممان را بروی واکسی ها ببندیم و بعد که ردای مدیر شرکت را از تن برون کردیم، کنارشان بنشینیم و کمکشان یک کفش را واکس بزنیم. همین!
وفا:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ اين D آقاي آواژ خيلي بوق ميزند. در هر قدم و قلم نشان ميدهد خودش را. فكر كنم يادگار صنعتي است اينهم :-) هيچ آدم عاقلي با رشوه موافق نيست. اما بايد ببينيم واقعيت چيست و كجاست؟ واقعاً هر خدمتي به مشتري، شوه است؟ شك نيست كه سكه دادن لاي سررسيد، خيلي كار زشتي است، بيش از اينكه تهمت به او باشد، به خود فردي است كه ميدهد. من به نظرم ميرسد كه آقاي آواژ (كه بيخودي به من هم راه داده كه نقد كنم)، مهارت مثال زدني در دشمن تراشي دارد. اگر 30 % نوشته هاي اينجا را هم اغراق فرض كنيم، بازهم به نظرم غليظ است. شما اگر ميخواهيد طرف را ادب كنيد، ترتيب يك كار پليسي را بدهيد و او را به هنگام دريافت رشوه به دست پليس بسپاريد. اگر ميخواهيد رشوه ندهيد، با او قانوني رفتار كنيد و اگر سنگ انداخت، سراغ مدير و بالا و بالا تر برويد. يا اينكه ميخواهيد D تان را ارضا كنيد؟ اينها كه همه شوخي بود، كم يمخلوط با فضولي. اما جدي به نظرم گزينه انتخابي شما وسط كار است. ميان دعوا كردن و رشوه دادن، به نظرم گزينه هاي زيادي است كه حتم دارم شما همه را مرور كرده ايد. باز هم به همان مطلب آدامس برميگردم. شركتهاي نرم افزاري آيا براي خود يك منشور دارند كه "ما رشوه نميدهيم، به جاي آن خدمات خوب ميدهيم، پاسخگو هستيم و ..."؟ فكر ميكنم چنين منشوري خيلي از كارفرماها را جلب كند، اگر عملي در پي داشته باشد... آقاي آواژ ارادت ما برجاست، درست مثل D شما هم شديد است:-) سربلند باشيد
مجيد آواژ:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای واحد عزيز: در نظرهای روزنوشت ها هیچ چيز برای من ارزشمندتر از مخالفت و انتقاد از نوشته هایم نیست و ارزش آن زمانی دوچندان می شود که دوست عزيزي مانند شما نویسنده آن باشد. موضوع برایم کمی فلسفی و عمیق شده است و به خوبی می دانید که وقتی اعتقادی در فلسفه ذهنی افراد شکل می گیرد خیلی شدید می شود و تا حدی خطرناک. یک جور مطلق گرایی پيش می آید که حد نهایی و البته غیرقابل قبول آن به بمب گذاری انتحاری هم می انجامد. بی شک آن که خود را در مقابل ضربه زدن به دشمن به اشتباه البته نابود می کند، عقیده ای شدید و باوری عمیق دارد. بد است که در مقابل رشوه این چنین مطلق شده ام. آسيب می زند. اما موضوع دیگر برایم به اثبات خود مرتبط است. بر اساس معادلات بسيار زیادی درست می گویید. باید در رفتار دیگر خود تجدید نظر کنیم. اما بد قضیه اینجاست که در این مورد ما با مصلحت بینی عمل نمی کنیم. رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار کار ملک است آن چه تدبیر و تامل بایدش
مهرداد جوان:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ راستش من هر چي سبک و سنگين کردم که چيزي ننويسم، نشد! ببينيد فکر ميکنم بيشتر از اينکه مطلب به سمت بدي رشوه دهي و رشوه گيري برود، به سمت تعصب رفته است. (ببخشيد اينقدر صريح مي نويسم) اينکه يک مدير پروژه بايد بتواند ريسکهاي يک پروژه را مديريت کند کاري به رشوه دادن ندارد. شما بهتر از من ميدانيد که براي حذف يا کاهش هر ريسکي، فقط و فقط يک راه حل وجود ندارد. مدير پروژه خوب کسي است که بهترين راه حل را در بهترين زمان و بهترين مکان بکار گيرد. ضمن اينکه وقتي مي گوييم بهترين راه حل، منظورمان با پاينبدي به اصول اخلاقي و ارزشي خودمان و سازمانمان است. حادثه اتفاق افتاده تا آنجا حس دفاعي شما را در موضوع رشوه، نشانه رفته است که ذهن پوياي شما، از يافتن يک راه حل شدني و ساده غافل مانده. من فکر ميکنم يک تماس ساده، يک گفتگوي خارج از محيط و غير رسمي با فرد مورد نظر، ميتواند بدون اينکه به اصول صدمه اي وارد سازد، مشکل را مرتفع کند. خوب صحبت کردن و درک طرف مقابل و البته بيان خطوط قرمز و روش کاري سازمان و خودتان، ميتواند بدون اينکه ريالي جابجا شود، به بهساد کمک کند از گردنه بحران به وجود آمده بگذرد. نوع اين برخورد را من در يکي از وزارتخانه ها داشتم. جالب اينجاست بدانيد که در جمع بندي اوليه خودم به اين رسيده بودم که طرف مقابلم به دنبال رشوه است. هر جلسه هم کار بدتر ميشد و ايشان جبهه بدتري ميگرفتند. ظريفي اين نکته را به درستي به من اشاره کرد که مدير پروژه مسئول مديريت همه ريسکهاست و خوب و بد پروژه بر عهده اوست. سعي کردم با اين ديد به قضيه نگاه کنم. نتيجه اينکه با يک ايميل محرمانه مستقيم! همه مشکلمان حل شد و طوري ايشان الان در جلسات در دفاع از شرکت عمل ميکند که گاهي اينطرفي دوباره شک مرا برمي انگيزاند :)) بهرحال از روحيه شما مطمئن هستم که اينبار هم مسئله را بدرستي مديريت خواهيد کرد.
مجيد آواژ:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کمالیان عزیز چقدر این انتقادات شما به دل می نشیند و چقدر این حرف درست بود که گفتید "آقای آواژ مهارت مثال زدنی در دشمن تراشی دارد". شاید این جمله شما بود که باعث شد از تلفن به مدیر یکی از رقبا چشم پوشی کنم و از گفتن جمله ای که در کوتاه نوشته ها خودنمایی می کند، نسبت به او صرف نظر کنم". تمام حرف هایتان را قبول دارم. با دعوا نمی شود کار را پیش برد. دعوا انرژي زيادی را آزاد می کند که گاه کارساز است. اما به یقین مخرب هم هست. چه دعوای آشکار و چه پنهان از نوعی که من نوشتم. با همه این احوالات هر چند به توصیه دوستان بزرگواری از جمله جنابعالی، شمشير زبان در نیام حوصله می کشم، اما گاه رشته صبر به مقراض فشار کاری بریده می شود و آن می شود که نباید. با این اوصاف باید گفت آیین تقوا ما نیز دانیم اما چه چاره از بخت گمراه
مجيد آواژ:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ درست می گویید. اما طرف تا خرخره غرق در فساد است. آنقدر که قبل از این ماجرا هم می دانستیم که حتی اهل کتاب نيست. در اداره اشان، یکی کتابهای ما را دزدید و با کمک حراست آن را گرفتیم! کاری به دزد نداشتند، آقا دزده در صف اول نماز جماعت اداره است هر روز. بعضی افراد هستند که حتی خود خدا هم آنها را به خود واگذار کرده... شاید دیگر کاری از دست ما بر نیاید. عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم
وفا:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ سخت دنبال رابطه ای بین شعر و D هستم :-)
مجید آواژ:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ ما خيلي مخلصیم جناب آقای کماليان عزيز
علی واحد:
۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ شاید من نباید آن کامنت اول را می گذاشتم. این شکلی اصلا قضیه تغییر پیدا کرد. قرار نبود نوشته به نقد نگارنده بپردازد. پس بگذارید مسیر را اصلاح کنم. هدف اصلی آن نوشته آن بود که بگوید در فضایی که رشوه در حال پروبال دادن به زالوهای اقتصادی است که متاسفانه روز به روز هم بیشتر و حریض تر می شوند، بدنه جامعه روز به روز به سمت لاغرتر شدن پیش می رود.این یک فاجعه است! بنابراین اگر چه یکبار در یک کار دسته جمعی از زشتی رشوه گفتیم باز هم باید از آقای آواژ تشکر کرد که به ما یادآوری دوباره کرد تا با صدای بلند فریاد بزنیم: آقایان، خانم ها رشوه بد است! همین!
مهرداد جوان:
۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ شما هم به نکته ظريفي در مورد رشوه اشاره کرديد، ولي تحت تاثير بقيه نوشته قرار گرفت. با اين توضيح تکميلي تان مشخص شد گير جاي ديگري است. متاسفانه جامعه بدي پيدا کرده ايم. اگر چه اين مسائل را از قديم داشتيم ولي الان با يک وقاحت و بي شرمي آشکاري در جامعه مشخص شده و طرف هيچ ابايي از ابراز آن ندارد و دستگاههاي مسئول هم دو حالت پيدا کرده اند يا همراه اين وقاحت شده اند و يا موضع انفعالي گرفته اند. اميدوارم و فقط اميدوارم که روزي برسد که براي نسل چنين افرادي در سطح جامعه، منقرض شود. پي نوشت : نميدانم ريشه رشوه گيري و رشوه دهي در کجاست و درمانش چگونه ممکن است. حتي نميدانم آيا در جوامع پيشرفته هم هست يا خير و چند درصد تاثير گذاري دارد؟ اگر بتوانيم مطالعه اي داشته باشيم شايد بتوان يک راه حل گروهي برايش پيدا کرد.
مجيد آواژ:
۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱ اتفاقن من از کامنت اول شما سپاسگزار هستم. نقد نوشته و نگارنده هر جا اتفاق بیفتد برای من مبارک است. شاید یکی از اشتباه های من در نوشته هم این بوده که حال و هوای شخصی را طوری با بحث رشوه در هم آميخته ام که موضوع بحث را کمی منحرف می کند. اما هدف من این بود که بگویم که کسی که رشوه می دهد، اولین بار تحت فشار است. بار دوم کمی راحت تر و بار سوم ... تا اینکه می شود م.ا.ا.خ به قول این سایت ها... اما اجازه دهید جسارت کرده و کمی فریاد بلند شما را تغییر دهم و با فریادی پربغض بگوییم: آقایان، خانم ها، رشوه جنایت است!
مهرداد جوان:
۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۱ احسنت. و اي کاش کسي صداي اين فرياد را بشنود و کساني در مقابل اين شنيدن، کاري انجام دهند که بقول شاعر؛ "گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من آنچه البته به جايي نرسد فرياد است!"

نرم‌افزار از آدامس مهم‌تر است

مجید آواژ — Mon, 23 Apr 2012 01:32:18 PDT

پرده اول: دیروز رفته بودم سوپری، همراه همه چیزهایی که خریده بودم گفتم که یک آدامس اربیت هم بگیرم، گفت ۷۰۰ تومان!!! همان آدامسی که ۴۰۰ تومان بود تا قبل از عید. پاهایم چسبید به زمین! شاید شیر جز نیاز روزمره زندگی باشد و باید مصرف شود. اما آدامس از ضروریات نیست. مگر اینکه ناهار پیاز خورده باشی و بخواهی بروی جلسه!

پرده دوم: با یکی از مشتریان در مورد قرارداد پشتیبانی جر و بحث داریم. نه پنجاه درصد افزایش مورد درخواست ما و نه ۵ درصد! آن‌ها. در نهایت به ۲۵ درصد برابر نرخ تورم به توافق رسیده‌ایم. حالا موقع تنظیم قرارداد می‌گویند که در سازمان حساسیت ایجاد می‌شود! طوری قرارداد ببندید که افزایش قیمت مستتر باشد! خجالت آور بود! گفتم که در مقابل ۷۵ درصد افزایش قیمت آدامس در سوپری محل شما حساسیت ایجاد نمی‌شود. ولی در مقابل ۲۵ درصد افزایش قیمت پشتیبانی نرم‌افزار حساسیت ایجاد می‌شود؟!! هدفم از بیان این نوشته، غر زدن نیست که موضوع عیان است و نیازی به غر زدن نیست. هدف این است که بگویم باید راه‌کاری ایجاد کنیم که در مقابل سونامی گرانی (کار از موج گذشته است) خود را محافظت کنیم. مشتریان باید بفهمند که نرم‌افزار عملیاتی سازمان آن‌ها از آدامس کارآیی بیشتری دارد. به نظر شما چه باید کرد؟

نوشته مرتبط: نخندم!؟

7 دیدگاه برای این نوشته:

کسب وکار نرم افزار (غانم زاده):
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ خب لابد مهمتر است! مشکل این است که هنوز محصولات نرم افزاری ( و فکری مانند مشاوره) به سبد کالا راه پیدا نکرده. یعنی یک کالای بایسته نیست؛ اگر از دید چرخه عمر پذیرش فناوری، بیشتر مشتریان ما در ایران «دیر پذیر» هستند یعنیبه خاطر خیلی عقب نماندن از غافله یا چشم و هم چشمی سراغ یک راهکار می روند و هنوز عمیقا به آن باور ندارند. اگر کمی شانس بیاوریم «اکثریت پیرو» هستند. که باز آن ها هم راهکار در سدشان نیست. تا زمانی که اینگونه محصولات در سبد قرار نگرفته وضع همین خواهد بود. پ.ن: برای چرخه عمر پذیرش فناوری اینجا را ببین: http://www.businessofsoftware.ir/334/early_adopters/
علی واحد:
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۱ راه حل ساده است. نرم افزار را بگذاریم و برویم یک کار شرافتمندانه پیدا کنیم که در موقع اعلام قیمت سرمان را بالا بگیریم و داد بزنیم تورم است! از شوخی گذشته اگر بگذارند مشتریان سازمانها به تدریج با این قضیه که نرم افزار از آدامس که هیچ از نان شب هم برایشان واجب تر است کنار می آیند. همین!
مهرداد جوان:
۰۵ اردیبهشت ۱۳۹۱ اجازه بدهيد خيلي با اين نوشته موافق نباشم. با اين بخش از نظر موافقم که قيمت نرم افزار در ايران، با قيمت نهايي تفاوت زيادي دارد و اينرا اکثر قريب به اتفاق مشتريان نمي فهمند. با اين نظر موافقم که شرکتهاي نرم افزاري و مشاوره جزو مستضعفين و مظلومين بازارايران هستند. اما با اينکه آنرا با قيمت محصولات غير فکر افزار مقايسه کنيم، مقايسه خوبي نيست. اجازه بدهيد آنها را محصولات فيزيکي بنامم. محصولات فيزيکي بخش عمده مواد اوليه توليدشان reusable نيست. يعني هزينه هايي ندارند که مجددا بدون هزينه يا با صرف هزينه کمتر در محصول بعدي از آن استفاده کنند. اما در مورد مشاوره و نرم افزار اين موضوع فرق ميکند يعني اگر فرض کنيم که براي ساخت آدامس همه مواد اوليه خريدني است، در مورد نرم افزار اگر پکيج باشد، فقط بحث توسعه و نگهداري آن است که بايد مجددا هزينه يابي شود و اگر غير پکيج باشد براي يک شرکت نرم افزاري بعيد است به گونه اي عمل کند که حداقل بين 70 تا 80 درصد ماژولهاي مورد نياز براي ساخت، فقط يکبار مصرف باشند. بنابراين تغيير قيمت محصولات فيزيکي بيشتر تابع قيمتهاي دلار و سوخت و واردات و سياستهاي ارزي و ... است چون مستقيما روي هزينه تمام شده تاثير ميگذارد اما در مورد مشاوره و نرم افزار تغيير قيمت بيشتر روي هزينه بدست آوردن و حفظ نيروي متبحر و دانش فني جديد و اين گونه مسائل دور ميزند. سربلند و شاد باشيد پي نوشت : 1. دوستي نرم افزاري داشتم که خدا رحمتش کنه! در طول زماني که ميشناختمش و باهاش جلسه داشتيم هميشه آخر جلسه ميگفت "راستي چيکار کنيم پول دار بشيم؟" 2. راهش فقط فرهنگي - صنفي است. تا ياد نگيريم صنفي حرکت کنيم و گروهي تصميم بگيريم و گروهي فرهنگ بسازيم هيچ اتفاقي نمي افتد.
وفا:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ براي مشاركت در بحث قشنگ آقاي آواژ، متن مفصلي نوشته بودم، نگاهي از ديگر سو، از سمت مشتري كه آدامس ميخرد و نرم افزار نميخرد، به اين مسئله، وقتي پست كردم بود، بعداً ديگر نبود.... همه چيز گويا همينطور است يك روز هست و روز دگر، نه سربلند باشيد
مجید آواژ:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ آقای کماليان عزيز، اعتبار نوشته شما که به بودن و نبودنش نيست. به تجربه و دانش بالای شماست که آن هميشه هست. می دانم سخت است که دوباره بنويسید آن را، ولی به یقین ارزشمند خواهد بود.
علی واحد:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ من هم با آقای آواژ موافقم، نوشتن دوباره اش سخت است اما ما را از نگاه دیگر محروم نسازید. همین!
وفا:
۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۱ دوستان عزيز و پر مهر، نوشته ارزش نوشتن ندارد، اما فقط براي طرح مبحث از نگاه ديگر است، و انگيزه آن مذاكره اي بود كه ديروز با يكي از دوستان قديمي عضو شواري انفورماتيك داشتم....اينطور نوشته بودم.. به نظرم بايد مسئله را از ديد مشتري اي كه آدامس را راحت ميخرد ولي براي تجديد خدمات پشتيباني تعلل ميكند و مردد است هم ديد. باور كنيد آن قدر خدمات بد به مشتريان ارائه شده كه مشتري گاهي قيد هزينه خريد را ميزند، و نرم افزار را رها ميكند. باور كنيد كه 2 سال است نرم افزاري را گران خريده ايم، از روز اول چندين باگ داشته كه هنوز هم دارد، مرتباً وعده ميدهند كه در آپگريد بعدي رفع ميشود و دقعه بعد، بدتر ميشود. به كجا بايد پناه ببريم؟ كدام مرجع است كه ما را پناه دهد و اين شركت را تنبيه كند كه ديگران را هم بدنام نكند؟ ابزار من مشتري چيست؟ فقط همين هزينه پشتيباني.... در كنار اين بداخلاقيها، شركتهاي خوب هم كاري نميكنند، حتي اعلام برائت رسمي و بلند هم نميكنند... ميدانيد كه ما با كوره سوادمان كار نرم افزاري هم كرده ايم و ميكنيم، صادرات نرم افزار هم كرده ايم، پس بااين حوزه در حد بضاعت قليل، آشنائي دارم، اما باور كنيد كه اين رسم كسب و كار نيست. مشتريان همه ما را به يك چشم ميبينند و در دفاع از خود تلاش ميكنند از هر ابزاري كه داشته باشند استفاده كنند. ما براي نجات صنف خود چه كرده ايم؟ كدام اطلاع رساني؟ كدام مرجع؟ كدام همدردي؟ كدام نقد سازنده؟ باور كنيد كه از بيرون كه نگاه كني،‌دلت به حال كارفرما كباب ميشود. گاهي اطلاعاتش روي هواست، گاهي سيستم كار نميكند، و .... بيائيد تمام بديهاي كارفرماها را دور بريزيم و يك بار از چشم او به داستان نگاه كنيم. از ديد رفتار سازماني هم بگويم كه افراد وقتي به طريق ترجيحي خود رفتار ميكنند، متوجه نيستند كه اين رفتار چه عواقب و چه اثراتي دارد، آيا ما ابزاري براي بهبود اين نگرش نداريم؟ من واقعاً نگرانم، ميبينم كه مشتريان به شدت و سرعت به سوي خريد نرم افزارهاي خارجي (اغلب هندي) ميروند و شركتهاي نرم افزاري ما روز به روز بازار را از دست ميدهند....آخرش چه ميشود؟ سربلند باشيد

پادشاه لخت است!

مجید آواژ — Tue, 17 Apr 2012 09:38:52 PDT

آن‌ها که من را از نزدیک می‌شناسند و حتی دوستان فضای مجازی روزنوشت‌های بهساد می‌دانند که نوشتن را خیلی دوست دارم و در نوشتن گاه از بازی با کلمات لذت می‌برم. شاید پر اغراق نباشد که بگویم که نامه‌نگاری اداری را هم خیلی دوست دارم. غرض این‌که یکی از کارفرماها که بسیار اذیت می‌کند و در پرداخت مطالبات به شدت بد عمل می‌کند، به بهانه‌هایی درست و اشتباه، به صورت کاملن غیر قانونی جلوی پرداخت یکی از مطالبات ما را گرفت و آن را با نامه به ما اعلام کرد. تاریخ نامه را هم دستکاری کرده بودند که مثلن در مهلت مقررطبق قرارداد پاسخ داده باشند. این بخش دستکاری بد جور روی اعصاب بود. به نظرم رسید که نوشتن یک نامه اداری نمی‌تواند راه‌گشا باشد. باید کاری می‌کردم که سیستم دردش بیاید. به یاد داستان پادشاه لخت و کودک جسور هانس کریستین اندرسن افتادم. در نامه اداری این‌گونه نوشتم که : “نظری به غرض‌ورزی‌های شدید برخی افراد و کارشکنی‌های واحدهای مختلف سازمان خود بیندازید و آنگاه در مقابل جوالدوز توقف پرداخت مطالبات این شرکت، سوزنی هم به عمل‌کرد خود بزنید”. خیلی طبیعی بود که خوششان نیاید و مقام بالاتر تذکری برایم نوشت. مهم این بود اما که با صدای بلند اعلام کنم که پادشاه لخت است!

2 دیدگاه برای این نوشته:

علی واحد:
۳۰ فروردین ۱۳۹۱ بعضی وقت ها جواب می دهد. هفته پیش کارشناس یکی از مشتریان دولتی بد حساب ما تماس گرفته بود و با کارشناس پشتیبانی ما بد صحبت کرده بود. موضوع که به من رسید گفتم پول درست می دهند که تقاضای اضافه و ناز و افاده هم دارند. عصبانی شدم و یک نامه مفصل با لحن تند در اعتراض به نحوه پرداخت آنها کردم. آخرش هم نوشتم اگر با وجود بدپرداخت کردن های شما هنوز هم در تلاشیم که سرویس درست بدهیم به خاطر جلب رضایت شما نیست و آن اصلا برایمان مهم هم نیست. بلکه می خواهیم مردمی که به عنوان ارباب رجوع به شما مراجعه می کنند کمتر درگیر این برخورد های غلط برخی بخشهای شما باشند و حداقل بتوانند به صورت راه دور کارشان را پیگیری کنند. انگار این عصبانیت من جواب داد. امروز دیدم یک بخش از مطالبات معوق ما را پرداخت کرده اند! به شوخی به بچه ها گفتم یکی من رو عصبانی کنه، یک نامه تند دیگر هم بنویسم بلکه بقیه مطالباتمان هم از اینها وصول شد! همین!
کاوه:
۳۰ فروردین ۱۳۹۱ این مشکل نامه های با تاریخ جعلی برای ما هم گاهگاه پیش آمده. یکی از مشتریهای ما یک دفتر اندیکاتور دارند که هر روز صبح ازدو شماره بیشتر از روز قبل شروع میشود .یکبار هم شخصا دیدم که چطور نامه ها را با تاریخ گذشته تایپ و امضاء کردند و در اندیکاتور هم ثبت کردند و مهر فاکس شد هم روی آن زدند. ماجرای دم روباه است که به شهادت دادن آمده ...

ده سال با بهساد

مجید آواژ — Fri, 13 Apr 2012 00:56:45 PDT

ده سال پیش در همین ایام بود که در دفتر اداره ثبت شرکت‌ها نام بهساد پس از شش ماه فعالیت غیر رسمی ثبت شد و شروع به کار کردیم. حالا در آستانه شروع یازدهمین سال بهساد ایستاده‌ایم و سئوالهایی که چه کردیم و برای ادامه چه باید انجام دهیم.

برای من بهساد به دو دوره پنج ساله تقسیم می‌شود. دوره پنج‌ساله اول بهساد که همزمان بود با دوران طلایی تکفا و وفور کار و پروژه و نقدینگی که به اعتقاد من شرکت‌داری ساده بود و بهساد با استفاده از توان فنی بنیانگذاران خود، بیشتر از لحاظ موفقیت در پروژه‌ها توانست رشد کند و با سرمایه‌گذاری نقدینگی جذب شده، توانست زمینه تثبیت خود را فراهم آورد. با این‌حال در دوران پنج‌سال دوم فعالیت بهساد، هر روز فعالیت توام با چالش‌ها و مشکلات بسیاری بود که باید در مورد هر یک، تصمیم درست اتخاذ می‌شد. من پنج‌ سال دوم فعالیت بهساد را بیشتر سال‌های واگذاری امور فنی و توسعه تجربی مدیریت می‌دانم. شاید برای پنج ساله سوم باید عنوان سال‌های واگذاری مدیریت به دیگران را در نظر گرفت.

برای من که عادت به نقد خود دارم، نکات منفی بسیاری در عمل‌کرد گذشته بهساد وجود دارد. اما بازهم با همان نگاه سخت‌گیرانه خود نمی‌توان نمره قبولی به بهساد در ده سال گذشته ندهم. بهساد می‌توانست و باید به‌تر از این بود. اما این‌که توانسته‌ایم در سطح کشور به یک نام نسبتن شناخته شده در حوزه برخی نرم‌افزارهای تخصصی تبدیل شویم، به عقیده من بزرگترین دستاورد بهساد در ده سال گذشته است.

آنچه که به آن در ادامه راه نیاز داریم، توسعه برنامه‌ریزی و توجه به خود و نقایص خود و پرهیز مطلق از سرزنش محیط است. غر زدن و نارضایتی بدترین بلایی است که هر جمع، شرکت، ملت و … می‌تواند بر سر خود بیاورد. غر زدن یعنی که من آنقدر ضعیف هستم که نمی‌توانم با محیط در جهت اصلاح آن تعامل مثبت داشته باشم و یعنی این‌که هنوز آنقدر منطقی نشده‌ام که از درک روابط غیرقابل تغییر محیطی برخوردار باشم. آن‌چه که بهساد به آن احتیاج دارد، تمرکز بر خود و پرهیز از فردگرایی است. کشتن شاهزاده‌هایی که درون هر یک از ما زندگی می‌کنند و فردگرایی و بیشتر از آن استبداد فردی را درون ما رشد می‌دهند. من برای بهساد بیش از هر چیز نگران این هستم که مدیران آینده بهساد، خود را بیش و پیش از دیگران ببینند. برای همین در سال پیش رو بیش از هر چیز قصد دارم به همکاران بهسادی فرصت مدیر بودن و تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری بدهم و به آن‌ها بگویم که زندگی فردی و شغلی ما با زندگی جمعی ما گره خورده و دارای تعامل است.

به دور از اصطلاحات مرسومی که برای این مناسبت‌ها گفته می‌شود، برای بهساد و بهسادی‌ها پاکدامنی و تواضع و کار گروهی را آرزومندم

15 دیدگاه برای این نوشته:

همکار قدیمی:
۲۵ فروردین ۱۳۹۱ سلام آقای آواژ امروز به طور اتفاقی با روز نوشت های بهساد برخورد کردم و بسیار خوشحالم که میتونم یازده سالگی تولد بهساد وهمچنین تولد خودتون را تبریک بگم امیدوارم هر روز خبر های تازه ای ازموفقیت های شما و بهساد بشنوم .
یه دانشجو:
۲۶ فروردین ۱۳۹۱ سلام قطعا شما یه مدیر موفق و متواضعی هستید که به دیگران هم فرصت مدیر بودن رو می دید .
علی واحد:
۲۶ فروردین ۱۳۹۱ تبریک! راستش 10 سال ماندن در کاری سخت است، اگر آن کار مال خودت باشد سخت تر، اما شیرین تر! اما تبریکم فقط به خاطر 10 سالگی نیست، چون می شود هیچ کاری نکرد و 10 ساله که هیچ 50 ساله شده، تبریک اصلیم به خاطر تصمیمی است که گرفته اید، اینکه تلاش میکنید بهساد را از خودتان جدا کنید. جایی نوشتم "زیر آب خودت را بزن، با افتخار، با اقتدار" امروز هم همان روز برای شما و البته برای من است برای شرکتهایمان. اگر از آن جداشدیم و سرپا ماند، که به هدف کارآفرینی رسیده ایم و یک کسب و کار مستقل از خودمان را ایجاد کرده ایم که می تواند بدون ما ادامه پیدا کند. اگر هم نماند که باید به این فکر کنیم که شاید آنگونه که فکر می کرده ایم نبوده است و در بخشی بخشها مشکل داشته است. شاید آن زمان بتوانیم از بیرون نگاهی بیاندازیم و ضعف ها را بهتر ببینیم و پایه هایی بسازیم که شرکت بتواند بدون ما هم ادامه پیدا کند. اما راستش یک تبریک دیگر هم باید اضافه کنم بابت دیدگاه آخرتان و آرزویی که کرده اید، بسیار زیبا بود! برای شما و همه بهسادی های عزیز آرزوی سلامت و سعادت دارم. همین!
reihaneh:
۲۶ فروردین ۱۳۹۱ تبریک، تبریک ،تبریک آفرین ،آفرین ،آفرین با آرزوی موفقیت بیش از پیش
وفا:
۲۷ فروردین ۱۳۹۱ از تمام كارهاي خوب بهساد كه بگذريم، داشتن و نگهداشتن اين وبلاگ، خودش جاي تبريك دارد. باز هم اگر از تمام خوبي هاي بهساد كه بگذريم، اين نگرش شما به توسعه افراد و توسعه سازماني، جاي تبريك دارد، هم به شما و هم به همه ما كه هنوز در اين مملكت مانده ايم و باور داريم كه هنوز هم ميشود ماند و حتي هنوز هم ميشود توسعه داد. برشهاي 5 ساله زدن به بهساد و نگاه به آن، دو تا قبل و يكي بعد از امروز نشان از يك نگاه استراتژيك دارد، كه آنهم تبريكي جدا ميخواهد، تبريك براي اميد به برنامه داشتن در اين شرايط به شدت متغير و پيچيده. هر چه فكر ميكنم،‌ ميبينم ما خيلي تبريك به شما بدهكاريم... به شما و تمام همكارانتان، كه در اين 10 سال آنها را ديديد و برايشان اجر قائل شديد و امروز در اين انديشه ايد كه آنها بايد بيايند و جاي شما را بگيرند، تبريك بايد گفت، اما تبرك ابن اقدام، موفقيتهاي بزرگتري است كه اين نگرش براي شما در پي خواهد آورد... شك ندارم... موفق باشيد و سربلند
مجيد آواژ:
۲۷ فروردین ۱۳۹۱ سلام همکار قدیمی ممنون هستم. بابت همه چيز! من هم امیدوارم خبرهایی از موفقيت شما و بهساد بشنوم. گرچه شما ناشناس پيام گذاشته اید.
مجيد آواژ:
۲۷ فروردین ۱۳۹۱ البته نه من کاملن موفق هستم و نه متواضع... نه اصلن متواضع نيستم. این راز ماندگاری یک کسب و کار است.
مجيد آواژ:
۲۷ فروردین ۱۳۹۱ ممنونم از لطفی که همواره به بهساد و من داشته و دارید. می دانم که می دانید. آدم به جايي مي رسد که ديگر خودش مهم نيست. شما بهتر درک میکنید، مثل یک درخت می ماند که کاشته ایم و باید رشد کند. چيزي مثل بچه آدم... بازهم ممنون هستم بابت همه چيز
مجيد آواژ:
۲۷ فروردین ۱۳۹۱ ممنون، ممنون، ممنون
مجيد آواژ:
۲۷ فروردین ۱۳۹۱ آقاي کماليان عزيز مي دانید که همواره سپاسگزار محبت های شما بوده ام و بیش از آن سپاسگزار از نقدهایی که بر من روا می داشتید که چقدر مفيد و دوست داشتنی هستند. بابت این همه تبریک هم ممنون. حتمن به خاطر دارید در صنعتی اگر یک دانشجوی مثل من ضعیف درسی را می توانست پاس کند، بيشتر به او تبریک می گفتند تا اویی که شاگرد اول بود و اگر نمره 15 او به 12 تبدیل می شد، برای یک دانشگاه عزای عمومی اعلام می کرد. این همه تبریک که فرمودید و من را شرمنده کرد، یاد دوران دانشجویی خود می افتم که وقتی درسی پس از چند ترم پاس می شد، سيل تبريک هم جاری بود و جماعتی به واقع از ته دل خوشحال به هر حال باید بگویم نيکي پير مغان بین که چو ما بدمستان هر چه کردیم به چشم کرمش زيبا بود.
امیر نام آور:
۲۹ فروردین ۱۳۹۱ واقعا خدا قوت دارد 10 سال تلاش مداوم آن هم با حساسیت ها و تیزبینی هایی که شما برای خوب بودن و بهتر بودن دارید ... و چه تصمیم خوبی گرفته اید که بچه ده ساله اتان را برای تصمیم گرفتن, مستقل شدن و روی پای خود ایستادن تربیت می کنید ... امیدوارم در آستانه دهه جدید هر روز, روز بهتری برای بهساد باشد ...
مجيد آواژ:
۲۹ فروردین ۱۳۹۱ ممنونم. واقعن ممنونم. شاید این تصمیم آخری که گرفته ام از همه کار سخت تر باشد. پيش از هر چيز باید با خودم کنار بيايم که بهساد ديگر مطابق میل من اداره نخواهد شد و فقط باید به نتیجه بسنده کنم. سختی دیگر اين است که باید به همکارانم فرصت اشتباه بدهم. شاید قرار نيست آن ها به اندازه من اشتباه داشته باشند. اما آنها باید اشتباه کنند. و اینکه ببینم همکارانم اشتباه می کنند و باید خود به اشتباهشان پی ببرند و این بخشی از فرآیند آموزش است، خیلی سخت است.
وفا:
۳۰ فروردین ۱۳۹۱ آقاي آواژ عزيز، من كه مدتهاست در مقابل I پر شدت و اشعار به جاي شما تسليم هستم. اما در راستا (و نه تائيد) فرمايش شما، به نظرم آن تحسين ها و عدم تحسين ها هم دليل رفتار سازماني داشت. وقتي كسي در صنعتي اصفهان زنده ميماند، يعني مشروط و اخراج نميشد، و درسها را ولو به جان كندن ميگذراند،‌معني اش از ديد بچه چند جانبه نگري بود، يعني هم رفاقت را داشت،‌هم فعاليتهاي جنبي را داشت، هم درس ميخواند. آنها كه با نمره هاي درخشان و تند تند درسها را در صنعتي اصفهان ميگذراندند، بيشتر آدمهاي تك بعدي بودند، كه فقط درس را ميديدند،‌يعني فقط يك هدف داشتند آنهم درس بود آنهم شايد فقط خواندن،‌نه لزوماً درك. اين بود كه واقعا هم خيلي جاي تبريك نميگذاشت. در زندگي هم همين است. اينكه فقط به كار بچسبي، خيلي هنر نيست،‌هنر آن است كه شركت را ده ساله كني، به فكر سازماندهي باشي، با بازار تعامل داشته باشي،‌وبلاگ هم بنويسي و خيلي كارهاي ديگر كه مطمئنم شما در آنها هم خوب هستيد (تعجب نميكنم اگر روزي شما را مثلاً در تيم المپيك يك رشته ورزشي ببينم، يا كتابي ادبي را ببينم كه منتشر كرده ايد يا ..). فكر كنم ما حالا حالا ها به شما تبريك بدهكاريم. سربلند باشيد
يكي از شدگان:
۳۰ فروردین ۱۳۹۱ سلام بنده هم تولد بهساد را تبريك عرض مي كنم و به اينكه روزگاري در كنار دوستان بهسادي مشغول كار بودم ، افتخار مي كنم. ياد باد آن روزگاران ياد باد بهساد تولدت مبارك خدااااافظ
مجید آواژ:
۳۱ فروردین ۱۳۹۱ آقاي مهندس عزيز ممنون از محبتی که همواره به بهساد و من داشته اید. ما هميشه به یاد شما هستیم و سپاسگزار زحمات شما. هنوز هم تنها کسي هستيد که هيچ وقت حاضر نشده ام که اسم شما از ليست حقوقی حذف شود، هرچند که کارکرد ندارید و متاسفانه حقوق ماهيانه شما در بهساد صفر است. البته ما هنوز از ثمرات برنامه ای که شما نوشته اید استفاده می کنیم و دعاگو هستیم خدااااافظ

بازگشت به بهساد

مجید آواژ — Sun, 08 Apr 2012 04:53:02 PDT

در طول مدت روزنوشت‌های بهساد، اولین باری است که من چنین تاخیری در نوشتن دارم و البته اتفاق مهم‌تر این است که در تمام مدت زندگی بهساد اولین باری بود که این چنین و به این مدت به طور کامل از بهساد جدا می‌شدم. به مدت ۱۲ روز به یک مسافرت موبایل خاموش رفتم و در طول مدت مسافرت به کمتر سایت اینترنتی مراجعه کردم و روزنوشت ننوشتم و کمتر وبلاگی را خواندم و استفاده‌ام از اینترنت به چک کردن ایمیل و چند سایت مسافرتی محدود بود.

احساس می‌کردم که بهساد باید بدون من بودن را تجربه کند و این فرصتی خوب برای بهساد خواهد بود. امروز پس از ۱۲ روز مسافرت سخت از نظر فیزیکی و دل‌چسب از نظر روحی به بهساد بازگشتم. شب گذشته را جز دقایقی نخوابیده‌ بودم و ترجیح دادم پیش از هر کاری به بهساد بیایم. انجام کارها بیش از حد انتظارم خوب صورت گرفته بود و این خوب انجام شدن کارها من را تشویق می‌کند که سعی کنم حداقل از نظر سیستمی وابستگی بهساد به خود را کم کنم. طبیعی است که بعضی از کارها هم می‌توانست به‌تر انجام شود که البته باید بگویم این‌که همکاران بهسادی من فرصتی برای اشتباه کردن به دست آوردند، به مزایای درست انجام دادن کارها ارجحیتی کامل دارد.

بعد از ظهر امروز پشت میز کارم بسیار عمیق خواب بودم. این خواب عمیق بیش از آن‌که به خستگی و شب‌نخوابی شب گذشته برگردد به خیال راحتی مرتبط بود که در رابطه با بهساد داشته ام.

شروع کار

مجید آواژ — Tue, 27 Mar 2012 16:33:22 PDT

از هفته دوم فروردین خوشم نمی آید. یک جور بلاتکلیفی وجود دارد برای همه کار و همه چیز٫ کارمندان محترم دولت چون چاه نفت دارند، اغلب در مرخصی به سر می برند و ما بخش خصوصی هم چون چاه نفت نداریم، پس باید کار کنیم. اما ما که در جزیره زندگی نمی کنیم. پس به طور عملی وضعیت کاری ما هم دچار نوساناتی می شود.

به هر حال دیروز اولین جلسه برنامه ریزی را خیلی جدی شروع کردیم. خوشحالم. اینکه در هفته دوم کار را شروع کرده ایم برایم ارزشمند است. امیدوارم چاه های نفت زودتر خشک شوند تا همه باهم کار کنیم.

7 دیدگاه برای این نوشته:

امیر نام آور:
۰۹ فروردین ۱۳۹۱ انقدر همه جا تعطیل است آدم گاهی به خودش شک می کند! حتی سوپرمارکت و دکه روزنامه فروشی نزدیک شرکت هم زودتر از ساعت 11 نمی ایند سر کار! توی ساختمان شرکت به جز ما شاید یکی یا دو تا ازدفاتر باز هستند که آنها هم چندنفری چندساعتی می آیند و می روند! گاهی فکر می کنم این بچه ها گناه دارند سر صبحی راه می افتند و میایند سر کار! گاهی آنقدر همه جا و همه چیز تعطیل است آدم به خودش شک می کند!
علی واحد:
۰۹ فروردین ۱۳۹۱ ما هم رسما از همان 5 فروردین کار را شروع کردیم. اما متاسفانه مرخصی ناگهانی و از قبل برنامه ریزی نشده یکی دو تا از بچه ها فرصت بازسازی تیم پشتیبانی را از ما گرفت. چون می دانستم مملکت تعطیل است اما گفتم حداقل می توانیم از این زمان برای بازآموزی تیم استفاده کنیم که در مورد آن تیم نشد. اما خوب بقیه بچه ها که آمدند حداقل برخی کارهای عقب افتاده را بدون استرس و ارجاع کارهای اضطراری انجام دادند و در یکی از تیم ها هم جلسات آموزشی خوبی برگزار شد. خارج از آن: خیلی هم نباید دلخوش باشیم که هفته بعد هم خبری باشد. تا 13 که تعطیل است، تازه آدمها 14 یا 15 هم می آیند که به ترافیک نخورند. بعدش هم که بساط دید و بازدید است و تعطیلات آخر هفته و خلاصه تا نوزدهم ول معطلیم! بعد از آن هم که هنوز دولت بودجه ندارد و خصوصی ها هم که هنوز دخلشان شروع نشده و ... کلا دور هم راحتیم! همین!
مجید آواژ:
۱۰ فروردین ۱۳۹۱ اينجاست که باید گفت: مملکته داریم؟!
صالحی:
۱۱ فروردین ۱۳۹۱ همه این حرفهارو قبول دارم. ولی... ایکاش همه مشکلات از این یک هفته تعطیلی اضافه سال نو ما باشه. چون تعطیلی هفته اول رو که فکر کنم همه کشورهای دیگه هم دارن.
مجید آواژ:
۱۱ فروردین ۱۳۹۱ مهم میزان تعطيلات نيست، مهم میزان تعطيلي کشور حتی در روزهای کاری هست.
مجید آواژ:
۱۱ فروردین ۱۳۹۱ به طور کامل چنين حسي داشته ام.
حسین:
۱۴ فروردین ۱۳۹۱ کلا فروردین ماه تعطیل هست... با یکی دو گل هم بهار نمیشه... دودش هم میره تو چشم شرکت های خصوصی و پرسنل این شرکت ها...

هیچ چیز قرار نیست تغییر کند

مجید آواژ — Mon, 19 Mar 2012 22:46:33 PDT

…

هیچ چیز قرار نیست تغییر کند

شاید این بار خود باید تغییر کنیم

شمس تبریزی فرموده: «ایام مبارک باد از شما، مبارک شمایید.. ایام می‌آیند تا به شما مبارک شوند»

و به همین سیاق باید گفت

که ایام به تغییر ما تغییر خواهند کرد.

ایام مبارک…

سال ۹۱ را با نوشته‌ی نوروزی بهساد آغاز می‌کنیم. امسال بر خلاف هر سال که نوشته در مورد گذر زمستان و آمدن بهار بود، تصمیم کبری (به معنی بزرگ) گرفتیم که صریح‌تر صحبت کنیم. داشتن انتظار تغییر از طبیعت و گردش ایام، بیهوده است. آن‌ها مسئول تغییر خود هستند و ما نیز مسئول تغییر خود.

امید دارم که در سال جدید، بتوانیم تغییر کنیم و آن شویم که باید…

2 دیدگاه برای این نوشته:

علی واحد:
۰۵ فروردین ۱۳۹۱ پیشتر این نوشته را روی کارت زیبایی که لطف کرده و برای ما ارسال کرده بودید خواندم، همان زمان هم یک چند دقیقه ای مرا به فکر فرو برد، اینکه "ایام به تغییر ما تغییر خواهند" کرد. زیبا بود و اثر گذار. امیدوارم این صراحت لهجه را حفظ کنید تا شاید به من هم سرایت کند و تغییری مثبت در من هم ایجاد شود. همین!
مجيد آواژ:
۰۵ فروردین ۱۳۹۱ سپاسگزارم. حتما می دانید که این نوشته را اولین بار کی و کجا نوشتم، در ذيل یکی از نظرهایی که مرقوم فرموده بودید، اين نوشته را البته کمی روتوش نشده تر نوشته بودم و بسیار سپاسگزارم که باعث شدید، به نوعی دیگر به بهار و طبيعت فکر کنیم.