BBZ

Twee baarden | Zeer gehecht

2012-05-25T22:47:00.001+02:00

Als u tegen de zestig loopt en u hield niet van de muziek van The Cats of van Sam & Dave, dan is er een grote kans dat u Manic depression van Jimi Hendrix zo meeneuriet. Ook de jongeren zullen het lied misschien herkennen, want de Red Hot Chili Peppers en Yngwie Malmsteen en nog wel tien anderen hebben het nummer ook eens gecovered. Het is dan ook een prachtig nummer uit 1967, geschreven in die toentertijd vreemd aandoende driekwartsmaat.

Tekstueel is het minder goed: het is tamelijk slordig geschreven. Wat moet je als luisteraar nu met een mededeling als Manic depression is touching my soul of Manic depression is a frustating mess? Maar de meeste songteksten zijn nu eenmaal ‘ongericht geoudehoer’, zoals ik het eens heb genoemd. Je zou gemakkelijk een andere tekst bij dit nummer kunnen verzinnen, Spanish recession bijvoorbeeld. Je hoeft maar een paar woorden te veranderen in de oorspronkelijke tekst. Als ik mijn huis had schoongemaakt, zong ik op Jimi’s melodie: In mijnen huize is alles weer fris! Padompadom pompadompadom!

Wat later, in de jaren zeventig, ontdekte ik Bach. Dat kwam door Glenn Gould, die ook geen kwaad kan doen bij mij thuis. Fantastische pianist. Ik las in een Amerikaans blad eens dat Gould boring zou spelen, en ik heb toen een avond en een nacht besteed aan een stuk waarin ik dat weersprak. De volgende ochtend gooide ik mijn stuk in de prullenmand, want toen was mijn nijd wel over. Op Facebook zei iemand exact hetzelfde, Gould is boring, dat is ongeveer een maand geleden. Toen heb ik kalm en nuchter commentaar geleverd in de trant van: welke van de ongeveer 100 elpees vind je dan niet goed? Het hele Bachwerk, volgens hem, want (ik ben te lui om het even op te zoeken, dus ik parafraseer nu) Gould sprak de taal niet van de barok. Ik heb me beheerst en schreef terug: ‘En u natuurlijk wel.’ Daarop kwam geen antwoord meer. Ik heb hem niet ontvriend, want andere keren zegt hij soms tamelijk verstandige dingen en ontvrienden moet je eigenlijk alleen doen met de misdadigers in je kringen.

Weer wat later kwamen Tallis, Byrd, Ockeghem, Dufay etc. De huiskamerkwartetjes van Schubert. Het pianowerk van Mozart en Beethoven. Weer wat later werd ik verliefd op de muziek van Galina Oestvolskaja. Maar dat kun je niet dag in dag uit horen, ik zing nog steeds af en toe: Ik ga nu slapen, tabeh en goenacht! Padompadom pompadompadom!

Met Max in Sargasso

2012-05-23T23:27:00.002+02:00

Gisteren mailde Max Molovich me. Of ik zin had om iets te schrijven voor Sargasso. Ik zei: jazeker, maar alleen in columnvorm. En dan nog het liefst in een duo-column met Max samen. Dat vond Max meteen een mooi idee, en dat gaan we ook doen. Die column heet Twee baarden en begint morgen om 11 uur des ochtends met het eerste stukje van Max. Mijn stukje, dat overmorgen om 11 uur paraat zal staan, is ook al klaar. En zo zullen we nog vele jaren hopen door te gaan, dag in dag uit.
Daar is ook goede hoop voor, want Max is net zo’n schrijfbeest als ik, hij moet alleen nog even wennen aan mijn formaat van een A4tje tekst. Maar wacht maar, Max gaat zeer zeker juweeltjes produceren. En dat is precies wat ik ook hoop te zullen doen.
U kunt Sargasso dus wel in uw Favorieten zetten, uw wekker loopt klokslags elf uur af, en daar zit u al aan uw computer.
Op dit blog zet ik de helft van de Sargasso-columns: mijn eigen stukjes. U zult dus echt naar Sargasso moeten om Max’ stukjes te lezen. Het aardige overigens is dat we volgens dezelfde methode gaan werken als ik op dit blog heb gedaan. De titels komen uit het vorige stukje, en dat is meteen de enige regel die we hebben ingesteld.
Wens ons geluk.

Twee baarden | De vermoedelijke toedracht

2012-05-23T19:24:00.000+02:00

In de jaren zeventig van de vorige eeuw – ik spreek voor de historici onder u – groeide alles nog als kool en straalden de mensen van geluk terwijl ze de essays van W.F. Hermans lazen. Het was in die jaren tamelijk normaal dat een baas naar je toe kwam en vroeg: ‘Kom je bij me werken?’ Dat gebeurde mij ook. Ik heb trouwens nooit ergens gesolliciteerd, ik zou niet weten hoe ik me moest gedragen. In mijn c.v. zou staan: ‘Ik houd bijvoorbeeld van Bach’, want ik weet niet hoe dat soort teksten gaan.In die heerlijke jaren zeventig kwam Henk Weltens van Drukkerij Weltens uit het nabijgelegen dorp H. een keer bij me op bezoek. Hij had een zetter nodig, hij wist dat ik kon typen, want ik maakte toentertijd het dorpsblad bij een concurrerende drukkerij, en zo had hij van mij gehoord. Ik had er wel oren naar, want die Henk mocht ik op het eerste gezicht. Dus ik zei ja, ik kom over een maand bij je werken. Henk zei: ‘Dan maak ik je gelijk lid van de grafische bond, want daar moet je lid van zijn. Dat moet.’ Ik zei hem dat ik geen lid zou willen worden van welke vereniging ook en dat hij me dan maar moest opschrijven als administratief medewerker. Dan hoefde je geen lid van die bond te worden. Dat was ook goed, zei Henk. De volgende ochtend zegde ik mijn werk op bij het tamelijk vervelende Bureau voor de Verhuur van Vakantiewoningen te C.

De eerste ochtend al viel mij de vreemde bedrijfsfilosofie van Drukkerij Weltens op. Henk nam de telefoon op als er gebeld werd en schreeuwde: ‘DAT DOE JE MAAR IN AMERIKA!!!’ en direct er achteraan op beleefde toon: ‘Goedemorgen, met Drukkerij Weltens.’ Een andere keer schreeuwde hij: ‘IK MOET KOTSEN VAN JOU, JONGEMAN!!! Drukkerij Weltens, goedemiddag.’
Het schaadde de omzetcijfers niet.
Op een dag nam drukker Arjan de telefoon op en probeerde hij hetzelfde te doen als zijn baas. Hij schreeuwde in de hoorn: ‘EN NU IS HET AFGELOPEN!!! GA AAN HET WERK, LUIE DONDER!!! Drukkerij Weltens spreekt u mee. Goedemiddag.’ Ik weet niet of hij ontslagen is wegens onbeleefde bejegening van de clientèle, maar een maand later was er geen Arjan meer. Ikzelf heb me acht jaar lang uitstekend vermaakt bij Drukkerij Weltens.

372. U heeft de juiste keuze gemaakt

2012-05-22T23:35:00.001+02:00

Het NOS Journaal wordt over vier dagen geheel anders. Ander decor, vlotter taalgebruik, en de presentator staat voortaan. Vraagje. Hadden wij daar ooit om verzocht? ‘Heren! Verandert u toch het decor van het journaal! En laat u de nieuwslezers alstublieft staand praten, want dat is veel vlotter!’ Natuurlijk niet. Ze hebben bij de NOS een clubje vormgevers dat helaas niet is wegbezuinigd en dat zich af en toe moet waarmaken om te bewijzen dat ze bestaansrecht hebben.
Ze hebben geluk dat ik daar geen vormgever ben, want ik zou gezegd hebben: ‘Elke tv heeft een liggend beeld. Om het journaal grafisch perfect te maken, moet de nieuwslezer dus liggend zijn werk doen.’ Ik zou even gelijk hebben gehad als de vormgevers die nu zeggen: alles moet vlotter en alerter, dus blijven staan en nooit even zitten, nieuwslezer!
Kijk, ik kan met enige goede wil nog wel begrijpen dat je af en toe het decor wat wijzigt – hoewel ik niet begrijp wat er mis was met het journaal van twintig of vijftig jaar geleden. (Zo vind ik nog steeds Sport in beeld een veel betere naam dan Studio Sport, maar dat moest ook om een of andere reden gewijzigd worden.)
Maar dat laten staan van een nieuwslezer...! Omdat dat alerter zou zijn! Waarvoor moet hij of zij dan alert zijn?, luidt mijn vraag. Voor een bomaanslag, zodat Sacha snel kan uitwijken?
Ik vind: Sacha de Boer moet zelf maar beslissen of ze wil blijven staan of wil blijven zitten, zoals ze ook zelf moet uitmaken wat ze aan- of uittrekt. (Want die vormgevers die over hun kleding gaan, die had ik allang wegbezuinigd.) Ze moet ook zelf beslissen over haar teksten, want die vlottere teksten die eraan zitten te komen, dat zijn natuurlijk simpeler teksten. Hans en Grietje komen vertellen over het wereldleed.
Mag het, bedoel ik met dit stukje te zeggen, weer eens over de inhoud gaan? Want daar zet ik het Journaal voor aan.
En wat zal de volgende stap zijn in de vernieuwingen? Een nieuwslezer die op zijn handen staat? Een nieuwslezer die niet meer te zien is, zoals je vroeger omroepsters had, maar nu niet meer? Godsallemachtig, ik zal u niet vervelen met de vele mogelijkheden.

371. De feiten

2012-05-22T01:37:00.000+02:00

- Welke feiten wilt u horen: de plezierige feiten? De vanzelfsprekende? Of wilt u de feiten horen die ertoe doen?

- De feiten die ertoe doen, alstublieft.

- U heeft de juiste keuze gemaakt. De feiten die ertoe doen luiden als volgt. Eén. Uw partij, die vroeger een der machtigste was, is dat nu niet meer. Uw zetelaantal is wederom gehalveerd. Twee. Die teruggang is begonnen met het samengaan, in 1975 of daaromtrent, van u en de mannenbroeders. Drie: wat nu? Verbreek die samensmelting en word weer die ene grote volkspartij waar het katholieke volksdeel op kan stemmen.

- Het... kwattolieke... volksdeel...? Waar is dat dan?

- Dat was mijn vierde punt. Dat volksdeel bestaat helemaal niet meer. Maar dat hoeft je er niet van te weerhouden hun stemmen te verwerven. Punten: tegen abortus, tegen euthanasie, tegen allerhande buitenlands gedoe. Vóór inpoldering her en der. Je zegt bijvoorbeeld: het Markermeer moet ook eindelijk ingepolderd worden, voor onze voedselveiligheid. Dat is de heilige plicht van onze partij. Gebruik alsjeblieft niet langer dat rentmeesterschap, want dat snappen de mensen niet. Vóór de veeteelt, dat is ook van belang en wordt ook ingezien door de stadsmensen, want die willen ook hun runderreepjes zo snel mogelijk in de pan hebben.

- Uiteraard.

- U bent snel van begrip. Vijf. Bezet het midden, maar wees eigenlijk zo rechts als u maar kunt zijn. Is dat ook duidelijk?

- Dat is duidelijk, ja, want zo zijn we groot geworden, nietwaar?

- Mooi. Zes. Bedenk een tune.

- Een tjoen?

- Ja. Nodig een soort Gerrit den Braber uit om een aansprekende tune te schrijven en laat die tune voortaan bij al je partijbijeenkomsten spelen. Uiterst belangrijk. Laat die tune ook spelen bij zakloopwedstrijden, kermissen, organiseer weer wedstrijden tussen bakkerskarren of slagersfietsen. Dát zal het doen! U wilde de feiten horen. Dit zijn ze.

370. Hoeveel kleuren?

2012-05-21T21:03:00.000+02:00

- Dag, Max.
- Dag, Ben.
- De náám van onze columns in Sargasso. Goed dat je hier weer eens bent, jongen. De titel van onze columns, zou dat niet beter Twee baardapen kunnen zijn? Hij lachte vriendelijk terwijl hij dit voorstel op tafel legde.
- Wees toch eens ernstig, Ben. Baardapen wil ik niet.
- Oké, dan nemen we een andere titel.
- Dat gebrek aan ernst van jou...
- Kritisch, maar oplettend!
- Ach, je wilt toch niet naar me luisteren. Dat gebrek aan ernst kan nog wel eens lelijk tegen je gaan werken, in een omgeving als Sargasso. Sinds wanneer heb jij trouwens een baard?
- Ik wou bijna zeggen: sinds de dag dat ik geboren ben, maar dan kom jij weer aanzetten met mijn gebrek aan ernst. Eén van mijn oudste herinneringen is van toen ik vijf jaar was, ik zat nog op de kleuterschool, maar ik kon al wel lezen en schrijven. Dat had mijn moeder me geleerd. Eén van mijn oudste herinneringen is aan heeroom Jules, een oudere broer van mijn vader.
- Heeroom Jules, ja ja.
- Ik weet niet of hij gewoon priester of pastoor of diaken was, of een kloosterling van een of andere orde. Het was een lange kerel, ongeveer 1 meter 80, en hij werkte in Donker Afrika bij het Pygmeeënvolk, ik dacht in de Congo. Hij zong een lied waarvan ik de tekst nog ongeveer ken: Aan de kust van Afrika / Staat een kleine negerstam. / Wacht op God!, roepen wij luid. / God is groot en slaat u lam. Iets in die geest zong hij, ik weet niet meer op welke melodie.
- Ik vroeg: wanneer heb jij je baard laten groeien.
- Ja ja daar kom ik nu op. Heeroom Jules had een volle baard. Ik mocht op zijn hurken komen zitten en toen zat ik dus vlakbij zijn baard en die baard bleek allerlei kleuren te hebben: zwart, de bruinen, zoals mijn vriend die schilder is zou zeggen, grijs, rossig. Dat wil ik later ook!, bedacht ik. En je ziet het. Er heeft nooit een kapper aan gezeten, want ik zet er zelf de schaar in, af en toe.
- Wanneer, Ben? De feiten.
- Op mijn zeventiende of achttiende. Een jaar of vijf later werd heeroom Jules overgeplaatst naar Brazilië.
- Had hij soms...?
- Nee, daar was toen nog geen sprake van.

369. Ik heb het eens gecontroleerd

2012-05-21T09:28:00.000+02:00

Ik ben zelf geen fotograaf, dus ik moest een afbeelding zien te vinden van het boekje dat mij is gegeven door Harm Goldschmeding, zoon van C. Goldschmeding, de schaakprobleemcomponist. Alleen het Deense Skakhuset bezat er een petieterig klein plaatje van, dat ik in mijn armoede maar 300% heb vergroot. Vandaar dat het er zo belabberd uitziet.
Toen ik het boekje cadeau kreeg, ging ik natuurlijk meteen naar de inhoud toe. Die is prima, en heerlijk om te lezen. Ik heb maar twee fouten gezien, en die waren ook opgemerkt door óf Harm óf door zijn vader, blijkens de handgeschreven verbeteringen. (Ik ben vroeger zetter/corrector geweest en ik weet dat in elk boek, waar ook gedrukt en hoe zorgvuldig ook bekeken, fouten staan. In mijn eigen stukjes staan ook, hoogst zelden, fouten. Ik schaam me bijvoorbeeld te vermelden dat ik eens in plaats van het correcte gewag maken het compleet idiote geweld maken heb laten staan.)
Het boekje is in 1976 gedrukt door Drukkerij Van Spijk in Venlo (Limburg), een toentertijd tamelijk gerenommeerd adres. Blijkens het achteromslag was het in die tijd te koop voor f 6,–. Nu is het bij Skakhuset te koop voor € 19,–, een verzevenvoudiging van de oorspronkelijke prijs. Is het zoveel geld waard? Jazeker.
U krijgt nu een kijkje in de drukkerijwereld van 1976. De baas roept Kees, de ontwerper: ‘Ik heb hier een boekje van een schaker, maak even een omslag, Kees.’
‘Oké. Hoeveel kleuren?’
‘Twee. Maak ook gelijk een afbeelding of zoiets van een schaakbord. Doe maar iets.’
‘Oké.’
En Kees gaat aan de slag. Een half uur later is hij klaar en heeft hij een schaakbord van 9 x 9 velden gemaakt met daarop 17 zwarte pionnen in X-vorm opgesteld.
De baas: ‘Dat heb je mooi gedaan, Kees!’
‘Ja, ik dacht: schaken is toch een beetje een raadselachtige sport, hè?’
De keuze van de tweede kleur liet men gewoon afhangen van wat er toevallig voor kleur op de drukpers zat, want waarom zou je dat allemaal eerst gaan schoonmaken enzovoorts. Dat werd dus het katholieke paars.

368. Alles was in orde

2012-05-20T02:41:00.000+02:00

Een beetje pijn kunnen we wel verdragen, vrouwen kunnen zelfs veel pijn verdragen bij de geboorte van hun kind. Atleten kunnen het ook: sport. dat is pas goed voor je! Ik heb het eens gecontroleerd bij de drie atleten die er momenteel zijn in Dirkswoud: Hans Waanstra, Ineke ten Goede en Carolijn Finsters. De beide dames zijn actief als hockeysters, ze spelen in het provinciale hoofdteam van Noord-Holland, waar we ze vanzelfsprekend mee feliciteren. Hans Waanstra is speerwerper en ik sprak hem tijdens de training.
‘Ik ben helaas behept met enige smetvrees, dus ik moet een schone speer tot mijn beschikking hebben, ik heb altijd wat schoonmaakazijn en allesreiniger en doekjes bij me. Want je weet het nooit, hè? Als er iemand anders al met zijn vingers aan die speer heeft gezeten, dan springen zijn bacteriën zo over op jou. En je leeft op de grens van gezond en ziek zijn, dag in dag uit, want je gaat steeds tot het uiterste. Je schoudergewricht moet je vooral ontzien, en wat daar vlakbij allemaal zit: je longen, je hart, je halsspieren. Trouwens: alles moet je ontzien, want je lever en je nieren zitten er ook vlakbij. Je darmen. Je heupen. Je hurken. Alles. Je moet als atleet ook een uitgekookt dieet tot je nemen. Vraag maar eens aan de heren wielrenners, wat ze zo internationaal eten! Daar schrik je van, godsallemachtig. Voor een speerwerper gaat het om het allerlaatste moment, het moment dat je de speer een push geeft. Een extra versnelling die vanuit je schoudergewricht moet komen. Daar moet je je dieet op afstemmen, dat spreekt vanzelf. Dus pasta’s met snelle suikers. Maar je vroeg naar de pijn. Voor een griepje gaan we niet weglopen, als speerwerper. Een bronchitis of een astma-aanval: ook niet. Ik heb het meegemaakt dat een collega-speerwerper zijn werparm had gebroken, die zat in het gips, maar hij gooide gewoon zijn speer. Hij gooide niet ver, maar toch. En zo zijn de Waanstraatjes ook: doorgaan tot het gaatje. Mijn vader heeft me het speerwerpen bijgebracht op de ouderwetse wijze. Hij ging staan, ergens 50 meter van je vandaan en dan wees hij op een plek vlak voor hem. Daar moest je speer terechtkomen. En als hij daar niet terechtkwam, en natuurlijk lukte het nooit, dan zwaaide er wat! Dan brak hij een vinger of een duim. Van je werphand. Dan moest je opnieuw gooien. Het ging weer mis, en een volgende vinger ging eraan. Maar daar word je hard van. Nee, ik ben blij dat ik die opvoeding heb gekregen. Pijnlijk, maar nuttig. Ook voor mijn carrière na het speerwerpen, want ik weet dat ik de klappen van het normale leven kan opvangen. Je moet gewoon terugbuigen, zeg ik altijd, en blijven zitten.’

367. Wat is dan een goede houding?

2012-05-16T17:51:00.001+02:00

‘Ach, meneer de agent, u heeft mijn mondslijm genomen voor het DNA. Dat wordt nu onderzocht, dus probeert u nu niet mij te bewegen om te bekennen. Alstublieft. Jawel, ik was in de buurt toen dat meisje vermoord werd, want ik moest een fornuis afleveren bij haar buren. Maar meer dan in de buurt zijn, was ik niet. Ik heb haar buren een kwartiertje voordat ik aankwam nog gebeld dat ik eraan stond te komen en alles was in orde. Maar toen ik aankwam, werd er niet opengedaan, dus ik heb dat fornuis niet afgeleverd. And that’s it! En u kunt maar het beste wachten totdat dat DNA er is, meneer de agent. Doe maar suiker en melk, ja. Ik hoef er geen koekje bij, want ik eet nooit onder het drinken. Nee, verwachtingen, laat staan hoopvolle verwachtingen heb ik niet, meneer de agent, want in Nederland zijn die rechters... Kijk, die rechters worden opgeleid, nietwaar? En nadat ze hun, hoop ik, zeer zware examen met goed gevolg hebben afgelegd, gaan ze aan het werk in hun rechtbanken. Dan krijg je dus niet zulke dingen als de Twee van Putten, die geen moord hadden begaan, of die zuster Lucia, die ook geen moord had begaan, of die pedofiel uit, ik dacht, Rotterdam. Die had ook niks te maken met die moord. Werken die rechters nog? Ik dacht het wel, niet? Dus het zou best kunnen dat ze mij ook van alles zullen aanrekenen. Gewoon omdat ze zitten te slapen, omdat ze niet goed hebben opgelet bij de statistieklessen enzovoorts. Omdat ze denken: de politie heeft een verdachte, dus dat zal ’m dan wel zijn. Of zo’n rechter is ordinair corrupt, zoals die rechter die die uitspraak deed in die BREIN-zaak. Of neem die zaak van die hockeyster. Een kardinaal zoals Simonis kan niet vervolgd worden wegens meineed, hoewel het overduidelijk is dat hij schuldig is, maar een hockeyster krijgt voor een vergissing een forse boete. Dus nee, hoopvolle verwachtingen heb ik niet. Ik geloof dat het hele rechtssysteem in Nederland niet deugt. Daar zouden ze eens iets aan moeten doen. Maar ik weet niet wat. Nu bel ik even met moeder de vrouw. Dag Marja, ja, ik kom vandaag waarschijnlijk niet meer thuis, nee. Ze hebben me gearresteerd. Ze denken dat ik een moord heb gepleegd. Nee, natuurlijk niet. Nou, ik neem aan dat... Maar er komt nu een andere agent aan die zegt dat dat bellen over moet zijn, dus gedag, lieverd! Maak je niet ongerust! Zo meneer, en u gaat het ook nog eens een keer proberen? Dat heeft geen zin, hoor. Wacht maar op dat DNA en als dat er is, kunt u uw excuses aanbieden. Aan wie? Aan mij natuurlijk!’

366. Veel haalt het niet uit

2012-05-12T22:22:00.001+02:00

Ik besloot vanavond om ‘1953’ op te zoeken in YouTube. Het is het jaar van Stalins dood, Eisenhowers inauguratie, de eerste Russische H-bom, de watersnoodramp, het was ook mijn geboortejaar. Naar al die bekende dingen ging ik niet op zoek, ik zocht iets speciaals dat tekenend was voor die tijd.
Zo heb ik ontdekt (op een video van een etappe in de Giro d’Italia 1953, gewonnen door Fausto Coppi) dat de renners met een tubetje kruiselings om hun schouders geklemd rondreden – ik dacht dat dat al afgelopen was in de jaren veertig, maar nee – terwijl er tegelijkertijd auto’s van, ik dacht, het merk Citroën in het peloton reden waarop fietsen stonden.
Er was ook een video waarin het draaide om stilte in de klas. Dat was een stuk beter dan chaos en een hoop geluid en gepraat door elkaar heen. Men laat daar zien hoe je je stoeltje verplaatst zonder overmatige geluidsbelasting, want dat hindert de andere kinderen bij hun verwerving van de o zo noodzakelijke kennis. Ene Bob demonstreerde hoe hij een potlood ging slijpen. Kalm lopend schreed hij naar de puntenslijper achterin de klas, zonder de lerares daarvoor om toestemming te hebben gevraagd. De commentaarstem: ‘Kijk eens hoe stil Bob dit doet.’
Maar, lieve kinderen, deze video moet u eens draaien op uw verjaardagsavondjes! Het draait om het verkrijgen van een ‘goede houding’. Een meisje, dat al wel een vriendje heeft, maar toch tamelijk alleen is, gaat naar een party en vermaakt zich daar nauwelijks. Ik had al op tienjarige leeftijd voor mezelf besloten me nooit op dergelijke kinderachtigheden te laten zien. Wie me zoekt, vindt me in de bibliotheek, vond ik. Hoe komt het dat dat meisje zich niet kan amuseren? Dat komt doordat haar houding slecht is. Ik roep al mijn hele leven: dat komt doordat ze te weinig heeft gelezen. Maar nee, haar houding is slecht. Wat is dan een goede houding? Dat maakt de video helaas niet geheel duidelijk. Wel zegt de video dat je met een slechte houding naar je dokter moet gaan. Die kan je vertellen welke oefeningen je moet doen, en je moet ook goed schoeisel aan je voeten doen.
Ik heb zelf op 5- of 6-jarige leeftijd ook nog iets meegemaakt van die ‘houdingpsychologie’: de schooldokter (een vreselijk lelijk wijf) kwam langs om ons te controleren op haarluis en andere verschrikkelijkheden. ‘Ga eens in de houding staan,’ zei ze me. Dus dat deed ik, maar ze knikte mijn schouders achteruit en zei: ‘Dát is in de houding staan, jongeman!’ Ik vertelde het dezelfde avond aan mijn vader en moeder, die moesten lachen om het verhaal. Gelukkig hebben zij er zich nooit zo druk om gemaakt.

365. Die plicht en die methode

2012-05-08T23:45:00.001+02:00

Er rommelt iets onder de rechtse mensen in Nederland. Boer Koekoek heeft het niet gered, de NVU van meneer Kusters redt het nooit, Janmaat was al vanaf het begin een mislukking, Pim Fortuyn werd neergeschoten, zijn LPF ging donderend tenonder, Rita was ook zo weer weg en Wilders? Zo lang hij blijft zitten (en hij zit er al heel lang, zo’n 14 jaar...) zal hij nog wel wat stemmen krijgen, maar veel haalt het niet uit. En ook buiten het parlement is het niks met de rechtsen: Amsterdam Post zit al te bedelen, die meneer Smolders (die chauffeur van Fortuyn, weet u nog wel) wil nu dat ‘geschokte en bezorgde burgers van Nederland’ zijn petitie tekenen om Volkert van der Graaf geen strafvermindering te geven, omdat Volkert nooit spijt heeft betuigd. Vraag aan meneer Smolders: wat als Volkert wél spijt had betuigd? En hoe had hij die spijt dan moeten betuigen?
Er rommelt iets onder de rechtse mensen in Nederland. Ze hebben een opvolger nodig van Wilders. Pardon, Fortuyn. Pardon, Mussert. Of noem eens een andere rechtse rakker. Het zal niet eenvoudig worden, want Wilders lijkt het nu definitief te hebben verknald: zulk rechts is nu eenmaal onbetrouwbaar. Dat wisten ze nog niet bij het CDA en bij de VVD, maar dat weten ze nu ook daar.
Nog even terug naar Volkert van de Graaf. Die had voor zijn moord 18 jaar gekregen. Dat leek en lijkt mij ruimschoots voldoende. Je kunt dan strafvermindering krijgen en dan zou hij, dacht ik, over twee jaar vrij komen. Want hij heeft zich keurig gedragen in de gevangenis etc.
Vraag: waarom moet Volkert géén strafvermindering krijgen terwijl een willekeurige andere moordenaar die strafvermindering wél krijgt? Hij heeft toch bepaald geen extra-sadistische moord gepleegd.
Een ander – ik vind: stuitend – geval is de levenslange gevangenisstraf van Mohammed Bouyeri, die Theo van Gogh heeft omgelegd. Ik vind dat Mohammed ook bijvoorbeeld 18 jaar had moeten krijgen, ook met kans op strafvermindering, en ik weet wel zeker dat Theo het daar graag mee eens zou zijn geweest.
Maar er rommelt iets onder de rechtse mensen in Nederland. Sommigen hebben zelfs gezegd dat ze de motivatie van dat Noorse bloedbad van Breivik in orde vonden. Dat bloedbad zelf werd natuurlijk afgekeurd. Jaja, denk ik dan.
Overigens moet die Breivik levenslang worden opgesloten in een psychiatrische inrichting.

364. Bezinning waarover?

2012-05-08T02:51:00.000+02:00

Ik heb vanavond het blog Ben twijfelt van voren naar achteren gelezen. Ik schreef toen elke dag een stukje, om te bewijzen dat dat kon. Ik schreef die stukjes op dezelfde manier als de stukjes op dit blog: je zoekt eerst een titel in je laatste stukje en daar schrijf je een stukje bij. Het is niet de bedoeling dat u, geliefde lezer, dat opmerken zou, het is alleen maar een manier om een writer’s block te vermijden.
Sommige van die stukjes waren vrij goed, moet ik mezelf besuikerend zeggen. Ik dacht bij het herlezen soms zelfs: Jezus, dat ik dit zelf geschreven heb! Er zaten ook veel slechte stukjes tussen: de stukjes die ik nu te voor de hand liggend vind.
Ik schreef die stukjes in 2008-’09, toen ik nog maar net wist hoe je moest linken naar andere stukjes en andere blogs etc. Dat had ik geleerd van mijn lieve Alice, met wie ik een jaar eerder via het internet had kennisgemaakt, en die in 2010 is gestorven. We hebben elkaar maar vier jaar gekend, maar het lijken nu tien of twintig jaar. Ik was zeer verliefd op haar, en ik denk dat dat gevoel je ook helpt bij het schrijven: je denkt dat alles kan en alles mag, zal ik maar zeggen. De jaren 2008-’09 waren de jaren dat Alice geregeld bij me op bezoek kwam, ze kwam dan voor twee dagen, later een week, later een maand. Man, je kunt je niet voorstellen hoe gelukkig ik was. Als ze wegging was ik compleet uit het lood geslagen. Dan ging ik maar weer een stukje schrijven, meestal een goed stukje, blijkt nu.
Die stukjes heb ik vanavond dus herlezen, en dat deed ik omdat ik bezig ben om mijn Dirkswoud-stukjes (waarvan er ook op Ben twijfelt al enkele stonden) te verzamelen, te herschrijven en tenslotte op dit blog te plaatsen. Ook op dit BBZ staan al vele Dirkswoudjes, die ook zullen moeten worden herschreven etc. Op Dirkswoud staan de meeste stukjes, waarvan ik er sommige zal schrappen en andere zal herschrijven. Gelukkig zijn er ook heel soms stukjes waar ik niets aan hoef te veranderen.
Het zal wel een paar maanden nemen, alles bij elkaar, want ik heb zo’n 550 Dirkswoudjes geschreven, en die moeten dus allemaal op dat nieuwe blog terechtkomen. En verder kriebelt het ook in mij: ik wil weer elke dag een stukje schrijven, het maakt me niet uit waarover.
Ik wil die plicht en die methode weer terughebben. Ze hebben me in 2008-’09, mede, zo gelukkig gemaakt.

363. Het heeft alleen maar voordelen

2012-05-02T22:05:00.000+02:00

Sinds kort is Gerard Schaapman plaatsvervangend hoofdredacteur van De Dirkswoudenaer. Omdat de hoofdredacteur, de heer Van Emmen, deze week op reis is naar Hamburg, waar een congres van hoofdredacteuren wordt gehouden, schrijft Gerard Schaapman voor het eerst de rubriek Een week in Dirkswoud, een rubriek die normaal door de heer Van Emmen wordt geschreven.
‘Het was deze week zeer rustig in ons dorp, op een vechtpartijtje bij café Amperzat na. De daders zullen nog in hun kladden gegrepen worden. Wat blijft er dan over voor dit stukje? Bezinning. Plus de oproep aan alle Dirkswoudenaren om eens een stukje te schrijven, en dat stukje te sturen naar De Dirkswoudenaer, t.a.v. de plv. hoofdredacteur G. Schaapman. Snelt u toe, want dan kunt u later aan uw kleinkinderen nog vertellen dat u een rol heeft gespeeld in de plaatselijke journalistiek.
Bezinning waarover? Over de mode van het – sorry, ik neem even de telefoon op – over de mode van het multitasken. Zoals het in de jaren zestig en zeventig een grote mode was om met z’n allen te gaan brainstormen over bijvoorbeeld een nieuwe reclamecampagne of over een manier om uit de rode cijfers te komen, een proces dat slechts gemiddelde ideeën oplevert, omdat de goede ideeën democratisch worden weggestemd of niet eens worden bekeken omdat ze te gewaagd zijn. Zoals het, zei ik, toen een mode was om te gaan brainstormen, zo is het nu een mode om multi te gaan tasken.
Men bedoelt met dat multitasken overigens: twee taken (en vooral niet meer dan twee) tegelijk vervullen, want men kan wel bedenken dat méér dan twee taken niet tegelijk vervuld kunnen worden. Tegelijk hout hakken, een stoel bekleden, de boekhouding doen en luisteren naar Bach, dat gaat nu eenmaal niet, tenzij men totaal amusisch is, maar dan zet men Bach ook niet op.
Ik geloof dat een mens niet meer dan één taak tegelijk kan uitvoeren. Bij het schrijven van dit stukje moet het bijvoorbeeld stil zijn om mij heen. Hoezeer ik ook van Bach houd, er moet geen muziek van hem gedraaid worden, want die muziek leidt mij af van het schrijfwerk. Ook de tv staat niet aan, en ik denk eigenlijk dat het bij iedereen zo gaat. Wil je iets goed doen, dan moet je je op die ene taak richten.
Dat neemt niet weg dat na een vraag van mijn dochter, mijn vrouw vorige week antwoordde: ‘Dat moet je je vader vragen. Hij is de gordijnen aan het multitasken.’

362. Het is een treurig feit

2012-05-01T20:20:00.001+02:00

‘Het is een treurig feit dat ook in Dirkswoud, dat toch niet in het zuiden van Nederland ligt, maar in het noordwesten, de wietpas vandaag is ingevoerd,’ zegt Boele Waagmans, uitbater van Coffeeshop The grocery, die op precies 257 meter van een basisschoolgebouw is gelegen, aan de Zuidervaart. ‘Ik kan me de woede van de Maastreechter collegae zo goed voorstellen. Die meneer Hoes van de VVD, die daar burgemeester is, zegt eigenlijk: wat jullie daar doen, dat is crimineel en we gaan daar tegen optreden, net als in Amerika, waar men ook optreedt en waar het niets uithaalt, want daar wordt meer hasj en marihuana gerookt dan hier. Maar wat ze in Amerika doen, dat wil de VVD ook hier doen. Trouwens, dat wil het CDA ook. Belastingen verlagen, onschuldige dingen verbieden, de politie opzadelen met veel meer werk, aantal gevangenissen uitbreiden en laten bewaken door privé-bewakers. Wij van The grocery zien niets in dat beleid, weet je. Wij zien niets in een war on drugs. Integendeel: wij vinden dat álle drugs vrij verkrijgbaar moeten zijn, en wij vinden dat wij als coffeeshophouders zeer wel in staat zijn om die drugs ook te leveren. Hoe? Geef alle burgers van Europa een drugpas. Een elektronisch dingetje, dat je niet hoeft te gebruiken, maar dat je gebruikt als je bijvoorbeeld een keer een snuifje coke, een pilletje GHB of een fles wijn of gedistilleerd wilt hebben. Dan krijg je van ons een snuifje of een pilletje of een fles, en dat wordt dan elektronisch bijgehouden, en die gegevens gaan naar de verslavingszorg, die onmiddellijk kan ingrijpen als dat nodig is. Jawel, wij kunnen de slijterij er best bij hebben. Trouwens, de medicijnwereld ook. Apotheek The grocery, zie je het al voor je? Dat je met je drugpas dus ook medicijnen kunt krijgen, gegevens gaan ook naar je dokter. Het zou allemaal veel beter zijn dan het nu is, weet je. De politie zou er ook blij mee zijn, want die kunnen zich dan weer richten op de misdaadbestrijding, en hoeven zich niet meer bezig te houden met een huiskamertje waarin een paar hennepplantjes staan, want dat is uiteraard ook voorbij als de zaak legaal is geworden. Het heeft alleen maar voordelen. Verder moet de godslastering uit het wetboek van strafrecht, en het leger kunnen we wel opheffen. Ja, weet je, ik zou wel een politieke partij kunnen oprichten!’

361. Je moet niet gaan knoeien, vind ik

2012-04-27T22:30:00.001+02:00

Door de wanprestatie van Diederik Samsom (wiens aanstelling als fractievoorzitter ik een even grote fout vond als de aanstelling van Spekman als partijvoorzitter; Diederik is misschien een goed kamerlid, maar hij kan niet eens een zin waarin twee c’s voorkomen correct uitspreken. Een veel betere keus was natuurlijk Ronald Plasterk geweest, die, in tegenstelling tot Diederik, welbespraakt, galant en ook slim is, en die uiteraard zichzelf wel had uitgenodigd om bij die gesprekken aanwezig te zijn, en die met vrijwel hetzelfde pakket zou hebben ingestemd. Lees ook wat Vermeend, Peper en Asscher erover hebben gezegd) door de wanprestatie van Samsom is de PvdA nu een tweederangs SP geworden. Ze staan aan de kant, ze zijn geen bestuurspartij meer.
De vraag is nu of er nog wel verkiezingen nodig zijn, want de rest van de termijn kan gemakkelijk worden volgemaakt door de vijf begrotingspartijen. Als ze toch maar besluiten op 12 september verkiezingen te houden, dan zal de PvdA ongemeen harde klappen krijgen. De volgende regering zal bestaan uit VVD, CDA, CU, D66 en GroenLinks. Het midden van het politieke gezelschap, met andere woorden, waar normaal gesproken de PvdA ook toe hoort. Maar ze hebben het verkloot. Het is een treurig feit, want ik ben wel geen lid van de PvdA – ik ben van geen enkele club lid – maar ik heb er mijn hele leven op gestemd. Niet omdat ik arm ben (ik ben arm, donaties worden ingewacht), maar omdat ik het altijd verstandig heb gevonden om een regering iets links van het midden te hebben. Matiging, daar blijft de tent van overeind staan, heb ik altijd gezegd.
Waarop moet ik nu stemmen? Ik overweeg sterk om GroenLinks te gaan stemmen. Schande Jolande moet geholpen worden, ze heeft tenslotte enkele schandalige maatregelen zoals de griffierechten, de PGB en de GGZ-kosten (gedeeltelijk) teruggedraaid. Dat heeft zij geflikt en niemand anders. Daarvoor moet ze beloond worden.
Als nu maar genoeg vroegere PvdA-stemmers er zo over denken, dan is het resultaat straks: links de SP en een klein partijtje PvdA met een zetel of tien. Rechts: de VVD en de SGP. Opgeheven zal over vier jaar de PVV worden. De rest in het midden, en zij vormen ook de regering, samen met de VVD. Die zullen zich wel inhouden met hun rechtsigheid, want daar hebben ze geen steun meer voor.
Het is jammer, PvdA, maar dat krijg je ervan als je gaat zitten knoeien.

360. Het enige dat erop zit

2012-04-25T19:58:00.001+02:00

Normaal gesproken sta ik ’s ochtends op. Hoe ik me dan voel? Je hoort wel dat er ochtend- en avondmensen bestaan (zoals er ook mensen zijn die de hele week naar het weekend toeleven), maar ik heb daar nooit last van gehad. Ik ben ’s ochtends niet miezeriger dan ’s avonds. Ik kan een stukje als dit de gehele dag door maken.
Laat ik eens de dag van vandaag, woensdag 25 april 2012, beschrijven. Ik nam na het opstaan om 8.15 uur eerst een kop koffie, om echt wakker te worden en om te beseffen wat de dingen des daags zouden zijn. Ik keek in mijn VARA Gids en zag dat ik de televisie wel op Eurosport kon laten staan: vrijwel de hele dag zou er snooker te zien zijn (Day heeft gewonnen met 10-9 van Ding, Trump heeft met 10-7 gewonnen van Dale, in een slechte wedstrijd). Voor snooker mag u me altijd wakker maken.
Ik zette mijn laptop aan, ik werk met Google Chrome als browser, en zette zoals elke dag achtereenvolgens Gmail, Google Reader, Facebook, Nurks, BBZ en YouTube neer. Ik deed de koptelefoon op mijn hoofd, zocht op YouTube de laatste zes sonates van Haydn op (dat weten veel mensen niet: dat Glenn Gould veel meer heeft gespeeld en opgenomen dan Bachwerken) en het genieten kon een aanvang nemen. De buurvrouw van de overkant ziet me soms zitten en als ze me tegenkomt op straat zegt ze: ‘Jezus! Hoe jij zit te dirigeren!’ Ik weet dat niet, ik heb er geen erg in.
Ondertussen keek ik op Gmail of er nog post voor me was. Meestal is er een mailtje van Jan Kroeze, die het vast niet erg vindt dat ik zijn naam noem, en vanochtend was er ook de verheugende mededeling dat K.P., van wie ik niet weet of ik haar naam zomaar mag noemen, mij tot Facebook-vriend had genomen. Ik had gisteren namelijk haar fotootje gezien en ik vond dat ze een vertrouwenwekkende kop had, dus we praatten wat over en weer, ze aarzelde, maar ze vindt het nu toch wel een goed idee (!).
Daarna keek ik of er nog iets te doen was op Facebook, ik herlas mijn stukje op Nurks nog eens, knikte weltevreden, en ging mijn Google Reader doornemen. Zou mijn inschatting juist zijn dat er een golf van opluchting door Nederland is gegaan, nu dat kabinet kapot is? Terecht!
Daarna ging ik boodschappen doen, ik woon in het midden van het centrum van Egmond aan Zee, dus vlakbij de C1000, en het enige dat er nu nog opzit is u het recept geven van de heerlijke tomatensoep die ik vanmiddag heb gemaakt. Daar gaat ie.
Kook in een halve liter water waarin u een blokje rundvleesbouillon heeft opgelost, ongeveer 100 gram runderpoulet. Dat duurt ongeveer 3 uur. Ik doe er om het uur een kopje water bij. Na die drie uur voeg je aan het geheel een halve liter gezeefde tomaten toe (die kosten 29 eurocent, dus je moet niet gaan knoeien, vind ik, met echte tomaten). Voeg ook een zakje soepgroenten toe. Laat het nog 10 minuten koken. Voeg op het laatst nog het kleinste blikje bruine bonen toe, én: de in stukjes gesneden ananasschijven (60 eurocent) plús het ananassap uit dat blikje. Uw soep is nu klaar en u wilt meteen wel twee kommen, zo lekker is hij.

359. Een toestand van verval

2012-04-24T10:33:00.000+02:00

Ook in Dirkswoud, dat zult u wel verstaan, begint de crisis om zich heen te grijpen. Vooral het midden- en kleinbedrijf hebben er last van, want die zitten ook in Dirkswoud ‘op een groeiverwachting die de nul percent niet zal overstijgen’, zoals plaatselijk econoom D. Varkensvisser het uitdrukt. ‘De mensen houden de vinger aan de pols en de hand op de knip,’ zegt hij, ‘en mede daardoor kunnen bedrijven niet over hun schaduw heenspringen.’
Er lijkt een kern van waarheid in zijn analyse te zitten. Neem nu Fromangerie André Tervoort, zeer gunstig gelegen aan de Oosterzij te Dirkswoud. André (die eigenlijk Aad heet) zegt over deze crisis: ‘We hebben zeven goede jaren gehad, nu zitten we in de zeven magere jaren. We kunnen onze uitgelezen kaassoorten en fijne vleeswaren aan de straatstenen niet kwijt. Ons notenassortiment blijft ook op de plank liggen. Onze bonbons verschimmelen. Een rampzalige toestand dus, alles bij elkaar, want de huur van je pand gaat wél door. Ik heb ook al vier jonge, maar veelbelovende krachten moeten ontslaan. Ik doe het hele werk nu samen met mijn vrouw Sjaan. Chantal, bedoel ik.’
En kunt u niet een doorstart maken als cafetaria? Of als eethuis?
‘Dat heb ik inderdaad overwogen, maar je gaat dan meteen drie klassen lager zitten, hè? In de kroketten, of in de patat met appelmoes. Want dat krijg je dan, terwijl we tot nu toe een wat verfijnder soort mensen in onze winkel kregen. Mensen die wat geld overhebben voor hun maag, als ik het zo mag zeggen. Die niet naar de supermarkt gingen voor een paar ons gehakt, maar die hun boulette de hachis bij Tervoort kwamen halen. Terveurt, zeiden ze dan, geef mij er maar twee! Die tijd is voorgoed voorbij, vrees ik.’
Dus het enige dat erop zit, is uw prijzen te verlagen.
‘Ja, maar dat doet een mens niet zo gauw. Als je jarenlang je Cheddar hebt verkocht voor een tientje, en plotseling kost die Cheddar maar vijf euro, dan gaan de mensen toch denken: ik heb jarenlang teveel betaald, ik ben bestolen. Het is dat onze afdeling wijnen nog redelijk draait, want wijn blijft er wel gedronken worden, crisis of niet. Sjaan, Chantal heeft me al gezegd: we moeten een magasin de spiritueux beginnen! Ja, maar dan onze fijne vleeswaren enzovoorts aan de kant gooien? We zitten dus vol twijfel. We houden het nog wel een paar jaartjes vol, al zullen we wel wat moeten beknibbelen op onze reisjes naar de Seychellen. Maar ach ach ach! Die crisis, die weet wat!’

358. Zo liggen nu de kaarten

2012-04-24T00:44:00.001+02:00

Een stemadvies. Na de verkiezingen zullen de stemverhoudingen er in de Tweede Kamer ongeveer zo uitzien: huidige combinatie VVD-CDA-PVV haalt hoogstens 60 zetels; ‘linkse’ combinatie haalt 80 zetels. Volgende regering kan dus worden: PvdA-SP-D66-GL. Dat lukt alleen als D66 wil en als de PvdA het wil. Maar die willen niet, dus moet er meer een centrumregering worden gevormd: ideaal zou zijn PvdA-VVD-D66. Dat lukt alleen als de VVD grote schoonmaak houdt en het wil. Maar misschien wil de VVD dat niet want ‘we hebben zo fijn geregeerd met het CDA’. Ik ga er bij deze berekeningen even van uit dat de PvdA de grootste partij in de Tweede Kamer wordt.
Wat als de SP de grootste wordt? Dan moet het een links kabinet worden, wat D66 en eigenlijk ook de PvdA niet willen. Dus u moet niet gaan stemmen op de SP, al is het maar uit tactische overwegingen. Geef die stem maar aan de PvdA.
Als de VVD de grootste partij wordt, hebben ze eigenlijk maar één keus: met de PvdA regeren. Die moet willen. En die willen gerust met de VVD regeren, ze hebben het onder Kok ook voortreffelijk samen kunnen vinden, er is geen reden om dat niet te herhalen. Haal D66 erbij en we zijn klaar.
De VVD kan ook samen met het CDA willen regeren. Daar is geen kans op, de PvdA zal het niet toestaan. Want het CDA verkeert in een toestand van verval. Het is wachten op een samengaan van de christenhonden van CU, SGP en CDA, het is wachten op het stoppen van de christelijke politiek. Ik zeg tweemaal hetzelfde.
De enige kans dat het CDA nog iets te vertellen zal krijgen, zal zijn als ze zichzelf gaat ‘verklinken’. Dus: Verhagen, Leers, Bleker, Buma Haersma en ander tuig eruit gooien en vervangen door normale mensen.
Ideaal zou zijn, ik zei het net al, PvdA-VVD-D66. Helemaal ideaal zou zijn: een premier van PvdA-huize. Kijk, Rutte mag van mij ook wel premier worden, hoor, want ik vergeef hem de spelletjes met Wilders wel. Maar als hij premier wordt, dan graag niet meer de lachende premier. Kan dat, Mark? Okay. Want om nu een twee drie een PvdA-premier te vinden... Samsom lijkt me niet de juiste figuur voor dat beroep.
U ziet wel: dit is een inschatting van de politieke zaken van PvdA-zijde bekeken. Ik heb mijn hele leven op de PvdA gestemd en zal dat ook zeker de volgende keer weer doen.

357. Je moet wat zeggen

2012-04-21T20:47:00.000+02:00

Het belangrijkste nieuws van vandaag was wel dat Stephen Hendry er een 147 inschoot tijdens het W.K. Snooker te Sheffield, maar een goede tweede was toch dat het kabinet is gevallen.
Twee dagen na de laatste verkiezingen, in juni 2010, overleed de liefde van mijn leven. Ze heeft gelukkig de politieke rampspoed niet meer hoeven meemaken. Ik heb die wel meegemaakt terwijl ik aan het rouwen en verwerken was (‘krijg je ook nog eens zo’n kabinet, een stelletje christenhonden trouwt met de poen,’ reageerde ik). Maar nu is mijn rouwperiode wel voorbij: ik heb er vanmiddag eentje op gedronken. Gewoon uit optimisme.
Dat kabinet had er ook nooit moeten komen, natuurlijk. Een protestpartij als gedoger, dat kan nooit goed gaan. Wel is het een fijn feit dat het CDA zo ongeveer gehalveerd is en niets meer te vertellen heeft, en waarschijnlijk ook nooit meer iets te vertellen zal hebben. Good riddance! Maar dat is ook het enige positieve dat ik kan ontdekken van de laatste anderhalf jaar. Maxime, opdonderen met je rotzooi!
Ik zag vanmiddag de heren Rutte en Verhagen verbouwereerd reageren: we waren bijna klaar, en dan doet Wilders zoiets! Hij laat ons in de steek! Ja jongens, jammer hè? Wilders verklaarde even later dat de ouderen in hun portemonnee gepakt zouden worden met de plannen. Iets waarover hij zich nooit eerder druk had gemaakt. Je moet wat zeggen, luldraf, maar wie er nu nog gaat stemmen op jouw PVV, die is gestoord.
Waar gaan die ongeveer 25 kamerzetels (van het CDA, van de PVV en van Groen Links) naar toe? Mijn voorspelling: een groot deel van die 25 zetels gaat naar de PvdA, die dan ook de grootste partij zal worden. Dat zou trouwens ook wel goed zijn, want de PvdA is altijd goed in crisisbestrijdingen geweest.
Met wie zullen ze de regering vormen? Dat is heel eenvoudig: met VVD en D66 en eventueel Groen Links. Niet met de SP erbij, want dat is net zo’n onzeker zootje als de PVV. Het moet met andere woorden weer een paars kabinet worden, want dat kan rekenen niet alleen op een ruime meerderheid in de kamer, maar ook op een ruime mate van genegenheid in den lande, en dat heb je nodig in crisistijd.
Noodzakelijk is wel dat de VVD zich even héél bescheiden opstelt. Je eerst encanailleren met Wilders en daarna weer op de trom slaan, dat gaat niet, jongens. Je kunt kiezen: de SP of jullie in de regering. Zo liggen nu de kaarten.

356. Een schone taak voor het lager en middelbaar onderwijs

2012-04-18T22:44:00.000+02:00

Anders Breivik zegt tijdens zijn proces: ‘Ik wil graag die mensen bedanken, zonder wiens steun de uitvoering van mijn project tot stilstand zou zijn gekomen.’ Het is best mogelijk dat meneer Breivik zo’n zinnetje nog eens zal uitspreken, hij is er tenslotte psychopathisch genoeg voor. Maar daar gaat het me niet om. Mij gaat het hierom: hebben we hier humor te pakken, of niet?
Ik zeg: wel degelijk. (Je kunt er als Hollandse cabaretier nog van maken: ‘Mijn naam is Anders, en ik wil graag etc.’ Het heeft niet mijn voorkeur. Zo ziet u maar weer eens hoe de humoristen het onderling niet altijd eens zijn.)
Het is een zinnetje dat ook uitgesproken had kunnen worden door een botenbouwer, bij de tewaterlating van een schip. Want Philip Bloemendaal van het Filmjournaal komt langs en je moet wat zeggen, en dan zeg je zoiets, hoewel je het voor geen centimeter meent. Je had natuurlijk veel liever gezegd: ‘Dit is het IJ en dat is mijn schip!’, maar dat doe je niet.
Dat project van meneer Breivik was het vermoorden van 75 of 80 mensen, ‘de meest spectaculaire aanslag sinds de Tweede Wereldoorlog’, zoals hij zelf zei. Ik weet dat niet, hoor, ik heb filmpjes gezien over de oorlog in Vietnam, waarbij op één dag een paar honderd Vietnamezen werden vermoord. Het spectaculaire ervan was dat die paar Amerikaanse moordenaars nooit zijn opgepakt en veroordeeld, en dát is pas spektakel. Daar komt nog bij dat Breivik op de dag van de moorden speed had geslikt. Dat moordt wat makkelijker, moet hij hebben gedacht.
Hij heeft er ook nog een lang manifest aan gewijd, met daarin de mededeling dat we in oorlog zijn en dat hij op de voorposten stond om het gevaar af te wenden. Ik geloof niet dat we aan die kletskoek enige aandacht hoeven te schenken: hij wilde gewoon een paar honderd landgenoten afmaken, punt, basta. Hij heeft die landgenoten niet gevraagd naar hun politieke opstelling, hij heeft ze eerst neergemaaid. Dus ik zou het geen politieke moorden willen noemen, maar gewoon: moorden.
Terug naar dat zinnetje. Of hij het ooit zal uitspreken, weet ik niet (u bent uitgenodigd om het in de commentaren op te noemen), want ik lees de kranten niet zo zorgvuldig. Maar zou het niet een goed zinnetje zijn om te gebruiken in de lessen Humor, zoals die (hoop ik) worden gegeven in ons onderwijs? Als Humor nog geen vak is in ons onderwijs, dan zou het dat moeten worden.

355. Ik zal het straks nog een keer herhalen

2012-04-16T18:53:00.000+02:00

Hoe preken de pastoors? U weet misschien dat ze zelf hun preken schrijven, maar toch preken ze allemaal ongeveer hetzelfde, met twee stijlfiguren: 1. de herhaling, en 2. de (onnodige, soms sappige) adjectiva. Ik geloof dat het ze zo klassikaal geleerd wordt op de seminaries. In elk geval herken je de pastoorspreek al na anderhalve zin.
‘Beminde parochianen.’ Zo beginnen ze een preek en dat beminde is zo’n adjectivum waarvan je weet: je lult uit je nekharen, man. Hij had beter met ‘Dames en heren, jongens en meisjes’ kunnen beginnen, maar dat hoort niet, hebben ze hem op het seminarie wijsgemaakt. Ik vergeet nog dat een derde stijlkenmerk is: de kinderachtigheid van de gehele preek. Ik althans heb nog nooit iets volwassens horen verklaren door een pastoor. Een preek gaat bijvoorbeeld zo.
‘Beminde parochianen. Als Onze Lieve Heer vandaag zou terugkomen op deze aarde, deze heerlijkheid van ons, wat zou Hij hier dan aantreffen? Aantreffen zou Hij een wereldwijde crisis, beminde parochianen. Een wereldwijde crisis die iedereen raakt, soms hard raakt, zoals we in onze eigen parochie ook meemaken. Soms te hard, als ik zie hoe onze ouderen en onze gehandicapte medemensen eraan tenonder gaan. Maar het is ook een crisis in de geloofsbeleving, dat zult u met mij eens zijn. Hoevelen zijn er niet onder ons, die het geloof maar zozo vinden, die soms zelfs helemaal niet meer geloven. Voor wie het Onze Vader een leeg gebed is geworden. Ik hoorde laatst het verhaal van een mevrouw uit onze parochie, die mij vertelde dat zij uitgelachen werd door de hangjongeren in haar straat, toen zij voorstelde om samen het Wees Gegroet te gaan bidden. Wees gegroet, Maria, vol van genade! De jongelui kenden het gebed niet, ze hadden er nog nooit van gehoord, en toen zij haar handen samenvouwde, maakten ze haar belachelijk. Belachelijk uit onkunde. Hier ligt nog een schone taak voor het lager en middelbaar onderwijs! Maar ik daag u uit om in deze sombere tijden, deze tijden van crisis en beroering, ik daag u uit zoals ik mezelf heb uitgedaagd om ook iets positiefs te vinden. Ik denk bijvoorbeeld aan het immense Amazonegebied, waar het prachtige Braziliëland ligt, en waar pater Stefan zulk goed werk doet onder de Chippawa Indianen. In dat uitgestrekte gebied vol overstromingen, meervallen, krokodillen en andere vissoorten, want alles wat God gemaakt heeft, daar barst het van in de Amazone, om de woorden van pater Stefan te gebruiken, in dat gebied dat groter is dan Nederland en België bij elkaar, daar wonen de Chippawa Indianen. En zij leven daar in samenspraak met de natuur, die de schepping is. Volgende week zondag zal pater Stefan hier zelf preken, over de bekering van de Chippawa Indianen tot het Rooms Katholicisme, en ik neem aan dat u gulle gevers zult zijn, zoals onze parochie dat altijd al geweest is. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, Amen.’

354. Meneer spreekt zonder accent

2012-04-09T06:45:00.001+02:00

‘Ik zal mij even voorstellen, gaat u allemaal zitten. Ik ben de DGA van HHH. Wat is een DGA? Ik kwam die afkorting ook voor het eerst tegen in een televisiereclame voor het Zwitserleven Gevoel. DGA betekent Directeur Groot Aandeelhouder, jawel. Normaal gesproken is iemand die zichzelf een DGA noemt, een onbetrouwbaar sujet. Ik zal u uitleggen waarom dat in dit geval niet zo is. Ik ben namelijk de DGA van HHH, dat wil zeggen: van Help Hoogeboom Hiermee.
Waarmee moet Hoogeboom dan geholpen worden? Wat is het probleem waarmee Hoogeboom worstelt? Dat zal ik u nu uitleggen, dames en heren, het is een voorrecht te spreken voor een zaal vol geïnteresseerden. U bent uit alle hoeken en gaten van ons land hier naartoe gekomen, ik waardeer dat zeer. Houd u er even rekening mee, dat straks in de pauze eerst de oneven rijen en daarna pas de even rijen naar het buffet gaan, voor een kopje koffie of wat etenswaar. Dit om de buffetjuffrouw te ontzien, zij doet dit werk voor het eerst. Dus eerst de oneven rijen, enzovoorts. Ik zal het straks nog een keer herhalen. De hotelhouder heeft me gevraagd dit even op te noemen.
Het is – ja mevrouw?... Nee, u zit op de derde rij, één twee drie, dus u mag zodra ik ‘Pauze’ zeg direct naar het buffet gaan. Wat? Of naar het toilet, inderdaad. O, u wilt daar meteen naar toe gaan! Dat mag, mevrouw, laat die mevrouw er even door, heren. Dan houd ik de zaal nog even bezig met enkele anecdotes, en dan gaan we verder zodra u terugbent.
Over het algemeen zijn de maanden mei en juni in Nederland de droge maanden. Pas in juli valt er weer regen.
Ik heb nooit een boek van Dostojevski of van Dickens helemaal kunnen uitlezen. Dat is me wel gelukt met de andere Russische schrijvers of met bijvoorbeeld Anthony Trollope. Hoe komt dat? Uitgeverij Hoogland & Van Klaveren (ik kan het ook niet helpen, maar zo heten ze echt) heeft in 2005 een deel van Nabokov’s Lectures on Russian literature in vertaling doen verschijnen, en dat deel ging over de hekel die Nabokov had aan Dostojevski. Het is precies zijn hekel die ook de mijne is. In Dostojevski’s boeken regeren de neuroten en de psychopaten. Wat is daar nu zo erg aan, zult u vragen. Op zich niks natuurlijk. Er zijn wel meer boeken met neuroten die elkaar vermoorden of die elkaar beledigen en elkaar vervolgens om de hals vallen. Maar wat Dostojevski zo onleesbaar maakt, dat is dat je weet dat zulke dingen zullen gebeuren vanaf pagina 1 tot en met pagina 850. Dát maakt – ach, daar bent u weer, mevrouw. Gaat u rustig zitten, dan ga ik verder met mijn verhaal.
Waar waren we? Ik zei dat ik de DGA van HHH was.’

353. Een man van stavast

2012-04-05T16:05:00.001+02:00

Pastoor Engelbertus van de St. Claraparochie te Dirkswoud zegt het nog maar eens: ‘Dat opgaan van ons katholieken in het CDA, in de jaren zeventig, was een slecht idee. Dat zei ik toen al, dat blijf ik nog steeds zeggen. We hadden gewoon de KVP moeten houden zoals die was: sterk, slim en bestuursbereid, met aansprekende voormannen. Dan zouden we groter zijn geweest dan nu dat hele CDA is, met al die mannenbroeders, die ons toch al nooit geaccepteerd hebben, want katholieken zijn dom en onbetrouwbaar, vinden de protestanten. Kijk eens naar de laatste peilingen: een zeteltje of tien in de Tweede Kamer houdt het CDA over, en dat zullen er beslist ook niet meer worden. Dus wat gaan de mensen denken: ik stem voortaan dan maar op de Gristen Unie, die is bijna even groot en die zeggen tenminste waar het op staat.’
‘Ik bepleit dus de heroprichting van de KVP, die ik een andere naam zou willen geven: de NKV, de Nieuwe Katholieke Voorlopers. Je zoekt een voorman uit de Randstad, dat oogt altijd een stuk beter dan een lulletje uit het zuiden of het oosten van het land. Zo’n wereldlijk mens uit de Randstad heeft moeten vechten voor zijn geloof, vertelt hij in zijn eerste interviews met de landelijke pers, waarin ook opgemerkt wordt dat meneer spreekt zonder accent en met een keiharde G.’
‘Ikzelf zou onmiddellijk de stekker uit dit kabinet halen, en met de katholieke Kamerleden uit het CDA stappen en meteen overstappen op de NKV. Of ikzelf de kar zou willen trekken, vraagt u. Daar moet ik me dan wel toe geroepen voelen. En dat voel ik mij, ik ga niets uit de weg.’
‘Als pastoor van een gemeente vol recente dreigingen van onlusten, vooral van de zijde der jeugdigen, weet ik immers maar al te goed wat er nodig is voor een goed bestuur. Een goed bestuur, weet ik uit de harde praktijk van alledag, is een zalvend bestuur. Dat is de enige manier waarop het in Nederland weer goed kan komen: met een sterke NKV, en wat minder sterke partijen er omheen. Zo maken we het land weer veilig en welvarend: met een goede middenpartij als de NKV! En daar is grote behoefte aan.’
‘Ons land is groot geweest toen de KVP nog als een spin in het web van de politiek speelde. Laat ons die grootheid weer hervinden! De NKV regeert uiteraard niet met uiterst linkse en met uiterst rechtse partijen. Nee, wie er in de regering wil komen, moet zich matigen. Het sociale anker van Nederland is: de NKV! Zo is het en niet anders.’
‘Ik ben nu bezig een partijprogramma te schrijven en het eerste partijconcilie, pardon, het eerste partijcongres zal worden gehouden in het St. Clara Parochiehuis te Dirkswoud. Komt allen!’

352. U moet er ook iets van leren

2012-04-03T18:52:00.000+02:00

Mannen hebben normaal gesproken een naam die uit één lettergreep bestaat: Klaas, Ben, Kees, Jan, James, Piet, Geert, Mark, Gijs, Ad, Wout, Bob, Max, Ben etc. Je kunt in een fictief verhaal bijvoorbeeld niet een figuur laten optreden die Edwin heet. Ik ken wel twee Edwins: een verre vriend en Edvin Kallstenius, de Zweedse componist. Die twee hebben niet het Edwiniaanse waarmee je een personage onbedoeld opzadelt. Maar de tijden dat je Johannes de Grappenmaker kon opvoeren zijn inmiddels vijfhonderd jaar voorbij. De jaren dat serieus de naam Adriaan in een roman wordt voorgesteld, zijn hopelijk ook voorgoed voorbij.
Je kiest dus de meest gemiddelde voornaam. Jan dus. (Ben is ook een geweldige voornaam.) U weet misschien dat Ruth Rendell in haar romans de meest gewone, de meest onnozele en betekenisloze namen gebruikte. Terecht. John Harmond is zo’n naam. Ze noemde een serial killer niet Johnny Bind. Ook niet John Harmony.
Goed, Jan heet hij dus, onze hoofdpersoon. En verder? Bijvoorbeeld: Blok. Prima naam: Jan Blok. Betekent niets, suggereert ook niets. Jan Blok wordt de hoofdpersoon in je misdaadroman, of in je roman vol ethische bespiegelingen. Laat u zich, collega’s, niet verleiden tot het kiezen van een naam als Jan Klok of Jan Slok. U weet nu waarom.
(Hier kreeg ik, bij een voorpublicatie van dit stukje op Facebook, commentaar van mevrouw C. de Goede-Blok uit Fijnaart, N.Br.: ‘Mijn Jan is een man van stavast en van de puntjes op de i. Helaas is hij ongeschikt voor het werk in de tuin. Dat doe ik dus zelf. Ik hoop dat u uw Jan Blok niet uit Fijnaart laat komen, want dat geeft scheve gezichten.’)
Dank voor uw opmerkzaamheid, mevrouw. Nee, uit Fijnaart zal hij niet komen, dat beloof ik u, hoe een mooi dorp Fijnaart ook zal zijn. Scheve gezichten, daar moeten wij ook niets van hebben.
U moogt uiteraard als zijn woonplaats, en dat is wel het veiligste, Dirkswoud kiezen. De inwoners van Dirkswoud zullen er niet van opkijken. Ook heel veilig is: Jan Blok in het begin van het verhaal laten verhuizen van een niet genoemd dorp naar bijvoorbeeld Amsterdam, alwaar zijn criminele carrière een aanvang neemt.
Ikzelf zou ervoor kiezen een ongeveer 60-jarige Jan Blok uit Limmen (N.H.) te laten komen, want daar, weet ik zeker, woonde toen althans geen Jan Blok. Bovendien kén ik Limmen, al is er in de jaren zeventig en tachtig veel veranderd, veel verwoest en veel bijgebouwd.
Zo heeft u enige nuttige tips gehad voor het schrijven van uw boek.

351. Ik vind een titel

2012-04-02T11:58:00.001+02:00

Ik vind een titel, en dan moet ik er nog een stukje bij maken. Soms maak je het jezelf wel moeilijk, wat doe je bijvoorbeeld met déze titel? Ik heb nog geen idee.
Zo ongeveer eens per half jaar heb ik weer een nieuw idee voor een blog. Een idee van een paar jaar geleden was om alle katholieke heiligen – en dat zijn er, naar ik meen, zo’n 4700 – op een blog te verzamelen. Ik doe er wat Wikipedia-kennis bij en ik vertel iets over die heiligen. Je hebt dan op het einde een compleet overzicht van de gekte in de katholieke kerk. Vroeger was het betrekkelijk eenvoudig om heilig verklaard te worden: je had wat grond en dat schonk je aan de kerk, of je was een prinses van Oranje Nassau en dan werd je heilig verklaard. Je moest dan nog wel één twee wondertjes hebben verricht, maar daar is ook nooit gebrek aan geweest. Trouwens, wie heeft er nu geen wonderen op zijn naam staan? Ikzelf bijvoorbeeld heb eens twee mensen genezen van een ongeneeslijke griep. Zonder ze aan te raken of medicijnen mee te geven. Jawel! En ze waren doodziek, kan ik u verzekeren. Maar ik zeide: ‘Staat op en neemt de benenwagen!’ En zij stonden op en namen de benenwagen, echt waar!
Een prachtige heilige is bijvoorbeeld Jozef van Cupertino, die leefde van 1600-1660 ongeveer. Ik zou dolgraag een stukje over de man schrijven: hij was geen groot licht, met een IQ van naar ik schat 60, maar kon toch priester worden. De kerk heeft altijd goed gezorgd voor de zwakzinnigen onder ons. Maar hij kon: vliegen! Hij tartte de zwaartekracht. Werd later verteld. Geen wonder dat hij in de jaren vijftig van de vorige eeuw tot patroonheilige voor de astronauten werd benoemd, want die post was nog vacant. En over bijna al die heiligen valt wel een mooi verhaal te vertellen.
Mijn laatste blogidee is het volgende. Johann Sebastian Bach (die waar ik woon J. Bas Bach wordt genoemd) is de grootste kunstenaar van de afgelopen eeuwen. Hij heeft tenminste 1072 en waarschijnlijk bijna 1200 stukken geschreven. Die werken staan gegroepeerd in Bachs Werke Verzeichnis (BWV). Ik wou zomaar beginnen met BWV 1 en doorgaan tot en met BWV 1200 of hoever het ook gaat. Ik laat het stuk horen, geef wat Wikipedia-kennis over dat werk, en ik vertel iets over Bach, over dat werk en over eventuele voorlopers van dat werk van bijvoorbeeld Kuhnau of Buxtehude, want u moet er ook iets van leren.
Wat voor titel moet zo’n blog hebben? Dat lijkt me eenvoudig: Verzeichnis und Ordnung! Als ik tijd van leven heb, ga ik deze blogs ooit nog eens maken.