مثلا یکی از مواردی که منجر به یک حال اساسی برای اینجانب شده گسترش دادن تایم موزیک گوش فرا دادنمان است آنهم به مقدار زیاد. با خودم عهد کردم هر آهنگی که توی زندگیم شنیدم و خوشم اومده رو دوباره جمع کنم و داشته باشم نزدیک خودم و در مواقع مقدور بین ساعات روزانه و شبانه با شنیدنشان یک حال اساسی به خودم بدم، علی‌الحساب الان توی مرحله‌ای هستم که میشه گفت دارم توی موسیقی غسل‌تعمید داده‌میشم! واسه خودش دنیائیه آقا!

اولین مرتبه که حس نوشتن اومد دیدن کار گرافیکی از روزنامه ای بود درمورد شیخ دوبی که داشت توی دریای بدهی غرقه میشد. یاد کلی چیزا و سگدو زدنا و این جور ماجراها افتادم که آخرش سر و ته قانونشون رو چرخوندن و جماعت فلک زده ایرانی رو محترمانه به سمت درب خروجی هدایت کردن که البته هنوز درباب منفی یا مثبت بودن این قضیه مرددم.

روزی هم که ماجرای بهمن جلالی رو شنیدم خواستم چیزی بنویسم ولی صفحه ای که مرتب توش نوشته نشه کم کمک خاصیتش رو از دست میده و بی خیال ماجرا شدم.

وکلی موضوع دیگه که هر هفته می بینم و دوس دارم راجبشون بنویسم و وقتی وبلاگت فعال نیست گاهی وقتی یه خط بودن و نبودنش فرقی نداره واسه همینم دوس دارم دیگه بنویسم و توی این فضای مثلا مجازی تولید علم! کنم همونطور که به نوبه خودم از تولیدات دیگران استفاده میکنم.

چند روز دیگه 33 ساله میشم. در حد توان و وقت و حوصله و این بحثا، دارم بعضی چیزارو توی زندگیم تغییر میدم مثلا ننوشتن به نوشتن، درس نخوندن به خوندن، بی حساب خوردن رو به یه نیمچه رژیم غذایی بدل کردن و کلا یه همچین نیمچه حرکتایی که زندگی رو دلپسند تر کنه، نه که تا حالا ازین کارا نکرده باشما! ولی این دفه یه کم جدی تر گرفتم قضیه رو، تا چه از کار درآید، آدم به امید زنده‌اس دیگه.

با حرکت ماوس روی تصویر در صفحه لایو، توضیحات را مشاهده خواهید کرد.

+ پ.ن: مشاهده تصویر در سایز اصلی

اونروز برق برای چندساعت رفت! یوپی‌اس‌ها و دیددید دیددید ته‌مانده‌ی باتریهاشون و سپس خاموشی‌مطلق و سکوت‌کمیاب در بیشه‌ی سرورها، سوئیچ‌ها و کولرها و بی‌اختیار و باصدای‌بلند تک‌خنده‌ی‌من! چه صلح و آرامشی! بیرون‌میامدم یکی‌از کارمندان کهنسال و نسبتابدبین گفت اداره تعطیل‌خدایی شد و من بازهم خندیدم و بسرعت رفتم اتاقم، کیفم را برداشتم زدم‌بیرون و ازتعطیلی خوشایند و نابهنگام لذت‌بردم. شاید اولین مرتبه‌بود که ازکارافتادن کامپیوترها بدحالم نکرد.