Öyle bir hayat yaşıyorum ki,
Cenneti de gördüm, cehennemi de

Öyle bir aşk yaşadım ki
Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de.

Bazıları seyrederken hayati en önden,
Kendime bir sahne buldum oynadım.

Öyle bir rol vermişler ki,
Okudum okudum anlamadım.

Kendi kendime konuştum bazen evimde,
Hem kızdım, hem güldüm halime

Sonra dedim ki “söz ver kendine”
Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin,
Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin,
Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin.
Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayati seyredersin.

Öyle bir hayat yaşadım ki,
son yolculukları erken tanıdım

Öyle çok değerliymiş ki zaman,
Hep acele etmem bundan, anladım…

Nietzsche

Geçtiğimiz hafta internetteki sansüre karşı gelişen “Netdaş” toplantısına katılmak üzere Bilgi Üniversitesi santralistanbul’a gittik. Toplantı çok verimli ve bilgilendiriciydi.

Toplantı sonrasında ise kapanışına bir saat kalmış olmasına rağmen dayımın “mutlaka” görmemi söylediği Yüksel Arslan Retrospektifi’ne gittik Müge hanım, İlhan ve ben. Elbet bir saat gibi kısa bir sürede 500′ün üzerinde eseri incelemek imkansızdı. Levent Yılmaz’ın küratörlüğünde hazırlanan ve  2010 yılının Mart ayına kadar açık olan sergiye bir daha mutlaka gideceğiz. Sizlere de şiddetle bu sergiyi gezmenizi tavsiye ederim. Üstüne çok konuşulacak önemli bir sanatçı ve eserler.

Sergide Yüksel Arslan’nın kendi terminolojisiyle Arture’lerini göreceksiniz. Temellerini çocukluğunda attığı yoğun ve zihni zorlayan cinsellik, böcekler, hayvanlar, hayatı boyunca okudukları, yazarlar, şairler, filozoflar, ressamlar ve onun üstündeki etkileri, Freud, Marx, Nietzsche ve diğerleri, kapitalist düzen ilişkileri içinde birey, ülkeler, politikacılar, politikalar, şizofreni ve bütün bunlar üzerine tuttuğu notlar resrospektif serginin genel ağını oluşturuyor. Yüksel Arslan’ın arturelerindeki betimlemeleri onun 1969′dan sonra Türkiye’ye gelememesine neden olmuş. Neden diye soracak olursanız, nedenini anlamak için sergiyi gidip gezmeniz lazım diye cevap verebilirim …

Not: En üst bölümdeki fotoğraflar için Müge Çerman’a teşekkür ederim.

Yeni bir blog açıyorum. İnsan kaynakları üzerine bir meslek blogu; Kaynağım İnsan.

Şu an tasarımı ve html’i yapılıyor İlhan ve Urbsz ekibi tarafından. 7 Ekim tarihinde açmayı planlıyorum. Şimdiye kadar yazdığım insan kaynakları yazılarını aktaracağım için, ilk etapta içi boş da olmayacak blogun.

Böyle bir blog yapmak aslında ne yaratıcı bir düşünce, ne de bir ilk. Dünyada onlarca insan kaynakları blogu var ama bu sayı Türkiye’de çok sınırlı. Kariyer üzerine Fatmanur Erdoğan’ın çok beğendiğim “Kariyer Yolculuğu“  ve takip ettiğim Yasemin Sungur’un “Kariyer Koçu” blogları var. Bu nedenle benim açacağım çapta bir insan kaynakları blogu bildiğim, araştırdığım kadarıyla Türkiye’de halen yok.

Bu yazıda birkaç kişiden sözetmeden geçemeyeceğim; ilki Ömer Ekinci. Altı ay önce bana açacağı Geliştrend blogunda insan kaynakları yazıları yazmam teklifini getirdiğinde aslında ne o, ne de ben bugüne kadar çoktan yapmış olmam gereken şey için anayolu açtığını, motivasyonu sağlayacağını bilmiyorduk. Teşekkürler Ömer

Ayrıca İK üzerine benimle kaynaklarını paylaşan Özgür Uçkan‘a da teşekkürlerimi borç bilirim. Akademisyen bakış açısı mesleki anlamda benim için çok önemli, bana çok önemli penceler açıyor, çok yönlü gelişmemi sağlıyor.

Ve son olarak blogun teknik süreçlerini seri şekilde götüren eşim İlhan ve Urbsz ekibinden Ozan ile Sevil’e teşekkür ederim. Siz olmasanız bu blog standart bir temadan açılacaktı ve belki bende bu kadar büyük bir heyecan yaratmayacaktı.

Ne diyelim ? … hayırlısı … yazacak, paylaşacak çok konu, çok bilgi var, okuyacak, araştıracak, öğrenecekse belki bütün öğrendiklerimin yüz bir milyon misli … eee kaynak insan olunca,  ucu bucağı yok öğrendiğim üzere

Bugün Facebook aracılığı ile 9 Ekim’de vizyona girecek “Uzak İhtimal” filminin müziklerini sevgili ilkokul arkadaşım ve hayatımdaki ilk aşkım(ilkokul 3-4) Rahman Altın‘ın yaptığını öğrendim. Çok sevindim. Zaten görmek istiyordum, şimdi bir başka neden çıktı bu filmi kaçırmamak için. Diğer taraftan da  bir değişiklik yapıp gittikten sonra değil, bir film hakkında gitmeden önce yazı yazıyorum. Neden mi? Son zamanlarda peşpeşe filmlere gitmeme rağmen hiçbiri hakkında yazı yazmadığım için kendime kızgınım. Bu sefer işimi sağlama alayım dedim, filmi görmeden önce notlarımı düştüm. Filmi izledikten sonra da yazıya bir paragraf daha eklerim.

Gelelim ‘Uzak İhtimal’in kendisine. Yönetmenliğini Mahmut Fazıl Coşkun’un yaptığı filmin senaryosunu Tarık Tufan, Görkem Yeltan, Bektaş Topaloğlu yazmış. Başrollerde ise Nadir Sarıbacak, Görkem Yeltan, Ersan Uysal var.

Film bugüne kadar pek çok festivale katıldı ve birçok da ödül aldı. Ne gurur verici. İşte aldığı ödüllerden bazıları: 38. Rotterdam Film Festivali ve 6. Crossing Europa Film Festivali’nde en İyi Film, 28. İstanbul Film Festivali’nden en iyi senaryo, en iyi yönetmen, en iyi erkek oyuncu, 7. Torrifest Film Festivali en iyi erkek oyuncu ve jüri özel ödülü, 16. Adana Altın Koza en iyi kadın oyuncu, en iyi yönetmen ödülleri.

Filmin sinopsisi ise şöyle:

“Genç müezzinin kendisine bile söylemekte güçlük çektiği aşk duygusu zaman geçtikçe her anına yayılır.

Müezzinlik yapan Musa’nın ataması İstanbul Galata’da bir camiye çıkınca, genç müezzin hayatında ilk kez İstanbul’a gelir.

Musa caminin lojman olarak kullandığı daireye yerleşir. Yanıbaşındaki dairede Rahibe Anna ve onun bakımıyla ilgilenen Clara yaşamaktadır.

Kiliseyle evi arasında daracık bir hayata sıkışmış Clara’yla İstanbul’da yeni bir hayata başlayan Musa’nın karşılaşması ilginç ve bir o kadar da sıcak bir duygunun ortaya çıkmasına neden olur.

Clara’nın sürekli gittiği kilisede, Musa ve sahaf Yakup Demir’in karşılaşması da başka bir hikayeyi doğurur.

Clara, müezzin Musa ve sahaf Yakup Bey’in hayatı kesişince küçük insan öyküleri eşliğinde sürprizler ortaya çıkar.

İstanbul Galata’da, arsitokrat bir aileye mensup sahaf Yakup Bey, İtalyan asıllı Clara ve müezzin Musa’nın zaman zaman neşeli zaman zaman da iç burkan öyküleri “Uzak İhtimal” filminin sıcak atmosferini oluşturuyor.”

Filme gidecek olan herkese iyi seyirler dilerim.

Filmi izledim. Tarih 24.10.2009

Clara rolündeki Görkem Yeltan’nın performansını biraz abartılı buldum, beni rahatsız etti. Filmin müziği mükemmeldi. Bravo Rahman. Gürültü dolu, karmaşık İstanbul’un farklı bir boyutunu yansıtabilmesi, yaşanan anların ve insanların iç seslerini verebilmesi bakımından ise iyiydi. Film ismine yakışmış.

Blog yazma sürecimdeki son gelişmeler ile Aya Merdiven Kurduk’daki ‘İnsan Kaynakları’ kategorisini yeni mesleki bloguma taşıdım. Yeni açtığım meslek blogumun adı ‘Kaynağım İnsan‘. Herkesi beklerim. (şu an link çalışmıyor, blog 7 Ekim tarihinde yayına açılacak). Özünde İnsan Kaynakları kategorisinin Aya Merdiven Kurduk’dan çıkmasının iki önemli açılımı var. Birincisi Aya Merdiven Kurduk’un ‘kültür sanat’ üzerine daha odaklanır, kategorilerin kendi içinde paslaşır hale gelebilmesi. İkincisi ise yeni İK blogum sayesinde mesleki açıdan insan kaynaklarına daha organize biçimde eğilebilmek imkanı. Bu gelişmeler sonrasında ben de daha verimli yazı üreteceğime inanıyorum.

Gelelim Aya Merdiven Kurduk’un İnsan Kaynakları’ndan boşalan kategorisine. Geçenlerde üye olduğum sosyal ağ Friendfeed’de bir grup kurdum; Museums Around The World. Keyfi yaptığım bu çalışma bayağı ilgi gördü ve özellikle de beni çok eğlendirdi. Bu nedenle aynı yapıyı bloguma taşımaya karar verdim. Kısacası yeni kategorimin adı ‘Müzeler & Galeriler’.

Müzeler & Galeriler kategorisinin amacı dünya çapındaki birbirinden çok farklı içeriklere sahip binlerce müze ve galeriyi kısa bilgi, birkaç fotoğraf ve internet bağlantıları ile okuyucuya ulaştırmak. Tabii ki bu arada ben de bol bol internet üzerinden dünyada gezinmiş, ülkeleri, şehirleri ve kültürleri incelemiş, öğrenmiş olacağım. Hani sorarlar “gezen mi bilir, okuyan mı?”, ben ikisinin de çok önemli olduğuna inanıyorum. Gezeceğiniz yere hakkında okuma yapmadan giderseniz etrafa boş boş bakıp geri dönersiniz. Neden bizim milletimiz müze gezmeyi sevmez sorusunun cevabı aslında burada yatıyor. Çünkü o müzede göreceklerimiz hakkında hiçbir bilgimiz, altyapımız olmuyor dolayısıyla kimisinin söylemi ile “müze gezerken uykumuz geliyor”, kimisine göre de “görecekleri ilgisini çekmiyor”. E kardeşim o zaman sen ne gittin o ülkeye, çarşı pazar gezmek için mi? … “evet”. Oysa ki bir kişi bilgi ile donanmış giderse bir yabancı ülkeye, bir şehire, bir mekana, bakarken gördüğü, algıladığı farklılaşır. İşte bu kategori de benim için bir anlamda görmeden önce okumak fonksiyonu olacak. Belki yazacağım mekanlardan birçoğunu hayatım boyunca görmeyeceğim ama en azından zihnen her birini ziyaret etmiş olacağım.

Bu başlangıç yazımın ardından geçmişte yazdığım ve Müzeler & Galeriler’e uygun olduğunu düşündüğüm yazılarımı  bu kategori altına çekeceğim. Ardından da ufal ufak başlayacağım notlarımı düşmeye. Ayrıca önerilere de açığım, siz de lütfen gezdiğimiz müze ve galerilerin linklerini iletin, onları da ekleyelim, hepimiz gezelim, görelim.

Herkese keyifli seyirler, okumalar …

Soru: Üniversite eğitimde iş hayatına hazırlık konusunda nasıl eksiklikler var?
Cevap: Birincisi öğretim görevlilerinin öğrencileri çalışma hayatına yönlendirme konusunda ciddi eksiklikleri bulunuyor. Bana şöyle söylemler geliyor : Okulda hocası okurken çalışmak üzerine demiş ki : “git gez, eğlen, nasıl olsa bir ömür çalışacaksın?”. Bu çok yanlış bir yönlendirme. Adeta çalışma hayatından soğutma, onu bir külfetmiş gibi gösterme çabası. İkincisi ders programları daha derli toplu hazırlanabilir. Ben okuldayken en büyük sıkıntım bu olmuştu. Sabah saatine bir ders koyup, akşama üç, dört tanesini yerleştirince insan ne yapacağını şaşırıyor boş saatler boyunca. Bir diğer eksiklik ise mühendislik ve diğer bazı teknik bölümler dışında staj zorunluluğunun olmaması. Bence bütün bölümlerde staj zorunluluğu getirilmeli. O zaman şirketler de stajyer kullanımı konusunda sistemlerini ciddi olarak revize ederler. Bu şirketler için de büyük işgücü tasarrufu ve maliyetlerde azalma sağlayabilecek bir uygulama olur.

Soru: Okunan bölüm çalışmayı nasıl etkiler? Yani sözel bölümlerde okuyanlar ve mühendislik bölümünde okuyanlar kendi alanlarında çalışmak istese (mezun olunmadığı ve öğrenilmesi gereken şeyler olduğu için) yetkinlik problem olur mu? Tabii bu soru okuduğu alanda çalışanlar için.
Cevap: Gençler okuldan mezun olduktan sonra bile okuduğu konu ile ilgili kolay kolay iş bulamadıkları bir ülkede yaşıyoruz. Bakıyoruz bir ziraat mühendisi araba satıyor veya biyolog market yöneticisi olmuş. Dolayısıyla üniversite öğrencisi bir gencin eğitimini aldığı konu üzerine bir işte çalışıyor olması gerçekten lüks kategorisine konulabilir. İşe girebildikten sonra yetkinlik bir problem olur mu? Yetkinlikten ziyade “nitelik” eksikliği kısa bir süre için problem olabilir. Ama işveren de zaten bu riski göze alarak genci işe almıştır. Eğer bir genç işe girmişse gerisini dert etmeyip, kendisine gösterilenleri bir an önce öğrenmeye ve uygulamaya çalışmalı. Eğer bunu yapamıyorsa işte o zaman bir yetkinlik eksikliğinden bahsedilebilir. Takım çalışmasına mı uymadı, analitik düşünemiyor mu?, zamanını mı düzgün kullanamıyor ? Bunlar ciddi olarak geliştirilmesi gereken yetkinlikler iş hayatında.

Soru: Okullar, öğretmenler öğrencilerin okurken çalışmasına nasıl bakıyor?
Cevap: Bu çok öznel bir soru. Kimisi destekler, kimisi notrdür, kimisi köstekler. Biraz önce bahsini ettiğim “Git, gez, eğlen, zaten bir ömür çalışacaksın” söylemine ben çok sık rastlıyorum. Bu aslında öğretmenlerin kendi hayatlarından duydukları memnuniyetsizliğin gençlere yansıması ve çok yanlış. Okulların da gençlerin çalışmasını destekleyici sistematik bir destekleri yok. Çok da kötümser olmamak lazım. Arada örnekler de çıkmıyor değil. Mesela bazı büyük üniversitelerin mühendislik bölümleri büyük şirketlerle ar-ge projeleri yürütüyor. Hem gençler tecrübeleniyor, hem para kazanıyorlar. Ama bu durum sözel bölümler için geçerli değil. Sözel bölümler bu açıdan çok başıboş bırakılmış. Umursamazlık da desteklememek kadar olumsuz bana göre.

Soru: Öğrencilerin bu konudaki düşünceleri neler?
Cevap: Öğrencilerin birçoğu sözde çalışmak istiyor. Ben okurken çalışmak konusunda öğrencileri üçe ayırıyorum : Birincisi gerçekten çalışmak isteyip ‘çalışanlar’, ikincisi çalışmak istediğini söyleyip kendisine bahane üretenler, üçüncüsü çalışmak isteyip ‘arkadaşlarım beni küçük görür’ kaygısı taşıyanlar. Birinciler her ne koşulda olursa olsun kendisine yapacak iş bulur, tecrübelenir, para kazanır. İkinci grup çalışmaya özenir ama tam motivasyona sahip değildir, bahaneler üreterek etrafından bir çeşit ilgi çeker, bundan da hoşlanır. Üçüncüsü ise bana göre en problemlisi, “arkadaşlarım benim kasiyer/tezgahtar/garson/vs. olduğumu görürse ne düşünür, rezil olurum?” şeklinde düşüncelere sahip olanlar. Bu grubun özgüven, emeğe saygı, iş hayatı, ünvan sahibi olmak konularında şiddetle desteğe, komplekslerinden arınmaya ihtiyaçları vardır.

Soru: Öğrenciler ne tip işlerde çalışmalı?
Cevap: Ben bu konuda ayırım yapmıyorum. Bazı gençler çok erken yaşlarda hayatlarına yön verecek mesleklerini seçmiş, bazıları ise okudukları spesifik konuya rağmen arayış içinde olabiliyor. Bazısı şanslı oluyor okuduğu dalda yarı zamanlı iş bulabiliyor, bazısı ise tecrübe edinmek amaçlı çok da seçici olmuyor. Burada önemli olan çalışma edimi. İster bir kasiyer olsun, ister bilgisayar programcısı önemli olan iş disiplini, sorumluluğu altına girmek. Bir kurum içinde yer almak, ast üst ve denklerle iş ilişkileri kurmak ve elbet para kazanmak. Açıkçası “ben çalışmak istiyorum ama okuduğum konu üzerine olmadıkça ne işe yarar” diye düşünen gençlere bu düşüncelerini değiştirmelerini tavsiye ediyorum.

Soru: Okulu aksatmadan çalışmanın yolları neler?
Cevap: Bunun açıkçası okulların ders programlarının hazırlanış yöntemi, öğretim görevlilerinin çalışan öğrencilere olan yaklaşımı ile büyük bağlantısı var. Ama en önemli olan gencin çalışma motivasyonudur. Bir işte çalışmanın kendisine olan faydasının bilincinde olan bir genç her ne koşulda olursa olsun zoru başarır. Okul ve iş hayatı için hedefler koyarak hareket etmek bir başlangıç. Örneğin “derslerimin ortalaması bu olmalı, çalışırken şunlara, bunlara dikkat etmeliyim, araştırmalıyım, öğrenmeliyim” gibi. Neyi, neden yaptığını bilmek çok önemli birey olmak yolunda.

Soru: Okul - iş dengesi nasıl kurulabilir?
Cevap: Nerede durup, nerede devam edilmesini bilerek. Bu aynen profesyonel hayat & aile dengesi kurmak gibidir. Çok işle ilgilenirseniz aileniz mutsuz olur, çok ailenizle ilgilenirseniz işinizden bile olabilirsiniz. Eğer bir genç okurken çalışmayı seçti ise bunu nerede yavaşlatıp, nerede ivmelendireceğini de derslerinin gidişatına göre tayin edebilmeli. Örneğin ben okul yıllarımı biraz uzatmayı tercih ettim. Doğru muydu? Bana göre evet. O yıllarda üniversite okumanın çok da gerekli olmadığı düşünüyordum. Ama iş hayatına girince zamanla üniversitenin önemini anladım. Bilinçlendim diyelim. Bu farkındalığa ulaşmak adına arada birkaç yılımı da feda ettim. Ama şimdi baktığımda kişisel gelişimim çerçevesinde bana en uygun olan işi yaptığımı görüyorum.

Soru: İş yerleri kendi bünyelerinde çalışmak isteyen öğrencilere nasıl bakıyor? İmkan sağlıyorlar mı?
Cevap: İşyerlerinden ziyade sektörler olarak yaklaştığımızda perakende ve hizmet sektörleri öğrencilerin bünyelerinde part time çalışmalarına yatkın. Hatta öğrencileri yetiştirmek ve yeteneklileri erkenden tespit edip yönetici kadrolara taşıyabilmek adına tercih bile ediyorlar. Bu sektörler çalışan sirkülasyonunun diğer sektörlere kıyasla yüksek olduğu sektörler ve bununla yaşamayı biliyorlar. Ama sanayi sektörünün öğrencilerin çalışmasına çok da yatkın olmadığını söyleyebiliriz. Bu sektör öğrencilerin işten ayrılma riskleri almak istemez. Çalışan sirkülasyonun artması sanayi de ciddi verimlilik düşmelerine neden olabilir.

Soru: İş yerleri bu öğrenciler için özel bir uygulama yapıyor mu? (Sigorta, maaş gibi)
Cevap: Kanunen hayır. 4857 sayılı İş Kanunu üniversiteli gençlerin tercih ettiği yarı zamanlı çalışmanın koşullarını 5. ve 13. maddelerde ele alıyor. Özetle bu maddeler işverenin tam zamanlı çalışan ile yarı zamanlı çalışan arasında farklı işlem yapamayacağını söyler. Yarı zamanlı çalışan öğrenci çalıştığı toplam saatin karşılığı olan ücreti alır. Sigortası ise işe başladığı gün itibariyle yapılması gerekir. Prim oranları aldığı saat ücret, toplam çalıştığı gün ve saatle orantılı olarak yatırılır. Burada dikkat edilmesi gereken konu yarı zamanlı çalışma sözleşmesinin mutlaka saat ücreti karşılığı çalışmaya uygun hazırlanmasıdır.

Soru: Kaçıncı sınıftan itibaren çalışmaya başlamaları uygundur?
Cevap: Birinci sınıf üniversiteyi, yeni sistemi, ortamı, insanları tanıma yılıdır. İkinci sınıfta branş dersleri alınmaya başlanır, yani ısınmaya devam. Bu arada staj yapılabilir. İkinci sınıf sonu itibariyle çalışmaya başlanabilir. Mühendislik bölümlerinin zorunlu staj mekanizması eğer staj yapılan şirket ile anlaşılabilirse sene içinde yarı zamanlı çalışmaya dönüştürülebilir. Bunlar idealleri. Ama her genc ne zaman çalışabileceğini en iyi kendisi bilir. 18 yaşını geçmiş bir birey artık çocuk değildir.

Soru: Okurken kazanmak öğrencilere neler kazandırıyor?
Cevap: Elbette insanın kendi emeği karşılığı olarak verilen parayı ilk eline aldığı zaman muhteşemdir. İnsana gurur verir. Büyük özgürlüktür. İnsanın kendine güveninin pekişmesidir. Birey olmaya atılan önemli adımdır. Sonrasında ise o para ile ne yapılacağı başka bir aşamadır. Kimisi harcar, kimisi biriktirir. Ben örneğin bütün ilk maaşımla aileme hediyeler almıştım. Enteresan seçimlerdir bunlar, kendinizi, hayattaki önceliklerinizi farketmenizi sağlar.

Soru: Dezavantajları oluyor mu?
Cevap: İnsanın kendisinin kazandığı paranın tadı çok tatlıdır. Paranın tadı ve getirdiği özgürlük kimi zaman okulun önüne geçebilir. Örneğin yarı zamanlı, primle çalışılan bir satış işi yapıyorsunuzdur. Hele ki satışa da yeteneğiniz varsa bir anda büyük paralar kazanabilirsiniz. Bu şekilde sigorta satarak büyük paralar kazanan arkadaşlarım olmuştur. Bu kazanç bir dönem okuldan soğumalarına, ‘okumaya ne gerek var?’ gibi bir düşünceye kapılmalarına neden olmuştur. Ama maaşlı bir işin böyle bir gevşemeye neden olabileceğini düşünmüyorum. Artık bütün gençler okumanın herşeyin önünde olduğunun bilincinde.

Soru: Okuldaki derslerini etkiliyor mu?
Cevap: Mutlaka. Hem olumlu, hem olumsuz anlamda. Olumlu olarak, genç teori olarak gördüğü derslere daha gerçekçi bakıyor, daha sorgulayıcı olabiliyor, daha fazla proje üretebiliyor, dersler ezberden çıkıyor bir anlamda. Olumsuzluğu notların düşmesi ihtimali.

Soru: Okuduğu bölümle ilgili çalışmak mı yaygın yoksa garsonluk, anketörlük gibi işler mi?
Cevap: Bir gencin okuduğu konu üzerine bir iş bulması daha önce belirttiğim gibi büyük lükstür, bu lükse sahip olabilenler kıymetini bilmeli. Ama öğrenciler ağırlık olarak hizmet ve perakende sektörlerinde yarı zamanlı işlerde çalışıyor.

Soru: Şirketler dönemsel eleman çalıştırmak konusunda ne kadar esnek? Bu konuya ne kadar destek oluyorlar?
Cevap: İş kanunu yarı zamanlı veya belirli süreli sözleşme ile çalışmak konusunda işverenin önünü açmış durumda. Hangi sektörler iş süreçlerini bu esnekliğe uygun tasarlamıştır diye baktığımızda öncelikli olarak perakende ve hizmet sektörlerini görüyoruz. Çalışma saatleri neredeyse bütün güne yayılan bu iki sektör özellikle akşam/ gece saatlerini yarı zamanlı çalışan ekipleriyle geçiriyor.

Soru: Okullar iş bulma konusunda öğrenciye yardımcı oluyor mu?
Cevap: Okulların öğrencilere iş bulma konusundaki en büyük desteği bir dönem çok gündemde olan kariyer günleriydi. Ama üniversite yönetimleri kariyer günlerine yönelik heyecanlarını yitirdi. Çünkü öğrenciler aradıkları verimi bulamadılar kariyer günlerinde. Ağızlarına bir kaşık bal çalındı büyük şirketler tarafından, heveslendiler, fakat mezun olunca birçoğu o bahsedilen işlere giremedi. Bu hayal kırıklığı bir zincirleme reaksiyon yarattı alt sınıflarda ve genel bir umutsuzluk havası içine girdi özellikle mezuniyete yakın olanlar. Son dönemdeki ekonomik iniş çıkışlara bakarsak da şirketler de artık yapamayacakları vaadlerde bulunmamak adına ünversitelerdeki kariyer günlerine katılmakta hevesli değiller. Şirketler fuar organizasyonları ile özgeçmiş toplama, adaylarla tanışma yoluna gidiyor. Bunun dışında öğrenci kulüplerinin iş bulma konusunda çalışmaları var desteklenmesi gereken okul yönetimleri tarafından. Web siteleri açıyorlar, şirketleri kendi CV bankalarına çekmeye çalışıyorlar.

Soru: Ailelerin bakış açısı nedir? Çocuklarını ne kadar destekliyorlar?
Cevap: Biz çok korumacı bir aile yapıları içinde büyütülüyoruz. Ebeveynler adeta çocuklarının büyümemesi, kendi kanatları ile uçmaması için ellerinden geleni yapıyorlar. Elbet bunun altında kötü niyet yok, yoğun sevgi var. Dolayısıyla Türkiye’de özellikle maddi durumları müsait aileler çocuklarının neden çalışmak istediğine başlangıçta hiç anlam veremiyor. Buna paralele olarak büyük bölümü derslerin olumsuz etkileneceği kaygısı ile çocuklarının çalışmasına karşı çıkıyor, engellemeye kalkıyor. Bu durumda aileyi ikna etmek gence düşüyor. Çalışmayı neden istediği konusunda geçerli gerekçeleri ebeveynlerine aktarabilmek belki de iş hayatı adına verilen ilk büyük sınav onlar için. Ebeveynlerin bir diğer kaygısı ise yapılan işin niteliği konusunda oluyor. Yapılacak işin gence ne katacağını sorguluyorlar haklı olarak. Bir diğer konu ise işin niteliğinin sorgulanması sonucu ulaşılan nokta ile ilgili, ailenin sostal statüsü. Birçok maddi durumu iyi aile çocuklarının bir pizzacıda garson veya bir market zincirinde kasiyer olarak görmek istemiyor. Oysa ki gelişmiş ülkelere baktığımızda aileler çocuklarına kendilerini taşıma sorumluluğunu üniversite değil, daha lise yılarında vermeye çalışıyor. Hatta eğitim sistemleri bu yönde tasarlanmış oluyor. Bizim ilk başta bütün eğitim sistemimizi, eğitim anlayışımızı revize etmemiz gerekiyor kanımca.

Eklemek istedikleriniz…
Üniversite yılları bir insanın kendisini keşfetme yolundaki en keyifli yıllar. Dünyayı ve insanları tanımak adına bir ara dönem. Bu ara dönemi dolu dolu ve verimli geçirmenin çok iyi yollarından biri okurken çalışmak. Bana “üniversite öğrencisi ne yapar?” diye sorarsanız, “ders çalışır, okulda topluluklara katılır, staj yapar ve yarı zamanlı çalışır” derim. “E, hiç mi eğlence yok?” diye sorabilirsiniz. Eğer bir birey çalışmayı eğlence haline dönüştürebiliyorsa, çalışmaktan büyük mutululuk duyabiliyorsa hayatını kaliteli geçirebilir. Bana bir iş görüşmesinde sormuşlardı : “nasıl çalışırsınız?”, “eğlenerek” diye yanıtlamıştım. “Çalıştığım her andan büyük zevk duyarak”. Çalışmanın bütün gençlerin hayatlarındaki en büyük eğlence olması dileğimle …

Yani bir blog açıldı. Çok yazarlı. Okuyana.

Ben de Okuyana yazarlarından biri oldum. Okuyana’ya günlük notlarımı düşeceğim. İlgimi çekenleri, kafama takılanları, serbest yazma alanı.

Okuyana’da yer alan yazarların çoğunu Friendfeed ortamından biliyorum, bazıları ile tanışıyorum, severek yazışıyorum. Ex Instance kurucusu blogun, ona da teşekkür ediyorum. Ayrıca bakalım kimler varmış yazar kadroda; Özgür Uçkan, Sunipeyk, Fırat Yıldız, octal alpha, Özlem Ceylan, lepetityubbie, lunchweek, Cansu Elter ve bir birkaç kişi daha.

Bu da son yazım;

İdrar

Kulağıma televizyondan sesler geliyor. Sanırım kanal “National Geographic”. Konu hayvanlar, dünya, uzay değil. Konu idrar.

Program diyor ki: Hindistan’da insanlar sağlık için idrar içiyormuş. İdrarın hayatlarını uzattığına inanıyorlarmış. Eski Hindistan başbakanı (şimdi ismini hatırlayamıyorum) idrarını içtiğini söylemiş açık açık, doksansekiz yaşında ölmüş. Allah rahmet eylesin.

Program devam ediyor;

idrar eklemlere,

idrar cilt kırışıklıklarına,

idrar örümcek ısırmasına

iyi geliyormuş.

İdrardaki hikmete bak, şaşır.

Araştırıyorum.

İdrar neden oluşur?

Cevap; idrar, su, aminoasit metabolizmasından sonucunda oluşan üre, inorganik tuzlar, kreatinin, amonyak ve idrara tipik sarı rengini veren ürokrom adlı pigmentten oluşur. (Ana Brittanica 1994)

Düşünüyorum …

Acaba idrar akıl noksanlıklarına da iyi gelebilir mi diye sorasım geliyor … ama etrafta muhattap bulamıyorum.

Niye burun büktünüz ki?

Olamaz mı?

…………

Okuyana‘ya sık sık uğrayın derim, iyi yazılar var, olacak …

İstanbul’un fethinden sonra 1480′lere ait bir İstanbul haritası

Sizinle Allan Sorrell ve Albrecht Berger’in Byzantium 1200 projesini paylaşmak istiyorum bu yazımda. Bu proje Osmanlı İstanbul’u almadan önce 13. yüzyıldaki Bizans kalıntılarının üç boyutlu bilgisayar çizimlerinden oluşuyor ve adeta şehri yeniden canlandırıyor ve 2010 İstanbul Kültür Başkenti çalışmaları çerçevesinde Bonn ve İstanbul’da sergilenmek üzere yürütülüyormuş ve bu yıl sonuna kadar daha gelişecekmiş.

Çalışmanın esin kaynağı olan aynı tür çalışma Roma için yapılmış. Allan Sorrell oradan esinlenmiş. Projenin diğer önemli üyesi ise Prof. Dr. Albrecht Berger. Dünyada önde gelen bir Bizans uzmanı ve Münih Ludwig Maximılians Üniversitesi, Bizans Enstitütüsü’nde öğretim görevlisi. (aşağıda hipodrom)

Çalışmada bizim şimdi “Tarihi Yarımada” dediğimiz bölgedeki Bizans tarihi incelenerek bu bölgedeki yapılar 3 boyutlu olarak canlandırılmış. Aşağıda bu çalışma ile gün ışığına çıkartılan 66 yapı bulunuyor. Bunlar arasında şimdinin Topkapı Sarayı’nın yerinde olan Blachernae Sarayı’nı ( 11,12) , Hipodromu (33,34 - şu an Venedik de San Marko Kilisesi’nin tepesindeki dört bronz heykel ile) , Ayasofya Müzesi’ni (31) , Yılanlı Sütunu(24), surları (56, 64), Yerebatan Sarnıcını (9), Atak Mustafa Paşa Cami (6), Toklu Dede Mescidini (65)’ni ve daha nicesini görebilirsiniz.

1. AKATALEPTOS MONASTERY ( Akataleptos Manastırı)
   
2. 19 AKKUBITA (Ziyafet Salonu)
   
3. PALACE of ANTIOCHOS (Antiochos Sarayı)
   
4. AQUAEDUCT of VALENS (Valens Su Kemeri )
   
5. ARCH of THEODOSIOS (Theodosios Kemeri)
   
6. ATÄ°K MUSTAFA PAÅ�A CAMÄ°Ä° ( Atak Mustafa Paşa Cami)
   
7. AUGUSTAION (Ayasofya yanı)
   
8. BALABAN A�A MESCİDİ ( Balaban Mescidi)
   
9. BASILICA on top of YEREBATAN SARAYI (Yerebatan Sarayının üstündeki bazilika)
   
10. BEYAZIT CHURCHES ( Beyazıt kiliseleri)
    
11. BLACHERNAE PALACE ( Blachernae Sarayı)
    
12. BLACHERNAE WALLS (Blachernae duvarları)
    
13. BOUKOLEON PALACE (Boukoleon Sarayı)
    
14. BYZANTIUM LAND MODEL ( Bizans Yerleşim Modeli)
    
15. CAPITOLIUM ( Merkez)
    
16. CHALKE (GATE of the GREAT PALACE) ( Büyük Saray Girişi)
    
17. CHORA MONASTERY (Kariye Manastırı - Kariye Müzesi)
    
18. CHRYSOTRIKLINOS (Büyük Sarayın parçası)
    
19. CISTERN of AETIOS (Aetios Sarnıcı)
20. COLUMN of JUSTINIAN ( Justinian Sütunu)
    
21. COLUMN of MARCIANOS ( Marcianos Sütunu)
    
22. COVERED HIPPODROME ( Hipodrom Çevresi)
    
23. DAPHNE (Büyük Saray’ın ana binası)
    
24. The DELPHI TRIPOD (Yılanlı Sütun)
    
25. ENTRANCE TO THE SENAT HOUSE (MAGNAURA) (Senato Girişi)
    
26. FORUM of CONSTANTINE (Constantine Forumu)
    
27. FORUM of THEODOSIOS (Theodosıos Forumu)
    
28. GREAT PALACE ( Büyük Saray)
    
29. GÃœL CAMÄ°Ä° (Gül Camii)
    
30. HAGIA EIRENE (kilise)
    
31. HAGIA SOPHIA (Ayasofya)
    
32. HAGIOI PANTES (kilise)
    
33. HIPPODROME ( Hipodrom)
    
34. HIPPODROME BOXES ( Hipodrom Locaları)
    
35. HOLY APOSTLES (Kutsal Apostles)
    
36. HOSPITAL of SAMPSON ( Sampson Hastanesi)
    
37. KYRIOTISSA MONASTERY (Kyriotissa Manastırı)
    
38. LIPS MONASTERY (Lips Manastısı)
    
39. MANGANA MONASTERY (Mangana Manastırı)
    
40. MILION (Merkezi önemli yapı)
    
41. MOSAIC PERISTYLE (Peri sitili Mozaik)
    
42. MONASTERY of SAINT JOHN of STOUDIOS (Stoudios’lu Aziz John Manastırı)
    
43. MYRELAION (Kilise)
    
44. NEA EKKLESIA (Kilise)
    
45. OLD GOLDEN GATE (Eski Altın Kapı)
    
46. PALACE of BOTANEIATES (Botaneiates Sarayı)
    
47. PALACE near MYRELAION (Myrelaion yanındaki Saray)
    
48. PAMMAKARISTOS MONASTERY (Pammakarisyos Manastırı)
    
49. PANTOKRATOR MONASTERY (Pantokrator Manastırı)
    
50. PORTA AUREA (GOLDEN GATE) (Altın Kapı-Giriş)
    
51. PÃœRKUYU MESCÄ°DÄ° (Gürkuyu Mescidi)
    
52. SAINT JOHN the BAPTIST EN TO TRULLO (kilise)
    
53. SAINTS KARPOS and PAPYLOS (kilise)
    
54. SAINT PROKOPIOS (kilise)
    
55. SAINTS SERGIOS and BACCHOS (kilise)
    
56. SEA WALLS (Deniz Surları)
    
57. SEKBANBAÅ�I MESCÄ°DÄ° (Sekbanbaşı Mescidi)
    
58. SUBSTRUCTURE under KUKULAOÄ�LU BUILDING (Kukulaoğlu binasının altındaki yapı)
    
59. SENAT HOUSE (MAGNAURA) (Senato)
    
60. SENAT HOUSE in FORUM CONSTANTINE (Constantine Forumu içindeki Senato Binası)
    
61. Å�EYH SÃœLEYMAN MESCÄ°DÄ° (Şeyh Süleyman Mescidi)
    
62. TEKFUR PALACE (Tekfur Sarayı)
    
63. TETRAPYLON (Dört yönlü kemer)
    
64. THEODOSIAN LAND WALLS (Theodosian kara surları)
    
65. TOKLU DEDE MESCÄ°DÄ° (Toklu Dede Mescidi)
    
66. ZEUXIPPOS (Hamam)
    

Böyle bir projeyi gördüğümde bizlerin hala nasıl İstanbul’un fethinden önceki Konstantinapol tarihini içselleştiremediğimizi, sahiplenemediğimizi, hatta onu reddettiğimizi farkediyorum. Sonra da “bu şehir bizim” diyoruz. İstanbul’un Konstantinapol tarihinden adeta korkuyoruz. Neden? ….İnsanın korktuğu başına gelirmiş hep … Bizansı sahiplenmek için hiçbir zaman geç değil. Dini faktörler kültürel tarihin önüne geçmemelidir bana göre.

2010 İstanbul Avrupa Başkenti projesine gelince sanırım durum hiç parlak değil. Geçenlerde televizyonda Kültür Bakanımız Ertuğrul Günay’ın bir konuşmasına denk geldim. Aynen şunları söylüyordu: “Sonunda bütün dünyaya program yapmak, takvim hazırlamak konusunda ne kadar başarısız olduğumuzu gösterdik. Büyük üzüntü duyuyorum. Her zamanki gibi kervan yolda dizilecek bizde. Diğer sehirler takvimlerini aylar öncesinde açıkladırlar. Kültür Bakanlığının sorumluluk alanında sadece restorasyon işleri var, gerisine karışamıyoruz. Ajans yürütüyor, ki o da biliyorsunuz el değiştirdi….”

Daha başka söze gerek var mı?

Blachernae Sarayı ( Şimdiki Topkapı Sarayı’nın yerindeydi)

Hipodrom

Bugünün Topkapı Sarayı, Sultanahmet ve civarı 1200′lerde … (ana link)

Fotoğrafların üstüne mouse ile giderek hangi kütüphaneye olduklarını öğrenebilirsiniz.