آواز

ذوالفنون هم رفت…

???? ????? — Sun, 18 Mar 2012 17:54:51 +0000

جلال ذوالفنون آهنگساز و نوازنده سرشناس و صاحب سبک سه‌تار کشورمان ساعت ۱۷ و ۳۰ دقیقه امروز ۲۸ اسفند در سن ۷۴ سالگی به علت سکته قلبی در بیمارستان البرز کرج درگذشت.

سید عباس سجادی ،شاعر و ترانه سرا ضمن اعلام این خبر به همشهری آنلاین گفت که استاد سه هفته قبل عمل قلب باز داشتند و متاسفانه عصر امروز که حالشان به هم خورد به بیمارستان البرز می برندش که تلاشهای پزشکان نتیجه نمی‌دهد و ایشان دار فانی را وداع گفتند.

وبلاگ آواز این ضایعۀ بزرگ را به جامعه موسیقی ایران و دوستداران آن استاد شهیر تسلیت عرض می‌کند.

کم‌لطفیِ لطفی، یادداشتی از آوا مشکاتیان خطاب به محمدرضا لطفی

???? ????? — Wed, 23 Nov 2011 22:19:32 +0000

شش سال از روزهایی که محمدرضا لطفی به ایران بازگشت، می‌گذرد.روزهایی که نوید آینده‌ای روشن را برای موسیقی ایران می‌داد. روزهای امید بود و شوق.همه جا سخن از جمع شدن دوباره اساتید موسیقی ایران و خلق دوباره آثار ماندگار و بدیع بود.خیال اتحاد مجدد به ذهن‌ها رسید… زهی خیال باطل!

وطنم ایران، ای عاشقان و کنسرت‌های گروه شیدا و دیگر مجموعه‌ها از لطفی به بازار آمد؛ ولی هیچکدام راست پنجگاه، به یاد عارف، عشق داند و… نشد.این آثار به سرعت از از یاد علاقه‌مندان رفت و آنطور که باید مورد اقبال دوستداران موسیقی ایرانی قرار نگرفت.

همزمانی بازگشت لطفی به ایران با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ و حرف و حدیث‌های مختلف پیرامون آن، اظهارات عجیبش در محافل و مجامع مختلف، از جشنواره موسیقی فجر و گفته‌هایش درباره کمانچه و کمانچه نوازان گرفته تا مصاحبه‌های جنجالی‌‌اش، همچنین نیش و کنایه‌هایی که در چند سال اخیر به هم‌قطاران و همکاران سابق و از همه مهمتر دوستان گذشته خود عرضه می‌دارد، اکنون لطفی را به اعماق حاشیه رانده. اما آخرین گل‌واژه‌های استاد بازخوردهای بیشتری نسبت به صحبت‌های قبلی‌اش داشت.از نمونه این بازخوردها می‌توان به این متن اشاره کرد.از اهالی و نزدیکان موسیقی ایران و کسانی که معمولاً پیکان صحبت‌های محمدرضا لطفی آنان را نشانه گرفته هم فکر می‌کنم این اولین بار است که (آنچنان که در ادامه می‌خوانیم) کسی واکنش صریح و رسمی داده باشد.

آوا مشکاتیان دختر زنده یاد پرویز مشکاتیان، سکوت را شکست و دیروز متنی را در جواب به آخرین صحبت‌های محمدرضا لطفی و در مقام دفاع از پدر و پدربزرگش نوشت که در ادامه می‌خوانیم :

“

به سالِ پار، نگاشتم چند خط و نبرد‌م حتی نامی‌ از کسی‌ که زمانی‌ زخمه‌هایش بر تارهای تار می‌توانست دلت را بلرزاند، ترنمی به چشمانت بنشاند و بی‌خویش‌ات کند در این روزگار همه خویش‌پرست! اما در این هنگام به روشنی می‌گویم که می‌خواهم از کم‌لطفیِ لطفی‌ بگویم؛ بر خودش، هنرش، مردمانش و رفیقان و همرهانش.

استاد لطفی! اگر شما حرمت بزرگوار پدرم ندانستی، من دختِ خاندانی‌ام که حرمت می‌شناسند، پس هنوز می‌خوانمت استاد! قضاوتِ بودن یا نبودنش یا بهتر بگویم استادماندنِ شما بماند برای تاریخ.

هنوز به یاد دارم شوقی را کز آمدن شما در چشمان مهربان پدرم دیدم. به یاد دارم ظهری را که به دیدارتان آمد به رسم رفاقتِ دیرین. پدرِ من هیچ‌گاه «رفیق» را «سیاسی» نکرد!! چیزی که شما بودید. و اکنون از معنای‌ هر دو بازماندید. که دگر نه پیرو آن فکرید کز برایش از این سرزمین گریختید و نه معنای‌ حقیقی رفیق می‌دانید. و خوش به روزگار من و آئین که تا هستیم، سرمی‌افرازیم به غرور از حرمت‌ مردمی که پرویز می‌دانست.

باری، او رفت با دستان هنرمندش و ماند نغمات زیبایش. و شما؛ همان دوست که پرویز آن همه دوستش می‌داشت، نه تنها کلامی به مهر برای خاندان من ننگاشتید در آن هنگام سوگ، که آن کذب‌های خنده‌آور گفتید. تا این‌جا نیز در قاموس من به جز سکوت نبود، اما این بار آتش‌بیار معرکه‌ای شدید که نباید. پس برای‌تان مرور می‌کنم چیزهایی را که نمی‌دانید یا نمی‌خواهید که بدانید.

خاطره‌ی به چالش کشیدن «بیداد» در مجلس وقت و آن همه اذیّت را به یاد دارید؟ به یاد دارید که پدرم و همراهانش ساز را به سان سلاح باید با مجوز حمل می‌کردند؟ می‌دانید چند ساز هنرمندان این سرزمین در آن سال‌ها شکست؟ چند ساعت موسیقی ضبط شده به خونِ دل، پاک شد؟ به یاد دارید کنسرت‌هایی را که در میان اجرا، هنرمندان‌مان را از روی سن پایین می‌کشیدند؟ آن سال‌ها شما در گوشه‌ای از دنیا آرام گرفته بودید!

استاد لطفی، اگر شما یادتان نیست به خاطرتان می‌آورم که در اوایل انقلاب آن‌قدر بعضی‌ تندرو بودند که باید سِلفون روی کاست‌های سونی را می‌سوزاندی! بیداد در این هنگام منتشر شد. در همین محیطی‌ که شما خیلی راحت از آن سخن می‌گویید. بعد از سه دهه، در هنگامی که هنرمندان این سرزمین خون دل‌ها خوردند تا بخشی، تنها بخشی از حقوق‌شان را باز پس گیرند، آمدید گفتید که هیچ کس هیچ کاری نکرده است. اگر از خاطرات رنجش‌های گونه‌گون در این سال‌ها بگویم، می‌شود کتاب نوشت. از خاطراتی که اگر بگویی، می‌شود جار زدن و جلب توجّه! پس بماند برای دلم.

آن‌قدر ضد و نقیض میان گفته‌های شما هست که نمی‌دانم کدام را باید به چالش کشید. گویی خود نیز نمی‌دانید چه می‌خواهید! بر محمدرضای شجریان خرده گرفته‌اید که دردش موسیقی‌ نیست و نمی‌خواهد یک جریان فرهنگی‌ باشد. مرور کنید مصاحبه‌های‌تان را. شما به همه و جزییات زندگی‌ همه کار داشتید و از همه سخن گفتید و به راستی‌ آن‌قدر که سنگ خودتان را به سینه زدید که من چنین و چنان، چه‌قدر سنگ موسیقی‌ را به سینه زدید؟ شاید نمی‌دانید اما بسیاری را می‌شناسم که عاشقانه دوست‌تان داشتند و اکنون از گفته‌های شما خجل‌ اند.

استاد لطفی، آوا موسیقی شما را به چالش نمی‌کشد، اما می‌تواند راوی خاطره‌ای از مردی باشد که هنوز مردمانش اشک‌ـ‌به‌ـ‌گونه و گاهی‌ هم سماع‌کنان به نغماتش گوش می‌کنند.

شبی‌ که پدرم به کنسرت شما آمد و از نیمه‌ی کنسرت به خانه بازگشت. تا صبح غمگین در خانه قدم‌ زد. گاهی بغض داشت. هنگامی که رسید از راه، نشست. طبق عادت و به هنگام تاٌثر زیاد، دو دست بر پیشانی گذاشت و سر به زیر افکند. پرسیدم چرا این‌قدر زود آمدید؟ خوب اید؟ با نگاهی‌ همه غم و صدایی گرفته گفت: «آوا، امشب احساس می‌کردم لطفی دارد روی سِن، خودش را پیش چشم همگان دار می‌زند…»

آوا ـ ۲ آذرماه ۱۳۹۰

“

آخرین مهلت ثبت نام در کلاس‌های سراسری تار و سه‌تار و آشنایی با موسیقی استاد علیزاده

???? ????? — Sat, 13 Aug 2011 11:32:43 +0000

حسین علیزاده آهنگ‌ساز، ردیف‌دان و استاد تار و سه‌تار ایران در نظر دارد مستر کلاس‌هایی سراسری در شهرهای مختلف ایران برگزار کند و در این سری کلاس‌ها به آموزش تار و سه‌تار در سطوح مختلف، و همچنین آشنایی با موسیقی، به کلیه هنر دوستان و علاقه‌مندان موسیقی ایرانی بپردازد.

ایشان در پیامی که در سایت رسمی و تخصصی مکتب استاد علیزاده منتشر شده نوشته‌اند :

” موضوع آموزش با تمام افت و خیزهایش، همواره یکی از دغدغه‌های اصلی من بوده و پیوسته به آن توجه ویژه داشته‌ام. در دوره‌های گذشته نیز، شور و اشتیاق هنرجویان از یک سو و تعدد برنامه‌ها از طرف دیگر، سبب می‌شد تعداد محدودی از طریق آزمون در سطوح مختلف پذیرفته شده و به دوره‌های آموزشی راه یابند…

علاقمندی و تقاضای دوست‌داران موسیقی که در خلال کنسرت‌های داخلی و خارجی با آنها دیدار داشته‌ام، خصوصاً شور و اشتیاقی که هم‌زمان با تور کنسرت داخل کشور در اواخر سال ۸۹ و اوایل سال ۹۰ در هنرجویان جوان، نسبت به آموختن دیدم، سبب گردید تا به این موضوع توجه بیشتری نمایم.

پس از کنسرت بهمن ۸۹ در گرگان، برنامۀ دیداری نیز، توسط هنرجو و دوست عزیزم آقای سعید محمدی که طی سالیانی متمادی، دوره‎های تخصصی را با درجه ممتاز نزد من آموخته است، تدارک و برنامه‌ریزی شده بود. این برنامه و دیدار با هنرجویان جوانی که از شهرهای مختلف آمده بودند، مزید بر علت شد تا پس از بررسی و تجزیه و تحلیل، پیشنهاد او را مبنی بر ایجاد ساز و کاری جدید برای آموزش در سطوح ملی و فراملی بپذیرم.

ایشان ضمن پرورش شاگردان بسیار، بخش‌های مختلف هنری را نیز مدریت و هدایت کرده‌اند.بی‌شک تجارب ارزندۀ وی در این خصوص و همراهی و همکاری همۀ علاقه‌مندان با او که زحمت مدیریت برنامه‌ها را عهده‌دار هستند، زمینه‌ساز این خواهد بود تا در آینده‌ای نه چندان دور بتوانیم ” دوره‌های آموزشی نوازندگی و آشنایی با موسیقی” را بر حسب ضرورت، در ایران ( تهران و شهرستان‌ها) و خارج از ایران برگزار کنیم.

امید است، پس از یک وقفۀ نسبتاً طولانی در آموزش (به شکل متمرکز)، مجدداً بتوانیم تحت عنوان ” مکتب علیزاده ” این موضوع را دنبال نماییم.

در پایان، از آن دسته افرادی که تا به حال و صرفاً بر مبنای علایق شخصی خود، مطالبی را در ارتباط با اینجانب در شبکۀ اینترنت قرار داده‌اند تشکر نموده و خاطرنشان می‌سازم کلیۀ اخبار مربوط به ” مکتب علیزاده “، دوره‌های آموزشی و فعالیت‌های هنری اینجانب، تنها از طریق همین سامانه (www.maktab-alizadeh.com) به عنوان اولین و تنها سامانۀ رسمی اطلاع‌رسانی، برنامه‌ریزی و مدریت خواهد شد.

حسین علیزاده / بهار ۱۳۹۰ “

وبلاگ آواز ضمن تبریک این اتفاق بزرگ به علاقه‌‌مندان و دوست‌داران استاد علیزاده، خاطرنشان می‌کند که هنرجویان سراسر کشور و ساکن شهرهای استان قزوین (و استان‌های همجوار) باید برای ثبت نام در کلاس‌های آموزش سه‌تار و تار به این آدرس ، و برای ثبت نام در کلاس آشنایی با موسیقی به این آدرس مراجعه کرده و فرم مربوطه را فقط به زبان فارسی و نهایتاً تا پایان روز جمعه ۲۸ مرداد ماه تکمیل کنند.

در صورت به حدنصاب رسیدن تعداد هنرجویان، این کلاس‌ها با همکاری ” آموزشگاه ترانه عارف ” علاوه بر شهرهای دیگر، در شهر قزوین نیز برگزار خواهد شد.

مشکلات و سوالات احتمالی خود در این رابطه را می‌توانید با وبلاگ آواز و همچنین آدرس الکترونیکی زیر مکاتبه فرمایید :

maktab.alizadeh@gmail.com

مشکی‎پوشان در قزوین

???? ????? — Wed, 06 Jul 2011 15:29:04 +0000

کنسرت رضا صادقی و گروه مشکی‌پوشان شب‌های پنج‌شنبه ۹ و جمعه ۱۰ تیرماه ۱۳۹۰ در سالن شهید بابایی شهر قزوین، با استقبال بسیار پرشور مردم برگزار شد. در این کنسرت پاپ که با استقبالی کم نظیر از سوی مردم هنردوست مواجه شده بود، رضا صادقی چهره دوست داشتنی و شناخته‌شدۀ کشورمان به همراه گروه مشکی‌پوشان با سرپرستی بهنام ابطحی در حضور بیش‌از ۲۰۰۰ نفر به هنرنمایی پرداختند.گزارشی که در ادامه مشاهده می‌فرمایید شامل اتفاقات و حواشی کنسرت شب جمعه ۹تیرماه می‌باشد، برای مشاهده تصاویر در سایز بزرگتر روی آنها کلیک کنید.

« آتش زیر خاکستر! »

برنامه مطابق معمول اکثر کنسرت‌ها با ۱۵ دقیقه تاخیر در ساعت ۲۱:۱۵ با آهنگ “منو تو آغوشت بگیر خدا ” شروع شد.پس از پایان این قطعه رضا صادقی دقایقی با مردم صحبت کرد و از ابراز احساسات آنها در شب قبل تشکر و قدردانی نمود در ادامه یادی کرد… از زنده‌یاد ناصر عبدالهی نام برد و او را یکی از بزرگترین هنرمندان ایران خواند او همچنین چندین بار در طول کنسرت از پرویز مشکاتیان یاد و او را ستایش نمود همچنین از مردم خواست به احترام اساتیدی چون محمدرضا شجریان، بابک بیات، بزرگ مرد کلام ایران احمد شاملو، فروغ فرخ‌زاد و دکتر علی شریعتی و زنده‌یاد ناصر حجازی دقایقی ایستاده این سرمایه‌های ادب و هنر و ورزش ایران را تشویق کنند.

همچنین دراین کنسرت گروه ‌مشکی‌پوشان به اجرای قطعه‌‌های محبوبی چون : “وایسا دنیا” ، ” نرو” ، “مشکی رنگ عشقه” ، “دلم برات تنگ شده جونم ” ، ”عشق تازه حرف تازه ” ، “خدا رو چه دیدی ” و ” شیر خسته ” در طول زمان یک ساعت و نیم و بدون هیچ استراحتی (به جز دقایقی که رضا صادقی بین چند قطعه با مردم سخن گفت) پرداخت.

هماهنگی و تسلط مثال زدنی گروه در اجرای قطعات نشان از حرفه‌ای بودن تک تک اعضای گروه مشکی‌پوشان داشت در این بین تک نوازی سولوی درامز بهنام ابطحی و همچنین تکنوازی مرتضی کریمی (عود) و ناصر رحیمی (پرکاشن)، مهر تاییدی بود بر این موضوع.

« بهنام ابطحی »

از نقاط قوت این اجرا می‌توان به صدابرداری عالی (با وجود استاندارد نبودن محیط برای کنسرت و ارتفاع زیاد سقف سالن) همچنین نورپردازی فوق‌العاده و حرفه‌ای آن اشاره کرد.نظم و هماهنگی قابل توجه در برگزاری این کنسرت باعث شد که هر دو شب اجرا بدون کوچکترین حاشیه و مشکلی برگزار شود که باید به تیم برگزاری این کنسرت تبریک گفت.

نبود بروشور قطعات و فهرست هنرمندان یکی از نقاط ضعف این کنسرت بود که از چنین برنامه خوبی انتظار این اشتباه نمی‌رفت.

….

اسامی هنرمندان تا جایی که شناختم و یادداشت کردم به این ترتیب بود : بهنام ابطحی (درامز)، معین راهبر (کیبورد)، آرش مقدم (گیتار باس)، مرتضی کریمی (عود)، میرپاشا سیدیثربی (کیبورد)، مسعود همایونی (گیتار الکتریک) و ناصر رحیمی و همایون نصیری (پرکاشن).

اما جالبترین نکتۀ این کنسرت میزان محبوبیت رضا صادقی نزد مردم قزوین بود که شخصاً انتظارش را نداشتم! شور و حالی که حضار در حین اجرای این کنسرت از خود نشان دادند واقعاً وصف نشدنی‌ست و نمونه‌اش را در کمتر کنسرتی دیده‌ام. تشویق‌های پیاپی که صورت می‌گرفت و همچنین اشک‌هایی که در پایان برنامه برای رضا صادقی از سوی دوست‌دارانش ریخته شد، خود گویای میزان این محبوبیت است.البته به گواه حرف نزدیکان رضا صادقی، از این حیث این برنامه یکی از کم‌نظیرترین اجراهای این گروه در سطح کشور بوده.

خیلی باعث خوشحالی‌ و سربلندی‌ست که قزوین در اینگونه اتفاقات فرهنگی از خیلی از شهرها جلوتر است و واقعاً باید به مسئولین فرهنگی استان از این بابت تبریک و خسته‌نباشید گفت.مردم ما به این کنسرت‌ها و برنامه‌ها در کنار تمام سختی‌ها و مشقت‌ها و آزردگی‌های زندگی، احتیاج اساسی دارند. خوشحالی و لبخند مردمی که از سالن خارج می‌شوند را این روزها به سختی می‌توان در اجتماع دید.

هرچند مثل همیشه متاسفم که باید گله کنم از سالن برگزاری کنسرت و بگویم که قطعاً اگر این برنامه در سالن بهتری برگزار می‌شد این برنامه با استقبال گسترده‌تر و با کیفیت بهتری روی صحنه می‌رفت.البته به این موضوع کاملاً آگاهی دارم که برای برگزارکننده به علت بازده کم مالی به هیچ وجه امکان برپایی این برنامه‌ها در سالن‌های کوچکتر نیست و البته که نه تنها قزوین بلکه خیلی از شهرها سالن مناسب با این ظرفیت ندارد. ولی هستند شهرستان‌هایی که سالن‌های تا دو هزار نفرۀ خوب دارند و این شور و اشتیاق را نه! وقتی مردم ما تشنۀ هنر هستند باید امکانات در اختیارشان قرار بدهیم.مسائلی چون وضع بسیار نامناسب تهویۀ سالن (که این سالن و هر سالن ورزشی دیگری در این زمینه برای این برنامه‌ها مناسب نیست و جوابگوی این حجم جمعیت و این همه شور و اشتیاق نیست) و نبود دید مناسب برای حاضرین و صندلی‌های نامناسب و صدابرداری با آن مشکلات عظیمش و هزار و یک مشکل دیگر که بسیار در گزارش‌ کنسرت‌های قبلی ذکر شده، حق این مردم که با ذوق و جان و دل بهای بلیت می‌پردازند و دوست دارند از کنسرت‌ها لذت ببرند، نیست…

اما بعد از این کنسرت رضا صادقی را مردی با اخلاق و مردمی و دوست داشتنی شناختم، متاسفانه نمی‌توانم خودم را یک طرفدار جدی‌اش بدانم اما این مطلب ادای دینی بود به خاطرات خوبی که با چند آهنگش دارم.برای رضا صادقی و گروه حرفه‌ای او آرزوی موفقیت‌های بزرگ و سلامتی دارم همچنین امیدوارم به زودی دوباره آنها را در شهرم ملاقات کنم.لازم به ذکر است رضا صادقی بعد از این اجرا ۲۵ و ۲۶ تیرماه مهمان دوستدارانش در جزیرۀ کیش است.

پی‌نوشت : اما در جریان اخذ مجوز تهیه گزارش از این کنسرت برای وبلاگ آواز مشکلاتی پیش آمد که شاید بهتر است چند خطی هم درباره آن بنویسم.مسئولین فرهنگی؛هنری ادارۀ فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین باید این را بدانند که وبلاگ آواز نه متعلق به شخصیت حقوقی‌ و نه شخص حقیقی خاصی‌ست که عمدۀ فعالیت آن هدفمند و به قول خودشان عمدۀ فعالیتش ضد ارشاد باشد! اگر بنده هم در یک وبلاگ متفرقه و با اسم مستعار اقدام به نوشتن می‌کردم حالا با این برخورد نامناسب مواجه نمی‌شدم…بازتاب وقایع و دیدگاه‌ها با حفظ بی‌طرفی و بدون جهت‌گیری اصلی‌ترین هدف این وبلاگ بوده و هست و قطعاً مطلبی تاکنون منتشر نشده که با این هدف در تضاد باشد.به وقت انتقاد ، نقد بوده و به وقت تشکر، قدردانی.بارها گفته‌ام که روند صدور مجوز کنسرت‌ها (در شهر قزوین) در یکی دو سال اخیر بسیار پیشرفت کرده و در مقایسه با دیگر شهرستان‌ها ستودنیست که این دلیلی جز وسعت دید و روشنفکری مسئول فرهنگی هنری این اداره ندارد ولی بعضاً پیش‌آمده که برخوردهای نامناسبی هم صورت گرفته که نمونه‌اش مطلبی‌ست که در مورد کنسرت خانم غانم پیش آمد و این کنسرت مجوز نگرفت در حالی که همین برنامه و همین کنسرت در خیلی از شهرها برگزار شده، وبلاگ آواز فقط این اتفاق را بازتاب داد همین و نه بیشتر.متاسفانه بنظر می‌رسد که مشکل اصلی دید منفی به رسانه‎های مجازی‌ست و دشمن‌پنداری آنها…بگذریم.

در پایان تشکر می‌کنم از آقایان اسحق چگینی، علیرضا خدابخش و اسماعیل محمدبیگی (برگزارکننده محترم این کنسرت) که نهایتاً برخلاف برخورد اداره ارشاد باعث حضور وبلاگ آواز در این کنسرت شدند.

تغییر در روند فعالیت وبلاگ آواز

???? ????? — Tue, 05 Jul 2011 22:40:20 +0000

تاریخچۀ فعالیت و آرشیو وبلاگ آواز خود نشان دهندۀ این است که اکثریت مطالب این وبلاگ از ابتدای تاسیس پیرامون موسیقی ملی ایران بوده و تاکنون صحبتی جدی پیرامون دیگر سبک‌های رایج موسیقی این روزها نشده.هدف اولیه ایجاد این وبلاگ هم از ابتدا پرداختن و معرفی این هنر گران‌قدر بود.دوره‌ای که تصمیم به وبلاگ‌نویسی در زمینه موسیقی با نام «آواز» گرفته شد به طرزعجیبی در این محیط مجازی موسیقی سنتی ما مهجور مانده بود و کمتر از انگشتان دست بودند وبلاگ‌ها و سایت‌هایی که در این زمینه فعالیت مفید داشتند ولی اکنون خداراشکر چندین و چند سایت موسیقی فعال هستند و الحق هم اکثراً کاربلد هستند و حرفه‌ای می‌نویسند…

متاسفانه وبلاگ آواز هیچوقت به آن هدفی که از ابتدا داشته‌ام نرسیده این موضوع دلایل مختلفی داشت که اعتراف می‌کنم شاید تنبلی دلیلی اصلی‌اش بوده. البته این تنبلی را با نادیده گرفتن مخاطبین و توقعاتشان یکی نکنید، همین توقعات کار را سخت می‌کند، اینکه می‌دانم مخاطبان حرفه‌ای و اساتید بزرگ موسیقی این مملکت مطالب این وبلاگ را دنبال می‌کنند دیگر به خود اجازه نمی‌دهم که مثل قبل بدون درنظر گرفتن خیلی از عوامل مطلب بنویسم.مشغله‌های خانوادگی، فکری و درس و مشکلات فنی وبلاگ را هم که به این موارد اضافه‌ کنید دیگر باید تعریف این “تنبلی” را کاملاً درک کرده باشید، بگذریم!

موسیقی که بطور روزانه بدان گوش می‌کنم خیلی فراتر از آن است که محدود به سبک و موسیقی خاصی باشد. موسیقی خوب را با جان و دل می‌شنوم. اینکه تعریف خوب چیست واضح است که تعریفی‌ست مطلقاً شخصی، اما اگر کوچکترین ساختارها و کمترین استانداردهای یک اثرهنری را نیز در نظر بگیریم واضح است که هر شخص با هر سلیقه‌ای می‌تواند به چندید سبک موسیقی گوش دهد از موسیقی مقامی آذربایجان و موسیقی کلاسیک اروپا گرفته تا کانتری آمریکا و راک و بلوز و چندین و چند سبک دیگر را می‌توان نام برد.

اگر “چشم مست” آلبوم “معمای هستی” شجریان را گوش می‌کنم دلیلی وجود ندارد که بعد از آن “Hey You ” آن شاهکار پینک فلوید را گوش نکنم! یا ممکن است” Unchain My Heart ” جو کوکر گوش کنم و بعد از آن ” گلنار” داریوش رفیعی را بشنوم.افراد زیادی با چنین وسعت سلیقه موسیقیایی دیده‌ام که بین حال و هوای موسیقی‌های محلی، تلفیقی، پاپ و دیگر سبک‌های موسیقی ایرانی و غیرایرانی بدنبال اثر و هنرمند موردعلاقه‌شان می‌گردند.

می‌توان گفت بطور کلی در هر سبکی شاهکارهای بدیعی یافت می‌شود که ظلم است اگر کسی قبل از مرگ آنها را نشنود! یک دید منفی در اهالی هنر و دوستداران موسیقی ایرانی وجود دارد که به طور کلی خیلی از موسیقی‌های غربی را بدون اینکه بشنود فاقد ارزش خوانده و رد می‌کنند، می‌خواهم بدانم کسی هست که ” Padam Padam ” افسانه‌ای بانو ادیت پیاف را بشنود و مشعوف نشود؟

البته نه اینکه بنده سعادت یافتۀ این آشفته بازار باشم و تخصص داشته باشم در شناخت این آثار، ما همین تاریخ موسیقی کشور خودمان را تا آخر عمر بتوانیم یک دور مرور کنیم هنرکرده‌ایم! اما دوستان مهربان و خوش‌ذوقی دارم که هرازچندگاهی من را با معرفی این اعجوبه‌ها مورد لطف قرار می‌دهند.تمام این متن پریشان را نوشتم تا برسم به اینجا که تصمیم دارم از این پس در کنار پرداختن به موسیقی کشورم به معرفی و موشکافی این نوع از موسیقی‌ها بپردازم و به نوعی این تجربه‌های شیرین را به اشتراک بگذارم.

توجه‌تان را به موضوع اصلی پست بعدی جلب می‌کنم،تجربۀ یک کنسرت پاپ چنان تاثیری در من داشت که این آتش علاقه‌ام به نوشتن در مورد این سبک‌‌ها را شعله‌ور کرد.البته نبود رسانۀ مستقل و فقدان فعالیت رسانه‌های مجازی در زمینه موسیقی قزوین و پوشش اتفاقات موسیقی این شهر از اصلی‌ترین دلایل این بود که به این نحوۀ نوشتن روی آوردم.

حال که بازدیدهای وبلاگ به قول سایت وبگذر (آمار از تاریخ ۱۲/۰۶/۱۳۸۵ گرفته شده) از یک میلیون بازدید فراتر رفته ضمن تشکر و قدردانی از تمام عزیزانی که در این چندسال دل‌خوشی‌ام بوده‌اند،خوشنودم که اعلام کنم تصمیم دارم تغییرات عمده‌ای در روند فعالیت وبلاگ انجام دهم که باز هم نیازمند یاری و همراهی دوستان عزیز و خوانندگان همیشگی وبلاگ آواز هستم.امیدوارم با نظرات مفیدتان راه سختی که در پیش گرفته‌ام را برایم روشن‌تر و آسان‌تر نمایید.باز هم امیدوارم این تصمیم آغازی مجدد شود برای گردگیری و فعالیت مجدد این وبلاگ که متاسفانه در چندمدت اخیر هرچه مشکل در دنیا ممکن بود برایش اتفاق بیفتد، افتاد!

با یک دنیا تشکر