آواز

کم‌لطفیِ لطفی، یادداشتی از آوا مشکاتیان خطاب به محمدرضا لطفی

مهدی معتمد — Wed, 23 Nov 2011 22:19:32 +0000

شش سال از روزهایی که محمدرضا لطفی به ایران بازگشت، می‌گذرد.روزهایی که نوید آینده‌ای روشن را برای موسیقی ایران می‌داد. روزهای امید بود و شوق.همه جا سخن از جمع شدن دوباره اساتید موسیقی ایران و خلق دوباره آثار ماندگار و بدیع بود.خیال اتحاد مجدد به ذهن‌ها رسید… زهی خیال باطل!

وطنم ایران، ای عاشقان و کنسرت‌های گروه شیدا و دیگر مجموعه‌ها از لطفی به بازار آمد؛ ولی هیچکدام راست پنجگاه، به یاد عارف، عشق داند و… نشد.این آثار به سرعت از از یاد علاقه‌مندان رفت و آنطور که باید مورد اقبال دوستداران موسیقی ایرانی قرار نگرفت.

همزمانی بازگشت لطفی به ایران با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ و حرف و حدیث‌های مختلف پیرامون آن، اظهارات عجیبش در محافل و مجامع مختلف، از جشنواره موسیقی فجر و گفته‌هایش درباره کمانچه و کمانچه نوازان گرفته تا مصاحبه‌های جنجالی‌‌اش، همچنین نیش و کنایه‌هایی که در چند سال اخیر به هم‌قطاران و همکاران سابق و از همه مهمتر دوستان گذشته خود عرضه می‌دارد، اکنون لطفی را به اعماق حاشیه رانده. اما آخرین گل‌واژه‌های استاد بازخوردهای بیشتری نسبت به صحبت‌های قبلی‌اش داشت.از نمونه این بازخوردها می‌توان به این متن اشاره کرد.از اهالی و نزدیکان موسیقی ایران و کسانی که معمولاً پیکان صحبت‌های محمدرضا لطفی آنان را نشانه گرفته هم فکر می‌کنم این اولین بار است که (آنچنان که در ادامه می‌خوانیم) کسی واکنش صریح و رسمی داده باشد.

آوا مشکاتیان دختر زنده یاد پرویز مشکاتیان، سکوت را شکست و دیروز متنی را در جواب به آخرین صحبت‌های محمدرضا لطفی و در مقام دفاع از پدر و پدربزرگش نوشت که در ادامه می‌خوانیم :

“

به سالِ پار، نگاشتم چند خط و نبرد‌م حتی نامی‌ از کسی‌ که زمانی‌ زخمه‌هایش بر تارهای تار می‌توانست دلت را بلرزاند، ترنمی به چشمانت بنشاند و بی‌خویش‌ات کند در این روزگار همه خویش‌پرست! اما در این هنگام به روشنی می‌گویم که می‌خواهم از کم‌لطفیِ لطفی‌ بگویم؛ بر خودش، هنرش، مردمانش و رفیقان و همرهانش.

استاد لطفی! اگر شما حرمت بزرگوار پدرم ندانستی، من دختِ خاندانی‌ام که حرمت می‌شناسند، پس هنوز می‌خوانمت استاد! قضاوتِ بودن یا نبودنش یا بهتر بگویم استادماندنِ شما بماند برای تاریخ.

هنوز به یاد دارم شوقی را کز آمدن شما در چشمان مهربان پدرم دیدم. به یاد دارم ظهری را که به دیدارتان آمد به رسم رفاقتِ دیرین. پدرِ من هیچ‌گاه «رفیق» را «سیاسی» نکرد!! چیزی که شما بودید. و اکنون از معنای‌ هر دو بازماندید. که دگر نه پیرو آن فکرید کز برایش از این سرزمین گریختید و نه معنای‌ حقیقی رفیق می‌دانید. و خوش به روزگار من و آئین که تا هستیم، سرمی‌افرازیم به غرور از حرمت‌ مردمی که پرویز می‌دانست.

باری، او رفت با دستان هنرمندش و ماند نغمات زیبایش. و شما؛ همان دوست که پرویز آن همه دوستش می‌داشت، نه تنها کلامی به مهر برای خاندان من ننگاشتید در آن هنگام سوگ، که آن کذب‌های خنده‌آور گفتید. تا این‌جا نیز در قاموس من به جز سکوت نبود، اما این بار آتش‌بیار معرکه‌ای شدید که نباید. پس برای‌تان مرور می‌کنم چیزهایی را که نمی‌دانید یا نمی‌خواهید که بدانید.

خاطره‌ی به چالش کشیدن «بیداد» در مجلس وقت و آن همه اذیّت را به یاد دارید؟ به یاد دارید که پدرم و همراهانش ساز را به سان سلاح باید با مجوز حمل می‌کردند؟ می‌دانید چند ساز هنرمندان این سرزمین در آن سال‌ها شکست؟ چند ساعت موسیقی ضبط شده به خونِ دل، پاک شد؟ به یاد دارید کنسرت‌هایی را که در میان اجرا، هنرمندان‌مان را از روی سن پایین می‌کشیدند؟ آن سال‌ها شما در گوشه‌ای از دنیا آرام گرفته بودید!

استاد لطفی، اگر شما یادتان نیست به خاطرتان می‌آورم که در اوایل انقلاب آن‌قدر بعضی‌ تندرو بودند که باید سِلفون روی کاست‌های سونی را می‌سوزاندی! بیداد در این هنگام منتشر شد. در همین محیطی‌ که شما خیلی راحت از آن سخن می‌گویید. بعد از سه دهه، در هنگامی که هنرمندان این سرزمین خون دل‌ها خوردند تا بخشی، تنها بخشی از حقوق‌شان را باز پس گیرند، آمدید گفتید که هیچ کس هیچ کاری نکرده است. اگر از خاطرات رنجش‌های گونه‌گون در این سال‌ها بگویم، می‌شود کتاب نوشت. از خاطراتی که اگر بگویی، می‌شود جار زدن و جلب توجّه! پس بماند برای دلم.

آن‌قدر ضد و نقیض میان گفته‌های شما هست که نمی‌دانم کدام را باید به چالش کشید. گویی خود نیز نمی‌دانید چه می‌خواهید! بر محمدرضای شجریان خرده گرفته‌اید که دردش موسیقی‌ نیست و نمی‌خواهد یک جریان فرهنگی‌ باشد. مرور کنید مصاحبه‌های‌تان را. شما به همه و جزییات زندگی‌ همه کار داشتید و از همه سخن گفتید و به راستی‌ آن‌قدر که سنگ خودتان را به سینه زدید که من چنین و چنان، چه‌قدر سنگ موسیقی‌ را به سینه زدید؟ شاید نمی‌دانید اما بسیاری را می‌شناسم که عاشقانه دوست‌تان داشتند و اکنون از گفته‌های شما خجل‌ اند.

استاد لطفی، آوا موسیقی شما را به چالش نمی‌کشد، اما می‌تواند راوی خاطره‌ای از مردی باشد که هنوز مردمانش اشک‌ـ‌به‌ـ‌گونه و گاهی‌ هم سماع‌کنان به نغماتش گوش می‌کنند.

شبی‌ که پدرم به کنسرت شما آمد و از نیمه‌ی کنسرت به خانه بازگشت. تا صبح غمگین در خانه قدم‌ زد. گاهی بغض داشت. هنگامی که رسید از راه، نشست. طبق عادت و به هنگام تاٌثر زیاد، دو دست بر پیشانی گذاشت و سر به زیر افکند. پرسیدم چرا این‌قدر زود آمدید؟ خوب اید؟ با نگاهی‌ همه غم و صدایی گرفته گفت: «آوا، امشب احساس می‌کردم لطفی دارد روی سِن، خودش را پیش چشم همگان دار می‌زند…»

آوا ـ ۲ آذرماه ۱۳۹۰

“

آخرین مهلت ثبت نام در کلاس‌های سراسری تار و سه‌تار و آشنایی با موسیقی استاد علیزاده

مهدی معتمد — Sat, 13 Aug 2011 11:32:43 +0000

حسین علیزاده آهنگ‌ساز، ردیف‌دان و استاد تار و سه‌تار ایران در نظر دارد مستر کلاس‌هایی سراسری در شهرهای مختلف ایران برگزار کند و در این سری کلاس‌ها به آموزش تار و سه‌تار در سطوح مختلف، و همچنین آشنایی با موسیقی، به کلیه هنر دوستان و علاقه‌مندان موسیقی ایرانی بپردازد.

ایشان در پیامی که در سایت رسمی و تخصصی مکتب استاد علیزاده منتشر شده نوشته‌اند :

” موضوع آموزش با تمام افت و خیزهایش، همواره یکی از دغدغه‌های اصلی من بوده و پیوسته به آن توجه ویژه داشته‌ام. در دوره‌های گذشته نیز، شور و اشتیاق هنرجویان از یک سو و تعدد برنامه‌ها از طرف دیگر، سبب می‌شد تعداد محدودی از طریق آزمون در سطوح مختلف پذیرفته شده و به دوره‌های آموزشی راه یابند…

علاقمندی و تقاضای دوست‌داران موسیقی که در خلال کنسرت‌های داخلی و خارجی با آنها دیدار داشته‌ام، خصوصاً شور و اشتیاقی که هم‌زمان با تور کنسرت داخل کشور در اواخر سال ۸۹ و اوایل سال ۹۰ در هنرجویان جوان، نسبت به آموختن دیدم، سبب گردید تا به این موضوع توجه بیشتری نمایم.

پس از کنسرت بهمن ۸۹ در گرگان، برنامۀ دیداری نیز، توسط هنرجو و دوست عزیزم آقای سعید محمدی که طی سالیانی متمادی، دوره‎های تخصصی را با درجه ممتاز نزد من آموخته است، تدارک و برنامه‌ریزی شده بود. این برنامه و دیدار با هنرجویان جوانی که از شهرهای مختلف آمده بودند، مزید بر علت شد تا پس از بررسی و تجزیه و تحلیل، پیشنهاد او را مبنی بر ایجاد ساز و کاری جدید برای آموزش در سطوح ملی و فراملی بپذیرم.

ایشان ضمن پرورش شاگردان بسیار، بخش‌های مختلف هنری را نیز مدریت و هدایت کرده‌اند.بی‌شک تجارب ارزندۀ وی در این خصوص و همراهی و همکاری همۀ علاقه‌مندان با او که زحمت مدیریت برنامه‌ها را عهده‌دار هستند، زمینه‌ساز این خواهد بود تا در آینده‌ای نه چندان دور بتوانیم ” دوره‌های آموزشی نوازندگی و آشنایی با موسیقی” را بر حسب ضرورت، در ایران ( تهران و شهرستان‌ها) و خارج از ایران برگزار کنیم.

امید است، پس از یک وقفۀ نسبتاً طولانی در آموزش (به شکل متمرکز)، مجدداً بتوانیم تحت عنوان ” مکتب علیزاده ” این موضوع را دنبال نماییم.

در پایان، از آن دسته افرادی که تا به حال و صرفاً بر مبنای علایق شخصی خود، مطالبی را در ارتباط با اینجانب در شبکۀ اینترنت قرار داده‌اند تشکر نموده و خاطرنشان می‌سازم کلیۀ اخبار مربوط به ” مکتب علیزاده “، دوره‌های آموزشی و فعالیت‌های هنری اینجانب، تنها از طریق همین سامانه (www.maktab-alizadeh.com) به عنوان اولین و تنها سامانۀ رسمی اطلاع‌رسانی، برنامه‌ریزی و مدریت خواهد شد.

حسین علیزاده / بهار ۱۳۹۰ “

وبلاگ آواز ضمن تبریک این اتفاق بزرگ به علاقه‌‌مندان و دوست‌داران استاد علیزاده، خاطرنشان می‌کند که هنرجویان سراسر کشور و ساکن شهرهای استان قزوین (و استان‌های همجوار) باید برای ثبت نام در کلاس‌های آموزش سه‌تار و تار به این آدرس ، و برای ثبت نام در کلاس آشنایی با موسیقی به این آدرس مراجعه کرده و فرم مربوطه را فقط به زبان فارسی و نهایتاً تا پایان روز جمعه ۲۸ مرداد ماه تکمیل کنند.

در صورت به حدنصاب رسیدن تعداد هنرجویان، این کلاس‌ها با همکاری ” آموزشگاه ترانه عارف ” علاوه بر شهرهای دیگر، در شهر قزوین نیز برگزار خواهد شد.

مشکلات و سوالات احتمالی خود در این رابطه را می‌توانید با وبلاگ آواز و همچنین آدرس الکترونیکی زیر مکاتبه فرمایید :

maktab.alizadeh@gmail.com

مشکی‎پوشان در قزوین

مهدی معتمد — Wed, 06 Jul 2011 15:29:04 +0000

کنسرت رضا صادقی و گروه مشکی‌پوشان شب‌های پنج‌شنبه ۹ و جمعه ۱۰ تیرماه ۱۳۹۰ در سالن شهید بابایی شهر قزوین، با استقبال بسیار پرشور مردم برگزار شد. در این کنسرت پاپ که با استقبالی کم نظیر از سوی مردم هنردوست مواجه شده بود، رضا صادقی چهره دوست داشتنی و شناخته‌شدۀ کشورمان به همراه گروه مشکی‌پوشان با سرپرستی بهنام ابطحی در حضور بیش‌از ۲۰۰۰ نفر به هنرنمایی پرداختند.گزارشی که در ادامه مشاهده می‌فرمایید شامل اتفاقات و حواشی کنسرت شب جمعه ۹تیرماه می‌باشد، برای مشاهده تصاویر در سایز بزرگتر روی آنها کلیک کنید.

« آتش زیر خاکستر! »

برنامه مطابق معمول اکثر کنسرت‌ها با ۱۵ دقیقه تاخیر در ساعت ۲۱:۱۵ با آهنگ “منو تو آغوشت بگیر خدا ” شروع شد.پس از پایان این قطعه رضا صادقی دقایقی با مردم صحبت کرد و از ابراز احساسات آنها در شب قبل تشکر و قدردانی نمود در ادامه یادی کرد… از زنده‌یاد ناصر عبدالهی نام برد و او را یکی از بزرگترین هنرمندان ایران خواند او همچنین چندین بار در طول کنسرت از پرویز مشکاتیان یاد و او را ستایش نمود همچنین از مردم خواست به احترام اساتیدی چون محمدرضا شجریان، بابک بیات، بزرگ مرد کلام ایران احمد شاملو، فروغ فرخ‌زاد و دکتر علی شریعتی و زنده‌یاد ناصر حجازی دقایقی ایستاده این سرمایه‌های ادب و هنر و ورزش ایران را تشویق کنند.

همچنین دراین کنسرت گروه ‌مشکی‌پوشان به اجرای قطعه‌‌های محبوبی چون : “وایسا دنیا” ، ” نرو” ، “مشکی رنگ عشقه” ، “دلم برات تنگ شده جونم ” ، ”عشق تازه حرف تازه ” ، “خدا رو چه دیدی ” و ” شیر خسته ” در طول زمان یک ساعت و نیم و بدون هیچ استراحتی (به جز دقایقی که رضا صادقی بین چند قطعه با مردم سخن گفت) پرداخت.

هماهنگی و تسلط مثال زدنی گروه در اجرای قطعات نشان از حرفه‌ای بودن تک تک اعضای گروه مشکی‌پوشان داشت در این بین تک نوازی سولوی درامز بهنام ابطحی و همچنین تکنوازی مرتضی کریمی (عود) و ناصر رحیمی (پرکاشن)، مهر تاییدی بود بر این موضوع.

« بهنام ابطحی »

از نقاط قوت این اجرا می‌توان به صدابرداری عالی (با وجود استاندارد نبودن محیط برای کنسرت و ارتفاع زیاد سقف سالن) همچنین نورپردازی فوق‌العاده و حرفه‌ای آن اشاره کرد.نظم و هماهنگی قابل توجه در برگزاری این کنسرت باعث شد که هر دو شب اجرا بدون کوچکترین حاشیه و مشکلی برگزار شود که باید به تیم برگزاری این کنسرت تبریک گفت.

نبود بروشور قطعات و فهرست هنرمندان یکی از نقاط ضعف این کنسرت بود که از چنین برنامه خوبی انتظار این اشتباه نمی‌رفت.

….

اسامی هنرمندان تا جایی که شناختم و یادداشت کردم به این ترتیب بود : بهنام ابطحی (درامز)، معین راهبر (کیبورد)، آرش مقدم (گیتار باس)، مرتضی کریمی (عود)، میرپاشا سیدیثربی (کیبورد)، مسعود همایونی (گیتار الکتریک) و ناصر رحیمی و همایون نصیری (پرکاشن).

اما جالبترین نکتۀ این کنسرت میزان محبوبیت رضا صادقی نزد مردم قزوین بود که شخصاً انتظارش را نداشتم! شور و حالی که حضار در حین اجرای این کنسرت از خود نشان دادند واقعاً وصف نشدنی‌ست و نمونه‌اش را در کمتر کنسرتی دیده‌ام. تشویق‌های پیاپی که صورت می‌گرفت و همچنین اشک‌هایی که در پایان برنامه برای رضا صادقی از سوی دوست‌دارانش ریخته شد، خود گویای میزان این محبوبیت است.البته به گواه حرف نزدیکان رضا صادقی، از این حیث این برنامه یکی از کم‌نظیرترین اجراهای این گروه در سطح کشور بوده.

خیلی باعث خوشحالی‌ و سربلندی‌ست که قزوین در اینگونه اتفاقات فرهنگی از خیلی از شهرها جلوتر است و واقعاً باید به مسئولین فرهنگی استان از این بابت تبریک و خسته‌نباشید گفت.مردم ما به این کنسرت‌ها و برنامه‌ها در کنار تمام سختی‌ها و مشقت‌ها و آزردگی‌های زندگی، احتیاج اساسی دارند. خوشحالی و لبخند مردمی که از سالن خارج می‌شوند را این روزها به سختی می‌توان در اجتماع دید.

هرچند مثل همیشه متاسفم که باید گله کنم از سالن برگزاری کنسرت و بگویم که قطعاً اگر این برنامه در سالن بهتری برگزار می‌شد این برنامه با استقبال گسترده‌تر و با کیفیت بهتری روی صحنه می‌رفت.البته به این موضوع کاملاً آگاهی دارم که برای برگزارکننده به علت بازده کم مالی به هیچ وجه امکان برپایی این برنامه‌ها در سالن‌های کوچکتر نیست و البته که نه تنها قزوین بلکه خیلی از شهرها سالن مناسب با این ظرفیت ندارد. ولی هستند شهرستان‌هایی که سالن‌های تا دو هزار نفرۀ خوب دارند و این شور و اشتیاق را نه! وقتی مردم ما تشنۀ هنر هستند باید امکانات در اختیارشان قرار بدهیم.مسائلی چون وضع بسیار نامناسب تهویۀ سالن (که این سالن و هر سالن ورزشی دیگری در این زمینه برای این برنامه‌ها مناسب نیست و جوابگوی این حجم جمعیت و این همه شور و اشتیاق نیست) و نبود دید مناسب برای حاضرین و صندلی‌های نامناسب و صدابرداری با آن مشکلات عظیمش و هزار و یک مشکل دیگر که بسیار در گزارش‌ کنسرت‌های قبلی ذکر شده، حق این مردم که با ذوق و جان و دل بهای بلیت می‌پردازند و دوست دارند از کنسرت‌ها لذت ببرند، نیست…

اما بعد از این کنسرت رضا صادقی را مردی با اخلاق و مردمی و دوست داشتنی شناختم، متاسفانه نمی‌توانم خودم را یک طرفدار جدی‌اش بدانم اما این مطلب ادای دینی بود به خاطرات خوبی که با چند آهنگش دارم.برای رضا صادقی و گروه حرفه‌ای او آرزوی موفقیت‌های بزرگ و سلامتی دارم همچنین امیدوارم به زودی دوباره آنها را در شهرم ملاقات کنم.لازم به ذکر است رضا صادقی بعد از این اجرا ۲۵ و ۲۶ تیرماه مهمان دوستدارانش در جزیرۀ کیش است.

پی‌نوشت : اما در جریان اخذ مجوز تهیه گزارش از این کنسرت برای وبلاگ آواز مشکلاتی پیش آمد که شاید بهتر است چند خطی هم درباره آن بنویسم.مسئولین فرهنگی؛هنری ادارۀ فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین باید این را بدانند که وبلاگ آواز نه متعلق به شخصیت حقوقی‌ و نه شخص حقیقی خاصی‌ست که عمدۀ فعالیت آن هدفمند و به قول خودشان عمدۀ فعالیتش ضد ارشاد باشد! اگر بنده هم در یک وبلاگ متفرقه و با اسم مستعار اقدام به نوشتن می‌کردم حالا با این برخورد نامناسب مواجه نمی‌شدم…بازتاب وقایع و دیدگاه‌ها با حفظ بی‌طرفی و بدون جهت‌گیری اصلی‌ترین هدف این وبلاگ بوده و هست و قطعاً مطلبی تاکنون منتشر نشده که با این هدف در تضاد باشد.به وقت انتقاد ، نقد بوده و به وقت تشکر، قدردانی.بارها گفته‌ام که روند صدور مجوز کنسرت‌ها (در شهر قزوین) در یکی دو سال اخیر بسیار پیشرفت کرده و در مقایسه با دیگر شهرستان‌ها ستودنیست که این دلیلی جز وسعت دید و روشنفکری مسئول فرهنگی هنری این اداره ندارد ولی بعضاً پیش‌آمده که برخوردهای نامناسبی هم صورت گرفته که نمونه‌اش مطلبی‌ست که در مورد کنسرت خانم غانم پیش آمد و این کنسرت مجوز نگرفت در حالی که همین برنامه و همین کنسرت در خیلی از شهرها برگزار شده، وبلاگ آواز فقط این اتفاق را بازتاب داد همین و نه بیشتر.متاسفانه بنظر می‌رسد که مشکل اصلی دید منفی به رسانه‎های مجازی‌ست و دشمن‌پنداری آنها…بگذریم.

در پایان تشکر می‌کنم از آقایان اسحق چگینی، علیرضا خدابخش و اسماعیل محمدبیگی (برگزارکننده محترم این کنسرت) که نهایتاً برخلاف برخورد اداره ارشاد باعث حضور وبلاگ آواز در این کنسرت شدند.

تغییر در روند فعالیت وبلاگ آواز

مهدی معتمد — Tue, 05 Jul 2011 22:40:20 +0000

تاریخچۀ فعالیت و آرشیو وبلاگ آواز خود نشان دهندۀ این است که اکثریت مطالب این وبلاگ از ابتدای تاسیس پیرامون موسیقی ملی ایران بوده و تاکنون صحبتی جدی پیرامون دیگر سبک‌های رایج موسیقی این روزها نشده.هدف اولیه ایجاد این وبلاگ هم از ابتدا پرداختن و معرفی این هنر گران‌قدر بود.دوره‌ای که تصمیم به وبلاگ‌نویسی در زمینه موسیقی با نام «آواز» گرفته شد به طرزعجیبی در این محیط مجازی موسیقی سنتی ما مهجور مانده بود و کمتر از انگشتان دست بودند وبلاگ‌ها و سایت‌هایی که در این زمینه فعالیت مفید داشتند ولی اکنون خداراشکر چندین و چند سایت موسیقی فعال هستند و الحق هم اکثراً کاربلد هستند و حرفه‌ای می‌نویسند…

متاسفانه وبلاگ آواز هیچوقت به آن هدفی که از ابتدا داشته‌ام نرسیده این موضوع دلایل مختلفی داشت که اعتراف می‌کنم شاید تنبلی دلیلی اصلی‌اش بوده. البته این تنبلی را با نادیده گرفتن مخاطبین و توقعاتشان یکی نکنید، همین توقعات کار را سخت می‌کند، اینکه می‌دانم مخاطبان حرفه‌ای و اساتید بزرگ موسیقی این مملکت مطالب این وبلاگ را دنبال می‌کنند دیگر به خود اجازه نمی‌دهم که مثل قبل بدون درنظر گرفتن خیلی از عوامل مطلب بنویسم.مشغله‌های خانوادگی، فکری و درس و مشکلات فنی وبلاگ را هم که به این موارد اضافه‌ کنید دیگر باید تعریف این “تنبلی” را کاملاً درک کرده باشید، بگذریم!

موسیقی که بطور روزانه بدان گوش می‌کنم خیلی فراتر از آن است که محدود به سبک و موسیقی خاصی باشد. موسیقی خوب را با جان و دل می‌شنوم. اینکه تعریف خوب چیست واضح است که تعریفی‌ست مطلقاً شخصی، اما اگر کوچکترین ساختارها و کمترین استانداردهای یک اثرهنری را نیز در نظر بگیریم واضح است که هر شخص با هر سلیقه‌ای می‌تواند به چندید سبک موسیقی گوش دهد از موسیقی مقامی آذربایجان و موسیقی کلاسیک اروپا گرفته تا کانتری آمریکا و راک و بلوز و چندین و چند سبک دیگر را می‌توان نام برد.

اگر “چشم مست” آلبوم “معمای هستی” شجریان را گوش می‌کنم دلیلی وجود ندارد که بعد از آن “Hey You ” آن شاهکار پینک فلوید را گوش نکنم! یا ممکن است” Unchain My Heart ” جو کوکر گوش کنم و بعد از آن ” گلنار” داریوش رفیعی را بشنوم.افراد زیادی با چنین وسعت سلیقه موسیقیایی دیده‌ام که بین حال و هوای موسیقی‌های محلی، تلفیقی، پاپ و دیگر سبک‌های موسیقی ایرانی و غیرایرانی بدنبال اثر و هنرمند موردعلاقه‌شان می‌گردند.

می‌توان گفت بطور کلی در هر سبکی شاهکارهای بدیعی یافت می‌شود که ظلم است اگر کسی قبل از مرگ آنها را نشنود! یک دید منفی در اهالی هنر و دوستداران موسیقی ایرانی وجود دارد که به طور کلی خیلی از موسیقی‌های غربی را بدون اینکه بشنود فاقد ارزش خوانده و رد می‌کنند، می‌خواهم بدانم کسی هست که ” Padam Padam ” افسانه‌ای بانو ادیت پیاف را بشنود و مشعوف نشود؟

البته نه اینکه بنده سعادت یافتۀ این آشفته بازار باشم و تخصص داشته باشم در شناخت این آثار، ما همین تاریخ موسیقی کشور خودمان را تا آخر عمر بتوانیم یک دور مرور کنیم هنرکرده‌ایم! اما دوستان مهربان و خوش‌ذوقی دارم که هرازچندگاهی من را با معرفی این اعجوبه‌ها مورد لطف قرار می‌دهند.تمام این متن پریشان را نوشتم تا برسم به اینجا که تصمیم دارم از این پس در کنار پرداختن به موسیقی کشورم به معرفی و موشکافی این نوع از موسیقی‌ها بپردازم و به نوعی این تجربه‌های شیرین را به اشتراک بگذارم.

توجه‌تان را به موضوع اصلی پست بعدی جلب می‌کنم،تجربۀ یک کنسرت پاپ چنان تاثیری در من داشت که این آتش علاقه‌ام به نوشتن در مورد این سبک‌‌ها را شعله‌ور کرد.البته نبود رسانۀ مستقل و فقدان فعالیت رسانه‌های مجازی در زمینه موسیقی قزوین و پوشش اتفاقات موسیقی این شهر از اصلی‌ترین دلایل این بود که به این نحوۀ نوشتن روی آوردم.

حال که بازدیدهای وبلاگ به قول سایت وبگذر (آمار از تاریخ ۱۲/۰۶/۱۳۸۵ گرفته شده) از یک میلیون بازدید فراتر رفته ضمن تشکر و قدردانی از تمام عزیزانی که در این چندسال دل‌خوشی‌ام بوده‌اند،خوشنودم که اعلام کنم تصمیم دارم تغییرات عمده‌ای در روند فعالیت وبلاگ انجام دهم که باز هم نیازمند یاری و همراهی دوستان عزیز و خوانندگان همیشگی وبلاگ آواز هستم.امیدوارم با نظرات مفیدتان راه سختی که در پیش گرفته‌ام را برایم روشن‌تر و آسان‌تر نمایید.باز هم امیدوارم این تصمیم آغازی مجدد شود برای گردگیری و فعالیت مجدد این وبلاگ که متاسفانه در چندمدت اخیر هرچه مشکل در دنیا ممکن بود برایش اتفاق بیفتد، افتاد!

با یک دنیا تشکر

کنسرت سیمین غانم در قزوین / اسحاق چگینی : دلسرد شدم!

مهدی معتمد — Sun, 15 May 2011 19:05:29 +0000

برگزاری کنسرت‌های چندسال اخیر در شهر قزوین و همچنین در پیش داشتن چند کنسرت بزرگ دیگر، بهانه‌ای شد تا ساعتی میهمان نوازندۀ شناخته شده و صاحب سبک ساز نی، مدیر موسسه ترانۀ عارف و همچنین مسئول شمارۀ یک برگزاری این کنسرت‌ها باشم.اسحاق چگینی که این روزها شدیداً مشغول تمرین با گروه ۹۰ نفره‌ای از هنرمندان سازهای ملی ایران در ارکستر ملی (به رهبری بردیا کیارس) می‌باشد و افتخار اجرای قطعۀ ” نی‌نوا ” شاهکار استاد علیزاده، تنها کنسرتوی نی و ارکستر زهی نصیبش شده، در این گفتگو ضمن انتقاد از رفتار مسئولین ادارۀ ارشاد قزوین در صدور مجوز این برنامه‌ها، اطلاعاتی را در مورد برگزاری کنسرت استاد جلال ذوالفنون و خانم سیمین غانم در قزوین، منتشر کرد که در ادامه مشاهده می‌فرمایید :

آقای چگینی، تا آنجا که خبر دارم مشکل خاصی در اخذ مجوز کنسرت‌هایی که تاکنون در قزوین برگزار کرده‌اید مثل کنسرت هنرمندانی چون آقای قربانی، محمد معتمدی، همایون شجریان و استاد علیزاده نداشته‌اید، پس انتقادتان از چیست ؟

ما در کنسرت همایون با یک برخورد خوبی از طرف مسئولین ارشاد مواجه شدیم. استقبال کردند، علی رغم آن جو رسانه‌ای که شکل گرفته بود و دیدیم که چقدر خوب و بی حاشیه برگذار شد. آن کنسرت نشان داد که علاقه مندان و تماشاگران قزوینی فرهیخته و بیشتر از سطح انتظار هنرمندان هستند و حق مسلم آن هاست که در یک سالن خوب و مناسب موسیقی مورد علاقه شان را بشنوند نه در سولۀ ورزشی…

هم اکنون یک حرکت خوبی شکل گرفته و آن زده شدن کلنگ تالار موسیقی شهر است، این اتفاق را چطور ارزیابی می‌کنید؟

مسئولین الان در حال ساخت تالار موسیقی قزوین هستند، من بارها به آنها گفته‌ام که اگر این سالن زیر ۱۵۰۰ نفر ظرفیت داشته باشد ساختنش فایده ندارد.اگر قرار باشد یک سالن ۷۰۰ نفره یا ۸۰۰ نفره ساخته شود این سالن دردی از ما دوا نمی‌کند و دوباره کنسرت‌های بزرگ را مجبوریم از روی ناچاری در سوله برگزار کنیم، شهرهای دیگر این سالن را ۱۵۰۰ نفره یا ۱۷۰۰ نفره می‌سازند درست است که این بودجۀ ریاست جمهوری‌ست ولی طرح آن ثابت نیست و طرحی قابل تغییر است می‌گویند نه!

ظرفیتی که الان برای این سالن در نظر گرفته شده چقدر است؟

۷۰۰ نفر ظاهراً ! اینگونه سالن بدرد ما نمی‌خورد.اگر اینطور باشد که همین سالن تربیت معلم را داریم.نه اینکه این سالن بد باشد، ولی فقط برای دو نوازی و چند نوازی و گروه‌هایی مثل گروه آقای عقیلی خوب است اما وقتی قرار است گروه شهرام ناظری و یا همایون شجریان و یا ارکستر ملی را بیاوریم امکانات نیست و گزینه‌ای غیر از سوله نمی‌ماند.کنسرت در سوله طبعات خودش را دارد، مشکل امنیتی هست، بحث این هست که از همان ابتدا بی احترامی‌ست به مخاطبان و شنوندگان موسیقی که نه صدای مناسب هست و نه تصویر مناسب و خیلی مشکلات دیگر که قطعاً خودتان در جریان آن هستید.

اما مشکل شما دقیقاً با رویه صدور مجوز چیست ؟

مشکل من با این قضیه این است که مسئولین در یک جاهایی از از پروسۀ صدور مجوز دخالت مستقیم دارند که نباید داشته باشند.ما برای هر کنسرت باید نمونۀ کار، رزومۀ کاری گروه یا آن استادی که قرار است در قزوین برنامه اجرا کند را باید بفرستیم تا ادارۀ ارشاد تایید کند و براساس آن مجوز بدهد، می‌رویم فرمانداری دوباره فرمانداری از ما نمونۀ کار می‌خواهد! به کی این را ارائه می‌دهند؟ کارشناس موسیقی دارند آنجا؟ هنرمند از آن طرف نگران است که ما قرارداد بسته‌ایم که کنسرت برگزار می‌شود یا نمی‌شود ؟ یک ماه هنرمندی که حالا به احترام بنده برنامه‌اش را تغییر داده علاف می‌کنیم در بعضی موارد واقعاً خیلی هنرمند صبوری به خرج داد که با جای دیگر قرارداد نبسته وگر نه در همان تاریخ در خیلی جاهای دیگر می‌توانسته کنسرت برگزار کند.همۀ مشکل من اینجاست.
اصلاً هنرمند نباید برود فرمانداری، مکاتبات باید از طریق خود ادارۀ ارشاد فقط جهت اطلاع رسانی انجام بگیرد…ما می‌خواهیم کنسرت برگزار کنیم و آنها موظف هستند که امنیت آنرا برقرار کنند نه اینکه ما بعد از طی مراحل طولانی دوباره استرس بگیریم که آیا فرمانداری موافقت می‌کند که ما کنسرت را برگزار کنیم یا نه! من با این بخش واقعاً مخالفم

در مورد کنسرت سیمین غانم که در بعد از کنسرت گروه ذوالفنون در پیش است چطور؟

الان ما می‌خواهیم کنسرت خانم سیمین غانم را برگزار کنیم هنوز هیچ چیز مشخص و قطعی نیست! چند روز بیشتر فرصت نداریم. مدتهاست که من به مسئولین گفتم، هر کدام توپ را در زمین دیگری می‌اندازد.اگر می‌خواهید برگزار نشود بگویید برگزار نمی‌شود، اگر می‌خواهید برگزار بشود جسارت و شهامت این را داشته باشید و از اول همۀ مسئولیت آنرا به عهده بگیرید.
این کنسرت که همه‌اش برای خانم‌هاست، همۀ عوامل خانم هستند، به مناسبت میلاد حضرت زهرا است و خانم غانم یک هنرمند شناخته شده هستند و در شهرهای دیگر به راحتی کنسرتش برگزار شده می‌خواهم بدانم که چه معنی دارد که در قزوین محافظه کارانه با آن برخورد می‌شود؟
من همۀ هدفم زمانی که آمدم موسسۀ فرهنگی زدم این بود که از روابط و اعتبارم استفاده کنم و هنمندان بزرگ را به شهرم بیاورم ولی با این وضع راستش را بخواهید کمی دلسرد شدم.
پروسۀ گرفتن مجوز اذیتمان می‌کند البته در بعضی از کنسرت‌ها، تکلیف روشن است یک بام هست و دو هوا.من نمی‌دانم چرا در تهران به همه نوع کنسرت مجوز داده می‌شه ولی در قزوین که ۱۰۰ کیلومتری تهران است نه!

در مورد کنسرت استاد ذوالفنون هم همین مشکلات بود ؟

در مورد کنسرت استاد ذوالفنون خداراشکر روند صدور مجوز خوب پیش رفت، آقای رمضانی نهایت همکاری را داشته با ما منتها این یک مورد (کنسرت خانم سیمین غانم) نمی‌دانم چرا اینقدر پیچیده شده.تقاضای برای کنسرت موسیقی در قزوین زیاد است، مردم ما تشنۀ هنر موسیقی ایرانی هستند من این را بارها و بارها گفته‌ام که اگر حالا به داد این موسیقی که رو به موت و رو به قبله هم دراز شده نرسیم دیگر باید قیدش را بزنیم در تلویزیون که امکان پخش ساز نداریم تنها آب باریکه‌ای که ما می‌توانیم این موسیقی را زنده نگه داریم همین کنسرت‌هاست این هم که وضعیت به این ترتیب است!

پی‌نوشت : برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد کنسرت استاد ذوالفنون ایــنــجا مراجعه کنید.همچنین کنسرت خانم سیمین غانم در روزهای ۵ و ۶ خرداد ماه در سالن تربیت معلم شهر قزوین برگزار خواهد شد که اخبار تکمیلی‌ این برنامه نیز متعاقباً از همین وبلاگ منتشر خواهد شد.