रानफुलातला, प्राजक्तातला फरक त्यांना कळतो,
पाखराताला, फुलपाखरातला फरक त्यांना कळतो,
मग हे का नाही कळत त्यांना की
प्रत्येक माणसाच्या साच्यातही फरक असतो.

हळवे डोळे नेहमी रडवेच नसतात
स्वप्न घेऊन ते ही जगतच असतात,
बंद ओठांची माणसं मूक नसतात खरी
त्यांच्याही मनात वावटळं असतात.

मी तोंड उघडत नाही
दाताखाली जीभ येऊ नये म्हणून,
डोळे वर करून पाहत नाही
प्रकाशाने दिपून जाऊ नये म्हणून.

हसत नाही, कुणी रडू नये म्हणून
रडत नाही, कुणी हसू नये म्हणून
सोबत करत नाही, जाता येत नाही म्हणून
थांबून राहत नाही, थांबता येत नाही म्हणून.

मी तुमच्यातला आहे हे धरून चालू नका,
वाळीत टाका पण टोचून मारू नका.
हळवेपण आटणार नाही, एकटेपण घटणार नाही,
मारून मुटकून मला पठडीतला माणूस बनवू नका.

सोबती झाले गोळा, गळाभेट झाली
भारावली मनं, पालखी घेतली.

जनाई मुक्ताई, सोबत माऊली,
नामा तुकोबाची जोड, डोई तुळस ठेवली,

भाळी चंदनाचा टिळा, माळ गळ्यात घातली
केला विठूचा कल्लोळ, दिंडी पंढरी चालली.

टाळ मृदुंगाचा दंगा, हरी नामाचा गजर.
झुले पालखीची झूल, उते प्रेमाचा बहर.

अबिर गुलालाचा रंग, अभंगाचा जोर.
पाहाया पांडुरंग, मन जाहले अधिर.

चालू पंढरीची वाट, खेळू फुगडी रिंगण.
शेवट विसावा, चंद्रभागेचे अंगण.

नाम्याच्या पायरी, भक्तीचं लिंपण.
सावळ्या पाऊली, कैवल्य शिंपण.

हात जोडूनि मागतो, देवा विसर न व्हावा.
जन्म घडो पुन्हा पुन्हा, व्हावी वारीची सेवा.

पुढे परतुनी येऊ, आता निरोप असावा.
जनी विठ्ठल दिसावा, मनी विठ्ठल रुजावा.

कधी गार वारा, कधी गारा, कधी उजळ कधी वादळ, हे काय वेड्यासारखं ?

जा म्हंटलं काय थांब  म्हंटलं काय, स्वतःचंच खरं करशील,

तू आलास की ताप होतो, संताप होतो,

भावनांची वादळं उठतात, वणवे पेटतात.

तू आलास की मन फार होतं, गार होतं,

तू नाही म्हंटलं तरी येतोस, हट्टी मित्रासारखा

चिडवतोस रडवतोस हसवतोस जगवतोस.

टपली मारुन अडवतोस, हात धरुन चालवतोस,

वाटतं तुझ्याशी भांडावं, तुला मार मार मारावं,

तुझ्यापासून लपावं, शुष्क सुकून जळून जावं.

वाटतं तुझ्या सोबत असावं, तुला नुसतंच पाहात रहावं,

आला की भवती फेर धर, बरा वेडापिसा हो जोर धर,

मी बाहेर आलो नाही तर तू आत ये. मला घरातून उचल,

नात्यातलं नातं तरी कुठं जाणवतय?

पण चुकतय कोण ? मीच !

नेहमी माझंच, हो माझंच तर चुकतयं.

नाही ! नाही जाणवत घर त्या चार भिंतीत

आणि नाही रमत मन चारच माणसात स्वार्थीपणे,

आणि चारच नाती, पण किती अंगावर येतात,

नेति नेति म्हणत म्हणे ब्रह्माचा शोध चाललाय,

कशाचं काय ? जाणवतय मला काहीतरी चुकतय.

गुंता आणि घुसमट काही नवीन नाही मला

पण प्रयत्नाने घेतोय प्रत्येक श्वास आता सेकंदभर जास्त

कुणाला समजावायला जाणार कोण चुकतं ते,

म्हणून माझं मीच कबूल करुन टाकलय, माझंच चुकतयं !