می‌گفتیم مانتو تنگش قشنگه، بابا می‌گفت نه، تنگش مُده!
می‌گفتیم تیشرت باید تنگ باشه، بابا می‌گفت نه، تنگش مُده!
می‌گفتیم شلوار باید دمپا گشاد باشه، بابا می‌گفت نه، اینجوریش مُده!
…

خُلاصه که…
به ته‌ریش و سیبیل و اینا هم… دل مبند.

مُده دیگه…
همین زمان ما، تا چند سال پیش موی بُلند مد بود، سیخ سیخی، برای هر کی سیخاش بلندتر می‌بود “قشنگ‌تر” بود و اینا، الان چی؟ :)

و اما…
مُد زیباست؟
و یا زیبایی مُد است؟

اگر زود عاشق شد،
زود هم بیخیال می‌شه.

مدتیه شاهد این هستیم که افراد با مارک فریمِ عینکِ طبی و یا با سیم‌کشی (اورتودنسی؟!) دندان‌هایشان برای همدیگه “کلاس” می‌گذارند، نخطه.

باید عرض کنم که… بله!
عینکی بودن شما (اگر عینکی هستید!) [و من] یک “ضعف” محسوب می‌شه، حالا چه عینک شما ۳هزار تومن باشه، چه ۳ملیون تومن! و عینک ۳ملیون تومنی باعث باکلاس شدن شما نمی‌شه، و شما [و من] در مقایسه با یک فردی که عینکی نیست “ناقص” محسوب می‌شید [می‌شیم]، چون چشم‌هاتون [چشم‌هامون] مشکل داره!
و این مسئله برای سیم‌کشی دندون و خیلی چیزهای دیگه هم صادقه.

پس لطف کنید سیم‌کشی دندون و عینک‌تون رو از چشم و چال ما بکشید بیرون و سعی در پنهان کردنش داشته باشید.

با تشکر از وقتی که به من دادید،
امضا: یک عینکی.

یکی از اون عقب داد زد گفت عمل دماغ (بینی!)…

می‌فرماید که اختلاف سن دختر و پسر برای ازدواج باید زیاد باشه… هفت تا ده سال.

می‌پرسم چرا؟
می‌فرمایند که: چون اونطوری زن و مرد باید سختی‌های زندگی رو کنار هم بگذرونن اگه تقریبن هم‌سن باشن، “زن هم باید در کنار زن مشکلات رو تحمل کنه”، مکافات اولیه‌ی جمع‌کردن پول به اندازه‌کافی، خرید خونه و ماشین و غیره….

گویا مشکلات فقط برا مرداست و خانوم‌ها باید برن خونه شوهر که پادشاهی کنن…
لابد دیگه،
هه.

اطرافمون عینکی که نداشتیم، یه جورایی تو خونواده درجه یکُ دو اولین نفر بودم که عینکی شدم.
دلیلش شد -از نگاه اطرافی‌ها- زیاد نشستن پای کامپیوتر!

گویا دارم کچل هم می‌شم،
با این وضعی که داره پیش می‌ره و از شواهد پیداست می‌شم به زودی.
با توجه به وجود نداشتن “کچل” تو طایفه و البته ربط نداشتن کچلی به کامپیوتر،
نگرانم قراره کچلیم رو به چی ربط بدن!؟ ژل؟ شب بیداری؟ درس نخوندن؟ یا چی؟

دغدغست خولاصه.

یک سال دیگر هم گذشت!

گفتی باران که ببارد بیقراری‌هایمان را بر می‌داریم و می‌رویم زیرش قدم می‌زنیم
نم باران حس عاشقیمان را خیس می‌کرد و ما فارق از غم‌ها می‌خندیدیم.
امروز باران بارید و چتر مرا تا دم ماشین همراهی کرد.
باران می‌بارید و قطره‌های اشکی بود که از شیشه‌ها سرازیر میشد.
باریدیم: من، آسمان، شیشه‌ها همه از نبود تو باریدیم
چه حس غمناکیست باران بی‌وجود تو
اشک‌هایم دیدنی نیست اما دلم نیامد از اشک‌های آسمان برایت عکس یادگاری نگیرم.

هنگامه

جمعه، ۲۶، شیش، نود، آبیاری درخت‌های باغ.

*: چهار‌ باغ؛ اسم باغمونه :).

زندگی… ~ سهراب سپهری

شب آرامی بود
می‌روم در ایوان، تا بپرسم از خود
زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست
گل لبخندی چید، هدیه‌اش داد به من
خواهرم تکه نانی آورد، آمد آن‌جا
لب پاشویه نشست
پدرم دفتر شعری آورد، تکیه بر پشتی داد
شعر زیبایی خواند، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین

با خودم می‌گفتم
زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی، آب‌تنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده‌ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می‌گردد؟
هیچ!

زندگی، وزن نگاهی است که در خاطره‌ها می‌ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت

زندگی درک همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی
ظرف امروز، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز، دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با، امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک
به جا می‌ماند

زندگی، سبزترین آیه، در اندیشه برگ
زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود
زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر
زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ
زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق
زندگی، فهم نفهمیدن هاست
زندگی، پنجره‌ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست
آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم
در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم
پرده از ساحت دل برگیریم
رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی‌ست
زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند
چای مادر، که مرا گرم نمود
نان خواهر، که به ماهی‌ها داد
زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی‌ست

من دلم می‌خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.

سهراب سپهری

آرزو بر جوانان ِ ایرانی عیب است. ~ آرمان

آرزو بر جوانان ِ ایرانی عیب است.