Co szczególnie uderza przy kontakcie z produktami legendarnej firmy? Przede wszystkim – jakość wykonania. Multi-Pedal MP-201 utrzymany jest w nowoczelnej, minimalistycznej stylistyce. Część dolna i górna urządzenia składają się w fantazyjnie wygięty łuk, do tego przy każdym z czterech przycisków migocze od 0 do 4 diod, w zależności od przyjętych ustawień. Efekt jest znakomity. Ale MP-201 ma wartość przede wszystkim utylitarną. Posiada porty MIDI IN oraz OUT, złącze USB (wykorzystywane także przez MIDI), a także 4 wyjścia CV do podłączenia zewnętrznych efektów.

Urządzenie przeznaczone jest do sterowania procesem przetwarzania dźwięku w sytuacji, kiedy mamy zajęte ręce. Nie ograniczałbym możliwości jego zastosowania jedynie dla muzyków. Pedał na dobrą sprawę może być używany przez performera, czy aktora – jeżeli zaszłaby taka potrzeba. W praktyce nogą możemy korzystać z pedała, który steruje zarówno MIDI jak i wyjściami CV oraz 4 przyciskami (czyli footswich’ami), które mogą pełnić różne, programowalne funkcje.

Pokrętło Value daje nam dostęp do 100 zdefiniowanych ustawień, z których 40 zostało zaprogramowanych przez producenta. Pozostałe ustawienia pozostawiono naszej inwencji. Samo podłączenie MP-201 z oprogramowaniem Max/MSP to rzecz oczywista. Jest to chyba najprostsze wykorzystanie urządzenia. Możliwości jego użycia jest jednak naprawdę wiele. Ja przyjrzałem się najbardziej oczywistym.

Urządzenie posiada kilka trybów pracy. W Single Channel Mode kontroler działa “klasycznie”. Przyciski nożne służą do ustawiania funkcji, pedałem podajemy wartości dla każdej z nich. W trybie Quad Channel Mode footswitch’e służą do włączania/wyłączania kanałów 1-4, a pedał ustawia wartości dla wszystkich kanałów naraz. Preset Mode umożliwia korzystanie z zaprogramowanych uprzednio ustawień.

Moogerfooter Ring Modulator MF-102 to modulator kołowy. Spotkanie z nim to tyle ciekawe doświadczenie, że do tej pory miałem styczność z modulacją kołową tylko wirtualnie: czy to na podstawie odpowiednich patcherów w Max/MSP, czy w postaci wtyczek VST. Opisywane urządzenie jest w pełni analogowe. Jego boczne ścianki są oprawione drewnem, co daje doskonały efekt. Ustawienia modulacji regulujemy pięcioma gałkami i dwoma przełącznikami. Jest też przycisk – footswitch do włączania bypassu.

Warto wspomnieć, że Ring Modulator daje nam możliwość modulowania wprowadzanego sygnału i prostej fali (sinus, prostokąt) lub modulowania sobą dwóch różnych sygnałów audio, które wprowadzamy oddzielnie. Urządzenie w elegancki i prosty sposób sygnalizuje o weściu sygnału – zapala zieloną diodę. W przypadku, gdy sygnał się przesteruje w wyniku moduacji– dioda staje się czerwona. Możemy łatwo dokonać korekcji wolumenu przy pomocy pokrętła Drive.

Zabawa jednak rozpoczyna się po podłączeniu dwóch urządzeń do siebie. W tym celu postanowiłem spotkać się ze znajomym gitarzystą (dzięki dr Smoła!) i sprawdzić jak opisywany duet sprawdzi się w praktyce. Pedał MP-201 może stać się regulatorem napięcia dla efektu – przez podłączenie do odpowiedniego wejścia, a także sterować wartościami ustawień (co przy odrobinie wysiłku można dostrzeć na zdjęciu poniżej).

Multi-Pedal posiada 4 wyjścia CV, czyli Control Voltage. Sterować przy ich pomocy możemy kilkoma parametrami efektu naraz lub po prostu różnymi efektami jednocześnie. W praktyce podłącza się odpowiednie wyjścia CV pedału z wejściami w efektach Moogerfooger – kablami TS.

Po podłączeniu MP-201 do Ring Modulatora kontrolę nad efektem przejął Multi-Pedal. Wszystkie ustawienia przyjmowane były z zewnątrz. W zależności od ilości kabli TS i ich konfiguracji MP-201 mogliśmy sterować różnymi parametrami modulacji. Wiązanka z efektami do odsłuchania poniżej.

Ogólne wrażenia kontaktu z produktami Mooga są bardzo dobre. Do długiej listy marzeń mogę spokojnie dopisać analogowe efekty Moogerfooger. Szczerze polecam.

Design opisywanego sprzętu sugeruje jednoznacznie, że przeznaczony jest dla iPoda touch lub iPhone’a – żadnego z nich nie posiadam (i nie żałuję). RothDock kompatybilny jest także z innymi iPodami (a w praktyce ze wszystkim co ma wyjście audio) i tę furtkę wykorzystuję, łącząc stację dokującą z moim już prawie 5-letnim iPodem nano (pierwszej generacji). Mimo moich obaw co do wyglądu takiego połączenia – prezentuje się to elegancko. Stacja dokująca po włączeniu zaczyna ładować mój odtwarzacz.

Tak naprawdę opisywane urządzenie składa się w trzech elementów – samej stacji dokującej z zasilaczem, bezprzewodowego pilota, który jest zdecydowanie najładniejszym elementem zestawu oraz odbiornika do podłączenia do urządzenia, gdzie przesyłać będziemy dźwięk (i tutaj także trzeba podłączyć osobny zasilacz). Podłączam odbiornik do mojego domowego wzmacniacza. Korzystam przy tym z przejściówki “mały Jack” – cinch, która jest dołączona do zestawu.

Pilot dołączony do zestawu jest delikatnie większy niż ten dołączany do niedawna do maków. Obsługa iPoda nano przy pomocy pilota jest ciekawym doświadczeniem – jednym co mi osobiście przeszkadza, to zbyt małe rozmiary ekranu iPoda nano. Rozumiem, że posiadacze większych odtwarzaczy firmy Apple nie mają tego problemu.

Trzeba napisać kilka słów o samym pilocie, bo z nim mamy największy kontakt przy korzystaniu z urządzenia. Pilot posiada 10 przycisków, 7 z nich odwołuje się do funkcji samego iPoda, pozostałe służą do obsługi stacji dokującej. Przycisk “Menu” jest odpowiednikiem “Menu” w iPodzie, odpowiednikiem przycisku w kółku jest enter na pilocie. Przyciski poprzedni i następny są umieszczone najniżej na pilocie. Obsługa jest dość intuicyjna.

Podłączyłem i… niespodzianka. Po starciu z urządzeniem (ponownym parowaniem i zmienianiem kanału sieci WiFi na którym działa RothDock) okazało się, że poziom głośności iPoda i RothRocka to nie to samo. Poziom głośności iPoda reguluje się przyciskami “w górę” oraz “w dół” na pilocie (“w dół” u mnie działa jako “głośniej” w iPodzie), poziom głośności RothDocka plusem i minusem. Próbowałem być za sprytny.

Próba użycia urządzenia między pomieszczeniami w zasięgu mieszkania powiodła się. O ile w przypadku połączenia przez jedną ścianę (sąsiedni pokój) dźwięk był bez zarzutu, to w przypadku połączenia przez dwie grube ściany w dźwięku pojawiły się artefakty. Nie bardzo mam możliwość przestestowania nadajnika i odbiornika na otwartej przestrzeni, ale można wnioskować, że nie będzie żadnych problemów przy przesyłaniu danych w zasięgu jednego pomieszczenia.

Napotkałem problem związany z mechanizmem wygaszania wyświetlacza w iPodzie nano. Zdarza się, że RothDock traci kontrolę nad iPodem i pomaga wtedy tylko restart tego ostaniego. Nie jestem w stanie sprawdzić jednak, czy to wina mojego egzemplarza (który bądź-co-bądź służy mi już od długiego czasu), czy też wada urządzenia. Myślę, że posiadacze nowszych iPodów/Phonów nie będą mieli wspomnianego problemu.

Jakość dźwięku przesyłanego przez RothDocka jest, jeżeli chodzi o zastosowania domowe, bez zarzutu. Jednak w porównaniu z oryginalnym dźwiękiem z iPoda wydaje się, że RothDock daje więcej basu. Ma to wady i zalety.

Jeżeli ktoś słucha muzyki w domu korzystając z iPoda, to całkiem możliwe, że opisywany sprzęt spełni jego oczekiwania. Wygoda ładowania odtwarzacza przy jednoczesnej możliwości używania go. Nie do przecenienia jest także możliwość odsłuchu na zewnętrznym wzmacniaczu – nasz organ słuchu tylko na tym korzysta…

Stacja dokująca Roth Audio RothDock została dostarczona do testów dzięki uprzejmości firmy Rafko Rafał Koc, który jest wyłącznym dystrybutorem Roth Audio w Polsce.

Otóż (i tutaj temat posta zbiega się z tematyką bloga) klawiatura numeryczna, której nie ma już nawet w iMakach (bo mniejsze jest ładniejsze?) jest idealnym narzędziem do wpisywania nut zarówno w Finale, jak i Sibeliusie – czyli jedynych profesjonalnych programach do wpisywania nut.

Program NumPad posiada nawet specjalne ustawienie umożliwiające wpisywanie nut, gdzie zamiast cyfr są odpowiednie wartości rytmiczne. No i myślę sobie, że może to idealne pole popisu dla iPada? Może on stać się bardzo wygodnym kontrolerem do edytowania partytur… Nie zmienia to faktu, że nadal do pracy potrzeba oprócz niego pełnoprawnego komputera.

Program łączy się z komputerem przez WIFI oraz potrzebuje usługi Screen Sharing (dla Leopardów), Remote Desktop (dla Tigera) lub VNC (dla Windowsów). Kosztuje niecałe trzy dolary.

Linka podesłał Daniel Firlej. Dzięki!

]]> http://applemusic.pl/2010/02/blue-cat/feed/ 0 http://applemusic.pl/2010/02/blue-cat/ http://feedproxy.google.com/~r/applemusicpl/~3/JA_UMB_6C6k/ http://applemusic.pl/2010/01/ipad/#comments Wed, 27 Jan 2010 20:05:37 +0000 Sebastian Ładyżyński http://applemusic.pl/?p=1751 Po męczących, trwających miesiącami plotkach Apple w dniu dzisiejszym zaprezentowało iPad, czyli w przybliżeniu skrzyżowanie iPhone’a z tabletem.Urządzenie ma przekątną niespełna 10 cali i umożwliwia przeglądanie sieci, zdjęć, pisanie maili, słuchanie muzyki i oglądanie filmów, czytanie książek (kupowanych w nowym sklepie Apple: iBook). Obsługuje też większość aplikacji dostępnych dla iPhone’a (bo niestety nie jest oparte na systemie OS X) oraz gier. Możliwa jest instalacja pakietu biurowego iWork w specjalnej wersji oraz podłączenie zewnętrznej klawiatury. Bateria wytrzymuje podobno 10 godzin intensywnego używania albo miesiąc w trybie czuwania. Ceny nie są najgorsze (od $499 wzwyż – w zależności od pojemności pamięci oraz 3G), ale…

Jest tylko jedno pytanie: co z tego wynika dla profesjonalistów? Do czego wykorzystać tablet, w którym nie można edytować nut, nie da się uruchomić Cubase’a, Max’a/MSP etc.? To samo może powiedzieć grafik. Oprócz “zabawkowego” programu do malowania na tę platformę nie ma narzędzi profesjonalnych. I obawiam się, że nie będzie.

Oczywiście, myślę sobie, że może być to genialny kontroler do sterowania muzyką na żywo. Pod warunkiem stworzenia odpowiedniej aplikacji. Ale to dość wąskie zastosowanie.

iPad pozostanie zgrabnym urządzeniem z rodziny elektroniki konsumenckiej, ale nie mającej z branżą pro wiele współnego. Obym się mylił.

Więcej zdjęć tutaj: engadget