tag:blogger.com,1999:blog-63833947024671769232012-02-16T07:08:20.354-08:00ၾကည္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္က အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြ ေရြ႕လွ်ားသလိုမ်ိဳး ငါဟာ ငွက္တစ္ေကာင္အျဖစ္နဲ႕ ေလဟုန္စီးရင္းပ်ံသန္းေနခ်င္ခဲ့တာပါေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.comBlogger34125tag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-81836517066481392372009-09-17T03:25:00.000-07:002009-09-18T11:31:45.540-07:002009-09-18T11:31:45.540-07:00အိမ္ဆိုတာဘာလဲလို႕ ေမးရေလာက္ေအာင္ အိမ္မျမဲခဲ့တာ......မိသားစုနဲ႕ အျမဲေ၀းကြာေစတာက ၁၆ ႏွစ္က စ ခဲ့သ လို ခုထိလည္းေ၀းေနေသးတာ....မိသားစု နဲ႕အတူ အမိေျမကိုခြဲခြာလို႕ အလုပ္ရတဲ့ေဒသမွာေတာင္ အိမ္မွာမေနရ ပဲ ခရီးေတြပဲ သြားေနရတတ္တာ...ေျခေထာက္မွာ ေဗြ ပါလားလို႕ေမးယူရေလာက္ေအာင္ အိမ္ဆိုတာကို မကပ္ႏိုင္ခဲ့ တာဟာ ကံတရားေၾကာင့္လို႕ဆိုရမေလာက္ အိမ္မျမဲသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ နိစၥဓူ၀ေတြကလညး္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု.......<br /><br /><br />၂၄ နာရီသာရွိတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕ရဲ႕ အခ်ိန္နာရီတိုင္းမွာ ေနေရာင္ျခည္နုနုေလး ျဖာဆင္းက်လာတဲ့ နံနက္ခင္းဟာ တစ္ေန႕တစ္ခါသာ ရွိတတ္ေပမယ့္ မတူညီရဲ႕ ႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်ိန္မညီမွ်မႈေတြေၾကာင့္ ေနထြက္တာ ၂ခါျမင္ဖူးသလို ေန႕ရက္ေတြလည္း ေပ်ာက္ဆံုးဖူးပါရဲ႕....<br /><br />အခ်ိန္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးဖူး သလို ၂၄ နာရီထက္ပိုတဲ့ ေန႕ရက္ေတြမွာလညး္ အသက္ရွင္ေနဖူးတယ္ ။ လက္ရွိႏိုင္ငံ ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ ညေတြမွာ အိပ္ဖို႕ၾကိဳးစားခဲ့ရေတာ့ အေျခခ်တဲ့ ကႏၱာရ ကိုျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေတြမွာ ေနနဲ႕ည မွားလို႕ ညအိပ္ခ်ိန္ေတြဟာလည္း နိစၥဓူ၀ထဲက လြဲေခ်ာ္မႈေလးေတြ......<br /><br />ကာလာမ်ိဳးစံု ဘာသာမ်ိဳးစံု ၾကားမွာ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ေန႕တဓူ၀ လႈပ္ရွားမႈတိုင္းဟာ အျမဲတမ္း လွပ မေနသလို...<br /><br />ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ တင္းၾကပ္လြန္းတဲ့ ဥပေဒေဘာင္ေတြၾကားမွာ ၀င္ခြင့္တန္းစီေစာင့္ရတဲ့ ေလဆိပ္တိုင္းမွာလည္း မလွပခဲ့ပါဘူး ။ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ အနီေရာင္ စာအုပ္ေလးကို ဟိုတျပန္ ဒီတျပန္ ဟို လွန္ဒီလွန္ လုုပ္ျပီးတာေတာင္ နိုင္ငံကုတ္မသိလို႕ ကိုယ့္က်မွ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ေစာင့္ဆုိင္းရမႈေတြဟာလည္း နိစၥဓူ၀ထဲက အံေခ်ာ္မႈေလးေတြ.............<br /><br /><br />ေနာက္ဆုတ္ဖုိ႕ၾကိဳးစားရင္းေရွ႕တိုးမိ ဆိုတဲ့သီခ်င္ေလးလို မလုုပ္သင့္ပဲလုပ္ေနမိတဲ့ အမွားေတြအတြက္လညး္ သိသိၾကီးနဲ႕ ခ်ိဳျမိန္စြာ ဆက္လက္စားသံုးေနမိေသးတယ္ ။ ျဖတ္လို႕မရတဲ့ ေႏွာင္ၾကိဳးေတြအတြက္ ဘယ္လုိရက္ စက္မႈေတြကို ေမြးျမဴလုိ႕ ဘယ္လိုမ်ား အဆံုးသတ္ရပါ့မလဲ ဆိုတဲ့ ရိႈက္သံေရာတဲ့ အေတြးေလးေတြကုိ ရင္နင့္စြာ ပဲ အေျဖရွာေနတယ္ ဆိုတာမ်ား သူသိရင္ ဒႆလို မိန္းမ လို႕မ်ား ထင္ေနမလား ဆိုတဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ အေတြးေတြ ကို ရင္မွာပိုက္ရင္း ကုန္ဆံုးေနတဲ့ ၀ိုးတ၀ါးေန႕ရက္ေတြကလည္း ဒုနဲ႕ေဒး.......<br /><br /><br />ကိုယ္ကက်ဴးရင္ ကိုယ့္ဒူးေတာင္ မယံုရတဲ့ လူေလာကၾကီးမွာ စိတၱေ၀ဒနာရွင္တစ္ေယာက္လို အခ်စ္စစ္ကိုရွာေဖြ ေနမိသလို ...အစြဲအလမ္းၾကီးတဲ့ ကိုယ္ရဲ႕ညဥ္ေၾကာင့္ပဲ အိမ္ေထာင္က်ကံမေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ ေဗဒင္ဆရာတိုင္း ရဲ႕ေဟာခ်က္ေတြက ရင္ထဲမွာ သံမႈိရိုက္ခတ္ထားေလေတာ့ သူ႕ကုိမ်ား ယူလိုက္မိရင္ ငါကံမေကာင္းေတာ့ ့မွာလား ဆိုျပီး စြန္႕လႊတ္မယ္ ၾကံမိျပန္တိုင္းလည္း အဲလုိစြန္႕လႊတ္ျပီးေနာက္တစ္ေယာက္ကို ကုိေရြးမိတာေၾကာင့္ က ံမေကာင္းမႈကိုဖန္တီးမိတာလားဆိုတဲ့ စိတၱစ အေတြးေတြနဲ႕ ႏႈတ္မရတဲ့ အစြဲအလမ္းၾကီးမႈေတြေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ ေယာက္ကုိ ေရြးခ်ယ္မယ္ ၾကံတိုင္းလည္း စိတၱေတြက ၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္လို႕ ေတြေ၀ခဲ့ရတဲ့ နိစၥ ဓူ၀ေတြေန႕ရက္ေတြကလည္း မဆံုးႏိုင္ေအာင္ရွိေနျပန္ေသးတယ္ ။<br /><br /><br />မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္း ၊ မေပါင္းလည္းခက္ေပါင္းလည္းခက္ ဆိုတဲ့ စကားပံုထဲကနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ.... တို႕မ်ားက်ေတာ့.......မရွိမျဖစ္တဲ့ အဲဒီေငြေၾကးဆိုတာေတြက လူေတြကိုခုိင္းေစတတ္ေတာ့ မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္းဆိုသလို ..........သိပ္ရွိလြန္းတဲ့သူေတြက လညး္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမရွိတဲ့ မွားယြင္းစြာ သံုးျဖဳန္းမႈေတြေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ၾကရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြကလည္း ျမင္ၾကားေနရတဲ့ မရိုးႏိုင္တဲ့ နိစၥဓူ၀ဆိုရင္လည္း မမွားျပန္ပါဘူး<br /><br />မရွိလို႕ မလွဴ ၊ မလွဴလို႕ မရွိ ဆိုတဲ့ စကားေတာ့ ၾကားဖူးမိပါရဲ႕ ။ ဒီလိုပါပဲ အဓိက က အဓိကပါပဲဆိုသလိုမ်ိဳး ေငြမရွိ ွိေတာ့ မ်က္မွာငယ္ၾကတယ္..မိသားစုေတြနဲ႕ ခြဲခြာၾကလို႕ တရပ္တေက်းမွာ ေငြရွာေနၾကရတယ္။ မရွိလို႕မလွဴ ဆို ိတာထက္ မိသားစု အဆင္ေျပဖို႕ ကိုယ္ပိုင္ ခံစားမႈေတြ အသာ ထား လို႕ ဒီေငြကိုပဲရေအာင္ ၾကိဳးစားရွာေနၾကရတဲ့ ဘ၀တူ မိတ္ေဆြေတြကိုလညး္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါရဲ႕...<br /><br />အမိေျမနဲ႕ေ၀းရလို႕ ေရေျမကိုလြမ္း နိုင္ငံကုိလည္းလြမ္းတယ္ ။ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသလို ဘန္ေကာက္ဆိုတဲ့ ဖလိုက္ရတိုင္းလညး္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးတယ္ ။ အမိေျမကိုေက်ာ္ျဖတ္လို႕ အမိႏိုင္ငံနဲ႕ကပ္လွ်က္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေနတတ္ရင္ေပ်ာ္စရာၾကီးပါဆိုသလို နီးနီးေလးမွာ ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့ အမိေျမရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးကလည္း ဘန္ေကာက္ရဲ႕နားရက္ေတြကို အဓိပၸယ္ရွိရွိ ျဖတ္သန္းေစခဲ့တဲ့ နိစၥဓူ၀ထဲက ေပ်ာ္စရာ အပိုင္းအစေလးေတြေပါ့<br /><br /><br />၂၅ ထပ္ေျမာက္ကေန ၾကည့္ရတဲ့ ကေနဒါရဲ႕ ညအလွက သိပ္ကိုလွပခဲ့တာပါ ။ မိုးထိျမင့္တဲ့ အျပိဳင္အဆိုင္ အေဆာက္အဦးေတြၾကားမွာ ထိန္ထိန္ျငီးေနတဲ့ မီးလံုးေတြကလည္း ကေနဒါရဲ႕အလွကို ပိုမိုလို႕၀င့္ၾကြားခဲ့တယ္ ေပါ့ ။ ညရႈခင္းေတြၾကားထဲက ေရလႈိင္းေတြရဲ႕ ရိုက္ခတ္သံကုိ မၾကားပါပဲ ခံစားေနရတယ္ မၾကည့္ပါပဲ ျမင္ေနရ သလို မနီးမေ၀းေလးမွာ မံႈပ်ပ်နဲ႕လွေနေလရဲ႕ေလ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရုတ္တရက္ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ရထားေလးတစ္စီးေၾကာင့္ ညရဲ႕အလွဟာ လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႕ အသက္၀င္ေနခဲ့ေသးတယ္ ။ ျပတင္းနေဘးမွာ ေက်ာ မွီထိုင္လုိ႕ ဟိုးအေ၀းကို ေငးရင္းေတြးေနတဲ့ က်ြန္မရဲ႕ အေတြးေတြက ဘယ္လိုမွ ယွဥ္မရတဲ့ ရန္ကုန္ညကို ပဲ လြမ္းဆြတ္ေနပါတယ္ေျပာရင္ ယံုႏိုင္ၾကပါ့မလား ။ အဲဒီလို အေတြးထဲက နိစၥဓူ၀ေတြက ေရတြက္လို႕မကုန္ရွိခဲ့ ျပန္ေသးတယ္ ။<br /><br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ ႏႈတ္ဆက္မယ္ၾကံတိုင္း ေတြ႕ရတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြက ျမန္မာမေလးေတြ မဟုတ္သလို အနားယူေတာ့မယ္ဆိုျပီး နားေထာင္လုိက္တဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းေတြဟာလည္း အဂၤလိပ္ေကာ္ပီ သံစဥ္ေတြေၾကာင့္ တိုင္းတပါးသားေတြရဲ႕ မူရင္းသီခ်င္းေတြကို လိုက္ဆိုေနမႈေတြဟာလည္း ေအာင့္သက္သက္နဲ႕ အေနရ ခက္ေနတဲ့ ကတ္သီးကတ္သတ္ နိစၥဓူ၀ေန႕ရက္ေတြကို စိတ္ပ်က္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာလညး္ အၾကိမ္ၾကိမ္.......<br /><br /><br />နားရက္မ်ားလို႕ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတဲ့ ကြ်န္မကုိ လမ္းျပေပးတဲ့ ႏွင္းနဲ႕မာယာ ဆိုတဲ့ ခ်စ္စရာ သူငယ္ခ်င္းမေလး ေၾကာင့္ ဘေလာ့ခ္ ေလာကထဲကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၀င္ေရာက္မိခဲ့ေပမယ့္ ပါရမီ မရွိတဲ့ စာအေရးအသားေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရလို႕ စိတ္ပ်က္ခဲ့ရသလို ...သူမ်ားေတြ ဘေလာ့ခ္လို သြားလည္တိုင္း ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အေရး အသားေကာင္းတဲ့ စာမူေလးေတြေၾကာင့္လည္း အားငယ္ခဲ့ဘူးပါတယ္ ။ “ငါက စာေပဘက္မွာ ပါရမီ မပါလို႕ပါ<br />လူတိုင္းစာေရးတတ္ေနရင္ အားလံုး ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ့ေနာ္“ လို႕ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကံဖန္ျပီး အားေပးခဲ့ရတဲ့ ေန႕ရက္ေတြကလည္း နိစၥဓူ၀ေတြထဲက ဟိုတစ ဒီတစ...............<br /><br /><br />ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ ေတာ္ရာမွာေနရဆိုတဲ့ စကားဟာ က်ြန္မအတြက္မ်ားလားလို႕ ေတြးေနမိတတ္တဲ့ ေယာင္ခ်ာ ခ်ာ ေန႕ရက္ေတြမွာလည္း ေမေမနဲ႕ေဖေဖ့ကိုလြမ္းေနရတဲ့ အလြမ္းေန႕ လ ေတြကသိပ္ကိုရွည္လြန္းေနေတာ့ ဘယ္ဘ၀က ကံေၾကာင့္ပါလိမ့္လို႕ ရိုးမယ္ဖြဲ႕မိမတတ္ကို ရူးသြပ္စြာ အေမနဲ႕ရြာကိုလြမ္းေနတာက နိစၥဓူ၀ေတြထဲ က အဆိုးရြားဆံုး အပိုင္းအစေတြေပါ့ ။<br /><br />နိစၥဓူ၀ထဲမွာ ဆုတစ္ခုေတာင္းပါ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့မိသားစုနဲ႕အတူ ဘ၀ ကုိေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းရပါလို ၏ လို႕ ေယာင္ယမ္းလို႕ တမ္းတလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕.............<br /><br />.........................................................................................................<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ႏွင္းေရ ေက်နပ္လိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕ ။ ခုမွ ေၾကြးဆပ္ရလုိ႕ ေဆာရီးပါေနာ္ ။ နိစၥဓူ၀ထဲ က အပိုင္းအစ တစ္ခ်ိဳ႕ကို အဆင္ေျပသလိုပဲ ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္ ။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ သူငယ္ခ်င္းေရ.......</span><br /><br />..........................................................................................................<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-8183651706648139237?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4zxwpXKuU_NH1NsdXfs_ndB7cpM/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4zxwpXKuU_NH1NsdXfs_ndB7cpM/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4zxwpXKuU_NH1NsdXfs_ndB7cpM/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/4zxwpXKuU_NH1NsdXfs_ndB7cpM/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/xkhBMTDV5Ic" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com10http://anglepyo.blogspot.com/2009/09/blog-post_17.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-36017133007666600172009-09-16T12:28:00.000-07:002009-09-18T05:52:43.619-07:002009-09-18T05:52:43.619-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrE9KNNhqDI/AAAAAAAAAJc/v44luEf6Fp0/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 104px; height: 99px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrE9KNNhqDI/AAAAAAAAAJc/v44luEf6Fp0/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382150275238832178" border="0" /></a><br />၁၉၉၂ခုႏွစ္မွာ မာလ ီဆိုတဲ့သူ႕မ ကိုေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္ ။ သူဟာ Haiti သူ ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါ ။ မာလီတို႕ မိသားစုက ဆင္းရဲပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ မာလီတို႕မိသားစုေလးက စည္းစည္းရံုးရံုးနဲ႕ ခ်စ္စရာ ဘ၀ေလးေတာ့ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္ေပါ့ ။ သူမမွာ အမတစ္ေယာက္နဲ႕ ညီမ တစ္ေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္ ။ မာလီ ရဲ႕နာမည္ကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ “စိမ္းလန္းစိုစြတ္ေနတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ေလး “လုိ႕ မည္တြင္ပါတယ္တဲ့ ။ ေအးခ်မ္းမယ့္ မာလီေလးေပါ့ေနာ္...။ သူမ ရဲ႕ဘ၀ေလး ေအးခ်မ္းဖို႕အတြက္ ရည္ရြယ္တယ္ လို႕ထင္မိပါတယ္ ။<br /><br />မာလီေလးဟာ တျခားကေလးေတြလို ပံုမွန္အေနအထားအတိုင္းပဲ ၾကီးျပင္းခဲ့ပါတယ္ ။ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ အရပ္အေမာင္း ကစလို႕ အားလံုး ပံုမွန္ဆိုပါေတာ့ ။ ထူးျခားတာက မာလီေလးရဲ႕ ၅ႏွစ္ နဲ႕ ၈ႏွစ္ၾကား ကာလေတြ ပါပဲ ။ သူ႕မရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ တစ္ခုခုကို ခံစားမိပါတယ္တဲ့ ။ အထူးသျဖင့္ ႏွာေခါင္းရိုး တေလွ်ာက္ပါတဲ့ ။ မာလီေလးဟာ သူမရဲ႕ေန႕စဥ္ျဖတ္သန္းရတဲ့ေန႕ရက္ေတြကို ပံုမွန္အတိုင္း ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ပါတယ္ ။ မာလီေလး ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေယာင္သလိုလို ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ ။ အဲဒီ အသားစိုင္လိုလိုေလးဟာ တစ္ေန႕တျခား ၾကီးထြားလာခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFDp0qkypI/AAAAAAAAAJk/DCPweDBG83Q/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 75px; height: 75px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFDp0qkypI/AAAAAAAAAJk/DCPweDBG83Q/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382157415475366546" border="0" /></a>ပံုမွာ ျမင္ေတြ႕တဲ့အတိုင္းပါပဲ ။ သူမရဲ႕ ညာဘက္ ပါးျပင္တစ္ျခမ္းမွာ အသားစိုင္လိုလို ေယာင္ယမ္းေနပါတယ္ ။ ဒီအဖုေလးဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ဆ ထပ္တိုးလို႕ ၾကီးထြားလာခဲ့ျပန္ပါတယ္ ။ မာလီရဲ႕ အခုလို အေျခအေနဟာ သူမကို အရွက္ရေစခဲ့တာအေသအခ်ာ ေပါ့ ။ သူမရဲ႕ ဒီလိုအေျခအေနေတြက သူမကို လူေတြနဲ႕ေ၀းရာကို တြန္းပို႕လိုက္တာနဲ႕ အတူတူပါပဲ ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မာလီေလးဟာ လူ ေတြကို ေရွာင္တတ္လာတယ္ ။ သူကေလးရွက္တတ္ေနျပီေလ ။ ဒီလိုနဲ႕ မာလီ ဟာ အိမ္မွာပဲ အေနမ်ားခဲ့ပါတယ္ ။ ဆင္းရဲ႕လွတဲ့ မာလီတို႕မိသားစုေလးက မာလီကို ဘာလုုပ္ေပးရမွန္း မသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ တဲ့..။<br /><br />မာလီ ၁၄ ႏွစ္ ျပည့္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၾကီးမားလွတဲ့ အသားပိုေတြဟာ မာလီရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ တစ္ခုလံုး ဖံုးအုပ္လု နီးပါး ျဖစ္လာပါတယ္ ။ ဆိုးရြားလွတဲ့ အသားပို ေရာဂါကို မာလီေလး ခံစားေနရပါျပီ ။ ၁၆ ေပါင္ရွိတဲ့ အသားပို ေတြဟာ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ဖံုးအုပ္ေတာ့မွာပါ ။ ဒီအသားပိုေတြေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းလမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္နဲ႕ ပါးစပ္ တ၀ိုုက္ကို အဓိက ထိခိုက္ေစပါတယ္ ။ တျဖည္းျဖည္းၾကီးမာလာတဲ့ ဆဲလ္ ေတြေၾကာင့္ ႏွာေခါင္း လမ္းေၾကာင္း ဟာ က်ဥ္းေျမာင္းလာပါတယ္ ။ အသက္ရႈဖို႕ သိပ္ခက္ခဲေနတဲ့ မာလီေလးဟာ တစ္ခုခုစားဖို႕ကို လည္း မနည္း ၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္ ။ လမ္းေၾကာင္းေတြဟာ သိပ္ကိုက်ဥ္းေျမာင္း ေနျပီေလ ။<br /><br /><br />ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဒီအသားပိုေရာဂါဟာ အသားေတ ြပိုထြက္ၾကီးမားလာျခင္း တစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး တဲ့ ။ ခႏၵာကိုယ္မွာ ရွိတဲ့ အရိုးေတြကို ထိခုိက္ေစမယ့္အျပင္ ခြဲစိတ္မႈ မခံယူဘူးဆိုရင္ ....မ်က္စိႏွစ္ကြင္း အလင္း မရေတာ့ ဖို႕ေတာင္ ေသခ်ာေနပါျပီတဲ့ ။ အခု ဆုိရင္ မာလီေလးရဲ႕ ႏွာေခါင္းရိုးၾကီးထြားမႈဟာ ၁၆ ေပါင္ ရွိတဲ့ အစိုင္အခဲ တစ္ခုအျဖစ္ တည္ရွိေနပါျပီ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFKxGal8yI/AAAAAAAAAJs/fy9phXovbOc/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 107px; height: 82px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFKxGal8yI/AAAAAAAAAJs/fy9phXovbOc/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382165237080650530" border="0" /></a>၁၄ ႏွစ္သမီး မာလီ ရဲ႕ အေျခအေနပါ ။ မထင္မွတ္တဲ့ သတင္းတစ္ခုဟာ မာလီကိုကံေကာငး္ေစခဲ့့ပါတယ္ ။ Jackson Memorial Foundation ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ တစ္ခုမွာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္နွာအသား ပိုတစ္ခုကို ေအာင္ျမင္စြာ ခြဲစိတ္ကုသႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ၾကားသိျပီးတဲ့ေနာက္ မွာေတာ့ မာလီဟာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာကေလး မ်ားရန္ပုံေငြ အဖြဲ႕ရ႕ဲ လူနာတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ကုသမႈခံယူခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ ။<br /><br />မာလီရဲ႕ ေရာဂါက <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/McCune-Albright_syndrome" title="McCune-Albright syndrome" class="mw-redirect">polyostotic fibrous dysplasia</a> ပါတဲ့ ။ တိက်စြာ ဘာသာမျပန္ႏိုင္ေပမယ့္ အမွ်င္ေတြပါ၀င္ တဲ့ အသားစိုင္ေတြပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ၾကီးထြားလာမႈ ေရာဂါ တစ္မ်ိဳးပါ ။ အဲဒီေရာဂါဟာ ခႏၵာကိုယ္က အရိုးေတြနဲ႕ တစ္ရွဴးေတြ ဆဲလ္ေတြကို ထိခိုက္ေစတဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးပါ ။ အရိုးေတြနဲ႕တစ္ရ်ဴးေတြရဲ႕ ၾကီးထြားဖြဲ႕ျဖိဳးလာမႈေၾကာင့္ ရုပ္ပ်က္ျခင္း အျဖစ္သို႕ေရာက္ရွိသြားတာပါ ။<br /><br />မာလီ ရဲ႕အေျခအေနဟာ ခြဲစိတ္မႈ အျမန္ဆံုးခံယူသင့္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ လယ္ပိုင္းမွာ ပထမဆံုးခြဲစိတ္မႈကို စတင္ခဲ့တယ္လို႕သိရပါတယ္ ။ ၁၇ နာရီၾကာ ခြဲစိတ္မႈဟာ ေဒၚလာ $၄၀၀,၀၀၀ ကုန္က်ခဲ့ပါ တယ္ ။ International Kids Foundation( I.K.F ) လို႕ေခၚတဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာကေလးမ်ားရန္ပံုေငြအဖြဲ႕ရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး ။ ဒီအဖြဲ႕အစည္းဟာ Florida ႏိုင္ငံရဲ႕ Miami Jackson Memorial Medical Center ျဖစ္တဲ့ မီယာမီ တကၠသိုလ္ က Holtz လို႕ေခၚတဲ့ ကေလးေဆးရံုမွာ ခြဲစိတ္ခဲ့တာပါ ။<br /><br />မာလီရဲ႕၁၇ နာရီၾကာ ခြဲစိတ္မႈက ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ခြဲစိတ္မႈ တစ္ရပ္ပါ ။ ေတာ္ရံုဆရာ၀န္ေတြ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ သိပ္ကိုၾကာျမင့္ ျပီး စြန္႕စားထက္ျမက္တဲ့ဆရာ၀န္မ်ိဳးမွ ေအာင္ျမင္ႏိုင္မယ္လို႕ျမင္မိပါတယ္ ။ မာလီရဲ႕ ခြဲစိတ္မႈတေလွ်ာက္ မွာဆရာ၀န္ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနၾကပါတယ္ ။ မာလီရဲ႕ မိဘေတြနဲ႕အတူ အေဒၚျဖစ္သူ ၂ ေယာက္က မနားတမ္း ဆုေတာင္းေပးေနၾကပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ Haiti ႏိုင္ငံက Haitian ေတြ အားလံုးမာလီ့ အတြက္ ဆုေတာင္းေပးေန ၾကပါတယ္ ။<br /><br />မာလီရဲ႕ခြဲစိတ္မႈေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္ ။ ေျမာက္မ်ားလွတဲ့ အသားပိုေတြနဲ႕အတူ မာလီစြန္႕လႊတ္လိုက္ရ တာက ေမးရိုးနဲ႕အတူ အားလံုးေသာ သြားေတြပါ ။ ႏွာေခါင္းရိုးလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါေသးတယ္တဲ့ ။ တိုက္တယ္နီယမ္ ေတြနဲ႕ မာလီရဲ႕ေမးရိုးကို အစားထိုးကုသ ခဲ့တာပါ ။ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက မာလီဟာ ပါးစပ္ပိတ္လို႕မရပါ ဘူး ။ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ရတာေတြ မ်ားလြန္းလို႕ မာလီရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ျပန္လည္တည့္မတ္ဖို႕ မနဲ ၾကိဳးစားဆြဲယူခဲ့ရပါတယ္တဲ့ ။ ႏွာရိုးမရွိေတာ့တဲ့ ႏွာေခါင္းကိုလည္း ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကရပါတယ္ ။ အခုလက္ရွိအေျခအေနမွာ မာလီဟာ အသားပိုေတြ မရွိေတာ့ေပမယ့္ အက်ဥ္းတန္လြန္းျပီး ရွည္လွ်ားလွတဲ့ ခ်ဳပ္ ရိုးရွည္နဲ႕အတူ ပိတ္လို႕မရတဲ့ ပါးစပ္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ေနတဲ့ မာလီ အျဖစ္ေရာက္ရွိသြားပါျပီ ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFUrpPkBEI/AAAAAAAAAJ0/mixPnJ3xhEo/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 88px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFUrpPkBEI/AAAAAAAAAJ0/mixPnJ3xhEo/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382176138466690114" border="0" /></a> အဓိကခြဲစိတ္မႈ ေအာင္ျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ မာလီ့ရဲ႕ အသားပိုေတြဟာ ထပ္ျပီးၾကီးထြားလာစရာ အေၾကာငး္ မရွိေတာ့ပါဘူးလို႕ ဆိုခဲ့ပါတယ္ ။ ထို႕အတူပဲ ဆရာ၀န္မ်ားရဲ႕ အၾကံျပဳခ်က္အရ မာလီ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာအေနအထား ကစလို႕ ပံုမွန္ေနသားတက်နီးပါးျပန္ျဖစ္ဖို႕ အျခား ခြဲစိတ္မႈ ၅ ခု ထပ္မံ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ ဘာမွာေတာ့ မာလီဟာ ဆရာ၀န္မ်ားရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ Haiti ျမိဳ႕ကသူမရဲ႕ေနရပ္ျဖစ္တဲ့ Port-au-Prince ကို ျပန္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ ။<br /><br />ဒီႏွစ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဂ်ြန္လမွာေတာ့ I.K.F အဖြဲ႕က သတၱမေျမာက္ ခြဲစိတ္မႈအျဖစ္ မာလီဟာ အေမရိကန္ကို ထပ္မံ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီတစ္ခါခြဲစိတ္မႈမွာေတာ့ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ေပၚက မလိုလားအပ္တဲ့ အမာရြတ္ေတြနဲ႕အတူ မ်က္ႏွာျပင္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ ခြဲစိတ္မႈေတြျပဳလုပ္သြားမွာျဖစ္တယ္လို႕သိရပါတယ္ ။ I.K.F အဖြဲ႕ကလညး္ မာလီ ရဲ႕ခြဲစိတ္မႈအတြက္ ရန္ပံုေငြအင္အားကိုထပ္မံ ျဖည့္ဆည္းေပးသြားမယ္လို႕လည္း သိရပါတယ္ ။ Haitian ေတြရဲ႕ non-profit အဖြဲ႕တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Good Samaritan ကလညး္ မာလီအတြက္ သြားလာေရး စရိတ္ေတြ လွဴဒါန္းခဲ့ၾက ္ သလို ဆရာ၀န္ေတြနဲ႕ ပါရဂူေတြက သူတို႕ရဲ႕ပညာနဲ႕အခ်ိန္ယူလွဴဒါန္းေပးခဲ့ၾကပါတယ္ ။<br /><br />ဒါကေတာ့ေနာက္ဆံုးၾကားခဲ့ရတဲ့ မာလီရဲ႕ ခံစားမႈ တစ္ခ်ိဳ႕တ၀က္ပါ.....................................<br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကႊ်န္မရဲ႕ ဒီေရာဂါအေျခအေနေၾကာင့္ ကႊ်န္မ အေဖ မ်က္ရည္က်တာ ေတြ႕ရေတာ့ ကႊ်န္မကို ေတာ္ေတာ္နာက်င္ ေစခဲ့ပါတယ္ ။ ကႊ်န္မမိသားစု ကလညး္ ၀မ္းနည္းရသလုိ ကႊ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း သိပ္ကို နာက်င္ခံစားခဲ့ရပါ တယ္ ။ က်ြန္မ နာက်င္ေပမယ့္ ခြဲစိတ္မႈေတြကို မေၾကာက္ပါဘူး ။ အခုကြ်န္မသြားရမယ္ ့ခရီးဟာ မဆံုးေသးပါဘူး က်ြန္မ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ မေနခ်င္ပါဘူး ။ ကြ်န္မအိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္တယ္ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕မိခင္အျဖစ္ ဆက္ လက္ရွင္သန္သြားခ်င္တယ္ ။ တစ္ေယာက္က မိန္းကေလး တစ္ေယာက္က ေယာက်ၤားေလးေပ</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ါ့</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> အခုေတာ့ ကြ်န္မကို ၾကဳိက္မယ့္သူတစ္ေယာက္မွမရွိေသးပါဘူး</span>တဲ့ ။<br /><br />မာလီရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္ေလးပါ ။ သူမဟာ ခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာ ေၾကာင့္ အားငယ္ေနပါတယ္ ။ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္မျဖစ္ေသးတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာအေျခအေနေၾကာင့္ အျပင္ကို သိပ္ထြက္ခဲပါတယ္ ။ တစ္ခါတေလေတာ့ မာလီဟာ မွန္ေရွ႕မွာ အလွျပင္ေနတတ္ပါတယ္ ။<br /><br />မာလီက ေျပာပါတယ္ ။ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">လူေတြက ကြ်န္မကိုျမင္ရင္ ေၾကာက္ၾကပါတယ္ ။ တစ္ခါက ကြ်န္မကိုျမင္ျပီး ေၾကာက္လို႕ ထြက္ေျပးသြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကိုမွတ္မိေနပါ တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မ ေဒါက္တာကို ယံုပါတယ</span>္တဲ့ ။<br /><br />အခုလတ္တေလာ အေျခအေနကေတာ့ မာလီဟာ သူ႕အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပတိုင္း ငိုပါတယ္ ။ မာလီရဲ႕ ဆရာ၀န္ဟာ မာလီနဲ႕အတူ ပန္းျခံေတြကို တစ္ခါတေလ သြားတတ္ပါတယ္ ။ မာလီဟာ စကားေတာ့ မေျပာႏိုင္ ေသးပါဘူး ။ သြားေတြ မရွိေသးတာေၾကာင့္ထင္ပါတယ္ ။ စကားေျပာရင္ တရွဲရွဲနဲ႕ မပီသပါဘူး ။ မနဲနားေထာင္ ရင္ေတာ့ ၀ိုးတ၀ါးေလာက္ေတာ့ ၾကားရပါတယ္ ။ လတ္တေလာ မာလီရဲ႕ အေျခအေနပါ ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFgaXuGCzI/AAAAAAAAAJ8/i6Y1J4U73pE/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 73px; height: 91px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SrFgaXuGCzI/AAAAAAAAAJ8/i6Y1J4U73pE/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382189035844668210" border="0" /></a>အခုဆိုရင္ မာလီဟာ သိပ္ကို ရင္ခုန္ေနပါတယ္ ။ သူမရဲ႕ ခြဲစိတ္မႈက ေအာက္တိုဘာဆို စပါျပီ ။ အဲဒီခြဲစိတ္မႈ ျပီးသြားရင္ေတာ့ မာလီဟာ အစားအစာေတြကို ေကာင္းေကာင္းမ်ိဳခ် ႏိုင္မွာျဖစ္ျပီး စကားလညး္ ျပန္ေျပာႏိုင္ ေတာ့ မွာပါတဲ့ ။ မာလီဟာ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာအသစ္ကို ျမင္ခ်င္ေနပါျပီတဲ့ ေလ ။ံု<br /><br /><br />မာလီရဲ႕ေနာက္ဆံုးခြဲစိတ္မႈ ေအာင္ျမင္ပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္ ။ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးသြားျပီဆိုရင္ ေတာ့ သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အနာဂတ္အိပ္မက္ေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ြန္မလည္း မာလီနဲ႕ ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားရင္ခုန္ရင္း ေနာက္ဆုံုးရလဒ္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါ့မယ္ ။ မာလီရဲ႕ နာမည္ေလးလို စိမ္းလန္းစိုစြတ္ေနတဲ့ မာလီေလး ျဖစ္ပါေစ ညီမေရ.............<br /><br />..............................................................................<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကနဒါမွာ ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ မာလီရဲ႕ ဘ၀ အေျခအေန နဲ႕ သူမရဲ႕ ေရာဂါအေၾကာင္းပါ ။ တစ္စံုတရာ မွားယြင္းမႈ ရွိခဲ့ရင္ သမီးပ်ိဳရဲ႕ ခ်ြတ္ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း..........................</span><br />............................................................................<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-3601713300766660017?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/pe457wiSJJNO9AOJcUe4kuKEhZg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/pe457wiSJJNO9AOJcUe4kuKEhZg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/pe457wiSJJNO9AOJcUe4kuKEhZg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/pe457wiSJJNO9AOJcUe4kuKEhZg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/oKiC2Jv-heQ" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com11http://anglepyo.blogspot.com/2009/09/blog-post_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-40077376515638409102009-09-09T15:35:00.000-07:002009-09-09T16:09:15.154-07:002009-09-09T16:09:15.154-07:00အခ်စ္တဲ့လား<br />မင္းရဲ႕သစၥာတရား<br />ငါ ဟားတိုက္လို႔ ရယ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္<br />ငိုသံေတြပဲ...<br />လည္ေခ်ာင္း၀မွာ လွ်ံတက္လာတယ္...။<br /><br />ျမတ္ႏိုးခဲ့ရတဲ့<br />မင္းနာမည္ကို<br />ငါ ဟ,ဟ ေတာင္ မ႐ြတ္ရဲေတာ့ဘူး<br />မင္းကိုခ်စ္စိတ္နဲ႔<br />တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ႏွလံုးသား<br />ပါးစပ္ကေနအျပင္ကိုခုန္ထြက္သြားျပီး<br />ကြဲသြားမွာေၾကာက္လို႔....။<br /><br />ငါ့ထြက္သက္၀င္သက္တိုင္းမွာ<br />မင္းနာမည္...<br />အိပ္မက္တိုင္းမွာ<br />မင္းအေၾကာင္း...<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔<br />စေတးခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြ...<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ<br />မင္းသူနဲ႔...<br />ခ်စ္စကားေျပာေနတယ္။<br /><br />မင္းရဲ႕သစၥာတရား..<br />ငါ ဟားတိုက္လို႔ရယ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္<br />ငိုသံေတြပဲ..<br />လည္ေခ်ာင္း၀မွာ လွ်ံတက္လာတယ္...။<br /><br />......................................................................<br />ဒါကေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ပါ။<br />.....................................................................<br /><br /><span style="color:#990000;"><strong> အခ်စ္ ၀ဋ္ေၾကြး</strong></span><br /><strong><span style="color:#990000;"> *......*......*......*......*</span></strong><br /><strong><span style="color:#990000;"></span></strong><br />ေလာကႀကီးရဲ႕ မတရားပုံမ်ား<br />ငါ့ႏွလံုးသားကို ငါျပန္စားျပီး အသက္႐ွင္ေနရတယ္။<br /><br />ပ႐ိုမီးသီးယပ္စ္က<br />လူသားေတြအတြက္ မီးကိုခိုးယူေပးလို႔တဲ့...<br />ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အသည္းကိုေဖာက္ထုတ္စားေသာက္ခံရ...<br />အဲဒီေ၀ဒနာျပင္းျပင္းကိုအသစ္သစ္ထပ္ခံရဖို႔ ...<br />သူ႔အသည္းဟာ ညမွာ အသစ္တဖန္ျပန္ျဖစ္<br />မဆံုးႏိုင္တဲ့ နာက်င္မႈ၀ဋ္ေၾကြးေပးဆပ္ေနရ႐ွာတယ္။<br /><br />ငါကေကာ....<br /><br />ပ႐ိုမီးသီးယပ္စ္ေရ<br />ခင္ဗ်ားထက္ ကြ်န္ေတာ္ကဆိုးပါတယ္။<br /><br />သူ႔ကိုခ်စ္ေနလို႔တဲ့..<br />႐ွင္သန္ေနရင္း<br />တေန႔ခင္းလံုး<br />ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို<br />ကိုယ္ျပန္စားလို႔<br />ကိုယ့္ႏွလံုးေသြးကို<br />ကိုယ္ျပန္ေသာက္ရ...<br />ညဘက္ေရာက္ေတာ့<br />မဟန္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ခႏၶာကို<br />ေ၀ဒနာအိပ္မက္ေတြထဲကို ပစ္ခ်...<br />ခံစားစရာ ႏွလံုးသား ကုန္ဆံုးသြားျပီလားလို႔ ...<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မိုးလင္းတိုင္း<br />ေ၀ဒနာအသစ္သစ္ေတြခံစားဖို႔<br />ႏွလံုးသားက<br />အသစ္ေရာက္လာျပန္ေပါ့၊<br />ဒီလိုနဲ႔ ...<br />အဲဒီႏွလံုးသားကိုစားေသာက္<br />ေသြးေတာက္ေတာက္က်ရျပန္ေပါ့၊<br /><br />မဆံုးႏိုင္ေတာ့တဲ့၀ဋ္ေၾကြးလား<br />ဒီဘ၀မွာတင္ ေျပပါေစေတာ့...။<br /><br /><span style="color:#330033;">***............***..........***.........***...........*****.......</span><br /><span style="color:#330033;"></span><br /><span style="color:#006600;">(သမီးပ်ိဳရဲ႕ အကို ေရးထားတာပါ ။ သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွ ခိုးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ။ ခုတေလာ သူစာေရး ပ်င္းေနပါတယ္ ။ ဆႏၵရွိပါက အျမင္ကတ္ ပုဒ္မျဖင့္ တက္ခ္ ႏိုင္ပါတယ္ ။ ဟိဟိ ။ ခ်ြန္လိုက္ျပီ ..ဟားဟား)</span><br />ေၾသာ္.....ကိုကို႕ဘေလာ့ဂ္လိပ္စာပါ <a href="http://pannzagar.blogspot.com/">http://pannzagar.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-4007737651563840910?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8lh9OlnNWDUUtO78CiAIHRIcFyQ/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8lh9OlnNWDUUtO78CiAIHRIcFyQ/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8lh9OlnNWDUUtO78CiAIHRIcFyQ/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8lh9OlnNWDUUtO78CiAIHRIcFyQ/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/yCOTYU6vqNA" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com8http://anglepyo.blogspot.com/2009/09/blog-post_09.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-40294275214009822832009-09-04T14:15:00.000-07:002009-09-04T14:30:01.825-07:002009-09-04T14:30:01.825-07:00သမီးပ်ိဳ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ ။ရြာကိုမီးေလာင္ပါေလေရာ ။ ေတာင္...ေတာင္...ေတာင္...ေတာင္...ေတာင္..... နဲ႕ ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရတဲ့ မီးလန္႕သံေၾကာင္းေခါက္သံပါ ။ မၾကားသဖူး အၾကားထူးေတာ့ တစ္ရြာလံုး အုတ္အုတ္ၾကြက္ၾကြက္ေပါ့ ။ ရြာလယ္ေခါင္မွာ ေခ်ာင္းရွိတယ္ဗ်ိဳ႕ ။ နန္ကသူေခ်ာင္းပါ ။ သမီးပ်ိဳတို႕ေတာ့ ရြာကို ေတာင္ဘက္ကမ္းနဲ႕ ေျမာက္ ဘက္ကမ္းဆိုျပီးေခၚၾကေလရဲ႕ ။ အဲ စေလာင္တာကေတာ့ ေတာင္ဘက္ကမ္းက ။<br /><br />မီးခိုးေလးတလူလူနဲ႕ေပါ့ ။ ေဘးအိမ္ေတြ ၀ိုင္းသတ္ေပးၾကတယ္ထင္ပါ့ ။ မီးခိုးေလးက ေပ်ာက္သြားလိုက္ ေပၚလာလိုက္နဲ႕။ သမီးပ်ိဳတို႕ကဒီမီးခိုးေလး ပဲၾကည့္ေနရတာ မို႕လား။ မီးခိုးေတြျမင္ျပီဆို သိမ္းၾကေဟ့ ..သိမ္းၾက သိမ္းၾကေတာ့ ။ မီးခိုးေတြ မေတြ႕ရေတာ့ျပန္ဘူး ဆို မသိမ္းၾကနဲ႕ေတာ့ေဟ့ ..............မသိမ္းၾကနဲ႕ေတာ့ေပါ့ ။ အိမ္ကိုအခ်က္ေပးရတာ လမ္းေပၚကေနမီးခိုးၾကည့္ျပီးေလ။<br /><br />အိမ္ေပၚက လူေတြက ပစၥည္းေတြ သိမ္းမယ္လုပ္လိုက္ ျပန္ခ်လိုက္ ျပန္သိမ္းလိုက္ နဲ႕ အလုပ္ကို ရႈပ္ ေနေတာ့ ့တာ ပဲ ။ ျပန္ေတြးရင္ ခုေတာင္ရယ္ခ်င္တယ္။ အဲ သိပ္မၾကာပါဘူး မီးခိုးေတြက မဲမဲ ....မဲမဲနဲ႕ အလိပ္လိုက္ကို တက္လာတာပါ ကလား။ အံ့အားသင့္ျပီးၾကည့္ေနရင္းက သတိျပန္၀င္ လာျပီး ဒီတစ္ခါေသခ်ာျပီေဟ့ ပစၥည္းေတြ သိမး္ၾကေတာ့လို႕ေအာ္သံၾကားလိုက္ျပီးတဲ့ တခဏ အားခဲျပီး အိမ္ဘက္ကို သုတ္ေခ်တင္လာၾကျပီး လႊားကနဲပဲ အိမ္ေပၚကိုခုန္တက္လိုုက္ၾကတာေလ ။ ဟို သီခ်င္းထဲကလို တသိမ့္သိမ့္တုန္ကို ျဖစ္သြားတာပဲ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳကေတာ့ ေၾကာက္လို႕အိမ္ေထာင့္မွာ ကုတ္ကုတ္ေလးရယ္။ အဲ သိမ္းၾကေဟ့ ဆိုေတာ့မွ ခက္ျပီ။ ဘယ္ကစသိမ္းၾကမတုန္း။ ဘယ္ပစၥည္းမွလဲ အဆံုးရႈံးခံခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူးမလား ။ ဟိုဟာေလးလဲအေရးၾကီး ဒီဟာေလးလဲအေရးၾကီးနဲ႕ ဆိုေတာ့ကာ ခက္ျပီေအ ။ သမီးပ်ိဳ မိဘေတြက ကုန္သည္ေတြဆိုေတာ့ကာ ဂိုေထာင္ထဲမွာကုန္ကအျပည့္ ေလွာင္ထားတာေလ ။ အဲဒီကုန္ေတြကိုပဲ ထမ္းထုတ္ရ ေကာင္းနိုး အိမ္ေပၚကဟာေတြကိုပဲ သယ္ရေကာင္းနိုးနဲ႕ ဘယ္ဟာက စရမွန္းကိုမသိၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အယ္ ထူးပါဘူးဟယ္ ....နီးရာကအရင္စတယ္ဟယ္ဆိုျပီး စဆြဲေတာ့မွ သိမ္းျဖစ္ေတာ့တယ္ေပါ့ ။<br /><br />တစ္ရြာလံုးမေတာ့ ေအာ္ သံေတြနဲ႕ဆူညံေနေလရဲ႕။ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ မိခင္ေတြက သားေပ်ာက္ရွာေပါ့။ “ဟဲ့ ကေလးေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ ၾကတုန္း“ ။ “ေအာ္ ... ဟဲ့.“.....ဘယ္သူေရ ဘယ္၀ါေရ ...ဘာညာေပါ့ ။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြကေတာ့ “နင့္အေဖကို သြားရွာစမ္း အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ဆို သံုးလို႕မရဘူး“စသျဖငိ့ ေပါ့ ။ ေဇာ.....ေဇာ.... သိတယ္မဟုတ္လား။<br /><br />မီးက ေတာင္ဘက္ကမ္းမွာေတာ့ အေတာ္ေလး အရွိန္ေကာင္းေနျပီ။အနီးအနားအိမ္ေတြေတာ့ အားလံုးပ ါ သြားတယ္ ထင္တာပဲ ။ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရမယ့္ပံုမေပၚဘူး။ သမီးပ်ိဳတို႕ ေျမာက္ဘက္ျခမ္းးကနဲနဲခံသာတယ္ဆိုရမယ္။ နဲနဲလဲ ေ၀းေသးတယ္ ျပီးေတာ့ အလယ္မွာေခ်ာင္းလဲျခားေသးတယ္ မို႕လား ။သို႕ေပမဲ့ မသိမ္းပဲလဲ မေနရဲၾကဘူး ။ အစိုး မရဘူးမလား ။<br /><br />အ..ဲ .......အဲဒီမွာ သမီးပ်ိဳကငယ္ေတာ့ လံုျခံဳေရးတာ၀န္က်တယ္ ။လူၾကီးေတြ အိမ္ကသိမ္းထုတ္ထား တဲ့အပံုကို သမီးပ်ိဳကေစာင့္ေပါ့ ။ေစာင့္ဆိုလို႕သာ ေစာင့္တာပါ ။ လူကိုရိုက္ျပီးပစၥည္းယူေျပးလဲ ဘာတတ္နိုင္တာမွတ္လို႕။ အဲ ဂေလာက္အားကိုးရတာပါ ။အိမ္ေနာက္ဘက္ေတြက ကြင္းျပင္ဘက္ဆိုေတာ့ တစ္ ရြာလံုးျခံေတြဖ်က္ျပီး အိမ္ေနာက္ဖက္မွာပဲ ပံုၾကတာမ်ားတယ္။ လူေတြ လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ဟိုေျပးဒီေျပး ဟိုေအာ္ ဒီေအာ္ေပါ့ေလ။ ဇရက္သို္က္ ၾကြက္ကိုက္ေနသလို ညံေနတာပဲ ။<br /><br />အဲ လာျပီ လာျပီ ။သူတို႕လာၾကျပီ ။ဘယ္သူေတြ လဲသိလား ။ အမ်ိဳးေတြေပါ့ ။ကူသယ္ေပးရေအာင္ လာၾကတာ ။ စစ္ကူေပါ့ ။ အယ္ ႏွစ္ေယာက္ထဲရယ္ ။အဲ... သူတို႕ ကလဲ ေခါင္းရင္းအိမ္ကို သာခုန္တက္ၾကတာပဲ။ေမ့ေမ့ညီမ အပ်ိဳၾကီး ေဒၚကပ္စီးေနတာေလ ။ သူ႕အငယ္ညီမ နဲ႕အတူေပါ့။ စစ္ကူက သူတို႕အတြက္ေလ။ သူတို႕လဲ ဗီဒိုကို အလံုးလိုက္မတယ္ ။ ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႕က ိုမ တာ ။ အ သာေလးဘဲ။ ေလးရမွန္းလဲ သိပါဘူး။အပ်ိဳၾကီးအိမ္ကလဲ ျပီးျပီ ။ အိမ္ကလဲ ေဖေဖနဲ႕ကိုကိို ထုတ္တာျပီးျပီ ။ေမေမ လဲကူထုတ္ေပးပါဒယ္ ။ အဟိ ။ဘာလဲသိလား ။ ေျခာက္ဗို႕ ဘထၳရီအိုးေလး တစ္အိုးေလ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳတို႕ ရြာကို အစိုးရက မီးမေပးေသးဘူးေလ ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဖြဲမီးစက္ေတာ့ရွိတယ္။မလာတာမ်ားသလို လာရင္လဲ မလင္းပါဘူး ။ပိုးစုန္းၾကဴးရဲ႕ အဖိုးေပါ ့ ။ အဲေတာ့ ကိုယ့္စက္ကိုယ္ႏႈိုးစနစ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘထၳရီအိုးသံုးရတယ္။အဲဒီအိုးေပါ့ အေမ မ.လာတာ ဟား ဟား။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ပစၥည္းေတြကို နီးရာေရတြင္းထဲ ပစ္ ခ်ၾကတယ္ ။ဥာဏ္ၾကီးရွင္ေတြေပါ့ ။ နီးရာေရတြင္း ပစ္ပလိုက္္တာပဲ သူ႕ဟာကိုယ့္ဟာ နားမလည္ဘူး ။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားၾကေတာ့ သမီးပ်ိဳတို႕ အိမ္ေရွ႕က အထက္တန္းေက်ာင္းထဲက ကြင္းျပင္ၾကီးထဲ သယ္ၾကဆိုပဲ ။ ကြင္းက်ယ္တဲ့ ေနရာေတြေပါ့ေလ။ ေ၀းေ၀းလဲဘယ္သယ္နိုင္ၾကမလဲ တစ္အိမ္လံုးက ပစၥည္းေတြဆိုေတာ့လဲ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳရဲ႕ ေမြးသမိခင္က ေနာက္ထပ္ ဘာေတြသယ္လာျပန္လဲဆိုေတာ့ လံုခ်ည္အေဟာင္းေတြထည့္တဲ့ျခင္းရယ္ ေက်ာက္ပ်ဥ္ရယ္ မ ျပီး သူလဲေက်ာင္းထဲ ၀င္ေျပးတယ္တဲ့ ။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေလးေဘးခ် ငိုျခင္းခ် ေနဆိုပဲ ။ သူမ်ားေတြလုိ ေရႊထုတ္တို႕ ေငြထုတ္တို႕ မ.ျပီးမေျပးဘူး ။မီးမေလာင္တဲ့ ေက်ာက္ပ်ဥ္မွ မ ေျပးတယ္။ ေနာက္မွ ျပန္ေျပာျပလို႕ သိရတာပါ ။ ဟိဟိ ။<br /><br />အားလံုးျပီးျပီဆိုေတာ့ ေဖေဖကေျပာတယ္ သမီး ရဲ႕အေဒၚေတြရွိတဲ့ရြာကိုေျပးေတာ့တဲ့ ။ စက္ဘီးပါယူသြားဆိုျပီး နင္းေျပးတာေပါ့ ။ ေျပးတဲ့လမ္းက လွည္းလမ္းေၾကာင္းပါ ေရွ႕မွာက လွည္းတစ္စီးခံေနေတာ့ ေတာ္ ေတာ္နဲ႕ နင္းလုိ႕ကို မရဘူးျဖစ္ေနခဲ့ေသးတယ္ ။ ႏြားလွည္းဆိုေတာ့ တံု႕ေႏွးတံု႕ေႏွးေပါ့ ။ အဲ...လြတ္ျပီဆိုတာနဲ႕ နင္းေတာ့တာပဲ ။ ေဖေဖေျပာလို႕သာ ေဖေဖ့ရဲ႕ညီမအိမ္ကိုေျပးရတာ ။ ေရာက္ျပန္ေတာ့လညး္ ဘာလုပ္ေနတယ္ မွတ္လဲ ။ သူတို႕လည္း လုိက္ကာအၾကီးၾကီးထဲကို ရွိသမွ် ပစၥည္းေတြ စုပံုထည့္ေနတာ ကိုယ့္ ေတာင္ ဂရုမစိုက္အားပါဘူး ။ ဒါနဲ႕ မျဖစ္ေျခဘူး လို႕ေတြးျပီး ေမေမ့ အမေတြရွိတဲ့ရြာဘက္ ေျပးမယ္ၾကံေတာ့ ေတြ႕ျပန္တယ္ ရြာေျမာက္ပိုင္းက ဆံပင္ေကာက္ေကာက္နဲ႕ အပ်ိဳၾကီး အသိန္း ။<br /><br />အသိန္းဆိုတာက ကပ္စီးနဲတဲ့ အပ်ိဳၾကီးေပါ့ ။ ေမေမ့ညီမနဲ႕သိပ္မထူးဘူး ။ အသိန္းက သိပ္ရယ္ရတာပဲ ။ ဆံပင္ ျဖဴတာေတြ႕လုိ႕ ႏႈတ္ေပးမယ္ ဆိုရင္ “ အမေလး မလုပ္ပါနဲ႕ အမေလး မလုပ္ပါနဲ႕ “ ေနတာပဲ ။ ဘာျဖစ္လုိ႕လည္း အန္တီသိန္းရယ္ လို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္ေခ်ာင္းႏႈတ္ရင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းေပါက္မွာ စိုးလို႕ပါတဲ့ ။ ျပီးေတာ့ ကြမ္းယာ လည္း သိပ္ၾကိဳက္တာ ။ အခုလည္းၾကည့္ေလ သူမ်ားေတြ မီးေလာင္လို႕ အပူလံုးၾကြ လို႕ လူလံုးမလွ ေမ်ာက္မီးခဲ ကိုင္မိသလို ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အန္တီသိန္းတစ္ေယာက္ ကေတာ့ ကြမ္းအစ္ ေလးနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆးကို ကြမ္း ယာေနစားတာ သာၾကည့္ေပေတာ့ ။ သူ႕အိမ္ကေျပးလာတုန္းက သူသယ္လာတာ ကြမ္းအစ္တစ္လံုးထဲပဲ ျဖစ္ရ မယ္ ။ မသကာ ေရြထုတ္ေပါ့ ။ အန္တၤသိန္းေရ ေျပးရေအာင္ေလ လုိ႕ေျပာေတာ့ သူကေလ“ ေနပါဦးဟဲ့ နင္ကလဲ ငါဒီမွာ ကြမ္းစားေနတုန္း“ တဲ့ ။<br /><br />သူ႕လဲေခၚမရတာနဲ႕ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထည္း ေျပးတာေကာင္းပါတယ္ေလ ဆိုုျပီး ေျပးမယ္ၾကံလိုက္ေတာ့ ေရွ႕ မွာလယ္ကြက္ေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။ေဖေဖ့ညီမေတြအိမ္က အစြန္ဆံုးအိမ္ကိုး ။ လမ္းမဘက္ ျပန္လွည့္မယ္ လုပ္ေတာ့ ခုေလာက္ဆို မီးေတြ နီးလာျပီ ထင္တယ္လို႕ေတြးမိျပီး စက္ဘီးကို လယ္ထဲမွာ ပစ္ထားခဲ့ျပီး အနီးဆံုး လွည္းလမ္းေၾကာင္းက သုတ္ေခ်တင္ ေျပးေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕ ။ ဒါေတာင္ ေျပးရင္းနဲ႕ လမ္းမွာ သြပ္ပ်ံ ေတြ၀ဲလာလို႕ ေရွာင္လင္လုပ္ျပီး ေျပးခဲ့ရတာ ေတာ္ရံု ေျပးနည္းနဲ႕ဆို ဘယ္လြတ္လိမ့္မလဲ ။<br /><br />ေမေမအမေတြအိမ္ ေရာက္ဖို႕က ႏွစ္ရြာေလာက္ ေက်ာ္ရေသးတယ္ ။ ၾကားထဲမွာက ကြမ္းျခံကုန္းရြာ နဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းကုန္း ရြာ ဆိုျပီး ႏွစ္ရြာ ရွိတယ္ ။ အဲဒီရြာေတြ ေက်ာ္ျပီးမွာ ဘယ္ျပားကုန္းဆိုတဲ႕ရြာကိုေရာက္တာေလ ။ ျငိမ္းခ်မ္းကုန္း ရြာကိုျဖတ္ေတာ့ ရြာသားေတြက သမီးပ်ိဳကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေလရဲ႕ ။ သူတို႕ရြာက မီးေလာင္တာနဲ႕ေ၀းတာကိုး ေအးေဆးေပါ့ ။ မေအးေဆးႏိုင္တဲ့ သမီးပ်ိဳကေတာ့ ေဒၚၾကီးတို႕အိမ္ ေရာက္ေအာင္ ေျပးရတာေပါ့ ။ ငယ္ကလည္းငယ္ေသးေတာ့ မရွက္ပါဘူး ။ ေျပးတာ တန္းေနတာပဲ ။<br /><br />ဘယ္ျပားကုန္းဆိုတဲ့ ရြာလည္းေရာက္ေရာ အမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႕ တျခားရြာသားေတြက ရြာထိပ္က ကိုကၠိဳပင္ၾကီး ေအာက္မွာ ေအးေအး ေဆးေဆး မုန္႕ေလးစားျပီး သမီးပ်ိဳတို႕ ရြာ မီးေလာင္တာကို ထိုင္ၾကည့္ေနၾကတာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနသလိုပဲ ။ သမီး ပ်ိဳလည္း တစ္ခါ ၾကည့္လုိက္တာ လွလိုက္တဲ့ မီးေတာက္ၾကီး ေကာင္းကင္မွာ ဟီးထလို႕ မိုး ေနေတာ့တာပဲ ။ ဟုတ္ ခနဲ ဟုတ္ ခနဲ တစ္ေနရာက တစ္ေနရာကို ကူးသြားတာ ျမန္လိုက္တာ ။ သမီးပ်ိဳကေတာ့ တြက္ျပီးသား ငါ့ အိမ္ကေတာ့ ပါသြားျပီလို႕ေပါ့။<br /><br />ေမာေမာနဲ႕ မမေရ လို႕ေခၚလိုက္ေတာ့ အမ၀မ္းကြဲက လွည့္ၾကည့္တယ္ ။ အံ့ၾသသြားတယ္ထင္တာပဲ “ဟယ္ လာလာ “ ဆုိျပီး အိမ္ေခၚသြားတယ္ ။ ေရေတြတိုက္ ထန္းသီးေတြလည္း ခြဲေကၽြးေသးတယ္ ။ ဘာမွ မေၾကာက္ဖို႕လညး္ ေျပာေသးတယ္ ။ မနက္ျဖန္ အိမ္ကိုျပန္လိုက္ပို႕ေပးမယ္တဲ့ ခုေတာ့ နားလိုက္ဦး ဆိုလုိ႕ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားျပီး နားလိုက္တယ္ ။ ကေလးဆိုေတာ့ သိပ္လညး္ စိတ္မပူတတ္ခဲ့ဘူးေလ ။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႕ေရာက္ေတာ့ သူတို႕လည္း ျပန္လိုက္ပို႕ပါတယ္ ။ အိမ္ကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္လုိက္ဘူးဆိုတာ ကူသယ္ေပးဖို႕ အန္တီ့အိမ္ကိုသြားတဲ့ အကိုေတြ ျပန္လာလို႕ သိရျပီးပါျပီ ။ စိတ္ေတာ့ ေအးသြားတာေပါ့ ။ ဒါေပ မယ့္ ကိုယ့္ရြာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေကာင္းကင္က မဲညစ္ညစ္နဲ႕ သစ္ပင္ေတြက အရိုးအျပိဳင္းျပိဳင္း ။ တစ္ခ်ိဳ႕ တိုက္အိမ္ေတြဆို အုတ္ငုတ္ေလးေတြေပၚလို႕ အုန္းပင္ေတြက အမဲေရာင္ သစ္ငုတ္တိုေတြျဖစ္ ။ လမ္းမေပၚေတြ မွာလည္း အမိႈက္ေတြ ပရဗြ နဲ႕ ျမိဳ႕ပ်က္ၾကီးနဲ႕ တူလိုက္တာ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳ စက္ဘီးေလးကေတာ့ သူမ်ားေတြျပန္လာေပးလို႕ ျပန္ရတယ္ ေျပာတယ္ ။ အဲဒီတုန္းက အဆူခံထိေသးတယ္ စက္ဘီးနဲ႕မေျပးပဲ ေျခက်င္ေျပးေတာ့ ပုိျမန္မယ္ ထင္လို႕လားတဲ့ ။ ဟဲဟဲ ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း နဲ႕ ကိုယ္ကိုး...ေနာက္ျပန္လွည့္ရမွာ ေၾကာက္တာနဲ႕ လႊတ္ပစ္ခဲ့တာ ။ သတၱိက မေခ ပါဘူး ဟုတ္တယ္ေနာ္ ။<br /><br />မီးေလာင္တုန္းက နီးစပ္ရာ ျမိဳ႕နယ္ေတြကို ဖုန္းေခၚ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ လမ္းမွာ ကားပ်က္တာရယ္ မပ်က္တဲ့ကားက ေရပါမလာတာရယ္ လမ္းမွားရတာရယ္ နဲ႕တင္ ဘယ္ျမိဳ႕နယ္ကလည္းမသိေတာ့ဘူး တစ္စီးပဲ ေရာက္လာတယ္တဲ့ ေနာက္ပိုင္းက်မွ ေရာက္လာက်တာ တဲ့ ။ ပထမ ဆံုးေရာက္တဲ့ မီးသတ္အဖြဲ႕ ဆုရသြားတယ္ ဆိုလား ၾကားလုိက္မိတယ္ ။<br /><br />ရြာက အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ ဘာလုပ္ေနၾကလည္းလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ မႏိုင္မွန္းသိလုိ႕ သူတို႕အိမ္ေတြ ျပန္ျပီး ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္ ဆိုပဲ ။ ေအာ္.....မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ။ အင္း......ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း သူတို႕ လည္း သူတို႕အိမ္ကို ဘယ္ေလာင္ေစခ်င္မလဲေနာ္ ။ အျပစ္ မဆိုသာပါဘူး ။ ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္း အေကာငး္ ခ်ည္း လို႕သာ ေျဖေတြးရံု ေပါ့ ေနာ့ ။<br /><br />ရြာကိုဘယ္သူမီးတုိ႕လည္းဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ေနာ္ ။ စျပီးေလာင္တဲ့ အိမ္က ဘဲဥေၾကာ္ရင္း စျပီးေလာင္ တာတဲ့ ။ အင္း....ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရုကၡစိုးက မေက်နပ္လို႕ တို႕တာဆိုပဲ ။ မီးမေလာင္ခင္ ဟုိတေလာတုန္း ကေပါ့ ။ ေညာင္ပင္ကို ဖုန္းၾကိဳးလား မီးၾကိဳးလားနဲ႕ မသိဘူး မလြတ္လို႕ ခုတ္က်တယ္တဲ့ ။ အဲဒါကို ဦးကုလား ဆိုသူက မခုတ္ဖို႕ တားျမစ္ခဲ့ေသးတယ္ ဆိုပဲ ။ သူကနားမေထာင္ပဲ ခုတ္တယ္တဲ့ ။ အဲဒါက ေျပာစကား ေကာလ ဟာလေပါ့ေနာ္ ။ ဒါေပမယ့္ မီးေလာင္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ တစ္ရြာလံုးကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရြာလယ္မွာ ဦးကုလားအိမ္ တစ္အိမ္ တညး္ အေကာင္းပကတိ က်န္ရွိေနတာကို အံ့ၾသစြာေတြ႕ၾကရပါတယ္ ။ ခုထိရွိေနတုန္းပါပဲ ။ ေရနံခ်ီး ၀ေနတဲ့ ဦးကုလားရဲ႕အိမ္ပါ ။ ထူးဆန္းမေနဘူးလား ။<br /><br />မီးဘာေၾကာင့္ ေလာင္တယ္ ထင္ပါသလဲ ။ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ ပါပဲ ။ ဟုိလူေတာ့ ေထာင္က်သြားတယ္ ေပါ့ေလ။ တရားခံက တကယ္ ဘဲဥေၾကာ္ရင္း ဆီပူေတြကေန ေရေတြဘာေတြ က်လုိ႕ ေလာင္တာလား ၊ မေက် နပ္လို႕ ေလာင္ေအာင္ တမင္ လုပ္လိုက္တာလား ဆိုတာေတာ့ ဘယ္သူမ်ား ေသခ်ာသိႏိုင္ပါ့မလဲေလ....။<br /><br />......................................<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ ငယ္ငယ္က တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ ။ သမီးပ်ိဳတို႕ ျဖစ္လိုက္ရင္ အဲလိုပါ ။ အရာရာနဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္း ၾကီးပဲ ။ က်န္ေသးတယ္ ေရၾကီးတာေတြ ေလတိုက္ခံရတာေတြ မ်ားမွမ်ားပဲ သိခ်င္ရင္ ေတာ့ ေဖာက္သည္ခ်ရခ်ည္ေသးရဲ႕ ။ ခုေတာ့ စေတာ့ပ္ေတာ့မယ္ မနက္ျဖန္ ဘန္ေကာက္သြားရမွာ ဘန္ေကာက္မ ေရာက္ပဲ အက်န္ေကာက္ေနရအံုးမယ္ ။ လစ္ျပီဗ်ိဳ႕ .........</span><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-4029427521400982283?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8mTQ_uo7tJqo6qI6bJ9Gk3zBX3o/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8mTQ_uo7tJqo6qI6bJ9Gk3zBX3o/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8mTQ_uo7tJqo6qI6bJ9Gk3zBX3o/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8mTQ_uo7tJqo6qI6bJ9Gk3zBX3o/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/_0s9gw2A4-s" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com4http://anglepyo.blogspot.com/2009/09/blog-post_04.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-19496346844584945892009-09-04T06:27:00.000-07:002009-09-04T08:14:58.919-07:002009-09-04T08:14:58.919-07:00ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တိုးတက္မႈ အေျခအေနကို ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ စိတ္၀င္စားလိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။<br /><br /> Before and After<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEWQqfCklI/AAAAAAAAAIs/Z65XL2WGhfI/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 132px; height: 102px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEWQqfCklI/AAAAAAAAAIs/Z65XL2WGhfI/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377603905595282002" border="0" />ိ</a><br /><br />ဒါကေတာ့ ရန္ကုန္ျမစ္ ေပါ့<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEXKcb60vI/AAAAAAAAAI0/HpY4wviIlW8/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 148px; height: 70px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEXKcb60vI/AAAAAAAAAI0/HpY4wviIlW8/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377604898256507634" border="0" /></a>ဒါလညး္ Before and After ပဲ ။ သိပ္ကြာျခားလြန္းေနေတာ့ မမွတ္မိဘူး ထင္ပါ့ ။ေျပာင္းလည္းမႈေတြ ေပါ့ေနာ္။<br /><br />အခ်ိန္ေတြ ေရြ႕လွ်ားလာတာနဲ႕အမွ် စတိုင္ေတြလည္း ေျပာင္းလည္းကုန္ၾကတယ္ ။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEY9sYRkpI/AAAAAAAAAI8/O9Ax1xu3LsE/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 135px; height: 101px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEY9sYRkpI/AAAAAAAAAI8/O9Ax1xu3LsE/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377606878221144722" border="0" /></a><br />ေျပာင္းလဲလာျပီ ...အင္း...ေျပာင္းလဲလာျပီ..ဘယ္လိုေျပာရမလဲ...ေျပာင္းလဲလာျပီေပါ့ေနာ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEZ4KygNlI/AAAAAAAAAJE/VKwfhbybo7w/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 143px; height: 129px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEZ4KygNlI/AAAAAAAAAJE/VKwfhbybo7w/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377607882816632402" border="0" /></a>ၾကည့္တတ္ရင္ ျမင္ပါတယ္ ။ ေျပာင္းလဲလာျပီ ေတြ႕လား ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEa6GGxokI/AAAAAAAAAJM/B8q9H74mKC8/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 87px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SqEa6GGxokI/AAAAAAAAAJM/B8q9H74mKC8/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377609015430849090" border="0" /></a><br />ျမန္မာႏိုင္ငံ မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မေရာက္တာၾကာလို႕ မမွတ္မိမွာ စိုးလုိ႕ပါ ။<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-1949634684458494589?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OkcbUpzRujTf8mzDSy4qK6m-vQc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OkcbUpzRujTf8mzDSy4qK6m-vQc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OkcbUpzRujTf8mzDSy4qK6m-vQc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OkcbUpzRujTf8mzDSy4qK6m-vQc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/zdlAogph5r4" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com7http://anglepyo.blogspot.com/2009/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-19673647233241040722009-08-31T16:22:00.000-07:002009-08-31T17:43:44.850-07:002009-08-31T17:43:44.850-07:00ေလယဥ္မယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဆိုတာ......<br /><br /><br />သာယာေသာေန႕တစ္ေန႕ရဲ႕ ၾကည္လင္လွတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးေအာက္က ျဖဴလႊလႊတိမ္စိုင္ထုေတြၾကားထဲ အေတာင္စံုျဖန္႕ရင္း ပ်ံသန္း တဲ့ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ငွက္တစ္ေကာင</span>္နဲ႕လည္းတူတယ္ ။ ေလႏွင္ရာ မပ်ံသန္းရေပမယ့္ တိမ္ေျခရာေတြကိုလညး္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရဘူးတယ္ ။ တိမ္ေတာင္ ေတြက လွခ်င္တိုင္းလွလို႕ တိမ္လိပ္ေလးေတြကလည္း ဟုိတစ္လိပ္ဒီတစ္လိပ္ ။ တိမ္လႊာေလးေတြအစီအရီၾကားထဲမွာ တိမ္မွ်င္ေလး ေတြလည္း က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ ပ်ံ၀ဲလို႕ နတ္ဘံုအလား လွလိုက္ပါဘိ ။ တစ္ခါတေလမ်ားဆိုရင္ေလ ဂြမ္းေတြလိုျဖဴေဖြးလွတဲ့ တိမ္အဆုပ္လိုက္ အပံုလိုက္ဟာ ေကာငး္ကင္တစ္ျပင္လံုးပ်ံ႕က်ဲလို႕ တိမ္သဘင္အစည္းအေ၀လားမွတ္ထင္ေစရတယ္ ။ ေနေရာင္ျခည္္ ေတာက္ပတဲ့ေန႕မ်ားဆိုရင္ေလ ေနမင္းရဲ႕လွပတဲ့ အလငး္ေရာင္ဟာ တိမ္ေတြကို ေဖါက္ထြင္းလို႕ ကမၻာေျမကို သက္ ဆင္းတဲ့ေန႕ က ေပါ့ ။ တိမ္ေတြကို သူ႕အလင္းေရာင္နဲ႕ေက်ာ္ျဖတ္လိုက္တာေလ ေငြေရာင္အနားကြပ္ေလးေတြေတာင္ တလက္လက္ ေတာက္ပလာလိုက္တာ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႕ပါပဲ ။<br /><br />တိမ္ေတြမွာ အေရာင္ရွိသလား မရွိဘူးလားဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ျပန္ေမးမၾကည့္မိလုိက္ဘူး ။ အဲဒီေန႕ကေပါ့ ေန႕၀င္ခ်ိန္ ဆည္းဆာေလးမွာေလ အမွတ္တမဲ့ ျပတင္းတံခါးကို ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္လိုက္မိတာပါ ။ထင္မထားခဲ့ပါဘူး လံုး၀ကို မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ ။ တိမ္ေတြမွာ အေရာင္ေတြရွိတယ္လား ။ အင္း ထင္ရတာပဲေလ ။ ေနလံုးၾကီးက ပုဇြန္ဆီေရာင္ပု၀ါၾကီးကိုျခံဳလုိ႕ ကြယ္ေပ်ာက္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားေနျပီ ။ ဟိုးအေ၀းတစ္ေနရာ ဆန္႕က်င္ဘက္လားရာ မွာေတာ့ အျပာရင့္ေရာင္ခပ္ရင့္ရင့္ၾကီးက ပုဇြန္ဆီေရာင္ျခံဳထည္ ္ေလးကိုေငးေမာလုိ႕ေနတယ္ ။ ေနလံုးၾကီးေဘးကတိမ္ေလးေတြေတာင္ လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္လို႕ ေနလံုးၾကီးကိုအေဖာ္ျပဳေပးေန တာမ်ားလား ။ ေကာငး္ကင္ၾကီးေတာင္ အေရာင္ေျပာင္းသြားပါလားကြယ္ ။ ၾကည္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးဟာ ခုေတာ့လည္း ခရမ္းေသြးေရာင္ေတြၾကား လိေမၼာ္ရင့္ေတြက ယွက္ႏြယ္လို႕ နက္ျပာေရာင္ေတြလညး္ပါလုိက္ေသး ။ အို..လွလိုက္တဲ့ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္လိုပါပဲလား ။ ပန္းခ်ီထဲမွာဆိုရင္ေလ အိပ္တန္းျပန္တဲ့ငွက္ေလးေတြ ပါမွာေနာ္ ။ ေပေလးေသာင္းေက်ာ္ ေကာင္းကင ္ျပင္ မွာေတာ့ ငွက္ငယ္ေတြ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနေရာ့သလဲကြယ္ ။ ေန၀င္ဆည္းဆာမို႕ ငွက္ေလးေတြ အိပ္တန္းတက္ကုန္ၾကတာလား ။ အင္း..... ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့လည္း လြမ္းေဆြးေဆြးၾကီးခံစားရလို႕ မျပီးႏိုင္ေသးတဲ့ ဂ်ဴတီဆိုတာၾကီးကိုဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ရင္း <span style="color: rgb(51, 255, 51);">အလြမ္းေတးတစ္ပုဒ္ကို ကျပ ေနရတဲ့သူတစ္ေယာက</span>္နဲ႕မ်ားတူေနေရာ့သလား...။<br /><br /><br />တာ၀န္သယ္ေဆာင္ရာလိုက္ပါေနရတဲ့ တို႕မ်ားရဲ႕ဘ၀ဟာ <span style="color: rgb(153, 255, 153);">ဇတ္သမား</span>ေတြနဲ႕လည္းတူေသးတယ္ ။ ဒီအရြယ္ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မတူညီ တဲ့ ေရျခားေျမျခားေတြကိုသြားလို႕ ဒီေျခေထာက္ေတြက မတူညီတဲ့ေျမေတြမွာေျခခ်ရလိမ့္မယ္လို႕ ေယာင္လို႕ေတာင္ အိပ္မက္ မမက္ ဘူးခဲ့ပါဘူး ။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုကိုဆက္ဆံလို႕ ခရီးသည္ေတြစိတ္ခ်မ္းသာဖို႕ ဇတ္ဆရာအလိုက်ေပါ့ ။ မတူညီတဲ့ ေန႕ရက္ေတြ မွာ မတူညီတဲ့လူမ်ိဳးေတြၾကား ဘာေတြမွ မတူညီခဲ့ပါဘူး ။ ဇတ္သမားေတြဟာ ဇတ္သတၱာေခၚေဆာင္ရာလိုက္ပါရသလို တို႕လညး္ ပဲ ထိုနည္းလညး္ေကာင္းေပါ့ ။ အိပ္မက္ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူလို အရာရာဟာ ၀ိုးတ၀ါးနဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေတြမွာ ဟိုေငးဒီေငး ။<br /><br />ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးစံုမွာ ၾကီးျပင္းလာၾကတဲ့ ကမၻာအရပ္ရပ္က ျပည္သူေတြဟာ အက်င့္စရိုုက္မ်ိဳးစံုနဲ႕မဟုတ္လား ။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ လူ႕ေလာကၾကီးထဲမွာ ျဖစ္ျပီးရင္ ပ်က္တတ္တာ ဓမၼတာေပမယ့္ ရႈပ္ျပီးသြားရင္ေတာ့ အလိုလုိရွင္းမသြားတတ္ဘူး မဟုတ္လား။ ခရီးစဥ္ မစခင္ ေလယဥ္ေလးက သန္႕ရွင္းေနေပမယ့္ ခရီးစဥ္အဆံုးမွာေတာ့ မုန္တိုင္းစဲ စအမႈိက္ပံုတစ္ခုလိုရႈပ္ေထြး ေနတတ္တာလညး္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ။ ဒါေတြက သန္႕ရွင္းေရးအဖြဲ႕ရဲ႕တာ၀န္လို႕ဆိုေသာ္ျငား ၁၄ နာရီၾကာပ်ံသန္းခ်ိန္မွာ ေလယဥ္ သန္႕ရွင္းဖို႕က တို႕မ်ားရဲ႕တာ၀န္ ။ အေပါ့သြားျပီးရင္ ေရမဆြဲခ်တာေတြ ၊ ေရအိမ္တစ္ခုလံုး စိုရႊဲေနတာေတြ ၊ အေပါ့ေရာအေလး ပါသြားျပီး တစ္ရွဴးေတြပါ ထည့္ခဲ့ျပီး ေရမသံုးခဲ့တာေတြ ။ ဒါေတြကိုလညး္လုပ္ရပါေသးတယ္။ ဒါဆို ေလယဥ္မယ္ဆိုတာက <span style="color: rgb(255, 153, 255);">အခိ်န္ပိုင္းသန္႔ရွင္းေရးသမား</span>လည္းမည္ပါတယ္ ။<br /><br />ခရီးသည္ေတြ ေဘးကင္းဖို႕ လံုျခံဳဖို႕ဆိုတာ ခရီးစဥ္မစခင္ စစ္ေဆးေရး၀င္ရပါတယ္ ။ ေအာက္ဆီဂ်င္ပိုက္ေတြမွပါရဲ႕လား... အေရးေပၚ အသက္ကယ္အက်ီမွ လံုေလာက္ရဲ႕လား ။ဘယ္သူေတြမ်ား ဗံုးေတြေထာင္ထားမလဲ ။ အသက္ကိုအႏၱရယ္ျဖစ္ေစမယ့္ ခၽြန္ထက္ တဲ့အရာေတြမ်ားရွိေနမလား ။ ခရီးသည္ေတြအတြက္ အစားအစာမွလံုေလာက္မႈရွိရဲ႕လား ။ ကေလးေတြအတြက္ေရာ ကစားစရာေတြနဲ႕ မုန္႕ေတြေရာ ရွိရဲ႕လား ဆိုတာေတြကိုလုပ္ရေတာ့ <span style="color: rgb(255, 204, 204);">မိခင္တစ္ေယာက</span>္နဲ႕ေရာတူမေနဘူးလား ။ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သားသမီးေတြအေပၚစိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႕ေလ ။<br /><br />ေလေၾကာင္းလိုင္းမွာ နံပါတ္တစ္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳးပမ္းေနတဲ့ေနရာမွာ ေဖာ္ေရြမႈ လႈိက္လွဲျပဴငွာမႈ ေတြေပးႏိုင္ဖို႕ ျပံဳးထားရတဲ့အျပံဳးေတြဟာ ၁၄နာရီေနာက္ပိုင္း ေဟာ္တယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေမးရိုးေတြေတာင္နာလို႕ ။ ဒါလညး္ ဇတ္ဆရာ အလိုက်ပါပဲေလ ။ ကစားကစားကြင္းၾကား ဂ်ိဳကာလုုပ္ရင္း ကေလးေတြေပ်ာ္ဖို႕ ျပံဳးျပ ရယ္ျပ ကျပရတာေတြဟာလည္း သူ႕အလုပ္ သူ႕တာ၀န္ ။ ဒါဆို တို႕ လညး္<span style="color: rgb(255, 204, 0);">ဂ်ိဳကာ</span>ေပါ့ေနာ္ ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါမွာ အေျဖရွာမရတဲ့ ပုဒ္စာတစ္ပုဒ္ကိုတြက္ေနရသလိုလိုလည္း ခံစားခဲ့ဖူးပါရဲ႕ ။ သခ်ၤာတြက္တိုင္း သံုးတတ္တဲ့သီအိုရီ ေတြ လညး္အားလံုးကုန္ျပီ။ ဒါေတာင္အေျဖဟာ မွားေနေသးတယ္ဆိုရင္ ..သခ်ၤာပါရမီရွင္တစ္ေယာက္လို သီအိုရီ အသစ္ထုတ္ဖို႕ အီေကြးရွင္းခ်ဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ ခရီးသည္ဂ်စ္ကန္ကန္ေတြကို ဘယ္လိုအီေကြးရွင္းနဲ႕မ်ားညွိရပါ့မလဲ ။ ခက္ခက္ခဲခဲ အေျဖရွာေတြ႕ သြားသူရဲ႕ ျပံဳးနညး္မ်ိဳးသူတို႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျမင္ရဖို႕က ျဖတ္ထိုးဥာဏ္သံုးျပီး ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အီေကြးရွင္းအားလံုးနဲ႕ညွိရသလို <span style="color: rgb(102, 204, 204);">ေယာင္ ခ်ာခ်ာ သခ်ၤာဆရာ</span>လိုပါပဲ ။<br /><br /><br />အလုပ္ေဖာ္လူမ်ိဳးစံုၾကားထဲမွာ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ဘ၀ဟာ တစ္ခါတေလေတာ့ <span style="color: rgb(255, 255, 51);">အပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀</span>မ်ိဳး ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႏုိင္ တယ္။ အမိဘာသာစကားမဟုတ္တဲ့ တူညီတဲ့ ဘာသာစကားတစ္ခုတည္းနဲ႕ဆက္ဆံေနရတဲ့ဘ၀ဟာလည္း မရယ္ရတဲ့ ဟာသတစ္ ပုဒ္လို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏိုင္ေသးတယ္ ။ လူမ်ိဳးေတြျခား..ဘာသာေတြမ်ားခဲ့ေတာ့ ဆက္ဆံၾကရတဲ့ အသိုင္းမ၀ိုင္းဟာ ကပ္လို႕ ဘယ္လိုမွမရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေကာ္တစ္ဗူးလို ေစးကပ္ျခင္းေတြလညး္ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ဖူးတယ္ ။ ေဆးစက္က်ရာ အရုပ္မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဒီလိုဘ၀ထဲမွာ ကိုယ္ဟာ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕လည္း ၾကိဳးစားရအံုးမယ္ ။ အႏုပညာေတြနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဒီအႏုပညာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ ေအာင္ျမင္ျခင္း အႏုပညာကို ရွာေတြ႕ႏိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားေနဆဲ ကိုယ္ဟာ <span style="color: rgb(255, 204, 153);">ရွာေဖြသူတစ္ေယာက</span>္ လည္းျဖစ္ေနပါတယ္ ။<br /><br />.....................................................................................<br /><br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕ခရီးစဥ္ေတြမွာ ခရီးသည္ေတြနဲ႕ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြပဲ ပါလာတတ္သလုိ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဒါ့ထက္ မက တာေတြ လည္းပါလာတတ္ပါတယ္ ။ ဒါေတြဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႕ ထံုးစံပါ ။ ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႕ အဓိကတာ၀န္က သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္ေရးပဲမဟုတ္လား ။ တစ္ေနရာက တစ္ေနရာကိုေရာက္ဖို႕ဆိုတာ သယ္ယူပို႕ေဆာင္ေရးေတြလိုအပ္တယ္ ။ ပို႕ခ်င္တဲ့ ကုန္ေတြတိုင္းကိုပို႕လို႕မရေပမယ့္ ေဘာင္ထဲကလက္ခံႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ပို႕လို႕ရတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိျပီးသားပါ ။ အဲဒီအထဲမွာ(ROB) အာအိုဘီ ေတြလည္းပါတယ္ ။<br /><br />တစ္ခါတေလ အာအိုဘီေတြက ခရီးသည္ေတြၾကားမွာ လညး္ဟန္ေဆာင္တတ္ၾကေသးတယ္ ။ ေလယဥ္ မယ္ေတြရဲ႕ နားေနခန္းေတြမွာေတာင္ သူတို႕အနားယူလိုက္ေသးတယ္ ။ <span style="color: rgb(255, 204, 51);">“ဒီေနရာက ခရီးသည္ေတြနားေနလို႕မရပါဘူး“</span>လို႕ေျပာေတာ့ သူက ေျပာျပန္တယ္<span style="color: rgb(51, 204, 0);"> “ ပင္ပန္းလို႕ပါ“ </span>တဲ့ေလ ။ ဒါဟာ တကယ္လား ဟာသတစ္ပုဒ္လားဆိုတာ ေသခ်ာမသိရေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတယ္လို႕ေတာ့ ယူဆရတာပဲေလ ။ ROB ဆိုတာက remain On Board ပါတဲ့ ။ ခရီးစဥ္အဆံုးမွာ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြနဲ႕အတူ ေလဆိပ္ထဲကို ပို႕စရာမလိုပဲ ေလယဥ္ရဲ႕ကာဂို ထဲမွာ သီးသန္႕ခ်န္ ထားရမယ့္ စာရင္းေပါ့ ။ အပြင့္လင္းဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ လူေသအေလာင္းေတြပါ ။<br /><br />ၾကားဖူးတာကေတာ့ ေသသြားတဲ့လူေတြဟာ ေတာ္ရံုအခ်ိန္အတြင္းမွာ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ေသတယ္ဆိုတာ မသိၾကဘူးဆိုပဲ ။ မွန္လား မွားလား ဆုိတာကေတာ့ ေသခ်ာမသိႏိုင္ေပမယ့္ ယံုတယ္ မယံုဘူးဆိုတာလည္း ကိုယ္နဲ႕ပဲဆိုင္ပါတယ္ ။ ေလေၾကာင္း လုိင္းမွာ ဒီလုိ အျဖစ္ေတြ (သို႕)ေကာလဟာလ ေတြရွိဖူးတယ္ဆိုတာပါပဲ ။<br /><br />ဒါ့ေၾကာင့္ ခရီးမ်ားသြားရင္ေလ အားလံုးဟာ ခရီးသည္ အစစ္ေတြမဟုတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ စဥး္စားၾကည့္ေပါ့ေနာ္ ။ .....၀ိဥာည္ခရီးသည္ေတြနဲ႕ ေတြ႕မွာစိုးတာပါ ။<br /><br />ဒါဆို ေလယဥ္မယ္ေတြရဲ႕ဘ၀က ၀ိဥာည္ခရီးသည္ေတြနဲ႕ ကစားေနရတဲ့ သရဲေျခာက္တဲ့ အိမ္ၾကီးထဲက ၀န္ထမ္းေတြေပါ့ေနာ္....<br /><br />....................................<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-1967364723324104072?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/PSXu8dKxJzW_8_f_4itLVSgRShk/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/PSXu8dKxJzW_8_f_4itLVSgRShk/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/PSXu8dKxJzW_8_f_4itLVSgRShk/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/PSXu8dKxJzW_8_f_4itLVSgRShk/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/WJCBU7NHink" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com12http://anglepyo.blogspot.com/2009/08/blog-post_31.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-62473539498022360992009-08-25T06:43:00.000-07:002009-08-25T07:40:53.479-07:002009-08-25T07:40:53.479-07:00အမ ေကာင္းကင္ျပာက ဆားခ်က္တယ္။ သူဆားခ်က္တာကို သမီးပ်ိဳက ငံျပာရည္ ထပ္က်ိဳမယ္ ။ အမ ေကာင္းကင္ျပာရဲ႕ nobody က ကိုရီးယားႏိုင္ငံရဲ႕နာမည္ၾကီးသီခ်င္းေပါ့ ။ လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ nobody ။ ဖိလစ္ပိုင္ မ ေလးေတြကလညး္ ႏိုးဘာဒီ ။ အခု တင္ဆက္မယ့္ ႏိုးဘာဒီ ကေတာ့ တမူထူးျခားတဲ့ ႏိုးဘာဒီ ေပါ့ေနာ္ ။<br /><br />“ေထာင္“ ဆိုတဲ့ေနရာက ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ထားသူေတြ ဒုစရိုက္မႈမ်ိဳးစံုေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံဖို႕ စုေ၀းေရာက္ရွိေနတဲ့ ေနရာ မဟုတ္လား ။ အဲဒီလို စရိုက္မ်ိဳးစံု အဆင့္အတန္းမ်ိဳးစံု ဗီဇမ်ိဳးစံု ရွိတဲ့ လူမ်ိဳးစံုေရာက္ရွိရာ “ေထာင္“ ဆုိတဲ့အက်ဥ္းစခန္းထဲက ေထာင္သားေတြကို တစ္စုတစ္စည္း တည္းျဖစ္ဖို႕ (သို႕) ညီညြတ္က်ဖို႕ဆိုတာ လြယ္ကူတဲ့ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ဘူး လို႕ ေတာ့ ထင္မိတယ္ ။ ဒုစရုိက္က်ဴးလြန္ ရဲတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ မိုက္ေကာင္းမိုက္မယ္ ရုိင္းေကာင္းရိုင္းမယ္ ေပေတေတ ဂ်စ္ကန္ကန္ လည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္ ေနာ္။ အဲဒီလုိၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ ဘ၀ထဲက လူသားေတြက ဒီလိုမ်ိဳးႏုညံ့တဲ့အလုပ္မ်ိဳးလုပ္ႏိုင္တာကိုေတာ့ တကယ္ခ်ီးက်ဴးမိတယ္ ။ စစ ခ်င္း ယံုကိုမယံုႏုိင္ေအာင္ပဲ သေဘာလည္းက်မိတယ္ေလ ။ <br /><br />သူတို႕အားလံုး ေယာက်ၤားေတြပါ ။ အားလံုးေနာ္ ။ သူတို႕အားလံုးကဖိလစ္ပိုင္ ေထာင္ကေထာင္သားေတြပါ ။ တစ္အုပ္စုလံုး တညီ တညြတ္တည္းကဖို႕ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အက တုိက္ထားရမလဲေတာ့ မခန္႕မွန္းတတ္ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ေတြ ကိုရီးယား သီခ်င္းကိုေတာင္ အလြတ္ရေနၾကျပီဆိုေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာလိမ့္မယ္ေတာ့ ထင္မိတယ္ ။<br /><br />ကဲ.....ကဲ...ေထာင္သားမ်ားရဲ႕ ႏိုးဘာဒီ ကိုအားေပးရေအာင္ေနာ္ ။ ဖိလစ္ပိုင္မေလး ေျပာျပခ်က္အရေတာ့ သူတို႕က အျမဲ နံပါတ္ “တစ္“ တဲ့ ။<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0MFEFnRJC4k&hl=en&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/0MFEFnRJC4k&hl=en&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />(ႏုိးဘာဒီနဲ႕ ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစေနာ္ )<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-6247353949802236099?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fKpunPniFFyKNIvOTzCADQ3yvnc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fKpunPniFFyKNIvOTzCADQ3yvnc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fKpunPniFFyKNIvOTzCADQ3yvnc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fKpunPniFFyKNIvOTzCADQ3yvnc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/6EytVYw5Bxg" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com10http://anglepyo.blogspot.com/2009/08/nobody.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-551351190102629842009-08-24T06:58:00.000-07:002009-08-24T07:00:56.608-07:002009-08-24T07:00:56.608-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fp1tQ4STIF8&hl=en&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fp1tQ4STIF8&hl=en&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-55135119010262984?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/_IykhMnnyjLGWcONM3XJQBM5jNs/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/_IykhMnnyjLGWcONM3XJQBM5jNs/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/_IykhMnnyjLGWcONM3XJQBM5jNs/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/_IykhMnnyjLGWcONM3XJQBM5jNs/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/jfZ6ceonmlE" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com10http://anglepyo.blogspot.com/2009/08/blog-post_24.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-65060620702661256762009-08-04T08:21:00.000-07:002009-08-05T12:33:21.847-07:002009-08-05T12:33:21.847-07:00ကၽြန္မတို႕ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူ႕ေလာကၾကီးထဲမွာ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ ပတ္၀န္းက်င္အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာ ျပံဳးျပံဳးေလးေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္သူေတြရွိသလို အခက္အခဲေပါင္းစံုကို ရင္ဆိုင္ေနၾကသူေတြလည္းရွိတယ္ ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေငြနဲ႕၀ယ္လို႕ ဇိမ္က်ေနသူေတြရွိသလို ၊ အဲဒီေငြေၾကာင့္ အရွက္တရားကို ခ၀ါခ်လုိ႕ ရုန္းကန္ေနရသူေတြလညး္ရွိတယ္ ။ ေငြထုတ္ၾကီးပိုက္လို႕ အေပ်ာ္လိုက္ေနသူေတြ ရွိသလို ေငြမရွိလို႕ အသက္ေတြလညး္ စေတးခဲ့ရတာေတြရွိတယ္ ။ ဘ၀အေျခအေန ေပၚမူတည္လို႕ လႈပ္ရွားရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ရုန္းကန္ရတဲ့အေနအထားေတြဟာလည္း ကြာျခားတယ္ေပါ့ ။ ဥပမာဆိုရင္ေလ...........<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">တီထြင္မႈပညာရွင္ေတြဟာ ..............................</span><br /><br />........နည္းပညာေတြနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနမယ္<br />........အသစ္ အသစ္ေတြၾကား မအားမလပ္ျဖစ္ေနမယ္<br />........စမ္းသပ္မႈေတြေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနႏိုင္တယ္<br />........အားလပ္ရက္ေတြမွာ မိသားစုေတြနဲ႕ ပန္းျခံထဲမွာလည္း အနားယူေနႏိုင္တယ္<br />........ ႏိုင္ငံတကာကို ေျခဆန္႕လို႕အလည္ခရီးေတြလည္း သြားေနႏိုင္မယ္ေပါ့<br /><br />သူတို႕ရဲ႕ဘ၀ေတြက ပန္းခင္းလမ္းလို ေမႊးၾကိဳင္ေနတယ္ ။ စိတ္ေစရာ လႈပ္ရွားလို႕ ...တက္ၾကြမႈအျပည့္နဲ႕ ခရီးႏွင္ ေနဆဲလူသားေတြ...သူတို႕မွာေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြရွိတယ္ ..လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြရွိတယ္..သူတို႕ရဲ႕ဘ၀ကျငိမ္းေအးတယ္ လို႕ မဆိုသာေပမယ့္ ေ၀ဟင္မွာပ်ံသန္းတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္လို ရပ္နားမလား ..ပ်ံသြားမလား ..ၾကိဳက္တာေရြးေလ<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">ခ်မ္းသာတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္..................</span><br /><br />.......ကုမၸဏီသြားမယ္<br />.......meeting ေတြရွိတယ္<br />.......အလုပ္သြားမယ္လား.?....ရွယ္ဆို္တဲ့ကားၾကီးက အဆင္သင့္<br />.......ရုံးဆင္းလို႕ပင္ပန္းေနျပီလား?....မပူပါနဲ႕ေလ<br />.......ဘီယာေလးေမာ့လုိ႕ ပ်ိဳေမေလးေတြက အနားမွာ<br />.......မိသားစုနဲ႕သားသားမီးမီးေတြၾကည့္ဦးမလား.? .shopping ထြက္မယ္ ..လည္လည္သြားမယ္<br />......ျပိဳင္ခ်င္တိုုင္းျပိဳင္လို႕ ...လုပ္ခ်င္တာလုပ္...လိုက္ရွင္းေပးလိမ့္မယ္ ..ေနာက္ခံအားေတြေကာငး္တယ္<br /><br />သူတို႕ေတြမွာ မရွိစကား မၾကားဘူးသေလာက္ေတာင္ရွားတယ္.. လိုခ်င္တာရႏိုင္လို႕ပါ၀ါရေနသူေတြလုိေပါ့ ..<br />ေငြဆိုတဲ့အရာေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္မီးေတာက္ဖို႕ နဲနဲခဲယဥ္းတယ္ ။ သြားမယ့္လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေငြလမ္း ေလးခင္းျပီး ...အျပံဳးမ်က္္ႏွာေလးေတြ ၀န္းရံလို႕ အတုေတြ အစစ္ေတြ အပ ထား ...လတ္တေလာမွာ အျပံဳးလမ္း ေပၚက ေအာင္ႏိုင္သူေတြေပါ့...<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေအာင္ျမင္သူေတြကိုၾကည့္ဦးမလား.....................</span><br /><br />.....စိတ္ခ်မ္းသာမႈအျပည့္နဲ႕ ျပံဳးေပ်ာ္ေနမယ္<br />.....ၾသဇာအာဏာအျပည့္နဲ႕“ ဥံဳဖြ “ ဆိုသလို လုပ္ခ်င္တာျဖစ္တယ္<br />.....ဆင္းရဲဆိုတာ နတၳိ အလား.....“ကၠဳစၦာသယ“ လိုတရ ေလ<br />.....စိန္နားကပ္ အေရာင္နဲ႕ပါးေျပာင္ဆိုသလို..... ေငြမ်က္ႏွာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာေလးေတြ ၀င္းလို႕ ေမာ္လို႕<br />......သြားေလရာမွာ အားက်မယ့္သူေတြ.....အတုယူမယ့္သူေတြ... ကူညီမယ့္သူေတြ အဆင္သင့္...လိုတာမလိုတာ သူတို႕အေၾကာင္းေလ ။<br /><br /><br />သူတို႕ေတြရဲ႕ဘ၀ေတြကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ....စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ .......နည္းပညာေတြနဲ႕ျပည့္စံု ေပ်ာ္ရႊင္ ေနတဲ့ ဘ၀ေတြကိုပိုင္ဆိုင္ၾကတဲ့ လူသားေတြေပါ့ ။ သူတို႕ရဲ႕ဘ၀ဟာ ျပည့္စံုတယ္ လံုေလာက္တယ္ ။ ဆင္းရဲတယ္ ဆိုတာဘာပါလိမ့္လို႕ ေတြးေကာင္းေတြးေနၾကမွာေပါ့ ။ခ်မ္းသာ စည္းစိမ္ေတြၾကားထဲမွာ နတ္ဘံု အလား ခံစားျပီး ကာယသုခ စိတၱသုခ ႏွစ္ျဖာ ျပည့္စံုတယ္ေလ ။ မိသားစုနဲ႕အသိုုက္အ၀န္းမပ်က္ ခ်စ္ေတးသီဆို လို႕ ေကာင္းျခင္းမဂၤလာအျဖာျဖာ က်ေရာက္ျပီးသားမို႕ ဆည္းလည္းသံလို သာယာလွတဲ့ မိသားစုေလးေတြေပါ့။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဆင္းရဲသူေတြက်ျပန္ေတာ့လညး္......</span><br /><br /><br />.........ေငြမရွိလို႕မ်က္ႏွာငယ္ရတယ္<br />.........ထိုေငြေၾကာင့္ပဲ ေယာကၡမက မၾကည္ျဖဴ မိန္းမက မႏွစ္သက္<br />.........ေငြမရွိေတာ့ ဂုဏ္မရွိေပါ့<br />.........သြားေလရာမွာ လူ႕ေအာက္က်လုိ႕ ဆႏၶေတြကို ခ်ိဳးႏွိမ္ထားရေပါင္းလည္း မေရတြက္ႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ<br />.........မိသားစု၀င္တိုင္းရဲ႕ ၀မ္းတထြာ ျပည့္ဖို႕ ရရာအလုုပ္ကိုလုပ္လို႕ ရွက္တယ္ဆိုတာ ခ်ိဳနဲ႕လား<br />.........အခ်စ္ဆိုတဲ့သကာရည္ခ်ိဳခ်ိဳေတြကို အဲဒီေငြကပဲ တိုက္စားႏိုင္ေသးတယ္<br />.........အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြကို အဲဒီေငြက ပဲ ခြဲခြာသြားေအာင္လည္း လုပ္တတ္ေသးတယ္<br />.........တည္ပါတယ္ဆိုတဲ့...သစၥာ<br />.........ခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့...ေမတၱာေတြ......<br />........ႏွစ္ကိုယ္တူ တဲအိုပ်က္မွာ ေနရေနရ ..ထမင္းရည္ၾကည္ လွ်က္ျပီးခ်စ္ပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူေတြ<br />........သစၥာေတာ္ေတြပ်က္သုန္းလို႕ ေမတၱာေရအိုင္ေတြ ခန္းေျခာက္ခဲ့ရျပီ<br />........ ဆင္းရဲျခင္းအပူေၾကာင့္.......<br />........ေသာကေတြ<br />........မ်က္ရည္ေတြ<br />........နာက်င္မႈေတြ<br />........စြန္႕လႊတ္မႈေတြ<br />........ခြဲခြာမႈေတြ<br />........၀မ္းနည္းျခင္းေတြ....ဒါေတြဟာ ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္<br /><br />“ေငြ“ ဆိုတဲ့ တစ္လံုးတည္းေသာ စကားလံုးေလးဟာ လူေတြကို ျပဳစားတတ္တဲ့ ေမွာ္ကေ၀ေလးေပါ့ ။ သူ႕ေၾကာင့္ ကြဲကြာခဲ့ၾကရတဲ့ မိသားစုေတြ....ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကတဲ့ ၾကင္စဦးဇနီးေမာင္ႏွံေတြ...ေ၀ဒနာကို အံၾကိတ္ခံေနရတဲ့ ေရာ ဂါသည္ေတြ...ဆံုးရံႈးလိုက္ရတဲ့ အသက္ေပါင္းေတြ....စြန္႕လႊတ္လိုက္ရတဲ့ ဆင္းရဲသားမိသားစုတို႕ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ ေတြ...အျမင့္ဆံုးကိုတက္ႏိုင္ပါရဲ႕နဲ႕ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ပါရမီရွင္ေလးေတြ....က်ားခံတြင္းထဲ က်သြားရတဲ့ လံုမပ်ိဳ ေလးေတြ.....အသိမ္းခံလိုုက္ရတဲ့ မာနေတြ....ေျခေတာ္ရင္း ၀ပ္စင္းခဲ့ရတဲ့ အရွက္ေတြ.....စြန္႕လႊတ္လိုက္ရတဲ့ ဆႏၵေတြ ...................အို............စံုလို႕ပါပဲ ။ ဒါေတြကို သူတစ္ေယာက္ထဲ လုပ္သြားတာ ..........<br /><br />ဒါဆို သူတို႕ေတြရဲ႕ဘ၀က........ ေလာကဓံ က ိုအံၾကိတ္ခံရင္း ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပါပဲကြာလုိ႕ လက္ခံ လိုုက္ရမွာလား ...အရင္ဘ၀က လုပ္ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြပါလိုိ႕ ေျဖသိမ့္လိုက္ရမွာလား... ဒီဘ၀ ဒီမွ်ပါ ပဲလို႕ လက္ေလွ်ာ့လိုုက္ရမွာလား.....ဘာေတြဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန အခုဘ၀မွာေတာ့ သူတို႕ေတြ ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ရင္ေလးစရာပဲေပါ့ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnmsCErThpI/AAAAAAAAAH8/70fK17auokg/s1600-h/images%3B%3B%3B.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 125px; height: 111px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnmsCErThpI/AAAAAAAAAH8/70fK17auokg/s320/images%3B%3B%3B.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366509582603749010" border="0" /></a>ဒီကေလးေလးကို ၾကည့္ပါဦး...ဆင္းရဲသားမိသားစုက ေမြးဖြားလာတဲ့ကေလးေလး ဆုိတာ ျငင္းေနဖိုု႕ေတာင္ မလိုပါဘူး ။ သူျဖတ္သန္းရမယ့္ ကာလတေလွ်ာက္ ဆင္းရဲမႈေတြ ဒုကၡေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကံဳရေကာင္း ၾကံဳရမွာေပါ့ ။ သူေလးရဲ႕ က်န္းမာေရး ၊ ပညာေရး ၊ ၀မ္းစာေရး ..အဲဒီအေရးေတြေရာ အဆင္ေျပပါ့မလား.....အက်ၤီမပါတဲ့ ဗလာ က်င္းကိုယ္ေလးနဲ႕ တကိုယ္တည္း ေဆာ့ကစားေနေတာ့ အထီးက်န္မႈေတြမ်ား ခံစားေနရမလား...............<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnmuEAc3JDI/AAAAAAAAAIE/yN8MP5Dsy8s/s1600-h/imagesyyy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 133px; height: 89px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnmuEAc3JDI/AAAAAAAAAIE/yN8MP5Dsy8s/s320/imagesyyy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366511814852420658" border="0" /></a>သူေလးကေရာ.....ကိုယ့္တာ၀န္ကို ယူေနရသလား ....မိဘေတြမ်ား မအားက်ဘူးထင္ပါ့.. ၀မ္းစာေရးအတြက္မ်ား အလုပ္လုပ္ေနၾကေရာ့လား.....သူလည္း မိခင္ကို ေမွ်ာ္လင့္မိမွာေပါ့...ဒီအရြယ္ေလးဟာ ပလီပလာ ခၽြဲရမယ့္အ ရြယ္ေလး မဟုတ္လား... အဆင္မေျပတဲ့ ဆင္းရဲမႈေခ်ာက္ထဲမွာမ်ား အသက္ရွင္ေနရမလား.....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnmvtuLUjcI/AAAAAAAAAIM/09ECZvGnC7c/s1600-h/imagescc.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 135px; height: 102px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnmvtuLUjcI/AAAAAAAAAIM/09ECZvGnC7c/s320/imagescc.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366513631013146050" border="0" /></a>သူေလးကိုၾကည့္ၾကည့္ေလ ......သူ႕ရဲ႕၀မ္းစာေရးအတြက္ ေတာင္းစားေနရရွာတယ္ ။ သူ႕ကိုေရာ သနားၾကပါ့မ လား ။ ကေလကေခ် အုတ္ၾကား ျမက္ေပါက္ ကေလး လုိ႕ ေျပာဆိုၾကမွာလား ။ သူ႕ရဲ႕ခံစားခ်က္ကေရာ ဘယ္လို မ်ား ရွိေနမွာလဲ ။ အသက္အရြယ္နဲ႕မမွ် ဘ၀ရဲ႕ ေလာကဒဏ္ကို ခံေနရျပီ ။ သူ႕မိသားစုကေရာ ဘယ္လိုေတြ အ သက္ဆက္ေနမွာပါလိမ့္ ။ သက္တူရြယ္တူ အျခားကေလးေတြလုိ ေက်ာင္းမွ တက္ရပါေလစ ။ ထမင္းနပ္မွန္ ေအာင္ေရာ စားရပါ့မလား ။ ဗိုက္ဆာလြန္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိရင္ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္မ်ား လိုက္ေတာင္းေန ရမလား ။ သူေလးရဲ႕ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းလြန္းလွပါလား ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/Snmx6jsI1mI/AAAAAAAAAIU/__Msh6OphSg/s1600-h/imagesnn.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 131px; height: 96px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/Snmx6jsI1mI/AAAAAAAAAIU/__Msh6OphSg/s320/imagesnn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366516050559555170" border="0" /></a>ေတာင္ယာလယ္လုပ္ ပ်ိဳးႏႈတ္သမားေတြရဲ႕မိသားစု၀င္ ကေလးေတြလား....မိဘေမာင္ဘြားေတြနဲ႕အတူ လုပ္ငန္းခြင္ အတူ၀င္ေနရျပီလား...ရွိလွ ၈ႏွစ္ ၉ ႏွစ္ေပါ့ ။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘ၀လမ္းမွာ မိဘေတြနဲ႕အတူ အုတ္တခ်ပ္ သဲတပြင့္... ဒိုးတူေဘာင္ဖက္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေတြလား ။ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ အပ ထားလုိ႕ ၀မ္းစိုေျပဖိုု႕ရာ ရုန္းကန္ေနရတာလား.......<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/Snm0tsK67OI/AAAAAAAAAIc/GnMJVuXhphM/s1600-h/images.........jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 116px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/Snm0tsK67OI/AAAAAAAAAIc/GnMJVuXhphM/s320/images.........jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366519128032734434" border="0" /></a>ဒီညီမေလးဆိုရင္ေရာ.......သူဘာလုုပ္ေနတာလဲ......သူေလးလည္း ဒီပတ္၀န္းက်င္ ဒီ အသိုင္းအ၀ိုင္း ထဲမွာပဲ ေရာင္လည္လည္ပဲလား...သူေလးက မိန္းကေလးေနာ္...အရြယ္ေလးမ်ားေရာက္လာလို႕ လွေသြး ေတြမ်ားၾကြယ္ လာ ရင္ ဒီညီမေလးရဲ႕ဘ၀ လံုျခံဳႏိုင္ပါ့မလား.....အုပ္ထိန္းသူမိဘေတြေရာ စံုစံုလင္လင္မွ ရွိရဲ႕လား ...... ဒီညီမေလးရဲ႕ေရွ႕ေရး ..ရင္ေလးစရာေတြမ်ား ျဖစ္လာဦးမလား....ကံေကာင္းပါေစ ညီမေရ....<br /><br />...............................................................................................................................<br /><br />ကေလးေတြဟာ ေနာင္လာမယ့္ အနာဂါတ္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဆိုရင္လညး္မမွားပါဘူး .....အဲဒီအနာဂတ္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေလးေတြ ကၽြန္မတို႕ႏိုင္ငံမွာေလ ....ေစ်းေရာင္းေနၾကတာေတြ ......... ေတာင္းစားေနၾက တာေတြ အမ်ာၾကီးေတြ႕ခဲ့ရေတာ့................ရင္ထဲမွာေလ တကယ္ မေကာင္းဘူး .... တဆစ္ဆစ္နဲ႕ နာက်င္ေနတုန္းပဲ ။ သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ဘ၀ အခုက တည္းက မလွပရင္ေလ ေနာင္မ်ားဆိုရင္ေတာ့လား...... ေတြးၾကည့္ရင္း ရင္ေလးမိပါရဲ႕.....အဲဒီအရြယ္တိုင္းဟာ.... ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ ပညာေရးကို အျပိဳင္အဆိုင္ ၾကိဳးစားေနရမွာ..........ခုေတာ့.....<br /><br /><br />............................................................................................................................................<br /><br />အဲဒီလို......<br /><br />.........လူေတြရဲ႕မတူညီတဲ့ ဘ၀အေျခေနေပၚမွာ ရုန္းကန္ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္<br />.........ဆင္းရဲတြင္းထဲက မလြတ္ကင္းႏိုင္ၾကေသးတဲ့ လူသားမ်ားရဲ႕ ခံစားခ်က္ နဲ႕ နာက်င္မႈ<br />........ေငြပံုေပၚမွာ သကာရည္ေလာင္းထားတဲ့မ်က္ႏွာေတြရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈ<br />........ေအာင္ျမင္မႈလူသားေတြရဲ႕ အျပံဳးမ်က္ႏွာ<br />....... အဲဒီမတူညီတဲ့ဘ၀ေတြထဲမွာ က်င္လည္ေနၾကရတာက ကၽြန္မတို႕ လူသားေတြပါပဲေလ ........ .........ကံစီမံရာေပါ့........<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">စဥ္းစားမိတာေလး တစ္ခုက....</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">................ေငြဆိုတာ ဘ၀လား...?</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">................ဘ၀ဆိုတာေရာ ေငြလား...?</span><br /><br />.............................................................................................................................<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ပံုေတြက google ကရွာထားတာပါ ။ အားလံုး ျမန္မာကေလးေတြ ခ်ည္းပါပဲ ။ အေျခအေနေတြကို အားလံုးတင္ျပရ ရင္ ေဂ်းထဲေရာက္မွာစိုးလို႕ ဆင္ဆာေတြ မပါေအာင္ေရးထားတယ္.ဟဲဟဲ. ေ၀ွာင္ေ၀ွာင္ေရွးမွ :)......</span><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-6506062070266125676?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6Ac7cLzb76jdkvH32inmmqbVmZE/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6Ac7cLzb76jdkvH32inmmqbVmZE/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6Ac7cLzb76jdkvH32inmmqbVmZE/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6Ac7cLzb76jdkvH32inmmqbVmZE/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/fBEBY5ggsiI" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com13http://anglepyo.blogspot.com/2009/08/blog-post_04.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-67331441118051695042009-08-03T06:58:00.000-07:002009-08-04T05:43:20.143-07:002009-08-04T05:43:20.143-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndcqeGlyuI/AAAAAAAAAG0/OBl1oZsu1QA/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 111px; height: 118px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndcqeGlyuI/AAAAAAAAAG0/OBl1oZsu1QA/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365859365740202722" border="0" /></a><br />ကေလးဘ၀က အစျပဳလို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို စဥ္းစားမိတိုင္း မျပံဳးမိဘ ဲမေန ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ဘာေၾကာင့္မ်ားလည္းဆိုေတာ့...... ကိုယ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က သူမ်ားေတြနဲ႕မတူခဲ့ဘူးေလ ငါးႏွစ္မျပည့္ခင္ မွာပဲ ေသနတ္သံေတြၾကားေျပးလႊားခဲ့ရဘူးတယ္ ဆူပူမႈေတြနဲ႕ေ၀းရာ ေရွာင္ပုန္းရင္း ေတာရြာမွာ အေျခခ် ေနျဖစ္ ခဲ့တယ္ေလ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေက်ာင္းသားဘ၀ကို အလိုက္သင့္စီးေမ်ာရင္း ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ ကုန္ လြန္လာလိုက္တာ အသက္အရြယ္ေလးလည္း တစတစ ၾကီးရင့္လာျပီေပါ့ ...................<br /><br />ေယာက်ၤားဆန္တဲ့စိတ္ဓါတ္ေတြေၾကာင့္ ခၽြဲႏြံတာေတြကို မလိုလားခဲ့ဘူး။ လံုခ်ည္၀တ္ရင္ေတာင္ မိန္းမဆန္မွာစိုး လို႕လံုခ်ည္ကိုပုဆိုးလို လုပ္၀တ္ခဲ့ေပါငး္မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ဇယ္ေတာက္တမ္းကစားရင္ မိန္းမဆန္လို႕ ေမာင္ေလးေတြန႕ဲ သေရကြင္းပစ္တယ္ ေလာက္စလံုးလွိမ့္တယ။္ ကို္ယ့္စိတ္ကို ကိုယ္မႏိုင္တာေၾကာင့္ မၾကာခဏ ဒုကၡေရာက္ခ ဲ့ဖူးတယ္ ။ ကိုယ္က မလုပ္နဲ႕ေတာ့ဆိုရင္ ရပ္လိုက္မွ ၾကိဳက္တာေတြေၾကာင့္ အဆင္မေျပမႈေတြ ရွိခဲ့ ဘူးတယ္။ တစ္ခ်ိန္က ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ေျပာင္ျပေနတာကို ရပ္ဖို႕ေျပာတာ မရပ္ခဲ့လို႕ စိတ္မ ထိန္းႏိုင္ပဲ ကိုင္ေပါက္မိခဲ့တဲ့အတြက္ ႏႈတ္ခမ္းက ေသြးထြက္တဲ့ အထ ိျဖစ ္ခ ဲ့ဖူး တယ္ ။<br /><br />ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို နည္းနညး္ျခင္း ျပဳျပင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္ ။ အ က်ီစားသန္တယ္ ။ ကိုယ့္ေၾကာင့္သူတပါးကိုေတာ့ ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ပါဘူး ။ ဘယ္ေလာက္အထိေပ်ာ္တတ္လဲ ဆိုရင္.............................................<br /><br />ရွစ္တန္းႏွစ္လား ကိုးတန္းႏွစ္လား မသိေတာ့ဘူး ။ " The Wheel " ဆိုတာသင္ရတယ္ေလ ။ အဲဒီႏွစ္ကေပါ့....... အျပင္မွာတက္ရတဲ့ က်ဴရွင္ေတြက သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိခဲ့ပါဘူး ။ေက်ာင္းကဆရာ ဆရာမေတြ သင္ၾကတာ မ်ားတယ္ေလ ။ အဂၤလိပ္ကိုေတာ့ ဘယ္ဆရာေတြဆီမွာမွ မတက္ၾကပဲ “ကိုကိုေဇာ္ “ ဆိုတဲ့ဆရာဆီမွာပဲ သီး သန္႕တက္ခဲ့တာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးလုိလိုပဲ ။ အဲဒီဆရာက အဂၤလိပ္ တစ္မ်ိဳးပဲသင္တယ္ေလ ။ဆရာက အဂၤလိပ္ တကယ္ေတာ္တယ္ ။ ေတာရြာလိုေနရာမ်ိဳးမွာ စပီကင္ေျပာႏိုင္တဲ့ဆရာ မရွိသေလာက္ရွားတယ္ေလ။ အသက္သိပ္မၾကိီးေသးတဲ့ ဆရာ့ကို တပည့္အားလံုးက “အကိုၾကီး “ လို႕ေခၚၾကတယ္ ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/Sndc8L0yhPI/AAAAAAAAAG8/aTlBQzLhhww/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 130px; height: 98px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/Sndc8L0yhPI/AAAAAAAAAG8/aTlBQzLhhww/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365859670071346418" border="0" /></a><br />ကြမ္းစားသေလာက္ အသံထြက္ မေျပာင္းတဲ့ဆရာပါ။ သူ႕သြားေတြဟာ အျမဲရဲဲေနတတ္သလို ခါးၾကားမွာလည္း ကြမ္းထုတ္က ထာ၀ရရွိေနတတ္တဲ့သူပါ ။ စာသင္ေနရင္းလညး္ စားတယ္ တစ္ယာကုန္ရင္ ေနာက္တစ္ယာ ဘယ္ေတာ့မွ မျပတ္တတ္ဘူး ။ စာသင္ရင္းကုန္ခဲ့ရင္ေတာင္ စာသင္ရပ္ျပီး အ၀ယ္လႊတ္တတ္တဲ့ ဆရာပါ ။ ကြမ္း စားရင္ လွ်ာေတြထံုတယ္ အသံထြက္လို႕ မရဘူးဆိုတာ သူနဲ႕ လားလားမွ မသက္ဆိုင္သလိုပါ ။ ဆရာ့ကို အားလံုး ကခ်စ္လည္းခ်စ္ၾကတယ္ ။ အခ်စ္ဆံုး အဖြဲ႕ေတြကေတာ့ ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕ေလ ။ ဆရာရဲ႕ အားနညး္ခ်က္ကို သိထား တဲ့ ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕က ဆရာ့ကို ပညာျပဖို႕ ရည္ရြယ္ရင္း ေပ်ာ္ေစခ်င္တာလည္းပါတာေၾကာင့္ အၾကံထုတ္ရင္း ေပ်ာ္လို႕မဆံုးေပါ့ ။<br /><br />..........................................................................................................................................................<br /><br /><br />ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးက “ ၾကက္ဖင္“ ........တဲ့ ေယာက်ၤားေလးျဖစ္ျပီး ပြစိပြစိေျပာတတ္လြန္းလို႕ ။ သူ႕ညီမ ၀မ္း ကြဲက “ ၀က္မ “......တဲ့ ၀၀တုတ္တုတ္ေလး မိုလို႕ ။ အရပ္ပုပု ညွက္ညွက္ေလးက “ လက္ပြား “.........တဲ့ လက္မေလးေဘးမွာ လက္အပြားေလးတစ္ေခ်ာင္းပါလို႕ ။ စသည္......စသည္....ေပါ့ အမည္အသစ္ေလးေတြနဲ႕ အုပ္စု ခပ္ကဲကဲအဖြဲ႕ေပါ့ ။ အီေဖကို အမည္ကေတာ့ အစံုပါပဲ ။ ဆရာမလာခင္ က်ဴရွင္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဇတ္ ကေနက်ဆိုေတာ့ အျမဲသရုပ္ေဆာင္ရတာက မျမ၀င္း...မိုလုိ႕ သူတို႕က “မျမ၀င္း “.....တဲ့ ။ စာက်က္ရင္ မန္း က်ည္းပင္ေပၚမွာပဲတက္က်က္လို႕ “ေမ်ာက္မ “...........တဲ့ ။ က်ဴရွင္အိမ္နဲ႕အနီးဆံုးေနျပီး ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္ လာတတ္လို႕ “လိပ္မ“ ........ဆိုသလို အမည္နာမေတြက ေပါမွေပါေပါ့ ။ က်န္သူေတြလည္းရွိေသးတယ္.............မ်ားမွမ်ား........................။ အဲ......အဲဒီေန႕က<br /><br /><br />အစီအစဥ္ၾကီးၾကပ္သူ..........................မျမ၀င္း<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnddpiId8II/AAAAAAAAAHE/vRZ7gPljJDY/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 69px; height: 127px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SnddpiId8II/AAAAAAAAAHE/vRZ7gPljJDY/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365860449153577090" border="0" /></a><br />အ၀ယ္ေတာ္.............................၀က္မနဲ႕ လက္ပြား<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndhaqKGe8I/AAAAAAAAAH0/wkIDFhN7E48/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 120px; height: 115px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndhaqKGe8I/AAAAAAAAAH0/wkIDFhN7E48/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365864591656385474" border="0" /></a><br /><br /><br />ဒါရိုက္တာျဖစ္သူ...........................ၾကက္ဖင္<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndeYsm0jrI/AAAAAAAAAHU/cpj0nyTe7tI/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 103px; height: 102px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndeYsm0jrI/AAAAAAAAAHU/cpj0nyTe7tI/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365861259419094706" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />ေဖာက္ခြဲေရး...........ဂ်ပု<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndfWdzOCgI/AAAAAAAAAHc/5VtyV_eW4qk/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 81px; height: 124px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndfWdzOCgI/AAAAAAAAAHc/5VtyV_eW4qk/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365862320596453890" border="0" /></a><br />ကင္းေစာင့္...........................ကုလားမေလး<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndgXx-ctgI/AAAAAAAAAHk/bk-uWUGzmno/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 94px; height: 130px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndgXx-ctgI/AAAAAAAAAHk/bk-uWUGzmno/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365863442703758850" border="0" /></a><br />ေတာက္တိုမယ္ရ...................က်န္အဖြဲ႕သားမ်ား<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndgwgncR1I/AAAAAAAAAHs/9ul-jSkQRpM/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 119px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KruXn3dbK9E/SndgwgncR1I/AAAAAAAAAHs/9ul-jSkQRpM/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365863867540588370" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">“ ကဲ...ကဲ...၀က္မနဲ႕ လက္ပြား...သြား...နင္တို႕ႏွစ္ေယာက္က “ ဦးလွၾကိဳင္ဆိုင္“ ကိုသြား ........အဲဒါကို၀ယ္ခဲ့ ။ ဘယ္သူမွမရိပ္မိေစနဲ႕ေနာ္“ ......................... မျမ၀င္းရဲ႕ ညႊန္ၾကားမႈ........</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္က..ျမန္ျမန္သြားျမန္ျမန္ျပန္..ကြမ္း၀ယ္ခဲ့ဖို႕ မေမ႕နဲ႕ ၾကားလား“ ......................ၾကက္ဖင္ရဲ႕ မွာတမ္း...........................</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">“ ဟိတ္ေကာင္...ၾကက္ဖင္ ...ငါက ဘာနဲ႕ခြဲလို႕ဘယ္လိုထုရမွာလဲကြ ။ ခုထိဘာမွမရွိေသးဘူးေလ ။ တစ္ခုခုငါ့အတြက္ စီစဥ္ေပးဦးမွေပါ့ “လို႕ဆိုတဲ့.................................ေဖာက္ခြဲေရး ဂ်ပုရဲ႕ အေမး...........</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);">“ ဟဲ့......နင္တို႕ေတြျမန္ျမန္လုပ္ၾကေလ...ဟုိမွာ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားေတြ ဆင္းေတာ့မယ္ ။ ငါစိတ္ညစ္ပါတယ္ လို႕ ဆိုလာတဲ့ “.............ကင္းေစာင့္တာ၀န္က်...............ကုလားမေလးရဲ႕စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႕အတူ...........</span><br /><br />...........................................................................................................................................................<br /><br /><br />၁၀တန္းေက်ာင္းသားေတြ ဆင္းသြားၾကျပီဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးသင္တန္းခ်ိန္မွာ ကိုယ္တို႕အဖြဲ႕ေပါ့ ။ဆရာလည္း ပင္ပန္းေနပါျပီ ။ ကိုယ္တို႕သင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ညေနခင္းတစ္ခုရဲ႕တတိယေျမာက္စာသင္ခ်ိန္ ။အခ်ိန္ေလးက ေန၀င္လုလု........... အတန္းသားေတြက ေျပာင္စပ္စပ္ .............ဆရာကေတာ့ ေမာလြန္းလို႕ ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္<br /><br />“ကဲ.......ကဲ...........စာအုပ္ထုတ္က်ကြာ....စ ၾကရေအာင္ “<br /><br />“ဟုတ္.......အကိုၾကီး “ ဆိုတဲ့ သံျပိဳင္ အေျဖစကားအျပီး “ The Wheel “ အေၾကာင္း တက္ၾကြစြာသင္ေပးေနတဲ့ ဆရာ .......ဘီးေတြရဲ႕ဘယ္လို လည္ပတ္ပံု .....ဘီးအေသး ဘယ္ႏွပတ္..ပတ္ရင္ ဘီးအၾကီးက ဘယ္ႏွပတ္..ပတ္ ပံု..ဘီးေတြရဲ႕ သေဘာတရားေတြကို စိတ္၀င္တစား ကြမ္းတစားစားနဲ႕ သင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာအကိုၾကီး..... သံပတ္ကုန္လို႕ ရပ္သြားတဲ့ စက္ရုပ္လို....ကြမ္းကုန္လို႕ စာအသင္ ရပ္သြားတယ္ ။<br /><br />“ ေဟ့ေကာင္...........လက္ပြား..ကြမ္းတစ္ထုတ္ သြားဆြဲစမ္းကြာ “ လို႕ဆိုလာတဲ့ ဆရာ့ကို “ အကုိၾကီးကလည္း ဒါေတြ သိလုိ႕ ၾကိဳ၀ယ္လာျပီးသား ......ေရာ့အကိုၾကီး “ လို႕လက္ကမ္းလိုက္တဲ့ လက္ပြားရဲ႕ ငါးခူျပံဳးကို မသိရွာ တဲ့ အကိုၾကီးက.............<br /><br />“ငါ့တပည့္ၾကီး...ဘယ္ဆိုးလို႕လဲကြ....ဒီလိုေတာ့လညး္သိတတ္သားပဲ “ လို႕ဆိုတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းစကားနဲ႕ စာ ဆက္သင္လိုုက္တာ ....တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အဂၤလိပ္သင္ရင္း <span style="color: rgb(102, 51, 51);"> “ Gear Wheel ေယာက်ၤား “</span>ေတြပါ ေျပာေတာ့တာပဲ ...အဂၤလိပ္စာသင္ရင္း ဘယ္လို ဂီယာ၀ွီးေယာက်ၤားလို႕ေျပာလိုက္မိမွန္းဆရာကိုယ္တိုင္လည္းမသိပါဘူးတဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း........တျဖည္းျဖည္း.......တျဖည္းျဖည္းေပါ့.................. အီေဖကိုယ္တို႕ လြယ္အိတ္ကိုယ္ စီ မ. လုိ႕ အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္ ။ အေၾကာင္းကေတာ့ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ စာသင္ျပရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ညကိုးနာရီေက်ာ္မွ သူမ်ားလာႏႈိးလုိ႕ နိုးရသတဲ့ေလ ။ က်ဴရွင္သင္တဲ့ အေဆာင္မွာ သူတစ္ေယာက္ပဲက်န္ခဲ့တာပါ ။ အစြမ္းျပျပီေလ.........<br /><br />..................................................................................................................................................<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">“ ဟဲ့.....ဟဲ့....ေရာ့....နင္တို႕မွာတာ ပါလာျပီ “ ..............လို႕ေျပာလာတဲ့ ..............လက္ပြား ရဲ႕ဘာမီတြန္ လက္အကမ္းမွာ</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">“ဂ်ပု....ေရာ့....ေရာ့....ဒါနဲ႕ထု.....ျမန္ျမန္ထု....သူမ်ားေတြ ျမင္ေတာ့မယ္ကြာ “.......လို႕ဆိုတဲ့ ၾကက္ဖင္ရဲ႕ ဘ ာမီ တြန္ေျခမႈန္းေရး တိုက္စစ္ နဲ႕အတူ</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“ေျဖ..ေျဖ......ေလ ဟာ ..ကြမ္းယာေတြကို အဆင္သင့္ေျဖထားၾကေလ “ ....လို႕ဆိုလာတဲ့ မျမ၀င္းရဲ႕ ေဆာ္ေၾသာ္သံနဲ႕ အတူ........................ ေတာက္တိုမယ္ရ ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ားရဲ႕ ျဖန္႕ျဖဴးေရး system</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">“ဟဲ့ ....သိမ္း...သိမ္း....ျမန္ျမန္သိမး္.....ဟိုမွာ ၁၀ တန္းေတြ ဆငး္လာျပီ ဟ “ ....လုိ႕ဆုိတဲ့ ......ကုလားမေလး ရဲ႕ တာ၀န္ေက်စြာ ....ကင္းေစာင့္ေပးမႈေၾကာင့္ </span> ..........လုပ္ၾကံမႈ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲၾကီးေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏိုင္ခဲ့တာပါ ။<br /><br />......................................................................................................................................................<br /><br /><br />{ တကယ္ေတာ့ .............. ခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိရင္ ငရဲၾကီးသလိုလို မလုပ္သင့္သလုိလို အျပစ္ ၾကီး တစ္ခု လို ျဖစ္မိေပမယ့္......အဲဒီေန႕ .....အဲဒီအခ်ိန္က......ဆရာကိုယ္တိုင္ေပ်ာ္ခဲ့တာပါ....ေနာက္တေန႕ သင္တန္းတက္ ေတာ့ စိတ္မဆိုးတဲ့ အကိုၾကီးက <span style="color: rgb(51, 51, 153);"> “ နင္တို႕ဟယ္ ..ငါ့ကိုလုပ္လိုက္တာ ...ညက ကိုးနာရီမွ ႏိုးတာဟဲ့ ဒါေတာင္ ေမေမ လာႏႈိးလုိ႕...ေမေမကေမးေသးတယ္ ..ဘာလုိ႕ဒီမွာအိပ္ေနတာလဲ့တဲ့..အိပ္ခ်င္ရင္ အိမ္မွာမအိပ္ဘူး....လို႕ ေတာင္ဆူေသးတယ္ဆိုျပီး“.</span>..ေပ်ာ္လို႕ေတာင္ ေနလိုက္ေသးတယ္ေလ ။ အဲဒီေလာက္ သူ႕အေပၚမွာ ဘယ္ သူမွ မဆိုးခဲ့ၾကသလုိ.......ကြမ္းယာထဲ ဘာမီတြန္ျဖဴးျပီး ေကွၽြးရေလာက္ေအာင္ ဆရာနဲ႕ မရင္းႏွီးက်တာပါ ။ ကိုယ္တို႕ ကေတာ့ ငယ္လည္းငယ္ ဆရာ့ကိုလည္းခ်စ္ ဆိုးလညး္ ဆိုးခဲ့တာေၾကာင့္ ခုအခ်ိန္ဆရာနဲ႕ေတြ႕လုိ႕ျပန္ ေျပာရင္ ခုအခ်ိန္အထိ ရယ္မိၾကတုန္းပဲ ..............အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အမွတ္တရ အေနနဲ႕ ရွိခဲ့ၾကတာ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈျဖစ္ရပ္ေလး ေတြပါ.............<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ခုအခ်ိန္ ဘယ္လိုမွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ..............</span>..}<br /><br />.......................................................................................................................................................<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-6733144111805169504?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/9v9rRWlZmUKnrWro2tfWXJBkt_w/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/9v9rRWlZmUKnrWro2tfWXJBkt_w/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/9v9rRWlZmUKnrWro2tfWXJBkt_w/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/9v9rRWlZmUKnrWro2tfWXJBkt_w/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/7IP0tB9Cvjo" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com9http://anglepyo.blogspot.com/2009/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-80614588236954403022009-07-30T15:46:00.000-07:002009-07-31T08:54:59.711-07:002009-07-31T08:54:59.711-07:00“ ဟယ္...သမီးေလးကခ်စ္စရာေလးေနာ္.. ဆရာမဆီကို လာပါဦး သမီးရယ္ “ ေျပာေျပာဆိုဆို ေမေမ့လက္ထဲက အတင္းဆြဲေခၚသြားျပီးေတာ့ “ဟင္...သမီးေလးက ငိုမဲ့မဲ့ေလးပါလား...ဘာလို႕လဲ သမီးရဲ႕ ...ဆရာမကုိ စကားေျပာပါဦး သမီးရယ္ ခ်ိဳခ်ဥ္စားမလား... ဒီမွာ ေတာ္ဖီလံုးေတြလည္း ရွိတယ္ သမီး ၾကိဳက္တာသာ ယူစား....ေနာ္...သမီး “ ။<br /><br /><br />“ဟင့္အင္း....မစားခ်င္ဘူး...ဘာမွ မစားခ်င္ဘူး “<br /><br /><br />“ ေၾသာ္..သမီးက ဒါမ်ိဳးေတြ မၾကိဳက္ဘူး ထင္တယ္...မုန္႕ဟင္းခါးစားမလားသမီး “<br /><br /><br />“ဟင့္အင္း...မုန္႕ဟင္းခါးလဲ စားခ်င္ဘူး“<br /><br /><br />“ဒါဆို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေဆာ့ရေအာင္ေလ ..ေနာ္ ။ ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတယ္သမီးရဲ႕..လာေနာ္ သမီး “<br /><br /><br />“ဟင့္အင္း...ဟင့္အင္း....ေဆာ့လဲမေဆာ့ခ်င္ပါဘူး ။ ဒီမွာ မေနခ်င္ပါဘူး“ လို႕ေျပာျပီးတာနဲ႕ ေမေမ့ဘက္လွည္ျပီး “ေမေမ အိမ္ျပန္မယ္ ေနာ္ ..ေမေမ....ေနာ္“<br /><br /><br />ေဒၚခင္တုတ္ တစ္ေယာက ္ သမီးျဖစ္သူရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကိုလည္း လိုက္ေလွ်ာေပးခ်င္ ..... လိုက္ေလွ်ာ လို႕ကလည္း မျဖစ္.... ပထမဆံုးသမီးေလးကို မူၾကိဳ စ အပ္တဲ့ေန႕ဆိုေတာ့.. ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္နားဆီက မူၾကိဳဆရာမၾကီးရဲ႕ “ မပူပါနဲ႕ ေဒၚတုတ္ရယ္..ေနာက္ေတာ့လည္း သူဟာနဲ႕သူ ေနသားက်သြားမွာပါ ။ ခုမွ အစပိုင္းဆိုေတာ့လည္း သမီးေလးကဘယ္ေပ်ာ္ပါ့မလဲ ေဒၚတုတ္ရဲ႕ ဟုတ္ဘူးလား ။ ထားသာထားခဲ့ပါ ။ ဘာမွ စိတ္ပူစရာမရွိပါဘူး “ ဆိုတဲ့အသံၾကားလိုက္ေတာ့<br />“ ဟင့္အင္း..ဟင့္အင္း ....အိမ္ျပန္မယ္ ... အိမ္ျပန္မယ္ ...အိမ္ကိုပဲျပန္ခ်င္တယ္ “ လို႔ တအားေအာ္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာမၾကီးက<br /><br /><br />“ ဘာမွလညး္မစားခ်င္ဘူး ဟုတ္လား“<br /><br /><br />“ဟုတ္ “<br /><br /><br />“ေဆာ့လည္း မေဆာ့ခ်င္ဘူး ဟုတ္လား “<br /><br /><br />“ဟုတ္“<br /><br /><br />အဲဒီေတာ့ “ ျဗန္း...ျဗန္း...ျဗန္း “ ဆိုျပီး ၾကိမ္လံုးနဲ႕ ခံုကိုရိုက္လိုက္တာ ဖုန္မႈံ႕ေတြေတာင္ ထခုန္မတတ္ပါဘဲ ။ ေမာင္ေမာင္ေခၚေတာ့ “ဗ်ာ “ မထူးခ်င္ဘူး ေအာင္ေက်ာ္ေခၚမွ “ဗ်ာ“ ထူးခ်င္ ဆိုသလို .....ေခ်ာ့တုန္းက မေပ်ာ့ေတာ့ ေျခာက္လိုက္မွေၾကာက္ ရျပီေလ ။ မုန္႕ေၾကြးတုန္းက စားလိုက္ရ အေတာ္သားေနာ္........<br /><br />..........................................................................................................<br /><br /><br /><br />သမီးပ်ိဳ မူၾကိဳစအပ္ တဲ့ေန႕ေလးပါ ။ ကေလးဘ၀ရဲ႕ပထမဆံုးေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႕ဆိုေတာ့ခ ုထိ အမွတ္ရ ေန ဆဲပါပဲ ။ အဲဒီေန႕က မူၾကိဳဆရာမၾကီးရဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေခ်ာ့ေမာ့ျပီး မုန္႕ေတြေကၽြးခဲ့တာေတြ ေခ်ာ့လို႕မရတဲ့အဆံုး ၾကိမ္လံုးနဲ႕ ၾကမ္းျပေတာ့မွ ေၾကာက္ျပီး မလႈပ္ေတာ့တာေတြ ခုထိအမွတ္ရေနတုန္းပါပဲ ။ေမေမလည္း သမီးပ်ိဳ ကိုထားခဲ့ျပီး ျပန္သြားေလရဲ႕ ။<br /><br /><br /><br />သမီးပ်ိဳေလ... ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အျခားကေလးေတြရတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မရခဲ့တာပါ ။ ဥပမာ...ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ မိခင္က ထမင္းခ်ိဳင့္လိုက္ပို႕ျပီး ဂရုတစိုက္ ထမင္းခြံ႕ေကၽြးတာမ်ိဳး ၊ ေက်ာင္းဆင္း ခ်ိန္မွာ လိုက္ၾကိဳတာမ်ိဳးေတြေပါ့ ။ သမီးပ်ိဳေနခဲ့တာက အုတ္က်င္းမွာပါ ။ ေဖေဖက ပန္းထိမ္္လုပ္တယ္ ေမေမက ထမင္းဆိုင္ဖြင့္တယ္ေလ ။ အလုပ္သမားရပ္ကြက္မွာ ဆိုေတာ့ အရမ္းေရာင္းေကာင္းတာပဲ။ ထမင္းဆိုင္ဆိုတာ မ်ိဳးကလညး္ သိတဲ့အတိုင္းပဲ မေရာင္းခင္လည္း ျပင္ဆင္ရ ေရာင္းေနျပန္ေတာ့လည္း လက္မလည္ရ ေရာင္းျပီး ျပန္ေတာ့လည္း သိမ္းရဆည္းရနဲ႕ အားကိုမအားဘူးေလ ။ အဲဒီအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမေမ့ဆီက ဒီအခြင့္အေရး ေတြရဖုိ႕ဘယ္လိုျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မလဲ မဟုတ္ဘူးလား ။<br /><br /><br /><br />ေက်ာင္းသြားေတာ့လည္း မူၾကိဳေဖာ္ေတြနဲ႕ ေက်ာငး္ျပန္ေတာ့လည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းဆိုသလုိေပါ့ ။ ေျခရင္းအိမ္မွာ မူၾကိဳတက္ေဖာ္ ငု၀ါေမာင္ ၊အာကာေမာင္ နဲ႕ဥကာေမာင္ တို႕ေနတယ္ေလ ။ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ သူတို႕နဲ႕ေပါ့။ သူတို႕မွာ ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႕မင္းမင္း ဆိုတဲ့အကို ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ ။ သမီးပ်ိဳမွာက အကိုတစ္ေယာက္ေပါ့ ။ မိဘေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္ဆို အိမ္ေဘးက ခံုေလးေပၚမွာ အတူတူထိုင္ေနက် ၊ မဟုုတ္ ရင္ အိမ္နားက မီးသတ္ရံုမွာ ကစားေနက်ပါ ။ မွတ္မိေသးတယ္ အဲဒီေန႕က................<br /><br /><br /><br />“ဟဲ့.....ဟဲ့...လုပ္က်ပါဦး....ကယ္ၾကပါဦး....မင္းမင္းေရ...ေက်ာ္ေက်ာ္ေရ ...လာၾကပါဦးဟဲ့“ ဆိုတဲ့အသံနဲ႕ အတူ လူူသံေတြ ၾကားလိုက္ျပီးေနာက္ ဘာမွ မၾကားေတာ့ဘူးေလ ။ ဘာျဖစ္တာလဲ သိခ်င္ၾကမွာေပါ့ေနာ္ ။ သူ ငယ္ခ်င္းနဲ႕သစ္သားခံုေလးေပၚမွာ အတူတူထိုင္ရငး္ ႏွစ္ေယာက္ျပိဳင္တူ ေျခေထာက္ကို ေရွ႕ေနာက္လႊဲတာ အရွိန္လြန္ျပီး ႏွစ္ေယာက္လံုး ေနာက္ျပန္လန္ျပီး ခံုေနာက္က ေျမာင္းနက္ထဲ အုန္းကနဲက်သြားတာ ဘာမွကို လုပ္ခ်ိန္ မရလုိက္ဘူး ။ ေလးႏွစ္အရြယ္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေျမာင္းထဲပက္လက္ၾကီး က်သြားေတာ့ အသက္ရႈ တိုင္း ရႊံ႕ေတြ၀င္ကုန္တာေပါ့ ။ ရန္ကုန္က ေျမာင္းေတြကသိတဲ့အတိုင္းပဲ အနံ႕ကမေကာငး္ အေရာင္ေတြက မည္းညစ္ညစ္နဲ႕ဆိုေတာ့ အေတာ္မစားသာဘူးဗ်ိဳ႕ ။ ကိုေက်ာ္နဲ႕ကိုမင္း တို႕က ခါးေတာင္းကိုေျမာင္ေအာင္ ၾကိဳက္ျပီး ေျမာင္းထဲဆင္းဆယ္တာေလ ပါလာတယ္တဲ့ မည္းမည္းေလး ႏွစ္ေယာက္ ....ဟီး ...စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့................<br /><br /><br /><br />သမီးပ်ိဳငယ္ငယ္က ဆံပင္ေလးက နီေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕လိမ္လိမ္ေလးတဲ့ ။ မ်က္လံုးေလးက ၀ိုင္းျပီး ပါးေလးက ေဖာင္းေဖာင္းေလးဆိုပဲ ႏႈတ္ခမ္းေလးက စုစုေလးနဲ႕အရပ္ေလးကပုပုေလးဆိုေတာ့ ခ်စ္ခင္သူေပါဆိုပဲ ။ အဲဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ ။ ေဖေဖ့အမ်ိဳး ဦးဖိုးသာေအာင္ဆိုတာေလ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားမဲမဲ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးနဲ႕ အိမ္လာရင္ မိစု ...မိစု ဆိုျပီး လုိက္လိုက္ဖမ္းတာ ေၾကာက္လုိ႕ ေျပးရ ၊ပုန္းရ နဲ႕ မလြတ္လို႕မိျပီေဟ့ဆိုလို႕က ေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြနဲ႕ တရႈးရႈးနဲ႕နမ္းတာ နာကနာ ေၾကာက္ကေၾကာက္နဲ႕ သူလာရင္ငိုရတာ အေမာပဲ။<br /><br /><br /><br />သမီးပ်ိဳရဲ႕ ကိုကိုက အဲဒီတုန္းက ေလးတန္းေပါ့ ။ ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ သမိုင္းကိုသြားရတယ္ ။ ေမေမ လိုအပ္ မယ့္ အမဲသား ၊ ၀က္သား၊ အသား နဲ႕ငါး သြား၀ယ္ေပးရတဲ့ တာ၀န္က ကိုကို႕တာ၀န္ေလ ။ ညေနပိုင္းဆို ကိုကုိ ကသမိုင္းေစ်းသြားေနက် တစ္ေန႕ေတာ့......................................................................<br /><br /><br /><br />“ဒိုင္း.....ဒိုင္း..........ဒိုင္း.............ဒိုငး္...................ဒိုင္း.....................ေဖာက္.....ေဖာက္.....ေဖာက္......ေဖာက္......ေဖာက္.....“ ေသနတ္သံေတြ ဆူညံေနတာပဲ ။ လူေတြလည္း ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ေျပးသူေျပး ေအာ္သူ ေအာ္ လမ္းမေပၚမွာ ကေလး လူၾကီး သက္ၾကီး သက္ငယ္ ...အို.....စံုေနတာပါပဲ ။ အဲဒီအသံေတြလညး္ၾကား ေရာ သမီးပ်ိဳ တစ္ေယာက္ လြယ္အိတ္ေကာက္လို႕ အိမ္ဆီေျပးတာ တန္းေနတာပဲ ဆရာမေတာင္ တားခ်ိန္မရ လိုက္ဘူး ။ အိမ္လည္းေရာက္ေရာ ေမေမတို႕ကိုေတြ႔တာပဲ ။ ကိုကုိျပန္မလာလို႕စိတ္ပူေနၾကတာေလ ။ သမီးပ်ိဳကေတာ့ ေလာက္ေလးတစ္လက္ကိုင္ျပီး ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာကုတ္ကုတ္ေလးထိုင္ေနတာ လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ေပါင္။ ေၾကာက္တာကိုး ။ အျပင္ထြက္ရဲဘူး ရယ္ သူတို႕က ခ်ိန္ျပီးပစ္တာ မွတ္လို႕ ရမ္းျပီး ေတြ႕ရာလူကို ပစ္တာ ။ ေျပးတဲ့လူ ေသပဲ ။ ေမေမ တို႕ စိတ္ပူျပီးလိုက္သြားမယ္ လုပ္ေတာ့ ကိုကိုတစ္ေယာက္ လက္ဆြဲျခငး္၀ိုင္း၀ိုင္းေလးကို ေခါင္းေဆာင္းျပီး ေျပးလာတာ တန္းေနတာပဲ။ လမ္းမွာ ေျပာင္းဖူးသည္တစ္ေယာက္ရယ္ ကေလး တစ္ေယာက္ရယ္ ေသြးအိုင္ထဲမွာ ျမင္ခဲ့ရတယ္တဲ့ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳကိုေမြးခဲ့တာက ၁၉၈၄ ေလ ။ ေနာက္ေလးႏွစ္ေရာက္လို႕မူၾကိဳတက္ေတာ့ ၁၉၈၈ ။ သူမ်ားေတြလို“၀ါဆို ၀ါေခါင္ ေရေတြၾကီးလို႕သေျပသီးမွည့္ ေကာက္စို႕ေလ “ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ဆိုေနဖို႕အခ်ိန္မရပါဘူး ။ ဆူဆူညံညံ ေသနတ္သံေတြ ၾကားထဲမွာ ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႕ ၾကီးျပင္းလာခဲ့တာ ။ဟုိေက်ာင္းသားက သပိတ္ေမွာက္ ဒီေက်ာင္း သားက ဆူဆူပူပူနဲ႕ဆိုေတာ့ တစ္ျမိဳ႕လံုး ဆူပြတ္ေနေတာ့တာပဲ ။ သပိတ္ကုိ အခြင့္ေကာင္းယူျပီး အလုပ္သမားေတြက စက္ရံုေတြကို ဖ်က္ဆီးျပီး လိုခ်င္တာေတြယူၾက ၊ အေပၚကလူက သြပ္ကိုတက္ခြာခ်ခ်ိန္မွာ လက္ေခ်ာ္ျပီး ေအာက္ကိုျပဳတ္အက် ေအာက္ကတစ္ေယာက္ေပၚျပဳတ္က်လုိ႕ ဒဏ္ရာေတြရၾကနဲ႕ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ရြာထဲကို ဂ်ပန္ေတြ၀င္သလိုေပါ့ ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ သမီးပ်ိဳတို႕ ရန္ကုန္မွာ ဆက္မေနရဲေတာ့ဘူးေပါ့ ။ ဆက္ေနရင္ေတာ့ ေသရင္ေသ မေသရင္ ေသနတ္ မွန္ျပီး ကားမွာေသခ်ာတယ္ ။ အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႕ ပုဂံလံုးစီးျပီး ဘူတာကိုတစ္မိသားစုလံုး ေျပးေတာ့တာပဲ ။ ရ ထားကလည္း ခါခ်ဥ္အံု တုတ္နဲ႕ထိုးလိုက္သလိုပဲ ၾကပ္ညပ္ေနတာေလ အသက္ရႈလို႕ေတာင္မ၀ပါဘူး ။ တျဖည္း ျဖည္းနဲ႕ မိုးလင္းလာေတာ့ တစခန္းထေတာ့တာပါပဲ။ ေသနတ္ေတြ တကိုင္ကိုင္နဲ႕ ရထားေတြကို အျပင္က ထု ၾကေတာ့တာပဲ ။ ရန္ကုန္နဲ႕ သာရေ၀ါ ေျပးတဲ့ရထားေတြက လံုး၀ကိုမေကာင္းတာ သံေၾကးေတြ အထပ္ထပ္နဲ႕ ဆိုေတာ့ သူတို႕ထုလိုက္တိုင္း သံေၾကးမႈန္႕ေတြက ဖြာကနဲပဲ ။ အဲဒါကို ကိုယ္မွ မသိတာ။ ဘယ္လူေတြပါလိမ့္လို႕ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္တာ ျပတင္းေပါက္ကို ေသနတ္နဲ႕လွမ္းအထုနဲ႕တိုးေတာ့ မ်က္လံုးထဲ၀င္တာေပါ့ေနာ့္ ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ရထားတတန္ ေလွတတန္ နဲ႕ အဖိုးအဖြားေတြ ရွိတဲ့ရြာကိုေရာက္တာေပါ့ ။ အဲဒီမွာ ေနရင္းထိုင္ရင္းနဲ႕ ရန္ကုန္ကိုျပန္မလာျဖစ္ေတာ့တာပါ ။ အဲဒီမွာပဲ ေက်ာင္းေနျဖစ္တယ္ ။ ကိုးတန္းအထိပဲဆိုပါေတာ့ ။<br /><br />( ႏွင္းေရ မနက္ျဖန္ လန္ဒန္ကိုသြားရမွာမို႕ အျမန္ေရးလုိက္ရတာဟ ။ ကေလးဘ၀ကို ေသခ်ာေတာင္ျပန္မေတြး ျဖစ္ဘူး က်န္တာေတာ့ က်န္ေသးတယ္ဟ ။ ေနာက္တစ္ခါ တက္ခ္မွ ေအးေဆးေရးေပးမယ္ေနာ္ ။ မေက်နပ္ ရင္ ေနာက္တစ္ခါတက္ခ္ ဟာ ေနာ္ ။ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္ ေနာ္....ေနာ္...)<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-8061458823695440302?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bS6Exf6CNU7rLtkMbdxqIDwAtu4/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bS6Exf6CNU7rLtkMbdxqIDwAtu4/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bS6Exf6CNU7rLtkMbdxqIDwAtu4/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bS6Exf6CNU7rLtkMbdxqIDwAtu4/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/PPcsnVdLqcg" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com7http://anglepyo.blogspot.com/2009/07/blog-post_30.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-67515204853022294462009-07-15T06:07:00.000-07:002009-07-16T04:39:17.110-07:002009-07-16T04:39:17.110-07:00မိသားစုေလးေယာက္နဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ အိမ္ေလးမွာ မိစုကအငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ အိမ္မွာဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုးလို႕ရတဲ့ အခြင့္အေရးရခဲ့တာေပါ့ ။ မိစုမွာ အကိုတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ။ မိစုထက္ ရွစ္ႏွစ္ၾကီးတယ္ဆိုေတာ့ ကိုကိုက မိစုကို သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ ။ ဒါေပမဲ့ ကိုကိုက စေနသားဆိုေတာ့ စိတ္ၾကီးတယ္ ။ တစ္ခုခုဆို မိစုေတာ့ သိပ္ေၾကာက္တာ ပဲ။ ရိုက္ခံထိမွာစိုးလုိ႕ပါ ။ ဒါေပမဲ့ ေမေမကေလ “သားေနာ္ ... ၾကီးႏိုင္ ငယ္ညွဥ္းလုပ္တာ ေမေမမၾကိဳက္ဘူး သားမၾကိဳက္တာရွိရင္ ေမေမ့ကိုေျပာ ေမေမ ဆံုးမမယ္ ၾကားလား “ အဲလိုေလး ကိုကို႕ကို သတိေပးထားေတာ့ ကိုကိုက မိစုကို မရိုက္ရဲပါဘူး ။ ေျပာသာေျပာတာ မိစုကသိပ္မဆိုးပါဘူး ။ ေဖေဖကဆို မိစုကိုသိပ္ခ်စ္တာပဲ ။<br /><br /><br />မိစုတို႕အိမ္ေလးမွာ ေဖေဖက ပန္းထိမ္လုပ္တယ္ ။ေမေမက ေစ်းေရာင္းတယ္ေလ ။ စားနိုင္ေသာက္ႏိုင္ေပါ့ ။ မိစုတို႕ေနတာက ေတာျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာပါ ။ သစ္သားအိမ္ ေသးေသးေလးနဲ႕ ေန တယ္ေလ။ သာမာန္မိသားစု တစ္စုပါပဲ ။ မိစုတို႕က မခ်မ္းသာဘူးေလ ။ အခုဆို မိစုကိုးတန္းေအာင္ျပီ ။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္း ပိတ္ရက္ျဖစ္လို႕ မိစုကာတြန္းစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႕ ျငိမ့္ေနတုန္း ေဖေဖက<br /><br /><br />“သမီး.....သမီးေရ............“<br />ေဖေဖ့ေခၚသံေၾကာင့္ ကာတြန္းစာအုပ္ကို ေဘးခ်ကာ “ရွင္ ေဖေဖ “ ဆိုျပီး ေဖေဖ့ဆီကို အေျပးသြားခဲ့တယ္ ။<br /><br />“ ကိုႏိုင္႕ကိုသမီးသိတယ္မလား “ လို႕ေဖေဖကေမးေတာ့ “ ဟုတ္ သိတယ္ေလ ..ကားေတြနဲ႕ စီးပြားျဖစ္ ေနတဲ့ ဦးၾကီးမလား “<br /><br /><br />“ေအး ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ ။အဲဒါ သူဟိုေန႕က ကားတစ္စီး၀ယ္ထားတာေလ ရန္ကုန္နဲ႕ရြာကို ကားေျပးမ လို႕တဲ့ အဲဒ ါ ခု ေန႕ခင္းရန္ကုန္ကိုသြားမယ္တဲ့ လိုက္ခ်င္တဲ့သူ လိုက္ၾကတဲ့ ေဖေဖတို႕လိုက္သြားၾကမလား။ ဟိုမွာ သမီးဦးေလးရွိတာပဲ အလည္သြားၾကမလား “<br /><br />“ဟယ္ ရန္ကုန္ကိုလား ..လိုက္မယ္လိုက္မယ္ မိစုငယ္ငယ္ကပဲ တစ္ခါေရာက္ဖူးတာ မေရာက္တာၾကာျပီဆို ေတာ့ သြားၾကမယ္ေလ “။<br /><br />“ကဲ...ဒါဆိုလဲ အ၀တ္ေလးဘာေလး ထည့္ေလ ေဖေဖ့ဖုိ႕ပါထည့္လိုက္ေနာ္သမီး ေဖေဖအလုပ္ကိုသြားေျပာ လိုက္ဦးမယ္ၾကားလား“<br /><br />“ဟုတ္ေဖေဖ “<br /><br />သိပ္မၾကာပါဘူး ေမေမနဲ႕ကိုကို႕ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး မိစုတုိ႕သားအဖေတြ ရန္ကုန္ကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရာက္ခဲ့ၾက ္တယ္ ။ ။ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ လည္ၾကပတ္ၾကနဲ႕ ေပ်ာ္စရာၾကီး။ ရန္ကုန္ကဦးေလဆိုတာက ေဖေဖ့ညီပါ ။ သူက မိစုတို႕ထက္ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတယ္ေလ ။ သူ႕မွာလဲ မိန္းမနဲ႕ကေလးနဲ႕ျဖစ္ေနျပီ ။ ဦးေလးက မိစုရဲ႕ ပညာ ေရးကို စိုးရိမ္တယ္တဲ့ ။ ေတာမွာေနလို႕ ၁၀ တန္းေအာင္ပါ့မလားတဲ့ ။ရန္ကုန္မွာတက္ပါလားတဲ့။ ရန္ကုန္ဆို တာက အားလံုးေစ်းေတြ ၾကီးပါဘိသနဲ႕။ ေက်ာင္းစရိတ္ဆိုလဲၾကီးမွာပါပဲ။ ရန္ကုန္လိုေနရာမ်ိဳးမွာ မိစုမိဘေတြ ဘယ္ထားနို္င္မွာလဲ အဲဒါမိစုသိတာေပါ့။<br /><br /><br />ေနာက္ဆံုးဦးေလးနဲ႕ေဖေဖတိုင္ပင္ျပီး မိစုကို ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းထားေတာ့မယ္တဲ့ ။ ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ ဦးေလး ကေထာက္ပံ့မွာပါ ။ ၀ိုင္းက်ဴရွင္ လည္းတက္ရမယ္တဲ့ ။ မိစု ရြာျပန္လို႕မရေတာ့ပါဘူး ။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ က်ဴရွင္ တက္ရမွာဆိုေတာ့ မိစုဦးေလးအိမ္မွာ ေနခဲ့ရေတာ့မွာေပါ့ ။၀မ္းနည္းလိုက္တာ။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕နဲ႕ခြဲရေတာ့ မယ္။ ကိုကိုနဲ႕လည္းမေနရေတာ့ဘူး ။မိစုတစ္ေယာက္တည္း ဒီအိမ္မွာက်န္ခဲ့ရမွာ စိတ္ညစ္လိုက္တာ ။ဦးေလး မိန္းမက မိစုကိုၾကည္ျဖဴပါ့မလား ။ ျပီးေတာ့ ဦးေလးသမီးေတြရဲ႕အၾကည့္ေတြကို မိစုမၾကိဳက္ပါဘူး။ သူတို႕ ေလာက္မခ်မ္းသာေတာ့ မိစုကိုႏွိမ္တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႕ၾကည့္ၾကတယ္ ။ မိစုသူတို႕အိမ္မွာေနတာ ၾကိဳက္ပံုလဲမရ ဘူးေလ ။<br /><br />မိစုဘာလုပ္ရမလဲ ။ ေဖေဖကိုအပူကပ္ၾကည့္ေတာ့ ေဖေဖက “ ေဖေဖျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္ သမီး ။ သမီးထင္ထား သလို မဟုတ္ပါဘူး ။ ေဖေဖနဲ႕သမီးရဲ႕ဦးနဲ႕အားလံုး တိုင္ပင္ျပီးသား ။ ေဖေဖတို႕ တစ္မိသားစုလံုး ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းလာခဲ့တဲ့ ။ သူကူညီမယ္တဲ့ ။ ေဖေဖ့ကို ကိုယ္ပိုင္ ပန္းထိမ္ဆုိင္ဖြင့္ဖို႕ေတာင္ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ျပီးျပီ ။ သမီးေမေမကေတာ့ ေစ်းေလးဘာေလးေရာင္းမွာေပါ့ ။ အခုေဖေဖ သူတို႕ကိုသြားေခၚျပီးျပန္လာခဲ့မွာ ။ ဟုတ္ျပီ လား သမီး လိမၼာတယ္ေနာ္“။<br />“ ဟုတ္ ေဖေဖ ဟုတ္“<br />“ေဖေဖ ျမန္ျမန္ ျပန္လာခဲ့ေနာ္ ။သမီးတစ္ေယာက္ထဲ အားငယ္တယ္“။<br />“ေအးပါ သမီးရယ္....ေအးပါ“ ။ “ ေဖေဖ အျမန္ဆံုးျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္ သိလား ။လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ သမီး“။<br />“ဟုတ္က့ဲပါ ေဖေဖ“ ။<br /><br />ေဖေဖရဲ႕ ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း မိစုက်န္ခဲ့ရတယ္ ။ အိမ္မွာ စိုးခ်င္တိုင္းစိုးလို႕ရတဲ့ မိစု အခုေတာ့လညး္ မ်က္ႏွာ ငယ္ေလးနဲ႕ပါလား ။ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲေလ။ ပညာေရးအတြက္ဆိုေတာ့လညး္ မိစုလုပ္ရေတာ့မွာေပါ့ ။ ဦးေလး ရဲ႕သမီးႏွစ္ေယာက္ကို တည့္ေအာင္ေပါင္းမယ္ ။ ဦးေလးမိန္းမကို အိမ္အလုပ္ေတြ ၀ိုင္းကူလုပ္ရင္ မိစု အဆင္ ေျပမွာပါ ။ ဒီလိုနဲ႕ မိစုအဆင္ေျပေအာင္ ေနနုိင္ခဲ့ပါတယ္ ။ တစ္ခါတစ္ခါ ဦးေလးေနာက္ကြယ္မွာ သူ႕သမီးေတြ က ႏွိမ္တဲ့စကားေတြ ၊ ခနဲ႕တဲ့ စကားေတြကို မခ်ိျပံဳး ျပံဳးရင္းနဲ႕ေပါ့ ။<br /><br />ၾကာလာေတာ့မိစု ၀မ္းနည္းလာတယ္ ။အားငယ္လာတယ္ ။ မိသားစုကို သတိရလိုက္တာ ။ မိစုအားကိုးတၾကီး နဲ႕ ဦးေလးကို ေမးၾကည့္တယ္။<br />“ဦးေလး...ေဖေဖတို႕ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမွာလဲ ဟင္ “<br />“ျပန္လာေတာ့မွာပါ သမီးရဲ႕ ။ ဟိုမွာအလုပ္ေတြ လက္စသတ္စရာရွိတာေတြ ျပီးရင္လာမွာေပါ့“။<br />“သမီး ေဖေဖတို႕ မရွိေတာ့ သိပ္အားငယ္တာပဲ ဦးရယ္ မိစုငိုခ်င္လိုက္တာ“ လို႕ေျပာေတာ့ ဦးေလးက<br />“ဘာမွ အားငယ္စရာမရွိဘူး မိစုရယ္ ။ ဦးတစ္ေယာက္လံုးရွိတယ္ ။ ဟုတ္ျပီလား “ တဲ့။<br /><br />အိမ္တြင္းေရးကို မသိတဲ့ ဦးေလးက မိစုကို အားေပးရွာပါတယ္ ။ တစ္ေနကုန္ ဦးေလးက အလုပ္မွာ ဆိုေတာ့ အိမ္အေၾကာင္းေတြ ဘယ္သိပ္သိမလဲေလ ။ ဦးေလး တစ္ေယာက္ကလြဲရင္ မိစုအေပၚဆက္ဆံေရးေတြက မ ေျပျပစ္တာ ဦးေလးမွ မသိဘဲ ။ ေအးေလ စရိတ္ၾကီးတဲ့ ရန္ကုန္လို ေနရာမ်ိဳးမွာ မိစုကို တင္ေၾကြးထားရေတာ့ မ ၾကည္ျဖဴတာ သိပ္ေတာ့လည္း မဆန္းပါဘူးေလ ။ ေက်ာင္းပါထားေပးရေတာ့ ပိုဆိုးေတာ့မေပါ့ ။ နားလည္ပါ တယ္ေလ ။<br /><br />မနက္ျဖန္ဆို မိစုတို႕ေက်ာင္းေတြဖြင့္ျပီ ။မိစု ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္ ။ ရြာက သူငယ္ခ်င္းေတြလညး္ မရွိဘူး ။ တက္ရမယ့္ ေက်ာင္းကလညး္ ဘယ္ေနရာမွာပါလိမ့္ ။မိစုတစ္ခါမွမေရာက္ဖူးဘူး ။ မနက္ျဖန္ ၀ိုင္းက်ဴရွင္ ကသူ ငယ္ခ်င္းအိမ္ကို အရင္သြားျပီးမွ သူနဲ႕အတူသြားမယ္ လို႕ မိစုစိတ္ကူးေနတုန္း<br /><br />“မိစုေရ...မိစု သမီးေဖေဖတို႕ျပန္လာျပီေဟ့ “ ဆိုတဲ့ဦးေလးရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ မိစုအေျပးအလႊား အိမ္ေရွ႕ ဘက္ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္ ။<br />“ ဟယ္...ေဖေဖ...ေမေမ..ကိုကို အားလံုးလိုက္လာၾကတာကိုး ။ ေဟး...ေပ်ာ္လိုက္တာ“<br /><br />မိစု၀မ္းသာလြန္းလို႕ မ်က္ရည္ေတာင္ လည္မိတယ္။ မိစုအားလံုးကို သိမ္းက်ံဳးဖက္ထားလိုက္တယ္ ။ မိစု အား ငယ္၀မ္းနည္းခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြက မ်ားခဲ့ျပီကုိး ။အခုေတာ့ ဒီဒုကၡေတြက ကင္းလြတ္ခြင့္ရေတာ့မယ္ ။မိစုသိပ္ေပ်ာ္ တာပဲ ။ မနက္ျဖန္ ဆိုမိစုက ေက်ာင္းစတက္ျပီ ။ ေဖေဖတို႕ကေတာ့ အိမ္စေျပာင္းျပီေပါ့ ။ မိစုတို႕ ဘ၀ကုိ အစ ကျပန္စရျပီေပါ့ ။ မနက္ျဖန္ဆို မိစုတို႕ငွားထားတဲ့ အိမ္မွာ ေနရေတာ့မယ္ ။ ငွားထားတဲ့အိမ္က ေစ်းနဲ႕နဲနဲေတာ့ အေ၀းသား ။ ျပီးေတာ့ တစ္ခန္းတည္း ။က်ပ္တည္းလိုက္တာေနာ္ ။ အင္း ရန္ကုန္ကိုး ။ အေပၚထပ္မွာက အိမ္ ရွင္ေတြေနတယ္ ။ ေအာက္ထပ္မွာ မိစုတို႕ကတစ္ခန္း ၊ဟိုဘက္မွာက တစ္ခန္း ။ တစ္ခန္းကို တစ္အိမ္လုပ္ျပီး ေနရမွာပဲ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ကိုယ့္မိသားစု နဲ႕ေနရမွာပဲ မိစုေပ်ာ္ပါတယ္ ။<br /><br />မိစု ေရမိုးခ်ိဳး ေက်ာင္းစိမ္း ေတြလဲျပီး ေက်ာင္းသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္ ။ ေမေမျပင္ေပးတဲ့ နံနက္စာကို စားရင္း မိစု ပထမဆံုးေက်ာင္းတက္ရမယ္ရက္ကို ရင္ခုန္ေနမိတယ္။ နံနက္စာ စားအျပီး ေမေမ့ကိုႏႈတ္ဆက္ ကာ မိစုသူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို ဦးတည္လာခဲ့တယ္ ။ မိစု ထြက္လာေတာ့ ေဖေဖက ေရအိမ္၀င္ေနလို႕ နႈတ္မဆက္ ခဲ့ရဘူး ။ကိုကုိကေတာ့ အိပ္တုန္း ။<br /><br />နံနက္ခင္းရဲ႕ သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ ေလေျပေလညွင္းေလးေတြကို ရႈရွိက္ရင္း တက္ၾကြေနတဲ့ မိစု သူငယ္ခ်င္း အိမ္သို႕ တန္းမတ္စြာ ခ်ီတက္လာခဲ့တယ္ ။ သူ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့<br /><br />“ဟဲ့...သင္းသင္း မျပီးေသးဘူးလား “<br />“ေအး ..ျပီးျပီ ..ျပီးျပီ ။မိစု လာေလ ခဏထိုင္ဦး ။ေမေမ့ဆီ မုန္႕ဖိုးေတာင္းျပီးရင္ ျပီးပါျပီ “။<br />“ေအး...ေအး ငါတို႕နဲနဲေတာင္ ေနာက္က်ေနျပီဟာ ျမန္ျမန္လုပ္ပါဟဲ့ “ “ေက်ာင္းအသစ္ကို တက္ရေတာ့ နဲနဲ ေတာ့ ရင္ခုန္ေနတာဟဲ့ သိျပီလား “<br />“ေအးပါဟယ္ ..လာ..လာ သြားၾကစို႕ “<br />“ေမေမေရ..သမီးတို႕ လစ္ျပီဗ်ိဳ႕ “ လုိ႕ မိသင္းက သူအေမကုိႏႈတ္ဆက္ အျပီး မိစုတို႕ စကားတေျပာေျပာနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ေက်ာင္းဘက္သြားမယ့္ လမ္းက်ိဳးအေရာက္<br /><br />“ဟဲ့ မိသင္း ဟိုမွာ လူေတြအမ်ားၾကီး ဘာလုပ္ေနၾကလဲ မသိဘူးသြားၾကည့္ရေအာင္ေလ“ လို႕ ေျပာေတာ့<br /><br />“ဟာ..ေနာက္က်ေနတာကို သိရဲ႕သားနဲ႕ စပ္စုခ်င္စိတ္ကလဲရွိေသး လာစမ္းပါ ေက်ာင္းေရာက္ေအာင္သာ အျမန္ေလွ်ာက္စမ္းပါ စပ္စုစိန္ရယ္ “<br /><br />“ေအးပါ ဟဲ့ နင္ကလညး္ေဒါၾကီးပဲ “<br /><br />မိစုတို႕ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေနရာေတြ ဦးက်တယ္ ။တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ ေတြ႕လုိ႕ ႏႈတ္ဆက္ၾက ေပ်ာ္ရႊင္ၾက ေပါ့ ။မိစုကေတာ့ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ။ မိစုမမႈပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေနသားတက် သူငယ္ခ်င္းေတြ ရလာမွာေပါ့ ။ မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အခန္းထဲက အလွ်ိဳလွ်ိဳထြက္ကုန္က်တယ္ ။ အခန္း ထဲမွာ မိစု တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တာ ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ႕ကိုယ္ေလ ။ ပထမ ဆံုးေန႕မို႕ စာသိပ္မသင္ျဖစ္ ပါဘူး ။ ေန႕လယ္ ၁၂ ေက်ာ္ရင္ဆင္းတယ္ေလ ။ ေန႕လယ္ပိုင္းက မူလတန္းနဲ႕ အလယ္တန္း တက္ရတယ္တဲ့။ မိစုတို႕ ရြာမွာေတာ့ ညေနမွ အျပီးေက်ာင္းဆင္းတာ။ ဒီမွာက ေန႕တစ္၀က္တည္းတက္ရတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ မိသင္းအေမလာၾကိဳေနတာေတြ႕တယ္ ။မိစုေတြးလိုက္မိတယ္ ။၁၀ တန္းေက်ာင္းသူတစ္ ေယာက္ ကိုလာၾကိဳေနတယ္ ။ ရန္ကုန္ကလူေတြ ေတာ္ေတာ္ပိုၾကပါလားလို႕မိစုေတြးလိုက္မိတယ္ ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ေ၀့၀ဲၾကည့္မိေတာ့ လူၾကီးေတြ သိပ္ေတာ့ မရွိၾကပါဘူး ။ မိသင္းကံေကာင္းတာပဲ သူ႕အေမက သူ႕ကိုအေတာ္ ဂရုစိုက္ပံုရတယ္ လို႕ေတြးေနတုန္း<br /><br />“ သမီးေက်ာင္းတက္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လားကြယ့္ “ မိသင္းအေမက မိစုကိုလညး္ဂရုစိုက္သားပဲ။<br /><br />“ဟုတ္ အန္တီ အဆင္ေျပပါတယ္ ။ ပထမဆံုးေန႕မို႕ သူငယ္ခ်င္းသိပ္မရွိေသးတာပဲ ရွိပါတယ္“ ။<br /><br />“ေအးပါကြယ္ ေနာက္ေတာ့လညး္ ရလာမွာေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား“ မိသင္းအေမရဲ႕ဂရုစိုက္မႈေၾကာင့္ မိစုေပ်ာ္ခဲ့ရ ပါတယ္ ။အခုလုိ ေမေမအိမ္ေျပာင္းရင္း အလႈပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္မွာ မိစုကိုလညး္ အားေပးရွာသားပဲ ။<br /><br />“ဒါဆို အန္တီ သမီးအိမ္ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ။ က်ဴရွင္က တစ္နာရီမွ ဆိုေတာ့ မိစုထမင္းျပန္စားလိုက္ဦးမယ္ ။“<br />၀ိုင္းက်ဴရွင္က မိသင္းတို႕အိမ္မွာ သင္ျဖစ္တာပါ ။ အေပၚထပ္ တစ္ထပ္လံုး အားေနေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ ေလ။ မိစုတို႕ က်ဳရွင္က ၁၀ ေယာက္ပဲရွိတယ္။ အားလံုးရန္ကုန္ကလူေတြခ်ည္းပါပဲ ။ စာေတာ္ၾကတယ္ ။<br /><br />“မိစုရယ္ ဒီေန႕အိမ္မွာစားပါလား ။ျပီးေတာ့ တစ္ခါတည္း စာဆက္သင္လိုက္ေပါ့ ဟုတ္လား။ ေနကလညး္ ပူက ပူနဲ႕ တစ္ခါတည္း အိမ္လိုက္ခဲ့ေနာ္ မိစု“ မိသင္းေမေမက မိစုကို အရမ္းဂရုစိုက္ေနသလိုပဲ ။<br /><br />“ရပါတယ္ အန္တီရဲ႕ မိစုေလ..ဒီေန႕ မိသားစုနဲ႕ အတူတူ လက္ဆံုစားရမွာ ။မစားရတာ ၾကာျပီအန္တီရဲ႕“ ။<br /><br />“ေအး..ေအး ဒါဆိုလဲ အန္တီလိုက္ခဲ့ေပးမယ္။ လာသမီး သင္းသင္း ေမေမတို႕ မိစုတို႕အိမ္ကိုလိုက္သြားရ ေအာင္ “ သင္းသင္းလဲ မေယာင္မလည္နဲ႕ မိစုတို႕အိမ္ကိုလိုက္လာတယ္ ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကိုကိုက အိမ္ေရွ႕ မွာထိုင္လို႕ ။“ ညီမေလးထမင္းစားျပီး က်ဴရွင္သြားေတာ့ “ တဲ့ ။ ေဖေဖတို႕ေရာလို႕ေမးေတာ့ အျပင္သြားတယ္ တဲ့ ။ မိစုလည္း ထမင္းစားျပီး အန္တီတို႕နဲ႕ ျပန္လိုက္သြားတယ္ ။ မိစုစိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ ။ မိစုအေတြးလြန္ တာေနမွာပါ ။ ထမင္းအတူမစားရလို႕ေလွ်ာက္ေတြးတာေနမွာ ။ မိစု စာသင္တဲ့ဆီကိုပဲ စိတ္ႏွစ္ထားလိုက္တယ္။ ညေနစာသင္ခ်ိန္ျပီးလို႕ မိစုအိမ္တန္းျပန္ခဲ့တယ္။<br /><br />“ေဟာ မိစုျပန္လာျပီ “။ အိမ္၀ကဆီးၾကိဳႏႈတ္ဆက္သူက ေဖေဖ့အစ္ကို ရဲ႕အမ်ိဳးသမီးပါ ။ “မိစု ပင္ပန္းလာတယ္ ေရခ်ိဳးလိုက္ဦး ျပီးရင္အန္တီနဲ႕ အျပင္လိုက္ခဲ့ ဟုတ္ျပီလား “ ။ “ဟုတ္ အန္တီ “ ပဲေျပာျပီး ေရခ်ိဳးျပီး အန္တီနဲ႕ အ ျပင္လိုက္သြားပါတယ္ ။ဘယ္သြားေနလဲ ဘာလုပ္ဖို႕လဲ ေတြမေမးေတာ့ပါဘူး ။ အေၾကာင္းရွိလို႕ ေနမွာေပါ့ ဆိုျပီး ေနာက္ကေနပဲလုိက္ခဲ့တာ ။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး ။ သတိထားမိ ေတာ့ ဒီလမ္းကို မိစုသိသလိုပဲ ။ဒါေဆးရံုသြားတဲ့လမ္း မဟုတ္လား ။<br /><br />“အန္တီ..အန္တီ...အန္တီ “ အန္တီက မထူးပါဘူး ။မၾကားတာလား မၾကားခ်င္ဟန္ေဆာင္တာလားေတာ့ မသိ ပါဘူး ။ အန္တီေနာက္က အေျပးလိုက္ျပီး<br /><br />“အန္တီ အခုဘယ္သြားေနတာလဲ ။ဘာလုပ္မလို႕လဲ ။ မိစုကုိ နဲနဲေတာ့ ေျပာဦးေလ “ လို႕ေမးေတာ့ အန္တီက မိစုကို တစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ မေျဖပါဘူး ။ ဘာလဲ မိစုကို ဘာလိုိ႕ အဲလို ၾကည့္ရတာလဲ ။ အန္တီ့ အၾကည့္က ဘယ္လို အၾကည့္ၾကီးလဲ ။မိစု နားမလည္နိုင္ေတာ့ပါလား ။ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီလဲ ။ ဘာမွစဥ္စားလို႕ မရေတာ့ပါလား ။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ကုန္ၾကတာလဲ ။ မိစုကုိေခၚလာေတာ့ မိစုနဲ႕ပတ္သတ္မႈေတာ့ရွိရမယ္ ။ အို... ဘုရား ဘုရား ေန႕လယ္ကတည္းက ေဖေဖနဲ႕ေမေမလညး္ ရွိမေနၾကဘူး ။သူတို႕မ်ား တစ္ခုခုျဖစ္ေနၾကသလား။ မျဖစ္နိုင္ပါဘူးေလ သူတို႕လည္း ေနေကာငး္ၾကပါတယ္ ။ တည့္တည့္ေလွ်ာက္ေနရင္းက ဘယ္ဘက္ကုိရုတ္တ ရက္ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္လို႕ မိစုလဲလိုက္အ၀င္ အခန္းထဲမွာ<br /><br /><span style="font-size:180%;">“ဟင္..ေဖေဖ“ ။ “ ေဖေဖဘာျဖစ္တာလဲ ။ေဖေဖဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ။ တစ္ကိုယ္လံုးလညး္ ပတ္တီးေတြေဖြးလို႕ ပါလား ။မ်က္ႏွာေတြမွာလညး္ေသြးေတြနဲ႕ ေဖေဖ..ေဖေဖ စကားေရာေျပာနိုင္ေသးရဲ႕လား ေဖေဖရယ္“ ။ </span><br /><br />“ေမေမ ...ေဖေဖဘာျဖစ္တာလဲ မိစုကိုေျပာပါဦး ။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္းေသြးေတြနဲ႕ ပတ္တီးေတြနဲ႕ ျမင္လို႕ကို မေကာင္းေတာ့ဘူး ။ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟင္ေမေမ “ လို႕မိစုက ရႈိက္ၾကီးတငင္ေမးေတာ့<br /><br />“စိတ္ေအးေအးထားပါ သမီးရယ္ ။ ျဖစ္ခ်ိန္တန္လို႕ျဖစ္လာတာေတြ ပဲမဟုတ္လား ။အခု ေမေမတို႕လုပ္ရမွာက သမီးေဖေဖ့ကို ဂရုစိုက္ျပဳစုရမယ္ ။ျပီးေတာ့ ေမေမတို႕ေရွ႕ဆက္ဘယ္လိုေတြ ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းၾကမလဲ ဆိုတာေတြကို စဥ္းစားရမယ္ သမီးရယ္ ။ သမီးေဖေဖ ခုလိုျဖစ္သြားျပီဆိုေတာ့ ေမေမတို႕ပဲလႈပ္ရွားရေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ေဆးဖိုးစရိတ္ေတြကလည္းရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား ။ ၀မ္းနည္းေနတာထက္ ေမေမတို႕ ရင္ဆိုင္ဖို႕ အားေမြးရမယ္ေနာ္ သမီး ။“<br /><br />“ဟုတ္...ေမေမ “ ။ ေဖေဖ့ကုိ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ ပတ္တီးေတြ ၀န္းရံလို႕ နာက်င္ျခင္း ေ၀ဒနာကို အလူးအလဲ ခံစားေနရရွာတယ္။ ျဖစ္ရေလ ေဖေဖရယ္ မိစုကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေဖေဖ တစ္ေယာက္ မုန္႕ဖိုးပါမသြားတဲ့ မိစုကုိ လိုက္ေပးရင္းနဲ႕မနက္ေစာေစာ စပယ္ယာတစ္ေယာက္ရဲ႕ မေမာင္းတတ္ပါဘဲ ရမ္းကားစြာ ေမာင္းႏွင္ လိုက္တဲ့ကားတစ္စီးရဲ႕အရွိန္ေၾကာင့္ ေဖေဖေလ တစ္ကိုယ္လံုးလဲ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ နံရိုးေတြလဲ က်ိဳးလို႕။ ေဖေဖ စီးလာတဲ့ စက္ဘီးကေတာ့ အရွိန္နဲ႕အတိုက္ခံရအျပီး သစ္ပင္နဲ႕ ၀င္ေဆာင့္လို႕ ရစရာမရွိေအာင္ ကိုပ်က္ဆီး သြားခဲ့ျပီေလ ။ ဒီေလာက္ဆို ေဖေဖ့ အတုိက္ခံလုိက္ရတဲ့ အရွိန္ကုိ သမီး ခန္႕မွန္းလို႕ရပါတယ္ ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ မနက္က မိစုတို႕ ေက်ာင္းသြားတဲ့လမ္းမွာ လူေတြ၀ိုင္းအံုၾကည့္ေနၾကတာကိုး ။ သမီးက ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အတူ ျပံဳးေပ်ာ္စြာ ေက်ာင္းသြားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဖေဖကေတာ့ ေသြးအိုင္ၾကားမွာ အသက္ လုေနရတာ သမီးမွမသိခဲ့တာ ။သမီးသိခဲ့ရင္ ေဖေဖ့ကို ဘယ္ဒီလို ထားခဲ့မလဲ ။ မိစုကိုခြင့္လႊတ္ပါ ေဖေဖရယ္ ။ သမီးေၾကာင့္ ေဖေဖခုလို ျဖစ္ရတာပါ ။ မိစုမုန္႕မစားရလို႕ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ။အခုေတာ့ အီး...ဟီး..ဟီး...။<br /><br />မိစု ငိုေနတဲ့ အခန္းေထာင့္ေလးကို ေမေမ ေရာက္လာတယ္ ။ “သမီး..အိမ္ျပန္ေတာ့ေနာ္ ။စာက်က္ရဦးမယ္ မ လား ။အန္တီ သမီးကို ေစာင့္ေပးလိမ့္မယ္ ။သမီးကိုကိုလဲရွိတာပဲ ။အားမငယ္နဲ႕ေနာ္ သမီး “ ။<br /><br />“ကဲ..ကဲ ...သြားၾကေတာ့ “ ။<br /><br />“ဟုတ္ ေမေမ “ လို႕ေျပာျပီး အန္တီရယ္ မိစုရယ္ ကိုကိုရယ္ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္ ။ အန္တီကေတာ့ အားေပးပါ တယ္ ။ဒါေပမဲ့ေလ မိစုတို႕အိမ္ရဲ႕အဓိကျဖစ္တဲ့ ေဖေဖခုလိုျဖစ္သြားေတာ့ မိစုတို႕ဘာပဲေျပာေျပာ အားငယ္ တာေပ့ါ ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပသနာက စီးပြားေရးေလ ။ ေဖေဖခုလုိျဖစ္သြားေတာ့ ပန္းထိမ္ဆိုင္လညး္ မဖြင့္ေတာ့ ဘူး ။ ဦးေလးကလညး္ မိစုရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ပဲ ေပးမွာမဟုတ္လား ။အဲဒါေတာင္ သူ႕မိန္းမၾကည္ျဖဴတာ မ ဟုတ္ဆိုေတာ့ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕လိုအပ္ေနျပီ ။ေဖေဖကေဆးရံုမွာ ေဆးဖိုးစရိတ္ကေတာ့ ရွိတာေလးေတြ ေရာင္းခ် ထားတာပဲ ။ေလာက္မွာပါ ။ ေဖေဖ ေဆးရံုက ဆင္းလာရင္လည္း ဘာမွလုပ္နိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ ကိုကိုအလုပ္ရွာရျပီေပါ့ ။<br /><br />လတ္တေလာ ျပသနာေတြေၾကာင့္ ရရာအလုပ္ကို လုပ္ရေတာ့မွာပဲ ။ တစ္ခါမွ သူမ်ားလက္ေအာက္မွာမလုပ္ဖူး တဲ့ကိုကုိ ...လုပ္ငန္းမက်ြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္ရဲ႕ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းေျပာဆို မႈကိုခံခဲ့ရတယ္ ။ အလုပ္အေတြ႕အၾကံဳမရွိတဲ့ကိုကိုက ေအာက္ေျခအဆင့္ဆိုေတာ့ လူတကာရဲ႕ ခိုင္းဖတ္အျဖစ္နဲ႕ ဘ၀ကိုအံၾကိတ္ ခံရင္း အိမ္ကိုလည္း ခံစားခ်က္ေတြကုိ အသိမေပးခဲ့ဘူး ။ မိစုတို႕ရြာမွာ ေစ်းေရာင္း စားတာေအးေဆးပါပဲ ။စား နိုင္ေသာက္နိုင္ပါတယ္။ ေဖေဖ ပန္းထိမ္လုပ္တဲ့ လခ ေတြလညး္ရတယ္ေလ။ ကိုကုိက ေဖေဖ့ဆီက ပညာအ ေမြကို ယူေနဆဲ မိစုပညာေရးေၾကာင့္ ျပီးေတာ့ တစ္ရြာေျပာင္းလို႕ သူေကာင္းမ်ား ျဖစ္မလားဆိုျပီး ေျပာင္းလာ လိုက္တာ မိစုတို႕ ကံမေကာငး္ခဲ့ပါဘူး ။ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္းအေကာငး္ၾကီးပဲ မဟုတ္ေပမဲ့ ရင္ဆိုင္ရံုမွ တစ္ပါး ဘာမ်ားလုပ္ နိုင္မွာမို႕လဲ။<br /><br />ေနာက္တစ္လ ေလာက္ၾကာေတာ့ ေဖေဖေဆးရံုက ဆင္းရတယ္ ။နံရိုးက်ိဳးထားေတာ့ အေလးအပင္လဲ မ.လို႕မ ရဘူးေလ ။ ဒဏ္ရာေတြကေတာ့ ေကာငး္စျပဳလာပါျပီ ။ ေဖေဖလဲ မိသားစုအတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္မေကာငး္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေျပာငး္လဲသြားတဲ့ ကံၾကမၼာေၾကာင့္ ခံစားေနရတဲ့ ခါးသီးမႈေတြကုိ ေဖေဖျမင္ေနရတာကိုး ။ ပါလာ သမွ်ေတြလဲ ေဆးဖိုးရွင္းလိုက္ရလို႕ကုန္ျပီေလ ။ ေမေမေစ်းေရာင္းဖို႕အရင္းအႏွီးေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး ။ ကိုက႕ုိ လုပ္အားခ ကလညး္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ မနည္းျခိဳးျခံစားတာေတာင္ သိပ္မေလာက္ခ်င္ပါဘူး ။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ေဖေဖ့အစ္ကို႕ဆီက ပိုက္ဆံနည္းနည္းေခ်းျပီး လမ္းထိပ္မွာ ေမေမမုန္႕ဟင္းခါးေရာငး္ဖို႕စီစဥ္ရတယ္ အိုးခြက္ ပန္းကန္ေတြက အစ ၀ယ္ရေတာ့ ေခ်းသမွ်ပိုက္ဆံကုန္လုနီးပါးေပါ့ ။ဒီလိုနဲ႕ ေမေမက လမ္းထိပ္ က မုန္႕ဟင္းခါးသည္ျဖစ္သြားတယ္။ ကံဆိုးမ သြားရာ မိုးလိုက္လို႕ရြာ တတ္တယ္ဆိုတာ မိစုယံုသြားတယ္ ။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ စားစရိတ္ေတြ အိမ္လခ ေတြ အလွ်င္မီေအာင္ ေပးနုိင္ဖို႕ေမေမေရာင္းတဲ့ မုန္႕ဟင္းခါး အျမတ္ ကမလံုေလာက္ခဲ့ပါဘူး ။ နာမည္ရျပီးသား မုန္႕ဟင္းခါးသည္ေတြ ၾကားမွာ ေမေမ့ မုန္႕ဟင္းခါးကုိ အားေပးမယ့္ သူ နည္းပါတယ္။<br /><br />ေမေမခ်က္တဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးက ရန္ကုန္သူေတြခ်က္တဲ့ မုန္႕ဟင္းခါးနဲ႕မတူပါဘူး ။ ဟသၤာတ မုန္႕ဟင္းခါး ပါ ။ တကယ္ အရသာရွိပါတယ္ ။ ေမေမဟာ သေဘာေကာငး္တယ္ ။ ေစတနာပါတယ္ ။ ေဖာ္ေရြတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ကံမေကာငး္ အေၾကာငး္မလွေတာ့ မုန္႕ဟင္းခါးသည္ အျဖစ္က စြန္႕လႊတ္ခဲ့ရတယ္ ။ အေၾကာင္းကေတာ့ လံုး ပါးပါးရင္း အရွံုးေတြၾကားမွာ ၾကာရွည္မရပ္နုိင္ေတာ့တာပါ ။ ေမေမေလ မိစုတို႕ကြယ္ရာမွာ ပုန္းပုန္းျပီးငိုေနတာ မိစုေတြ႕တယ္ ။ ကိုကိုလဲစိတ္ညစ္တာ မိစုသိတာေပါ့ ။ လကုန္ခါနီးဆိုရင္ေလ အိမ္လခ ေပးဖို႕မရွိလို႕ မိစုဆီက လက္စြပ္ေလး ေတာင္းသြားေသးတယ္ ။ ေရာင္းလိုက္ရမွာေပါ့ ။မိစု သိပါတယ္ ။ မိစုေရအိမ္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလးၾကိတ္ငိုခဲ့တာ ေမေမသိေပမယ့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ခဲ့တာ။<br /><br />ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဆုိတာ အထက္တန္းမွာ အေရးအၾကီးဆံုး မဟုတ္လား။ အင္နဲ႕အား နဲ႕ၾကိဳးစားနုိင္မွ တစ္ေန႕စာကို တစ္ေန႕ မွန္မွန္က်က္မွတ္နိုင္မွ ေတာ္ကာက်တာမလား။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မိစု ခံစားေနရတဲ့ အားငယ္မႈေတြ က်ပ္တည္းေနတဲ့ မိစုတို႕အိမ္ရဲ႕စီးပြားေရးအေျခအေနေတြ သိပ္ကိုခါးသီးလြန္းပါ တယ္ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မိစုဘာမွ အကူညီနုိင္ခဲ့ဘူး ။ ကိုယ္အဆင္မေျပတုိငး္ သူမ်ားကို အပူကပ္ရတာလည္း မ်က္ ႏွာပူလွပါျပီ ။လကုန္တိုင္း ဦးေလးဆီက ေက်ာင္းလခကို မ်က္ႏွာငယ္စြာ ေတာင္းရင္း ဦးေလးမိန္းမနဲ႕ သူ႕သမီး ေတြရဲ႕ အျမင္မၾကည္မႈကိုလည္း မိစု မခံနို္င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိစုငံု႕ခံရံုကလြဲလို႕ ဘာမွမတတ္နိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ အ ေျခအေနက ဖန္လာခဲ့ျပီကိုး ။<br /><br />တစ္ေန႕ေတာ့ ေမေမ ကန္စြန္းရြက္ေတြ ၀ယ္လာတာေတြ႕တယ္ ။ျပီးေတာ့ မုန္လာဥ ေလးေတြ ။ စႏြမ္းတက္ ေတြေရာ စံုလို႕ပါပဲ ။ “ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီး ေမေမ ဘာလုပ္ဖို႕လဲ“ လို႕မိစုေမးေတာ့ ေမေမက ေျဖတယ္<br /><br />“သမီး... ေမေမေလ သမီးတို႕ကိုခ်ဥ္ပတ္ထည့္ျပီး ေရာငး္ေၾကြးမယ္တဲ့“ ေလ ။ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ေမေမရယ္ ။ အရင္းမရွိတဲ့ ေမေမ အရင္းအႏွီးနည္းတဲ့ အရြက္ေတြ၀ယ္ရင္း ခ်ည္ပတ္ေရာင္းေၾကြးဦးမလို႕တဲ့လား ။ “သူမ်ားေတြကိုလညး္ ဒုကၡမေပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး သမီးရယ္ “တဲ့ ။<br /><br /> “ေမေမသမီးတို႕ကို မငတ္ေအာင္ေတာ့ ေၾကြးသြားနိုင္ပါတယ္“တဲ့ေလ ။ မိစုတို႕ရဲ႕ ထမင္း၀ိုင္းက ဟင္းဟာ ေန႕တိုင္းတူညီေနတတ္ပါတယ္ ။ ခရမ္းခ်ဥ္ သီးကို ငါးပိနဲ႕ေရာရင္း ျငဳတ္သီးနဲ႕ေရာေမႊထားတဲ့ ဟင္းကို မိစုတို႕ သရက္သီးစိမ္းေလး အတို႕လုပ္လို႕ မိစုေမ ေမ ေရာငး္တဲ့ ခ်ဥ္ပတ္ကို အေဖာ္လုပ္ျပီး စားခ့ဲရတယ္ ။<br /><br />တစ္ခါတစ္ေလမ်ား ခ်ဥ္ပတ္ေရာင္းေကာငး္တဲ့ ေန႕မ်ား ဆိုရင္ေလ ေမေမက ခရမ္းသီးေတြပါ ္လာတတ္တယ္ ။ခရမ္းသီးႏွပ္ ခ်က္တဲ့ေန႕ဟာ မိစုတို႕အိမ္မွာ ဟင္း ေကာင္းခ်က္တဲ့ေန႕ပါ ။ အဲဒီေန႕ဆို မိစုသိပ္ေပ်ာ္တာပဲ ။ ဟင္းေျပာင္းျပီး စားရလို႕ပါ ။ မိစုတို႕အိမ္က ငါးပိဖုတ္ ျပီဆိုရင္ ေဘးအခန္းက အိမ္ငွားေတြက လညး္ သိပ္ေျပာတာပဲ ။အနံ႕ထြက္တယ္တဲ့ ။အဲဒါေၾကာင့္ မိစုေမေမ က ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕ ငါးပိနဲ႕ေရာေမႊထားတဲ့ဟင္းကုိ တစ္ခါခ်က္ရင္ အမ်ားၾကီး ခ်က္ထားေလ့ ရွိတယ္ေလ။<br /><br />တူညီတဲ့ဟင္းတစ္မ်ိဳးတည္းကုိ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ စားရင္း ၊ ေငြမရွိလို႕မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့ မိစုတို႕ဘ၀ ဘာမ်ား ဆက္ျဖစ္ဦးမွာလဲ ။ ဒုကၡေတြကို ခံစားရလြန္းတဲ့ေမေမလဲ အသက္ၾကီးပါျပီ ။ မိစုဆယ္တန္းေအာင္ ရင္ေလ ေမေမ့ကို ခ်ဥ္ပတ္ေရာင္းတဲ့ဘ၀ကလြတ္ေအာင္ မိစုၾကိဳးစားမယ္ ။ ေမေမ့လို မိခင္ေကာငး္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံနုိင္တဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး မိစု ေမြးမယ္ ။ ျပီးေတာ့ ေနမေကာငး္လို႕အလုပ္လုပ္မလုပ္နိုင္တဲ့ေဖေဖ့ကို အား မငယ္ေအာင္ မိစုအလုုပ္လုပ္ရင္း အားေပးသြားမယ္ ။ကိုကိုလညး္ ၾကာလာရင္ အလုပ္အေတြ႕အၾကံဳေတြ ရွိျပီးျဖစ္လို႕ အလုပ္တစ္ေနရာ ေကာငး္ေကာင္းေတာ့ ရဦးမွာပါ ။<br /><br />အဲဒီအေတြးစိတ္ကူးေတြ နဲ႕မိစု စာက်က္ဖို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီ ။ေဖေဖကေတာ့ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ခပ္ေငး ေငးေလး ။ ေမေမ့ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးပ်က္ညမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလး ထြန္းရင္း ကန္စြန္းညြန္႕ေလးေတြ တ ကုပ္ကုပ္နဲ႕ထြင္လို႕ ခ်ဥ္ပတ္ထည့္ဖို႕ ျပင္ဆင္ေနေလရဲ႕ ။ကိုကိုတစ္ေယာက္ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းလြန္းလို႕ အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ။<br /><br />မိစုတစ္ေယာက္ကေတာ့ အေတြးကမၻာထဲမွာ စီးေမ်ာရင္း စာေတြက ေပၚလာလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္..........<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-6751520485302229446?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/zcViBaev2IYqpA99N63O2JNfn7g/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/zcViBaev2IYqpA99N63O2JNfn7g/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/zcViBaev2IYqpA99N63O2JNfn7g/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/zcViBaev2IYqpA99N63O2JNfn7g/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/TcGzYB7YRgg" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com15http://anglepyo.blogspot.com/2009/07/blog-post_15.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-83016696779630483352009-07-12T05:51:00.000-07:002009-07-14T04:23:54.330-07:002009-07-14T04:23:54.330-07:00၀ါသနာကို အေျဖရွာေတာ့ ရင္ထဲကထြက္ေပၚလာတယ္ ...........<span style="color:#993399;">“ခံစားမႈအႏုပညာ“</span>တဲ့။ ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ကတည္းက ဇာတ္ခံုေပၚမွာ ေကြးေနေအာင္ ကခဲ့ဘူးတယ္။ ပြဲေတာ္ေတြတိုင္းႏႊဲခဲ့ဘူးသလို ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြမွာ လည္းပါ၀င္ခဲ့ဖူးတာဟာ ၀ါသနာရဲ႕တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ပါ။ အႏုပညာနဲ႕ပတ္သက္ရင္၀ါသနာပါတယ္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဒီအႏုပညာ၀ါသနာကိုရင္ထဲမွာပဲ ေမြးျမဴထားရင္း ျငိမ့္ျငိမ့္ေလးပဲခံစားမိတယ္ ။ ျမန္မာမႈအႏုပညာေတြကို ၀ါသနာပါသလို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဖန္တီးခ်င္ခဲ့မိဖူးတယ္ ။ သို႕ေပမဲ့...တကယ္ျဖစ္လာဖို႕က အေျခအေနလို တယ္ ပံ့ပိုးမႈေတြလိုတယ္ေလ ။ ဒါေတြဟာစိတ္ကူးယဥ္မႈတစ္ခုျဖစ္လိမ့္မယ္ လို႕လည္းေတြးမိခဲ့ဖူးတာပဲ ။ ဒါေပမဲ့ ၀ါသနာကေတာ့ ၀ါသနာပဲမဟုတ္လား ။<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက ေကြးေနေအာင္ကခဲ့ဖူးေပမဲ့ အသက္ၾကီးလာေတာ့ က .ခ်င္စိတ္ေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သီခ်င္းေအးေအးေလးေတြခံစားရင္း ေက်နပ္တတ္လာတယ္ ။ အေဆြးေတး ေလးေတြ ညည္းရင္း လြမ္းတတ္လာ တယ္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ရင္ခုန္မိတာက “ဖက္ရွင္“ ။ ေမာဒယ္လ္ေတြကို သေဘာက်လာတယ္ အားက် မိလာတယ္ ။ သူတို႕လို ျဖစ္ခ်င္မိတယ္ ။ ဖက္ရွင္ဆန္ဆန္ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေတြ နဲ႕စတိုင္လ္ က်လွတဲ့ လမ္း ေလွ်ာက္ဟန္ေတြဟာ သမီးပ်ိဳရဲ႕စိတ္ကို လန္းဆန္းေစတယ္ ျမဴးၾကြေစတယ္။ သူတို႕လို သြက္လက္ျမဴးၾကြတဲ့ ဟန္ပန္ေတြကိုရင္ခုန္မိတယ္။ ဒါေတြက ၀ါသနာတစ္ခုထဲေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားမႈသက္သက္ပါ။<br /><br />ဒါေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ၀ါသနာတစ္ခုက လူတစ္ေယာက္ စတိုင္လ္က်လွပေစဖို႕ အဓိကေသာ့ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဒီ ဇိုင္းပါ ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ပင္ကိုအလွကို ေတာက္ၾကြားသြားေအာင္ အဓိက ပံ့ပိုးေပးတာက ၀တ္စား ဆင္ယင္မႈ အႏုပ ညာ ပါ။ ကိုယ့္ပင္ကိုယ္ အရည္အခ်င္းကို ျပသခြင့္ရတဲ့ ဒီဇိုင္နာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ အကူအညီေၾကာင့္ အ၀တ္အစားဖန္တီးတဲ့ ပညာတစ္ရပ္ကို တတ္ေျမာက္သင္ယူနိုင္ခဲ့ပါတယ္ ။ အသက္၁၆ ႏွစ္ ကစလို႕ ကိုယ့္ဒီဇိုင္းကိုယ္ ဖန္တီးနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ ေပမဲ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သင္တန္းမတက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ ျဖစ္သင့္တာေတြနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရဲ႕ၾကား ထဲမွာ လြန္႕လူးရင္း တကယ့္ဘ၀လက္ေတြ႕က်ေတာ့ ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ လုပ္ခဲ့ရတယ္ေလ ။<br /><br />ေရွ႕ပိုင္းကေဖာ္ျပခဲ့တာေတြကေတာ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခံစားမႈနဲ႕ဆိုင္တဲ့ ၀ါသနာေတြပါ။ ၀ါသနာကိုအရင္းခံျပီး ေရွ႕ဘ၀ခရီးကို ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၀ါသနာနဲ႕ထပ္တူ ဘ၀ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ေတြပါ ေရာယွက္လာ တယ္ ။ ဖစ္စစ္ကယ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ၀ါသနာ သို႕မဟုတ္ စိတ္ဓါတ္ ကိုေျပာရရင္ေတာ့ ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ ကျပန္စရဦးမယ္ ထင္တယ္ ။ ဗြီဒီယို ဇတ္လမ္းေတြ ၾကည့္တိုင္း ၾကိဳက္တတ္တာက လူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ႕ ဟာသ ေတြနဲ႕အတူ သူရဲ႕ဆန္႕က်င္ဘက္ျဖစ္တဲ့ ဇတ္ၾကမ္း ။ဇတ္ၾကမ္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ လူမိုက္ေတြ ထိုးၾကိတ္သတ္ျဖတ္ တာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ထက္ထက္ျမက္ျမက္ရွိလွတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကာရိုက္တာမ်ိဳး ၊ ျပီးေတာ့သတၱိရွိရွိနဲ႕ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊား ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္လို ကာရိုက္တာမ်ိဳး ၊ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္နဲ႕အျပိဳင္ စီးပြားေရးဘက္မွာရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ေအာင္ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ခပ္ထက္ထက္ မိန္းမလို စရိုက္မ်ိဳး...အဲဒီလို ကား ေတြဆို သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာ ။<br /><br />အရမ္းႏုရြေနရင္မၾကိဳက္ပါဘူး ။ ခုခ်ိန္ထိ ၀တၳဳေတြ ငွားရင ္ဇတ္သိမ္းမွာ ...“သိပ္ခ်စ္တာပဲ ေမာင္ရယ္“ တို႕ “ခ်စ္လြန္းလို႕ မခြဲနုိင္ေတာ့ဘူးကြာ“ တို႕လိုမ်ိဳး ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ေတြနဲ႕ဇတ္သိမ္းထားရင္လံုး၀ မငွားပါဘူး ။ အခ်စ္အ ေၾကာင္းေတြပဲသက္သက္ေရးထားမွာစိုးလို႕ပါ ။ လြန္းထားထား ၀တၳဳေတြကို အရမ္းၾကိဳက္ခဲ့တာ ။ ခပ္ထက္ထက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းတုိ႕ မာနကိုအထိမခံနိုင္တဲ့ စရိုက္နဲ႕ ေအာင္ျမင္တဲ့မိန္းမ တစ္ေယာက္ အ ေၾကာင္းတို႕ဖတ္ရလို႕ပါ။ ကိုယ့္အၾကိဳက္နဲ႕တူတာကိုး..။ အဲဒီဇတ္ေကာင္ေတြ အတိုင္းလည္း ျဖစ္နိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစား မွာပါ ။ အီစီကလီအခ်စ္အေၾကာင္းေတြေရးထားတာေတြကို ဖတ္ရတာထက္ အတုယူနိုင္မယ့္ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး နည္း လမ္းေကာင္းေတြေပးတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳး ေအာင္ျမင္ေအာင္ဘယ္လိုၾကိဳးစားျပသြားတာ ...ဆိုတဲ့၀တၳဳမ်ိဳးေတြကို ၾကိဳက္ တာပါ ။<br /><br />အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ ။ ထက္ျမက္ခ်င္တယ္ ။ တိုးတက္ၾကီးပြားခ်င္တယ္ ။ ထက္ျမက္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ အျဖစ္နဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈရေအာင္ၾကိဳးစားခ်င္တာပါ ။ ဒါကေတာ့ ဘ၀အတြက္ရည္းမွန္းခ်က္ပါ ။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ကိုယ္ေလွ်ာက္ရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းကိုေရြးခ်ယ္ဖို႕ ဆုိတာ အခြင့္အေရးလုိတယ္ ကံလို တယ္ ျပီးေတာ့ၾကိဳးစားမႈ ဒါေတြေပၚမူတည္ျပီး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘ၀ကိုဖန္တီးဖို႕ပါ ။ ယေန႕ ဒီေန႕ ဒီအ ခ်ိန္အခါအထိေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးၾကိဳးစားေနပါတယ္ ။ ဘယ္လိုဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ ခရီး ဆက္မလဲဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲမသိေသးပါဘူး ။ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲလို႕ေမးတိုင္းေျဖေလ့ရွိတဲ့ အေျဖ တစ္ခုရွိပါတယ္ ။ အဲဒါကေတာ့ <strong><span style="font-size:130%;color:#009900;">“ေအာင္ျမင္ျပီး ထက္ျမက္တဲ့ စီးပြားေရးသမားေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ပါ တယ္“</span></strong> လို႕ေျဖေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္ ။<br /><br />စီးပြားေရးနဲ႕ေက်ာင္းျပီးထားလို႕ စီးပြားေရးလိုင္းမွာပဲေအာင္ျမင္ေနမလား ....ဒါမွမဟုတ္ ၀ါသနာကို အရင္းခံ ရင္း ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းနာ အျဖစ္နဲ႕ ေမာဒယ္လ္ေလာကမွာပဲ က်င္လည္ေနမလား ဆိုတာကေတာ့ ၾကိဳးစားရင္း ေစာင့္ၾကည့္မွာပါ။ ေပးလာတဲ့အခြင့္အေရးေပၚမူတည္လို႕ ဘ၀ရဲ႕ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ပဲ့ကိုင္ရင္းအေကာငး္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားသြားမွာကေတာ့ ေသခ်ာေနပါတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့ရကိုရမယ္ သူ႕ဆီကို အခုမေရာက္ေသးတာပဲရွိမယ္ ။ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကို္ယ္ကို ယံုၾကည္ခ်က္ သို႕မဟုတ္ ရည္မွန္းခ်က္ေပါ့ေလ ။ ျဖစ္ ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေလးပဲ ရင္ထဲမွာ စြဲထားတယ္ ျပီးေတာ့ ၾကိဳးစားမယ္ ။ဒါပါဘဲ ဘာလိုေသးလဲ ။ တစ္ေန႕ရမွာေလ။ ေရာက္ေအာင္သြားရံုပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီေန႕ ေရာက္လာမွာပဲ ။ျပီးျပီေပါ့ ။<br /><br />ဒီပို႕စ္ေလးကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ထင္လင္းေအာင္ တက္ခ္ထားတဲ့ “၀ါသနာကုိအရင္းခံ၍“ ဆုိတဲ့ပို႕စ္ေလးပါ ။ အညိဳ တက္ခ္ထားတဲ့ ”ေနာင္အႏွစ္၂၀ ၾကာေသာ္“ ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ကေတာ့ ဒီအထဲမွာပဲ အက်ံဳး၀င္သြားတာနဲ႕ တစ္ခါ တည္း ေပါင္းေရးလုိက္ပါတယ္ ။ ေနာင္အႏွစ္၂၀ ၾကာရင္ သမီးပ်ိဳ က ၄၆ ႏွစ္ပါ ။အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆို ေသခ်ာ ေပါက္ ေအာင္ျမင္ေနမွာပါ ။ ေပၾကိဳးေတြ ကတ္ေၾကးေတြ ဒီဇိုင္းေတြနဲ႕ပဲအလုပ္မ်ားေနမလား...စာရင္းဇယား ေတြၾကားထဲမွာ ျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြနဲ႕ပဲ အလုပ္မအားျဖစ္ေနမလား ဆိုတာကေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရံုမွတပါး အျခားမရွိ ေပါ့ေနာ္......။<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-8301669677963048335?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BoBWH4gvP1_our2gVx9ygj8YAV4/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BoBWH4gvP1_our2gVx9ygj8YAV4/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BoBWH4gvP1_our2gVx9ygj8YAV4/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BoBWH4gvP1_our2gVx9ygj8YAV4/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/AmUkt54X-tk" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com12http://anglepyo.blogspot.com/2009/07/blog-post_12.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-50794554852492179342009-07-11T03:11:00.000-07:002009-07-11T07:19:11.646-07:002009-07-11T07:19:11.646-07:00သမီးပ်ိဳေပ်ာက္သြားျခင္း အေၾကာင္းကား .......ေတာထြက္သြားျခင္းမဟုတ္ပါေၾကာင္းႏွင့္အျပင္းထူေနျခင္း လည္းမဟုတ္ပါေၾကာင္းၾကိဳတင္အသိေပးအပ္ပါတယ္ ။ဟဲဟဲ ။ အင္း... အေၾကာင္းအရင္းကိုေျပာရရင္ေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွ ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္တစ္ရက္ သမီးပ်ိဳ ေနထိုင္ရာဒူဘိုင္းျမိဳ႕မွ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားျခင္းနဲ႕ပတ္ သက္လုိ႕ ဒူဘိုင္းျမိဳ႕မွသူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕က ရဲစခန္းတြင္လူေပ်ာက္တိုင္ၾကားရန္ျပင္ဆင္ေနေၾကာင္းသိခဲ့ရပါ တယ္။ သမီးပ်ိဳ၏မိုလ္ဘိုင္းဖုန္းအားေခၚၾကားမရျခင္းနွင့္တကြ သတင္းတစ္စံုတစ္ရာမရရွိျခင္းတို႕ေၾကာင့္ သံသယ ျဖစ္ေနၾကေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္စဥ္မွာ.....နံနက္ေစာေစာ ၆နာရီအခ်ိန္ခန္႕တြင္သမီးပ်ိဳတစ္ေယာက္ ယူနီေဖာင္းအျပည့္အစံုႏွင့္အတူ အထုတ္အပိုးမ်ားဆြဲကိုင္လၽွက္ တကၠစီ တစ္စီးအေျပးငွားကာ ေလဆိပ္သို႕စတန္းဘိုင္ဂ်ဴတီထမ္္းေဆာင္ရန္ သြားခဲ့ရပါေၾကာင္းႏွင့္ တစ္စံုတစ္ဦး၏ ဖ်ားနာမႈေၾကာင့္အစားထိုးဂ်ဴတီထမ္းေဆာင္ရန္ လိုက္ပါသြားရျခင္းသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ။ သမီးပ်ိဳလိုက္ပါခဲ့ရေသာ ခရီးစဥ္မွာ ခရီးစဥ္တစ္ခုထဲမဟုတ္ပါပဲ ေမ်ာက္အုန္းသီးရသကဲ့သို႕ အ ျငိမ္မေနရပါဘဲ ဟိုနိုင္ငံေျပးလိုက္ ဒီနိ္ုင္ငံမွာရပ္နားလိုက္ ေနာက္တစ္ရက္ ဟိုနိင္ငံကိုသြားလိုက္ ညအိပ္လိုက္ ဒီ နိုင္ငံကိုျပန္လာလိုက္နဲ႕အလုပ္ကိုရႈပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ သြားရတဲ့နိုင္ငံေတြကလည္းေျပာခ်င္ပါဘူး ေအးလိုက္ တာလြန္ပါေရာ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳ ျမန္မာနိုင္ငံမွာတုန္းက မိုးေတြဆက္တိုက္ရြာလို႕ေနမေကာင္းတေကာငး္နဲ႕ျပန္လာ လုိက္တာ ဒူဘိုင္းေရာက္ေတာ့ ဂ်ဴတီကို တန္းဂိုးရေတာ့လည္း ေအးလုိက္တာလြန္ပါေရာ။ ေနာက္ဆံုးဒူဘိုင္းကိုျပန္လာ မယ့္ဖလုိက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ျပန္အလာ...အိုး...ဟိုး.....ပူလိုက္တာလြန္ပါေရာ ။ပူဆို ဒူဘိုင္းအပူနဲ႕ ကင္း ကြာေနရတာ ၾကာျပီကိုး....။ ဒါနဲ႕ အိမ္တြင္းေအာင္းျပီး စာေရးေတာ့မယ္လို႕ၾကံစဥ္ျပီး မၾကာမွီအခ်ိန္အတြင္းမွာ သမီးပ်ိဳရဲ႕ ေပါေတာေတာ စာအခ်ိဳ႕ကိုဖန္တီးေပးတဲ့ လက္ပ္ေတာ့ေလး ပ်က္ဆီးျခင္းသို႕ဆိုက္ေရာက္သြားပါ တယ္။ သမီးပ်ိဳကလုပ္ခ်င္တာကိုမလုပ္ရရင္စိတ္က အလိုလိုကလိကလိနဲ႕ေနတာပဲ။ ဒါနဲ႕ ပ်က္ရေကာင္း လား<br />ဆိုျပီး သခြားသီးအခြံခြာတဲ့ဓါးနဲ႕ လက္ပ္ေတာ့ပ္ ေနာက္ျခမ္းကိုဖြင့္ေတာ့တာပဲ။ သိလို႕ေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလဲ ။နဲနဲ ကလိၾကည့္တာပါ ။ပြင့္သြားေတာ့လည္း စက္ေတြပဲေတြ႕တယ္ ။ဘာမွလဲမေတြ႕ဘူး ။ စဖြင့္ကတည္းက သိလို႕ ဖြင့္တာမွမဟုတ္တာ ဟုတ္ဘူးလား ။ စက္ေတြေတြ႕ေတာ့ ဘာမွမသိတဲ့အတူတူ ဟုိရိုက္ဒီရိုက္နဲ႕ ရိုက္နွက္ျပီး ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္ ။ ေကာင္းမလားဆိုျပီး ပါ၀ါျပန္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေသးတယ္ ။ ဘယ္ေကာင္းလိမ့္မလဲေနာ္ ျပင္မွ မျပင္ထားတာ ။ဒီေလာက္ေတာင္ရွိတဲ့ လက္ပ္ေတာ့ပ္ဆိုျပီၤး ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ ကိုင္ေပါက္လိုက္တာ မွတ္ကေရာ။ ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး ။ဆိုဖာေပၚကို ေပါက္လိုက္တာဆိုေတာ့ေလ။ ဟီးဟီး ။ စိတ္ညစ္လို႕ငို လည္းငို ရိုက္လည္းရိုက္နဲ႕ၾကံရာ မရတဲ့အဆံုး ဆုိင္ကိုပဲဒုန္းဆိုင္းေျပးတာတန္းေနတာပဲ ။ သူတို႕ကေျပာတယ္ ၁၅ ရက္ၾကာမယ္တဲ့ ။ဘယ္လို လုပ္မလဲ ထားခဲ့ရေတာ့တာေပါ့ ။သမီးပ်ိဳ လက္ထဲမွာရွိေနရင္ ရိုက္တာနဲ႕ တင္ ေၾကသြားနုိင္တယ္ မဟုတ္လား။ ျပန္လာရာလမ္းမွာ လက္ဗလာနဲ႕ေပါ့ ။ စာကလည္းေရးခ်င္ေသးတယ္ ။ ေရးလို႕ကလည္းမရေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ ၀မ္နည္းပက္လက္နဲ႕ အၾကံထုတ္လိုက္တယ္။ ဘယ္ရမလဲ သူမ်ားဆီက ငွားမယ္ေပါ့ ဆိုျပီးငွားလိုက္တာ ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုကိုယ္ဖြင့္မရလို႕အြန္လိုင္းေပၚကဘေလာက္ဂါ ေတြအကူအညီ<br />နဲ႕ဖြင့္ျပီးသကာလ ျမန္မာေဖာင့္ကလဲမရွိျပန္ဘူး ဆုိေတာ့ အစကေနျပန္လုပ္ရျပန္ေရာ ။ စာမေရးျဖစ္ေတာ့ ဟုိ လူကေအာ္ ဒီလူကေဟာက္နဲ႕ အြန္လိုင္းမွာလည္း ရန္ေတြ႕တဲ့သူေတြကလည္းအမ်ားသား ဆိုေတာ့ အျမန္လံုး နည္းနဲ႕ ပန္းကန္လံုးစီးျပီး ေရးလုိက္ျပီေနာ္ ။ အခုေတာ့အင္ထရိုေပါ့ ေနာက္မွပဲ ေပါေတာ့မယ္ သပ္လား။<br /><br />သမီးပ်ိဳ မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ သမီးပ်ိဳရဲ႕အိမ္ေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတဲ့ ေဘာ္ဒါေဘာ္ၾကြတ္ေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။အရမ္းလည္း ပိုခ်စ္သြားတယ္ ။ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္တယ္။ သမီးပ်ိဳကို ခင္ၾကသားပဲဆိုျပီးေတာ့ ၀မ္းသာပီတိ ဂြမ္းဆီတီး ဟီးဟီး ။ ေနာက္ေန႕မွပဲ ေပါေတာေတာေတြေရးေတာ့မယ္ေနာ္ ။ အိမ္ေတြမလည္ျဖစ္ တာလဲ ၾကာျပီဆိုေတာ့ အားနာလိုက္တာ ။လာမည္ၾကာမည္.....ေနာ္။ စိတ္ေတာ့မရွိေၾကးေနာ္ ဟုတ္ျပီလား။ အားလံုးကို ခင္တယ္။ အရွိန္ေလး ယူျပီးလာျပီ ေနာ္.......<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-5079455485249217934?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mfhefuc0NPSBgVDbFUVTsei0B1A/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mfhefuc0NPSBgVDbFUVTsei0B1A/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mfhefuc0NPSBgVDbFUVTsei0B1A/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/mfhefuc0NPSBgVDbFUVTsei0B1A/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/0nDrDhMGMWk" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com12http://anglepyo.blogspot.com/2009/07/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-59446887453304343282009-05-23T03:58:00.000-07:002009-05-23T05:43:38.647-07:002009-05-23T05:43:38.647-07:00<span style="font-weight: bold;">“သမီးပ်ိဳ ခရီးသြားေနသည္“</span> ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လြင္မိုးကိုအားက်လို႕ပါ။ သူကခ်င္းျပည္နယ္ တစ္ေလွ်ာက္ သြားတာမလား။ ျပီးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ဒီရြာကို ဒီလိုေခၚခဲ့ၾကတာလဲ ။ ရိုးရာဓေလ့ေတြက ဘယ္လိုေတြ လဲ။ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတာလဲ စသျဖင့္ ဘာညာဘာညာမွတ္တမ္းတင္ေမးျမန္းခန္းေတြေပါ့ေလ။ သမီး ပ်ိဳ ကေတာ့သူ႕လိုဘယ္လုပ္လိမ့္မလဲေနာ္ ေတာ္ၾကာအတုခိုးတယ္ျဖစ္ေနဦးမယ္ ။ဟုတ္ဘူးလား ။သူနဲ႕မတူ တမူထူး ေအာင္လုပ္မယ္လို႕စိတ္ကူးတယ္။ သမီးပ်ိဳလဲ ျမန္မာျပည္ပဲခရီးသြားမယ္လို႕စဥ္းစားထားတယ္ေပါ့။ခရီးစဥ္ျဖစ္ ေျမာက္ေရးအတြက္ ကူညီပံ့ပိုးသူေတြကေတာ့ သမီးပ်ိဳနဲ႕ကိုယ္ကိုတိုင္ေပါ့ေနာ္။ ဟီး သြားမွာက တစ္ေယာက္ထဲဆို ေတာ့ေလ။ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြကမ်ားေတာ့ ခြင့္ရက္က ၄၀ ေလာက္ယူရတယ္ဗ်ိဳ႕။ ကုန္က်စရိတ္ကလည္း မ ေသးဘူးမလား။ အီေဖကိုတို႕ဆီကို ဒါရိုက္သြားတဲ့ေလယာဥ္ကအေတာ္ရွားကိုး။ ရွားဆိုရွိကို မရွိတာေလ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဆင့္ စီးရတယ္။ လက္မွတ္ေလးေစာင္၀ယ္ရတယ္ေပါ့။ အသြားအျပန္ဆိုေတာ့ေလ။ ကိုယ့္ခရီးစဥ္ အတြက္ဆိုေတာ့ ကုန္ပေစ ကုန္ကုန္ ရတယ္။ ခုေတာ့ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ လုပ္ေနရလုိ႕ မအားပါဘူး။ သြားမွာက မနက္ျဖန္ဆိုေတာ့ အ၀တ္အစားမ်ားထုတ္ပိုးျခင္းနဲ႕ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၀ယ္ယူျခင္း ေတြေလ။ အဲ အထူးအစီအစဥ္ တရပ္အေနနဲ႕ကေတာ့ စာရင္းဇယားျပဳစုျခင္းေပါ့ ။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ အမည္နာ မ အတိအက်နဲ႕တကြ ေနရပ္လိပ္စာ ဖုန္းနံပါတ္တို႕စုေဆာင္းျခင္းေတြပါ။ တျခားလူေတြဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲေနာ္ ရန္ကုန္ဘေလာက္ဂါေတြပဲ သီးသန္႕။ ေတြ႕ရင္မုန္႕၀ယ္ေၾကြးခိုင္းမလို႕ေလ ။မၾကံမပိုင္ဘူးလား ။ ကံဆိုးသူေမာင္ရွင္ေတြ ေျပးႏိုင္ရင္ ေတာ့လြတ္မယ္ မေျပးႏိုင္ရင္ေတာ့ ေၾကြးေပေတာ့ပဲ။ ေဟးေဟး ။<br /> ဒီခရီးစဥ္ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ စိုးရိမ္ျခင္း၊ စိတ္ပူျခင္း နဲ႕စပ္စုျခင္း ပါ။ ဒီလို “စ“သံုးလံုးဆာ ေဗးေလးရဲ႕ အဓိက တားကက္ ကရန္ကုန္ေပါ့ ။ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့<br />၁။ ။ဘယ္နားကအသုတ္သည္ဘယ္နားေရာက္လို႕ဘယ္ေပ်ာက္သြားျပီလဲ..........<br />၂။ ။ဘယာေၾကာ္ေရာင္းတဲ့ကလားေလး ဘယ္သူနဲ႕ညားလို႕ကေလးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရေနျပီလဲ..........<br />၃။ ။ဟိုနားကမုန္႕ဟင္းခါးသည္ေလး မုန္႕ဖတ္အၾကံေတြနဲ႕ေရာေရာင္းတုန္းပဲလား.........<br />၄။ ။ဒီႏွစ္အပူဒဏ္ေၾကာင့္ ယပ္ေတာင္သည္ေတြ အလုပ္ျဖစ္ေနၾကျပီလား..........<br />၅။ ။အေပၚပူေအာက္ပူေနဆူဆူေျမပူပူမွာအိုးတိုက္ဖြဲျပာေရာင္းတဲ့ကလားမေလး ဖိနပ္မွပါရဲ႕လား.........<br />၆။ ။ကမၻာ့စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ ေဗထုတ္သည္ေတြ အလုပ္မွျဖစ္ရဲ႕လား...........<br />၇။ ။တက္ခ္စီ ခေတြေစ်းတက္ေနလို႕ရန္ကုန္ျပည္သူျပည္သားေတြ ကုန္းေၾကာင္းတစ္လွည့္ေျခက်င္တစ္လွည့္ နဲ႕ခရီးဆက္ေနရျပီလား............... စသျဖင့္ လားေပါင္းမ်ားစြာကို အေျဖရွာထြက္မွာပါ ။စိတ္၀င္စားရင္ လိုက္ခဲ့ လို႕ရတယ္ေနာ္ ။ဒီအစီအစဥ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သမီးပ်ိဳသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ဘေလာ့ေလးကိုခြဲသြားရမွာမို႕ ေတြးမိတိုင္း ေၾကကြဲလို႕ ေသာကမ်က္ရည္ဗူးသီးလံုးေလာက္ က်ရတာလဲအခါခါပါပဲ ။ စဥ္းစားမိတုိင္းခံစားရလြန္း လို႕ ညညဆိုအိပ္လို႕မေပ်ာ္တာ ေခါင္းခ်ရင္တံုးကနဲပါပဲ ။ေမ့ထားပါမယ္ ဆုိတာကိုက ပိုျပီးသတိရေစတာမို႕ အခ်ိန္တိုင္းေျဖမဆည္ႏိုင္လို႕ ထမင္းစားရင္ေတာင္ စားလို႕မ၀င္တာ ဆႏၵန္ဆင္မင္းကိုခုတ္တဲ့ေၾကာင္စာ ေလာက္ပဲစားႏိုင္ပါေတာ့တယ္ကြယ္ ။ခံစားရပါလားေနာ္ ။ရန္ကုန္ေရာက္ခဲ့ရင္လည္းျဖစ္သလို ဒုတ္ထိုးေလးစား ျပီးေၾကးအိုးေလးပဲေသာက္ေနပါေတာ့မယ္။ အဟတ္ဟတ္ ။ ရွဲဒိုး စကားနဲ႕ေျပာရင္ေတာ့ အလကားေျပာတာပါ တကယ္ေျပာတာပါေပါ့ေနာ္ ။ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ဘယ္သိမလဲေပါ့ ။<br /> ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္လို႕ေနာက္တာပါကြယ္ ။စိတ္ေတာ္မဆိုးလိုက္ၾကပါနဲ႕။အမွန္က မျပန္ တာ၂ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းလို႕ျပန္မွာပါ။ျပီးေတာ့ မုန္႕စားျပန္မွာ။ အၾကံကလဲၾကီးပါ့ေနာ္ ။အင္း ခုေတာ့ သမီးပ်ိဳ တကယ္ အၾကပ္ရိုက္ေနပါတယ္။ လက္ေဆာ့ျပီး ၀ယ္ထားတဲ့ လက္ေတာ့ပ္ ေလးတစ္လံုးကို အျပင္းေျပ ကလိဖို႕သယ္သြားရေကာင္းနိုး ထားခဲ့ရေကာင္းနိုးနဲ႕ဆံုးျဖစ္မရျဖစ္ေနပါတယ္ ။ေခါင္းပန္းလွန္ရင္းဆံုး ျဖတ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးမိျပန္ေတာ့လည္း ဟိုေမသဥၹာဦး ကားထဲကလို လွန္ေတာ္မူလိုက္တာ ေထာင္ေတာ္မူေနလို႕ ဆိုသလို ျဖစ္ေနမွာ စိုးရတယ္မလား.....ဆိုေတာ့ေလ လွန္ေတာ္မမူရဲဘူး ေတာ္ၾကာ လွန္ေတာ္မူလိုက္လို႕ ေထာင္ ေတာ္မူတာ ျမင္ေနရရင္ဆုံးျဖတ္မရျဖစ္မွာစိုးလို႕ပါ။ အဟီး ။<br /> သမီးပိ်ဳေလ လမ္းခြဲစကားေတြမေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္ရည္းစားကိုမွလမ္းမခြဲတာသာၾကည့္ေတာ့။ အသဲကမခိုင္ယိုင္တုိင္တုိင္နဲ႕မို႕ ခရီးသြားရတာစိတ္ေတာင္မေကာင္းပါဘူး တကယ္ပါ။ သမီးပ်ိဳဆီကို အရင္ကလို ပဲလည္ပါ ပတ္ပါ နႈတ္ဆက္ၾကပါေနာ္ ။အားခဲ့ရင္ေပါ့ ။သမီးပ်ိဳရဲ႕ ကိုယ္ပြားေလးကို ထားခဲ့မယ္ေနာ္။ ရက္၄၀လံုးရွိ ေနမယ့္ သမီးပ်ိဳရဲ႕ကိုယ္ပြားေလးကို မုန္႕ေတြမေၾကြးရင္ေနပါ ။ေရေလးေတာ့ လာလာတုိက္ပါေနာ္။ ေနခဲ့ေတာ့ သမီးပ်ိဳေလးေရ မင္းအကို ေမာင္ႏွမေတြက မင္းကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကလိမ့္မယ္ကြဲ႕။တို႕မ်ားကေတာ့ ဆာေဗးဆင္း လိုက္ဦးမယ္။ ရန္ကုန္က ေကာ္နက္ရွင္က မေကာင္းေတာ့ ကပ္လုိ႕မရတာနဲ႕တင္ မင္းနဲ႕လဲေတြ႕ရမယ္ မထင္ပါ ဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာပိုင္းမွာ ဟက္ကာေတြထက္ဆရာက်ေတာ့ ေက်ာ္တာခြတာေတြလည္း မတတ္ဘူးကြဲ႕။ သိတဲ့အ တိုင္းပဲ။ ဒီေတာ့ကာ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း မုန္႕စိမ္းေပါင္း စားျပီးေနခဲ့ေတာ့ေနာ္။<br /> အားလံုးကို ခ်စ္တယ္။ အာဘြားကို မ်ားမ်ားေလးေပးလို႕ရေအာင္ ....အက္ကိုး သံေလးလဲပါေအာင္ လႈိဏ္ ေခါင္းထဲ ေျပး၀င္ျပီး အာဘြားခဲ့မယ္ေနာ္ ။အားဘြား...ဘြား...ဘြား.....)))))))))))))))))))))<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-5944688745330434328?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/7lxcsy8WWvSd7mO5_FCayscARJA/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/7lxcsy8WWvSd7mO5_FCayscARJA/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/7lxcsy8WWvSd7mO5_FCayscARJA/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/7lxcsy8WWvSd7mO5_FCayscARJA/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/seUAw-l11rI" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com12http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_23.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-40116385018766104482009-05-21T08:04:00.000-07:002009-05-21T14:49:34.426-07:002009-05-21T14:49:34.426-07:00သမီးပ်ိဳကခရီးေတြၾကီး သြားသြားေနရတယ္ ဟပ္လား....။ ထံုးစံအတိုင္း ဒီတစ္ခါလဲ နယူးေယာက္ ကိုခရီးေထာက္ရတယ္ဗ်ိဳ႕ ။ဟိုတယ္မွာ အင္တာနက္က ဖရီးဆိုေတာ့ လက္ေတာ့ပ္ေလး သယ္သြား ျပီး ဟိုအိမ္ လည္ဒီအိမ္လည္ေပါ့ ။ ဒီတစ္ခါလည္း အိမ္လည္မယ္စိတ္ကူးတယ္ ။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုထုတ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလး ကို အသာဖြင့္လိုက္ေတာ့ ။ အလို...အညိဳတစ္ေယာက္ တက္ခ္ထားပါေရာလား ။အမယ္ မေသခ်ာမွာစိုးေတာ့ ဆီေဘာက္မွာေတာင္ လာေအာ္သြားေသး “သမီးပ်ိဳေရ တက္ခ္ထားတယ္ေနာ္“ တဲ့ေလ။ ရက္စက္ပါေပ့ အညိဳရယ္ ။ ခုမွခရီးက အေရာက္ဟိုတယ္ကိုေျခခ်ရံုပဲ ရွိပါေသးတယ္ ဟယ္ ။ ေတာ္ေတာ္အခ်စ္ေပါ့တာကိုး.........။ အင္း ကိုယ့္ကို ခ်စ္လို႕ တက္ခ္ေတာ့လည္း ေရးေပးရမွာေပါ့။ ဟုတ္ဘူးလား ။ ဘာတဲ့ သမီးပ်ိဳ ျဖစ္ပံုလာပံုအေၾကာင္း ဟုတ္လား ။ အင္း ..ေျပာမယ္ ေျပာမယ္။ သို႕ေပမယ့္ အေထြအထူးေတာ့ ရွိဘူးရယ္ ။<br /> ျဖစ္စဥ္ကဒီလိုေဟ့ ။သမီးပ်ိဳက ခရီးတစ္ေခါက္ကျပန္လာရင္ နားရက္က အနည္းဆံုးသံုးရက္ရ တယ္ ။ ေအးေဆးနားေပါ့ဟယ္ ။ အဲလို ဆိုေတာ့ နားတာေပါ့ ဘယ္ရမလဲ ။စားလိုက္ အိပ္လုိက္ အင္တာနက္ေလး ေပၚတက္လိုက္ မူဗြီေလးေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႕ အဆင္ကိုေျပလို႕ ။ခု၀လာတာက သက္ေသေလ ။ အဲဂလို နားတာ။ အဲလို ဆိုေတာ့ ဂ်ီေတာ့မွာ ေတာ္ကီပြားလိုက္ ယူက်ဴ႕မွာ ျမန္မာကားေလးေတြ ၾကည့္လိုက္ သီခ်င္းေတြ ေဒါင္း လိုက္နဲ႕ကို တစ္ေယာက္ထဲ မအားဘူးေပါ့ ။ ဟင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမခ်က္ျဖစ္ပါဘူး ဟယ္။ အြန္လိုင္းမွာ အလုပ္ရႈပ္ရတာနဲ႕တင္အခ်ိန္ကုန္တယ္။ ျဖစ္သလုိ စားေပါ့။ ဟဲဟဲ ။ အဲလိုနဲ႕ ၾကာေတာ့ ပ်င္းလာတယ္ ။ျမန္မာစာ ေတြ ဖတ္ခ်င္တာ ဘယ္ကဘယ္လို ဖတ္လို႕ ဘယ္ကိုသြားျပီးေဒါင္းရမလဲ ဆိုတာလဲမသိေတာ့ ညစ္တာေပါ့။ ဒါနဲ႕ တစ္ေန႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕စကားေျပာျဖစ္တယ္ ။သိၾကတယ္ ဟုတ္ ႏွင္းနဲ႕မာယာေပါ့ ။သူငယ္ခ်င္း အရင္း ေခါက္ေခါက္ ေခါင္းပါေခါက္ခ်င္တယ္ ။တကယ္ ။ သူစာေရးေနတာ ေျပာတာမွတ္လို႕လား ။ဖြတ္ထားတယ္ သိလား ။ ဟယ္ငါလဲ ေရးမွာေပါ့ ။ နင္က ငါ့ကိုဘာ့လို႕မေျပာတုန္းဘာညာနဲ႕ ရစ္တာေပါ့။ လူက ရြေနတာကိုး...။<br /> ရြပံုကိုေျပာမယ္ သပ္လား။ ဒီကို မလာခင္ စပီကင္ တက္ခဲ့တယ္ေလ။ တစ္ႏွစ္ေပါ့ ဆရာကေတာ့ပြဲ လုပ္ခါနီး ဒီႏွစ္က ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အမွတ္တရျဖစ္လို႕ စာေစာင္ထုတ္မယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ စာေရးဆ ရာေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြပဲေပါ့။ တစ္ေယာက္မက်န္ မေရးမေနရစနစ္ က်င့္သံုးတယ္ ။ အဲဒီ ထဲကေရြးမယ္တဲ့ ။ ဆိုေတာ့ ေရးရေတာ့မယ္ ေလ။ စဥ္စားၾကည့္ေတာ့ စာကလဲ မေရးတတ္ဘူးမလား ။အဲဒီေတာ့ ကဗ်ာေလးစမ္းေရးၾကည့္ရေကာင္းမယ္ ဆုိျပီး ၾကိဳးၾကိဳးစားစားနဲ႕ေရးလိုက္တာ ေနာက္ဆံုး သမီးပ်ိဳေရးတဲ့ ကဗ်ာေလး စာမ်က္ႏွာေပၚေရာက္သြားတယ္ သိလား။ အမေလး သိေတာင္မသိပါဘူး စာေစာင္ထြက္မွ သူမ်ားေတြ ေတြ႕လို႕ျပေတာ့မွ သိရတာ ေပ်ာ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း ေျပာေျပာခ်င္ပါဘူး ။ အဲဒီကတည္းက ေျမာက္ေန တာေလ။ မေရးတတ္ပဲ ေရးတာကို အေရြးခံရတယ္ဆိုေတာ့ မေပ်ာ္သင့္ေပဘူးလား။ အမွန္က ကဗ်ာက သိပ္ ေကာင္းလွတယ္လဲ ဟုတ္ပါဘူး ဟယ္ ။ အနူေတာထဲလူေခ်ာျဖစ္သြားတာ ဟဲဟဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀န္ခံရရင္ ေပ်ာ္တယ္။ အဲဒီကတည္းက စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ေပါ့ ။ ေရးေတာ့ ဘယ္ေရးတတ္ပါ့မလဲ ။ တတ္ ေရာင္ကားေလ ။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်တယ္ ေျပာရမယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဘေလာ့ ေရးေနတာ သံုးလရွိျပီေလ။ အဲဒါမေျပာဘူး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ေမးေတာ့ ရွက္တယ္ဆိုလား ျပန္ေျဖတယ္။ မွတ္မိေတာ့ပါဘူးဟယ္။<br /> ႏွင္းကေျပာတယ္ ။နင္ေရးခ်င္ရင္ ငါအသစ္ဖြင့္ေပးမယ္ ငါ့ဆီလာခဲ့တဲ့။ သြားတာေပါ့ ဘယ္ရ မလဲ။ အဲ....အဲဒီေန႕ကဘာမွလဲစားရေတးဘူး ။ဗိုက္ကေတာ့ဆာတယ္ ။ စားေတာ့ပါဘူးေလ သူငယ္ခ်င္းႏွင္းက သေဘာေကာင္းတာပဲ “နင္ခ်က္ထားလိုက္ငါလာခဲ့မယ္ “လို႕ဖုန္းဆက္ေတာ့ “ငါေတာင္ဂက္စ္မရွိလို႕မခ်က္တာ ၾကာေပါ့“ လို႕ဆိုေတာ့ကာ အင္းထူးပါဘူး “ငါ၀ယ္ေၾကြးမယ္ ငါတို႕အျပင္မွာစားၾကတာေပါ့“ လို႕ဖုန္းဆက္ေျပာ လိုက္ေတာ့ ေအးဆိုျပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာက “အယ္လ္ဂူေရး ေမာလ္“ ပါ။ သမီးပ်ိဳက တက္ၾကြ ေနေတာ့ ခ်ိန္းရာေနရာ အေျပးေလးသြားတာေပါ့။ မိုးကလဲ သည္းတယ္ အဲဒီေန႕က။ မိုးသည္းတာ ဂရုမစိုက္အား ပါဘူး ။ဘေလာ့ေလး လိုခ်င္တာကိုး......။ သမီးပ်ိဳေရာက္ေတာ့ သူကေရာက္ေသးဘူးရယ္။ ေစာင့္ရတာေပါ့ ။ ဘယ္ေျပာရဲပါ့မလဲ သူကလုုပ္ေပးမယ့္သူကိုး ။ ေစာင့္ေနတဲ့ေနရာက ရုပ္ရွင္ ပိုစတာေတြ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ အ၀င္ ေပါက္နားမွာပါ ။ေဘးမွာက ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ရွိတယ္။ ေစာင့္တယ္......ေစာင့္တယ္။ မလာ ဘူးေဟ့ ဆရာသမားက ။ဖုန္းဆက္ေခၚေတာ့ ငါလာေနျပီ...ေနာက္တစ္ခါေခၚေတာ့လညး္ ငါလာေနျပီ........ဆို တာၾကီးပဲ။ ရက္စက္ပံုေျပာပါတယ္ ။ သူ႕အိမ္နဲ႕က သံုးေလးမိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တာကို သူက ညာတာေပါ့။ ေဘးဆိုင္က ၀န္ထမ္းေတြက ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ေပါ့ ။ သူတို႕ကထင္မွာေပါ့ ဒီေကာင္မေလး ဘယ္ေကာင္ေလးကို ေစာင့္ေနသလဲေပါ့ ။စိတ္၀င္တစား ခဏခဏၾကည့္ၾကတယ္ ။ရပ္ေနတာ ၾကာျပီကိုး....။ ေနာက္တစ္ခါေခၚျပီးေတာ့မွ ေရာက္ခ်လာတယ္ ထီးကေလးနဲ႕ မိုးကရြာေနတယ္ေလ။ ေက်းဇူးရွင္လာေတာ့ လာ လာဆိုျပီး စားစရာေတြရွိတဲ့ ဖုေကာ့ဒ္ ကိုေျပးၾကတာေပါ့။ တရုတ္ဆိုင္မွာ စားျဖစ္ၾကတယ္။ စားလို႕အျပီး စကား နဲနဲေျပာျပီး သြားၾကရေအာင္ဟယ္ ဆိုျပီး ျပန္ၾကတယ္ သူ႕အိမ္ကိုေပါ့ ။အိ္မ္ျပန္တာ အေကာင္းျပန္တာ မွတ္လို႕လား ။ မိုးေတြ ဒီေလာက္ရြာေနတာကို ေရခဲမုန္႕စားခ်င္တယ္ ပူဆာလို႕၀ယ္ေၾကြးခဲ့ရေသးတယ္။ ရစ္ပံု ရစ္ပံု ။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ မိုးရြာထဲေရခဲမုန္႕ ပူဆာတာ။ အဲဒါနဲ႕ ျငင္းရဲပါဘူး ၀ယ္ေၾကြးရတာေပါ့ ။<br /> အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဘေလာ့တစ္ခု ဖြင့္ၾကတယ္။ ေျပာျပပါေသးတယ္ ။ဘယ္လိုေရး ဘယ္လိုတင္ ဘယ္လိုသံုးေပါ့ေလ ။ အဲ..ဘေလာ့ နာမည္ေျပာဆိုေတာ့ စဥ္းစားရတာေပါ့ ။ဟိုနာမည္ေလး ဆိုလည္း မေကာင္း ဘူး ဒီနာမည္ေလးဆုိလည္း သူမ်ားေတြ ယူျပီးသားၾကီး ဆိုေတာ့ ေခါင္းေတာင္ေျခာက္သြားတယ္။ ကဲလုပ္ပါဦးဆို ျပီး သူ႕ကိုအကူအညီေတာင္းရတယ္ေပါ့ ။သူလဲစဥ္းစား ကိုယ္လဲစဥ္းစားေပါ့ ။ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႕ ေကာက္ ခါငင္ခါ အေကာင့္တစ္ခုဖြင့္ပလိုက္တာက ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ပဲ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ေကာင္မေလးမို႕ ေကာင္း ကင္ရဲ႕သမီးပ်ိဳ ပါတဲ့။ နာမည္ေလးကိုျမင္လုိက္ရေတာ့ ခ်စ္လိုုက္ရတာ ခုထိပါပဲ ။ သူ႕ကိုေတာ့ ဘယ္ေျပာမလဲ ေတာ္ၾကာ မိုးရြာထဲ ေရခဲမုန္႕စားခ်င္တယ္လုပ္မွာစိုးရတယ္ ဟဲဟဲ။ ရစ္ခံထိမွာစိုးတာပါ။ ႏွင္းရဲ႕ေကာင္းမႈနဲ႕ ဒီနာ မည္ေလးရလာခဲ့တာပါ ။ တကယ္ေက်းွဇူးတင္တာပါ ။ နာမည္ေလးကို ခ်စ္လြန္းလို႕။<br /> ေကာင္းကင္ရဲ႕သမီးပ်ိဳ ျဖစ္ေပၚလာပံုေလးးက သိပ္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းလွပါဘူး။ ဘေလာ့ဖြင့္ျပီးေတာ့လည္း မေရးးျဖစ္ေသးပါဘူး ။ ျမန္မာလို မရိုက္တတ္တာရယ္ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္အင္စေတာမလုပ္ ရေသးတာရယ္နဲ႔ မတ္ခ်္ လကုန္ကဖြင့္ထားတဲ့အေကာင့္ ေအပရယ္ေရာက္မွစေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ ။ ပထမဆံုး ပို႕စ္ တင္တုန္းကလဲ ကဗ်ာတိုတိုေလးကို တစ္နာရီနီးပါးၾကာခဲ့ပါတယ္ ။ တစ္လံုးခ်င္းၾကည့္ျပီး ေရးရတာဆိုေတာ့ မ်က္လံုးေတြလဲနာ ေခါင္းေတြလဲ ခ်ာခ်ာလည္နဲ႕ အမွတ္တရေတြေပါ့ ။ ဒီလိုနဲ႕သမီးပ်ိဳေလးရွင္သန္လာတာ ခုဆိုႏွစ္လျပည့္ေတာ့မယ္သိလား ။ ဘေလာ့က ညီအကုိေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ ခင္မင္မႈေတြ မန္႕ခဲ့ၾကတာေတြ ဆီပံုးမွာ လာေအာ္ ခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ရ ၾကည့္နူးရ ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့ေန႕ေတြကိုပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့လုိ႕ ႏွင္းကိုေက်းဇူး အရမ္းတင္သလို ဘေလာ့ကာေမာင္ႏွမေတြကိုလည္းေက်းဇူးအရမ္းတင္ေနခဲ့တာပါ ။ဒ ီေန႕ မွေျပာခြင့္ရခဲ့တယ္ လာတက္ခ္ ခဲ့တဲ့ အညိဳ႕ကိုလည္းေက်းဇူးအထူးတင္တယ္ဟယ္ ေနာ္။<br /> မိုးရြာထဲမွာေရခဲမုန္႕စားဖုိ႕ ဘာေၾကာင့္ပူစာခဲ့တာလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ႏွင္းနဲ႕မာယာကိုပဲ ဒါရိုက္ သြားေမးၾကေနာ္။ သမီးပ်ိဳေတာ့ တကယ္မသိဘူး။ ေမးသမွ်ေတြ ဒိုင္ခံေျဖရွင္းလိုက္ေတာ့ႏွင္းေရ ငါေတာ့ အခ်ြန္ နဲ႕ မ လုိက္ျပီ ။ ေနာက္မရစ္နဲ႕ေနာ္ ။ ဟီးဟီး ။အညိဳေရ အေၾကြးေၾကျပီေနာ္ ။ ဒီပို႕စ္ကို အစအဆံုး နွစ္ခါျပန္ေရး ရတာ နင္အသိေနာ္။ ေက်နပ္ေတာ့ ဟုတ္လား။<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-4011638501876610448?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/a-WD2SaEvQGxb1nTVdMjvEPYFp8/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/a-WD2SaEvQGxb1nTVdMjvEPYFp8/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/a-WD2SaEvQGxb1nTVdMjvEPYFp8/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/a-WD2SaEvQGxb1nTVdMjvEPYFp8/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/R_c6Cgtt7CQ" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com8http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_21.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-59367653193934932952009-05-16T11:12:00.000-07:002009-05-16T13:49:40.031-07:002009-05-16T13:49:40.031-07:00အငး္ ခြက္ေတာ့ခြက္ေနပါျပီ ။မေျပာျပန္ရင္လည္း အခ်င္းခ်င္းမေလးစားရာက်မယ။္ အဲ...ေျပာလိုက္ျပန္ရင္လည္း အားလံုးေပၚကုန္ေတာ့မွာပဲ။ အေတာ္ရက္စက္တဲ့ေခါင္းစဥ္ “ထားခဲ့ဖူးေသာ ရည္းစားမ်ား“ တဲ့ အဟိ ။ေမးသူရွိေတာ့ လည္း ေျဖရေတာ့မွာေပါ့ေလ ။ ေျပးစရာေျမက မရွိျပီကိုး.......။ <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ကဲ...စျပီေဟ့ ။</span> မ်က္ခံုးကေတာ့ ခပ္လႈပ္လႈပ္ပဲ ဆိုပါေတာ့ ။အက်ိဳးဆက္ကလား....စိတ္ေကာက္ရင္ေကာက္..မေကာက္ရင္...ရန္ျဖစ္...နဖူးကြဲ..ဒူးျပဲ ဒီေလာက္ပါပဲ။<br /> ရည္းစားလား...မရွိပါဘူး ။လံုး၀ဆိုမွ လံုး၀ပဲ ။ငယ္ငယ္ကေျပာတာပါ အဟီး။ မရွိဆုိ လစ္မွမလစ္ပဲကိုး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ ေက်ာင္းတက္တုန္းကေလ သူမ်ားေတြနဲ႕မတူခ်က္ေပါ့။ ေက်ာင္းကအိမ္ေရွ႕ တည့္တည့္မွာ အမေလး လႈပ္လို႕ေတာင္မရေပါင္ ။သူမ်ားေတြကမူလတန္းကို သူတို႕ရြာေတြမွာ တက္ၾကတယ္။ အလယ္တန္း အထက္တန္း ေရာက္ကာမွ သမီးပ်ိဳတို႕ရွိတဲ့အရပ္က အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းတက္ၾကရတယ္ ေပါ့ေလ။ သမီးပ်ိဳတို႕ကေတာ့ ဟုတ္ေပါင္ ေက်ာင္းစတက္ျပီ ဆိုကတည္းက အိမ္ေရွ႕ကေက်ာင္း ကိုးတန္းအထိပဲဆိုုပါေတာ့ ။ ေက်ာင္းကအိမ္ေရွ႕တည့္တည့္မွာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းေျပးခ်င္ရင္ေတာင္ ေရွာင္ႏိုင္မွလြတ္တာ ။ စာသင္ခန္းထဲက လွမ္းၾကည့္ရင္ အိမ္ကလူေတြ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ ျမင္ရသလုိ အိမ္ကလွမ္းၾကည့္ရင္လည္း ေက်ာင္းသာဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ ေရလို႕ရတယ္ ။ အဲေလာက္နီးပါတယ္ ။အလယ္မွာ လမ္းတစ္လမ္းပဲျခားတယ္ ။အဲဒီေတာ့ကာ မခက္လား ။သူမ်ားေတြမ်ား ေက်ာင္းဆင္းျပီဆိုတာနဲ႕ စက္ဘီးေလးေတြကိုယ္စီ စီးလို႕ရြာျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အိမ္ျပန္ေဖာ္ေတြနဲ႕ စလိုက္ ေနာက္လိုက္ ေပ်ာ္ပါးလိုက္နဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခင္ဟယ္ မင္ဟယ္ အၾကင္နာပိုတယ္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္ေလ ။ သမီးပ်ိဳကလား ေက်ာင္းျခံ၀န္းထဲကထြက္ လမ္းမကူးျပီး အိမ္ျခံ၀န္းထဲကို၀င္ ဆိုေတာ့မခက္ေပဘူးလား ။ ေစ်းနဲကလဲ ေျခလွမ္း၁၀၀ ေလာက္လွမ္းရင္ေရာက္ေနေတာ့ကာ ဘယ္ေကာင္ေလးမွလိုက္လို႕မရဘူးေလ ။ အိမ္မွာဆိုမိသားစုေတြနဲ႕ အဲ ေစ်းသြားလို႕လိုက္မယ္မၾကံနဲ႕ ။ေစ်းမွာ အေမရွိတယ္ အန္တီေတြရွိတယ္မလြယ္လွဘူးေလ။ အဲေနာက္တစ္ခုုက လမ္းသြားရင္ဘယ္ဘက္မွ မၾကည့္တတ္တဲ့အက်င့္ ။ေဘးလဲမၾကည့္ဘူး။ ေနာက္ျပန္လဲမၾကည့္ဘူး ။ ေဘးကျဖတ္သြားလို႕ ျပံဳးျပမယ္မၾကံနဲ႕ မိတ္ေဆြ ။ မျမင္ဘူးသာမွတ္ ။အဲေရွ႕တည့္ တည့္က လာရင္ေတာ့ျမင္တယ္။မၾကည့္ဆို ရွက္တတ္တာက တစ္ေၾကာင္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ေတြေပါလြန္းလို႔ ပါ။ ေတာ္ၾကာ သူတို႕လွည့္ၾကည့္တယ္ထင္ရင္္ မခက္ေပဘူးလား။ ရန္ကုန္လိုဟုတ္ဘူးေလ နယ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဆိုတာက ေယာကၤၤ်ားေလးေတြပဲ အထိုင္မ်ားတာကလား။ အဲတစ္ခ်ိဳ႕က ဘာေျပာတုန္း ဆိုေတာ့ သမီးပ်ိဳ ေစ်းလာရင္“ ၾကည့္ၾကည့္ စက္ရုပ္ သံပါတ္ေပးလႊတ္လုိက္တာတ ဲ့ “ ။ေခါင္းကလည္း ေရွ႕ဘက္ လားရာကိုပဲဦးတည္သလို မ်က္လံုးကလဲ ေရွ႕တည့္တည့္ပဲ မရဘူး။ လမ္းေပ်ာက္သြားေတာ့မယ့္အလား လမ္းကိုပဲ မလြတ္တမ္းၾကည့္တာေလ။ အဲဂလို အဲဂလို မလစ္တာရယ္ မစြံတာရယ္ေပါင္းျပီး ရားဇီးမရွိဘူးဆိုပါေတာ့ ။<br /> ကိုးတန္းေအာင္ေတာ့ဆယ္တန္းေပါ့ေလ ။အဲ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ က်မွာစိုးေတာ့ ရန္ကုန္ေျပာင္း တက္တယ္။ဆယ္တန္းဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ စာနဲ႕ပဲ နပန္းလံုးေနရတာ မဟုတ္လား ။တစ္ခါတစ္ခါ ေန႕လယ္ စာပါငတ္တယ္ ေက်ာင္းကအဆင္း ၀ိုင္းကို တန္းဂိုးရတာကိုး ။လမ္းမွာေပါင္မုန္႕ေလး၀ယ္စားျပီး အသက္ဆက္ ရတာ။ ပင္ပန္းပါ့ ။ အဲဂလို အိ္မ္ရယ္ ေက်ာင္းရယ္ ၀ိုင္းရယ္ သံုးပြင့္ဆိုင္ ခ်ာလပတ္ရမ္းေအာင္ေျပးရင္း စာေတြပဲ က်က္ခဲ့ရလို႕ ၁၀ တန္းမွာလဲ ရားဇီးမရွိဘူး ။ ဟီးဟီး ။<br /> အဲ ျပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ တက္တယ္ ။ ၾကားေကာင္းေအာင္ေျပာတာပါ ။အမွန္က အေ၀းသင္တက္တာ။ အေ၀းသင္ဆိုေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္းတစ္လေပါ့ ။ အဲဒီတစ္လလည္း ေနပူလို႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ ျပီးအိမ္ျပန္တဲ့ရက္ကမ်ားတယ္ ။ေက်ာ္ၾကီးဆီေတာ့ ဂိုးတယ္ ပံုမွန္။ ေနတာက ေျမာက္ဥကၠလာ က်ဴရွင္ယူတာ နီးနီးယူတယ္မွတ္လို႕လား ။အိမ္နဲ႕ေက်ာင္းအျမဲနီးခဲ့တာ ဒီတစ္ခါေတာ့ လာထားဆိုျပီး ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းက ေက်ာ္ၾကီးဆီမွာ သံုးႏွစ္လံုးတက္တာေပါ့။ အဲ...အဲဒီမွာ စ တယ္ဗ်ိဳ႕ ။ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာတစ္ေယာက္ေလ ပထမႏွစ္ ထဲကစလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကုိ ေရာက္ေရာပဲ။ အေတာ္ဇြဲေကာင္းတဲ့လူ ။ ဘယ္ဘ၀ကေရစက္လည္းမသိပါ ဘူး ။ၾကည့္လို႕ကိုမရတာ ။မုန္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ၾကည့္လို႕မရတာ။ ဘာလို႕လဲေတာ့ မေမးနဲ႕ သူ႕ဟာသူေအာ္ တို ၾကည့္မရတာ ။ခ်စ္ဖို႕ေတာ့ေ၀း ။ ဘယ္လိုမွလဲေျပာလုိ႕ မရဘူး အဲ့ဒီတစ္ေယာက္က ။ အိမ္ကထြက္တဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္တယ္ ။ အိမ္ကထြက္တာနဲ႕ သူကေနာက္ကလုိက္တာ ။ သူမ်ားစီးတဲ့ ဘတ္စ္ကိုမရ ရေအာင္လိုက္စီးတယ္ ။ျပီးေတာ့ေဘးနားက ပြားတာေပါ့ ။ တစ္ေန႕မဟုတ္ တစ္လမဟုတ္ သံုးႏွစ္လံုး ဆိုေတာ့ ညစ္တာေပါ့ေနာ္ ။ ကိုယ္ကၾကိဳက္တဲ့လူ ဆိုရင္ေတာ့ရင္ခုန္စရာေပါ့ ။ခုေတာ့ မနက္မိုးလင္းတိုင္း စိတ္ရႈပ္ရတယ္။ ကားတစ္စီးထဲ အတူမပါလာလို႕မေပ်ာ္လိုက္နဲ႕ သူက ဆူးေလမွာၾကိဳေစာင့္ေနႏွင့္ျပီ ။ ဟူး.....ေသခ်င္တာပါပဲ။ တကယ္ပါ။ အျမဲကိုရွိေနတာ ။ၾကာလာေတာ့ အေမ့ကိုေျပာျပတယ္ ။ အမေလး က်ားေၾကာက္လို႕ ရွင္ၾကီးကိုး ...ရွင္ၾကီးက်ားထက္ဆိုးေတာ့တယ္။ ေမေမက ဘာေျပာတုန္းဆိုေတာ့ နင့္ကိုသံုးႏွစ္လံုုး လိုက္တာဆိုေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ခ်စ္လို႕ေနမယ္တဲဲ့ ။ ကိုယ္ခ်စ္ကိုမရွာနဲ႕ သူခ်စ္ကိုရွာဆိုေတာ့ ။ အင္း အေမ့စကားနားေထာင္ၾကည့္လိုက္ ပါဦးမယ္ေလ ဆိုျပီး ေက်ာင္ျပီးေတာ့ ၾကိတ္မွိတ္ လက္ခံလိုက္တယ္။ အေျဖေပးပံု သိခ်င္လား ။အင္း ေျပာရမွာေပါ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ စကားတစ္လံုးမွ မေျပာဘူး ႏွစ္နာရီေလာက္ကိုၾကာတယ္။ ေျပာလို႕ကိုမထြက္တာ ။ သူူကေျပာတယ္ မေျပာရဲရင္ ေခါင္းေလးပဲျငိမ့္ေပးပါတဲ့ သူေက်နပ္ပါတယ္တဲ့ေလ ။ အဲ ေခါင္းျငိမ့္ဖို႕ကို ေနာက္နာ ရီ၀က္ေလာက္ထပ္ၾကာတယ္ ။အဲဂေလာက္ ခ်စ္တာ ။ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္ တကယ္ပါ သူ႕ကိုခ်စ္ဖို႕ကိုေလ။ သူက ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာဆုိေတာ့လည္း ။အင္းေနာက္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာလာတာေတာင္ သူ႕ကိုခ်စ္မလာခဲ့ဘူး ။အရင္ကေတာ့ ၾကာလာရင္ အေနနီးျပီးျပန္ရင္နိုင္ေကာင္းရဲ႕ ဆိုျပီး လက္ခံခဲ့တာပါ။ ခ်စ္လို႕မရတဲ့အဆံုး ေျဗာင္ပဲဖြင့္ေျပာျပီး လမ္းခြဲခဲ့ရတယ္ ။အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ သမီးပ်ိဳကို သူအခုထိ ခ်စ္ေနတုန္းပါ ။ဟိုေန႕က ညီမ၀မ္းကြဲေလးနဲ႕အင္တာနက္မွာေတြ႕ေတာ့ စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္ ။ သူ႕အေၾကာင္းကို ညီမကေျပာတယ္။ “ မမကိုေမးေနတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္ နင့္အမ ငါ့ကို ရက္္စက္သြားတယ္ “တဲ့ ေလ။စိတ္မေကာင္းရံုကလြဲျပီး ဘာမွမလုပ္နိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ အဲလိုနဲ႕သူနဲ႕ျပတ္သြားတယ္ေပါ့။<br /> ေနာက္ပိုင္း ဟိုသင္တန္းတက္ ဒီသင္တန္းတက္နဲ႕အခ်ိန္ေတြကုန္လာခဲ့တယ္ ။ ၾကာလာေတာ့ရန္ကုန္မွာ ပ်င္းတာနဲ႕ သၾကၤန္ကိုအိမ္ျပန္သြားတာ။ ေအာ္ ဆယ္တန္းျပီးအတည္းက သမီးပ်ိဳ ရန္ကုန္မွာေနျဖစ္သြားတာ ေျပာဖို႕ေမ့သြားတယ္။ အဲ နယ္သၾကၤန္ကေတာ့ ရန္ကုန္လို ကားနဲ႕လည္လို႕မရဘူး ဆိုင္ကယ္နဲ႕ လည္ရတယ္။ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေတြ ေရကစားတဲ့ မဒီေတြကိုဆုိင္ကယ္ေပၚက ျပံဳးျပံဳးၾကီးလုပ္ျပီး ျဖတ္မေမာင္းသြားနဲ႕။ အတိုက္ခံရမွာေတြ နားမလည္ဘူး ။ ေရေမႊးနဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္ကေန ဖ်န္းပလုိက္တာေအး ေရာ ပါးစပ္ထဲေတြ၀င္ မ်က္လံုးထဲေတြ၀င္ေပါ့။ အဲဂလိုလဲ ညစ္ပတ္ပါတယ္ ။ အဲဒီလိုေတြ ကဲတယ္ ကတယ္ ရြၾကတယ္ေပါ့ေလ ။အဲဒီ သၾကၤန္မွာပဲ အရင္ကတည္းက ရိတိတိ တစ္ေယာက္နဲ႕ညိသြားတယ္ေပါ့ ။ အဲ ေမ့လို႕ နယ္မျပန္ခင္က အင္တာနက္ကခ်စ္သူနဲ႕ စကားမ်ားလို႕ ညစ္ညစ္နဲ႕အိမ္ျပန္အလာမွာ ဆိုေတာ့ ရိတိတိက ညိတိတိျဖစ္သြားတာေပါ့ ။သူ႕ကို ခ်စ္တာလည္းပါတယ္ ေရာသြားတာ။ဟီး ။ ေနာက္ရန္ကုန္ျပန္တယ္ ဟိုခ်စ္သူနဲ႕ ျပန္အဆင္ေျပသြားျပန္တယ္။ ခုေတာ့ သူက သူ႕မယူရင္သတ္မယ္တဲ့ ။ယူတဲ့ အေကာင္ကိုပါသတ္မယ္ ဆိုပဲ။ တကယ္လားေတာ့ ေျပာတတ္ပါဘူး။ ရည္းစားႏွစ္ေယာက္ေတာ့ အဖတ္တင္သြားတယ္ေပါ့ ။<br /> ဒူဘိုင္း ....ဒူဘိုင္း .....ဒူဘ္ိုင္းကို လာရေတာ့မယ္။ သၾကၤန္ကိုကိုက ဘာမွာလိုက္လဲဆိုေတာ့ ျပန္လာရင္သူ႕ကိုလက္ထပ္ပါတဲ့။ အင္းေပါ့ ။ ဒူဘိုင္းေရာက္လာေတာ့ ငိုခ်င္တာပါပဲ ။ကႏၱာရထဲမွာ ေနက ျခစ္ျခစ္ ေတာက္ပူ ။သစ္ပင္ေလးေတြက ဟိုတစ္ပင္ ဒီတစ္ပင္ ။ အလုပ္သစ္မွာ ပရက္ရွာေတြကမ်ားနဲ႔ ညစ္တာေပါ့ ။ အဲဂလို ညစ္ေနတုန္းမွာ အၾကင္နာပိုတဲ့ ကိုကိုနဲ႔ေတြ႕တယ္ ။ သူကသိပ္ဂရုစိုက္တာကိုး အားလဲေပးတယ္ ။ သူ႕ေၾကာင့္ ပူေလာင္တဲ့ ေဒသၾကီးမွာ ေနတတ္လာခဲ့တယ္ ။ သူ႕ကိုလည္းခ်စ္တယ္။ သၾကၤန္ကိုကို ကသတင္းေပ်ာက္ေနတာခုထိ ဆိုပါေတာ့ ။ ဖုန္းဆက္ရင္ေစ်းၾကီးေတာ့ မဆက္ျဖစ္ပါဘူး ။ သူ႕ကိုလညး္ရွာပါတယ္ ။ မေတြ႕ဘူး ။<br /> အမွတ္မထင္ သူနဲ႕နာမည္ခပ္ဆင္ဆင္ တစ္ေယာက္ဂ်ီေတာ့မွာ အင္ဗိုက္လုပ္လို႕ အက္ဒ္ လိုက္တယ္။ သူမ်ားလားဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႕ ေမးခြန္းေတြေမး စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ တကယ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ရည္စားဦး ဆိုေတာ့ လြမ္းတယ္ေလ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ အဲဒီတစ္ေယာက္ကလဲ အမွတ္မထင္ ဓါတ္ပံုေလးၾကည့္ျပီး ခ်စ္မိသြားလို႕တဲ့။ အစပိုင္း တကယ္ကိုျငင္းခဲ့တာပါ ။ အင္တာနက္မွာေတြ႕တဲ့ ခ်စ္သူဆိုေပမဲ့ တကယ္စြဲလမ္းခဲ့ရင္ အျပစ္တစ္ခုလုပ္ရာက်တယ္ေလ ။ သူတစ္ပါးကိုဒုကၡမေပးခ်င္တာပါ ။ ေနာက္ပိုင္း သူ႕အခ်စ္ကို အသိအမွတ္ျပဳတာရယ္ သနားတာရယ္ အားနာတာရယ္ေပါင္းျပီး လက္ခံလိုုက္တယ္။ သူ႕ကိုခုထိမျမင္ဘူးေသးပါဘူး ။ ရန္ကုန္ုျပန္ရင္ေတာ့ အဆင္ေျပရင္သြားေတြ႕မွာပါ ။ စဥ္းစားေနတယ္ ။ အျပင္မွာ ေတြ႕လိုက္လို႕ ကိုယ့္ကို သူကပိုျပီးစြဲလမ္းသြားခဲ့ရင္ သူ႕စိတ္မွာ ပိုျပီး နာက်င္သြားမွာစိုးတယ္ ။ အေကာင္းေတြပဲ ျဖစ္လာပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေနပါတယ္ ။သူ႕အတြက္ေပါ့ ။<br /> ခုတစ္ေလာ ဘယ္ခ်စ္သူေတြနဲ႕မွ သိပ္စကားမေျပာျဖစ္ဘူး ။ စိတ္ေတြညစ္လာလို႔ပါ ။ ဘယ္သူ႔ကို ေရြးရမွန္းလည္း တကယ္မသိတာပါ ။ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕လည္း သိပ္စကားျပန္မေျပာဘူး ။ထင္ခ်င္သလို ထင္ၾကပါေစ ။ တစ္ေန႕သူငယ္ခ်င္းကို တိုင္ပင္ၾကည့္ေတာ့ အေျဖမရတဲ့ အျပင္ အခ်ြန္နဲ႕မ ၾကတယ္ ။ နင္ ဘယ္နွစ္ေယာက္ယူမွာလဲတဲ့ ။တစ္ေယာက္တည္းယူမွာမုိ႕တုိင္ပင္တာေပါ့ ။မဟုတ္လို႕ကေတာ့ တိုင္ပင္လိမ့္မယ္ အားၾကီး ။ အင္းခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေလးေယာက္ပဲရွိတယ္ ။<br /> ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဂ်ီေတာ့မွာဓါတ္ပံုမတင္ရဲေတာ့ပါဘူး ။ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာၾကလို႕ပါ ။ တကယ္ ဟုတ္တာမဟုတ္တာ အပ ထား ဗ်ာမမ်ားခ်င္ေတာ့တာပါ။ အသက္ကၾကီးလာျပီေလ ။ အခုဆိုရင္ခ်စ္တယ္ေျပာရင္ ေျဗာင္ျငင္းရမွာအားနာ ေတာ့ ေပါက္ကရေတြပဲ ေလွ်ာက္လုပ္ခိုင္းပါေတာ့တယ္ ။ တကယ္ခ်စ္ရင္ ျပန္လာရင္သံပုရာသီး အလံုး၅၀ အခြံမခြာပဲ တထို္င္တည္း စားျပဆိုတာမ်ိဳးေတြပါ ။ အင္း ေမာင္ငယ္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ တကယ္ခ်စ္တယ္ ထင္ပါ့ ။ ျပန္မလာခင္ ေလ့က်င့္မယ္ဆိုျပီးစားတာ ေဆးခန္းေရာက္သြားတယ္ ဆိုပဲ။ ၾကားရေတာ့လည္း တကယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။<br /> သမီးပ်ိဳက အားနည္းခ်က္ေတြရွိတယ္ေလ။ အားနာတတ္တာ သနားတတ္တာ စာနာတာေတြေပါ့ ။ ေမြးရာပါ ဆိုေတာ့ ျပင္ရခက္တယ္ ။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး ကို မနာက်င္ေစခ်င္ပါဘူး ။ ဒါ ေစတနာပါ ။ ဒါေတြက ရည္းစားမ်ားေစခဲ့တာလား ေတာ့ မသိပါဘူး ။ အင္တာနက္က ခ်စ္သူေတြေတာ့ အျပင္မွာမေတြ႕ဘူးပါ ဘူး ။ သူတို႕ေနာက္ရည္းစားေတြ ရရင္ရ မရရင္ ကိုယ့္ကို ေမ့သြားရင္ ေကာင္းမွာပဲေနာ္ ။ ကိုယ့္ကိုစြဲလမ္းေနမယ္ ဆိုရင္ အျပစ္မကင္းသလိုၾကီးခံစားေနရတယ္ ရွင္ ။ အခုေတာ့ ဒီအက်င့္ေတြကို ျပင္ပါေတာ့မယ္ ။ အရင္လုပ္ခဲ့တာေတြကလဲ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ။ အားနာျခင္းရဲ႕ အက်ိဴးေတြေပါ့ေနာ္ ။ မေကာင္းမွန္းသိပါျပီ ။ခြင့္လႊတ္ၾကေနာ္ ။<br /> ကဲ.....ကဲ...“ထားခဲ့ဖူးေသာ ရည္းစားမ်ား“ ရာဇ၀င္သိျပီေနာ္ ။ ေက်နပ္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ ။ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ အကုန္ေျပာလိုက္ျပီ။ သမီးပ်ိဳကို လာ တက္ခ္ တဲ့ ကိုဗညားေရ ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါတယ္ ။ ဆက္ရန္ကိုေတာ့ ေခါင္းၾကိမ္းတယ္။ ဂယ္ပဲ ။ သံခေမာက္ေဆာင္းျပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနမွ ေတာ္ကာက်မယ္ ထင္တာပဲ ။ မ်က္ခံုးလႈပ္တယ္ ကြယ္ ။<br /><br /><br /> မွတ္ခ်က္။ ။ ရည္းစားစာေပးသူတိုင္းကိုျပန္မၾကိဳက္ပါ ။ ရညး္စားစာ အားလံုးေတာ့ အေဒၚမ်ားအိမ္တြင္ ထားပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ စိတ္မခိုင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<br /><br /> သတိေပးတားျမစ္ခ်က္။ ။ ရည္းစားမ်ားသည္ဟု မေျပာေစလိုပါ ။သနားတတ္ျခင္းသာျဖစ္သည္။<br /><br /><br /><br /> <span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"> ပံု/</span><br /><span style="font-weight: bold;"> ငါကြ</span></span><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-5936765319393493295?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/XNQzsFxHa9QVpfVGVnPlbm1xwFM/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/XNQzsFxHa9QVpfVGVnPlbm1xwFM/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/XNQzsFxHa9QVpfVGVnPlbm1xwFM/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/XNQzsFxHa9QVpfVGVnPlbm1xwFM/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/9uvgZ2Jg2LY" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com15http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_16.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-36300615863308504132009-05-14T16:14:00.000-07:002009-05-14T16:22:23.297-07:002009-05-14T16:22:23.297-07:00ၾကိဳးစားၾကည့္ရေအာင္... လႈပ္ေလ အက်ိဳးရွိေလပဲေနာ္ လႈပ္လိုက္ေတာ့ လႈပ္လိုက္ေတာ့ ေဟ့.............<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zUTswEPcbGg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/zUTswEPcbGg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-3630061586330850413?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OtEQF1MvhwgAAPolSNBwMrp3oiA/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OtEQF1MvhwgAAPolSNBwMrp3oiA/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OtEQF1MvhwgAAPolSNBwMrp3oiA/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OtEQF1MvhwgAAPolSNBwMrp3oiA/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/-bgOAOft9Bg" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com11http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_6730.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-32851965052701082752009-05-11T13:14:00.000-07:002009-05-11T15:36:57.031-07:002009-05-11T15:36:57.031-07:00သတင္းေခါင္းစဥ္...............သကၠရာဇ္ ႏွစ္ေထာင့္ကိုးခု ေမလဆယ္ရက္ေန႕ ညကိုးနာရီအခ်ိန္ခန္႕တြင္ ဒူဘိုင္းျမိဳ႕ ဒဲရာရပ္ကြက္တြင္ မီးေလာင္မႈတစ္ခ ုျဖစ္ပြားရာ အခင္းျဖစ္ပြားရာ ေနအိမ္မွာ သမီးပ်ိဳစတည္းခ်ရာ အိမ္ေဂဟာျဖစ္ပါေၾကာင္း အခင္းျဖစ္ပြားရာအခ်ိန္သည္ ညအခ်ိန္ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ သတိမထားမိျခင္း ရာဘာနံ႕ထြက္ေနပါ ေသာ္လည္း ႏွာစီးေနပါေသာေၾကာင့္ ဘာနံ႕မွမရျခင္း ဂ်ီေတာ့တြင္ ေလပစ္ေနပါေသာေၾကာင့္ လည္းပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေလွ်ာ့ေနျခင္း ...<br /> သတင္းအစံုအလင္မွာ ......အခင္းျဖစ္ပြားရာညအခ်ိန္တြင္ သမီးပ်ိဳတစ္ေယာက္ ဂ်ီေတာ့တြင္ ခေလာက္ ဆိုသူႏွင့္ ေလေတာက္ေနခဲ့ရာ ေသာ့မခတ္ထားေသာ တံခါးမၾကီးမွ ရုတ္တရက္တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္လာပါေသာၾကာင့္ မသင္ကာသျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္ရာ အသင့္ေရာက္ေနေသာမီးခိုးလံုးမ်ား၏ ရိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ သမီးပ်ိဳ ပလန္လက္သြားေၾကာင္း အေပါင္းအပါမ်ားမွာလည္း အံ့အားသင့္သြားပါေၾကာင္း အေရးေပၚထြက္ေပါက္အနီးတြင္ ေလာင္ေနပါေသာ ေၾကာင့္အခန္းထဲတြင္သာ ပိတ္မိေနခဲ့ရာ အၾကံကုန္ပါသျဖင့္ ျပတင္းေပါက္မွ ခုန္ခ်လိုက္ရပါေၾကာင္း အေပၚဆံုး ထပ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္လည္း ဘရန္တာကိုသာသို႕သာခုန္ခ်ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အေပၚဆံုးထပ္ျဖစ္ပါေသာ ေၾကာင့္လည္း ေျပးစရာေျမမရွိခဲ့ေၾကာင္း ထြက္စရာလည္း အေပါက္မရွိခဲ့ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္ ။ အခင္းျဖစ္ပြားရာအခ်ိန္တြင္ ေဘးအခန္းမွသေကာင့္သားနွစ္ေယာက္ ခုန္ခ်မည္တကဲကဲျဖစ္ေနပါေသာေၾကာင့္ လည္း တားျမစ္ခဲ့ရေသးေၾကာင္း က်န္ရွိေနေသာ သတၱိခဲမ်ားမွာလည္း ျငိမ္းသတ္ရန္အမွန္တကယ္ၾကိဳးစားခဲ့ပါ ေၾကာင္း သို႕ပါေသာ္လည္း ေရျဖင့္မသတ္ၾကပဲ ဟိုေျပးဒီေျပးသာလုပ္ေနၾကေၾကာင္း ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ သမီးပ်ိဳမွ ေရျဖင့္ျငိမ္းသတ္ရန္ သတိေပးသျဖင့္ အမိအရ အေျပးယူလာသည့္ေရမွာ ေရသန္႕ဘူးသာျဖစ္ေနခဲ့ ျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ခဲ့ရပါေၾကာင္း ။ သတိတရအေျပးအလႊား ဖြင့္ခဲ့ရေသာ နံရံေပၚမွမီးသတ္ ပိုက္မွာလည္း ေရမရွိပါေၾကာင္း ေနာက္မွသိရသည္မွာ ေရပိုက္ခလုတ္ဖြင့္ဖို႕ေမ့သြားခဲ့ေၾကာင္း ထိုသူမွဖြင့္ဟ ၀န္ခံခဲ့ပါ တယ္ ။ စိုးရိမ္ပါေသာေၾကာင့္ အားကိုတၾကီး ရဲစခန္းႏွင့္မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ကို အေၾကာင္းၾကားခဲ့ရာ ရဲသား မ်ား ေရာက္လာပါေသာ္ျငား မီးသတ္ကားေရာက္မလာခဲ့ျခင္း တို႕ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္ ။ မျဖစ္သာသည့္အဆံုးမေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းမွ ေရခံ၍သာကိုယ္ထူကိုယ္ထ သတ္ခဲ့ရေၾကာင္း မီးျငိမ္းသတ္ပါမွ မီးသတ္ကားမ်ားအေျပးအလႊား ေရာက္လာခဲ့ေၾကာင္း ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။<br /> ယခုအခ်ိန္တြင္မေတာ့ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာေနေနပါေၾကာင္း စံုစမ္းသိရွိမႈအရ ေဆးလိပ္တို ပစ္ခဲ့ မႈမွစတင္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စတင္ေလာင္ကၽြမ္းရာေနရာမွာ အိမ္ၾကားပိုက္လိုင္းမွျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မည္သူ႕ကိုမွတရားစြဲမရျဖစ္ေနေၾကာင္း ကိုရဲသားတို႕စိတ္ညစ္ေနႏိုင္ေၾကာင္း မီးခိုး၏တန္ခိုးေၾကာင့္ အိမ္တစ္ျခမ္း ကာလာေျပာင္းသြားေၾကာင္း မီးသတ္အျပီးေရခ်ိဳးကိုယ္လက္သန္႕စင္ခဲ့ရာ ႏွေခါင္းအတြင္းမွ ရာဘာမီးခိုးေၾကာင့္ ကပ္ေနေသာ မဲခိုးမ်ားကို အေတာ္ၾကာသန္႕စင္ခဲ့ရပါေၾကာင္း အိမ္တြင္းသတင္း တစ္ရပ္ကို တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။<br /> ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစရွင္။ သတင္းအစီအစဥ္ ဤတြင္ျပီးဆံုးပါျပီ ။<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ဤျဖစ္စဥ္အားလံုး အမွန္အကန္ျဖစ္ပြားခဲ့ပါေၾကာင္း အပိုအလိုတစ္လံုး တစ္ပါဒမွ် မပါရွိပါေၾကာင္းႏွင့္ အားလံုးမွာကိုယ့္ေတြ႕မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံအပ္ပါတယ္ ။<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-3285196505270108275?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vM8RWlpnPa8aCMgZysFZysxg1Lc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vM8RWlpnPa8aCMgZysFZysxg1Lc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vM8RWlpnPa8aCMgZysFZysxg1Lc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vM8RWlpnPa8aCMgZysFZysxg1Lc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/tcxIKQSAXr0" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com10http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_9704.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-55195118472185687522009-05-10T04:06:00.000-07:002009-05-10T05:37:01.257-07:002009-05-10T05:37:01.257-07:00ဒီေန႕ အေမမ်ားေန႕အေမ.....<br /><br />သမီးကို ကိုးလလြယ္ဆယ္လဖြားခဲ့တဲ့အေမ.....<br />ဆင္းရဲဒုကၡေတြၾကားက သမီးကိုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့အေမ.....<br />ပညာတတ္ျဖစ္ခြင့္ မရခဲ့တဲ့အေမ.....<br />သမီးကို ဒီအေျခအေနထိေရာက္ေအာင္<br />တြန္းပို႕ေပးခဲ့တဲ့ ဥာဏ္ပညာတတ္အေမ.....<br />သမီးကို အျမဲစိတ္ပူေနတတ္ခဲ့တဲ့အေမ.....<br />သမီးကို အျမဲယံုၾကည့္ခဲ့တဲ့အေမ.....<br />သမီးက မိသားစုနဲ႕အျမဲေ၀းေနလို႕<br />သမီးအတြက္ ရင္နဲ႕မခ်ိေအာင္ခံစားခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့အေမ.....<br />ငါ့သမီးငါ့လိုမျဖစ္ေစရဘူးလို႕ ဆိုခဲ့တဲ့အေမ.....<br />လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ လို႕အျမဲဆံုးမတတ္ခဲ့တဲ့အေမ.....<br />နိမ့္က်မႈၾကားမွာ အႏွိမ္ခံခဲ့ရတိုင္းလည္း<br />လူ႕ေအာက္က်လို႕မေသပါဘူး သမီးရယ္လို႕<br />အျမဲႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့တဲ့အေမ.....<br /><br />ေၾသာ္ အေမရယ္.....<br />အေမ့ရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို<br />ေျပာျပလို႕မကုန္နို္င္ေအာင္ပါပဲ။<br /><br />အေမ့ရဲ႕ ေခၽြးစက္ေတြၾကားက အျပံဳးေတြ.....<br />ဒုကၡေတြၾကားက အေမရဲ႕ ဟန္ေဆာင္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ.....<br />တရားနဲ႕ေျဖေနလို႕သာေပါ့ လို႕ဆိုခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေသာကေတြ.....<br />အရြယ္နဲ႕မမွ်ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡေတြ......<br /><br />အေမရယ္....<br />ဒီေလာက္အပူအပင္ေတြၾကားမွာေတာင္<br />အေမ တစ္ခါမွအျပံဳး မပ်က္ခဲ့ဘူးေနာ္<br />စိတ္ခ်ေနပါအေမ<br />သမီးဟာ အေမ့အတြက္ပါ<br />အေမ့အတြက္ သမီးအသက္ရွင္ေနမယ္<br />အေမ့ေက်းဇူးကိုကုန္ေအာင္ မဆပ္နိုုင္ခဲ့ရင္ေတာင္<br />အေမစိတ္ခ်မ္းသာေစရမယ္<br />ဒီတစ္ခါသမီးအလွည့္ေပါ့<br />သမီးကို ေမြးခဲ့ရလို႕ ရတာနာ မျဖစ္ေစရဘူး<br />ေနာ္အေမ<br /><br />အေမ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရြင္ပါေစ<br />သမီးတို႕ အတူတူေနၾကရေတာ့မွာပါအေမ<br />သမီးၾကိဳးစားေနပါတယ္<br />အဲဒီအခ်ိန္ မေရာက္ခင္အထိ အေမဘာမွမျဖစ္ရဘူးေနာ္<br />က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါအေမ<br />အေမ့ကို သမီးသိပ္ခ်စ္တာပဲ<br />ေပးဆပ္ခဲ့ရလြန္းတဲ့အေမ့ကို<br /> ဒီကေနပဲ ကန္ေတာ့လုိက္ ပါရေစေနာ္<br />ေနာက္မ်ားမွ ဆံုၾကတာေပါ့ အေမရယ္..........<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-5519511847218568752?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0WXgth2HH7wxFeB6pl846Oq0-Ds/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0WXgth2HH7wxFeB6pl846Oq0-Ds/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0WXgth2HH7wxFeB6pl846Oq0-Ds/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0WXgth2HH7wxFeB6pl846Oq0-Ds/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/L7NLzAx9nK4" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com8http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_10.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-8240072538167223172009-05-06T08:28:00.000-07:002009-05-06T09:29:38.451-07:002009-05-06T09:29:38.451-07:00<span style="display: block; padding-left: 6em; text-indent: -1em;"><span>သမီးပ်ိဳကို ေမြးခဲ့တာ ျမိဳ႕မက် ေတာမက် ေဒသတစ္ခုမွာဆိုပါေတာ့ ။ အဲဘာျဖစ္လို႕ ျမိဳ႕မဟုတ္လဲဆိုေတာ့ ျမိဳ႕မ ဟုတ္လို႕ေပါ့ေနာ္ ။ ဒါဆို ဘာျဖစ္လို႕ ေတာမဟုတ္ရျပန္တာလဲဆိုေတာ့...အင္<wbr>းဂြေတာ့က်ျပီ ။ ျမိဳ႕လို႕ေခၚရေအာင္ လည္းမခမ္းနားေသးသလို ေတာလ႕ိုေျပာရေအာင္လည္း တိုင္းဗဟိုေလ့က်င့္ေရးတပ္ေတြရွိ<wbr>တယ္။ ေစ်းကလည္း ႏွစ္ ေစ်းရွိတယ္။ ရဲစခန္း စစ္တပ္ ဆည္ေျမာင္း ဆန္စက္ ဆီစက္ သစ္စက္ အမႈန္႕ၾကိတ္စက္ ဖေယာင္းစက္ အဲဒါေတြ ရွိတယ္ ။ ျပီးေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းလဲရွိတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းေတြကေတာ့ ေပါမွေပါေပါ့ ။ မူၾကိဳေက်ာင္း ေတြလဲရွိတယ္ ။စတိုးဆုိင္ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဘိလိယက္ဆိုင္ေတြကေတာ့ ဟိုမွဒီမွဆိုပါေတာ့။အဲ ဒီၾကားထဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြက လည္းအျပိဳင္ခ်ဲၾကေသးတယ္ ။ ေစ်းထိပ္ကဆိုင္ေတြဆို ပိုဆိုးေပါ့ ေစ်းထိပ္ကိုျဖတ္ခ်င္ရင္ နားထဲဂြမ္းဆို႕ထားပ။ဲ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ပငး္ျပီသာမွတ္။ အဲေလာက္ေတာင္ ။အိမ္ေလးေတြဆို တစ္ထပ္တိုက္ နွစ္ထပ္တိုက္ သြပ္မိုးပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြနဲ႕<wbr>ေပါ့။ မေျပလည္တဲ့ သူေတြကလြဲလို႕ ေျပလည္ၾကပါတယ္။ေဒသက အခ်က္ အခ်ာ ေနရာလဲျဖစ္တာေၾကာင့္ပါ။ ဘယ္ျမိဳ႕ကိုသြားခ်င္လဲ သမီးပ်ိဳတို႕ဆီက ျဖတ္ေပေတာ့ပဲ။အဲဂလို ။ ကဲ..ျမိဳမဟုတ္ရျခင္းေၾကာင့္ ရြာဆိုပါေတာ့ ။<br /> သမီးပ်ိဳတို႕ဆီက စက္ဘီးကိုကေလးေတြနဲ႕ လူၾကီးပိုင္းေတြပဲ စီးၾကတယ္ဆိုပါေတာ့ ။ လူငယ္ပိုင္းေတြကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလး တ၀ီ၀ီနဲ႕ဗ်ိဳ႕ ။ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ဆို ဆိုင္ကယ္ေပၚ တက္ခြေတာ့တာပဲ ။ လမ္းသြားရင္မနဲ ေရွာင္ေနရတယ္ ။မေရွာင္တိုက္ျပီပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြဆို သံုးေလးစီးေတာင္ရွိၾကတယ္ ။သထိန္းေတြေပါ့ ။ ကားေတာ့ သိပ္မရွိၾကပါဘူး ။ အဲ ေခတ္ရဲ႕ ေရစီးေၾကာင္းလိုျဖစ္ေနတယ္ေလ ။ဆုိင္ကယ္ေလး တ၀ီ၀ီနဲ႕။ သမီးပ်ိဳလဲ စီးခ်င္တာေပါ့ေနာ့ ။ သူမ်ားေတြစီးေနၾကတာကို။ အဲဒီလိုေရဆာေနတုန္း သမီးပ်ိဳရဲ႕ ခ်စ္ကိုကို က လည္း အားက်မခံ ဆိုင္ကယ္၀ယ္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။သူအတြက္ေပါ့ ။ အဲ ၀ယ္တဲ့ေန႕ပဲဆိုပါေတာ့ ။ ဆိုင္ကယ္အနီေရာင္ေလး အိမ္ေရွ႕မွာေတြ႕တယ္ ။ ဆုိင္ကယ္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတုန္း မွာ ေနာက္ကအသံတစ္သံၾကားလိုက္ရတယ္ ။ဆိုင္ကယ္စီးတတ္လားတဲ့။ ဦးေလးၾကီး ဆိုင္ကယ္လာပို႕တာတဲ့ ဆိုင္ကေန ေငြလဲလာယူရင္းေပါ့ ။ ဟင့္အင္း စီးတတ္ဘူး ဦးရဲ႕လို႕ေျဖေတာ့ သူက ဘာခက္တာ မွတ္လို႕သမီးရယ္ ဒါကို ဒီကိုလုပ္ ဟိုဟာကို ဟိုလိုလုပ္ ဟိုလိုေမာင္းဆိုျပီး ေျပာျပီးသူက အိမ္ထဲ၀င္ျပီး ေငြသြားယူေနတုန္း ဘာခက္တာမွတ္လို႕ ဆိုျပီး သူေျပာတဲ့ အတိုင္း လုပ္တာ အားလံုးကြက္တိပဲ အဟိ။ မစီးတတ္ေသးေတာ့ ေႏွးလိုက္ျမန္လိုက္ ေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ ။ နဲနဲေလး ၾကာလာေတာ့ အိုေကေနျပီ ဆိုပါဆို႕။ ဆုိင္ကယ္ေလး စီးေကာင္းေနတုန္းရွိေသးတယ္ ။ ဟိုက္...သြားျပီ။ ဟိုးးးးးးး ေရွ႕နားမွာ ႏြားအုပ္ၾကီး တေရႊ႕ေရႊ႕နဲ႕ သမီးပ်ိဳ ဘက္ ဦးတည္ျပီး လာေနပါေပါ့လား။ လမ္းကလည္း တစ္လမ္းထဲ ။ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းရယ္ ဆိုေတာ့ေလ ။ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ေတြးေနတုန္း ထူးပါဘူးဟယ္ ေကြ႕တယ္ဟယ္ဆိုျပီး ဆြဲအေကြ႕ ဂီယာက နံပါတ္တစ္က မေျပာင္းေသးဘူး ။မေျပာင္းဆို ေျပာင္းရမွန္းမွ မသိတာ။ အဲ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ပတ္ေကြ႕ပလိုက္တာ ။ႏြားရန္က လြတ္အျပီးသကာလ ။ ဒိုင္းကနဲပါပဲ ။ ေက်ာင္းျခံနဲ႔ ၀င္ေဆာင့္တာေလ။ အဟီးး။ ဆိုင္ကယ္ေရာလူေရာ ေျမာင္းထဲမွာ အိပ္ရတာေပါ့ေနာ္။ အဲ စေမွာက္ေတာ့ ေမ့သြားတာ ဘာမွသိဘူးရယ္ ။ အေတာ္ၾကာေတာ့ ဆူဆူ ဆူဆူအသံၾကားလို႕ သတိရလာေတာ့ ေဘးမွာဆိုက္ကားဆရာေတြ နဲ႕လူအုပ္ၾကီးေပါ့။ နီးရာလူ ေတြ ေျပးလာၾကပံုပဲ။ အယ္ သူတို႕က ျပဳစုၾကတယ္ေပါ့ေလ ။သမီးဘာမွ မေၾကာက္နဲ႕ သမီး ဘာမွျဖစ္ဘူးေပါ့ ။ေသြးေတြေတာ့ ထြက္တာေပါ့ ။ လူကဆုိင္ကယ္ ဂိုက္ေပၚမွာခြရက္သားၾကီး မနဲ ထယူရတယ္ ။ လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေတာ့ သမီးပ်ိဳက ရွက္တာေပါ့ ။ဒါနဲ႕ ရွက္ရမ္းရမ္းျပီး ေပးေပး ရတယ္ဆိုျပီး ဆိုင္ကယ္ကို အသာယူျပီး ခပ္တည္တည္နဲ႕ စက္ႏႈိးျပီးအိမ္ေမာင္းျပန္ခဲ့တာေလ ။ သမီးပ်ိဳေကာင္းမႈေၾကာင့္ စ၀ယ္တဲ့ေန႕မွာပဲ ေနာက္တစ္စီး နဲ႕လဲလို္က္ရတယ္ေလ ။ေကာင္းက်ိဳးေပးတာ ဟဲဟဲ ။<br /> အဲဂလို သမီးပ်ိဳ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အနီေရာင္ကေန အျပာေရာင္အျဖစ္သို႔ ေန႔ျခင္းညျခင္း ေျပာင္းသြားတယ္ဆိုပါဆုိ႕ ။ လအေတာ္ေလး ၾကာေတာ့ စီးတတ္ေနပါျပီ ။ဘယ္ရမလဲ ေသခ်ာသင္ရတယ္ ။ေနာက္တစ္ခါဆို ေသျပီေလ။ ဟုတ္ဘူးလား ။ စီးတတ္လာေတာ့ ပဲက ခပ္မ်ားမ်ားေပါ့ ။ညေနပိုင္းဆို ေရမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားေသာက္ျပီးခ်ိန္ဆို ကာလသား ကာလသမီးေတြက အေပ်ာ္ ဆိုင္ကယ္ထြက္စီးေလ့ရွိၾကတယ္။ သူ႕ကိုယ္ရွိတ္...ကိုယ့္သူရွိတ္ေပါ့ေလ။ ဇတ္လမ္းေတြက အဲဂလို စၾကတာ။ တစ္ေန႔ေပါ့ ထံုးစံအတိုင္း ဆိုင္ကယ္အစီးထြက္တယ္ ။ ဟိုလမ္း၀င္ ဒီလမ္းကထြက္နဲ႕ ဟုတ္ေနတာ တစ္ေယာက္ထဲ ။ အဆင္ကိုေခ်ာလို႔ တစ္လမ္းလံုး ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ။အဲ တစ္ေနရာ အေရာက္မေတာ့ ေခြးတစ္ေကာင္နဲ႕ေတြ႕တယ္။ သူ႕ဘာအေရးလဲ ကိုယ္က ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာ သူ႕ဟာသူေန ကိုယ့္ဟာကိုေနေလ ။ရွင္းေနတာကို သူကစေဟာင္တယ္ ။ တ၀ုတ္၀ုတ္နဲ႕ သမီးပ်ိဳ ကဘယ္ေဟာင္မလဲ ။ေခြးမွမဟုတ္တာကို ေနာ့ ။ သူကေတာ့ ဆက္လို႕သာေဟာင္ေနေတာ့တာပဲ ။အယ္ ျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုျပီး ဒီေခြးနဲ႕ လြတ္ျပီးေရာ ဆိုျပီး အရွိန္ျမွင့္ရေတာ့ တာ ေပါ့ေလ။ ဗ်င္းကနဲ အရွိန္တင္လိုက္တာ လန္႕သြားလားမသိဘူး ။ ထုိင္ျပီး္ေဟာင္ေနရာကေန ဆိုင္ကယ္ေနာက္ကို လိုက္ပါေလေရာဗ်ိဳ႕ ။လိုက္ရင္းေဟာင္တယ္။ သူကလိုက္ေလ သမီးပ်ိဳက အရွိန္ျမွင့္ေလ... ျမွင့္ေလ လိုက္ေလ ...လိုုက္ေလ ျမွင့္ေလနဲ႕ တစ္လမ္းလံုး ဆူညံေနေတာ့တာပဲ။ ေခြးကလဲ အေတာ္ေလးဇြဲ ၾကီးတယ္ ။သမီးပ်ိဳကေျပးေလ သူကလိုက္ေလပဲ။ ဒီေခြးအေတာ္ေလး ခက္သကိုး ဆိုျပီး ေျခေထာက္နဲ႔ လွမ္းကန္လိုက္တယ္ အေပၚကေန။ ေျခာက္ခါမ ပိုဆိုး။ သမီးပ်ိဳက ေျခနဲ႕ကန္ေတာ့ သူက ကန္တဲ့ေျခကို လိုက္ဆြဲတယ္။ အင္...ဘာဆက္လုပ္ရပါ့မလဲ ။ တစ္ကိုယ္လံုးပူထူျပီး ေခၽြးကိုျပန္သြားတာပဲ ။ ၾကံရာမရတဲ့ အဆံုး လီဗာကို အသားကုန္ဆြဲျပီး ေျပးရေတာ့တယ္ဗ်ိဳ႕ ။ ကိုရင္ညိမ္း ရဲ႕ အဖိုးေလးေခြးေမာင္းသလို ဟဲ့ေဒါ့ ဟဲ့ေဒါ့...လို႕ မေမာင္းလိုက္ရဘူး ။အတင္းေမာင္းေျပးေတာ့မွ လြတ္ေတာ့သဗ်ိဳ႕ ။ လမ္းမွာဦးေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕တယ္။ဟဲ့ ကေလးေျဖးေျဖးေမာင္းေလတဲ့ ။ေအာ္ေျပာလိုက္ တယ္ ဦးေလးမသိပါဘူးလို႕ ။ေခြးလိုက္တယ္ေျပာရဲဘူးရယ္ ။ရွက္လို႕။<br /> ဆုိင္ကယ္စီးရင္းေခြးလိုက္ ခံရတာ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး ။သမီးပ်ိဳ တစ္ေယာက္ထဲလား ေတာ့မသိပါဘူး ။ ခုထိအိမ္က လူေတြေတာင္မသိေသးဘူး ဒီရာဇ၀င္ကို။ ခုမွ လူစံုလို႕ ေျပာျပတာ။ ခုဆိုေခြးျမင္ရင္ သိပ္ရယ္ခ်င္တာပဲ။ ဟီးးးးးး<br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-824007253816722317?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJKZGacakJi9lsYFvkrfFAiPmmI/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJKZGacakJi9lsYFvkrfFAiPmmI/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJKZGacakJi9lsYFvkrfFAiPmmI/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJKZGacakJi9lsYFvkrfFAiPmmI/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/xkKFqpxNDmg" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com10http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_06.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-71963819916286459802009-05-06T04:30:00.000-07:002009-09-04T14:09:06.164-07:002009-09-04T14:09:06.164-07:00သမီးပ်ိဳ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ ။ရြာကိုမီးေလာင္ပါေလေရာ ။ ေတာင္...ေတာင္...ေတာင္...ေတာင္...ေတာင္..... နဲ႕ ရုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရတဲ့ မီးလန္႕သံေၾကာင္းေခါက္သံပါ ။ မၾကားသဖူး အၾကားထူးေတာ့ တစ္ရြာလံုး အုတ္အုတ္ၾကြက္ၾကြက္ေပါ့ ။ ရြာလယ္ေခါင္မွာ ေခ်ာင္းရွိတယ္ဗ်ိဳ႕ ။ နန္ကသူေခ်ာင္းပါ ။ သမီးပ်ိဳတို႕ေတာ့ ရြာကို ေတာင္ဘက္ကမ္းနဲ႕ ေျမာက္ ဘက္ကမ္းဆိုျပီးေခၚၾကေလရဲ႕ ။ အဲ စေလာင္တာကေတာ့ ေတာင္ဘက္ကမ္းက ။<br /><br />မီးခိုးေလးတလူလူနဲ႕ေပါ့ ။ သူ႕ေဘး အိမ္ေတြ ၀ိုင္းသတ္ေပးၾကတယ္ထင္ပါ့ ။ မီးခိုးေလးက ေပ်ာက္သြားလိုက္ ေပၚလာလိုက္နဲ႕။ သမီးပ်ိဳတို႕ကဒီမီးခိုးေလး ပဲၾကည့္ေနရတာ မို႕လား။ မီးခိုးေတြျမင္ျပီဆို သိမ္းၾကေဟ့ ..သိမ္းၾက သိမ္းၾကေတာ့ ။ မီးခိုးေတြ မေတြ႕ရေတာ့ျပန္ဘူး ဆို မသိမ္းၾကနဲ႕ေတာ့ေဟ့ ..............မသိမ္းၾကနဲ႕ေတာ့ေပါ့ ။ အိမ္ကိုအခ်က္ေပးရတာ လမ္းေပၚကေနမီးခိုးၾကည့္ျပီးေလ။<br /><br />အိမ္ေပၚက လူေတြက ပစၥည္းေတြ သိမ္းမယ္လုပ္လိုက္ ျပန္ခ်လိုက္ ျပန္သိမ္းလိုက္ နဲ႕ အလုပ္ကို ရႈပ္ ေနေတာ့ ့တာ ပဲ ။ ျပန္ေတြးရင္ ခုေတာင္ရယ္ခ်င္တယ္။ အဲ သိပ္မၾကာပါဘူး မီးခိုးေတြက မဲမဲ ....မဲမဲနဲ႕ အလိပ္လိုက္ကို တက္လာတာပါ ကလား။ အံ့အားသင့္ျပီးၾကည့္ေနရင္းက သတိျပန္၀င္ လာျပီး ကြန္ဖမ္းျဖစ္ျပီေဟ့ ။ ပစၥည္းေတြ သိမး္ၾကေတာ့လို႕ေအာ္သံၾကားလိုက္ျပီးတဲ့ တခဏ အားခဲျပီး အိမ္ဘက္ကို သုတ္ေခ်တင္လာၾကျပီး လႊားကနဲပဲ အိမ္ေပၚကိုခုန္တက္လိုုက္ၾကတာေလ ။ ဟို သီခ်င္းထဲကလို တသိမ့္သိမ့္ တုန္ကို ျဖစ္သြားတာပဲ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳကေတာ့ ေၾကာက္လို႕အိမ္ေထာင့္မွာ ကုတ္ကုတ္ေလးရယ္။ အဲ သိမ္းၾကေဟ့ ဆိုေတာ့မွ ခက္ျပီ။ ဘယ္ကစသိမ္းၾကမတုန္း။ ဘယ္ပစၥည္းမွလဲ အဆံုးရႈံးခံခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူးမလား ။ ဟိုဟာေလးလဲအေရးၾကီး ဒီဟာေလးလဲအေရးၾကီးနဲ႕ ဆိုေတာ့ကာ ခက္ျပီေအ ။ သမီးပ်ိဳ မိဘေတြက ကုန္သည္ေတြဆိုေတာ့ကာ ဂိုေထာင္ထဲမွာကုန္ကအျပည့္ ေလွာင္ထားတာေလ ။ အဲဒီကုန္ေတြကိုပဲ ထမ္းထုတ္ရ ေကာင္းနိုး အိမ္ေပၚကဟာေတြကိုပဲ သယ္ရေကာင္းနိုးနဲ႕ ဘယ္ဟာက စရမွန္းကိုမသိၾကဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အယ္ ထူးပါဘူးဟယ္ ....နီးရာကအရင္စတယ္ဟယ္ဆိုျပီး စဆြဲေတာ့မွ သိမ္းျဖစ္ေတာ့တယ္ေပါ့ ။<br /><br />တစ္ရြာလံုးမေတာ့ ေအာ္ သံေတြနဲ႕ဆူညံေနေလရဲ႕။ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ မိခင္ေတြက သားေပ်ာက္ရွာေပါ့။ “ဟဲ့ ကေလးေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ ၾကတုန္း“ ။ “ေအာ္ ... ဟဲ့.“.....ဘယ္သူေရ ဘယ္၀ါေရ ...ဘာညာေပါ့ ။ တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြကေတာ့ “နင့္အေဖကို သြားရွာစမ္း အေရးဟယ္ အေၾကာင္းဟယ္ဆို သံုးလို႕မရဘူး“စသျဖငိ့ ေပါ့ ။ ေဇာ.....ေဇာ.... သိတယ္မဟုတ္လား။<br /><br />မီးက ေတာင္ဘက္ကမ္းမွာေတာ့ အေတာ္ေလး အရွိန္ေကာင္းေနျပီ။အနီးအနားအိမ္ေတြေတာ့ အားလံုးပ ါ သြားတယ္ ထင္တာပဲ ။ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရမယ့္ပံုမေပၚဘူး။ သမီးပ်ိဳတို႕ ေျမာက္ဘက္ျခမ္းးကနဲနဲခံသာတယ္ဆိုရမယ္။ နဲနဲလဲ ေ၀းေသးတယ္ ျပီးေတာ့ အလယ္မွာေခ်ာင္းလဲျခားေသးတယ္ မို႕လား ။သို႕ေပမဲ့ မသိမ္းပဲလဲ မေနရဲၾကဘူး ။ အစိုး မရဘူးမလား ။<br /><br />အ..ဲ .......အဲဒီမွာ သမီးပ်ိဳကငယ္ေတာ့ လံုျခံဳေရးတာ၀န္က်တယ္ ။လူၾကီးေတြ အိမ္ကသိမ္းထုတ္ထား တဲ့အပံုကို သမီးပ်ိဳကေစာင့္ေပါ့ ။ေစာင့္ဆိုလို႕သာ ေစာင့္တာပါ ။ လူကိုရိုက္ျပီးပစၥည္းယူေျပးလဲ ဘာတတ္နိုင္တာမွတ္လို႕။ အဲ ဂေလာက္အားကိုးရတာပါ ။အိမ္ေနာက္ဘက္ေတြက ကြင္းျပင္ဘက္ဆိုေတာ့ တစ္ ရြာလံုးျခံေတြဖ်က္ျပီး အိမ္ေနာက္ဖက္မွာပဲ ပံုၾကတာမ်ားတယ္။ လူေတြ လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ဟိုေျပးဒီေျပး ဟိုေအာ္ ဒီေအာ္ေပါ့ေလ။ ဇရက္သို္က္ ၾကြက္ကိုက္ေနသလို ညံေနတာပဲ ။<br /><br />အဲ လာျပီ လာျပီ ။သူတို႕လာၾကျပီ ။ဘယ္သူေတြ လဲသိလား ။ အမ်ိဳးေတြေပါ့ ။ကူသယ္ေပးရေအာင္ လာၾကတာ ။ စစ္ကူေပါ့ ။ အယ္ ႏွစ္ေယာက္ထဲရယ္ ။အဲ... သူတို႕ ကလဲ ေခါင္းရင္းအိမ္ကို သာခုန္တက္ၾကတာပဲ။ေမ့ေမ့ညီမ အပ်ိဳၾကီး ေဒၚကပ္စီးေနတာေလ ။ သူ႕အငယ္ညီမ နဲ႕အတူေပါ့။ စစ္ကူက သူတို႕အတြက္ေလ။ သူတို႕လဲ ဗီဒိုကို အလံုးလိုက္မတယ္ ။ ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႕က ိုမ တာ ။ အ သာေလးဘဲ။ ေလးရမွန္းလဲ သိပါဘူး။အပ်ိဳၾကီးအိမ္ကလဲ ျပီးျပီ ။ အိမ္ကလဲ ေဖေဖနဲ႕ကိုကိို ထုတ္တာျပီးျပီ ။ေမေမ လဲကူထုတ္ေပးပါဒယ္ ။ အဟိ ။ဘာလဲသိလား ။ ေျခာက္ဗို႕ ဘထၳရီအိုးေလး တစ္အိုးေလ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳတို႕ ရြာကို အစိုးရက မီးမေပးေသးဘူးေလ ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဖြဲမီးစက္ေတာ့ရွိတယ္။မလာတာမ်ားသလို လာရင္လဲ မလင္းပါဘူး ။ပိုးစုန္းၾကဴးရဲ႕ အဖိုးေပါ ့ ။ အဲေတာ့ ကိုယ့္စက္ကိုယ္ႏႈိုးစနစ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘထၳရီအိုးသံုးရတယ္။အဲဒီအိုးေပါ့ အေမ မ.လာတာ ဟား ဟား။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ပစၥည္းေတြကို နီးရာေရတြင္းထဲ ပစ္ ခ်ၾကတယ္ ။ဥာဏ္ၾကီးရွင္ေတြေပါ့ ။ နီးရာေရတြင္း ပစ္ပလိုက္္တာပဲ သူ႕ဟာကိုယ့္ဟာ နားမလည္ဘူး ။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားၾကေတာ့ သမီးပ်ိဳတို႕ အိမ္ေရွ႕က အထက္တန္းေက်ာင္းထဲက ကြင္းျပင္ၾကီးထဲ သယ္ၾကဆိုပဲ ။ ကြင္းက်ယ္တဲ့ ေနရာေတြေပါ့ေလ။ ေ၀းေ၀းလဲဘယ္သယ္နိုင္ၾကမလဲ တစ္အိမ္လံုးက ပစၥည္းေတြဆိုေတာ့လဲ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳရဲ႕ ေမြးသမိခင္က ေနာက္ထပ္ ဘာေတြသယ္လာျပန္လဲဆိုေတာ့ လံုခ်ည္အေဟာင္းေတြထည့္တဲ့ျခင္းရယ္ ေက်ာက္ပ်ဥ္ရယ္ မ ျပီး သူလဲေက်ာင္းထဲ ၀င္ေျပးတယ္တဲ့ ။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေလးေဘးခ် ငိုျခင္းခ် ေနဆိုပဲ ။ သူမ်ားေတြလုိ ေရႊထုတ္တို႕ ေငြထုတ္တို႕ မ.ျပီးမေျပးဘူး ။မီးမေလာင္တဲ့ ေက်ာက္ပ်ဥ္မွ မ ေျပးတယ္။ ေနာက္မွ ျပန္ေျပာျပလို႕ သိရတာပါ ။ ဟိဟိ ။<br /><br />အားလံုးျပီးျပီဆိုေတာ့ ေဖေဖကေျပာတယ္ သမီး ရဲ႕အေဒၚေတြရွိတဲ့ရြာကိုေျပးေတာ့တဲ့ ။ စက္ဘီးပါယူသြားဆိုျပီး နင္းေျပးတာေပါ့ ။ ေျပးတဲ့လမ္းက လွည္းလမ္းေၾကာင္းပါ ေရွ႕မွာက လွည္းတစ္စီးခံေနေတာ့ ေတာ္ ေတာ္နဲ႕ နင္းလုိ႕ကို မရဘူးျဖစ္ေနခဲ့ေသးတယ္ ။ ႏြားလွည္းဆိုေတာ့ တံု႕ေႏွးတံု႕ေႏွးေပါ့ ။ အဲ...လြတ္ျပီဆိုတာနဲ႕ နင္းေတာ့တာပဲ ။ ေဖေဖေျပာလို႕သာ ေဖေဖ့ရဲ႕ညီမအိမ္ကိုေျပးရတာ ။ ေရာက္ျပန္ေတာ့လညး္ ဘာလုပ္ေနတယ္ မွတ္လဲ ။ သူတို႕လည္း လုိက္ကာအၾကီးၾကီးထဲကို ရွိသမွ် ပစၥည္းေတြ စုပံုထည့္ေနတာ ကိုယ့္ ေတာင္ ဂရုမစိုက္အားပါဘူး ။ ဒါနဲ႕ မျဖစ္ေျခဘူး လို႕ေတြးျပီး ေမေမ့ အမေတြရွိတဲ့ရြာဘက္ ေျပးမယ္ၾကံေတာ့ ေတြ႕ျပန္တယ္ ရြာေျမာက္ပိုင္းက ဆံပင္ေကာက္ေကာက္နဲ႕ အပ်ိဳၾကီး အသိန္း ။<br /><br />အသိန္းဆိုတာက ကပ္စီးနဲတဲ့ အပ်ိဳၾကီးေပါ့ ။ ေမေမ့ညီမနဲ႕သိပ္မထူးဘူး ။ အသိန္းက သိပ္ရယ္ရတာပဲ ။ ဆံပင္ ျဖဴတာေတြ႕လုိ႕ ႏႈတ္ေပးမယ္ ဆိုရင္ “ အမေလး မလုပ္ပါနဲ႕ အမေလး မလုပ္ပါနဲ႕ “ ေနတာပဲ ။ ဘာျဖစ္လုိ႕လည္း အန္တီသိန္းရယ္ လို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္ေခ်ာင္းႏႈတ္ရင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းေပါက္မွာ စိုးလို႕ပါတဲ့ ။ ျပီးေတာ့ ကြမ္းယာ လည္း သိပ္ၾကိဳက္တာ ။ အခုလည္းၾကည့္ေလ သူမ်ားေတြ မီးေလာင္လို႕ အပူလံုးၾကြ လို႕ လူလံုးမလွ ေမ်ာက္မီးခဲ ကိုင္မိသလို ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အန္တီသိန္းတစ္ေယာက္ ကေတာ့ ကြမ္းအစ္ ေလးနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆးကို ကြမ္း ယာေနစားတာ သာၾကည့္ေပေတာ့ ။ သူ႕အိမ္ကေျပးလာတုန္းက သူသယ္လာတာ ကြမ္းအစ္တစ္လံုးထဲပဲ ျဖစ္ရ မယ္ ။ မသကာ ေရြထုတ္ေပါ့ ။ အန္တၤသိန္းေရ ေျပးရေအာင္ေလ လုိ႕ေျပာေတာ့ သူကေလ“ ေနပါဦးဟဲ့ နင္ကလဲ ငါဒီမွာ ကြမ္းစားေနတုန္း“ တဲ့ ။<br /><br />သူ႕လဲေခၚမရတာနဲ႕ ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထည္း ေျပးတာေကာင္းပါတယ္ေလ ဆိုုျပီး ေျပးမယ္ၾကံလိုက္ေတာ့ ေရွ႕ မွာလယ္ကြက္ေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။ေဖေဖ့ညီမေတြအိမ္က အစြန္ဆံုးအိမ္ကိုး ။ လမ္းမဘက္ ျပန္လွည့္မယ္ လုပ္ေတာ့ ခုေလာက္ဆို မီးေတြ နီးလာျပီ ထင္တယ္လို႕ေတြးမိျပီး စက္ဘီးကို လယ္ထဲမွာ ပစ္ထားခဲ့ျပီး အနီးဆံုး လွည္းလမ္းေၾကာင္းက သုတ္ေခ်တင္ ေျပးေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕ ။ ဒါေတာင္ ေျပးရင္းနဲ႕ လမ္းမွာ သြပ္ပ်ံ ေတြ၀ဲလာလို႕ ေရွာင္လင္လုပ္ျပီး ေျပးခဲ့ရတာ ေတာ္ရံု ေျပးနည္းနဲ႕ဆို ဘယ္လြတ္လိမ့္မလဲ ။<br /><br />ေမေမအမေတြအိမ္ ေရာက္ဖို႕က ႏွစ္ရြာေလာက္ ေက်ာ္ရေသးတယ္ ။ ၾကားထဲမွာက ကြမ္းျခံကုန္းရြာ နဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းကုန္း ရြာ ဆိုျပီး ႏွစ္ရြာ ရွိတယ္ ။ အဲဒီရြာေတြ ေက်ာ္ျပီးမွာ ဘယ္ျပားကုန္းဆိုတဲ႕ရြာကိုေရာက္တာေလ ။ ျငိမ္းခ်မ္းကုန္း ရြာကိုျဖတ္ေတာ့ ရြာသားေတြက သမီးပ်ိဳကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေလရဲ႕ ။ သူတို႕ရြာက မီးေလာင္တာနဲ႕ေ၀းတာကိုး ေအးေဆးေပါ့ ။ မေအးေဆးႏိုင္တဲ့ သမီးပ်ိဳကေတာ့ ေဒၚၾကီးတို႕အိမ္ ေရာက္ေအာင္ ေျပးရတာေပါ့ ။ ငယ္ကလည္းငယ္ေသးေတာ့ မရွက္ပါဘူး ။ ေျပးတာ တန္းေနတာပဲ ။<br /><br />ဘယ္ျပားကုန္းဆိုတဲ့ ရြာလည္းေရာက္ေရာ အမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႕ တျခားရြာသားေတြက ရြာထိပ္က ကိုကၠိဳပင္ၾကီး ေအာက္မွာ ေအးေအး ေဆးေဆး မုန္႕ေလးစားျပီး သမီးပ်ိဳတို႕ ရြာ မီးေလာင္တာကို ထိုင္ၾကည့္ေနၾကတာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနသလိုပဲ ။ သမီး ပ်ိဳလည္း တစ္ခါ ၾကည့္လုိက္တာ လွလိုက္တဲ့ မီးေတာက္ၾကီး ေကာင္းကင္မွာ ဟီးထလို႕ မိုး ေနေတာ့တာပဲ ။ ဟုတ္ ခနဲ ဟုတ္ ခနဲ တစ္ေနရာက တစ္ေနရာကို ကူးသြားတာ ျမန္လိုက္တာ ။ သမီးပ်ိဳကေတာ့ တြက္ျပီးသား ငါ့ အိမ္ကေတာ့ ပါသြားျပီလို႕ေပါ့။<br /><br />ေမာေမာနဲ႕ မမေရ လို႕ေခၚလိုက္ေတာ့ အမ၀မ္းကြဲက လွည့္ၾကည့္တယ္ ။ အံ့ၾသသြားတယ္ထင္တာပဲ “ဟယ္ လာလာ “ ဆုိျပီး အိမ္ေခၚသြားတယ္ ။ ေရေတြတိုက္ ထန္းသီးေတြလည္း ခြဲေကၽြးေသးတယ္ ။ ဘာမွ မေၾကာက္ဖို႕လညး္ ေျပာေသးတယ္ ။ မနက္ျဖန္ အိမ္ကိုျပန္လိုက္ပို႕ေပးမယ္တဲ့ ခုေတာ့ နားလိုက္ဦး ဆိုလုိ႕ ေရခ်ိဳး ထမင္းစားျပီး နားလိုက္တယ္ ။ ကေလးဆိုေတာ့ သိပ္လညး္ စိတ္မပူတတ္ခဲ့ဘူးေလ ။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႕ေရာက္ေတာ့ သူတို႕လည္း ျပန္လိုက္ပို႕ပါတယ္ ။ အိမ္ကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္လုိက္ဘူးဆိုတာ ကူသယ္ေပးဖို႕ အန္တီ့အိမ္ကိုသြားတဲ့ အကိုေတြ ျပန္လာလို႕ သိရျပီးပါျပီ ။ စိတ္ေတာ့ ေအးသြားတာေပါ့ ။ ဒါေပ မယ့္ ကိုယ့္ရြာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုးေကာင္းကင္က မဲညစ္ညစ္နဲ႕ သစ္ပင္ေတြက အရိုးအျပိဳင္းျပိဳင္း ။ တစ္ခ်ိဳ႕ တိုက္အိမ္ေတြဆို အုတ္ငုတ္ေလးေတြေပၚလို႕ အုန္းပင္ေတြက အမဲေရာင္ သစ္ငုတ္တိုေတြျဖစ္ ။ လမ္းမေပၚေတြ မွာလည္း အမိႈက္ေတြ ပရဗြ နဲ႕ ျမိဳ႕ပ်က္ၾကီးနဲ႕ တူလိုက္တာ ။<br /><br />သမီးပ်ိဳ စက္ဘီးေလးကေတာ့ သူမ်ားေတြျပန္လာေပးလို႕ ျပန္ရတယ္ ေျပာတယ္ ။ အဲဒီတုန္းက အဆူခံထိေသးတယ္ စက္ဘီးနဲ႕မေျပးပဲ ေျခက်င္ေျပးေတာ့ ပုိျမန္မယ္ ထင္လို႕လားတဲ့ ။ ဟဲဟဲ ။ ကိုယ့္အေၾကာင္း နဲ႕ ကိုယ္ကိုး...ေနာက္ျပန္လွည့္ရမွာ ေၾကာက္တာနဲ႕ လႊတ္ပစ္ခဲ့တာ ။ သတၱိက မေခ ပါဘူး ဟုတ္တယ္ေနာ္ ။<br /><br />မီးေလာင္တုန္းက နီးစပ္ရာ ျမိဳ႕နယ္ေတြကို ဖုန္းေခၚ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ေပမယ့္ လမ္းမွာ ကားပ်က္တာရယ္ မပ်က္တဲ့ကားက ေရပါမလာတာရယ္ လမ္းမွားရတာရယ္ နဲ႕တင္ ဘယ္ျမိဳ႕နယ္ကလည္းမသိေတာ့ဘူး တစ္စီးပဲ ေရာက္လာတယ္တဲ့ ေနာက္ပိုင္းက်မွ ေရာက္လာက်တာ တဲ့ ။ ပထမ ဆံုးေရာက္တဲ့ မီးသတ္အဖြဲ႕ ဆုရသြားတယ္ ဆိုလား ၾကားလုိက္မိတယ္ ။<br /><br />ရြာက အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ ဘာလုပ္ေနၾကလည္းလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ မႏိုင္မွန္းသိလုိ႕ သူတို႕အိမ္ေတြ ျပန္ျပီး ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္ ဆိုပဲ ။ ေအာ္.....မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ ။ အင္း......ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း သူတို႕ လည္း သူတို႕အိမ္ကို ဘယ္ေလာင္ေစခ်င္မလဲေနာ္ ။ အျပစ္ မဆိုသာပါဘူး ။ ျဖစ္သမွ် အေၾကာင္း အေကာငး္ ခ်ည္း လို႕သာ ေျဖေတြးရံု ေပါ့ ေနာ့ ။<br /><br />ရြာကိုဘယ္သူမီးတုိ႕လည္းဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ေနာ္ ။ စျပီးေလာင္တဲ့ အိမ္က ဘဲဥေၾကာ္ရင္း စျပီးေလာင္ တာတဲ့ ။ အင္း....ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရုကၡစိုးက မေက်နပ္လို႕ တို႕တာဆိုပဲ ။ မီးမေလာင္ခင္ ဟုိတေလာတုန္း ကေပါ့ ။ ေညာင္ပင္ကို ဖုန္းၾကိဳးလား မီးၾကိဳးလားနဲ႕ မသိဘူး မလြတ္လို႕ ခုတ္က်တယ္တဲ့ ။ အဲဒါကို ဦးကုလား ဆိုသူက မခုတ္ဖို႕ တားျမစ္ခဲ့ေသးတယ္ ဆိုပဲ ။ သူကနားမေထာင္ပဲ ခုတ္တယ္တဲ့ ။ အဲဒါက ေျပာစကား ေကာလ ဟာလေပါ့ေနာ္ ။ ဒါေပမယ့္ မီးေလာင္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ တစ္ရြာလံုးကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရြာလယ္မွာ ဦးကုလားအိမ္ တစ္အိမ္ တညး္ အေကာင္းပကတိ က်န္ရွိေနတာကို အံ့ၾသစြာေတြ႕ၾကရပါတယ္ ။ ခုထိရွိေနတုန္းပါပဲ ။ ေရနံခ်ီး ၀ေနတဲ့ ဦးကုလားရဲ႕အိမ္ပါ ။ ထူးဆန္းမေနဘူးလား ။<br /><br />မီးဘာေၾကာင့္ ေလာင္တယ္ ထင္ပါသလဲ ။ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ ပါပဲ ။ ဟုိလူေတာ့ ေထာင္က်သြားတယ္ ေပါ့ေလ။ တရားခံက တကယ္ ဘဲဥေၾကာ္ရင္း ဆီပူေတြကေန ေရေတြဘာေတြ က်လုိ႕ ေလာင္တာလား ၊ မေက် နပ္လို႕ ေလာင္ေအာင္ တမင္ လုပ္လိုက္တာလား ဆိုတာေတာ့ ဘယ္သူမ်ား ေသခ်ာသိႏိုင္ပါ့မလဲေလ....။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ ငယ္ငယ္က တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ ။ သမီးပ်ိဳတို႕ ျဖစ္လိုက္ရင္ အဲလိုပါ ။ အရာရာနဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္း ၾကီးပဲ ။ က်န္ေသးတယ္ ေရၾကီးတာေတြ ေလတိုက္ခံရတာေတြ မ်ားမွမ်ားပဲ သိခ်င္ရင္ ေတာ့ ေဖာက္သည္ခ်ရခ်ည္ေသးရဲ႕ ။ ခုေတာ့ စေတာ့ေတာ့မယ္ မနက္ျဖန္ ဘန္ေကာက္သြားရမွာ ဘန္ေကာက္မ ေရာက္ပဲ အက်န္ေကာက္ေနရအံုးမယ္ ။ လစ္ျပီဗ်ိဳ႕ .........</span><div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-7196381991628645980?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GZYSeIOmzwRRqJGxlonS2Cqyfkw/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GZYSeIOmzwRRqJGxlonS2Cqyfkw/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GZYSeIOmzwRRqJGxlonS2Cqyfkw/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/GZYSeIOmzwRRqJGxlonS2Cqyfkw/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/EzOtK3P6kg0" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com0http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_3567.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-54999061128762948632009-05-02T14:47:00.000-07:002009-05-02T16:08:08.744-07:002009-05-02T16:08:08.744-07:00ဒီေန႕ ေမလ သံုးရက္ေန႕...ငါ့ေမြးေန႕ပါလား ။ ဘာလိုလိုနဲ႕ လူ႕ေလာကထဲကိုေရာက္လာတာ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ ရွိပါေပါ့လား...။ အစက ႏွစ္ဆယ့္ေလးမွတ္တာ ေသခ်ာျပန္တြက္ၾကည့္မွ တြမ္တီဖိုက္မွန္း သိေတာ့တယ္ ။ မသိဆို တစ္ခါမွေမြးေန႕ကို မက်င္းပျဖစ္တာ ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့ ။ဟတ္ပီဘတ္ေဒး သီခ်င္းဆို ၾကားပဲၾကားဖူးတာ တစ္ခါမွ မခံစားဖူးဘူး ။ သူမ်ားေတြေမြးေန႕တိုင္းၾကားရတဲ့ သီခ်င္းကို သမီးပ်ိဳတစ္ခါမွ ေရာင္လို႕ေတာင္ ၾကားဖူးေပါင္ ။ဒီတစ္ေန႕ေတာ့ ထူးျခားစြာ ၾကားခဲ့ရတယ္ ။အေၾကာင္းကဖန္လာတာကိုးးး။ ေမြးေန႕က်မွ နယူးေယာက္ကိုခရီးေထာက္ရတယ္ေလ ။ အျပန္လမ္းမေတာ့ ...လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြေပါ့ ငတက္ျပားက်င့္ ငတက္ျပားၾကံ ၾကံၾကတယ္ေလ ။ ဘယ္အခ်ိန္ထဲကလဲ သိပါဘူး ။အလုပ္ျပီးလို႕အိမ္အျပန္လမ္း မွာေပါ့ ဟတ္ပီးဘတ္ေဒးကို အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ သံျပိဳင္ဆိုျပီး လူကိုရင္တုန္ေအာင္ လုပ္ၾကတယ္ေလ ။ လွ်ပ္တျပက္ ရိုက္ခ်က္ေပါ့ ။ လက္ေဆာင္ေတြလည္းေပးေသးတယ္ ဘာမွတ္လို႕လဲ ။ ေရေမႊးကငါးပုလင္း ။ အၾကီး ၾကီးေတြေတာ့ ဟုတ္ဘူးေနာ္ ။ေတးေတးေလးေတြ ။အဟီးး ။ ဒါေပမယ့္ လွမွလွပဲ ။ ျပီးေတာ့ ၀က္၀ံ ရုပ္ေလးကတစ္ရုပ္ ရတယ္ ။ တစ္ခါမွမရဘူးေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ ေျပာပါနဲ႕ေတာ့ေအ ။ အိမ္ေရာက္ျပီးလို႕ ခ်စ္ ခ်စ္နဲ႕ သြားအေတြ႕ သူက ေရႊလက္စြတ္တစ္ကြင္း ေပးေသးတယ္ ။အဟိ သမီးပ်ိဳတို႕ ေတာ့ ဟုတ္ေနတာ ။ အဲ သို႕ေပေသာ္ျငားလည္း ရင္ထဲမေတာ့ ဆို႕တို႕တို႕ရယ္ ။ ယံုလားေတာ့ မသိဘူး ။ သံျပိဳင္လက္ခုပ္သံေတြ ၾကား က ဟတ္ပီးဘတ္ေဒးသံက သမီးပ်ိဳရင္ကို လာထုတယ္။ ဥကနဲေတာ့ မျမည္ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ အသက္ရွင္လာျပီးကာမွ ပထမဆံုးရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္မိတာမို႕ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာနဲ႕တကယ္ပါ၀မ္းသာရမွာလား၀မ္းနည္းရမွာလားမေ၀ခြဲတတ္ေပ မဲ့ခ်ဳပ္ထိန္းလို႕မရနိုင္တဲ့ရင္ထဲက စုတ္ ခ်က္ေတြျပင္း လြန္း လို႕ႏွလံုးသားေတြ<br />တဆတ္ဆတ္တုန္ အေသြးအသားေတြ ဗတန္းဗတန္းခုန္လို႕...လူေတြၾကားထဲ ေအာ္ငိုလိုက္ရမွာလား...။<br />ဟိုးးး ရင္ေခါင္းထဲက ဆို႕တက္လာတဲ့၀မ္းနည္းမႈေတြက လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ ခမ္းေျခာက္သြားတယ္ ။ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္ခဲ့ ရျပီ ။ ေမြးေန႕...ေမြးေန႕တဲ့လားးးး......။ ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ ..။ ဘယ္မွာလဲ ငါ့ကိုေမြးခဲ့တဲ့ အေမ...။ ဘယ္မွာလဲ ငါ့ကို ေကၽြးေမြးခဲ့တဲ့ အေဖ...။ ဘယ္မွာလဲ ငါနဲ႕အတူ ၾကီးျပင္း ခဲ့တဲ့ အကိုဆိုတာေရာ...။ သူတို႕လဲ ငါနဲ႕အတူ ရွိမေနၾကပါလား...။ ဒီလိုေမြးေန႕မ်ိဳးျဖတ္သန္းလာခဲ့တာ ၾကာခဲ့ ျပီေလ ။ မထူးေတာ့ပါဘူးဆိုေပမယ့္ ေမြးေန႕လိုေန႕မ်ိဳးမွာေတာ့ မိသားစုနဲ႕ အတူရွိခ်င္မိတာ သမီးပ်ိဳ မမွားပါဘူး ေနာ္ ။ အားငယ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အားေပးၾကမဲ့မိသားစုေတြ ၀မ္းနည္းခ်ိန္ေတြမွာ ခိုနားခြင့္ေပးၾကမဲ့ အၾကင္နာ အင္အားတစ္စံု ေတြေ၀ေနခ်ိန္ေတြမွာ လမ္းျပေပးၾကမဲ့သူေတြ သမီးပ်ိဳနဲ႕ အတူရွိမေနတာ ၾကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္ထား လို႕ရေပမယ့္ အခုလိုေန႕မ်ိဳးေလးမွာေတာ့ သမီးပ်ိဳသူတို႕ေတြကို ေတာင္းတမိတယ္ ။ ၀မ္းနည္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ ရတဲ့ ေန႕ရက္ေတြအတြက္ ဒီတစ္ေန႕ေလာက္ေလး အတူရွိခြင့္ရရင္ ရင္ဘတ္စည္တီးျမည္ဟီးသြားေအာင္ တအားထုလို႕ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ပစ္လိုက္မယ္ အရမ္းေပ်ာ္တယ္လို႕ေလ..။ တကယ္ပါ ေတာင္းဆုတစ္ခု သာျပည့္မယ္ဆိုရင္ ဆုေတာင္းလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ ။ မိသားစုနဲ႕အတူူေပ်ာ္ရႊင္ရပါလို၏ လို႕......။ အခုေတာ့လည္းေလ...................<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-5499906112876294863?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h4D3H1mIVm8qXt34dbO6Giquadg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h4D3H1mIVm8qXt34dbO6Giquadg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h4D3H1mIVm8qXt34dbO6Giquadg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h4D3H1mIVm8qXt34dbO6Giquadg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/5A-v8nKsCmo" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com9http://anglepyo.blogspot.com/2009/05/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-49916914536645793162009-04-30T17:13:00.000-07:002009-04-30T20:35:36.241-07:002009-04-30T20:35:36.241-07:00အိမ္လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတယ။္ ကဗ်ာေတြခ်ည္းပါလားတဲ့ ။ အဟီး ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ ။ သယ္ရင္းေတြ စာဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္မရမွာစိုးလို႕ပါ ။ ကဗ်ာဆိုေတာ့ ခံစားရတာ အိုေကမလားလို႕ေလ ။ အသဲက ခပ္ကြဲကြဲဆိုေတာ့ အလြမ္းမုန္တိုင္းထဲ ေရာက္သြားတာ ။ အဲဒါပါ တစ္ျခားေတာ့ ဟုတ္ပါ၀ူး ။ အင္း စာေရးမယ္ ။ အဲ စာေရးရမယ္ဆိုေတာ့ ကာ ...စဥ္းစားလိုက္မယ္ ။ ဟုတ္ျပီ ေျပာျပမယ္ေနာ္ ကိုယ္ေတြ႕ ကိုယ္ေတြ႕ ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ ။ သမီးပ်ိဳ မိဘေတြက ကုန္သည္ေတြေပါ့ ။ အင္း ကုန္သည္ဆိုေတာ့ ကုန္ကူးရတာေပါ့ေလ ။ ဟိုကုန္ဒီကူးေပါ့ ။ အဲ သြားရတဲ့ေနရာက ရခိုင္ရိုးမကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးမ ေရာက္တဲ့ ရခိုင္ျပည္နယ္တ၀ိုက္ေပါ့ ။ အဲဒီတုန္းက ရခိုင္ရိုးမကိုေက်ာ္တဲ့လမ္းေတြက မေကာင္းဘူးရယ္ ။ ေျမသားကိုပဲ လမ္းေဖာက္ထားတာကလား ။ လမ္းဆိုတာ ဆိုးမွဆိုးပဲ ။ သြားတဲ့ကားေတြကိုၾကည့္ ့ကုန္တင္ကားအၾကီးၾကီးေတြ သူတို႕သြားျပီဆုိတာနဲ႕ လမ္းေတြ ခ်ိဳင့္ေတာ့တာပဲ ။ တစ္စီးမဟုတ္ ႏွစ္စီးမဟုတ္ေလ ။ ၾကာလာေတာ့ ေျပာစရာမလိုေတာ့ဘူး ။ သြားတာက ေဖေဖရယ္ ကိုကိုရယ္ပါ ။ အလွည့္က်ေပါ့ ။ သမီးပ်ိဳေတာ့ ေၾကာက္လို႕ဘယ္လိုက္လိမ့္မလဲ ။အရင္တစ္ခါကတည္းက လန္႕သြားတာ ေတာင္ေပၚမွာကားပ်က္တယ္ေလ ။ အဲျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရခိုင္ျပည္က ကုန္သည္တစ္ေယာက္ အိမ္ကို ကုန္လာခ်တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ သူျပန္မယ့္ေန႕က်ေတာ့ သူက သမီးပ်ိဳကိုအိမ္လည္ေခၚတယ္ လိုက္ခဲ့ပါေပါ့ ။ သမီးပ်ိဳက ေျခာက္တန္းပဲ ရွိေသးတာ ငယ္ေသးတယ္ေပါ့ေနာ္ ။ မလိုက္ဘူးအတင္းျငင္းပါတယ္ ။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေဖေဖလဲ ပါမယ္ဆိုေတာ့ လိုက္သြားမိတယ္ ။ လမ္းၾကမ္းခ်က္ကေတာ့ ေျပာေျပာခ်င္ပါဘူး ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေတာင္ေကြ႕ေတြမွာေတြ႕တယ္ ။ ၀ါးရံု ေတာေတြလဲေနတာေလ ။၀ါးပင္ေတြ အိပ္ေနတာ ဟုတ္ဘူးေနာ္ ။ ကားေတြ ေမွာက္ထားတာ ။ ေတာင္ေတြက ျမင့္မွျမင့္နဲ႕ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကို ျမင္ရဘူး ။အဲဒါ ေမွာက္တဲ့ကားေတာ့ သြားတာပဲ ။ ၾကည့္ရင္း နဲ႕ အိပ္ငိုက္လာတာေပါ့ ကေလးဆိုေတာ့ေလ ။ ေဖေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ။ ကားစီးရင္ မငိုက္နဲ႕ သမီးတဲ့ ။ ဘယ္ရမလဲ ။ ကားကလဲ စပယ္ရွယ္ကားေလ ေမာင္းရင္းေမာင္းရင္းနဲ႕ကိုပဲ ကားေခါင္းခန္းက အခိုးအေငြ႕ေတြတလူလူနဲ႕ ။ေတာင္ယာထဲက ယာတဲကို အားက်လို႕ထင္ပ ။ ကားဆရာက ေရေလာင္းလိုက္ ေမာင္းလိုက္နဲ႕ေလ ။ဟုတ္ေနတာပဲ ။ ေရေလာင္းလဲ ခဏပါပဲ ။အေျခအေနက ဆုိုးလို႕သာလာတယ္။ ကားဆရာကလဲ မရပ္ဘူးဗ် ဆက္ေမာင္းတာပဲ ။ အဲဒီမွာ စတယ္ေလ။ ေတာင္အဆင္းမွာေပါ့ အရွိန္နဲ႕ဆင္းလာတုန္း ဘရိတ္ေပါက္သြားတယ္ထင္တယ္ ။ဘာမွလုပ္လို႕ကို မရေတာ့ဘူးေလ ။ ေတာင္အျမင့္ၾကီးေပၚက အရွိန္နဲ႕ ဆင္းလာတဲ့ကား ဘရိတ္ေပါက္ေတာ့ေသရံုေပါ့ ။ ကံကေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေတာင္နံရံေတြမွာ သဲပံု ေက်ာက္ပံု ေတြရွိတယ္ ။ ကားေတြဘာေတြနစ္ရင္ အသံုးျပဳဖို႕ေပါ့ ။ကားသမားက သဲပံု ၀င္တိုက္ျပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ကိုယ့္ကားကိုယ္ေမွာက္လိုက္ရတယ္ေပါ့ ။ ေအာက္က်ရင္မလြယ္ဘူးဆိုတာ သူေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ကိုယ့္ကားကိုယ္ေမွာက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကားကအေသးစားမဟုတ္ေတာ့ အေတာ္ခံရတယ္ဗ်ိဳ႕။ ကားနဲ႕ကုန္ကအျပည့္မို႕လား။ အမိုးေပၚကလူေတြေတာ့ ေသျပီသာမွတ္ေပေတာ့ပဲ ။ ကားကညာဘက္ကိုေမွာက္လိုက္ရတယ္ အေရွ႕မွာကေခ်ာက္ၾကီးက ဟီးလို႕ေလ။ ေဘးကလဲ ေခ်ာက္ပါပဲ ။ အေကြ႕မွာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အီတယ္။ စေမွာက္ေတာ့ ၀ုန္းဒိုင္းကို ၾကဲသြားတာပဲ။ကားေပၚမွာက ကပ္စီးႏွဲ ေပပါက ေျခာက္ေပပါေတာင္ ။ က်န္တဲ့ကုန္ေတြလဲစံုလို႕ေပါ့။ ဒါေတာင္ရခိုင္ကို အသြားမိုလို႕။အျပန္ဆို ပြဲျခင္းျပီး ပဲ။ အဲဒီမွာေအာ္သံနက္နက္ၾကီးၾကားလိုက္ရတယ္ ။ အားးးး အမေလးးးး ကယ္ပါဦးးး ကယ္ၾကပါဦးးး ညပ္ေနျပီဗ်ိဳ႕။အားး အားး နဲ႕ေနတာပဲ။ စပယ္ယာေလ ေျခေထာက္ကားေအာက္ညပ္သြားတာ။ သူ႕ဘယ္ကယ္ႏိုင္ပါ့မလဲ ။လူတိုင္းသူ႕မပူန႕ဲသူကိုး။ေနာက္ၾကမွ သူ႕ေျခေထာက္ကို တူရြင္းနဲ႕တူးထုတ္လိုက္ရတယ္။ေအာ္သံေတြကေတာ့ ပြက္ေလာရိုက္ေနတာပဲ။သိတယ္မလား ကားစီးလို႕နဲနဲေလးယိမ္းရင္ေတာင္ေအာ္တတ္ၾကတာမလား။ ေတာက္ေပၚမွာေမွာက္ေတာ့ တြက္သာၾကည့္ေပ ေတာ့။ အဲ ..သို႕ေပမယ့္ လူတကာေတြေအာ္ၾကတယ္ အမ်ိဳးကိုစံုေနၾကေပမဲ့ သမီးပ်ိဳတစ္ေယာက္ေအာ္တယ္ မွတ္လို႕လား။တိတ္ဆိတ္ေနတာပဲ။ ဘာလို႕မေအာ္လဲဆိုေတာ့ ေအာ္လို႕မ မရတာ။သမီးပ်ိဳ အေပၚမွာက ပြင့္ေလာက္နီးနီး အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ဖိထားသလို ပိေနလို႕ေပါ့။ စက္ဖံုးနားမွာစီးရေတာ့ ကားအသံုးအေဆာင္ တန္ဆာပလာဗံုးၾကီးက ပြင့္ျပီးအထဲက ၀က္အူေတြ မူလီေတြနဲ႕ ဘာေတြမွန္းလဲသိပါဘူး တစ္ခုျခင္း ေခါင္းေပၚကိုက်ေတာ့တာပဲ။တရုတ္ဘုန္းၾကီး ရွိခိုးေနသလားမွတ္ရတယ္။ တတုန္တုန္နဲ႕ေနတာပဲ။ ေအာက္ကေနလႈပ္လို႕ကလဲ မရေတာ့ျငိမ္ေနရတာေပါ့။ အဲဒီအမၾကီးလဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မထနိုင္ဘူးထင္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြအတင္းလူးလဲထၾက အေဖာ္ေတြရွာၾကေပါ့။ သူနဲ႕သမီးပ်ိဳကေတာ့ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ဘူး။ ဘယ္ဟုတ္မလဲသူက နံရိုးက်ိဳးသြားတာကိုးးး။ဒါေၾကာင့္မထနိုင္တာ။ ေအာ္လိုက္တာလဲ ေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ ဒါနဲ႕ သူမ်ားေတြထြက္သြားၾကတဲ့ အေပါက္ကေနပဲ လိုက္ထြက္လိုက္တယ္။ ေခါင္းခန္းက မွန္ကိုခြဲထြက္ၾကရတာ လြယ္မွတ္လို႕။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ေဖေဖ့ကိုေတြတယ္ သူလဲေတာ္ေတာ္ကိုထိတယ္ ေသြးေတြၾကီးပဲ ေျခေထာက္မွာ။ သမီးဘာျဖစ္သြားေသးလဲတဲ့။ ဘာမွျဖစ္ဘူးလို႕ေျပာအျပီး ငံု႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒူးေတြကေဖာင္းကားလို႕။တစ္ခုခုနဲ႕ၾကိတ္မိတာလား ဟုိအမဖိတာလားေတာ့ေျပာတတ္ဘူး။ ဟိုဦးေလးေရာလို႕ေမးေတာ့ ေတာင္ေအာက္ၾကသြားတယ္ထင္တယ္တဲ့။သူက ကားအမိုးေပၚကစီးတာကိုး။ ဒဏ္ရာေတြကို ရွိတဲ့ေဆးေတြနဲ႕ေပါ့ေ၀မွ်ထည့္က်တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ဦးစိုင္းတို႕ဘာတို႕ပါတတ္တာကိုး။ အေသအေပ်ာက္ေတာ့မရွိပါဘူး။ အဲ မၾကာပါဘူးဟိုဦးေလးေပါ့ ေတာင္ေအာက္က ကုတ္ဖဲ့တက္လာတယ္။ ေသျပီမွတ္တာ မေသဘူးဟ။ အေတာ္ကံေကာင္းတဲ့လူ။ တက္လာတဲ့ ပံုကလဲ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္လို႕စုေ၀ေရ စုေ၀ ေနတာပဲ။ ဘာလို႕ေအာ္ေနတာတုန္းဆိုေတာ့ သူေခၚလာေတာ့ သမီးပ်ိဳေသရင္ သူမေကာင္းဘူးတဲ့ေလ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ဖိနပ္လဲရွိေတာ့ဘူး။ ေဖေဖ့ကို ၾကည့္ေတာ့မ်က္မွန္လဲရွိဘူး။အဟီး ကပ္စီးနဲေတြကလဲ တကိုယ္လံုးရႊဲလို႕။ကားဆရာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ကိုယ္တျခမ္းက ကပ္စီးနဲ ေနာက္တျခမ္းက ဖုန္ေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ရီဖို႕ေကာင္းတယ္။ သူမ်ားကိုရယ္ျပီး ကိုယ္လဲထူးပါဘူး။ အဲဒါေတြ အသာထားလို႕ မ်က္မွန္နဲ႕ ဖိနပ္ရွာပံုေတာ္ဖြင့္တယ္ေပါ့။ ဖိနပ္က ေတြ႕ပါဘူး။ အဲ မ်က္မွန္ ..သူ႕ကိုေတာ့ေတြ႕ပ။ ေကာက္ယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငနဲက မွန္ရွိတဲ့ဘက္က ကိုင္းမရွိ ကိုင္းရွိတဲ့ဘက္ကမွန္မရွိျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ ေလာေလာဆည္ေဖေဖၾကည့္လို႕ရေအာင္ မွန္ရွာသြားမယ္ေပါ့ နဲနဲပါးပါးျပင္ဆင္ျပီး လတ္တေလာ တပ္လို႕ရလဲနဲဲလားေပါ့။ ရွာလို႕ေတာ့ေတြ႕ပါတယ္ ေပါက္သြားတဲ့ ကပ္စီးနဲ ပံုးမွာကပ္လို႕။ သီခ်င္းေတာင္ဆိုေနလိုက္ေသး သူက ..ကိုယ္ေၾကကြဲေနျပီ..တဲ့။ လႊတ္ပစ္လိုက္တယ္အားလံုး ေအးေရာ။ ေနာက္ေတာ့ ကားၾကံဳေစာင့္ရတာေပါ့ ခရီးက ေရာက္မ မေရာက္ေသးတာ။ ကားသမားေပ်ာက္လို႔ လိုက္ရွာေတာ့ သူကအၾကံနဲ႕ကိုးးး။ ကားနံပါတ္ကို ဖုန္ကိုေရေဖ်ာ္ျပီး ဖံုးေနတာ။ သူကဖံုးလိုက္ ရခိုင္ၾကီးႏွစ္ေယာက္က သြားဖ်က္လိုက္နဲ႕ဟုတ္ေနတာပဲ။ ဖုန္းၾကီးေတြေရာ ကေလးေတြေရာ အစံုပဲ ကားေပၚပါလာတာကလဲ။ ကားၾကံဳေစာင့္ရင္း ေအာ္တဲ့သူကေအာ္ ညည္းတဲ့သူကညည္းနဲ႕ေလ။ လာပါျပီ ကားတစ္စီး ဟြန္းသံေပးလို႕ေတာင္ေပၚတက္မယ္အလုပ္ တို႕အုပ္ကိုေတြ႕ေတာ့တာပဲ။ ေတြ႕ရာကားကို ဖမ္းဆြဲရ တာေပါ့။ လူေကာင္းေတြေအာက္ကိုဆင္းေနာက္ကားေစာင့္ရင္းခရီးဆက္ေပါ့။ ဒီကားေတာ့ နီးရာေဆးရံုဂိုးေပါ့။ ကားေပၚ စုျပံဳတက္ၾကျပီး ရခိုင္ျပည္နယ္ ဂြျမိဳ႕ကအနီးဆံုးေဆးရံုကို ဂိုးၾကတာေပါ့။ ကားသမားကစိုးရိမ္လို႕ ျမန္ျမန္ေမာင္းရင္ ေျဖးေျဖးေမာင္းပါ နာလြန္းလို႕ပါ။ ေႏွးေႏွးေမာင္းေတာ့ ေနာက္လူတစ္စုက ျမန္ျမန္ေမာင္းမွ ျမန္ျမန္ေရာက္မွာေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ ျမန္ျမန္ေမာင္းနဲ႕ ေျဖးေျဖးေမာင္း ႏွစ္ဖြဲ႕ကြဲျပီးရန္ျဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ဘုန္းၾကီးက တရား၀င္ေဟာလိုက္မ နဲနဲျငိမ္သြားၾကတာ။ ေဆးရံုေရာက္ၾကေတာ့ ကုသမႈခံယူၾကတယ္ေပါ့ေလ။ သမီးပ်ိဳအေဖ သူရဲေကာင္းက အရက္ပ်ံ ထည့္ရမွာေတာင္ေၾကာက္လို႕ေဆးရံုကေန တိတ္တိတ္ေလး ခိုးျပန္လာခဲ့တာ။ ဟီး...။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ခရီးက မေပါက္ေသး၀ူးေလ။ တည္းေနၾကအိမ္ကို မွမေရာက္ေသးတာ။ သြားရမွာက ဂြျမိဳ႕ကပဲ အလယ္ခ်ိဳင္ဆိုတဲ့ရြာကိုသြားရမွာေလ။ ညကေတာ္ေတာ္ေလး ညည့္နက္ေနျပီ။ အားလံုးနီးပါး အိပ္ေနခ်ိန္ေပါ့ေနာ္။ သမီးပ်ိဳတို႕ကေတာ့ ေရာက္ေအာင္ခ်ီတက္ရဦးမယ္။ ေဖေဖအသိအိမ္က အလယ္ခ်ိဳင္ရြာက ပင္လယ္ကမ္းေျခနားမွာတဲ့။ ကမ္းေျခေရာက္ဖို႕က အုန္းေတာကိုျဖတ္ရဦးမယ္။ လကေတာ့သာပါ့ ။ အုန္းေတာကိုျဖတ္ရတဲ့ ေတာလမ္းေဘးက တံတားေလးက သရဲေျခာက္ဆိုပဲ။ လမ္းကလဲဒီ တစ္လမ္းပဲရွိေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ေလွ်ာက္ရေတာ့တာေပါ့။ အုန္းေတာကိုၾကည့္ေတာ့ ဟိုေနရာမဲမဲ ဒီေနရာမဲမဲနဲ႕ မထိတ္သာ မလန္႕သာရွိလိုက္တာ ေျပာပါနဲ႔။ ဟိုးေရွ႕မွာျမင္ေနရျပီ။ မီးေတြကလည္း ထိန္လို႕လင္းလို႔။ေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ အနားလဲေရာက္ေရာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ အေလာင္းစင္ၾကီးကိုးးးး။ ပင္လယ္ထဲ ငါးဖမ္းထြက္တာတဲ့ စက္ညပ္ျပီးေသတာတဲ့ေလ။ သူက ပုဆိုးကိုလယ္မွာသိုင္းလို႕စက္ေလွေမာင္းတဲ့ေနရာကတဲ့ ကမ္းေျခကိုမ်က္ႏွာ မူထားတဲ့ အေနအထားမွာ စက္ေလွကိုရုတ္တရက္လႈိင္းအရိုက္ လည္ပင္းကပုဆိုးက စက္ရဲ႕ေမာ္တာၾကိဳးထဲကို ညပ္မိျပီးေမာ္တာၾကိဳးက လည္ေနေတာ့ လူပါ ပါသြားရင္းေသတာဆိုပဲ အရွင္လတ္လတ ္ေသ သြားရ တာတ ဲ့ ေလ။ ေျခကုန္သုတ္ျပီး အိမ္ဆီအေရာက္ပဲ ေျပးရေတာ့တယ္ဗ်ိဳ႕ ။ကားေမွာက္လို႕ပါဆိုမွ အသုဘနဲ႕တိုးေတာ့ ေနစရာကိုေနရာမရွိေတာ့ဘူး ။ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးျပီး ကိုယ္ကကပ္စီးနဲေတြခြာလို႕ျပီးတာနဲ႕ အိပ္ယာေပၚကို တန္းဒိုးေတာ့တာပဲ ။ မနက္အိပ္ယာထလို႕ ဟိုလူ႕ကိုသတ္တဲ့စက္ကို သြားၾကည့္ေတာ့ စက္မွာ နားရြက္စေလးေတြ အသားစေလးေတြေတြ႕တာနဲ႕ လန္႕ျဖတ္ျပီး သမီးပ်ိဳကိုအလည္ေခၚတဲ့ ရြာကိုပဲေနာက္တစ္ေန႕မနက္ေျပာင္းတည္းလိုက္ရတယ္ဗ်ိဳ႕။ အဲဒီအေခါက္က ရခိုင္ျပည္နယ္ ကမ္းသာယာကမ္း ေျခရဲ႕ဟိုဘက္ရြာကင္းပံုဆိုတဲ့ရြာရဲ႕ဟိုဘက္ရြာမွာ(နာမည္ေမ့သြားတယ္ဗ်ိဳ႕) တစ္လေက်ာ္ေနလိုက္ရတယ္ ။ ေဖေဖလမ္းေလွ်ာက္နိုင္တဲ့အထိဆိုပါေတာ့ ။ ဆက္သြယ္ေရးေတြက အရင္ကမေကာင္းေတာ့ဖုန္းဆက္လို႕ကလဲ မရေတာ့ အိမ္ကိုအေၾကာင္းမၾကားနိုင္ခဲ့ဘူးေလ။ ေမေမေျပာျပခ်က္အရကေတာ့ သမီးပ်ိဳတို႕ကားေမွာက္တဲ့ည က သားအဖႏွစ္ေယာက္လံုးျပန္လာသံ ၾကားလို႕ေမေမတံခါးထဖြင့္ေပးေသးတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမေတြ႕လို႕ျပန္အိပ္လိုက္ရတာတဲ့။ သမီးပ်ိဳတို႕လဲ တကယ္ျပန္လာေရာ ေဖေဖကဂ်ိဳင္းေထာက္နဲ႕ေလ။ ဘာျဖစ္တာလဲဘာလဲညာလဲေပါ့။ ကိုကိုက မနက္ျဖန္ဆို ရဟန္းခံရွိတယ္တဲ့။ မွီရံုေလးပဲ ။ေဖေဖ့ခဗ်ာ ဘုန္းၾကီးကို ေတာင္ရွိမခိုးနိုင္ဘူး ။ဒူးကေပ်ာက္ေသးဘူးကိုးေအ့။ အဲလိုအဲလို သမီးပ်ိဳတို႕ျဖစ္လိုက္ရင္........အျဖစ္မွန္ဗ်ိဳ႕...<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-4991691453664579316?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Yj2-6m_E2AJD59Aw81_ZwPQWOT8/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Yj2-6m_E2AJD59Aw81_ZwPQWOT8/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Yj2-6m_E2AJD59Aw81_ZwPQWOT8/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Yj2-6m_E2AJD59Aw81_ZwPQWOT8/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/IZZNLC58dF0" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com6http://anglepyo.blogspot.com/2009/04/blog-post_30.htmltag:blogger.com,1999:blog-6383394702467176923.post-92126740833167537952009-04-28T12:57:00.001-07:002009-04-28T13:29:34.228-07:002009-04-28T13:29:34.228-07:00အနာဂတ္အတြက္.....<br />ဘ၀အတြက္.....<br />မိဘအတြက္.....<br />ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြအတြက္.....<br />မိသားစုအတြက္.....<br />ကိုယ့္အတြက္.....<br />'' အတြက္ '' ေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္<br />ေရေျမရပ္ျခား တိုင္းတပါးမွာ<br />စီးပြားရွာေန ၾကရတယ္ေနာ္...။<br /><br />အလုပ္သစ္မွာ အားငယ္ေနခ်ိန္.....<br />အမိေျမကို လြမ္းေနခ်ိန္.....<br />မိသားစုကို တမ္းတေနခ်ိန္.....<br />စိတ္ဖိစီးမႈေတြနဲ႕ မြန္းၾကပ္ေနခ်ိန္.....<br />တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္အားငယ္ေနခ်ိန္....<br />အဲဒီ အခ်ိန္ေတြ တိုင္းမွာ<br />ကူညီေစာင့္ေရွာက္ အၾကင္နာေတြ ေတာက္ခဲ့တဲ့<br />မင္းေလးရဲ႕ အမူအရာ ေစတနာေတြေၾကာင့္<br />ရင္ဘတ္ခ်င္းနီး အခ်စ္ေလွ စီးခဲ့ၾကတယ္ေပါ့ ။<br /><br />ေကာင္ေလးေရ...<br />အခ်စ္ကို ႏွလံုးသားနဲ႕သာ ခံစားၿပီး<br />ေတြးစရာေတြ ေဘးသြား<br />စိတ္ရႊင္ရာကိုသာ အေရးထားလို႕<br />တို႕မ်ားေပ်ာ္ခဲ့ ၾကတယ္ေနာ္ ။<br /><br />အခ်ိန္ရထား ေရႊ႕လွ်ားမႈေအာက္<br />ႏွစ္ ႏွစ္ေျမာက္လာေတာ့...<br />အေပ်ာ္အပါး ေဘးမွာထားလို႕<br />အနာဂတ္အေရး ေတြးၾကရေသးတယ္ေပါ့ ။<br /><br />ခ်စ္ပင္ခ်စ္ျငား မစြန္႕ခြာခ်င္အားေသာ္လည္း<br />ေရျခားေျမျခား လူမ်ိဳးျခားမို႕<br />ျဖစ္ခ်င္တာကို အသာထား<br />ျဖစ္သင့္တာကို အေလးထားလို႕<br />ခက္ေဆြးေဆြးေလး ေ၀းၾကစို႕ေနာ္ ။<br /><br />အခ်စ္ေတြ ဘ၀ေတြ အသာေမ့လို႕<br />ရင္ခုန္ခ်ိဳခ်ိဳ အဖိုေတြ႕တိုင္း<br />သိပ္လြမ္းေနမယ္<br />ပါးခ်ိဳင့္ေလးနဲ႕ ေကာင္ေလးရယ္.....<div class="blogger-post-footer">ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6383394702467176923-9212674083316753795?l=anglepyo.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YFtoiPOhByI7BJybNC0FQZ3tb9Q/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YFtoiPOhByI7BJybNC0FQZ3tb9Q/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YFtoiPOhByI7BJybNC0FQZ3tb9Q/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YFtoiPOhByI7BJybNC0FQZ3tb9Q/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/anglepyo/~4/RJtvOpdQzAI" height="1" width="1"/>ေကာင္းကင္ရဲ႕ သမီးပ်ိဳhttp://www.blogger.com/profile/12676764988493183648noreply@blogger.com5http://anglepyo.blogspot.com/2009/04/blog-post_28.html