از دامنه‌های کوهستانی گناباد و خاک آرمیده‌ی کاخک خراسان، که قرن‌ها مأمن اولیاء و علمای مهاجر از دیار حجاز، جبل عامل و عراق بوده است، تا خط مقدم نبرد با ظلم و اشغال‌گری در خاکریزهای مقاومت لبنان، خطی ناپیدا ولی پیوسته از ایمان، خون و ریشه جاری است. تاریخ این خط، تنها روایت جغرافیا و خاک نیست، بلکه داستان نسب و میراثی است که در شجره‌الانساب به روشنی ثبت شده است؛ نسبی که از سلاله ی سید محمد عابد (ع)–امامزاده ی جلیل‌القدر کاخک – آغاز می‌شود و در گذر روزگار، شاخه‌ای از آن به سیدالشهدای مقاومت، سید حسن نصرالله، می‌رسد.

در هر حال به نظر می رسد که درگیری بزرگ با « غربی های منافق و ملحد » قله بزرگ نبردهای آخرالزمان باشد و پس از این نبرد، شهرهای « اروپایی » و « آمریکایی » با شنیدن صدای تکبیر مسلمانان که به آن ها نزدیک می شوند، تسلیم شده و مردم از قبل مسلمان شده و یا متمایل به اسلام، به استقبال سپاه اسلام خواهند رفت و برای این ممالک نیز، فرمانداران و کارگزارانی از سوی امام مهدی (عج) تعیین خواهد شد.

در این حین، دو سوال اساسی در ذهن مسیحیان و حتی یهودیان جهان می گذرد! اول این که چرا « مسیح (ع) » پیش از همه و به گرمی، با « رهبر مسلمانان » حضرت امام مهدی (عج) دیدار نموده است؟ در حالی که همه رسانه ها، ایشان را دشمن شماره یک مسیح (ع) معرفی کرده بودند؟!!! اما سوال دوم این خواهد بود که این هیاهوها و جنجال هایی که در فلسطین و به اسم « بازگشت منجی » در حال اجرا است، پس چیست؟!!

اما در این مرحله، توقف امام مهدی (عج)، در مرج « عذرا » در نزدیکی « دمشق »، ارزش و اهمیت بسیار زیادی دارد. بعد از نابودی « غائله سفیانی »، نوبت « فتح قدس » فرا می رسد، اما این « فتح » مقدماتی دارد که یکی از آن ها، « فرود عیسی مسیح (ع) » از آسمان می باشد که طبق تعداد قابل توجهی از روایات، در « دمشق » صورت می گیرد! و با سلسله وقایع دیگری، مقدمات « فتح قدس » را با کاهش قابل توجه « تلفات انسانی »، فراهم می نماید!