altugkoc.com

Blogcunun Seyir Defteri 8

2009-11-08T01:20:00.005+02:00

Uzun zamandır böyle yazmadım galiba. Yazalım madem. Malum tez aşamasına geçtim ben. Konu olarak da 1960 askeri müdahalesi ve devamındaki gelişmeler doğrultusunda CHP'deki dönüşümü seçtim. Ama ısınamadım, belki değiştiririm. 1980'e dönesim var bilemiyorum. Hastane koşturmacalarından odaklanamadım hiç zaten.

Netteki üyeliklerimi bir bir kapatıyorum ne bulursam. Sanırım bir Twitter bir de Facebook kaldı. Facebook demişken, baktım herkes Facebook sayfası açıyor blogu için, dedim ben de açayım, yazıları falan paylaşırım. Öyle eğleniyorum işte. Bakın burası. Siz de girin.

Fiat'ın ve Tadım'ın yeni reklamları çok çok güzel. İçerik olarak da benzemiş zaten. Tarih ilerliyor, görüntü kalitesi ve şarkı değişiyor. Günümüze kadar yepyeni haliyle gelmiş oluyor ürün. Ayrıca Hit The Road Jack şarkısının ve Çıt Çıt Çedene türküsünün hakkını vermeden geçmeyelim (Barış Manço versiyonu tabii ki.).

Ayrıca reklamdan bahane, Tadım'a da e-posta attım. Özetle,

Parklara, sahillere ve benzer halka açık "zaman geçirme" bölgelerine baktığımda, genelde çok acı bir şekilde yerlerde tepeleme olmuş çekirdek kabuklarıyla karşılaşmaktayım. Bu sebeple acaba, kabuklu ürünlerinizin içine maaliyeti düşük bir küçük çöp poşedi veya kağıdı koymanız mümkün olabilir mi?

Aynı şekilde paketlerin görünür bir yerinde ufak da olsa, "Kabukları lütfen çöpe atınız." gibi bir uyarı olması mümkün müdür?

dedim. Onlar da bana,

Tüketicilerimizden gelen her türlü bilginin, sistemimiz için sürekli iyileştirme verisi olarak değerlendirildiğini bilmenizi rica ederiz. Bu kapsamda önerinizin de ilgili departmanlara iletileceğinden emin olabilirsiniz.

dediler. İleride bunları görürseniz, benim sayemde olmuş olacak, ya n'aber?

Annem anlattı az önce. Çocukluğunda, 10 yaşındayken falan, "Gezici Migros Kamyonları" diye bir şey varmış. Koca kamyon bazı merkezlerde belirli gün ve saatlerde gelir dururmuş, satış yaparmış. Durduklarında da "Migrooss!" diye bağırırlarmış. Çok zekice ama. O günün şartlarına göre harika bir sistem. İnternet'ten baktım, şurada anlatmışlar bayağı. Hoş.

(Foto.)

Bu arada, Kimim Ben? yazısını değiştirdim. Fazla soğuk geldi bir an. Aslında blog da oldukça resmi duruyor. Biraz değişiklik yaptım. Biliyorum yukarıdaki resimin kalitesi düşük, ayarlayacağım bir şeyler. İlerleyen günlerde de İzlediklerim ve Dinlediklerim şeklinde iki ayrı yazı hazırlamayı düşünüyorum. Bunlarla beraber Kütüphane yazısını Okuduklarım olarak baştan gireceğim güncelleyerek.

Geçen Google Araçları'ndan bir iki rapora bakayım dedim. Onlarca çalınan yazımı buldum tesadüfen. Bildiğiniz kaynaksız falan eklemişler, özellikle forumlar. Çoğuyla iletişime geçmeye çalıştım ama nereye kadar tabii. Üzücü. Siz de beğendiğiniz yazılarınızın bir cümlesini alıp Google'da aratın, sonuç şok edici olabilir.

Heroes'un son bölümüne kadar geldim, yetiştim. İyice konusuz kalmış dizi. "Hadi bi daha kurtaralım dünyayı, hadi bi daha, bi daha heyoo!" Olmuş. LOST başlasın artık!

Uzun zamandır oyunculuk ajansına başvurmayı düşünüyorum, ama kime başvursam bilemedim. Gaye Sökmen ajans olabilir, bakalım.

Sigaradan da, sigara kokusundan da nefret ediyorum. Söylemiş miydim? Hele bir yere gidersiniz de, koku saçınıza kadar siner ya, of, evde çıldırıyor insan o kokudan sonra.

Önümüzdeki günlerde de düşüncelerimi dile getirdiğim çok uzun bir yazı ekleyeceğim. Hazır gibi.

Öyle işte.

NEFES: Vatan Sağolsun!

2009-11-04T21:29:00.004+02:00

Tür: Dram
Gösterim Tarihi: 16 Ekim 2009
Yönetmen: Levent Semerci
Senaryo: Hakan Evrensel, M. İlker Altınay, Levent Semerci, Hakan Evrensel (Kitap)
Müzik: Fırat Yükselir
Yapım: 2009, Türkiye, 128 dk.
Website: http://www.nefesfilm.com/

Oyuncular: Akan Atakan, Barış Aydın, Barış Bağcı, Cüneyt Deniz, Mete Horozoğlu

Nefes'e gittim bugün.

Nefessiz kaldım.

Hele anneyle izleyince böyle bir filmi, daha da zor oluyor. O annenin oğlunun askerliğini yapacağı günler yaklaştığı için.

Çok klişe olacak belki ama, işte biz sıcak evimizde otururken, binlerce "nefes" canı pahasına soğukta, karda, kışta, çamurda böyle bekliyorlar nöbette. Aileleri de onları... Binbir dertle, korkuyla...

Film birçok şeyi anlatıyorken benim daha fazla bir şey yazmama da gerek yok.

Türk Sineması da çok ilerledi artık, bu kesin.

Nokta.

120 Filmi

2009-10-30T22:58:00.002+02:00

Tür: Savaş / Dram / Tarihi
Gösterim Tarihi: 15 Şubat 2008
Yönetmen: Özhan Eren, Murat Saraçoğlu
Senaryo: Özhan Eren
Müzik: Özhan Eren
Yapım: 2007, Türkiye
Web Sitesi: http://www.120filmi.com/

Oyuncular: Özge Özberk (Münire), Cansel Elçin (Süleyman Teğmen), Burak Sergen (Sermet Bey), Emin Olcay (Cemal Müdür), Oytun Öztamur (Mehmet)

Az önce Kanal D'de 120'yi ilk kez izledim. Bunu ne yazık ki utanarak söylüyorum. Böyle bir filme vizyona girdiği tarihte gitmediğim için utanmak, gerçekten en doğru hareket olacaktır.

Tabii şöyle de bir durum var ki, film vizyona Şubat 2008'de girmiş ve inanın o süreçlerde böyle bir film hakkında duyum aldım mı, hatırlamıyorum bile. Maalesef onlarca kalitesiz ve saçma filmin arasında sönüp gitmiş demek ki. Belki de benim gözümden kaçmıştır tabii olabilir. Ama aynı şekilde örneğin Vali filmi de, Devrim Arabaları da, benzer durumu yaşamışlardı. Tarihimizi konu alan, değerlerimizi konu alan gayet ciddi filmler genelde aynı kaderi paylaşıyorlar. Ama nerede var laubali, konusuz, anlamsız filmler, gişe rekoru kırar tabii (Şöyle bir gişe hasılatı listesi buldum dileyenler inceleyebilir.). Bu işler böyle. Hayır şimdi hiçbir filme, kimseye laf ettiğim yok da, böyle önemli filmlerimiz yeterli insana ulaşamazken, bir Recep İvedik'in yüzbinlerce kişi tarafından izlenmesi üzücü. Sadece üzücü diyorum. Başka bir şey değil. Nasıl olduysa, Nefes filmi rekor kırmakta şu günlerde. Bu da sanırım filmde işlenilen konunun gayet güncel ve taze olmasından olsa gerek. Ben de haftaya filme gideceğim, ilgili bir yazı hazırlarım.

120'ye dönelim. Film 1915 senesinde Van'da geçiyor. 1. Dünya Savaşı başlamıştır. Rus tehlikesi sebebiyle Kafkas cephesine asker yollanmıştır ve köylerde kasabalarda erkek kalmamıştır. Durumdan istifade bu süreçte Ermeni Taşnak çeteleri de saldırılar ve suikastler düzenlemektedir. Amaçları Rus Ordusu ile birlik olarak bölgeyi ileride Ermenistan sınırları içine katmaktır. Taşnakların bu isteklerini ve tutumlarını Ermenistan'ın ilk Başbakanı'ndan duymak da mümkün zaten, isterseniz önceden yazmış olduğum şu yazıdan okuyabilirsiniz. Filmin konu aldığı tarihte henüz Tehcir Kanunu da çıkartılmamış durumda. Biri özür mü dedi?

Van cephesindeki birliğin cephanesinin bitmesiyle, cephane ulaştırma görevi çocuklara verilir. Daha doğrusu aralarından gönüllü olanları sorulur, hepsi de gönüllü olurlar. Giderken yolda bir grup Taşnak tarafından pusuya düşürülmeye çalışılsa da, askerlerin yetişmesiyle kurtulurlar. Görevlerini başarıyla tamamlarlar, ama eve dönüş kolay olmayacaktır. Fırtınaya yakalanmaları sebebiyle, anca 40 kadarı eve dönebilir.

İşte film, tarihimizde saklı bu 120 kahraman çocuğu konu alıyor. Bu kahraman çocukların Van'da anıtları bile varmış, yeni öğrendim. Pek çok şeyden habersiziz gerçekten ülkemiz hakkında bile. Teknik olarak bakarsak da, beyaz perdeye güzel ve kaliteli yansıtılmış bir film 120. İzlemeyenlerin DVD'si temin edip izlemelerini tavsiye ederim.

29 Ekim Cumhuriyet Bayramı ve Ne Mutlu Türk'üm Diyene!

2009-10-29T00:01:00.002+02:00

Acıdır ki, artık "Ne Mutlu Türk'üm Diyene!" sözünün kaldırıldığı; tamamen manevi ve kültürel bütünleştirici değeri ve niteliği olan bu sözün, ırkçılıkla itham edildiği; terör örgütü üyelerinin "kahraman" olarak karşılandığı; oraya buraya bilinçsizce "açılıp" savrulduğumuz ve nereye, nasıl, ne için, kim için, kim(ler) tarafından sürüklendiğimizi bilmediğimiz bir Cumhuriyet Bayramı'nı kutlayacağız, bayraklarımızla, posterlerimizle.

Ama kutlayacağız! Sevinçle, coşkuyla, yılmadan, yıkılmadan... Sevgiyle, özlemle anacağız. Türkiye Cumhuriyeti'nin 86. yaşını her sene olduğu gibi bir öncekinden daha büyük bir mutlulukla kutlayacağız.

Bu vatan, zamanını doldurmuş büyük bir İmparatorluğun içinden, tüm engellemelere ve imkânsızlıklara rağmen, insanüstü bir mücadele ile, azim ile, güç ile baştan yaratıldı. Emperyalist güçlerin planları ve arzuları doğrultusunda paylaşılıp, kontrol altına alınmak isteyen bu topraklar, Mustafa Kemal ATATÜRK, yol arkadaşları ve tabii ki Türk Milleti tarafından korunmuştur, savunulmuştur.

Çanakkale'de başlayan bu süreç, 19 Mayıs 1919 tarihi ile siyasi boyuta tanışarak "Milli Mücadele" bilincine ulaşmıştır. 23 Nisan 1920'de Meclis'in açılması yeni bir iradenin doğduğunu göstermiş, yeni ulus devletin temeli atılmıştır. 30 Ağustos'ta gelen zafer ile de işgalci güçler vatan topraklarından atılmış, nihayetinde bağımsızlık mücadelesi başarıya ulaşmıştır. Son gelinen aşamadaysa, 29 Ekim 1923'te Cumhuriyet ilân edilmiş ve Türkiye Cumhuriyeti resmen doğmuştur!

İşgalden kurtulan, yeni ve bağımsız bir Cumhuriyet!

Kemalist Devrim bize bunu armağan etmiştir, karşılık beklemeden!

Türkiye Cumhuriyeti'nin 86. yılını kutlarım!

Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun!

Kim ne derse desin: "Ne mutlu Türk'üm diyene!"

Komplo Teorilerim Var: Domuz Gribi

2009-10-28T16:51:00.005+02:00

Başlık tabii biraz abartı oldu sanırım. Arşimet gibi "Evreka!" diyebileceğim bir husus değil nihayetinde. Çünkü artık 10 yaşında çocuklar da bu tip komplo teorileri üretiyor(dur).

Neyse efendim, farkında mısınız bilmiyorum artık nereye baksak "Domuz Gribi!" ile ilgili bir haber, gelişme, uyarı görüyoruz. Yok aşı geldi gelecek, kim kullanmalı, kimler kullanmamalı, aman dikkat, elleri iyi yıkayalım, salgın artıyor, dünyada bilmem kaç bin insan ölecek, şudur budur diye gidiyor.

Bir de ilgimi çekti, haber bültenlerine çıkan tüm yetkililer ve doktorlar genelde felaket haberciliği yapıp, sanki halkı korkutma isteğindeler. Dün akşam izlediğim tüm ana haber bültenlerindeki doktorlar sözleşmiş gibi şunu söyledi: "Şu an normal bir grip geçirdiğini sanan herkes domuz gribi olarak kabul edilebilir!" Haydi buyrun bakalım buradan.

Kimisi diyor ki, "Aşı gelir gelmez yaptıracağım!", kimisi de diyor ki, "Aşıyı asla ve asla yaptırmayacağım!". Tüm ülkenin ve tüm dünyanın gündemi tamamen değişti(rildi). Değil mi?

Çok eskiden hatırlıyorum küçüktüm, "Deli dana" furyası başlamıştı. Bir dönem kırmızı etten uzak tutulmuştu herkes. Bunun gibi sürekli bir şeyler peydah oldu dönem dönem. Kuş Gribi, SARS, Kırım Kongo Kanamalı Ateşi şimdi de Domuz Gribi nam-ı diğer H1N1 çıktı piyasaya. Bu Domuz Gribi, vakti zamanında dünyayı kasıp kavuran İspanyol Gribi'nin evrim geçirmiş torunuymuş, bak sen.

Derken aşı olayı gündeme damgasını vurdu. Değişik çeşitlerde aşıların olması, kimilerine özel aşılar yapılacak olması gibi türlü haberler, insanların aklını karıştırmaya başladı. Halen de karıştırmakta. Aşıyı ilk alan ülkenin Türkiye olması da daha kafa karıştırıcı.

Hadi bu konuyu ülkesel çapta düşünmeyi bir kenara bırakıp, dünya çapında düşünelim. 2008'de ne oldu? Küresel ekonomik kriz... Çok güzel. Şimdi şöyle bir düşünürsek, iktisat bilimine göre bir ülke ekonomisini en iyi canlandıran ve hızlandıran şey, savaştır. Bildiğiniz savaş. Çünkü savaş sanayisi çalışmaya başladığında, tüm sektörlere de ivme kazandırılmış olur. Zaten bugüne kadar olan tüm savaşları bir incelersek, genel sebeplerinin ekonomik olduğunu çok rahatlıkla görebiliriz. 1. Dünya Savaşı, 2. Dünya Savaşı, A.B.D'nin Vietnam'a girişi gibi.

JFK filminde konuyla ilgili güzel bir replik vardı. "Vietnam'dayken kaç tane helikopter siparişi verildi ve kaç tane üretildi biliyor musun?" şeklindeydi. Devamı da var ama tam hatırlayamıyorum. Helikopter şirketleriyle ilgili bir şeyler daha deniyordu.

Artık günümüzde bu tip ağır silahlı savaşlar devri kapandı tabii. Her ne kadar A.B.D her şeyi hiçe sayıp Ortadoğu'ya dandun girdiyse de, buradaki neden ve sonuçları da rahatlıkla görebilmek mümkün zaten.

O zaman tüm yazdıklarımı birleştirirsek şuna varabiliriz sanırım. Artık büyük ekonomilerin yeni katalizörleri "ilaç sanayileri"dir. Artık demek biraz masumca olur hatta. Çünkü uzun bir zamandır böyle. Örneğin AIDS'in tedavisi bulunsa (Bulunduğu da söyleniyor zaten.), ilaç firmaları büyük bir krize girer yüksek ihtimalle. Dolayısıyla dünya ekonomisi bile sarsılır. Aynı şekilde Domuz gribi aşısını geliştiren şirket, dünyanın en büyük ve küresel ekonomide çok geniş bir paya sahip uluslararası ilaç firmalarından bir tanesi. Ve adamlar tam kapasite çalıştıkları halde sipariş verilen onlarca ülkeye aylar sonraya teslimat yapabilecekler, düşünün artık pazarın büyüklüğünü.

Sadece aşı da değil. Sektörle ilgili tüm malzemeler de dahil buna. İlaçlamalar, dezenfekte ürünleri ve dahası. Geçtiğimiz haftalarda sunulan reklamları hatırlayın: "Alın verin, ekonomiye can verin!" Bir sakız bile ülke ekonomisine can verebilecek ivmeyi yaratacaksa eğer, yüzbinlerce aşının dünya ekonomisine sağlayacak katkıyı düşünün o zaman. Hem de 2008 krizi sonrasında...

Peki bu salgın ilk nerede başlamıştı? A.B.D'nin "arkabahçesi" diyebileceğimiz Meksika?

Düşündürücü, değil mi?

Teşekkürler!

2009-10-23T14:47:00.008+03:00

İnsanların hayatında zor zamanlar vardır. Bu zor zamanları yalnız geçirmek de gerçekten daha zordur.

Ben de geçtiğimiz iki gün, bu zor günlerden birini yaşadım hayatımdaki. Annem, küçük de olsa bir operasyon geçirdi. Ve ne mutlu ki bana, yalnız değildim bu süreçte.

Dolayısıyla her ne kadar yüzlerine de söylesem de, burada da yazmadan edemeyeceğim. Dostluk bambaşka bir şey çünkü. Tarifi yok.

Öncelikle, 2 gün boyunca bana sürekli yardımcı olan, yanımda olan, benle beraber koşturan, kardeşim, dostum Güven'e çok çok teşekkür ederim. Çok sağ ol kardeşim!

Aynı zamanda haberi alıp da işini gücünü bırakıp canı ile "kanı" ile gelen tüm dostlarıma, Can'a, Mehmet'e, Miray'a, Serhat'a, Mert'e ve de Sıdıka Teyzeme çok teşekkür ederim.

Beni arayan soran tüm dostlarıma da, herkese de binlerce kez teşekkürler.

Bu iki gün boyunca bir de şunu çok daha iyi anladım ki, hakikaten her şeyden önce sağlıkmış. Başka bir şey değil. O hastane ortamı, oradaki insanlar, oradaki yaşamlar, oradaki mücadeleler, umutlar veya çaresizlikler, sevinçler veya hüzünler... Hayatın kimi zaman güzel, kimi zaman da "acı ama gerçek" bambaşka bir kesidi...

Ve doktorluk... Gerçekten "kutsal" bir meslek. Yani "para" için, "statü" için istenilecek bir şey değil, asla da olamaz. İnsan hayatı, insan sağlığı, insan ruhu, her şey sizin elinize bakıyor... Ne kadar zor.

Dolayısıyla, annemin operasyonundaki doktorlarımıza da, Op. Dr. E. Bilgiç'e, Dr. Lale'ye, Dr. Dilek'e ve tüm ekibe binlerce kez teşekkürlerimi sunarım.

O zaman hazır yazı girişi yapmışken bir de mesaj verelim. :) Siz siz olun sağlığınızı asla ihmal etmeyin, kendinize olabildiğince iyi bakın.

Sağlıkla, sıhhatle...

Ve tabii ki sevgiyle...

Kader Denilen Bu Olsa Gerek

2009-10-14T22:30:00.004+03:00

Hep düşünmüşümdür, eğer ki biz insanlar; akıllı, iradeli varlıklar olarak yaratıldıysak, neden bir "kader" olgusu da bunun yanında yer almaktadır? Seçimlerimiz ile kendi yolumuzu mu buluyoruz, yoksa zaten o yolda ilerleyeceğimiz için mi o seçimi yapıyoruz? O yolda ilerleyeceğimiz önceden belirlenmişse, aklımız ve irademiz niye var? Yapacaklarımız tamamen kesinse, bu dünyada nasıl sınanıyoruz? Yaptıklarımıza göre ödüllendirileceğimiz veya cezalandırılacağımız, Cennet ve Cehennem niye var? Günah ve sevap niye var? Öbür dünyada "Bunu niye yaptın?" diye sorulduğunda, "E kaderimi böyle yazmışsınız yapabileceğim başka bir şey yoktu." diye cevap verebilmemiz mantıklı değil mi o zaman? Bu tip sorular çoğaltılabilir. Derinleştirilebilir. Sadece dini olarak değil, dünyanın veya evrenin sistemine dair de aklımızın ve beynimizin al(a)mayacağı sayısız ve sonsuz düşüncelere kapılabiliriz, hepsini sorgulamaya çalışabiliriz. Ama ne yazık ki pek çok şeye ne bilgimiz ne de aklımızın algısı yeterli olabilir.

Ben "kader" denilen kavramı, farklı bir boyutta ele alıyorum. Aslına bakarsanız bu düşünce yıllar evvel Kelebek Etkisi filmini izlememle birlikte şekillenmişti. Kaos Teorisi'nin açıkladığı yapıya ve sisteme kesinlikle katılmaktayım ve evrenin bu şekilde bir matematiği olduğuna inanıyorum. İşte bu matematik ve sistem, benim "kader" olarak adlandırdığım / inandığım olgudur. Yani şöyle: Aklımız ve irademiz sayesinde bir takım seçimlerde bulunarak kendi yolumuzu çiziyoruz, fakat bizim dışımızda gelişen kimi olaylar bize etki edebiliyor ve çizgimizi değiştirebiliyor. Kontrolümüz dışında gelişip bizi etkileyen bu olaylar da kader kavramının içini dolduruyor.

The Curious Case of Benjamin Button filminde güzel bir sahne vardı, hatta bence filmin en güzel sahnesiydi, izleyenler bilir. Kız (Daisy) balerindir, bir gün kaza geçirir ve artık dans edemeyecektir. Bu olayın gelişimini öyle güzel anlatıyor ki film, büyülendim desem yeridir. Bakın o kısmı filmdeki cümlelerle aktarayım sizlere:

Bazen çarpışma noktasındayızdır ama farkına varmayız. Tesadüfen ya da bilerek ayarlanmış da olsa bu konuda yapabileceğimiz bir şey yoktur.

Paris'te bir kadın alışverişe gidiyordu. Ama mantosunu unuttuğu için onu almak üzere geri döndü. Mantosunu aldığında telefon çaldı, durup açtı ve birkaç dakika konuştu. Kadın telefonda konuşurken Daisy, Paris Opera binasında gösteri için prova yapıyordu. O prova yaparken kadın telefonu kapatıp dışarı çıkarak taksiye bindi.

Önceki müşterisini bırakan taksi şoförü bir fincan kahve içmek için mola vermişti. Bütün bunlar Daisy prova yaparken oldu. Önceki müşterisini bıraktıktan sonra kahve molası veren taksi şoförü şimdi bir önceki taksiyi kaçıran alışverişe giden kadını almıştı.

Taksi, saatini kurmayı unuttuğu için işe gitmek üzere evden her zamankinden 5 dakika geç çıkan adam karşıdan karşıya geçtiği için durmak zorunda kaldı. İşe geç kalan adam karşıdan karşıya geçerken Daisy provayı bitirip duşa girmişti.

Daisy duş alırken, taksi de kadını tezgahtar kızın erkek arkadaşından ayrıldığı için hazırlamayı unuttuğu paketi almak için girdiği butiğin önünde bekliyordu. Paket hazır olduğunda, taksiye dönen kadının önüne bir kamyon çıkmıştı. Bu sırada Daisy giyiniyordu. Kamyon yoldan çekildiğinde taksi harekete geçti. Bu sırada Daisy giyinmiş, ayakkabısının bağı çözülen bir arkadaşını bekliyordu. Taksi trafik ışığında durduğunda Daisy ve arkadaşı tiyatronun arka kapısından çıktı...

Sadece bir şey farklı olsaydı, o ayakkabı bağı çözülmeseydi, o kamyon daha önce geçseydi, ya da o paket hazır olsaydı çünkü kız erkek arkadaşından ayrılmamış olsaydı, ya da o adam saatini kurup beş dakika önce kalksaydı, ya da o taksi şoförü kahve molası vermeseydi, ya da kadın mantosunu unutmasaydı, ve bir önceki taksiye binseydi, Daisy ve arkadaşı karşıdan karşıya geçerken, taksi de onları geçip gidecekti.

Ama hayat kimsenin kontrol edemediği yaşamların ve olayların kesişiminden ibarettir. O taksi geçip gitmedi ve o şoförün bir anlığına dikkati dağıldı Daisy'e çarptı ve Daisy'nin bacağı kırıldı.

İşte tam olarak da anlatmaya çalıştığım bu! Hayatımızdaki en ufak bir hareket, bilmediğimiz bir şekilde başkasının hayatına büyük bir etki bırakabiliyor. Belki bir tesadüf, belki de kader...

Örneğin, şu an bu yazıyı okuyan sizlerin bile hayatınıza 5 dakikalık bir müdahalede bulunmuş durumdayım. Eğer bu yazıyı yazmasaydım, siz bu 5 dakikalık süreyi başka bir şey için kullanacaktınız ve belki bu alternatif yaptığınız olay da başka birini etkileyecekti, o da başkasını, o da başkasını... Hayat içinde küçüklü büyüklü bu tip milyonlarca olayı düşünün şimdi, tam bir karmaşa gibi gözüküyor değil mi? Yani büyük tesadüflerin içindeki bir yaşamda ilerliyoruz da denilebilir. Dolayısıyla bence kader, bizim seçimlerimizden ziyade, bizim önümüze gelenler, karşımıza çıkanlar aslında.

Etkiniz dışında binlerce değişkeni olan bir denklemi düşünün. Bu denklemin bir sonuca vararak hayatınıza katılması ve etki etmesi kaderdir, bundan sonra da kendi düşüncenizle duruma tekrar yön vermeniz ise seçimlerinizdir ve bu seçimler de bir başka kişiye etki edecek denklemin değişkeninden biri haline gelir.

Bu durumda karşımıza iki tip olay çıkıyor: Değiştirebileceklerimiz ve değiştiremeyeceklerimiz. Her şeye kader gözüyle bakıp, "olacağına varır" felsefesiyle ilerleme katedemeyip hayatımızın kölesi haline geleceğimiz gibi; kaderin içerdiği anlamı tamamen inkâr ederek de hayattan tat alamayacak hale geliriz diye düşünüyorum.

Kaldı ki yaşam içerisinde kader diyebileceğimiz en büyük olayın doğduğumuz yer ve ailemiz olduğunu hesaba katarsak, anlaşılması güç bir mekanizmada yer aldığımızı söylemek pek zor olmayacaktır.

Siz ne düşünüyorsunuz?

Aldatmak Aldatmaktır Şartlara ve Kişilere Göre Aklanmaz!

2009-10-07T15:27:00.004+03:00

Birkaç gündür aklımda olan ve büyük bir istekle -aslında sinirle- yazmak istediğim bir konu vardı. Bu yazı biraz sert kelimeler içerebilir bu sebeple beni bağışlayın.

Konu neydi diye sorarsanız eğer, hemen girişi yapayım: Can Dündar'ın basında yankı bulan olayı. Şimdi tabii ki en başta söylemek lazım ki, amiyane tabirle elalemin derdi beni germedi. Sonuçta kim bilir ki bir gün içerisinde benzeri kaç olay oluyor, geçiyor. İnsanlar kendi aralarında çözmeye çalışıyorlar veya çözemiyorlar. Ancak göz önünde olan, tanıdık ve popüler bir şahıs mevzu bahis olunca, basın bunu çok güzel kullanıyor. Kullanıyor da, ortaya çok garip sonuçlar da çıkıyor. Çünkü kişisel düşüncelerim dahilinde söylüyorum ki, ne yazık ki toplum olarak çok ikiyüzlü olabiliyoruz, adil ve eşit davran(a)mıyoruz, kemikleşmiş olan kadın - erkek ayrımlarımızdan ve mantığımızdan halen arınamıyoruz. Bir köyde görebileceğimiz "Erkeğe helal, kadına haram!" düşüncesinin, şehirlerde modernize(!) olmuş hali daha vahim sanırım.

Bunları neden mi diyorum? Çünkü medyada orada burada haberlerde, eğer bir "kadın"ın, eşini aldattığını görürsek; of of kaçın oradan. Aman Allah'ım öyle böyle değil. Hemen uzaklaşın ki bölgeden, büyük çapta etki eden atom bombalarına siz de maruz kalmayın. Çünkü o kadın, hemen asılır kesilir, "bir şey" ilan edilir, tüm kadınlar genellenir, ortalık yıkılır. Fakat eğer "erkek"se olayın kahramanı, dediğim gibi aynen "kahraman" ilan edilir. Sırtı sıvazlanır, "Yürü be koçum!" denir, sahiplenilir, korunur. Ne de olsa durum, "elinin kiri"dir.

Ben burada kimseyi korumakta değilim. Ne aldatan kadını, ne aldatan erkeği. Aldatmak eğer karaktersizlik örneğiyse, iğrenç bir hareketse, hiçbir affı yoksa eğer, ne kadına ne erkeğe yok demektir! Bunun farklı bir yorumu, bakış açısı olamaz. Olmamalıdır. Çünkü nihayetinde iki tarafta da aldatılan bir insan bulunmaktadır!

Sanırım haberin yayınlanma üslubundan olsa gerek Can Dündar sert bir açıklama yapmış (Kaynak.). Ama yine de olmamış. O kadar "aşk şiiri"ne imza atmış "aşk adamı" bile, "Onlara sadece “İlk taşı, en masumunuz atsın” diyebilirim." diyorsa, durum gerçekten trajik ve ironik.

Hadi bu konu artık Can Dündar ve eşinin arasında çözülecek bir şey. Dahasına kimse karışamaz, o da öyle demiş zaten. Ama Serdar Akinan beni daha çok şaşırttı şuradaki yazısıyla. Özellikle bir paragraf var ki, akıl sır erdiremedim orada yazılanlara. Şöyle ki:

Yıllardır bu camiadayım, gitmediğim gezi, katılmadığım sofra muhabbeti, o bu kalmadı... Hepsi karısını aldatmıştır...Veya halen aldatmaktadır. Hem de bir koleksiyoner gibi...

Güçleri genç kızları çeker. İktidarları cezbedicidir.

Bugün medyada köşe tutan kadın yazarlarımızın kaçı şimdi, bir kısmı rahmetli olan, kudret sahibi yayın yönetmenlerinin yataklarından geçmemiştir?

İlla kadın yazar olmak da gerekmez...

Mesai arkadaşlarıyla yatan, karısını ve kocasını meslektaşıyla aldatmayan kaç gazeteci var?

Bu büyük bir suç mudur? Değişir.... İnsanız... Hata yaparız.

Can Dündar'ı 15 yıldan fazla bir zamandır tanırım. Elbette zarf ve mazruf farklıdır... Hangimiz değiliz ki?

Kaynak.

Bir takım insanların habercilik anlayışını eleştireceğim diye, "aldatma" işini meşrulaştırmak, masumlaştırmak ve hatta sıradan bir olaymış gibi lanse etmek niye ki? Birkaç yanlış, bir doğru mu eder yani? Bu nasıl bir koruyup kollama anlayışıdır ki? Birinin eşini aldattığının ortaya çıkması "Ohooo burada ne trenler yapılıyor aklınız durur..." tarzı bir üslupla mı aklanır? Madem kimi gazeteci kadınlar bir yere gelmek için bunu yapıyor, peki o zaman bir yere gelmiş kimi gazeteci erkekler ne yapıyor veya ne yapmış? Bir tek kadınlar mı yani bu toplumda "Vurun abalıya!" konumunda?

Mesela bu olayda ismi geçen şahıs Can değil de, "Canan" olsaydı, Serdar Akinan aynı yazıyı yazacak mıydı acaba?

Garip... Düşündürücü... İtici...

Adaletsiz ve dengesiz...

Bir de bu tarz olaylar yüzünden, erkekler de genellemelere maruz kalmaktalar "Her erkek aldatır!" şeklinde... Ama durum böyleyken bu lafın değişme ihtimali de yok gibi zaten.

Hanımın Çiftliği - Orhan Kemal

2009-09-12T02:36:00.008+03:00

Anlaşılan o ki Kanal D, roman uyarlaması olarak dizi çekme işini iyi beceriyor. Bugüne kadar yaptıkları tüm uyarlamalar ses getirdi ve tuttu çünkü. Reşat Nuri Güntekin'in Yaprak Dökümü ve Halit Ziya Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu uyarlamaları da halen devam ediyor. Tamam biraz senaryo açısından artık romanla alakaları kalmadı belki ve romanları bu anlamda sadece "esinlenme" olarak kullanıyor gibiler. Ama gerek oyuncu kadroları, gerekse de tüm prodüksiyon olarak çok kaliteli işler oldukları da aşikâr.

Geçen hafta Cuma da, yine bir roman uyarlaması olan Hanımın Çiftliği başladı Kanal D ekranlarında. Orhan Kemal'in 1961'de yayınlanan eseri olan Hanımın Çiftliği, bu yeni dizi ile birlikte bizlere tarihten pek çok şey anlatacak gibi gözüküyor.

İlk bölümün konusunu Kanal D'nin sayfasından alıntı olarak verelim:

1950 senesinin Adana’sı... Bölgenin güçlü ve zengin toprak ağası Muzaffer Bey’in (Mehmet Aslantuğ) çırçır fabrikasında işçi olarak çalışan Güllü (Özgü Namal), aynı fabrikada makinacılık yapan Kemal’i (Caner Cindoruk) sevmektedir. Ne var ki Güllü’nün babası Cemşir (Mehmet Çevik), onu da diğer kızları gibi paralı birine satmanın hayali içindedir.

Muzaffer Bey’in yeğeni Zaloğlu lakaplı Ramazan (Necip Memili) Güllü’ye uzun zamandan beri göz koymuştur. Cemşir, akıl danesi Berber Reşit’in de (Hakan Boyav) kışkırtmasıyla, Güllü’yü Zaloğlu’na vermeyi kafasına koyar.
Cemşir’in planlarından habersiz olan Güllü ve Kemal ise, bir kaç ay sonra evlenmeyi düşünmekte ve şimdiden kiraladıkları boş evin içinde, gelecek güzel günlerin hayallerini kurmaktadırlar.

Ancak altı aylık bir Avrupa seyahatinden dönen Muzaffer Bey, Güllü’yü tesadüfen fabrikasında görünce, Güllü’nün kaderi hiç kimsenin tahmin edemeyeceği biçimde değişecektir...

Kadro ise şöyle:

Eser: Orhan Kemal
Yönetmen: Faruk Teber
Senaryo: Zülküf Yücel
Yapımcı: Faruk Turgut
Yapım: Gold Film
Kanal: Kanal D
Proje Tasarım: Faruk Teber - Zülküf Yücel
Müzik: Mazlum Çimen - Saki Çimen

Oyuncular:

Mehmet Aslantuğ - Muzaffer
Özgü Namal - Güllü
Caner Cindoruk - Kemal
Ebru Özkan - Halide
Mehmet Çevik - Cemşir
Necip Memili - Ramazan
Haki Biçici - Hamza
Ali Düşenkalkar - Kabak Hafız
Güzin Çorağan - Kemal'in Anası
Hakan Boyav - Berber Reşit
Tuğçe Ersoy - Pakize
Zuhal Gencer Erkaya - Zehra
Evrim Solmaz - Gülizar
Tayfun Eraslan - Zekayi
Tayfun Sav - Paşazade
Işık Aras - Seyyare
Can Kolukısa - Yasin

Oyuncu kadrosu bana çok çok iyi geldi. Roller için birebir uymuş. Hatta Özgü Namal için şüpheliydim başlarda ama şimdi çok da yakışmış diyorum. Zaten Mehmet Aslantuğ tartışmasız harika bir oyuncu. Böyle bir rol ona da tam olmuş.

Ayrıca dizinin müziklerine de Mazlum Çimen ve Saki Çimen imza atmış. Gerçekten de belli ediyor müzikler kendilerini. Duygu yüklü, doyurucu harika müzikler olmuş.

Hepsinden öte belirtmek isterim ki dizide beni çeken apayrı şeyler de oldu. Yaşanan bir aşk hikâyesi var tamam ve bunun da ötesine giderek ilerde Muzaffer (Mehmet Aslantuğ) ve Güllü'nün (Özgü Namal) yollarının nasıl kesişeceğini de göreceğiz. Fakat dizinin içinde çok başarılı yansıtılmış bir 1950 Türkiyesi de var. 1950 Adanası var. 1950 CHP'si (Cumhuriyet Halk Partisi) ve 1950 DP'si (Demokrat Parti) var. Siyasi ve sosyolojik bir çok konu da işleniyor dizide. CHP ve DP çekişmesinin yanısıra; yokluğu, fakirliği, kadın - erkek ilişkilerini, belirli zümreler dışında kadınların erkekler tarafından nasıl ezildiğini, nasıl kullanıldığını da görüyoruz. Gördükçe de biraz olsun ders çıkarıyoruzdur umarım.

Şimdilik diyeceklerim bunlar. Henüz iki bölüm izlemiş olsam da çok beğendiğimi söylemek isterim ve herkese de tavsiye ederim.

İlgili Yazılar:

● Aşk-ı Memnu'yu Severim Toygar Işıklı'dan Ötürü!
● Canım Ailem - Uğur Yücel
● Yeni Dönemde Yeni Bir Diziyle: Bıçak Sırtı
● Neler İzledik? Neler İzliyoruz?

Bir Doğa Olayı ve Bir Ülke Trajedisi

2009-09-10T21:29:00.003+03:00

09.09.09, Türkiye ve özellikle İstanbul için unutulmayacak bir tarih oldu takvimlerdeki. 2010'a birkaç ay kalmışken ve İstanbul'u "Avrupa Kültür Başkentliği" beklerken, yine ve yeniden bir şeylerin düzelmediğini, her şeyin aynı tas aynı hamam devam ettiğini ve en önemlisi de işlerin "saldım çayıra mevlam kayıra" mantığından farksız yürümediğini, yürütülmediğini gördük.

Yıllardan beri en küçük bir yağmurda bile zaten felç olan İstanbul trafiğine ve keşmekeşine alışmıştık. Sürekli yenilenen asfaltlara rağmen tüm ana yollarda bile yağmur sonucunda "göletler" oluşmasına da alışmıştık, alıştırılmıştık İstanbullular olarak.

Zaten İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş da bu yağmur sonrası yaşanan faciaların sorumlusunun İstanbullular olduğunu dile getirdi. Bir de doğa, küresel ısınma ve dahasıymış tabii suçlular (Kaynak.). Ayrıca Topbaş, "İnşallah yağışlar devam etmez." demiş (Kaynak.). Yağış olmayınca barajlarda su bitiyor diye zam yapıyorsunuz -gerçi artık her durumda yapıyorsunuz-, yağmur yağsa bu sefer de felaket oluyor. Her şekilde fatura bize çıkıyor yani.

Devam edelim. Kadir Topbaş'ın bu açıklamalarını Başbakan Erdoğan da "Derenin intikamı ağır olur." şeklinde tamamladı ve tüm İstanbullulara ağzının payını verdi (Kaynak.). Neden? Çünkü gittik derelerin kenarına yol yaptık, evler yaptık, garajlar yaptık, yemedik içmedik çarpık yapılaştık oralarda. Hayır hayır lütfen, bunlar için kimseden de izin veya ruhsat almadık zaten. 15 senedir İstanbul'u, 7 senedir de Türkiye'yi yönetenler izin vermemişti bunlara aslında ama zorla yapıldı hepsi...

Şimdi sessizlik lütfen...

Soralım:

Yedik mi?

Yemedik.

Ama yıllardır olmayan altyapımızın felaketlerini küçük küçük yaşıyor olsak da, ekilen laleler, seçimler için hızla açılan metrobüsler sayesinde pek umursamadık tabii bir şeyleri, yetti bize bunlar.

Hepsi bu kadar da değil ne yazık ki. Bu felaketten sonra İstanbul'da insanlık da sınıfta kaldı, hem de her dersten. Her ne kadar İstanbul Valisi Muammer Güler "Yağma yok." diye açıklama yapsa da (Kaynak.); yağmalanan, kaçırılan, çalınan eşyaları izledik kameralardan birer birer (Kaynak.). Yola saçılan "av tüfeklerinin" tek tek incelenerek nasıl çalındığını izledik mesela.

Peki 7 kadına mezar olan minibüsü gördünüz mü? Buyrun görün, veya okuyun. Kadınları camsız, havasız, sürgülü bir kapısı olan kargo minibüsünde işe götürüp getirmek nasıl bir cani, sorumsuz, bilinçsiz zihniyetin ürünü olabilir ki? Nazi kampına götürülen savaş esirleri mi onlar acaba? Yoksa üç kuruş ekmek parası için emeğini dişine takan insanlar mı? Ama artık yaşamıyorlar, bravo hepinize. Şirket sahibine, araba sahibine ve göz yuman sürücüye de bravo. Önden kaçıp gidenlere de bravo.

Şimdi tekrar başa dönelim. Sorumlular tüm İstanbul halkı ve ısınan dünya dediler, dere kızdı taştı intikam aldı dediler. Anlayacağınız, ne kadar da güzel açıklamalar yaptılar. Dünya'nın her yerinde benzer afetler yaşanıp, trajediler görülebiliyormuş. Evet doğrudur oluyor. Örneğin Japonya. Ama bir fark var. Benzer afetlerden sonra ihmallerden ötürü onlarca can kayıp veriliyorsa, "istifa ediyor" oradaki idareciler. Hatta intihar edenlerini bile gördük tarihte. Çünkü bir ülkenin veya şehrin idarecisi olmak, statü veya güç veya para kazanmak için değildir. Hizmet etmek içindir!

Bir haberde daha okuduğuma göre Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek de, Kadir Topbaş'a destek vermiş. Ne güzel. O zaman konusu açılmışken sizlere Ankara'da işlerin nasıl yürüdüğünü gösteren bir haber de izletelim. Buyrun buradan izleyebilirsiniz (Alternatif bağlantı.).

İstanbul konumuza dönelim. Bir de soru sormak istiyorum şimdi. Yağan yağmurdan sonra İstanbul'da hayat felç oluyorsa, İstanbul'da beklenen deprem yaşanırsa ne olur bu şehirde?

Bilmiyorum...

Depremi geçtim, İstanbul'da tam anlamıyla düzgün işleyen ne var bunu merak ediyorum artık. Yaşıyoruz öylece, alıştığımız şekilde, önümüze gelen günleri yaşayıp, geçiriyoruz yılları. Yağmur yağar iptal oluruz, yağmasa da oluruz, çatışma çıkar sokaktaki insanlar vurulur, barbarca cinayet işlenir katil yakalanamaz, kimi polisler kafalarına göre adam döver... Örnekler çoğaltılabilir.

09.09.09 tarihi bir tek sel faciası ile son bulmadı ne yazık ki. Şehit haberleri de çarptı yine yüzümüze (Kaynak.). Birilerine açılım da yetmiyor herhalde, ama henüz bunu yorumlamak zor, zaman gösterecek.

Ne kadar da diken üstünde, kelle koltukta yaşıyoruz aslında değil mi? Ama farkında değiliz veya umursamıyoruz veya unutuyoruz.

Vali filminde rolü gereği bir Amerikalıyı oynayan oyuncunun çok güzel bir repliği vardı, aynen şöyle:

Siz Türklerin en sevdiğim özellikleri ne biliyor musunuz? Çok çabuk unutuyorsunuz...

Gerçekten de Kadir Topbaş çok haklı aslında... Sorumlular tüm İstanbullular hatta tüm Türkiye gerçekten! Bu unutkanlığımızla bu felaketleri de unuturuz, haber bültenlerinde 45 saniyeliğine kahraman olarak izlediğimiz şehitlerimizi de unuturuz!

Unuttuğumuz müddetçe de aynı filmleri izlemeye devam ederiz.

Nefes filmindeki replik gibi aslında işte:

"Uyursan ölürsün!"

Geçmişten Bugüne altugkoc.com!

2009-09-09T21:48:00.007+03:00

Dün gibi hatırlıyorum blogu ilk açtığım günü. Hiçbir şeyden haberim yoktu, blog nedir ne değildir bilmiyordum. Teknik olarak da bilgim temel HTML kodlarından öte değildi. Şimdi bakıyorum da nereden nereye... Ben değiştim, yazılarım değişti, blog değişti. Günden güne... Ne kadar da güzel bir arşiv oluşturdum kendime. Tabii bu süreçte blogculuk anlayışı, sistemleri, yöntemleri de değişti. Hizmetler daha da arttı, araçlar arttı. İzleme olayları, takip olayları yoktu. 'Blogdaşlık' daha bir zordu, daha bir emek istiyordu. Şimdi ise ortalık kavgalardan, atışmalardan, dedikodudan geçilmiyor. Yine de güzel şey yazmak, paylaşmak, okunmak...

altgkc.blogspot.com olarak açmıştım blogu ilk. Sonra altugkoc.com alan adını aldım ve ilk etapta sadece yönlendirme yaptım. Daha sonra da Blogger'ın adres taşıma özelliğini öğrenerek tamamen altugkoc.com'a çevirmiş oldum blogu (Şöyle yaptım.). Ama halen Blogger altyapısını ve sunucularını kullanıyorum, tek farkı blogspot uzantısı olmaması.

Birkaç gündür de harici hard-diske topladığım arşivimi düzenliyorum. Blogun ilk hallerini buldum, onları paylaşmak istedim, işte böyleydi:

İlk temam. Blogger'ın orijinal temalarından. Bir müddet bunu kullandım.

İkinci temam. Bu sefer hazır temaya geçiş yapmıştım. Kırmızı oluşu ilgimi çekmişti. Tasarımı da hoş gelmişti. Şimdi baktım da fenalık bastı dağınıklıktan. :)

Kullandığım üçüncü ve son tema. Aslında ilk hali şöyleydi. Sonra kendime göre değiştirdim, geliştirdim. Bir de simsiyah yapmıştım sonraları resimdeki gibi.

Son olarak da şu an gördüğünüz hale getirmiş oldum blogu. Halen aynı tema, ama yine kendi zevkime göre renklerde oynama yaptım.

Şimdilik her şeyinden memnunum blogun. Uzun bir süre değişiklik yapmayı düşünmüyorum. Zaten zamanım da yok. İşte 2 seneyi aşkın serüvenin küçük bir özeti böyleydi...

İlgili Yazılar

● altugkoc.com 2 Yaşında!
● altugkoc.com Yenilendi!
● 'www.altugkoc.com' Tam Olarak Hizmete Girdi!
● altugkoc.com T-Shirt'ü
● altugkoc.com 1 Yaşında!
● Yeni Adresimizden Buyrun: www.altugkoc.com

Blogcunun Seyir Defteri 7

2009-09-09T19:12:00.000+03:00

Herkese merhaba! Son yazıyı yazalı neredeyse 1 ay geçmiş olacaktı ki hazır takvimler 09.09.09 tarihini gösteriyorken bu işe bir dur diyerek blogun üzerindeki tozu silkeleme amaçlı bir yazı kaleme alayım istedim (Ne uzun cümle ama!). Gerçi kaleme almak olmuyor bu klavyeye almak oluyor. Tamam çok kötüydü. Bu "klavye" de hiç içime sinen bir kelime değil ayrıca. Neyse artık, idare edeceğiz.

Buraya notlar düşmeyeli çok şeyler oldu aslında. Ama hiçbirini yazamadım. Zaten bu yaz nasıl geçti onu da anlamadım. Son sınavımın 30 Temmuz'da açıklanmasıyla tatil haline Ağustos'ta geçiyordum ki o da olmadı. İlk önce odamda ve evin tamamında yaşanan büyük değişimlerden sonra bitti diyordum ki, annemde bir takım sağlık sorunları başladı. Daha doğrusu uzun zamandır vardı da, ihmal etmiştik ne yazık ki. Haliyle durum artık ihmal edilmeyecek noktaya gelince de 2 haftalık bir süreç hastanelerde geçti. Çok şükür neyse ki korktuğumuz kadar ciddi sorunlar çıkmadı. Konuyla ilgili ayrıntılı bir yazı da yazmayı planlıyorum zaten.

Yine Ağustos ayı içerisinde Bahadır Akkuzu'yu ve Aykut Oray'ı kaybettik. Aykut Oray'ın oğlu da ÖSS'ye hazırlanırken gittiğim MEF Dershanesi'nde tanıştığım yakın arkadaşımdı. Zor da olsa aradım konuştuk. Başsağlığı diledim... Tekrardan Allah'tan rahmet dilerim iki değerli sanatçımıza da...

Sonra yine bir "ayıba" imza attık. İstanbul'da tek başına yaşadığı evinden ekmek ve süt almak için gittiği bakkal dönüşünde yaşamını yitiren Devlet Üstün Hizmet Ödülü sahibi 101'inci Türk Ruhi Etem Üngör'ün cansız bedeni 8 saat boyunca savcı gelmediği için sokakta öylece tutuldu (kaynak). Ne kadar değer veriyoruz insanlarımıza ama!

Velhasıl bunları yazmak isteyip bir türlü yazamasam da, blogla hiç ilgilenmedim sanmayın. Farkedenler olmuştur, genel olarak simsiyah ve koyu olan blogun renklerini açtım, canlı canlı yaptım ferahlattım biraz. Bence iyi oldu, şık durdu. Bu makyaj da bir hayli gider artık. Biraz sonra da blogun zaman içindeki değişimini ekleyeceğim. PC'yi ve arşivimi toparlarken buldum o hallerini.

Bu arada 30 Ağustos'ta da bir şey yazamadım. Çok ayıp ettim biliyorum. Neyse ki Fenerbahçeli Volkan kutladı çok güzel bir şekilde rahat ettim, buyrun siz de izleyin (alternatif bağlantı). Olabilir tabii insanlık hali, hemen yüklenmeyelim.

Şaka bir yana, işgalci güçleri yurdumuzdan tamamen attığımızı ifade eden bu şanlı, onurlu ve gururlu tarihi büyük bir şerefle anıyorum. 30 Ağustos Zaferi yeniden var oluşumuzun tarihidir!

Ortaya karışık bir yazı oldu ama devam edeyim. Eylül'e de girmiş ve hatta çoktan da dokuz gün geçirmiş durumdayız. Okul kayıtları başladı bile. Benim de ay sonuna kadar tez konumu ve danışmanımı belirlemem gerekiyor. Bakalım düşünüyorum...

Bir de dün ve bugün İstanbul'da sel seli götürdü. Halen de felaketler devam etmekte. Süper bir altyapımız var süper. Bunun için de ayrı yazı hazırlanabilir evet.

Başka bir şey kaldı mı söylemediğim acaba? Bilemiyorum şimdilik. Devamı gelecek zaten, kalın sağlıcakla.

İnsan Olmayana Çekirdek Yemek Yasaklansın!

2009-08-16T21:00:00.003+03:00

Bizzat benim çektiğim yukarıdaki fotoğrafa tıklayarak büyük halini görebilirsiniz bu rezilliğin. Yok yani, bu bir insanlık ayıbıdır. Başka bir şey değil. "Dumansız Hava Sahası" falan hikâye arkadaş, "Çekirdeksiz Toprak Sahası" istiyorum ben! Akşam serinliğinden yararlanayım, güzel ve nezih semtimin biraz sahilinde yürüyeyim, biraz da banklarda oturayım diyor insan ama ne mümkün? Senden önce birisi, orayı tapulu malı gibi kullanmış, pisletmiş ve terketmiştir illa ki!

Yahu kedi, köpek, tavuk bile, yani anlayacağınız üzere hayvanlar bile kirlettikleri yerlerin üzerini toprakla örtüyorlar, kapatıyorlar. Demek ki yukarıdaki fotoğraf karesini gerçekleştirenler hayvan bile değil, farklı bir tür oluyor.

Burası sizin özel malınız mı? Git evinin içinde at çekirdek kabuklarını, hadi bakayım, yapabilir misin? Yapmazsın değil mi? E sen kendine ait bir yerde bunu yapamıyorsan, yapmıyorsan; herkese ait bir alanda, herkesin kullanımına açık bir alanda nasıl yapabiliyorsun böyle bir sorumsuzluğu? Sen iki dakika çekirdek yiyip keyif yapacaksın diye çevreyi kirletmen mi gerekiyor? Senden sonra gelecek olan insanın göz zevkinin içine mi etmen gerekiyor? Hadi göz zevki lüks bir kelime kaçar da, insanın böyle bir yerde dolaşası bile gelmiyor ki. Ne hakkın var senin kirlilik yaratmaya?

Ben zaten çekirdek sevmem ve yemem. Dışarıda da yediğim içtiğim her şeyi, illa ki poşede falan doldurur çöpe kadar yanımda taşır atarım. Yok sen eğer bu kadar meraklıysan çekirdek yemeye, çekirdek krizleri geçiriyorsan her gün, damardan çekirdek veriyorsan kendine, al yanına bir poşet, çöplerini oraya at, poşedi de çöp kutusuna at. Çok mu zor? Yoksa beynin bunu düşünemeyecek kadar çekirdek kabuğu mu dolu da kılcal damarların kan dolaşımını engellemişsin?

Bu kadar da aciz olamaz ya insan aklı! Bu kadar sorumsuz olamayız, olmamalıyız. Belediyeler bir de "Lütfen Çekirdek Kabuğu Atmayın!" diye uyarı mı koymalı yani anlamıyorum ki.

"Sorumluluk" ve "bilinç" özellikleri aşı halinde geliştirilse de, sahip olmayana enjekte edilse keşke, ilaç niyetine. Ama yok maalesef. Tek çare ailelerin ve / veya eğitimcilerin, geleceğin bireylerini "yaşken" eğmesi. Yoksa işin içinden çıkılacağı falan yok.

Fazla Açılmayın Boğulursunuz!

2009-08-16T13:48:00.009+03:00

Geçtiğimiz gün gelmişti bu başlık aklıma ama benden önce davrananlar da olmuş (Türkiye Gençlik Birliği), TV'de izlediğim haberlerde rastladım bayağı... Onlardan görüp yazmadım yani belirteyim. Neyse...

Ne zor bir ülkede yaşıyoruz yahu. Hiç bitmiyor sıkıntılarımız, gündemlerimiz. Şöyle sadece "hava durumu" izleyebileceğimiz haber bültenlerimiz olsa artık keşke. Ne bileyim işte, insanlarımız tıpta, bilimde, teknolojide çığırlar açsa (Gerçi onu da yapıyoruz ama pek duyulmuyor.); katliamlar, cinayetler yaşanmasa, Milli Gelir tavan yapsa, üretimde çok önemli yerlere gelebilsek, markalar yaratabilsek... Tamam yeter bu kadar keşkeler.

Efendim bu aralar bayağı bir açılıyoruz. Her şeye bir açılım açılım. Tamam açılalım da, bu bence siyasi bir ranttan başka bir şey ifade etmiyor. Evet doğru tahmin ettiniz "Kürt Açılımı"ndan bahsediyorum. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan kimseye demokratik haklar verilmesin, şartları güçlendirilmesin, fırsat eşitliği sağlanmasın gibi bir şey söylemiyorum, bunu da kimse söyleyemez zaten. Ama konu zaten bu değil ki. Çünkü tartışılanların temel noktası bunlar değil. Yani artık oturup şu haberi okuyabilecek noktaya geldiysek (böyle bir haber de var), bu işin bölgede sadece toplumsal bir kalkındırmaya yönelik hareket olduğunu düşünemem. Bağımsızlık bitti, şimdi federasyon muhabbeti başladı.

Oturup konuşulur -terörist elebaşıyla değil tabii- bu bölgenin eksikleri neler, neler yapılabilir, valiler kaymakamlar belediye başkanları çağırılır, acil bir kalkındırma planı çıkartılır, okulsa okul, yolsa yol. 40 kişilik, 50 kişilik mezralar kaldırılır daha geniş yerleşim birimlerine geçirilir. Çünkü her mezraya okul yapılamıyor, bu sefer de okul yok deniliyor. Bölgeye yatırım yapılabilmesi için, kolaylıklar, imkânlar sağlanır devlet tarafından. Güvenlik arttırılır. Diye de gider...

Ama bunların önüne çekilen en büyük set nedir biliyor musunuz? Ağalık sistemi. Yani bildiğiniz feodal düzen. Adam "5.000 oyum var benim!" diyor ve hükümetler de taşın altına elini sokmak istemiyor. Haliyle de eski düzen devam ediyor. Bu sistem gittiği müddetçe de orada ne kalkınma sağlanır, ne eğitim seviyesi yükselir ne de başka bir şey. Abdullah Öcalan'dan yol haritası dileneceğinize gidin bu feodal sistemi çökertmeye çalışın... Ama nerde...

Hayır yani her şeye tamam. Okullarda Kürtçe seçmeli ders konulsun -seçmeli diyorum yalnız, dikkat-, isteyen çocuğuna Kürtçe isim koysun, Kürtçe şarkılar türküler söylensin, üniversitelerde Kürt Dili ve Edebiyatı bölümleri açılsın. Hepsi mümkün. Ama Abdullah Öcalan'dan yol haritası beklemek nedir ya?

Bir de yani bu memleket, Kürt Cumhurbaşkanı da gördü Başbakanı da (bakınız: Turgut Özal). Bakanlar, milletvekilleri, iş adamları... Hepsi oldu, olur da, olmalı da zaten, itiraz eden yok ki. Ama işte gündemler başka, konuşulanlar başka, oyunlar başka...

Yazıyı bitirmeden, çok beğendiğim üç bağlantı vereceğim. İlki Yılmaz Özdil'in yazdığı harika yazı. Buradan okuyabilirsiniz.

Diğer ikisi de TV'de izlediğim iki reklam. Biri Sabah Gazetesi'nin eski bir reklamı. Diğeri de Milliyetçi Hareket Partisi'nin yeni reklamı.

● Sabah Gazetesi'nin reklamı: Hangi Tarafımızdan Vazgeçelim? (Alternatif Dailymotion bağlantısı)
● MHP'nin reklamı: Herkes = Türkiye (Alternatif Dailymotion bağlantısı)

Blogcunun Seyir Defteri 6

2009-08-07T06:40:00.004+03:00

Şu an saat sabahın altısı ve geceden beri bir türlü uykuyla ilişkiye girememiş bir bünyeyle karşı karşıyasınız. Baktım zorla güzellik olmuyor, kalkayım dedim. Bir yazı yazayım zaman geçsin oldu olacak.

Sonunda odamla olan mücadele bitti bu arada. Harika oldu. Huzurluyum, mutluyum.

E-posta geldi geçenlerde. Şu yazımı yayınlamışlar. İşte burada. Mutlu oldum. Kendilerine teşekkürlerimi sunuyorum.

Emekli Albay Erdal Sarızeybek'in ne müthiş bir sitesi var. Harika harika. Girişteki müzik, yapılan animasyon, çok şahane olmuş. Tüyleri diken diken ediyor. İlk müziği bilemedim, bilen varsa söylesin. Ama yanlış hatırlamıyorsam çalan ikinci müzik de Requiem For A Dream filminin müziklerindendi. Buyrun siz de bakın. (Kitabını da incelemiştim zamanında.) Kendisiyle iletişime de geçmiştim üniversite yıllarında (lisans). Arkadaşlarla çıkardığımız dergideki yazılarımı yollamıştım. Hey gidi günler.

Bu arada ben de siteye yeni bir başlık tasarımı yaptım (Header denilen şey işte.), nasıl olmuş? Yorumları, önerileri bekliyorum. Tasarım falan ne zor işmiş ama gerçekten. Hele bu tasarımı kodlamaya uydurmak daha da zormuş. Şimdi son halini görünce, "Ne var bunu yapmakta?" diyebilirsiniz. Ama görmüş olduğunuz, onlarca farklı denemeden sonra son aşamasına getirilmiş hali.

Zeybek öğrenmek istiyorum bu arada. Yani yıllardır isterim. Evet evet öğreneceğim. Azimliyim.

Unutmadan bir de sitemim var. Şu korkutma amaçlı videolara / resimlere çok karşıyım ben. Hani "Sesini iyice açın, monitöre yaklaşın, inanılmaz bir şey göreceksiniz!" olayı var ya, ona işte. Sonra tam ortasında bir çığlık kıyamet falan. Yıllar evvel başlamıştı bu furya. İlk zamanlar iki üç kere tuzağa düştüm de, artık yok yemezler. Ama bence hiç etik değil. Birine izletirken videosunu çekiyorlar bir de, insanlar korkudan oraya buraya atıyor kendilerini. İyi de hakikaten ciddi bir olayla da sonuçlanabilir bu eşek şakası. Kalp krizi geçirir, psikolojisi kötüdür şoka girer, hastalığı vardır bir şey olur. Olabilir yani, kimsenin bünyesini, metabolizmasını, ruh halini bilemeyiz ki. Biraz düşünceli olmak lazım.

Velhasıl, yazı bitti ama halen uykum yok. Uykum var da uyuyabilecek halim yok. Hava bir garip. Neyse, şimdilik sağlıcakla kalınız.

Osmanlı İmparatorluğu Hakkında Yanlış Bilinenler

2009-08-05T03:33:00.003+03:00

Bu sene ilk dönem Toktamış Ateş'ten aldığım Siyasi Tarih dersinde hocamızın Siyasal Tarih kitabını okumuştuk. İkinci dönem aldığım derslerden ikisi ise Nuray Mert hocamızdan Türk Siyasal Düşüncesi ve Namık Sinan Turan hocamızdan da Osmanlı Diplomasisi idi. Bu derslerde Niyazi Berkes'in Türkiye'de Çağdaşlaşma, Yusuf Akçura'nın Üç Tarz-ı Siyaset, Bernard Lewis'in Modern Türkiye'nin Doğuşu ve Oral Sander'in Anka'nın Yükselişi ve Düşüşü eserlerini okuduk. Tabii ek olarak onlarca makale de cabası.

Tüm bu okumaların ışığında yüzeysel olarak bildiğimiz pek çok şeyin ne kadar da derin bir geçmişi ve arkaplanı olduğunu iyi anlıyoruz aslında. Hiçbir şey sanıldığı kadar basit ve tek renkli değil. Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşundan çözülüşüne kadar, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından günümüze kadar olan tarihi süreci aslında hiç bilmiyoruz. Bilmediğimiz gibi bildiklerimizin veya aklımızda kemikleşmiş pek çok düşüncenin de çoğu yanlış.

Öncelikle Osmanlı Devleti ne zaman bir İmparatorluk haline gelmiştir, bunu incelemek lazım. Ayrıca devlet nedir, imparatorluk nedir sorularına da cevap vermek gerekir.

Devlet, sınırları belirlenmiş bir ülke üzerindeki toplumun / halkın belirlediği siyasi yönetim biçiminin soyut halidir. Toplum sözleşmesinin de hayat bulduğu olgudur diyebilirim. İmparatorluk ise tüm dünyayı kendi sınırları içerisinde gören anlayıştır. Henüz tüm yerler ele geçirilmemiş olsa bile birgün elbet imparatorluğun çatısı altına alınacaktır. Örneğin tarihte Çin ve Japon İmparatorlukları'nın da bu düşünceye sahip olduklarını görebiliriz. Yani emperyal mantığı içerir, yayılmacıdır.

Osmanlı'nın yapısı elbette ki daha farklıdır. Evvela İslam'ın etkisi çok büyüktür. Bu sebeple Osmanlı için iki dünya vardır. Darül Harp ve Darül İslam. Darül Harp, gayri müslümlerin sahip olduğu toprakları, Darül İslam ise İslamiyetin egemen olduğu toprakları -Bununla Osmanlı bir anlamda kendini sembolize eder.- nitelendirmektedir.

Fatih Sultan Mehmed yani II. Mehmed'in, İstanbul'u almasıyla artık Osmanlı bir İmparatorluk haline gelmiş; Fatih, devletin tüm kurumlarını ve yapısını bu hale getirmeye çalışmıştır. Devletçi yapıyı arttırmış ve merkezi otoriteyi de yükseltmiştir. Devletin tüm kurumlarını da mutlak bir şekilde Padişah otoritesine bağlamıştır.

Burada önemli bir nokta var. Osmanlı hiçbir zaman sanıldığı gibi katı bir Şeriat yapısında olmamıştır. Şeri Hukuk bulunmaktadır ama Örfi Hukuk yani Padişah'ın kanunları daha baskın olmaktadır. Özellikle Kanuni Sultan Süleyman döneminde bunu daha iyi görmek mümkün. Yani aslında Osmanlı'daki anlayış, devletin çıkarına ve iyiliğine olan düzenleri, işleri ve kanunları uygulamaktır.

Sosyal yaşamda Müslüman tebaa ve Gayri Müslüm tebaa arasında farklar görülmektedir. Giyiniş farklarından (zorunlu renkler), kimi uygulamalara, vergilendirmelere kadar çeşitli durumlar söz konusudur. Örneğin Gayri Müslümlerin şahitliği kabul edilmemektedir (Tanzimat Fermanı'na kadar.).

Fakat aynı dönemlerde Avrupa'ya baktığımızda din savaşlarını, mezhep savaşlarını, kırımlarını görebiliriz. Dolayısıyla Avrupa'daki kimi yönetimler veya toplumlar farklı mezhepleri bile aynı yerde kabul etmezken, Osmanlı böyle bir tavır asla sergilememiştir.

Bugün Avrupa'da ve tüm dünyada yaygın olan pek çok şeyin de Osmanlı'dan alındığı veya esinlenildiği doğrudur. Örneğin II. Viyana kuşatmasında geri çekilmek zorunda kalan Osmanlı Ordusu, beraberinde getirdiği her türlü şeyi de bölgede bırakmıştır. Bunlardan biri de "kahve"dir. İşte Avrupa, kahve ile böyle tanışmıştır. Mozart'ın, Mehter Marşı'ndan esinlendiği de doğrudur. Hatta ve hatta, A.B.D'deki ilk Özgürlük Heykeli'nin parası da Abdülaziz tarafından ödenmiştir. Çünkü yapılış amacı farklıdır (Murat Bardakçı'dan ayrıntılı bilgi.).

Görüldüğü üzere Osmanlı, etkin olduğu 600 yıl boyunca tüm dünyayı etkilemiş, tarihin yazılışında büyük rol almıştır.

Unutmadan bir iki küçük bilgi vermeye devam edeyim. Sarayın içinde kullanılan dil Türkçe olmakla beraber, devletin ismi aslında sadece resmiyette Osmanlı İmparatorluğu olarak geçmektedir. Genel olarak -özellikle dışarda-, Türkler veya Türkiye bile denmektedir.

Peki ne oldu da Osmanlı gücünü koruyamadı ve çözülme noktasına geldi? Bunun tabii ki sayısız nedeni var. Ama öncelikli nedenlerden biri, Osmanlı'nın kendini çok üstün görmesi ve uzun bir süre devlet içinde "sorun" olduğuna inanmayışıdır. Amerika kıtasının keşfi, Avrupa'daki merkantalist sistem ve ilerleyen yıllarda da Sanayi Devrimi, Osmanlı ile dünyanın arasını açan en büyük olaylardandır.

Ekonomik gücünü çoğunlukla tımar sistemine yani tarıma bağlayan Osmanlı, haliyle sanayi ile rekabet edecek konuma gelememiş, burjuva yaratabilecek bir birikime de ulaşamamıştır. Özellikle merkezin zayıflaması, tımar sistemini çökerten hızlandırıcı sebeplerden biri olmuştur. Kanuni döneminde verilmeye başlayan kapitülasyonlar ilerleyen dönemlerde amacını aşmış ve iç ekonomiyi / ticareti baltalayan, kemiren bir sistem haline gelmiştir.

Yeniçeri Ocağı'nın kontrolsüz kalması ve Tımarlı Sipahi sisteminin de bozulması, savaş teknolojisi bakımından da gerilerde kalmaya sebep olduğundan, savaş alanlarında da Osmanlı zayıflamaya başlamıştır.

Tüm bu durumlar, 1699 yılındaki Karlofça Antlaşması'na kadar devam etmiş, bu antlaşma Osmanlı için bir milat haline gelmiştir. Çünkü Osmanlı'nın o güne kadar ki izlediği diplomasi anlayışı bir anda çökmüştür. Osmanlı ilk defa savaş sırasında ateşkes istemiş, masaya kaybeden olarak oturmuş ve protokolde Osmanlı Padişahı diğer devlet başlarıyla aynı statüde sayılmıştır. O zamana kadar Osmanlı'nın "dayattığı" anlayış, hiçbir görüşmede herhangi bir devletin kralının veya imparatorunun Osmanlı Sultanı'na denk olmaması üzerinedir. Osmanlı Sultanı bir tek Allah'a karşı sorumludur. Protokolde bir devletin kralı ancak Osmanlı Sadrazamı'na denk sayılabilir.

İşte Karlofça'da bu durum değişmiş, Osmanlı Sultanı da artık protokolde eşit sayılmıştır. Bir anlamda Osmanlı böylece 1648 Vestfalya Antlaşması'na göre törpülenmiş ve Avrupa Diplomasi Sistemi'ne alınmıştır.

Karlofça'dan sonraki dönemleri ilköğretim tarih kitapları hep duraklama ve gerileme dönemleri olarak başlıklandırır ama bu da yanlış ve yüzeysel bir tabir aslında. Çünkü Osmanlı bu süreçten sonra, "Eksiklik ve hatalar nerede?" sorusunu sormaya başlayıp, düzeltme yoluna gidecektir. Örneğin Lale Devri bunlardan biridir, ama başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

1700'lerden sonrasına duraklama ve gerileme denmesinin sebebi de, dünyaya yön veren Osmanlı'nın artık geri planda kalması ve özellikle Avrupa ile ekonomi, düşün yapısı, sosyal yapı, sanayi, bilim ve teknoloji gibi alanlarda arasının çok açılarak hissedilir hale gelmesinden ve büyük toprak kayıplar yaşamasındandır.

Burada şunu belirtmemiz gerekir. Avrupa ile burun buruna olan Osmanlı, Avrupa'nın düşün akımlarından da bir hayli etkilenmektedir. Özellikle 18.yy'da diplomasi anlayışını değiştirip, kalıcı elçilikler açmaya başlayan Osmanlı, yeni tip bürokratlar da yetiştirmeye geçtiğinden, yepyeni süreçlere girecektir.

En köklü reformlar III. Selim ile başlayacak ve II. Mahmud ile devam edecektir. III. Selim ile beraber, Avrupa'daki daimi elçilikler, Nizam-ı Cedid ordusu gibi köklü değişikliklerin yanında toplumsal yaşama etki eden reformlar da başlamıştır. II. Mahmud bunu daha da ilerletmiş ve Osmanlı'yı devlet kademelerinden başlayarak toparlamak istemiştir. Aynı zamanda bilime de bir hayli önem vermiştir. Hazırlığı II. Mahmud döneminde süren Tanzimat Fermanı ise 1839'da II. Mahmud'un ölüp, Abdülmecid'in tahta geçmesiyle ilan edilmiştir.

Tanzimat Fermanı ile devlet ve hukuk anlayışında büyük bir değişiklik olmuştur. Bu da artık Müslüman ile Gayri Müslüm tebaanın eşit sayılmasıdır. Yani aslında "laiklik" veya Avrupa'daki adıyla "sekülerlik" dediğimiz olgunun, henüz olgunlaşmasa da ilk temelleri bu fermanla atılmıştı demek mümkün. Tekrar altını çizmem gerekirse, bugün "Laiklik, din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılmasıdır." diye yüzeysel geçtiğimiz olguların ve tartışmaların, bir buzdağı misali derinliği vardır. Laiklik dediğimiz kavramın, ismi konmasa da bizim siyasal tarihimizde az önce bahsettiğim Tanzimat Fermanı'na kadar uzanan geçmişi vardır. Görüldüğü üzere, laiklik, devletin herhangi bir dinden referans almamasıdır. Halkına, vatandaşına dinlerine göre uygulamalar yapmamasıdır, hepsini dinlerinden bağımsız olarak görüp eşit davranışlarda bulunmasıdır. Aynı mesafelerde bulunmasıdır. Sen Müslümansın, sen Hristiyansın, sen Musevisin gibi nitelendirmelere gerek duymamasıdır. Neyse, laiklik ayrı bir konu. Şimdi girmeyelim (Ama buraya bakabilirsiniz.).

Reform konusuna devam edelim. Yenilenme sürecinin ilerlemesiyle devlet hizmetindeki bürokratların yapısında da değişiklikler oluşmuştur. Özellikle Bâb-ı Âli'ye bağlı tercüme odası, yeni akımların doğduğu yer olarak karşımıza çıkacaktır. Tanzimat Fermanı'ndan sonra Sadrazam Hükümeti olarak daha da güç kazanan Bâb-ı Âli'yle beraber, bu kuruma bağlı tüm birimler de güç kazanmıştır. Tercüme odası çalışanları da bunların içindedir.

Aynı şekilde yeni açılan tıp fakültesi ve harbiye okulu da bilime önem veren aydınlar yetiştirmeye başlamıştır.

Demin bahsettiğim Şeriat ve din etkisi kendini en çok bu dönemlerde gösterir. "Nerede yanlışlık var?" sorusuyla karşı karşıya kalan Osmanlı'ya gelen cevaplardan en önemlisi, geleneklerden ve dinden uzaklaşılması olmuştur. Yani Osmanlı eski yapısına aynen geri dönmelidir. Fakat bu yöntem yürümemiş, artık reformların gerekliliği kendisini göstermeye başlamıştır. Ne yazık ki reformların da önüne bir "din" seti çekilmeye çalışılmıştır. Yeniliklere karşı olan muhalefet duruş hep dinden referansla sağlanmış, bu da Osmanlı'nın uzun bir iç tartışma dönemine girmesine sebep olmuştur.

Avrupa'dan gelen düşün akımlarının en önemli sebebi de Fransız İhtilali'dir şüphesiz ki. Fransız İhtilali (Şurada biraz bahsetmiştim.) iki olguyu ortaya çıkarmıştır. Liberal yani özgürlükçü düşünceyi ve ulusçuluğu. İkisi de Osmanlı'ya bir hayli etki etmiş, iç politikaları yönlendirmiştir.

1839'da Tanzimat Fermanı, 1856'da Islahat Fermanı, 1876'da da Kanun-ı Esasi ilan edilmiştir. Bunların anlamı da şudur. Artık Osmanlı Padişahı gücünü bir şekilde meşrulaştırmalıdır ve mutlak üstünlüğü halen geçerli olsa da bu durum "Anayasalı Mutlakiyetçilik" haline bürünecektir. Yasalarla tüm tebaanın canı ve malı güvence altına alınmıştır.

1900'lerden sonraki süreç de çok hareketli olmuştur. Osmanlı artık bir "çatı" belirleme arayışına girmiş ve dağılmadan bir arada kalmanın yolunu aramıştır. Üç seçenek üzerinde yoğunlaşılmıştır. Bunlar: Osmanlıcılık, İslamcılık ve Türkçülük.

Osmanlıcılık, var olan toprakların aynen Osmanlı içerisinde kalmasını sağlamaya yönelik bir üst kimlik arama şeklidir. Sınırlar içerisindeki herkes eşit vatandaşlar olarak sayılacaktır. Din ve ırk ayrımı yapılmayacaktır. İslamcılık, İslam çatısı altında toplanmak anlamına gelmektedir. Fakat bu da yeni sorunlar doğurmaktadır. Osmanlı içindeki Gayri Müslüm tebaaya ne olacağı gibi, Rusya veya İngiltere'nin hakim olduğu bölgelerdeki Müslümanların durumu ne olacaktır? Türkçülük ise, bir ulus devlet inşasının ilk aşamasıdır. Zaten Osmanlı içinde belirgin unsur Türklük olduğu için, bu kimliğin daha da öne çıkartılarak yeni bir ulus kimlikle devam edilmesi düşünülmektedir.

İlk aşamada bu üç yöntem arasından Osmanlıcılık ön plana çıktıysa da, bu fikrin de sınırları bir arada tutmayacağı anlaşıldı. Çünkü tüm dünyaya yayılan ulusçuluk akımı, Osmanlı gibi büyük bir imparatorluğun içindeki halklara derinden etki ediyordu. İngilizlerin, Yunanlar üzerinde yaydığı Helen Irkı projesi de bir hayli tuttuğundan ilk kopma burada başlamıştı.

Dolayısıyla Ziya Gökalp'in ortaya sürdüğü "Türkleşmek, İslamlaşmak, Muasırlaşmak" fikrinin uygulanması en müsait yöntemlerden oldu ve bu fikir Mustafa Kemal ile beraber daha da olgunlaştı.

Mustafa Kemal, "Ne mutlu Türk'üm diyene!" sözünü, işte bu ulus kimlik inşasının temelini sağlamlaştırabilmek için kullanmıştır. Yani amaç Türklüğü pekiştirmek, ulus devleti yaratabilecek ulus kimliğini sağlamlaştırarak ön plana çıkarmaktır. Hedef hiçbir etnik ve dini ayrım yapmadan, ortak bir paydada buluşmayı sağlayabilmek olmuştur.

Unutmadan eklemek istediğim bir nokta daha var. Kimi yerlerde okuyorum. "Osmanlı bitti, Türkiye doğdu, Osmanlı'nın yaptıkları Türkiye Cumhuriyeti'ni bağlamaz." deniyor. Bu tamamen yanlıştır. Zira Türkiye Cumhuriyeti, Lozan Antlaşması'na göre Osmanlı İmparatorluğu'nun devamı ve her anlamda mirasçısı olarak kabul edilmiştir. Osmanlı'dan kalan borçlar da Türkiye'nin yeni sınırlarına göre düzenlenerek bir kısmıyla Türkiye Cumhuriyeti'ne bırakılmıştır.

Artık bu uzun yazıyı bitireyim son sözlerle. Efendim aklıma gelenleri elimden geldiğince ve toparlayabildiğimce yazmaya çalıştım, buraya kadar okuduysanız ne mutlu bana. Yazacak çok detay ve konu olmasından dolayı şu an atladığım veya giremediğim konular olabilir, dolayısıyla yazının devamı gelebilir. Güzel bir yazı dizisi de olabilir. Şimdilik bu kadar diyorum.

İstanbul Üniversitesi Yabancı Dil Sınavı

2009-08-04T14:56:00.005+03:00

İstanbul Üniversitesi'ne yüksek lisans veya doktora başvurusu yaptıysanız, gerekli olan belgelerden bir tanesi yabancı dil sınavının puanı. Bir önceki yazımda ÜDS - Üniversitelerararası Kurul Yabancı Dil Sınavı anlatmıştım. Eğer ÜDS'ye girmek istiyorsanız, bu sınav hakkında bilgi almak için aşağıdaki bağlantılardan yazımı okuyabilirsiniz.

ÜDS'ye girmediyseniz, bir diğer yolunuz da başvuracağınız üniversitenin kendi açacağı yabancı dil sınavı. Bunun ismi İngilizce Yeterlilik Sınavı, Yabancı Dil Yeterlilik Sınavı, İngilizce Muafiyet Sınavı şeklinde de olabilir tabii. Ancak bunu iyi araştırın çünkü her üniversite kendi sınavını açmayabiliyor.

Ben İstanbul Üniversitesi'ne yaptığım başvuruda sınava girmek istediğimi belirttikten sonra, formun bir parçası sınav için giriş kâğıdım oldu aynı zamanda. Daha sonra, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nün sitesinde sınav tarihleri ve yerleri açıklandı.

ÜDS gibi İngilizce, Almanca, Fransızca seçenekleri var mı hatırlamıyorum. Ama olması lazım illa ki. Sınav ise aynen ÜDS ayarında bir sınavdı. Hatta ÜDS'de çıkmış soruların aynı birkaç tanesini bile gördüm sınavda. Dolayısıyla bu sınava da hazırlanmak için ÜDS'ye hazırlanır gibi hazırlanmak yeterli olacaktır. Soru sayısını tam hatırlamıyorum 80 idi galiba. Dediğim gibi ÜDS'deki soru tiplerinin aynısı bulunmakta. Okuduğunu anlama yani paragraf soruları, bütünlüğü bozan cümleyi bulma, dilbilgisi, kelime bilgisi, anlamlı bir bütün oluşturma, cümle tamamlama ve çeviri gibi sorular var.

Yanlışlar doğruları götürmüyor ve yüksek lisans için yarısını doğru yapsanız barajı geçmiş oluyordunuz galiba. Ama tabii ne kadar yüksek puan alırsanız o derece artar şansınız.

Uzun lafın kısası, ufak hazırlıklar, çalışmalar ile rahat rahat üstesinden gelebileceğiniz bir sınav.

Başarılar.

İlgili Yazılar

● ÜDS - Üniversitelerarası Kurul Yabancı Dil Sınavı
● Yüksek Lisans Yapmak İçin Neler Gerekir? Nasıl Yapılır?
● ÖSS "Öğrenci Seçme Sınavı" Korkulacak Bir Şey Değildir
● ALES Nedir? ALES'e Nasıl Hazırlanılır?
● İstanbul Üniversitesi'ne Yüksek Lisans Başvurusu Nasıl Yapılır?
● Marmara Üniversitesi'ne Yüksek Lisans Başvurusu Nasıl Yapılır?
● ALES Hazırlıkları Başlar: ALES Kitapları ve Çözümlü Testleri

Parası Olana Sağlık Var!

2009-08-04T02:57:00.001+03:00

Şimdi sizlere iki haber sunuyorum. 1. haberimiz ve 2. haberimiz. Bu iki haberi iyice okuyalım ve arasındaki farkları bir düşünelim. Fazla da bir şey eklememe gerek yok sanırım. Sağlık sistemimizi ve sosyal devlet anlayışımızı bir hayli gözden geçirip, düzenlememiz gerekiyor. Birinin parmağı jetle hastaneye gelirken, diğeri parmağı elinde kapı dışarı ediliyor. Yazık gerçekten. Çok yazık. İnsan sağlığı cüzdan kalınlığına veya banka hesabı büyüklüğüne göre değerlendirilmemeli, buna bağlı olmamalı.

Kimisine Cleveland yolu gözükür, kimisine SGK'ya bağlı devlet hastanesi. Devlet hastanesini beğenmiyor değiliz, ama sağlık arayan insanlara "kapı duvar" olmaması lazım ülkemizde artık.

Kısa bir yazıydı, söyleyeceklerim bu kadar!

ÜDS - Üniversitelerarası Kurul Yabancı Dil Sınavı

2009-08-03T22:23:00.007+03:00

Yüksek lisans ile ilgili sitede yayınladığım bilgilendirme yazılarına olan ziyaret sayısından ötürü, bu konuda gelen sorular da bir hayli fazla. Bunlardan en çoğu da ÜDS yani Üniversiteler Arası Kurul Yabancı Dil Sınavı üzerine sorular oluyor. Dolayısıyla ÜDS ve üniversitelerin girmiş olduğum yabancı dil sınavları hakkında da bilgi vermek istedim.

Lisansüstü eğitime geçmek için gereken bir unsur da yabancı dildir. Bunun için üç yöntemi tercih edebilirsiniz. ÜDS, KPDS (Her yerde geçerli mi bilmiyorum.) veya üniversitelerin kendi açtığı yabancı dil sınavları. Şimdi seçeneklerden biri olan ÜDS'nin nasıl bir sınav olduğuna geçelim.

Efendim adı üzerinde ÜDS, bir yabancı dil sınavıdır. Seçebileceğiniz üç dil var. Bunlar: İngilizce, Fransızca veya Almanca. Hangisinde daha başarılı iseniz, onu seçip, seçtiğiniz dile göre 80 soruluk bir testten sınava giriyorsunuz. Bunun yanında seçmeniz gereken bir de alan var. Fen Bilimleri, Sağlık Bilimleri ve Sosyal Bilimler de seçeceğiniz alanlardan. Çünkü soru içerikleri bu alanlara göre değişiyor. Özellikle paragraf soruları ve kelime bilgisi soruları bu seçime göre şekilleniyor.

Örneğin benim girdiğim alan olan Sosyal Bilimler sınavında tarih, uluslararası ilişkiler, işletme ve benzeri anlatımlar içeren sorular çıkarken, Fen Bilimleri sınavında ise kimya, fizik, biyoloji ve benzeri anlatımlar içeren sorular çıkacaktır. Dolayısıyla çok bilgi gerekmese de, alanın içeriğine ve özellikle argümanlarına hakim olmak da oldukça önemli. Sınavın süresi ise 180 dakika yani 3 saat. Yıl içinde Mart ve Ekim aylarında olmak üzere iki kere yapılmaktadır.

Korkulacak veya telaş edilecek bir sınav değil. Yabancı dilinize güveniyorsanız, barajı geçmek en kolay iş. Baraj ise yaptığınız başvuraya göre değişken bir konumda. Yani yüksek lisans için farklı, doktora için farklı olabiliyor. Hatta üniversitesine göre de değişebiliyor. Zaten yanlışlar doğruyu götürmediği için, %50 baraj gerekmesi halinde 40 doğru yapsanız yeterli oluyor. Ama unutulmaması gereken bir nokta daha var. Yüksek lisans veya doktora gibi başvurularda, yabancı dil sınavının toplam puanınıza %15'lik bir etkisi var. Bu konuda daha ayrıntılı bilgileri yüksek lisans hakkında yazdığım diğer yazılarda bulabilirsiniz.

Sorular ise bilindik bir Türkçe sınavının aynen yabancı dil formatı gibi. Okuduğunu anlama yani paragraf soruları, bütünlüğü bozan cümleyi bulma, dilbilgisi, kelime bilgisi, anlamlı bir bütün oluşturma, cümle tamamlama gibi alışıldık sorular. Bir de çeviri soruları var tabii. Neyle karşılaşacağınızı daha iyi bilmeniz için en iyi yöntem çıkmış eski sorulara çalışmaktır. Bunun için ÖSYM'nin sitesinden arşive bakmanız mümkün.

Biraz pratik yapmak, konulara da çalışmak için çözümlü testler veya konu anlatımlı testler almanız mümkün. Ben elimde bulunması için A. Nejat Alperen'in Mastering ÜDS kitabını almıştım (Buradan veya şuradan görebilirsiniz.). Çıkmış sorular da bulunduğu için bir hayli yararlı oldu. Böyle bir kitap alacaksanız, çıkan en son soruları bulundurduğuna dikkat edin. Gerçi bunları yukarıda dediğim gibi ÖSYM'den de bulabilirsiniz ama elinizin altında olması da iyi.

Sonuç itibariyle diyeceklerim şimdilik bu kadar. Konuyla ilgili başka da bir şey aklıma gelmiyor.

Başarılar.

İlgili Yazılar

● İstanbul Üniversitesi Yabancı Dil Sınavı
● Yüksek Lisans Yapmak İçin Neler Gerekir? Nasıl Yapılır?
● ÖSS "Öğrenci Seçme Sınavı" Korkulacak Bir Şey Değildir
● ALES Nedir? ALES'e Nasıl Hazırlanılır?
● İstanbul Üniversitesi'ne Yüksek Lisans Başvurusu Nasıl Yapılır?
● Marmara Üniversitesi'ne Yüksek Lisans Başvurusu Nasıl Yapılır?
● ALES Hazırlıkları Başlar: ALES Kitapları ve Çözümlü Testleri

Blogcunun Seyir Defteri 5

2009-08-01T14:15:00.002+03:00

Bu tarzda yazmak çok güzel ve eğlenceli aslında ama, daha özel konularda yazacak şeyler bulamazsam bu başlıktan başka bir şey olmayacak ona korkuyorum. Gerçi şu an yazmaya başladığım ve uzun olmasını planladığım bir taslak yazı var, fakat o yazıyı ince eleyip sık dokumak gerekiyor çünkü toparlaması zor bir miktar, ekleyince anlarsınız.

Sonunda, son sınavım da açıklandı. Artık eğer ki aksilik çıkmaz ise, tez aşamasına geçmiş bir yüksek lisans öğrencisiyim -oh be!-. Ama önce tatil zamanı.

İnternet üzerinden satış yapan tüm sitelerin PTT'deki Posta Çeki sistemini kullanmasını öneriyorum. Çok rahat ve kullanışlı bir olay, ayrıca bankalardaki gibi çılgın havale ücreti yok, sadece 1 Lira. Reklam gibi oldu.

Bu aralar sürekli temizlik yapıyorum. Yani evde, İnternet'te, bilgisayarda gereksiz ne varsa atıyorum, kapatıyorum, siliyorum. İyi oluyor ama. Sadeliği seven bir insanım, kalabalığa gelemiyorum.

Blogtaki yazıları gözden geçiriyorum demiştim hani. İşte bu sebeple birçok yazı yayından kaldırıldı. Birçok yazının sağı solu düzeltildi. Yazmak insanı geliştiriyormuş gerçekten. :)

Az önce inanılmaz bir haber izledim ağzım açık bir şekilde. Çankırı'daki tarihi un fabrikası, yerine iş merkezi yapmak için yıkılmış, ama öyle bir yıkılmış ki, koca bir binaya takla attırabilen tek ülke olarak tarihe geçebiliriz sanırım. Haberlerde, "Çevresindeki apartmanların güvenliği nedeniyle çok titiz yürütülen çalışmalar sonunda tamamlandı..." yazmışlar bir de şaka gibi. Buyrun izleyin. Bu nasıl bir "titiz" çalışma, pek anlayamadım açıkçası. Bir kere daha yana yatsaydı bina, diğer apartmana girecekti sanırım. Çevrede başka binalar varken, göbekten bu şekilde tahrip edilip yana yatırılması gerçekten çok takdire şayan olmuş. Olduğu yerde kat kat aşağı çökertilmesi daha sağlıklı olurdu diye düşünüyorum. Neyse, şans eseri bir faciadan dönülmüş.

Yüzüklerin Efendisi'nin nasıl bir albümü var öyle ama. Her dinlediğimde kendimden geçiyorum. Kitabın da filmin de delisiyim ezelden. Gerçi filmle kitap arasında bir hayli fark var (ilk film farkları, ikinci film farkları). İlk başlarda kızmıştım Peter Jackson'a kendisi baştan yazmış kitabı diye, ama şimdi birebir uyarlamanın da pek mümkün olmayacağını düşünüyorum. Sinemaya geçişte bazı değişiklikler zaruri gibi. Filmde favori iki sahnem var mesela ama bunların ikisi de kitaplarda yok. Biri ilk filmde Elrond Divan'ın sonuçlanması ve 9 yoldaşın toplanması. Bir de son filmde, hobbitlerin önünde herkesin diz çökmesi. İyidir iyi.

Sanırım Blogger, Internet Explorer kullanırken oluşan hatayı sonunda çözümledi. Artık vermiyor hata. İşin aslı bu bana biraz stratejik bir hata gibi gelmiyor da değil. İnsanları Internet Explorer harici bir tarayıcıya geçirmeye çalıştılar sanırım bir süre. IE kullanmaktan vazgeçemeyenler IE 8'e geçsinler hiç değilse (incelemiştim). Hatta Google, özel bir IE 8 çıkarmış, iyi yapmış gibi. O da olmazsa, Firefox var, Opera var, Chrome var.

Ve kapatırken, tüm sevenlere geliyor: Charlie beni ısırdı... Buyrun. (YouTube açılmıyorsa, Dailymotion var.)

Apartmanda Yaşama İncelikleri

2009-07-25T20:30:00.005+03:00

Haftalardır hatta aylardır böyle bir yazı vardı kafamda. Gerçekten başlıkta yazdığım gibi bir rehber veya kılavuz hazırlansa da her apartman sakinine (!) dağıtılsa. Hatta gazeteler kuponla bir yığın şeyler dağıtıyor ya hani, Tüm Ayrıntılarıyla Apartman Kullanım Rehberi gibi bir şey de versinler, Rüya Tabirleri kıvamında, söz bizim apartmana ben dağıtacağım. Semt olarak da sokak olarak da gayet merkez diyebileceğim bir yerde oturuyor olmama rağmen, karşılaştığım gerçekten çok takdire şayan hareketler var. Öyle böyle değil. Dolayısıyla şu incelikleri bir yazayım da belki gören okuyan olur, bir çekidüzen verir. Başlayalım:

● Daire içinde üst ve alt komşular da düşünülerek, topuk üstüne basmak şeklinde sertçe yürünmemeli, yavaş adımlarla evde ilerlenmelidir. Özellikle, halı kullanılmayan evlerde bu ses daha da şiddetli olmaktadır.

● Evdeki her yaştan çocukla ilgilenilmeli, evin içinde basketbol topu sektirmesine, futbol oynamasına izin verilmemelidir.

● Müzik gibi konulara dikkat edilmeli, hastası yaşlısı var mı gibi konularda duyarlı olarak tüm apartmana müzik dinletilmemelidir.

● Çöpler, sigaralar camdan aşağı atılmamalıdır, aşağısı çöp olmadığı gibi, tüm pislik alttaki dairelerin de evine girebilmektedir.

● Halılar balkonlardan sarkıtılmak şeklinde silkelenmemelidir (yuh gerçekten!) elektrik süpergesi gibi bir alet icat edileli bir hayli seneler geçmiş bulunmaktadır. Kaldı ki silkelenen halının tozu kiri yine uçup evlere girmektedir, biraz mantıklı olunmalıdır.

● Çocuk meselesine tekrardan özenle dikkat edilmelidir. Çocuk ve o çocuğun arkadaşlarının apartman içinde at koşturur derecede tepinmelerine izin verilmemeli, sağa sola zarar vermelerine müsaade etmemeli, duvarları çizmelerine karşı çıkılmalıdır.

● Ev içindeki eşyalara dikkat edilmelidir. Her gün eşyalar gelişigüzel çekilip, yerleri değiştirilip, düşürülüp, ani ve şiddetli sesler çıkartılmasına müsaade edilmemelidir.

● Kapılar ve pencereler, insana yakışır bir şekilde yavaşça ve kibarca kapatılmalıdır. Daha sert kapatmak, daha sıkı ve daha güvenli kapatılması anlamına gelmemektedir.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar, ama işin sırrı duyarlı ve düşünceli olmakta aslında. Böyle bir anlayış dahilinde, yazdığım tüm maddeler kendiliğinden çözüme kavuşacaktır zaten...

Sağlıcakla kalın efendim.

Blogcunun Seyir Defteri 4

2009-07-16T22:03:00.008+03:00

Takıntılı olduğumu biliyordum ama bu kadarını da bilmiyordum. Dün bütün blogun yazılarını elden geçirip, tüm yazılardaki "bir şey", "her şey", "birkaç", "birçok" gibi düzeltmeleri yaptım. Evet yaptım bunu. Ama bir huzura erdim sonra. Şimdi de yavaş yavaş eski yazılara içerik olarak göz atıyorum. Kimi beğenmediğim, bir şeye benzemeyen yazıları yayından kaldırdım. Konseptin iyice oturmasını amaçlıyorum bu sayede. Ama blogu ilk açtığım zamanlar gerçekten çok çömezmişim. Hiçbir belirgin içeriğin olmadığı, kafama estiği gibi yazdığım, kimi zaman iki satır kadar kısa yazılardan oluşan basit bir haldeymiş. Arada iki üç bir şey çıktı neyse ki, tutabildim.

Sınav sonuçları almaya devam ediyorum. 6 sınavın 5'i açıklanmış oldu, notlarım çok iyi. Bakalım geriye kaldı sadece bir tane...

Yolculuk esnasında camlardan çöp atan insanları da aynen o camdan atmak geliyor içimden. Gerçekten çok ciddiyim. Olacak şey değil. Vapurda takım kravat giymiş madalyalı rozetli yaşlı başlı "dede" kalkar çöp atar denize, trende çoluklu çocuklu bir aile tüm çocukların yediklerini içtiklerini atar camdan yola, arabalardan sigara paketleri atılır, atılır da atılır. Uyarıyorum ama nato kafa nato mermer. Bir gün gerçekten çok aşırı tepki vereceğim sonuçları iyi olmayacak. Sokaklar, rastgele çöp atılabilecek yerler olarak mı görülüyor bu memlekette? Diyeceksiniz ki sen hiç atmadın mı? Hayır atmadım. Kendi çöpümü atacak yer bulamazsam, buluncaya kadar cebimde çantamda tutar, hiç bulamazsam getirir evde çöpe atarım küçüklüğümden beri.

Hele yere tükürenler? Bu konuya girmek bile istemiyorum. Şurada da yazmışım bu yüzden kavga ettiğimi geçmişte ama kavga et et nereye kadar, sinirlerim laçka oldu iyice...

Zam Zam Zam!

2009-07-16T21:11:00.005+03:00

Olacak şey değil. Akaryakıt zammı, KDV artışı derken, su zammı da onaylandı efendim (kaynak). Şu an bakalım İstanbul'daki barajların durumuna: 85,61! Ama Kadir Topbaş'ın söylediğine göre bu zam, temiz denize girmek içinmiş (kaynak). Onca KDV, bilmem ne gideri, bilmem ne katkı payı falan ne için peki? Gerçekten şaka gibi, başka bir şey değil. Maaşlara zam söz konusu ise, virgül sonrasının pazarlığı yapılıyor; fakat konu doğal gaz, su, vb. olunca, katlı katlı onaylanıyor zamlar. Yılbaşında da doğal gaz zammı olay olmuştu ve dalga geçer gibi yazın indirim yapıldı küçük oranlarda. Seçimlerden önce de suya zam olmayacak denirken, şimdi yüzde 8,5 oranında zam "denizin temiz olabilmesi" sebebiyle rahatlıkla yapılabiliyor.

Birçok protesto başladı umarım ses getirir... Ne diyebilirim ki başka.

Blogcunun Seyir Defteri 3

2009-07-14T21:42:00.005+03:00

Geçenlerde fotokopicide arkadaşlar yüklü miktarda fotokopi çektirirken, yazık dedim şu kâğıtlara gitti bir ağaç. Sonra fotokopici olaya el attı. Teknikler, sistemler değişmiş artık. Kâğıt ham maddesi olarak başka tür bir ağaç / bitki kullanılıyormuş. Adını söyledi de hatırlayamadım şimdi. Dönemlikmiş. Yani veriliyormuş tohum sonra 1 seneye toplanıyormuş. Ağaç katletme devri kapanmış -of ne kadar çok -mış, -miş kullandım-. Pek sevindim bunu duyunca tabii. Bilemiyorum ne kadar doğru ne kadar yanlış ama mantıklı geldi. Orman kalmazdı yoksa bu kadar tüketime.

Sınavlarımın dört tanesi açıklandı. Üçünden şık notlarla geçtim, diğeri ise meçhul. Çünkü haber yollayan arkadaş ne yazdığını okuyamamış durumda. :)

Az önce şöyle bir habere denk geldim. Durum içler acısı. Sapıklık diz boyu... Yalnız, hayvanın gözlerine şerit çekilmesi de beni benden aldı. Kanuni bir gereklilik falan mı bu? Yani tanımazdık sanırım şerit olmasa da. Yazık yahu, neler oluyor şu hayatta...

Bu "Blogger Friend Connect" olayı da iyice sapıttı artık. Sürekli bir hata, sürekli bir değişiklik... Arkadaşlık sitesine çevirdiniz iyice Blogger'ı.

Unutmadan, Kadınlar Yazıyor efendim, evet girin ve kendiniz görün. "Kadın" oldukları için bizzat yaşadıkları sorunları, sıkıntıları ve dertleri yazıp, topluma bir ayna tutmaya çalışıyorlar. Tebriklerimi sunarım. Takip edilmeli: http://kadinlaryaziyor.blogspot.com/

Doğu Türkistan: Yazı 2

2009-07-14T20:05:00.003+03:00

Her gün Doğu Türkistan ile ilgili programlar yapılmaya başlandı bu aralar. Zaten önceki yazıda da bahsettiğim gibi medya sektörümüz böyle işliyor. Her gün içler acısı gerçekleri biraz daha öğrenir olduk. Çin'in bölgeye yaptığı baskı politikası öyle böyle değilmiş. Eğitim göremiyorlar, bir yerlere gelemiyorlar, pasaport alamıyorlar, bölgelerine yatırım yapılmasına izin verilmiyor, çocuk yapamıyorlar (bu tüm Çin için de bir sınırlandırmada sanırım), daha neler neler.

Başbakan Erdoğan, bölgedeki olayları "vahşet" ve "adeta bir soykırım" gibi ifadeler kullanarak kınadı ve öğrendiğim kadarıyla da birçok girişimde bulunmuş konuyla ilgili (Birleşmiş Milletler, AB, AGİT, vs.). Tebrik ediyorum kendisini. Bu trajedi iyice su yüzüne çıkartılır dilerim ki!

Geçen de haberlerde gördüm, DTP Milletvekilleri olayları kınadığı gibi, durumu Güneydoğu'ya benzetmiş, Kürtlere yapılan da aynısıdır demiş. E insaf. Bu ülkede zamanında tamamen yanlış ve kötü yönetimlerle (hatta kukla olmuş yönetimlerle), uygulamalarla Güneydoğu'da gayet talihsiz olaylar yaşandı, Kürtçe konuşmak yasaklandı, acılar yaşandı, doğru. Ama asla böylesi bir izolasyon yapılmadı, hele bugün asla. Bu ülkenin siyasi tarihinde Kürt Cumhurbaşkanları da, Başbakanları da, Bakanları da, Milletvekilleri de var ve olacak da tabii ki... Yapmayın Allah aşkına.

Kaç gündür de uzun uzun düşünüyorum. Doğu Türkistan için nasıl bir kampanya yapılabilir, nasıl anlatılır dünyaya diye. Facebook, Twitter, Bloglar falan nereye kadar ki ama... Çok üzgünüm çok.

İlgili Yazılar:

● Doğu Türkistan