cubuk makarna's shared items in Google Reader

Interior Design - New Ideas.. Karavan

2009-11-06T12:57:00Z

Gri Renk Üzerine

2009-11-05T04:12:00Z

Lise son sınıftayız... Yine böyle havalar yeni yeni soğuyor. Kışa giriş halleri.
Bende ceketin üzerine nispeten ince sayılabilecek bir polar giymişim gitmişim okula.

Sabah gereksiz bir tören ve gereksiz bir müdür konuşması var.
Müdür konuşmayı beceremediği için 3 cümlelik konu, 15 dakika sürüyor. Ve 15 dakikada o soğuk benim iliklerime kadar işleniyor.

Sınıfa giriyoruz... İlk ders Edebiyat. Edebiyat hocası da dersten önce her zaman yaptığı gibi bir bardak çay içmeye uğruyor kantine...

Bende fırsat bilip, geçiyorum tahtanın önüne ve bizim müdürle dalga geçiyorum. Iııı, eeee, aaaa (böyle düşünce sesleriyle uzattıkça uzatıyordu konuşmasını... Deniz Baykal vari)

Benim bu halimi gören ve benden hazetmeyen bazı ispiyoncu arkadaşlar gitmiş önce bizim Edebiyatçıyı bulmuş... Sonra o gitmiş Müdürü bulmuş... Gelmişler kapı önüne.

Kapı zaten ardına kadar açık ve benim arkamda kalıyor. Ben anlatıyorum millet gülüyor hâlâ fakat bir anda sessizlik oldu... Meğer arkamda ispiyoncu arkadaşlar grubu, Müdür ve Edebiyat öğretmeni varmış... Benim ne dediğimi dinlemeye çalışıyorlarmış. Sessizlik olunca ben hemen anladım durumu tabi oturdum yerime.

Sonra Edebiyatçı dedi ki... Sınıfta Müdürüyle dalga geçenler olmuş. Kim o çıksın buraya.
Fakat ben çıkmadım sinirli sinirli oturdum sıramda. Ardından kısa süreli bir sessizlik daha oldu ve "Sen misin o arkadaş Sinan" diye sorunca Edebiyatçı...
Benim demeye hazırlanır ve kurbanlık koyun gibi yutkunurken, kızın biri "hayır hocam o değil, başka bir şey anlatıyordu Sinan" dedi. (Beni mi seviyordu acaba lan o kız :) Ama olamaz o gün bile şimdiki kız arkadaşımla birlikteydım hatta bütün tenefüs mesajlaşıyorduk yeni aşıklar misali. Allahtan yazılarımı okumuyor, okusa... "şimdi neden atmıyorsun bana o kadar mesaj" der... Der eminim)

Neyse
Sonra yine kimseden ses çıkmayınca (muhtemelen o laftan sonra müdür odasına gidecekti konu uzamadan kapanacaktı) Edebiyatçı dedi ki...
"Müdürüyle alay eden öğrenciler yetiştirdiğim için kemdimden de sizlerden de utanıyorum"
Dayanamadım bu sözün üstüne atladım hemen. (Gençlik işte)
- "Aksine müdürünü bile eleştirebilen öğrenciler yetiştirebilmiş olduğunuz için kendinizle övünmelisiniz" dedim. "Fakat allahtan ki beni siz yetiştirmediniz... Bu ispiyonculardan da belli ki ben istisnayım" dedim.

Sonra müdür aldı eline hocanın not defterini. "Adın ne senin" dedi.
Açtı benim resimli not bölümümü ve koca bir çarpı koydu herkesin gözünün önünde... Çekti gitti. (Hocaya bak Emre Belezoğlu mudur nedir?)

Ders başladı... Hocam dedim bana bir 15 dakika izin verin müdürle konuşayım.
Tamam dedi. Gittim müdürün yanına...
Adama dedim. Benim sizin müdürlüğünüzü, işinizdeki becerilerinizi eleştirebilecek konumum yok biliyorum. Buna haddim de yok onu da biliyorum. Sizin yaptığınız bir çok önemli, güzel icraatlarda var. Onu da biliyorum...
Lütfen, rica ederim beni düşman bellemeyin. Dedim.
Tamam Sinan dedi (hafif kırgın) zaten hoşgörülü ve yufka yürekli bir adamdı... Geçti gitti olay.

Aradan bir iki ay geçti...
Birkaç öğretmen muhabbet ediyoruz kantinde... Aralarında bizim Edebiyatçı da var...
Konu müdürden ve fakir öğrencilere yapılacak olan yardımdan açıldı. Müdür de biraz fedakârlık yapmıştı bu konuda... Ki kendi eğitimini üstlendiği çocuklarda vardı zaten...
Dedim ki müdür çok fedakâr ve işini seven, çalışkan bir adam...
Edebiyatçı'da dedi ki: "Hani adamla dalga geçiyordun"

Hah hikaye budur işte. Anlatmak istediğim sadece budur. Şu cümleyi söylemese de bana küfür etseydi hoca daha iyiydi.
Yahu hocam dedim... Ben adamı eleştirdim... Eleştirdim de, çalışkanlığını mı eleştirdim? Fedekârlığını mı? Yoksa diksiyonunu mu?
Ben müdürü o gün eleştirirken... Bizim müdür şerefsizdir, tamamen gerizekalının tekidir, yaptığı hiç bir iş, eylem olumlu olamaz demedim ki!

Bakın hâlâ olumsuz eleştiri yapabilecek ve olumlu eleştiri yapabilecek düşüncelerim vardır bu iki hoca hakkında.
Müdür ondan bir önceki sene, eski müdür emekli olduğu için gelmişti mesela...
Ve çok çalışkan bir adamdı, işini çok seviyordu. Ve fakat AKP kontejyanından gelmişti, AKP kendi adamını göndermişti.
Edebiyatçı da yine keza. Onunla aynı dönemde gelmişti o da eşi kapalı bir adamdı, derste mankenlik mesleğini fahişelik olarak tanımlamıştı, AKP kontejyanı hocasıydı ve şuan bildiğim kadarıyla da müdür yardımcısı olmuş kendisi :)
Ama o da öğrencileriyle hep yakın ilişkiler kuran mütevazı bir adamdı.

Bakın örnekleri böyle sıralamak mümkün. Bir beyaz derken, bir de siyah derim ben burada 10 sayfa.

Mesele bu değil. Mesele benim bu husus yüzünden çektiklerim.

Bir alt yazıda da efendim.
Demişim ki, Tolunay Kafkas iyi yönleri olabilen bir adamdır. Takımını küme düşürmez mesela ve fakat genç öğrencilerini de geliştiremez. Onlara bir eşik atlatamaz. Öğreticiliği olan bir insan değildir! Ve bu kadar genç ve potansiyelli oyuncu böyle öğreticiliği olmayan bir adamın elinde heba olmasın dedim.

Fakat yorumlarda Sembolist ve (yazı Kayserispor.org adresinde de yayınlanmış oradan da) bir arkadaş demiş ki; O genç potansiyelli dediğin adamların hepsini Tolunay buldu getirdi takıma... Bir sürü turnuva taradılar, yatıp kalkıp mesai yapıp oyuncu izlediler vs.

Eeee iyi de ben onu mu dedim ki?
Tamam o zaman Tolunay Kafkas gitsin Real Madrid'e scout olsun!
Ben Tolunay Hoca genç oyuncunun potansiyelini keşfedemeyen bir adam demedim ki!
(Mustafa Denizli için diyebilirim bunu. Batuhan'ın, bütün santraforlarından daha yetenekli olduğunu görmüyor hâlâ.)

Ben Tolunay Hoca, üşengeç bir adam, çalışmıyor da demedim ki!

Ne dedim ben? Tolunay Hoca öğretebilecek, bu gençlere futbol anlamında bir şeyler verebilecek bir adam değil dedim. O tecrübeye ve birikime sahip değil bence.
Ve baktım benim bu işi bilenler listeme... (ve Kayseri'ye getirilebilecek olanların içinde bulunduğu küçük listeme) Feldkamp ismini gördüm orada. (Röber de fena alternatif değil)
Oyuncusuna birşeyler verebilen. Genç oyuncusuna sürekli birşeyler katabilen.
Servet'i 0'dan yaratan, ona markaj bilgisi, pozisyon alma, öz güven aşılayan.
Orkun'a hırsını kullanmayı öğretip, istikrar aşılayan.
Arda'ya saha içi dayanıklılık, süreklilik, istikrar ve savunma yapabilmeyi aşılayan.
Barış'a, Emre Güngör'e, Uğur Uçar'a öz güven aşılayan bir adam olduğunu söylemeye çalıştım.

Ve bu Kayserispor'da da birşeyler öğretebileceği çok oyuncu olduğunu söyledim. Hatta dedim ki bu kadrodan bir sürü genci de Türk Milli takımana armağan eder... Servet'i Türk Milli takımına yoktan var edip, armağan edebildiği gibi.

Derdim budur.
Yoksa ne Tolunay Kafkas'la, ne Ertuğrul Sağlam'la, ne Sergen Yalçın'la alıp veremediğim yoktur.
Ama bu adamlardan teknik direktör olur... Fakat eğitici teknik direktör olmaz. (Önce kendileri eğitim almalılar)
Mesela Sergen Yalçın'ın Beşiktaş alt yapı hocalığına getirilmesi benim kıçımla güleceğim bir olaydır.

Ulan zaten Sergen belli alt yapı doğrularını alabilmiş olsa Dünyanın en elit oyuncularından biri olurdu!
Sergen bunları bilmediği için zaten kademe atlayamadı!
Birde bu bilmediği şeyleri mi öğretecek Beşiktaş altyapısında?

Bugün yine (KPSS kursu için bulunduğum dershanede) Türkçe hocasıyla tenefüste maç izliyoruz. Rubin Kazan - Barça maçını...
Söz döndü dolaştı, Real Madrid'in transferlerine ve ona rağmen başarısızlığına geldi.
Hoca şey dedi işte... Real o kadar transfer yaptı, hâlâ bunlar kadar hızlı oynayamıyorlar...
Eee hocam dedim, bak sahaya kaç tane Barcelona alt yapı çıkışlı oyuncu görüyorsun bu takımda? 5.
İdeal 11'de? Birde İniesta var, 6!
Yani takımın yarısından fazlası alt yapı çıkışlı.
Ve alt yapıda aldıkları eğitim inanılmaz! Öyle böyle değil. Futbol hakkında bütün üstat alt yapı hocalarının yanında... Kültürel, sosyal, psikolojik yöndende uzman öğretmenlerle geliştiriliyor bu futbolcular.

Var mı Türkiye de böyle yada buna yakın bir örğütlenme? Bilinçlenme? Yada ileri görüşlülük? Yok tabi.
Olamaz zaten.
Ve şey dedim son olarak... Hani sürekli yabancı Teknik Direktör getiriyoruz ya...
Halbuki, önce yabancı alt yapı hocası getirmeliyiz!

Fakat olur mu?
Ulan Rijkaard geliyor diyorsun ki... Rijkaard bizi bu sene şampiyon yap!
Ulan salak Rijkaard o! Desene Rijkaard bizi 5 sene içinde elit takımlar arasına sok! Şampiyonlar liginde yarı final oynat. Bizi Lyon yap.

Demezsin, günlük düşünüyorsun çünkü. Ya siyah diyorsun ya beyaz. İrdelemiyorsun. Tolunay getirmiş bu kadar adamı tamam çok güzel herif bembeyaz adam diyorsun.
Tolunay'ın diğer yetersizliklerini eleştiremiyorsun... Diyemiyorsun scoutluğu iyi de eğiticiliği, tecrübesi eksik...

Efendim o tenefüs bitiyor. Tarih dersine geçiyoruz... Konumuz Osmanlı.
6.400 metrekare toprağı olan devletin zamanla nasıl 22 milyon metrekare toprağı olduğunu konuşuyoruz.
Hoca diyor ki... Diğer beylikler sadece günlük düşünürken... Osmanlı hep en az 10 yıllık 50 yıllık planlar yapardı.
Zaten günün birinde Bizans'ı alacaklarını bildikleri için, Bizans'a balkanlarda ki savaşlarında yardımcı olmuşlardır. Onlara asker göndermişlerdir.
Amaçları... Bilmem kaç sene sonra İstanbul'u almalarının ardından, balkanlarda güçlü bir devletle karşılaşmamaktı diyor.

İleri görüşlülüğe bak!

Sen de diyorsun ki "Osmanlı nasıl bu kadar büyümüş ya" yada "Barça ne güzel futbol oynuyor abi ya"
Bu lafları demek kolay tabi... Peki işin mutfak aşamasını biliyor musun? Barça'nın o güzel futbola erişmek için kaç sene ne emek harcadığını biliyor musun? B planı olmayan adamların bu mükemmeliyeti nasıl sağladıklarını biliyor musun?
Asıl 09-10 sezonu şampiyonluğu ilk puan farkında zora girdiği için... Ankaragücü'ne maç kaybedildiği için Rijkaard'ın B planını sorgulayanların, B planları yok. Günlük yorumlar, günlük düşünceler, günlük sidik yarışları... Yaptıkları bu.
Yani Rijkaard küçük Osmanlı'nın başında henüz Osman Bey iken, sen de Karasioğullarının başında boş beleş bir adamsın aslında. 6 maça çıkmışsın zamanında Fenerbahçe ile... Bütün tecrüben bu. Şimdi atıp tutabiliyorsun küçük Osmanlı için.
Fakat gün gelecek, Fatih olacak Rijkaard.
Fatih Terim'in olduğu gibi... O zaman da götünden soluyacaksın karşısında konuşurken.
Ve ömrün aslında böyle çöplüklerde boş beleş konuşmakla, kargalık yapmakla geçecek... (güzel benzetme oldu :) benziyor çünkü) Ve senden büyüğüne de götünden soluyarak konuşacaksın her daim.

Neyse sözün özü,
Aldın Kayserispor'a bu kadar genci... Biliyor musun 3 sene sonra halleri nice olacak? Ben biliyorum işte böyle giderse ne olacaklarını. Görüşürüz 2-3 sene sonra.

ÇEKME KASET: İSYANKAR KADINLAR (TÜRKÇE)

2009-11-06T12:54:00Z

Türkiye’de kadınlar tarafından yazılan, bestelenen ya da sadece yorumlanan muhalif (neye göre kime göre) şarkıların kendi halinde, anlık esintiyle yapılmış listesidir. Muhalefet dedik mi, özgün müzikten yüzlerce örnek bulunabileceği akla geliyor. Mevzu, konsepti muhalefet olmayan, yani popüler müzikten bu tip örnekleri bulup çıkarmakta. Albümlerin genelde A yüzünün sonu gibi kuytu köşesine saklanmış bu eşsiz örnekler kolaylıkla dikkatten kaçabilecekken işi gücü gereksiz detaylarla didiklemek olan birileri böyle hizmetinize sunuyor.

Aşka dair söylenebileceklerin tamamını Shakespeare tüketmişken, Serdar Ortaç'la inatlaşırcasına, rockçıların da aşkın suyunu çıkarması, benim gibi müzik müptelalarının çaresizlikle yabancı sözlü müziğe gark olmaya itmiştir. Neyse ki ender de olsa aşağıda sıraladığım gibi şarkılar, anadilde müzik dinlemenin keyfini yaşatıyor.

AYLİN ASLIM – GÜLDÜNYA: Güldünya Tören için yazılan şarkı. Yorumsuz...

canım abim vurma beni,
bu dünyadan alma beni,
dökülür mi kardeş kanı ?

bir karında yatmadık mı,
bir anadan doğmadık mı,
bir memeden doymadık mı ?

seni gönderene söyle,
köydeki büyük meclise,
söyle daha çocuk yaşta üstüme çıkan herife...
eğer böyle ölürsem iki elim yakanızda,
hayaletim gezer düşer peşinize,

binbir yarayla, tek bir kurşunla gitti Güldünya,
kim farkında kimin umrunda yandı bir dünya...

* Şarkıyı dinlerken aklıma hep Abdullah Oğuz'un Mutluluk'u gelirdi. İsabet ki biri daha benim gibi düşünüp o filmden sahnelerle bir video yapmış.

SEZEN AKSU – ÜNZİLE: Erken evlendirilen kadıncıkları daha iyi anlatan bir şarkı daha yapılmadı desem yeridir. Şarkı yazılalı 25 yıldan fazla olmuş, ama konu hakkında ülkede hala bir arpa boyu yol alınamamış. Sonumuz hayrolsun demekten başka yapacak şeyler de var. Sadece tribünde deşarj olmak da bir seçenek tabi.

Bir Aysel Gürel-Onno Tunç çalışması:

Ünzile insan dölü
On kardeş beşi ölü
Büyüdükçe ufak
Ve gelir de görücü

İnci gibi dişi
Görücü bilir işi
Söğüdüm ağlar gider
Olur hatun kişi

Varmadan sekizine
Ergin oldu Ünzile
Hem çocuk,hem de kadın
Onikisinde ana
Bir gül gibi al ve narin
Bir su gibi saydam ve sakin
Susar kadın ünzile

Yağmuru kim döküyor
Ünzile kaç koyun ediyor
Dayaktan uslanalı hiçbirşey sormuyor

Korkar durur gitmez
Köyün en son çitine
İnanır o sınırda dünyanın bittiğine
Ünzile insan dölü
Bilinmezlere gebe
Sırların mihletini yüklenipte beline

ŞEBNEM FERAH – VAZGEÇTİM DÜNYADAN: Oldum olası sevmem bu şarkıyı. “Bakın, sosyal içerikli şarkı yaptım.” tadı verir bana. Sözleri de güzel olmasa ne işi var bu listede… ah bir de mahalle baskısı…

Yürekler alınmaz pulla parayla
Kim yenmiş kaderi duayla

Gelinlik giymeden ışığı görmeden
Bebeğimden önce vazgeçtim dünyadan
Kaderi yenmeden utandım kendimden
Daha sevilmeden vazgeçtim dünyadan
...
Mezarlar bile küsmüş of kadınca ölene
...

ÖZLEM TEKİN – SEBEPSİZ SAVAŞ: Türkçe söz yazmanın zorluğunu bilmek için dahi olmak gerekmiyor. Özlem Tekin’e hayranlığım en çok da bu yüzdendir. “Savaşlar olmasın, trallallalaaa” ya da “imagine all the people, living life in peace” gibi dimdirekt sözler yerine “Sebepsiz savaşın izleri, dostların kanayan külleri, durdurmaya yetmedi ki insafsız elleri” daha sembolik bir anlatımın, insana ve hayata dair derin mevzuları daha iyi ifade ettiğini düşünmüşümdür. Hippi yalınlığını küçümsemekten değil de, 60’larda tüm dünya daha umut doluyken bugün daha karamsar bir hava hakim olduğundan, sadece dilekleri sıralamak yetmiyor içine çökmüş ruhlarımızı ifade etmeye… evet, muhtemelen bundan…

Çocukları cezbeden kötülükler
Gençleri zehirleyen süslü sözler
Kurşunlar sizin olsun
Kurusun gözler
Kadınları namusundan edenler
Bir ölüye binbir para verenler
Zulümler sizin olsun açılsın güller

Özlem her zamanki gibi yorumu ile şarkının ruhunu çok iyi veriyor. Bkz. “durdurmaya yetmedi ki insafsız elleri”

Özlem’in performansındaki tavrı şarkının ruhuyla kel alaka olsa da, pek de bilinmeyen bu şarkıyı illa ki dinleteyim istedim. Başka da malzeme bulamadım:

* Siz yine de şarkının orijinal stüdyo kaydını dinleyin .

SEZEN AKSU - BİN DOKUZ YÜZ KIRK BEŞ: 1984 Eurovision elemelerinde yarışmış bir şarkı. İyi ki de kazanamamış diyorum. O dönemki makus Eurovision talihimizden payını alıp son sıralarda yer almasıyla anılmaması gereken bir şarkı çünkü. Bestenin formu o kadar çok değişiyor ki pop müziğimizde benzer bir tane örneği dahi olduğunu sanmıyorum. Onno Tunç'un en iyi bestesi desem abartmış olmam.

Sözlerse, inanamıyorum ama Aysel Gürel'e ait. İyi bir söz yazarı olduğuna şüphe olmamakla birlikte bu kadarı da... daha fazla yoruma gerek yok. Şarkı kendini anlatıyor zaten:

Gel asırlardan uzan da tut ellerimi sımsıcak
Yoksa bendeki çocuk da böyle çaresiz kalacak
Öfke ile beslenen çocuklar yanlızdırlar
Ve ümitleri çiceklerden acıları tarihlerden
Senin gibi benim gibi onlar da hep insandılar
Ve sevgiye inandılar ve saygıya inandılar
Senin gibi benim gibi

Onlar biraz terkedilmiş biraz küskün çocuktular
Sanki biraz önce bilmiş, sanki yetersiz sevilmiş
Sanki utandılar kavgadan ve sustular

Öp incilenen göz yaşları, kurusun inançlarında
Sene bin dokuz yüz kırk beş, onlar da hep insandılar
Ve sevgiye inandılar ve saygıya inandılar
Senin gibi benim gibi...

Sezen, 2009 konserlerinde, arkasındaki müthiş müzisyenlerle (yaylılar da vardı) 1945'in hemen ardından hiç kesmeden "Bir Çocuk Sevdim" adlı şarkısına girmiştir ki gerçekten izlemeye değerdi. Zira arkada çok da kalabalık sayılmayacak orkestra bu geçişi öylesine heybetli yaptı ki, senfoni orkestrasıyla söylemiş kadar oldu Sezen. Sözlerde ara ara eşlik eden Ladies&Gentlemen korosu da bu etkiyi pekiştirdi. Zaten iki şarkının ne kadar güzel olduğunu düşünecek olursanız, orkestra ve koronun yarattığı etkiyle seyirciden kopan o müthiş alkışı da hayal edebilirsiniz.

ÖZLEM TEKİN – HERKES ŞANSLI DOĞMUYOR: Rock dediğin böyle olur. 80'lerde tüm dünyadaki apolitikleşmeyle paralel olarak felsefik köklerinden gittikçe kopmaya başlayan rock, 90'larla birlikte pop dediğimiz kategorinin bir parçası oldu. Bugün, bırakın isyanı, sistem eleştirisi barındıran şarkı sözü bulmak, zifiri karanlıkta mumla iğne aramaya eşdeğer. Özlem, genelde çizdiği boş teneke imajına rağmen kafasının ne kadar çalıştığını, istediğinde harbi rock diyebileceğimiz nitelikte şarkı yapabileceğini, yani rüşdünü bu şarkı ile ispatlamıştır. Bu saatten sonra arabeske de kaysa bıraktığı izin derinliği azalmayacaktır.

Çok küçük yaşı zulmetmiş sokaklar
Çocukluk gitmiş gözünde yıllar var
Bir değil miyiz ki Herkes şanslı doğmuyor
Doğmuyor niye

Ümidi yok bizden yardım dilesin
Güvenmez ki el sözünü dinlesin
Hiç mi sevmez anacığına dönesin
Kimden hesap sorasın

NAZAN ÖNCEL – BEN SOKAK KIZIYIM: Ben sokak kızıyım, bana iyi davranmayın! Hayata karşı dış kapının mandalı gibi duran, bazen farklı bir gezegenden geldiğinden şüphelendiğim Nazan’ın en sıkı şarkılarından biri. Hem rock alt yapısı hem sözleri hem de klibiyle unutulmayacak şarkılar arasına girdiği kesin.

SEZEN AKSU – MASUM DEĞİLİZ: Meral Okay ve Sezen Aksu tarafından yazılan bu şarkının 2 kişi tarafından nasıl bir anda, nası bir iç hesaplaşma halinde yazıldığını hayal etmek eğlenceli oluyor. Kafaların dumanlı olduğu çok belli. Yoksa hangimiz böylesi itirafları başkasına yapıyoruz ki? Hele de kadınsanız ve hissettiklerini bastırmak, toplumun görmek istediği gibi biri olmak konusunda itinayla yetiştirildiyseniz... Ama Meral Okay ve Sezen Aksu'nun bu standart Türk Kadını profiline sokulamayacağı çok net ortada. Virginia Woolf'un "Kendine Ait Bir Oda"da ortaya koymaya çalıştığı, kadınların erkeklerle eşit koşullara sahip olması halinde onlar kadar yaratıcı ve üretken olacakları teorisinin yaşayan kanıtlarından ikisi değil midir bu nev-i şahsına münhasır ablalarımız...

Kan ter içinde uykularından uyanıyorsan eğer her gece,
Yalnızlık sevgili gibi boylu boyunca uzanıyorsa koynuna,
Olur olmaz yere ıslanıyorsa kirpiklerin artık herşeye,
Anneni daha sık anımsıyorsan hatta anlıyorsan
Kalbini bir mektup gibi buruşturulup fırlatılmış
Kendini kimsesiz ve erken unutulmuş hissediyorsan
İçindeki çocuğa sarıl sana insanı anlatır

Eller günahkar
Diller günahkar
Bir çağ yangını bu bütün
Dünya günahkar
Masum değiliz hiçbirimiz

ŞEBNEM FERAH – PERDELER: Şebnem Ferah’ın söz yazarlığında doruk yaptığı albümdür. İçine cin mi kaçmıştır diye merak ederim; sen bunları yaz, sonra serbest nazım gibi bir stile dön. Tamam, içinden geldiği gibi de yaz, öyle de yap müziği. Ama Türkçe gibi şarkı sözü yazması çok zor bir dilde sınırları bu kadar da zorlama. Neyse, Perdeler diyorduk. Klibi de çok güzeldir bu şarkının.

...
Çok düştüm yaralandım ama sarıldım hayata

Ardımda büyük büyük kocaman ağır yükler
Heryerimden çektiler beni beklettiler
Dinlendim su içtim aktı dudaklarımdan
Hergün güneş doğar yeter ki açık olsun perdeler
…
Düşündüm buldum sandığım yüzyıllık gerçekler
Hepsiyle giyindim durdum bazen büyük geldiler
...
Bir yanda hiç susmadan konuşan dudaklar
Bir yanda küsüp susmuş sessiz akıllar
Dibe vurduysak ne olmuş elbet çıkarız
Bir gün var bir gün yokuz kiralıkmış hayatlar
...

ŞEBNEM FERAH – KORKARAK YAŞIYORSAN: Şebnem Ferah’ın söz-beste-yorum uyumunun doruk yaptığı şarkısıdır. Albümün yayınlandığı 2001 yılında sözleri okuduğumda hissettiğim şaşkınlığı halen hissediyorum. Şebnem Ferah’ın söz yazarlığının en nadide örneklerinden bir kaçına rastlanır bu albümde. Korkarak yaşıyorsan komik de bir akıbete uğramış. Sözleri, şarkıyı bilmediğiniz halde bir yerlerden tanıdık geliyorsa, muhtemelen bir ara Nietzsche tarafından yazılmış bir şiir olarak mail kutunuza düştüğündendir. Bu şehir efsanesi o kadar büyümüştür ki, ismini/cismini hatırlamadığım bir köşe yazarı bile Nietzsche tarafından yazıldığını belirterek köşesinde bu sözleri yayınlamıştır. Şebo’ya bir güzelleme olarak yorumladığım bu durum, böylesine harikulade sözlerin bir çok insan tarafından okunmasını sağladığı için anlamlı bir gülümseme yaratıyor.

öyle bir hayat yaşadım ki cenneti de gördüm cehennemi de
öyle bir aşk yaşadım ki tutkuyu da gördüm pes etmeyi de
bazıları seyrederken hayatı en önden kendime bir sahne buldum oynadım
öyle bir rol vermişler ki okudum okudum anlamadım

öyle bir hayat yaşadım ki son yolculukları erken tanıdım
öyle çok değerliymiş zaman hep acele etmem bundan anladım

kendi kendime konuştum bazen evimde
hem kızdım hem güldüm halime
sonra dedim ki söz ver kendine

denizleri seviyorsan , dalgaları da seveceksin
sevilmek istiyorsan , önce sevmeyi bileceksin
uçmayı seviyorsan , düşmeyi de bileceksin
korkarak yaşıyorsan , yalnızca hayatı seyredersin

UMAY UMAY – DÜŞMEDİM DAHA: Ah, dar sokak vurgunları, kaldırın düşenleri, ağır ağır... düşmedim daha...

Mete Özgencil’in güzel bestelerinden bir tanesi. Bu şarkıyla anladık ki söz yazarlığı, bestecilik, yönetmenlik meziyetlerinin yanı sıra çok da güzel şarkı söylüyormuş. Klip de şarkı kadar güzeldi.

*Yazının başındaki resim için Diren Ayhan'a teşekkürler.

by Gand

Bu Ne Biçim Hayat

2009-11-02T00:22:00Z

Bu Ne Biçim Hayat

Bu ne biçim Postacı
Üç defa çalıyor kapıyı
Bu ne biçim kel
Hem merhemi var
Hem sürmüyor başına
Bu ne biçim biçimler
İstediğiniz kadar çoğaltılabilir
Memleket çok müsait buna
Örneğin yeni bir komşu taşındı karşıya
Bir baktım Fahriye Abla!
Kırk yıllık bir rötar yapmış
Erzincan Treni
Ben gelmişim şu yaşıma
O ise şiirdeki yaşından gün almamış daha
Benimki ne biçim hayat
Uymuyor ne gördüklerime
ne duyduklarıma
ne okuduklarıma
Ben ne biçim benim
Ne kendime benziyorum
Ne başkalarına

MM, 1991

Cahillik Modası

2009-10-14T18:23:00Z

Uyarı : Az sonra okuyacağınız yazıda, pek çok kez söylediğim sözleri, bazı yerlerde yazdığım yazılardan parçaları bulabilir; beni aynı sözleri söyleyip, kendini tekrar etmekle suçlayabilirsiniz.

Son zamanlarda televizyon ve internette dönen bir Burger King reklamı var. Sloganı “Bütün Dünya Anladı” ; oynayanlar ise bir şekilde hayatımıza giren Esra ve Ceyda kardeşler.

Pek çok insan tepkili bu reklamlara. Daha doğrusu asıl tepki reklamlarda bu kızların kullanılmasına. Nedeni de bahsi geçen kızlarımızın en kestirme ifade ile “salak” olmaları ve antipatik görünmeleri.

Peki neden bu kızlar seçilmişler bu reklam kampanyası için ?

Burger King firması o kadar insan varken ne oldukları (meslek anlamında) belli olmayan bu kızları niye oynatıyor reklamlarında ?

Çünkü artık çağımızda cahillik moda.

Ve bu kızlar da "Cahillik" satıyor.

Siz bakmayın bu kızlara gülüp onlarla dalga geçtiğini sanan “modern, aydın , çağdaş Türk gençliğine”

İddia ediyorum Esra ve Ceyda kardeşler bugün Türkiye’deki gençliğin karikatürize edilmiş bir yansımasıdır.

Şimdi benim olayı abarttığımı, her şeye negatif yaklaşan bir adam olduğumu falan düşünenler olacaktır.

Ama biraz kafa yorunca aslında benim bu durum hakkında hiç de mübalağ yapmadığımı ve durumun çok daha vahim olduğunu fark edebilirsiniz.

Hatta kafa yormanıza bile gerek yok. Biraz kafanızı kaldırıp etrafa bakın yeter.

“Cahillik” derken de genel anlamda “cahil halk “ kalıbına soktuğumuz, günümüz tabiriyle “göbeğini kaşıyan” kitleden bahsetmiyorum.

Cahillikle suçladığım kitle, maddi manevi imkansızlıklarla yaşayan “cahil halkımız” değil; tam aksine her türlü imkana sahip olan “cahillerimiz”

Çocukluktan ve okumayı sökmesinden itibaren, okumayı sökmekle kalan, sadece televizyon izleyen, hayatında hiç kitap okumamakla övünen, ne yaşadıgı topraklarla ne de dünyayla ilgili en ufak bi fikre sahip olmayan, ergenliği sadece tv dizilerini takip ederek, boş sözlerle dolu şarkılarla geçirip, gençliğe erişip, akabinde dersane takviyeleriyle bir üniversiteye kapağı atan ve yine ezberleye ezberleye hocalara yalakalıkla mezun olup bomboş, vizyonsuz, en kısa yoldan köşeyi dönme çabası içindeki sorgulamayan üniversite gençliğidir bahsettiğim.

Erkekse mevz-u bahis gencimiz, mutlaka futbolla yatıp futbolla kalkar.

Spor,onun için sadece futboldan ibarettir. Olimpiyatmış, atletizmmiş hiç ilgisini çekmez. Atletizm ile ilgili tek bildiği Usain Bolt’un rekorlardan sonra yaptığı dansıdır.

Uzman oldugunu iddia ettiği futbol hakkında ise herhangi bir takımın taraftarıdır, oyunun değil.

"Biz 6 tane koyduk, biz sizi beşledik, biz sizi kalecisiz yendik"den öteye gidemez tartışma seviyesi. En sevdiği spor olan futbol, sadece "Turkcell Süper Lig hiiiç bitmesiin" ve iddaa'nın bülteninde yer alan maçlardır. Ne bir Dünya Kupası Kültürü’ne haizdir, ne de Panenka, Kempes, Fontaine kimdir haberi vardır.

Bir kitap bile okumamıştır futbolla ilgili. Ama elinden Fotomaç'ı düşürmez asla.

Kız ise, Demet Akalın'a "hafif kadın" der ama onun şarkısıyla coşar, onun gibi giyinir, onun gibi konuşur . Dalga geçtiği Esra-Ceyda gibi kızları taklit ederek artık “oha olmadan” duramayan bir organizmaya dönüşür. Sırf yakışıklı diye kendisine zerre değer vermeyen adamlarla "takılır". “Çıktığı” çocugun ona karışması hoşuna gider, yeri gelir küfür yer ama "beni ne kadar da sahipleniyor canım benim" diye sevinir.

Okur okur(!) sonra hayırlı bir kısmet bekleyip, evde çocuk bakma hayalleri kurar.

Siyaset mi ?

Milliyetçi ise sadece "ya sev ya terk et” olur mottosu.

Konuşamazsın anlatamazsın ona milliyetçiliğin aslında ne olduğunu.

"Ben Türk'üm senin gibi vatan haini degilim ulan"dır sana cevabı.

"İyi de ben de Türk’üm kardeşim ama bak milliyetçilik böyle bir şey değil ki” diyemezsin. Çünkü o da bilmez neyi savunduğunu. Öyle görmüştür, öyle aşılanmıştır. Bir taraf seçmesi ve o tarafı sorgulamaması öğretilmiştir. Kendi okumaz, kendi anlamaya çalışmaz neyi savunduğunu. Orhan Pamuk piçtir göttür, Hrant Dink, "Ermeni tohumunun tekidir" ona göre.

“Peki sen okudun mu hiç bu adamları” dersin.

"Okumaya gerek var mı yoksa bu herifleri mi savunacaksın bana" olur cevabı.

Yani daha karşısında olduğu şeyin ne olduğunu bilmeden geçmiştir karşı tarafa.

"Bu videoyu paylaşmayan Türk değildir" ona göre, "grubunu davet etmeyen bizden değildir" onun için.

Mevlana ile övünür ama "ne olursan ol gel” diyen adamın topraklarında " begenmiyorsan git başka yerde yaşa" narası atar. anlatamazsın Türklük bu değil diye..

Solcuysa , parka giyip kirli sakal bırakmaktan öteye gidemez vizyonu.

Deniz Gezmiş'i ağzından düşürmezken "bu adam ne için canını verdi acaba ben de yapar mıydım aynısını davam uğruna" diye bi an olsun sormaz kendine. Bir kere de "Şu karşıt görüşü dinleyeyim de neye karşı oldugumu anlayayım" demek gelmez içinden.

“Ben sosyalistim kahrolsun emperyalizm” der, ingilizce yazılı tişörtünü giyip, Nike marka ayakkabısını fırlatır emperyalistlere.

Muhafazakarsa, hep kendi haklıdır, hep kendine Demokrasi ister, demokrasinin ne olduğunu bile bilmiyorken hem de.

Türbanla üniversiteye girememenin ne kadar aşağılayıcı, dışlanmanın ne kadar iğrenç bir şey oldugunu görür, ama “kız arkadaşınla elele tutuştun” diye seni taciz etmekten de kaçınmaz. "Müslümanım" diyip, "acaba inandıgım şeyi ne kadar biliyorum, hadisleri, kutsal kitabı, Mevlana’yı ne kadar içime sindirebildim" deme zahmetine girmez bile.

İnandığı dinde zorlamanın olmadığı hiç gelmez aklına.

Nikahsız yaşayan çiftlere laf atar ama 13 yaşında kızla evlenen adamın arkasında durmaya devam eder.

Nutuk'u okumadan "Ben Atatürkçüyüm" diye dolanır.

Atatürk'ün de insan olduğunu, onun da sevinçleri, üzüntüleri, zaafları, alışkanlıkları olduğunu, onun da sigara içmek gibi keyifleri olduğunu anlatan adamı "Atatürk Düşmanı" ilan eder.

Atatürk'ü aslında tamamen karşısında olduğu bir yere oturtur, öyle düşünmeyenleri de Atatürk karşıtı ilan edip, Atatürk Dini'ni yaratır laik düzende.

Muasır medeniyetler seviyesine gelmeyi, özgürce fikrini belirtmek değil de sadece mini etekle gezebilip, sevgiliyle rahatça öpüşebilmek olarak algılar.

"ÖDP’'yi destekliyorum ama; barajı geçemez nasıl olsa, oyum boşa gitmesin" diyip küfür ettiği Deniz Baykal'a oy verir.

"Ulan bu tayyip yine iyi sayılır ha, hem istikrar lazım" diyip çiftçiye küfür eden, "üniversiteli olan herkes iş bulmak zorunda değil" diyen adamla istikrarı sağlar.

Tüm siyasi dayanağı "Şehitler ölmez vatan bölünmez, Apo'yu asalım" olan, seçmeni iki metre ip ile kandırmaya çalışan, şehit kanını emen vampirleri destekleyerek ülkeye sahip çıktığını zanneder.

Kültür - Sanat mı ?

Zeki Müren'in, Barış Manço'nun, Aşık Veysel'in, Mahsuni Şerif'in, Bülent Ortaçgil’in müzik yaptığı topraklarda; Ney'in, Kabak Kemane'nin, Kemençe'nin, Ud'un, Bağlama’nın hayat bulduğu ezgileri değil “ Zaten 8 tane nota var, kaç farklı şarkı yapılabilir ki” diyen adamcıkların "binlerce dansöz var" şarkılarıyla kendinden geçer.

Sevdiğine, "güzelliğin on para etmez, bu bendeki aşk olmasa" diyen adamın değil, "Allah belanı versin, Allah seni kahretsin" diyen adamın şarkılarını ezberler.

"Yalnız ve güzel ülkesi" için film yapıp ödüller alan adamın filmleri için değil, "Memen koluma değdi, panik oldum" diyip osurukla güldüren(!) adamın filmleri için sinema salonlarına akın eder, gişe yaptırır, köşe döndürür.

Bahsettiğim Türk Gençliği,önceki nesillerin aksine internet, televizyon, gazete, dergi, kitap gibi her türlü imkana sahiptir. Ama onları daha dolu biri olmak için değil, "daha ne kadar boş bir birey olabilirim" diyerek kullanır.

..ve işte bu yüzden üniversitelerde yapılan anketlerde bile idol olarak kendisine Polat Alemdar'ı, Şahan Gökbakar'ı, Acun Ilıcalı'yı görür.

Türkiye'nin en güvenilir insanı olarak Seda Sayan'ı seçer.

ve işte tüm bunların olduğu ülkede kitap okumak, dünya hakkında, hayat hakkında en ufak bir bilgi sahibi olmaya çalışmak hor görülür, aşağılanır. "uğraşma oğlum bunlarla" denir.

Aptal videoları paylaşan adamlar sen bir şeyleri okuyorsun, izliyorsun diye seni "senin boş vaktin çok" diyerek eleştirir (!) akılları sıra.

Entel kelimesinin hakaret olarak kullanıldığı bu ülkede, aslında normal bir bilgiye, vizyona, birikime sahip olmak " her boku bilmek" olarak görülüp aşağılanır.

Cahilliğe kulp takılır.

"Ama darbe dönemi sonrası içi boşaltıldı gençliğin" bahanesine sığınılır.

Böyle gittiği sürece de hiç bir şey değişmez.

Farkında olmak, sorgulamak, okumak, araştırmak OUT,

Cahillik ise IN olmaya devam eder.

ÇEKME KASET: FİLM MÜZİKLERİ

2009-06-04T22:22:00Z

Olmazsa olmaz kaset. Bunca sene bir dolu film izleyip, arada müzikleri farkedip filmin bitmesinin ardından hemen müzikleri bulmak en büyük keyiflerden biri olagelmiştir. Ama öyle her filmin müziğini araştırıp bulmak gibi değil. İşin keyfi, herhangi bir filmde konuyu-anafikri anlarken aradan kaydadeğer şarkıları da bulup çıkarmaktadır. O şarkılar birkaç saniye bile duyulsalar kendilerini hisettirirler zaten. Bir süre sonra müzik filmin önüne bile geçebilir.

Liste uzadıkça uzadı, karıştıkça karıştı. 120’lik kasetimizi alıyoruz ve dualar etmeye başlıyoruz sığsın diye. Olmadı Film Müzikleri I, Film Müzikleri II diye iki kaset yaparız, nedir yani…

Şarkıları dinlemeden bu listeden kaset yapayım demeyiniz. Tarzların karmaşasından beyniniz süngere döner, siz ambale olursunuz. Öyle ünlenmiş film müziklerinin bir çoğu da yoktur bu listede muhtemelen. Buna da şaşırmayın.

Eveeeet, gerekli önlemleri alıp reklamın iyisi kötüsü olmaz cinsinden tavsiyelerimizi sıraladıktan sonra işe koyulalım.

ÇİNGENELER ZAMANI
GORAN BREGOVIC – Ederlezi (4:56): Bir numaraya bundan başkasını koyamazdım. Hangi şarkı bu denli çok çalınıp hala bu denli etkili oldu ki? Ah bir de ne anlattığını anlasak :)

KORO
BRUNO COULAIS – Les Choristes (1:32): İsviçreli bilim insanlarınca kanıtlanan müziğin iyileştirici etkisini belki en çok Harlem sokaklarında uygulamalı olarak gördük. Fransa’nın kırsalında bir yatılı okuldaki kimsesiz çocukların müzikle yoğruluşunun bu sevimli hikayesi Bruno’nun müzikleri olmasa belki sıradan bir genç filmi olmaktan öteye gitmezdi. Filmin güzel ve sevimli konusunun yanı sıra bestelerin, solistlerin ve koronun sevimliliği “keyifli seyir” denen durumun tercümesi oluyor.
Filmi izlerken en çok bu çocukların nasıl bu kadar güzel şarkı söyleyebildiğine şaşmıştım. Sonradan öğrendim ki çoğu eğitimli olan bu çocuklar ciddi bir elemeden geçirilerek seçilmişler.
Tüm soundtrack ışıl ışıl parlıyor. Ama ben yine de soundtrackin main theme’i olan ezginin bu en sade versiyonunu seçiyorum kasetimiz için…

YÜZÜKLERİN EFENDİSİ
ENYA – May It Be(3:32): Solist kadın’ın büyüleyici elfvari sesi ile destansı yüzük hikayesi unutulmaz olmuş. Bu şarkı olmasa, “Blind Guardian’sız Yüzükler filmi mi olurmuş, peh!” diye dövünür dururdum.

AMELIE
YANN TIERSEN - Comptine D'une Autre Été L'ap (2:20): Yann Tiersen’in soundtracklarinin her biri dinlenmeye değerdir. Ama en çok aklıma geleni koymakla yetiniyorum. Filmin başında Amelie hakkındaki sözlerinin sonuna gelirken kısaca kristal adamı da tanıtır. Bu sırada Amelie elinde bir şeyle uğraşırken pencereden kristal adamı izlemektedir. Kristal adam yine aynı tabloyu resmetmektedir. Şarkı biter, film başlar…
Ürkek Amelie’nin hayatında en anlamlı değişikliği yapan bu adamla soundtrackin bu güzel şarkısının çakışması ayrı bir keyif vermiştir.

KARA KEDİ AK KEDİ
GORAN BREGOVIC – Bubamara (Vivaldi Version) (2:36): Ne yalan söyleyeyim filmi izlemedim. Ama zaten güzel olan bu şarkının yaylıların hüneri ile daha da güzelleşmiş versiyonunu dinlemek ayrı bir keyif.

KUŞLAR KANATLI UYGARLIK
NICK CAVE – To Be By Your Side (4:04): Bruno’dan incilerle devam ediyoruz. Bir adam farklı tarzlarda nasıl bu kadar güzel şarkı yapar tahayyül edemiyorum. Nick Cave’in çok doğal, en ufak kasılmayan vokali, yaylılar, değişik ritm atan vurmalı ve ara ara duyulan kuş sesleri ile insan kendini göçmen kuşların kanatlarında denizleri aşarken buluveriyor.

For I know one thing,
Love comes on a wing,
For tonight I will be by your side,
But tomorrow I will fly.

BRUNO COULAIS – The Return of Cranes (2:35): Bruno’ya torpil geçmiyorum. Hayır, yok böyle bir şey. Sadece anlamıyorum, bir adam fransız tarzı çok sesli müzikten, klasik batı popuna ve ardından hiç utanmadan Balkan müziğine nasıl el atıp da böyle güzel besteler yapabilir? Nesin sen be adam, kendine gel diye omuzlarından tutup silkeleyesim geliyor deyyusu. Evet bu şarkı da Balkan folku tarzında. Yanık sesli ablalar tiz tonlardan söylerken obua/klarnet gibi enstrümanlar, psikato tekniği ile yaylılar ve tabi ki kuşlar eşlik ediyor.
Balkan müziğini seviyorsanız bunu da mutlaka dinleyin derim.

DONNIE DARKO
GARY JULES – Mad World (3:09): Bu şarkı üzerine koca bir yazı yazmışlığımız olduğuna göre daha fazla söze gerek yok.

V FOR VENDETTA
TCHAIKOVSKY -1812 Overture (15:29): Bu kadar uzun soundtrack şarkısı mı olur demeyin. Filmin soundtrackine, bu en vurucu eseri koymamışlar, ben de orjinalini aldım listeye ne yapayım. Aslında sırf V ile Evey’nin dans sahnesi için Julie London’ın Cry Me A River’ını alacaktım ama sonra, filmin müziklerini hiç de beğenmediğimi hatırlayıp, bence filme en uygun olan, V’nin Madame Justice’i bombaladığı sahnede tüm Londra’ya verdiği müziği listeye almaya karar verdim. Bu beste, Napolyon’un Rusya’ya yaptığı ve başarısızlıkla sonuçlanan 1812 saldırısı üzerine yazılmış.

PRIDE AND PREJUDICE*
DARIO MARIENELLI** - A Postcard to Henry Purcell (2:41) : Yemişim filmini, Jane Austen bir harika diyecekken, salt bu beste ve 2005 yapımı film versiyonundaki yorumu neredeyse filmin bile önüne geçiyor… Bay Darcy ile Liz’in etkileyici dans sahnesinde baştan sona çalar…
* Türkçe çevirisinden hazzetmediğimde orjinal adı ile bıraktım.
** Henry Purcell’ın bestesi Dario Marienelli tarafından düzenlenmiş.

SACCO VE VANZETTI
ENNIO MORRICONE&JOAN BAEZ - The Ballad Of Sacco And Vanzetti, Part 1 : İki İtalyan anarşistin ABD’de nasıl asıldığının gerçek hikayesini anlatan bu dokunaklı filmin Ennio Morricone’nın müthiş besteleri ve Joan Baez’in büyüleyici sesiyle taçlanan soundtrackinden bir şarkı koymak kaçınılmazdı.

The step is hard that tears away the roots
And says goodbye to friends and family
The fathers and the mothers weep
The children cannot comprehend
But when there is a promised land
The brave will go and others follow
The beauty of the human spirit
Is the will to try our dreams
And so the masses teemed across the ocean
To a land of peace and hope
But no one heard a voice or saw a light
As they were tumbled onto shore
And none was welcomed by the echo of the phrase
"I lift my lamp beside the golden door."

SON MOHİKAN
TREVOR JONES - Last Of Mohicans Theme (3:59): Ennio Moricone zat-ı şahanelerinden bir şaheser daha. Basit, akılda kalıcı ama unutulmaz bir melodi. Ortaokulda elimizde yelpazelerle bu şarkı eşliğinde 19 Mayıs gösterisi yapmışlığımız vardır. O kadar ayağa düşmüş yani…

CESUR YÜREK
JAMES HORNER – Braveheart Theme (1:34): Bir Son Mohikan bir de bu. Muhtemelen basit ezgiler olmasından, yurdum sokaklarında, 19 Mayıs/23 Nisan gösterilerinde, işte müzik olan her yerde Serdar Ortaç’ın çalınma rekorları ile yarışırlar. Ama güzel midir, güzeldir yahu… yine de güzeldir

SCHINDLER’İN LİSTESİ
JOHN WILLIAMS – Schindler’s List Theme (Violin Solo) (4:12): Filmi de müziğini de pek bir popülist bulurum. O son sahne “yüzüğümü, arabamı da satar daha çok Yahudi kurtarırdım” sözleri tam Çağan Irmak duygu sömürüsüdür. Müzik de bir o kadar basit ve malesef etkileyicidir. Bunu dinleyip de intihara kalkışanları duymuşluğum vardır. Buna kadar şarkı yok sanki…

BİR RÜYA İÇİN AĞIT*
CLINT MANSELL – Requiem For A Dream Summer Overture (2:34): Ömrümde görüğüm en depresif film. Karamsarlıktan başka bir şey anlatmaz. Aynen müziği gibi. Gene de seviyoruz işte, ne varsa… Sevenleri çokmuş ki theme “Da Vinci Şifresi”nden “Ben Efsaneyim”e ve hatta inanmazsınız Yüzüklerin Efendisi’ne kadar bir dolu filmde yeniden yorumlanıp kullanılmış. Yüzüklerin Efendisi’ndeki hali (Requiem For A Tower) de ayrı bir güzeldir.
* Birebir çeviri olduğu halde filmi Türkçe ismi ile anan bir insana daha rastlamış değilim. O yüzden orjinal adını da hatırlartayım: Requiem For A Dream

SAKINCALI DÜŞÜNCELER
COOLIO – Gangsta’s Paradise (4:00): Stevie Wonder’ın Pastime Paradise’ının zamane-şahane yorumu. Fırat Dopal’a göre Donnie Darko’da Mad World ne ise bu şarkı da benim için öyledir. Yani ortakarar bir filmi güzelleştiren nefis şarkı. Klasikleşmiş pop melodilerinin R&B ya da rap şarkıcılarınca yapılan yorumlarının en güzel örneği olsa gerek. Sözler de filmle çok güzel örtüşüyor. Tarz kelalaka olsa da bu şarkı bu kasete girer.

8 MİL
EMINEM –Lose Yourself (5:31): Eminem’in hayatından esinlenerek yapılan filmin son sahnesinde önce piyano, ardından gitarla giren şarkı, anında algılarımı açmıştı. Tarz olarak benden çok uzak olsa da Eminem’in şarkılarında hep sevdiğim bir taraf oluyor: Melodikliği ve gerçek enstrümanlar kullanması… Eminem’in en güzel şarkısı olmakla yetinmez, sözlerde de döktürür…

CAHİL PERİLER
ANONİM – Birdenbire (2:01): Filmin hayatı umursamaz rahatlığının müziğin ruhu ve şiirin büyüsüyle anlatıldığı şarkı. Sözleri Ferzan Özpetek ve Andrea Guerra yazmış. Müzik ise anonim olup yine Andrea Guerra tarafından aranje edilmiş.

ÖZEL BİR KADIN
ROY ORBISON – Pretty Woman (2:58): Filmi izleyeli 15 sene olmuştur belki. O zamanki ergenlik haliyle pek bir büyülenmiştik. Şimdi ara ara görüntüler geçer çeşitli yerlerde de, 80’ler demodeliği gözüme çarpar Julia Roberts ve Richard Gere’ın hallerinde. Şarkı, filmden daha unutulmazdır, orası kesin…

TRAINSPOTTING*
LOU REED – Perfect Day (3:44): Şarkıyı her duyduğumda Mark Renton karakterinin eroini çekip kırmızı halı üzerinde mezara gömülür gibi olması ve ardından dışarı sürüklenmesi sırasında merdivenlerden paldır küldür indirilişine rağmen (vücudunda merdivene çarpmadığı uzuv kalmamıştır yahu) umursamazlığı rahatlığı… Tam bir serseri/esrik filmi/şarkısı…
* Bu filmin isminin Türkçe’sini hiç duymadım. Bilen varsa aydınlatabilir.

VANILLA SKY*
REM – All The Right Friends (3:03): Hollywood versiyonu Vanilla Sky’ın çıktığı sırada Radyo Odtü’de bir kez çalmıştı şarkı. REM’i -tutku düzeyinde olmasa da- sevdiğimden anında tanımıştım. Ama en çok da şarkının “I don’t wanna be with you anymore” kısmı ve yol şarkısı modundaki rahat rifleri hoşuma gitmişti. Gel gör ki, şarkıyı bulmak için aylarca beklemem gerekti. Zira film yeni çıkmıştı, ortada ne soundtrack ne de download edilecek bir ortam vardı. Bu süreçte sırf şarkıyı dinlemek için filmde çılgınlar gibi araştırma yapmıştım. İşin komik tarafı, şarkıyı filmde bulmak da bir o kadar zor olmuştu. Zira filmin başlarında bir sahnede Tom Cruise’un arabada arkadaşı ile konuşmaya başlamasından hemen önce, sadece bir kaç saniyeliğine, radyodan çalıyordu. Ardından da ses kısılıyor, bir şey duyulmuyordu…
* Ben bilmen, beyim bilir.

ALİ
SALIF KEITA – Tomorrow (5:11): Daha önce yazılanlardan.

LEON
STING – Shape of My Heart (4:43): Neredeyse unutuyordum! Winampin shuffleı sağolsun, bir anda Sting çalmaya başlayınca Leon ve çiçeği, ah bir de Mathilda’nın sevilesi ağlak yüzü aklıma geldi. Filmin hangi sahnesinde çalıyordu şimdi hatırlamıyorum. Ama filmin en çarpıcı sahnelerini gözümün önüne hızlı flaşbekler halinde getirmeye yetiyor bu şarkı. Ah Gary Oldman, sen ne şahane bir oyuncusun ki hala seni görünce sinirlerim bozuluyor. Beethoven’ı canlandırmış olman bile yetmiyor Leon’da yarattığın tiksintiyi silmeye. Hoş, Beethoven da pek sevimli bir insan değil ya neyse…

IMMORTAL BELOVED*
BEETHOVEN – Ayışığı Sonatı (2:05): Yıllar yıllar önce televizyonda izlediğim bir filmden aklımda kalan sahnede küçük Beethoven babasının rutin akşam dayağından kaçıp bir göle gider. Üzerinde o dönemin bol beyaz gömleği, göle uzanır. Gecedir. Gökyüzü bulutsuz… Göle yansır tüm yıldızlar. Kamera yukardan çekmeye başlar. Simsiyah gökyüzü ve yıldız pırıltılarının arasında huzurla uzanan bir Beethoven ve Ayışığı Sonatı çalmaya başlar… Kamera gittikçe uzaklaşır…

Bu sahne hangi filme aitti bilmiyorum. Ama Ayışığı Sonatı ile ilgili bulabildiğim tek sahne, Immortal Beloved’da Beethoven yeni bir pianoyu denerken onu gizlice izleyen kişilerce sağır olduğunun anlaşılması ve sonrasındaki tartışma oldu. Bestenin hüznüne istinaden, neşeli bir sahne bulmayı beklemiyordum zaten.
Bu tip filmlerde en sevdiğim yön, Olimpos’un tarılarıymışçasına tapındığımız “büyük” insanların da ne kadar insan olduğunu hatırlatmasıdır.
* Ben var bilmemek, aydınlatılmayı beklemek…

AMADEUS
MOZART – REQUIEM (…): Mozart’ın renkli kişiliğini başarıyla anlattıkları bu eğlenceli filmde Requiem’in bestelenişi süreci ve Salieri’nin rolü çok güzel kurgulanmış. Hikaye’nin gerçekliği tartışılır. Ama aynı anda güzel müzik dinleyeyim, bolca güleyim derseniz mutlaka izlenmesi gereken bir film.

BARDA
ÜÇ NOKTA BİR – Dediler ki (4:00): Üç Nokta Bir’in ülkece tanındığı şarkı oldu. Genel olarak grubu çok bilmem ama bu şarkı ün kazanmayı haketti.

Dediler ki umut sürer
İnsanları seversen eğer

Mutlu olmak için
Mutlu etmek yeter dediler

SELVİ BOYLUM AL YAZMALIM
CAHİT BERKAY - Tema (4:44): Filmiyle müziğiyle toplumumuzda bıraktığı etki, değerini kendi kendine kanıtlıyor. Ne desem boş olacak.

VİZONTELE TUUBA
KARDEŞ TÜRKÜLER – Denize Yakılan Türkü(2:58) Listemizdeki kel alaka şarkılardan da anlaşıldığı üzere benden dicey micey olmaz. Her tür kayırma, torpil bende mevcut. Neyse, konumuza dönelim. Kardeş türkülerin kaliteli vokalleri ve düzenlemesi ile yepyeni bir türkü katılmış kültürümüze. Sözler Yılmaz Erdoğan’a ait.
...

Yine tembellik ettim, ne zamanlamaya baktım ne de şarkı sıralamasının uyumuna. Bir de onlara girişsem 1 ay daha yazamayacaktım. Artık idare edeceksiniz ya da benim gibi üşenmeyeceksiniz işin djlik kısmını siz yapacaksınız.

Benim listem budur. Arada unuttuğum, henüz hiç dinlemeyip günün birinde aşık olacağım ne şarkılar vardır kimbilir. O şarkıları günyüzüne çıkarmak da okurlara düşüyor...

By Gand

Vurma baba

2009-05-30T12:50:00Z

Ceviz ağacının altında oturmuş ağaçtan kestiği uzun ve kalın bir dal parçasının çıkıntılarını yontuyor, yontsunki eli o çıkıntılardan yaralanmasın, canı acımasın.. Hakkı var, o dalı kendi canını acıtsın diye kesmedi, en sevdiği ceviz ağacından..canları acıtılacak, günleri gösterilecek bir ailesi var...
Karısına attığı dayaklarla övünüp, namını yürüten okey arkadaşı gaddar hayri, babama "şu bahce hortumları varya o'da iş görüyor, uğraşma değnek yontmayla neyle" diye akıl vermiş. O'da bir metre kadar hortum kesip koydu yatağının altına, annem kendisiyle yatmak istemediğinde onu kullandı. Bahce hortumunun gecenin geç saatlerinde annemin yalvaran, kısık sesiyle birlikte ortaya çıkmasını buna bağladık, biz annemizi defalarca o hortumdan kurtardık.

Bu evde hataya yer yok, hatanın ne olduğunu bilmene de imkan yok. Bir şey hatadır işte düşününce bulunur. Eğer o hatalısın diyorsa hatalısındır! "baba para lazım" dediğinde burnun kanıyorsa, "bilmiyorum" dediğinde bir kaç tutam saçını kaybediyorsan, sen suçlusun! "tıpkı annen gibi kaşık düşmanısın, annen kadar değersizsin o annenki soframa gelen kızarmış tavuk kadar bile etmez!"

Uzaktan eve doğru gelirken yürüyüşünden anlarız. Eğer yavaş, aksak ve etrafa bakarak geliyorsa kalbimizin atışları fazla yükselmez, daha az korkarız. Ama gözünü eve dikmiş hızlı hızlı gelirken, elleri o kahve diplerinde paslanmış ceketinin kollarında kaybolmuşsa, içerde sert bir yumruk var demektir. Kaçmak gerek ama nereye?? Annem daha önce korkudan evden kaçmıştı da O'nu dedemin harabe evinde bulup, bizim eve kadar yollarda sürüye sürüye, toza toprağa bulayarak getirmemiş miydi?
Hepimiz denedik kaçmayı, kurtulmayı.. abim kendini çağlayan sulara bıraktı; malesef kurtarıldığında sırılsıklam, korkmuş, yaşamaya çalışan zayıf bedenine yaş söğüt dalından darbeler indirdi, üstüne kuru birşeyler giymesine bile izin vermeden...ablam salonun ortasında kasıklarına inen darbelerden altına kaçırdı ve aylarca kaçırmaya devam etti...Her olay bir kez daha öğretti bize, buradan çıkış yok, cesedine dahi ilgi bekleme..

Tüm parmaklarına iri simgelerle süslü ağır yüzükler takar, bir tanesini fırçalamam için elime tutuşturdu, yüzüğü kaybettim.. Akşam yüzüğünü istediğinde sadece yutkunma sesimi duydu ve volkan patladı...O'ndan delicesine korksamda "korkunun üstüne git" derler ya? Karşısına geçip öfke nöbetini izlerim, hareketleri gittikçe kötüye gider sonraki hareketi bir öncekinden daha tehlikelidir. Başka ne türlü işkence edebilirim diye etrafına bakar, yerlere bakar, kesici bir alet arar..düşündüklerini duyarım.
" dayak? defalarca attım, eşyaları sağa sola saçayım... yaptım.. yüzüne tüküreyim, saçını yolayım, küfredeyim, kahretsin hepsini denedim..dur sen dur şurada bir yerde makas olacaktı"
Para biriktirip aldığım mavi elbisemi bin parçaya bölüp pencereden dut ağacına savurdu.. daha yeni almıştım hiç giymemiştim, ne güzeldi...O ağaca her baktığımda, altından yürüyüp gittiğimde mavi elbisemi hatırlarım. Bir ağaçtan nefret ettim ben... belki birgün onu kökünden keserim..

Bu yaşadıklarımız zaman zaman beni içine çekip saatlerce ağlatır. Bir şarkı, bir resim, bir koku veya bir ağaç ağlamaya başlamam için yeter. Bu ıslak merasim bitince kendimi çok güçlü hissederim, hissettiğim güç alacağım intikamlardan gelir. Bana herşey söylense her eziyet yapılsa; deli dense, hasta dense, it, köpek, aşağılık dense artık iş işten geçmiş, etkilenmem.. ama bana şefkatle sarılıp, biraz önemsermiş gibi bakılsa, azcık saçım okşansa kalpten giderim ve galiba ancak böyle iyileşebilirim, intikam alarak değil.

Delilik kısa sürer pişmanlık uzun..

2009-05-30T11:15:00Z

Şimdi şu benim lisede çıktığım sonra en yakın arkadaşımlan aldatan bebe varya.. ha işte onlarla aynı apartmandayız biz.. Bu çocuk ilk başta yurtdışındaydı, her geldiğinde böyle kafasına eser arar, küfreder, bağrır çağrırdı.. Sanki aldatan benmişim gibi "vayy benden ayrılasın varmış bahane olarak bunu kullandın biliyorummmm" diyip basardı küfrü.. ben sevgili yapınca, bütün ilişkimi kestim mahallemden. ne bir allahın kulunu aradım ne sordum.. Sonra biraz daha büyüdük biz üni falan bitti.. Arayıp küfür etmeleri kesti bu, karşılaştığımız yerlerde birbirimize laf sokma, göt etme sonra da sinirlenip taş atmaya kadar sürüyordu muhabbetlerimiz.. Zaman geçtikçe de ne laf sokma kaldı ne başka bişey, ortaokuldan beri aşık olduğum çocuk o değilmiş gibi öyle gördüğümüz zaman gülümseyip devam ettik yollarımıza.. İstanbuldayken beni faceden eklemişti bu, o zaman bi mesaj atmış demo bir şarkının kaydını yollamış tvde bi şekilde bunu gönderebileceğim birileri var mı falan diye. Öyle yavşak relax bir moda uğradık yani.. Zaten o aşık olduğum kurt cobain halinden eser yok bebebnin. Gül Pavyonda piyanist şantörlük yapıyora benziyor. Haa bide bu evlendi 45 yaşında bir karıyla.. Ayy eski sevgilileri evlenen kızları hep kekomançi olarak görürdüm. ne alaka bilmiyorum ama kekolar gibi gelirlerdi bana.. Bide asker yolu gözleyenleri..

gerçi asker demişken açıköğretim okuyanların götüne gircek, iletilerinize yazdınız kocaman kocaman "şimdi çağırsınlar giderim askere" "verin elime tüfeği vurayım düşmanları" diye, askerden kaçmak için işletme okuyayım, aman açıköğretim okuyayım planlarınızı sinsi sinsi saklayıp tsk duydu işte sizi.. Nasıl bir sistemse zaten bizimki, paşa karısının balyajlarını atan adam da vatanını kurtarıyor sayılıyor, dağda teröristlerle çarpışan da.. Ama iş para ödemeye gelince "vayy şerefsiz domuz! vatan haini, parayla satın alamazsın sen milli duygularını" Eee aynı duyguları karılarını kızlarına şöförlük yaparken, ordu evlerinde elalem eğlensin diye hizmet ederken vatansever asil kanlı çılgın türk oluyor da.. Para verince mi şerefsizlik oluyor.. Erkeklerin en güzel çağlarında alıp götürüyorlar sonra bambaşka biri olarak geliyor adam.. Böyle değişmiş, boktan bir olgunluk gelmiş, kavruk olmuş ten rengi, rambovari bir vucut yapmış götüme benzemiş.. bide gelen hemen evlenmek istiyor.. Ben onu şeye bağlıyorum, eşcinsel korkusuna.. bak bak bak kurduğum şeye.. Şimdi bunlara şaplı yemekleri yediriyolar azgınlıklarını alıyor ya.. Herif alışmış iki günde bir patlıcan okşamaya.. Eee patlacan oluyor turşu. Bi kıllanıyor bu.. Dur lan diyor ben bi asılayım "yeliz yeşilmennn frikik ohhşş yavrumm anam tuğba özay bacak anam anam, lan urfalı tertip hamdi geçen ne demişti bu karıyla ilgili ahaha hamdi ya ne iyi çocuk ya gülüyorum ben ona, alt yatağımda benim hamdi, hamdi hamdi lan lan noluyoo ne hamdisi yelize dönn yeliz yelizz." Bu korkuyla eve girince hemen "ana bana karı bul hemen bul elini çabuk tut" Zaten askerde bütün eski sevgililer, tek gecelik ilişkiler, hatta uzak akraba kızları bile tek tek aranıp acındırırlar kendilerini ezikler nolcak.. Gerçi beni daha arayan olmadı yazık lan bana, orda bile aklına gelmiyorum kimsenin ayı yoginin bacısı gibi duruyorum tabi kim beni naapsın orda...

....

Aman neyse konu bu değil.. Geçen gün asansöre biniyorum tam bu geldi benle beraber beklemeye başladı.. Bir kasıldım ben öyle olunca neden bilmiyorum o apartman içinde 50 bin kere kavga etmişizdir. Mesela kavga ederdik asansörün önünde ben binmezdim asansöre sinirli sinirli yukarıya çıkardım.. 2. katta arkamdan gelmedi diye sinirlenirdim.. Merdiven boşluğuından bağrırdım baksana diye ordan tükürürdüm ona.. Aklıma o geldi böyle, dönüp bakamıyorum da ona, böyle napacağını bilemezsin ya.. Oda öyle götünde kurt varmış gibi kıpırdanıyor.. Sonra bindik asansöre.. İkimizde farklı yerlere bakıyoruz bide bizim asansör janjanlı.. radyo falan çalıyo.. Müzikte var arkada ama nasıl kasıldım artık bitsin şu yol diye.. Hiç konuşmuyoruz da birbirimizle.. Yere bakıyorum ayakkabılarına falan gözüm takılıyor, "allaam nasıl kırolaşmış bu bebe" diyorum.. Bi insan nasıl bu kadar çok değişebilir ya falan diye geçiriyorum içimden.. Sonra böyle onun bana baktığını hissettim.. Şöyle bi döndüm bişey söyleyecek gibi duruyor, bende hayırdır hacı gibisinden azcık kafamı yana eğip hıı der gibi bakınca..

- göztepe ligi yükseltmiş

- hımm evet

- başarılarının devamını dilerim onların

- bende..

diye saçma sapan bir konuşma geçti aramızda indi asansörden sonra.. Göztepeli bile değiliz biz ne alakaysa muhabbete başlayacak konu bulamadı heralde dedim.. eve girdim.. 15 dakika sonra ev telefonu çaldı bu çocuk..

- şey için aradım ben yani

- ney için

- az önce ıssız adamdaki gibi oldu farkettin mi

- göztepeyi kutlarım falan derken mi oldu bu?

- içimizden başka şey düşündük, merak ettim sadece ne geçti aklından..

- ahaha ya ben bişi düşünmedim. salak mı dedim bu göztepe ne alaka
- hımm hani böyle hiç pişmanlık falan geçmedi mi..

- ne pişmanlığı geçcek be saf mısın nesin

- yani böyle ne bilim keşke o günlere dönsek falan demedin mi

- o günleri anımsamıyorum bile üstüne kaç sene geçtii sende hatırlama artık ya bırak bu işleri

- ne hatırlıcam zaten, sadece ıssız adamın benmiyim, benden sonra bulduğun o lavuk mu onu merak ettim.

- ben o filmi sevmemiştim götümle güle güle izlemiştim.

- iyi o zaman, zaten bende pişmanlık duymadım.. Ammaa kilo almış kız dedim göbeği benden büyük olmuş demiştim..

- gerizekalı kapatıyorum allahın malı o göbek değil şişkinlik bende zaten kıroya benzemiş aynı demiştim senin için..

- Saçlarında çok kötü olmuş dedim ama onu resimlerini gördüğümde dedim

- bende resimlerini gördüğümde piyanist şantörlere benzemiş dedim.. karında annen gibi duruyo dedim.. ıyyy nasılda kırolaşmış bu ne beee dedim bide

- bende senin için nerden bulmuş bu yumurtayı dedim

- ayy tamam sidik yarıştırmıcam senle kapatıyorum ben..

- ya kapama dur bişey rica edecem senden senin vardır tanıdıkların yedigünün yarışmasına katıldım videoyu postalayım sana onu dağıtsana. isim yapayım en azından. Eski sevgilim dersin hava atarsın hem benimle.

İşte abi ben böyle beyin yerine et sıkıştırılmış heriflere nasıl aşık olmuşum zamanında anlamıyorum.. Geçmişi falan siktirettim ulan bana şişko dedikten sonra senin tanıtımını mı yaparım ben hıyar.. 27 yaşında herifin uğraştığı olaya bak.. Zamanında bunla çıkarken sezen dinliyorum diye beni aşağılıyordu. "Popçular kırolardır kızım, onlar pislikler dinleme şu boş müzikleri" diyordu.. Herif şimdi kenan doğulu parçalarıyla para kazanıyor allan malı ya.. bu içimde kaldı keşke bunu da söyleseydim.. Bide bende istiyorum böyle eski sevgililerimle konuşma geçtiğinde aramızda hemen el ense tokat göte şaplak olmayalım. Hani ne bilim triplere gireyim falan.. fonda çalsın "sevgilim bitmiş aşkımız bizim çoktannn bitmiş, gördüm ben ne yazık senin gözlerin gitmiş" falan şeyler çalsın.. Böyle hemen ayy sen çirkinsin, götsün göbeksin ıyy yeni sevgilin nassı hacı modu ne oluyor yaa. Sonra hoop başa sarıyoruz tekrar kasedi.. Bende istiyorum trip atayım, uzaklara dalayım, özlüyorum seni diyerek sarılayım yada çekip gideyim ağlak gözlerle.. Ama olmuyor 3 dakka trip atıyosam sonra hemen ahahaha ahaha modunda hareket ediyorum.. O yüzden işte ayrıldıktan sonra bi daha görmemem lazım o kişiyi en azından anılar güzel kalsın maabında.. Yoksa hep böyle yavşak hatırlıyorum hepsini..

80′lerin En Güzel 100 şarkısı

2009-05-29T21:05:43Z

80′ler dendiğinde akla ilk gelen şey o dönemin şarkıları olsa gerek. O dönemin bir başka alameti farikası da tüm yurdu saran Betamax, sonrasında da VHS furyasıydı. Hayatımızda iz bırakan pek çok filmi o video kasetlerin kötü kayıtlarından seyrettik, onların kötü kayıtlar olduğunun bile farkında değildik üstelik. O filmlerin birçoğunda, özellikle o zaman “gençlik filmi” diye [...]

Galatasaray: En ''Sakat'' Transfer Adayları

2009-05-29T17:30:00Z

Galatasaray, son iki sezonda --belki farkında bile olmadan-- yurt dışı transfer özelinde belli bir yol üzerinden gitmeyi denedi.

2007-08 Sezonu'nun başında Shabani Nonda. Ve hemen ardından 2008 Yazı'nda Harry Kewell. Kariyerlerine çok iyi giriş yapan iki oyuncu. Zirveyi gören ama geçirdiği sakatlıklar ve yaşadığı şanssızlıklar nedeniyle kariyerinde sıkışma dönemini tecrübe edinen. Monaco forması giydiği dönemde Avrupa'nın en golcü isimleri arasında yer alan Shabani Nonda, bacağının kırılması ile geriye doğru gitmişti. Blackburn Rovers, Roma derken oldukça cüzî bir ücret karşılığında Galatasaray'a transfer oldu, Kongolu. Keza Harry Kewell. Leeds United'ın efsanevî kadrosunun en büyük yıldızı olan Kewell, büyük beklentilerle Liverpool'a transfer edilmişti. Ama ne var ki; peşini bırakmayan talihsizlikler, Kewell'ın Kızıllar'a tam randıman vermesini engelledi sürekli. Ve 2007-08 Sezonu sonunda serbest bir oyuncu olarak Galatasaray'a geçiş yaptı, Avustralyalı.

Nonda, Galatasaray'ın 2007-08 Sezonu'ndaki TSL Şampiyonluğu'nun unutulmaz figürlerinden biri oldu. Kewell ise, UEFA Kupası'ndaki serinin lideri. İki sezondur sakatlıklardan geçilmeyen Galatasaray'a maksimum verim sağladı iki oyuncu da. Sözü fazlaca uzatmaya gerek yok aslında. Galatasaray, bu sezonki transfer stratejisini de bu şekilde belirlerse kimler karşılaşabilir, onlara bakmak istedik. Fena isimler de yok hani.

İşte, Galatasaray adına yeni sezon en muhtemel ''sakat'' transfer adayları:

10. Wilfred Bouma, Aston Villa: Martin Laursen ile birlikte Aston Villa'nın talihsiz ikilisinden biri, Bouma. PSV Eindhoven'ın Şampiyonlar Ligi'nde söz hakkı olduğu yıllarda takımın önemli isimlerinden biriydi. Güçlü fiziği ve savunmanın hemen her bölgesinde --sol bek, merkez savunmacı ve defansif orta saha oyuncusu-- oynayabilme yeteneği, öne çıkan özelliklerindendi. PSV Eindhoven ile yakaladığı çizgiyi Hollanda Milli Takımı'nda da sürdüren Bouma, Avrupa'nın ciddi liglerinden gelen transfer tekliflerine ancak 2005-06 Sezonu yaz transfer mevsiminin son gününe kadar dayanabilmişti. 30 Ağustos 2005 günü, 3.5 milyon £ karşılığı Aston Villa'ya imza atacaktı.

Ada'daki ilk sezonunda türlü sıkıntılar yaşasa da, 2006-07'da Martin O'Neill'in gelişi ile birlikte Aston Villa'nın vazgeçilmezlerinden olmayı başardı. Devam eden sezonda ise, Premier League'de maç kaçırmayarak müthiş bir performans gösterdi. Her şey yolundaydı, Aston Villa ve Wilfred Bouma adına. Ta ki, 26 Temmuz 2008 günü Intertoto Kupası'nda oynanan Odense maçına kadar. Rakip takımdan Baye Djiby Fall ile girdiği mücadeleden yeşil sahalarda görülebilecek en acı fotoğraflardan biriyle ayrılmak durumunda kaldı. Aston Villa ise, oyuncusunun yaşadığı sakatlığa aldırış etmeden iki yıl daha uzattı sözleşme süresini Bouma'nın. Ama geri dönemedi, Hollandalı. Ocak 2009'da antrenmanlara başladığı açıklandı, Şubat ayında dönecekti. 16 Şubat günü, rezerv takım kadrosuna alındı. Olmadı, çıkarıldı son anda kadrodan. 2 Mart 2009'da Chelsea ile oynanan ve Aston Villa'nın 4-3 kazandığı rezerv lig karşılaşmasında forma giyse de bir sezon önce maç kaçırmadığı Premier League'de bu defa dakika bile alamadı. Önümüzdeki sezon, formasını geri alacaktır. Sakatlıktan nasıl döneceği önemli. 30 yaşında, hiç fena bir alternatif değil.

9. Louis Saha, Everton & Alan Smith, Newcastle United : Wilfred Bouma'nın durumu biraz daha farklı, aslına bakarsanız. Çok ama çok ciddi bir sakatlık yaşadı. Yeni dönemdeki performansı, soru işareti. Tanıma uygun olan isimler ise, daha ziyade Louis Saha ve Alan Smith. Başlayalım hemen, Louis Saha'dan.

Nice yıldız oyuncuların yetiştiği Metz altyapısının bir ürünü olan Saha, 1999 yılında kiralık olarak forma giydiği Newcastle United ile tanıdığı Premier League'e dönüşünü 2000-01 Sezonu'nda Fulham'a geçerek gerçekleştirdi. Mohamed Al-Fayed'in şampiyonluk hedefiyle kurduğu kadronun sonuç vermemesi sonrasında ise, 12.8 milyon £ karşılığında Manchester United'a transfer oldu, Fransız oyuncu. Old Trafford'daki kariyerine müthiş bir başlangıç yapmıştı. Ama sakatlıklar, önünü kesecekti. Dört ayrı dönemde toplam sekiz ay boyunca formasından uzak kaldı. Kas ve diz sakatlıkları, Manchester United'daki geleceğini (2005-06 Sezonu) ciddi derecede etkilemeye başlasa da, 2006-07 Sezonu'ndaki iyi başlangıcı sonrası 2010 yılına kadar sürecek yeni bir kontrat almayı başaracaktı. Sezonun ilk yarısında 15 gole kadar çıkmıştı; fakat kâbus, hâlâ çok yakınlarda bir yerdeydi. 2008 yılında Everton ile ''maç başına ücret'' karşılığında iki yıllık sözleşme imzaladı. Tüm sakatlık problemlerine rağmen Manchester United'da ortalamanın çok üzerinde bir performans göstermişti. Everton'daki kariyeri de benzer özellikler taşıyor. 30 yaşında, tıpkı Bouma gibi. Harry Kewell örneği, esin kaynağı olabilir.

Alan Smith'in hikâyesi, ilgi çekici. Kim istemez ki, ilk profesyonel maçına henüz 18 yaşında iken Liverpool'a karşı çıkmayı ve üstelik o maçta bir de gol atmayı? Leeds United'daki rüya gibi geçecek sezonlar öncesinde harika bir başlangıçtı bu. UEFA Kupası ve UEFA Şampiyonlar Ligi'nde fırtına gibi esen Rio Ferdinand, Jonathan Woodgate, Michael Bridges, Mark Viduka, Harry Kewell, Lucas Radebe, Lee Bowyer, Danny Mills, Olivier Dacourt ve Robbie Keane'li kadronun kilit isimlerinden biriydi, Alan Smith. Ama Viduka ile birlikte Newcastle United'da yaşadığı hüsrana benzer bir son yaşandı, 2003-04 Sezonu'nda. Ekonomik kriz ve yıldız oyuncuların takımdan ayrılması sonrası Premier League'den düştü, Leeds United. Alan Smith de bir sonraki sezon için Manchester United ile anlaştı. Kırmızı Şeytanlar'daki ilk yılında çeşitli sakatlıklardan dolayı, önemli maçları kaçırsa da asıl felaket, 18 Şubat 2006 günü yaşandı. Anfield Road'da oynanan Liverpool maçında rakip takımdan John Arne Riise'nin kullandığı serbest vuruşu barajda bloke etmeye çalışan Alan Smith, ayak bileğinden çok ciddi biçimde sakatlandı. Bileği kopma noktasına gelmişti adeta. Saha içerisinde yapılan ilk yardımın ardından ezeli rakip Liverpool taraftarlarının bile alkışları ile uğurlandı, Smith. En az 12 ay süreceği açıklanan sakatlığın üstesinden daha çabuk geldi. Ama yeterli olmadı. Ağustos 2007'de beş yıllık Newcastle United kontratına imza attı. Şimdilerde mutsuz, formsuz ve 28 yaşında.

8. Steve Finnan, Espanyol: Galatasaray'ın Liverpool hattından geçen Barry Venison, Mike Marsh, Rigobert Song, Harry Kewell ve Milan Baros gibi Steve Finnan da fena bir alternatif sayılmaz. Sağ bek için. 33 yaşında ama eğer daha ciddi transfer düşünülmüyorsa; Galatasaray savunmasının sağ tarafını kapatabilir.

Aslında çok da iyi değil Galatasaray ile olan hatıraları. 2006-07 Sezonu'nda Arda Turan, Galatasaray'ın yükselen değer iken; Anfield Road'da oynanan Liverpool maçının ikinci yarısında Steve Finnan'ı çok zor durumlara düşürmüştü. Ama genel anlamda 2006-07, Steve Finnan ve Liverpol birlikteliği adına harika bir sezondu. 2005 yılında İstanbul'daki efsanevî Şampiyonlar Ligi Finali'nde sakatlığı nedeniyle ikinci yarıyı göremeyen İrlandalı oyuncu, 2007 Finali'nde 88 dakika sahada kalmış; takımı Milan'a 2-1 kaybetse de sezon boyunca gösterdiği performans sonrası, Liverpool ile olan sözleşmesi kulüp tarafından üç yıl daha uzatılmıştı. Ne olduysa 2007-08 Sezonu'nda oldu. Liverpool'un oynadığı maçların yalnızca %59'unda forma şansı bulabildi, Finnan. Menajer Rafael Benitez'in bu bölgedeki tercihi, Alvaro Arbeloa'ydı. Ve sezon sonunda bir de Phillpp Degen kadroya dahil olunca ayrılık kaçınılmaz oldu. Oynamak istiyordu İrlandalı. Benitez tarafından Aston Villa'ya Gareth Barry'yi alabilmek için takas malzemesi yapıldı. Ama Finnan kabul etmedi bunu. Transfer sezonun son gününde Espanyol'a transfer oldu. İşler beklediği gibi gitmedi ama. Yalnızca dört maçta forma şansı bulabildi sakatlıklardan dolayı. İngiltere'ye dönmesi gündemde. Tottenham ve Hull City söylentileri olmuştu sezon içerisinde. Kim bilir...

7. Brett Emerton, Blackburn Rovers: Yaz sıcaklarında gazete mutfaklarında her kafadan bir transfer sesi çıkarken Brett Emerton isminin herhangi bir gazetede geçmiyor olması, enteresan aslında. Öyle ki; çok da bağlantısı var Emerton'un Galatasaray ile. Tugay Kerimoğlu aracı olur. Harry Kewell da muhtemelen idolüdür Blackburn Rovers'ın hızlı sağ açığının. Hani, geçtiğimiz sene imzalanan ve 2012 yılına kadar devam edecek sözleşme mi engeller bu haberleri? Hayır, tabii ki. Sakatlık? Hiç sorun değil. Unutulmuştur mutlaka.

Yukarıdaki beş-altı cümlelik paragraftan bile çıkabilir bu haber. Ama gerek bile yok. Emerton'un kariyer gelişimini iyi incelemek lazım. Hollanda'nın Feyenoord kulübü, henüz 21 yaşında ike çok cüzî bir miktar ödeyerek kadrosuna kattı Emerton'u. Ve o günden belli ediyordu, tam bir Premier League oyuncusu olduğunu. Son derece etkileyici performanslar koyuyordu ortaya. Sağ kanadın her kademesinde oynayabilirdi. 2003 yılında Blackburn Rovers'a transfer oldu. Kısa sürede takım yıldızı seviyesine yükseldi. Bir sezon sonra takıma katılan Norveçli Martin Gamst Pedersen ile birlikte Blackburn Rovers adına öldürücü bir kanat kombinasyonu oluşturdu. Devam eden yıllar içerisinde futbolunu olgunlaştırdı. Blackburn'deki ilk dört sezonunda toplam 167 karşılaşmaya çıktı. Tüm bunlar, Temmuz 2008'de dört yıllık yeni bir sözleşme imkânı sundu Brett Emerton'a. Ama talihsizlik, 31 Ocak 2009 günü buldu Avustralyalı yıldızı. Middlesbrough ile yapılan karşılaşmada sakatlanan Emerton'un 6 ila 9 ay boyunca sahalardan uzak kalacağı açıklandı. Hâlâ formasına kavuşacağı günü bekliyor, Emerton. En azından bu sezon için transferi imkânsız gibi. Ama Harry Kewell'ın da Galatasaray ile devam edeceğini düşünürsek, iyi bir Emerton her zaman faydalı olacaktır.

6. Joe Cole, Chelsea: İngiltere Futbolu'nun çıkardığı özel adamlardan biridir, Joe Cole. Belki, hiçbir zaman hak ettiği değeri bulamamıştır; ama bu da içerisinde bulunduğu futbol ekolünün bazı oyunculara oynadığı bir oyundu işte.

West Ham United altyapısında yetişen ve 1998 ila 2003 yılları arasında bu takımda gösterdiği performansla dikkatleri üzerine çeken Cole, Rus işadamı Roman Abramovich'in ilk transfer dalgasına kapılan oyunculardandı. Maviler'deki birinci sezonunda çeşitli sıkıntılar çekse de Jose Mourinho ile gelen Premier League Şampiyonluğu'ndaki en kritik role sahip adamlardan biri olacaktı. 4-3-3'ün üçüncü bölgesindeki her iki kanatta da oynayabiliyordu. Ve bu özelliği, kesinlikle fark yaratıyordu. 2005-06 Sezonu'nda Shaun Wright-Phillips ve Damien Duff ile olan forma savaşını kazandı. 46 maça çıktı sezon boyunca. Ne var ki; takip eden sezonda ''stres kırığı'' denilen anlaşılmaz sakatlık ile yüzleşmek durumunda kaldı. Premier League'de yalnızca 10 defa giyebildi takımının formasını. 2007-08'de sakatlığını tamamen atlatmışken Ocak 2009 ayında FA Cup'ta oynanan Southend maçında dizinden sakatlanarak maçı tamamlayamadı. Hâlâ tedavi sürecinde, Cole. Geri döndüğünde eski performansını sergilemeye devam edecektir. Henüz 27 yaşında ve hem Chelsea, hem de İngiltere Milli Takımı ile sahaya çıkacağı ilk maç merakla bekleniyor. Evet, çok ütopik. Ama yine de... Vasatın biraz üzerinde geçecek bir veya iki sezonun ardından rotasını farklı bir maceraya doğru çevirebilir mi?

5. Djibril Cisse, Sunderland: Yukarıdaki örneklerimizde daha çok Harry Kewell üzerinde durduk, ister istemez. Djibril Cisse'nin hikâyesi ise, Shabani Nonda'nın Galatasaray'a geliş sürecinde yaşananlara uygun görünüyor. Zira; iki oyuncu da Fransa Ligue 1 Tarihi'nin yakın geçmişinde 25+ gol barajını aşan yegâne isimler. Ve ikisi de kariyerlerinin zirvesindelerken geçirdikleri benzer sakatlıklardan sonra düşüşe geçtiler. Nonda, Galatasaray'da kendine geldi. Cisse, hâlâ belli bir çizginin üzerinde. Ama tabii ki, daha iyisini de yapabilir. Djibril Cisse'nin Galatasaray başlığı altında konuşulabilecek farklı birkaç ayrıntısı var.

Yeni sezondaki teknik direktör adayları arasında adı geçen Gerard Houiller, Auxerre'deki müthiş performansın ardından Cisse'yi 14 milyon £ ödeyerek Liverpool'a almıştı; fakat hiç de beklenen bir başlangıç yapamayacaktı Fransız oyuncu Liverpool kariyerine. 30 Ekim 2004 yılında Türkiye'den de canlı yayınlanan Blackburn Rovers maçında Jay McEveley'nin müdahalesi sonrası, çok acı bir sakatlık yaşayan Cisse, fibula kemiğinin kırılması ile yüzleşmek durumunda kaldı. Altı ay boyunca futbol oynayamadı. Beklenen erken dönmüş ve takip eden sezonda Liverpool adına 58 maça çıkmayı başarmıştı. Ama kader... Ekim 2004'te sol ayağı kırılan Djibril Cisse'nin Haziran 2006'da Fransa ile Çin arasında oynanan hazırlık maçında bu defa sağ ayağı kırılıyordu. İnanılmaz bir talihsizlikti bu. Yine de Fransa'nın Marsilya takımı, kollarını açıyordu Cisse'ye. Haziran 2006'da Liverpool ile anlaşmaya varan Marsilya, Ekim ayına kadar beklemişti yeni yıldızını. Kiralık sezonunda 25 maça çıkan Cisse, 15 gol ile müthiş bir geri dönüş gerçekleştirmişti. 2007-08 Sezonu'nda dakika aldığı 50 maç, sakatlık ile ilgili soru işaretlerini kaldıracaktı. Buna rağmen; Cisse'nin aklının bir köşesindeydi İngiltere. Sezon başında kiralık olarak Sunderland'e geçti. İyi bir sezon geçirdi. Newcastle United'a attığı gol ile gönüllerde taht kurdu. Ama Sunderland, Cisse ile olan kiralık kontratını uzatmayacağını açıkladı. Bir yere gidecek, bakalım. Türkiye de olabilir.

4. Michael Owen, Newcastle United: Joe Cole özelinde yaptığımız başlangıcı, Michael Owen üzerinden de tekrarlayabiliriz. Özel bir adam, Michael Owen. Hızlı yaşayıp çabuk ''yaşlanan'' isimlerden biri. Belki; Zlatan Ibrahimovic, Fernando Torres ve Dimitar Berbatov gibi santrforların revaçta olduğu bir dönemin içerisindeyiz; ama hafızalarımızdaki Michael Owen da aklımızı çelecek kadar yetenekli bir isim.

Los Galacticos projesiydi, Michael Owen'ın kariyerine dev bir darbe vuran. Liverpool'da sekizinci senesini geçirdiğinde henüz 25 yaşındaydı. 2004-05 Sezonu'nda Real Madrid'e transfer olmayıp Kızıllar ile devam etseydi; Liverpool'daki saygın yeri, çok daha sağlam olurdu. Bu noktada bir de yanlış anlaşılma var aslında. İspanya'daki kariyerinde hiç de fena değildi; fakat sürekli yedek kalmayı kabul edemiyordu. Yalnızca bir sezon sonra geri döndü ülkesine. Ama Liverpool'a değil, Newcastle United'a. Yeni bir başlangıç yapabilirdi. Hâlâ üst seviyede yer alan, gözde ve artık daha olgun bir oyuncuydu. Owen'ı engelleyen ise, 2006 Dünya Kupası'ndaki acı sakatlığı oldu. Paraguay ve Trinidad & Tobago maçlarında takımındaki yerini alan Owen, gruptaki üçüncü karşılaşmada İsveç önünde sol ön çapraz bağlarının kopmasıyla turnuvayı erken kapatacaktı. Nisan 2007'de döndü, bir zamanların hızlı forveti. Ama ne var ki; kariyerinin geri kalan bölümünde bir türlü eski formunu yakalayamadı. Toplam 14 maç yaparak geçirdiği iki sezonun ardından 31'er maça çıktı, takip eden iki sezonda. Yine de Newcastle United'ın 16 yıl sonra Premier League'den düşmesine mâni olamadı, Michael Owen. Önümüzdeki sezon kararı ne olacak, bilinmez; ama değişikliğe ihtiyaç duyduğu kesin.

3. Rafael van der Vaart, Real Madrid & Andy van der Meyde, Everton: Hollandalı iki oyuncuya beraber değinebiliriz, listenin ilk sıralarına doğru gelirken. Real Madrid'in Hollandalısı Rafael van der Vaart ile Everton'dan Andy van der Meyde.

Andy van der Meyde, büyük umutlar beslenen ama yanlış kariyer planlaması sonrasında hak ettiği yere gelemeyen oyuncular kervanında ön sıradaki yerini alıyor. 2000'li yılların başında genç ve başarılı Ajax takımının kaptanı olarak önemli işler yapmıştı. 2002-03 Sezonu'ndaki iyi performansının ardından ''futbolcu öğütme makinası'' Inter'e geçti. İtalya serüveninde akıllarda kalan tek hareketi, Arsenal deplasmanında attığı gol oldu. Ve 2005 yılında Everton ile Premier League tecrübesini yaşamaya başladı. Ama İngiltere'deki kariyeri, İtalya'dakinden bile felaket geçecekti. Sakatlık, alkol ve sağlık problemleri... Artı, bir de defalarca aldığı disiplinsizlik cezaları. Tüm bunlara rağmen; Andy van der Meyde, hâlâ çok iyi bir kanat oyuncusu. Hem sağ, hem solda oynayabiliyor ve 29 yaşında. Transfer söylentileri dolanıyor şu sıralar. Ve aslında hiç fena olmaz.

17 yaşında Ajax ile başladığı profesyonel futbol kariyeri boyunca, birçok defa sakatlıklarla yüzleşmek durumunda kalan bir isim Rafael van der Vaart. Dönemin Ajax antrenörü Co Adriaanse ile Avrupa Futbolu'na servis edilen Hollandalı, henüz 18 yaşındaki iken dizinden çok ciddi bir sakatlık geçirdi. Geri dönüş yaptığı Nisan 2002'de ise, sakatlığı nüksetti. Ve menisküs teşhisi altında aylarca sahalardan uzaklaşmak durumunda kaldı. 2002-03 Sezonu'nda da etkileri görüldü bu sakatlığın. Yalnızca 21 maça çıkabildi, Rafael van der Vaart. Daha sonraki iki sezon belli bir istikrar yakaladı ve dev kulüplerin yoğun ilgisine karşın 5.5 milyon €'luk bonservis ücreti ile Alman Hamburg takımına transfer oldu. Ajax'ta 21 yaşındaki iken kaptan olarak sahaya çıkan Hollandalı, Bundesliga'daki kariyerine yaptığı iyi başlangıç sonra yeni kulübünde de kaptanlık seviyesine yükselmeyi başardı. Hamburg ile de Şampiyonlar Ligi tecrübesi yaşadı. Sözleşmesinin son aylarında ise Real Madrid'in yoğun ilgisi, tartışma konusu oldu. Sezon başında 12 milyon € karşılığında Santiago Bernabeu'ya geçiş yaptı; ama istediğini bulamadı. Sezon içerisinde, Marca gazetesinde yapılan ankette Real Madrid taraftarlarının %79'luk çoğunlukla takımdan gitmesi istendi. Bizde yapılsa, en az %79 ''gelsin'' der diye düşünüyorum. E, ''Süs Bebeği'' de gidiyor zaten.

2. Ruud van Nistelrooy, Real Madrid: Bu başlık altındaki en ilgi çekici hikâyelerden birine sahip, Ruud van Nistelrooy. (Neresinden başlasak ki; ayrı bir yazı mı olsun yoksa, bilemedim şimdi. Ama kısaca geçelim.)

Sir Alex'in oğlu Darren Ferguson, Sparta Rotterdam'daki kariyerinden dolayı yakın olduğu Hollanda'da bir oyuncuyu izlemesi için yalvarır babasına. Öyle ısrarcıdır ki Darren, dayanamaz Alex. PSV Eindhoven'da oynayan Hollandalı bir forvettir bu isim: Ruud van Nistelrooy. Alex Ferguson, PSV'nin ilk lig maçına temsilcilerini gönderir ve ertesi gün de transfer görüşmelerine başlar. Tıpkı, yıllar sonra gerçekleşecek Cristiano Ronaldo transferinde olduğu gibi. 18.5 milyon £'luk teklif, PSV Eindhoven tarafından geri çevrilemez. Ama sıkıntı başka bir anlamda çıkar iki taraf adına. 2000-01 Sezonu için Manchester United ile anlaşan van Nistelrooy, dizinden sakatlanarak sahalardan uzunca bir süre uzak durmak zorunda kalır. Anlaşma iptal olur. Ama Sir Alex Ferguson, bekler van Nistelrooy'u. Bir sezon sonra ekstra bir 500 bin £ karşılığında Old Trafford kariyeri başlar.

Öyle bir başlangıçtır ki Hollandalı forvetin yaptığı, yıllarca unutulmayacak ve üzerine konuşulacaktır. İlk üç sezonunda 145 maça çıkar Kırmızı Şeytanlar ile ve rakip ağlara da 110 gol bırakır. Tam anlamıyla bir ikondur artık. Ama 2004-05 Sezonu'nda o kahrolası gerçekten kaçamaz. Dizindeki sakatlık, sezonun büyük bölümünü kaçırmasına neden olur. Geri döner yeniden. 2005-06 Premier League Sezonu'nu 21 golle tamamladıktan sonra La Liga'ya geçiş yapar Real Madrid ile. İki sezonda toplam 81 maçta 53 gol atarak Real Madrid'in arka arkaya kazandığı La Liga şampiyonluklarında pay sahibi olur. Üçüncüsünde ise, yine karşısına çıkar sakatlık illeti. 12 maçta 10 gol ile başladığı 2008-09 Sezonu'nun Kasım ayında ''menisküs'' teşhisi konan sağ dizi; 6 ila 9 ay boyunca futboldan uzak tutar, gol atmak için yaratılan Hollandalı'yı. Şimdilerde, geri dönmek adına var gücüyle çalışıyor. Daha önce iki kez yaptığı gibi. Yaşı 32 oldu. Gücü biraz daha azalmıştır mutlaka. Ama Türkiye'ye gelse, 25+ maçta oynasa... Yaşı kadar gol atar.

1. Tomas Rosicky, Arsenal: ''The Little Mozart'' veya ''Mozart of the Football'' İkisi de ayrı ayrı çok yakışıyor, Tomas Rosicky'ye. Bir Pavel Nedved hikâyesi gibi, 19 yaşında iken gündeme gelmişti Türkiye transferi. Olmadı.

Borussia Dortmund, 2001 yılında kadrosuna katarken O'nu; vazgeçmişti kasasındaki 29 milyon Mark'tan. Almanya rekoruydu bu; ama ne fark ederdi ki? Beş sezon boyunca üst seviyede kaldı, Almanya'da. Son derece naif bir adam olmasına karşın yenigiye isyan eden bir tarafı her zaman vardı. Bu yüzden, Avrupa'nın dev kulüplerine transfer olasılığı canlı kaldı. 2006-07 Sezonu'nda Borussia Dortmund'u iknâ eden Arsenal oldu. Henüz ilk sezonunda imzasını atıyordu Premier League'de. Dripling üzerinden getirdiği topları 25-30 metrelik şutlarla kaleye gönderirken 13 golle bu kategoride ligin iyi isimlerinden biri oluyordu. Ama kaderi, kendisinden önce Arsenal'de 7 numaralı formayı giyen Robert Pires ile benzerlik gösterecekti bir yerden sonra. 26 Ocak 2008 günü Newcastle United ile Emirates'te oynanan FA Cup karşılaşmasının 9. dakikasında sakatlanarak kenara gelen Rosicky, o günden bu yana --15 ay-- futbol oynayamıyor. Sakatlığından dolayı Euro 2008'de de boy gösteremeyen Çek yıldızın Eylül ayında dönmesi bekleniyordu. Ama Uğur Uçar misali; Ekim, Kasım, Aralık derken 9 Nisan'da Menajer Wenger'den geliyordu açıklama: "Tomáš Rosický, at the moment, is not close to coming back. We have to be very patient there." Tüm bunların ardından 14 Mayıs 2009 günü çıktı ilk antrenmanına, Küçük Mozart. Ama hocası tarafından riske edilmedi. Şimdilerde, yeni sezonun başlamasını bekliyor.

Yıllar önce gerçekleşmeyen birliktelik, şimdi yaşansa... Galatasaray'a gelse Rosicky. Sağ açıktan, merkez orta sahaya; sol açıktan forvete arz-ı endâm etse gözlerimizin önünde. Güzel olur çok. Hagi oldu, Kewell oldu. Overmars, Guardiola, Pires olmadı. 3'te eşitleme zamanı. (Kişiseldir.)

Türklerin İngiliz Futboluna Kazandırdığı 5 Yetenek

2009-05-29T11:38:00Z

1-) Gary Lineker: Bu onur Abdülkerim Durmaz'a ait. Fenerbahçeli milli futbolcu, kült topçu, deli Nezihi, Arap İsmail, Toni Schumacher ve Miço Müjdat'ın yoldaşı Abdülkerim Durmaz otobüsten inince boşuna koşmadı Wembley'in çimlerine. Şu anda Adana Demirspor'u çalıştırıp Çukurova topraklarından Türk futboluna yeni gençler çıkartan Abdülkerim, topçuluğunda daha büyük hedeflere sahipti. Günlerden 16 Ekim 1985'di.

Gary Lineker, dünya kupalarında daha oynamamış, Barcelona'da efsane olmamış 18 yaşında çıtır bir çocuk. Ve ilk defa İngiltere milli takımı formasını giyiyor. Hocamız, hocaların hocası Coşkun Özarı daha önce hiç stoper oynamamış libero Abdülkerim'e diyor ki, "Korkma, 18 yaşında bir çocuk var, ismi Lineker sen onu tutacaksın."

Abdülkerim'in tandemdeki partneri Raşit Çetiner. Raşit hoca Hateley'i tutmakla görevli ki o yılların ünlü topçusu o. Maç 5-0 sona eriyor. 3 gol Lineker atıyor. Maçtan sonra mikrofonlar ona yapışıyor, ömür boyu da bırakmıyorlar. Abdülkerim, forma değiştirmek istiyor ama Lineker şöhrete kavuşunca onu çabuk unutuyor onu. İstanbul mahallelerin sert çocuğudur Abdülkerim ama delikanlıdır da, içerliyor bu duruma bir şey yapmıyor. "O gün ben iyi oynasam belki de adamın futbol dünyasında böyle bir yeri olmayacaktı. Boş adam değil, ama hayırsız. " diyor onun içintam bir abi şefkatiyle. Bir de maç içinde yaşanan "Lineker'i gören var mı?" , "Az önce buradydı, arkalara gitti herhalde." dialogu vardır ki, Türk futbolunun en güzel zamanlarının o yıllar olduğunun en büyük kanıtıdır.

2-) Les Ferdinand: Ferdinand, İngiltere Milli Takımı ile 17 maça çıkmış bir topçu. İngilzlerin hemen hemen hepsi -rengine rağmen- çok sever onu. İyi topçuluğunun önünde diğer İngiliz futbolcular gibi sabıka kaydı dolu değildir. Çünkü o stajını bu topraklarda yaptı. QPR takımının genç yıldızı Ferdinand 1 sene kaldı burada. Gordon Milne'in ilişkileri sayesinde Beşiktaş'a kiralandı. Belki de Türkiye'ye yurtdışından gelen ilk siyahi topçuydu. Çığır açtı o nedenle. Sadece 1 sezon oynadı. Ama unutulmazlar arasına ismini yazdırması kolay oldu. 24 maçta 14 gol attı. Newcastle'da, Tottenham'da, West Ham'da ve daha bir çok baba takımda oynadı. Ama ilk önce Ferdi olmuştu. Sonradan Ferdinand oldu.

3-) David Beckham: Dünyanın en çok tanınan futbolcusu olduğu kesin. Belki de gelmiş geçmiş en çok tanınanı. Pele ve Maradona'dan daha çok belki de . Hatta belki de en çok tanınan insanı. Üniversitelerde tez konusu da olabilir, hayatı roman da olabilir, hakkında kitap da yazılabilir. Ya da bunların hepsi çoktan yapıldı. İkon tanımının yaşayan tarifi.

Peki bu adamın hikayesi nerede başladı. Londra'nın Leytonstone semtinden başlatan da olabilir. Ama futbolun meyvesi golse, bu adamın hikayesi de bir golden başlamalı. Attığı ilk golden. 7 Aralık 1994 günü Old Trafford Stadı. Şampiyonlar Ligi A Grubu 6.maçı. Bir önceki maçta Barcelona'yı deviren Galatasaray, 3-3 biten bir önceki sene maçından sonra bir kez daha hayaller tiyatrosunda. Ama hayaller çabuk yıkılıyor. Erken gol maçın gidişatını belirliyor. Asıl öldürücüyü darbeyi 19 yaşındaki "Ferguson Babe" koyuyor. David Beckham 38.dakikada skoru 2-0'a taşıyor. İlk defa oynadığı bir Avrupa Kupası maçında, Manu kariyerinin ilk golünü atıyor. Ve ardından olaylar gelişir.

4-) Ronny Johnsen: Bir önceki senenin şampiyon takımı Beşiktaş, Norveç'ten bir takviye yapıyor. Ronny Johnsen . Arka tarafta sessiz sakin bir kuzeyli. Sakin ve gösterişsiz adam bu topraklarda beğenilmezin açık örneği. Beşiktaş ligde tökezlemeye başlayınca faturalardan biri ona kesiliyor. Hesabı ödeyip kalkıyor o da. Ancak zengin kalkışı yapmayı ihmal etmiyor. Gittiği yer Old Trafford.Oynadığı mevki bir kırmızı şeytan efsanesinin, Garry Pallister'in, boşalttığı yer.6 sene burada oynuyor. 4 defa Premier Lig kazanıyor, 1 defa FA Cup. Ve hiçbir Türk'ün henüz kazanamadığı Şampiyonlar Ligi. Ardından Aston Villa ve Newcastle maceraları yaşıyor. Premier Lig'de saygın bir yeri olan yabancılardan.

5-) Wayne Rooney: Everton'da parlayan genç topçu Manchester'a transfer oluyor. Bizdeki gibi gözler onun üzerinde. Anadolu'dan gelen topçunun ilk verilen fırsatı olumlu kullanması lazım ki kalıcı olsun. Ödenen para 25 milyon paund. Premier Lig'in Ayhan Akman'ı olabilcekken imdadına Türkler yetişiyor. Fenerbahçe karşısında 3 gol atıyor. Oynadığı ilk şampiyonlar ligi maçında hat-trick yapan 5 futbolcudan biri oluyor. Üstelik bunların hepsini ceza sahası dışından atıyor. Bunu da Sinisa Mihailoviç ile berabere başarabilen yegane futbolcu.

Jüri Özel Ödülü: Hep İngilizler olacak değil ya. İşte kendi evladımız. Tugay Kerimoğlu. Hikayesini aşağıda anlattık. Johnsen'den daha dokunaklı. Türkiye'den kendi ülkesinden kovuluyor nerdeyse. İngiltere'de kral oluyor. Biz de onu yetiştirdiğimiz için gurur duyuyoruz. Kazanan İngiliz futbolu oluyor. Bize de anılar kalıyor hepsinden, herkesten.

Eren Derdiyok Ve Gurbetcileri Milli Takim Tercihleri.!

2009-05-29T10:59:00Z

Leverkusen Takimina geldi sonucta futbolcu..Bilirim ki ülkemde kimse buna kulak asmaz, ama Eren'in neden milli takim icin düsünülmediginin alti kazinsin, hic de beklemediginiz sonuclarla karsilasabilirsiniz.. Ayni zamanda gerek yakin kardeslerin gerekse de Kürt asilli Eren Derdiyok'un da tüm söylemlerine ragmen milli takimi gercekten istediklerini düsünmüyorum. Bu insanlarin üzerine her iki

pembe domates

2009-05-29T04:56:00Z

Bugün ilaç yazdırmak için başvuran bir ziraat mühendisine nerede çalıştığını sordum. Ulusal Gen Bankasında çalışıyormuş.
"Nedir bu banka ilk defa duyuyorum" dedim
"Memleketimizde yetişen her türlü bitkinin, sebzenin, meyvenin tohumlarını topluyor ve saklıyoruz. " dedi
"Geçenlerde bir haber okudum, vefat eden bir ninenin çeyiz sandığından çıkan 50-60 yıllık domates tohumlarını ekmişler ve yıllardır kaybolan 1 kiloluk domates çeşidinden yetiştimişler, bunun gibi mi?" dedim.

"Evet, ama öyle 50-60 yıllık tohumun çimlenmesi azalmıştır, yani pek azı çimlenir. Biz genelde dağ köylerini dolaşıyoruz. Çiftçiler her ne kadar piyasaya ithal tohumlarla üretim yapsa da hepsinin evinin arkasında eski tohumlarla kendisi için üretim yaptığı bir bahçesi vardır. Oradan bizim yöreye ait her çeşit domates, salatalık, vesaire tohumunu topluyoruz" dedi
"Ne miktarda topluyorsunuz, karşılığında para ödüyor musunuz?" diye sordum
"Cinsine göre; domates tohumu bir avuç yeter, buğdaysa daha fazla almak lazım tabi. Para istemeden veriyorlar genelde, ama isterlerse verebiliriz, ödeneğimiz var" dedi
"Benim bildiğim domates tohumu çok pahalı, bir avucu epey para tutmaz mı, nasıl karşılıksız veriyorlar?" dedim

"O söylediğiniz pahalı olanlar ithal, genetiğiyle oynanmış tohumlar. Çiftçinin kendi domatesinden çıkardığı tohum öyle çok para etmez. Tohumun genetiğiyle oynayınca daha fazla ve pazara uygun üretim yapılıyor ama kalite düşüyor. Örneğin ince kabuklu domates artık üretilmiyor, çünkü pazara taşınırken fire veriyor, dayanmıyor. Domateste kalın kabuklu, dayanıklı, herbiri aynı boyda ve şekilde güzel görünen ürün isteniyor ama tadından kokusundan ödün vermeden bu şekilde ürün artışı olmuyor. Ayırca o domateslerden tohum üretemezsiniz, yoz olur" dedi "Domatesin tohumu nasıl elde ediliyor?" diye sordum
"Olgun domatesin içinden çekirdeklerini çıkartıp yıkayıp kurutunca tohum oluyor" dedi

Fotoğraflar evde, balkonlarında domates üretenlerin sitesi pembe domates ağından.

80'lerin En Güzel 10 Şeyi

2009-05-28T12:44:00Z

1980'lerin ortasında doğmuş biri ne kadar iyi bilebilir ki o yılları? Bilmiyorum ben de. Ama anlatılanlardan, televizyonda gördüklerimden ve başka verilerden yola çıkarak bir yazı çıkartıyorum. Oysa 1980leri hiç sevemedim. İyi ki bu yaşlarımı o yıllarda geçirmemişim. Yani aslında bu yazı, 80'leri çekilebilir kılan 10 şey olarak da geçebilir. Ağırlık futbolda muhakkak. Güzel bir yazı beklemeyin: 80'ler neydi ki onu anlatan yazı ne olsun. Başlayalım.

10-) 14 Sene Efsanesi: Bir başarının ileride kuşaktan kuşağa aktarılması için öncesinde çok kötü günler yaşanmış olması lazım. Kurtuluş Savaşı'nı iliklerimize kadar hissediyorsak bunda kaybedilen 1.Dünya Savaşı'nın payı yok mudur? Uefa Kupası, 96-2000 arası hepsi güzel ama o 14 senenin yeri de ayrıdır. Beklenen gün gelecekse çekilen çile kutsaldır anlayışından yola çıkarak, 14 senelik bu çile bitsin artık bu sene diyen bir grupun amansız bekleyişi. 1987'de, o gün doğan çocuklar kupalar içinde yüzdü. Ama herkes bizim kadar şanslı değildi, gençliğini şampiyonluk bekleyerek geçirenler de oldu bu camiada. Apayrı bir yazı konusu, apayrı bir vaka. İlla görmek için mi yaşanır güzel günler, uğruna beklemekte güzel.

9-) Breakfast Club: Bizim ülkemizde ne zaman gösterildi bilmiyorum. Ben 3-5 sene evvel izlemiştim. 1985 yapımı. 80'lerin en güzel filmlerinden olmasının yanı sıra aynı zamanda bir kuşağın zihnini de açmıştır. O yılların çok yaygın olan Amerikan gençlik filmlerinden sıyrılmıştı. Farklıdır, klasiktir, külttür. Ha, ama ne oldu. Sonuncusu American Pie serisi olan film türüne ön ayak oldu. Pek işe yaramadı yani. Bugün Breakfast Club dendi mi akla sadece bir film adı gelmez. When You grow up, your heart dies.

8-) Espana 82: Barcelona'dan başlayan, Madrid'de sona eren enfes bir dünya kupası. Futbolun endüstriyel olmadan önce oynanan son dünya kupası. Brezilya'nın en samba yapar gibi oynadığı, İtalya'nın catanaçyoyu en iyi uyguladığı, Almanlar'ın tam panzer gibi olduğu, İngilizlerin her zamankinden daha şanssız olduğu, yani her ülkenin kendini en iyi şekilde yansıttığı eşsiz turnuva. Zico-Gerets-Tigana, ayrıca Maradona,Platini, Keegan, Zoff, Schumacher.

7-) Modern Talking: Modern Talking'i adamakıllı dinlemeye 1 sene önce başladım. 80lerin en iyi grubu mu? Kesinlikle değil. Ama eğer 80ler film olursa soundtrack Modern Talking şarkılarından oluşur. Onların şarkıları olmasa ne Nuri Alço Nuri Alço olurdu, ne biz Ahu Tuğba'ya katlanabilirdik. Kimse aşırı sevmez. Fanatiği yoktur. Hatta hakkında kötü konuşan daha fazladır. Ama dinlemeyen de yoktur.

6-) Les Ferdinand'ın Fenerbahçe'ye Attığı Gol: Ülkemize staj için gelen Les, 1988-89 sezonunu İnönü çimlerinde geçirdi. Hayal meyal hatırladığım sezonun hayal meyal hatırladığım yıldızıydı. Fenerbahçe şampiyon, Galatasaray Avrupa'da yarı finalistti ama Ferdinand o sezonun en çok konuşulanıydı. Gidince özlemi daha da arttı. O sıralar özel kanallar,internet vs olsaydı reklamlarda "ben de çok özledim memleketimi" diyen o olurdu. Zaten öyle bir finiş yaptı ki, ondan iyisini 2001'de Trabzonspor maçında Hagi yaptı.

1989 Türkiye Kupası Finali. 21 Haziran günü buluşma noktası Kadıköy. Finalin ilk ayağı oynanıyor. Maçın henüz 15.dakikası. Topla sol tarafta buluşan "Ferdi", içeriye doğru sokuldu, önce Fenerbahçe'nin 4 numarasını geçti, sonra iki Fenerbahçeli'nin arasından geçti, sonra bir Fenerli daha, bir Fenerli daha, Schumacher ile karşı karşıya bir tık ve top filelerde.

Arkasından "Müjde müjde size, Ferdinand'dan müjde size..." tezahüratı. Bir gün sonraki manşet ise, Ferdinand, Defansı Çarşı'ya Gönderdi.

5-) Liverpool Şehri: 70li yıllara müzik ile damga vuran Liverpool, bu seferki on yıla futbolla adını yazdırdı. 70lerin sonunda kırmızı takımın başlattığı atağa mavilerde katılınca kupalar teker teker Merseyside'a gelir oldu. Lig şampiyonluklarına bakın: 1980,1982,1983,1984 Liverpool, 1985 Everton, 1986 bir daha Liverpool, 1987 bir daha Everton, 1988 bir daha Liverpool hatta 1990 yine Liverpool. Araya 1981'de Aston Villa, 1989'da Arsenal girebilmiş sadece. 11 yılda 9 şampiyonluk.

FA Cup'a gelelim: 1984 Everton, 1886 ve 1989 Liverpool. Liverpool'un iki şampiyonluğunda da finalist Everton. Ayrıca iki takım birer kez daha final oynayıp rakiplerine kaybettiler. Avrupa'da 1985 Heysel'e kadar, 1981,1984 ve 1985'te şehre 3 Avrupa Kupası geldi. Başarılar bir yana oynanan futbol bir şehrin iki takımının aynı anda oynadığı en güzel futboldu(muş). Heysel yaşanmasaydı şu an Merseyside, Avrupa futbolunun beşiği olabilirdi belki de.

4-) Spor ve Sergi Sarayı: Arada TRT 3'te falan yakalıyorum. Ya da her GS-FB maçı öncesi büyükler anlatıyor. Basketbolun kalbi Taksim'de atarmış eskiden. Dolu tribünler, muhteşem atmosfer. Bütün basketbol maçları orada oynanıyor. Bir haftasonunun 10 saatini orada geçiren basketbol sevdalıları, hayatını armalarına adamış takım sevdalıları. Ufak çocuklar, aileler. Herkes orada. Bayraklı, skorboard vs. Her yanı ayrı güzel(miş)

Sonra düşünüldü taşınıldı, insanları basketboldan nasıl uzaklaştıralım diye sordular. Ve karar verdiler. Maç günleri dışında at kesilen surların orada Abdi İpekçi var maçlar orada oynansın. Spor ve Sergi sarayı da kongre merkezi olsun. Bitti. Herşey o anda bitti.

3-) Diego Armando Maradona: Anlatamam. Gidin Napoli'ye veya Buenos Aires'e onlar anlatsın. Ben de gideceğim bir ara İspanyolca öğrenip. Sırf Maradona hikayeleri dinlemek için.

2-) Cevat Prekazi: Aslında adı Cevad. Ama içimizden birisi o. O yüzden Cevat derim her zaman. Bileklere inmiş çoraplar, enseden uzun saçlar, kısa şort. O günlerde mahallede top oynayan her çocuk böyle oynardı futbolunu. Çünkü Prekazi de böyle oynardı. Prekazi idoldü. 90lı yılların ikinci yarısında çocuk olma sırası bize gelmişken mahalle takımı forma yaptırıyor. Bana 8 numara düşüyor. Bunun bir sebebi olmalı. Cevad da 8 giyerdi. Monaco'ya atılan gol, numaralının gölgesi, koşsam Real'de oynarım lafı. İşte budur Prekazi.

Bir de Hagi ile ortak iki hikaye. Yıllar önce Galatasaray Uefa'yı almış veya alacak. Televizyonda bir haber bülteninde, sanırım Ali Kırca ve Atv, bazı eski/faal futbolculara soruyorlar. Türkiye'ye gelmiş en iyi yabancı kim? Çoğunluk Hagi diyor, arada Uche, Schumacher, Şota, Ferdinand diyenler oluyor. En son Hagi'ye gidiyorlar. Diyorlar ki, "Hagi, herkese sorduk, çoğunluk senin adını verdi. Türkiye'ye gelen en iyi yabancısı sensin.". Commandante şaşırıyor ve soruyor. "Nasıl ya, kimse Prekazi demedi mi?.

İkinci anı 24 Nisan 2005'ten. Rüya takım maçı. Herkes teker teker çağrılıyor. Önce 1 numaralar, sonra 2 numaralar.. Öyle gidiyor. 8 numaradan bir kişi çağrılıyor. Şaşırıyoruz. Bütün herkes çıkıyor. En son assolist çıkıyor. Prekazi geliyor. Yıllardır girdiğim tribünümü ilk kez öyle görüyorum. O nasıl bir taşma. O nasıl bir sevgi. Maç başlıyor Hagi sıfırdan gol atıyor. Santra yapılıyor. Top Cevat'ın ayağında. Yine hırs yapıyor. Sol ayağıyla hemen hemen Monaco'ya attığı yerden çakıyor. Üst direk sallanıyor. Abiler gülüyor, "ulan Cevat" diyorlar.

Maç bitiyor. Herkes soyunma odasına gidiyor. Prekazi gidemiyor. Tribünler sürekli onu çağırıyor. Kapalı 2-3 defa geri döndürüyor. Geçenlerde yine geldi. Dilinde aynı şarkı. Bknz. 10.sıra-- Seni Sevmeyen Ölsün.

1-) Yarı Yarıya Tribünler: Çok sancılı, kanlı tarafı da var. Doğruya doğru çok özenilecek durum değil belki. Ama stad içinde yaşananlar bambaşkaymış. Sonuçta bir emek var, bir mücadele var. Şimdiki gibi 5 dakika kala stada girmek yok. O yüzden her başarıda bir pay sahipliği var. Şimdi Peralta diyecek ki, "Ne bu tribün tribün, boşversene." Belki de haklı. Ama o günleri yaşayan insanlara bakıyorum, gerçekten çok farklılar. İstanbul'un içinde çok farklı bir hayat tarzı. Keşke biri gelse de anlatsa. Masal niyetine dinlesek.

ANKARA'NIN ÖLMEDEN ÖNCE GÖRÜLMESİ GEREKEN 10 METAFORU

2009-05-28T09:36:00Z

Geçtiğimiz hafta başlattığımız Top 10 serisi yurt ve dünya çapında büyük bir etki uyandırınca, yazarımız mafalda Atina Belediyesi'de davet edilip "hanımefendi, lütfen bu listede Atina'ya da yer verin yoksa nice olur halimiz" şeklinde yalvarıp yakarılınca, Le Foot'a Kıbrıs kumarhanelerinden "bu listede Kıbrıs yer almazsa kumarhanaleri yakarız" ültimatomu gelince, ben de Alaska'dan Amazon ormanlarına, Çin seddinden, sahra çöllerine kadar milyonlarca mektup ve e-mailler alınca söz verdiğimiz gibi seriyi devam ettirmeye karar verdik. Sırada Ankara var. Öncelikle belirteyim Ankara listesini yapmak daha kolay oldu nedense, belki de İstanbul'un kozmopolit yapısında bu kadar keskin unsurlar bulmanın zor olmasındandır. Listeyi yapıp bitirdikten sonra dahi eksik kalan şeyler vardı, misal "Salı Pazarı"nı atladığımızı fark ettik. Muhtemelen Ankara'da da böyle olabilir, bizi destekleyiniz. Bir Hacettepe mezunu olmamdan mütevellit 4 sene boyunca yaşadım Ankara'da. Doğrudur 1 ay sonra hafiften sizi sıkmaya başlayan bir şehirdir, hele İstanbul'lunun alışması çok zordur. Bir de "abi belli bir yaştan sonra Ankara'ya yerleşeceksin, sistem şehri" diyen adamlar vardır ki onları Karapürçek otobüsüne binerek söz konusu sistemi test etmeye davet ediyorum.

1-Maltepe Pazarı: İlk götürüldüğüm anı dün gibi hatırlarım. Ankara'nın Maltepe bölgesi'nde hafta içleri 30.000 civarı olan nüfus hafta sonları 100.000'e yaklaşır sebebi de ilin dört bir yanından gelen öğrencilerin bu korsan cennetine akın etmesidir. Bu nedenle Maltepe Pazarı bir yönüyle Ankara'nın Amsterdam'ı bir yönüyle de Port Royal'ıdır. "Burası Ankara, korsanların bile bir düzeni olur" felsefesiyle işletilen pazarda, pazartesi günleri meyve-sebze geri kalan 5 gün boyunca da (pazar günü kapalıdır) cep telefonundan, pantolona, çaydanlık takımından, cd'ye, kasetten ayakkabıya kadar her türlü malzeme satılır. Panasconic, Telefonken gibi markaların buradaki karşılığı bot markası "Greyder"dir (Caterpillar yan sanayi). Maltepe Pazarı'nın bazı değişmez gerçekleri vardır. Hiçbir korsan kasetin A ve B yüzünün son şarkıları kasette yer almaz (bu yüzden ben Black Albüm'deki "Don't Tread On Me" ve "The Struggle Within"i yok saymış, yıllarca Metallica'nın albüme 10 şarkı koyduğunu sanmışımdır), alınan her polar mont sağlam çıkar, her kulaklığın bir kulaklığından daha az ses gelir ve maksimum ömrü 3 aydır, her walkmanin geri sarma tuşunda problem vardır vesaire....vesaire...

2-Sıhhiye Köprüsü: Efsaneye göre Musa peygamber Kızıldeniz'i ikiye böldükten sonra, hazır elim değmişken bir de Ankara'yı böleyim diye asasını yere vurmuş ve o anda Ankara'nın Sıhhiye muhitine bir köprü inşa olmuştur. Bu köprü asırlardır Ankara'yı entellektüel başkent insanı ve Angara'lı olarak ikiye bölmektedir. Köprünün güneyindekiler Pink Floyd dinler, kuzeyindekiler Sincan'lı Turgut, köprünün güneyindekiler Kebap 49'da yemek yer, kuzeyindekiler Hacı Mıstaa Efendi Pide Salonu'nda (aile salonu üst kattadır), köprünün güneyindeki Vakko'dan giyinir, kuzeyindeki Çamdibi Giyim'den, köprünün güneyindeki tiyatroya sinemaya gider, kuzeyindeki Keçiören Belediyesi Ramazan Çadırı'na, köprünün güneyindeki çocuğunun ismini Berk ve Berrak koyar, kuzeyindeki Ramazan ve Fatma.....böyle gider bu. Bir de bu köprünün tam üstünde tren istasyonu ve otobüs durakları yer almıştır ki hengameyi iki katına çıkarır. Köprünün alt katından da otobüs egzosu aromalı tavuk döner, yarım ekmeği 75 kuruşa alınabilir. Daha doğrusu alınabilirdi bizim zamanımızda. Onu yedikten sonra istikamet belli tabi...Sıhhiyeeaaa..Sıhhiyeeaaa....anladınız siz onu

3-Çinçin: Dünya üzerinde çok mekan vardır belalı olan. Ruanda, Etiyopya, Myanmar, Endonezya, Kuzey Irak, Çeçenistan....Ama hiçbirisi Ankara'da yer alan Çinçin Mahallesi kadar belalı olamaz. Fernando Meirelles'in Tanrıkent'i Çinçin'in yanında Melekler Şehri gibi kalır. Mahallenin bir tarafından girip diğer tarafına soyulmadan, dayak yemeden veyahut bıçak saplanmadan ulaşmak imkansızdır. İnsanların sokaktan geçen arabaların önüne çocuklarını veya evcil hayvanlarını atarak arabaları durdurduklarını ve soygun yaptıkları söylenir. Bir diğer efsaneye göre Çinçin aslında hiç varolmamış bir şehir efsanesidir. Bir nevi Atlantis'dir. Mahalleden geçerken dayak yemenizi garantiye aldıracak bazı şeyler vardır. Keçi sakal, kısa şort, kulaklıkla müzik dinlemek, cep telefonu ile konuşmak, bir kızla elele tutuşmak gibi. Yıllar önce mahallenin bilgilerini almak için mekana gelen Google Earth personeli mahalle sakinlerince kalaşnikofla kovalanmıştır, yol yapım çalışmaları sırasında mahallede 2 adet roketatar bulunduğu ve her evde 2-3 adet G3 tüfeği, kalaşnikof, M5 bulunduğu iddia edilir. Hayatı karamsar bulan ve intihar etmek isteyen tüm günümüz emo gençliğine sesleniyorum. Buyurun Çinçin....tek gidiş...selametle...

4-Gençlik Parkı: Sıhhiye köprüsünün kuzeyinde bulunması sebebiyle profili az çok 2 numarada açıklanmış bu egzantrik mekana ilk olarak 90'lı yılların başında gitmiştim. 10 sene sonra gittiğimde ise bir enkaz buldum. Gençlik Parkı'nın içinde bir dolu kafe, birahane, kıraathane türü dükkan bulunur ki bunlar en yakın tarihlisi 2002 yılından olan sucuklu tostları 6 senedir vitrinde bekletmektedir. Tabi gençlik parkı deyince havuzda pedallı teknede tur atan ve sadece bayramlarda mahallesinden dışarı çıkan güruhu da unutmamak lazımdır. Ankara belediyesinin müthiş gayretleri ile sonunda sadece, cep telefonuyla kızların etek altı fotoğraflarını çekip adult sitelerinde "Ankara'lı Hande: bol caps mevcuttur" türünde konular açan yurdum sağ el dostu gençliğinin bir numaralı mekanı olan parktan Ankara'da yaşadığım sürece, sadece ve sadece tren istasyonuna giden yolu kısaltmak için gittiğimi belirtmekten mutluluk duyarım.

5-İstasyon Alt Geçit Çarşısı: İşte yurdum tren istasyonları çarşılarının kralı. Amsterdam Schiphol, Chicago O'Hare, Paris Charles De Gaulle ve Londra Heathrow havalimanlarındaki alışveriş merkezlerinin yanında Alibeyköy Dadaşlar Kıraathanesi gibi kaldığı bu kültür merkezi bir bienal, bir bilim fuarı, bir kermes, bir festival, bir alacakaranlık kuşağı, bir Elm Sokağı, bir yıldız kapısı tadındadır. Geçite girdiğinizde önce gözünüze "melemen 250 bin" yazıları çarpar. Daha sonra anonslu kaset, isimli künye, kasatura, yeşil atlet ve fanila, Tüdanya'nın Allah Kerim albümü ve Sibel Can'ın henüz mutant olmamışkenki halinin bulunduğu kartpostallar satan asker dükkanları sıralanır. Geçit yine "melemen", eşek etinden yapılma sucuklu yumurta ve meşhur halka tatlısının tanesini 100 bin liradan satan dükkanlar ve arabacılarla kapanır. Bu 100 metrelik pasaj insanoğlunun evriminin ilk yıllarına dönme fırsatı verir. Dükkan sahiplerinin ekseriyetle kendileri evde otururken, dükkana göz kulak olması için kaşlarının ortasını almayan, bıyıklı ve dudak kalemi yerine 0.9 uç kullanan kızlarını bırakmaları dikkat çekicidir. Bir nevi 2001 Uzay Macerası'dır, filmin açılış sahnesidir. Zira böyle bir ilkellikten bir anda Fatih Ekspresi'ne binilerek İstanbul'a yol alınır. Bir gün andım var, gidip kızlardan birisine "Pleseybooo'nun vidaut yu ay em natin albümü var mı acaba?" diye sorup evrimde 2.000 yıl atlatacağım.

6-Sakarya Caddesi-SSK: İşte Türk üniversite gençliğinin Champs-Élysées'si. Tabi boyut olarak biraz daha küçüktür ama SSK iş hanının varlığı ile birleştirildiğinde bir fenomene dönüşür. Bu maddede bir değişiklik yapıp bir anımı anlatayım. Bir üniversite gecesi. Son sınıf yanlış hatırlamıyorsam. Gölge Bar'ın her zamanki müşterisi bizleri damsız almayacağı tuttu. Biz de karar verdik, yoldan geçen ilk "damsız" kız grubuna "dam olma teklifi" yapacağız. Talihli amele için çöp çektik, afedersiniz ben aldım elime. Bekledim 5-10 dakika alternatif rock-grunge silüetindeki yalnız kızları. O zamanlar Barney Stinson da yok ki örnek alalım. Bir grup yaklaştı en sonunda "pardon Gölge Bar'a mı gidiyorsunuz" diyecek oldum, "aaaaaeeeaaaay" diye Thriller'ın klibindeki hatun gibi bağırıp kaçtılar. Ben de kaçan kovalanır düsturuyla kovaladım biraz, meğer o aşkta oluyormuş. Çareyi taa Tunalı'da oturan arkadaşımızı çağırıp bizi içeri sokmasında bulduk. Kız bizi soktu, tekrar uyumak için eve gitti. Ha değdi mi değdi? O gece bir hatun yaptık bir hatun yaptık sormayın gits.........yok lan ne hatunu sap girdik sap çıktık....

7-Tunalı Hilmi: Ankara'lı arkadaşlar kızmasınlar ama sadece Türkiye'nin değil dünyanın en overrated caddelerinden birisidir Tunalı Hilmi. Yıllar boyu Ankara dendiğinde ortamda iki cadde atılır ortaya. Tunalı ve Bahçeli 6. cadde. Bahçeli'ye hiç girmeyeceğim artık Ümraniye'nin ana caddesi bile oradan iyi sanırım. Tunalı Hilmi ise Kadıköy'ün sıradan bir caddesiyle bile yarışacak durumda değil maalesef. Yine de vakit geçirmek için güzel bir mekandır. Özellikle Küçükesat'tan yürümeye başlayıp, Kuğulupark'a varana kadar laflamanın zihni açacağını düşünüyorum. Ancak yine de ömrünü Tunalı Hilmi'de Ray-Ban gözlükler ve BMW Z3 araba ile geçirerek dünyanın en arzu duyulan erkeği unvanına kavuşmak isteyen bir takım dangozlar caddenin imajını gözümde zedelemiştir. Aslında bir gün Tunalı conconuyla, Çinçin apaçisini götürüp Melih Gökçek's Harikalar Diyarı'nın ortasına bırakıp izleyeceğim. Ortaya çıkan tepkime Eryaman 15. etapı oluşturabilir ondan korkuyorum. Ayrıca bir muhitin siteleri niye "etap" diye ayrılır ki? Formula 1 yarışı mı yahu bu?

8-İsim Babası: Etlik, Kalaba, Karakusunlar, Karapürçek, İvedik, Dikimevi, Dikmen.....bu isimleri kim bulmuştur Ankara'da cidden merak ederim. Ankara semtleri, ilçeleri ve caddelerinin isimleri ile apayrı bir çığır açmıştır dünya tarihinde. Örneğin Ankara'nın en sosyetik semtlerinden birisinin adı "Ayrancı"dır. Bana Ayrancı deyince sosyetik semt değil Edirnekapı minibüs duraklarının olduğu yere benzer bir mekan geliyor. İstanbul'da Tarabya, Etiler, Nişantaşı gibi yüksek hayat standardının olduğu isminden belli olan mekanlar verken bu mekanların adı Ankara'da Ayrancı, Gaziosmanpaşa, Ümitköy gibi isimlerdir. Bir de Ankara'nın meşhur cadde isimleri var. John F. Kennedy Caddesi, Simon Bolivar Caddesi, Alexander Graham Bell Caddesi, Arjantin Caddesi, Thomas Edison Caddesi. Sanırsın Edison elektriği orda bulmuş. Halbuki bir gidiyorsun Telsim Bölge Müdürlüğü ve Türk Eğitim Vakfı Ek Hizmet binası. Neyine Thomas Edison Caddesi lan buranın. Buranın adı anca Menteşe Caddesi olur.

9-Kurtuluş-Cebeci-ODTÜ-Bilkent-Beytepe hattı: Bu hat Bakü-Ceyhan hattından daha önemli olan ve hatta Sokullu Mehmet'in Don ve Volga nehirlerini birleştirme planından daha başarılı bir planı gerçekleştirmiş bir hattır. Tahminime göre Kurtuluş-Cebeci semtlerinde toplam 50.000 kişi yaşıyorsa bunun 49.000'i öğrencidir. Her Eylül ayında sokaklar ev arayan gençlerle dolar, 3 kişiyi bir araya getirip ev tutabilenler şanslıdır, diğerleri öğrenci yurtlarına mahkum olur. Ardından hafta içi hergün Kızılay ve Sıhhiye'den 3 üniversiteye (Beytepe Hacettepe Üniversitesi'nin kampüsüdür) Eskişehir Yolu'ndan akın başlar. Bu akın Kavimler Göçün'nden daha ciddi bir akındır zira halen gelişimini tamamlamamıştır. Yolculuk "abi ODTÜ'nün kampüs planı ABD'ye doğru tabanca şeklindeymiş", "abi Bilkent kantininde burslu ve köpekler giremez yazıyomuş", "abi yok yok burslu köpekler giremez yazıyormuş", "oha çüş lan abartma" , "abi Beytepe öğrenci evlerinde iki kişi sevişiyormuş, güvenlik görevlisi gelmiş biraz yavaş sevişin demiş ehüehüehüe" şeklinde muhabbetlerle geçer. Gün bittiğinde geri dönüş yolculuğu öğrenci eine ısmarlanan pide ile son bulur.

10-Melih Gökçek: George Lucas Star Wars evrenini yaratırken bütün karakterleri tasarlar. Ancak Episode 6: Return Of the Jedi'ın girişinde de önemli rolü olacak, Han Solo'dan alacağı olan bir kötü karakter yaratması gerekmektedir. Karakterin yanında yardakçılarının olması, para pul meseleleriyle ilgilenmesi, ekseriyetle sırıtması gerekmektedir. Bir gün banyo yaparken kafasını küvetin kafasına çarpar. Çarpmasıyla kısa süreli bir görüntü belirir kafasında. Bıyıklı, gözlüklü, her daim sırıtan bir insan silüeti. Hemen Industrial Light&Magic'teki adamlarını arar ve kafasındakileri anlatır. Stüdyoya gittiğinde yapımcılar kendisine Jabba the Hutt'ı gösterirler. Tüm Star Wars hayranlarının kalbinde yer etmiş Jabba the Hutt aslında gelecekte peydah olacak Melih Gökçek'ten esinlenilerek yaratılmıştır. Dünya tarihi çok bürokrat, çok belediye başkanı, çok kamu görevlisi görmüştür ama Melih Gökçek gibisi gelmemiştir, gelmeyecektir. Belediyenin dağıtacağı burs kuyruğunda türbanlı olmayan kimseye burs vermeyen, her seçim öncesi Keçiören ve Sincan'a makarna servisi yapan, Kızılay trafiği ile ilgili halk oylamasında 304 otobüslerle hayatında mahallesinden çıkmamış 70 yaşındaki nineleri otobüsle Kızılay'a oy vermeye götürten, siyasi hayatının tüm nutuklarını "benim götüm kara ama seninki benden kara" temeline oturtan İ.Melih hakikaten heykeli dikilecek adamdır....ve evet....mutlaka görülmelidir.

Lost Super League

2009-05-28T07:37:00Z

Geçenlerde Yazgülü ile Kipa'ya yürürken muhabbetini etmiştik ama sonra yarım kalmıştı. "Lost karakterleri Türk futboluyla ilgili olsa hangi takımı tutardı?" Soru bu. Bu arada bir insanın takımını tahmin etmekte üstüme yoktur, bugüne kadar yanlış bir tahminde bulunmadım. Tabi bu Turkcell Süper Lig için geçerli. Bir İngiliz'e bakıp da "Hmm... Newcastle United!" diyemem yani. Bir şey daha: Sevdiğimi Galatasaraylı yapayım da kıl olduklarımı Fenerli yapayım gibi bir şeye girişmiyorum, gerçekten nasıl algılıyorsam onu yazıyorum. Emin olun o tuttuğu için benim Galatasaraylılığımdan utandığım Galatasaraylılar, birçok Galatasaraylıdan daha çok saygı duyduğum Fenerbahçeliler de var. Neyse uzatmadan tahminlere geçelim:

Jack Shephard: Galatasaray. Kendisi en kötü ihtimalle kapalıda maç izler, VIP de bile yeri olabilir yönetim kurulundaki babası Christian yardımıyla, bilemiyorum. Evinde izlerken de viski içerek izleyenlerden. Zengin taraftar yani. Ama sevmiyor değil, deliler gibi seviyor takımını.

James 'Sawyer' Ford: Fenerbahçe. Ama bildiğin fanatik Fenerbahçeli. UEFA'nın tesadüf olduğunu iddia eden, siz ne derseniz deyin dinlemeyip, çok konuşunca haklı çıktığını zannedenlerden. Pataklayasınız gelse de derbi dışındaki futbol muhabbeti ve birlikte milli maç izlemesi çok keyifli olan bir taraftar.

Kate Austen: Fenerbahçe. Bu futboldan zerre anlamayıp, cümle içinde futbol geçse bile "Yeaa ben nefret ediyorum futboldan ne o 22 adam bir top peşinde?" diyen ve aynı zamanda "Cristiano Ronaldo çok yakışıklıaa" diyen hanım kızlarımızdan. Ama derbi günü galibiyet Fenerinse eğer, ertesi gün anlamadan dinlemeden "Nasıl koyduuuuk!" da der. Öyle bir lanet.

Hugo 'Hurley' Reyes: Galatasaray. Bir an Beşiktaş gibi geldi aslında, ama Hurley'i "Çarşı her şeye karşı"dan çok "4 sene üst üste şampiyon olduk" gibi hayal edebiliyorum. Has taraftar olur Hurley'den. ultrAslan olur hatta direk.

John Locke: Galatasaray. Ama futbolu pek takip etmeyen, hatta bayağı bulan biri. Laf olsun diye Galatasaray'ı tutmuş, ama futbola ait çoğu şeyden hazzetmiyor.

Sayid Jarrah: Beşiktaş. Tam bir Beşiktaşlı. Hatta msn'i olsa 365 gün 6 saat kişisel iletisine "BeşiktAŞK" yazacak bir tip. Kesinlikle takımına laf ettirmeyen, iyi günde kötü günde destekleyen güzel bir taraftar olur Sayid'den bak.

Charlie Pace: Beşiktaş. "Çarşı her şeye karşı" bu işte. Çarşı Black Smoke'a karşı filan der diye bekledim diziyi izlerken, çünkü benim düşünmeme, bulmama gerek yok; karakterin kendisinden Beşiktaşlılık akıyor. Kahvede maç izlerken birden çıkan kavganın bir tarafı hatta. "Anama laf söyletmem lan!" derken hayal edebiliyorum kendisini, çok rahat.

Claire Littleton: Beşiktaş. Bu futboldan biraz anlıyor, ofsaytı hala tam anlayamıyor ama önemli maçları izliyor, takımını seviyor, destekliyor. Kilit adamların adlarını, mevkilerini biliyor ama mesela bir değişiklik olunca 11'de kimin nerede olacağını, girenin niye girdiğini birisi anlatmadan anlayamıyor.

Benjamin Linus: Fenerbahçe. Normalde muhabbeti şeker gibi olup önemli maç veya derbi esnasında sinir krizi geçirenlerden. Gündelik hayatta takımıyla dalga geçseniz bir şey demez ama mesela maç esnasında Lugano Baros'un bacaklarına kramponla daldı diyelim, diğer Fenerliler bile kabul etmiş, bariz faul, kırmızı kart vs.. Siz onun yanında "Yuh kırdı adamın bacaklarını" diye yorum yapsanız, "Asıl Baros'a kırmızı, hakemi aldatıyor, bize de penaltı versinler" der. Maç bitince eski haline döner.

Michael Dawson: Galatasaray. Ama en nefret ettiğim tiplerden. Maç izlerken sürekli bağırır, küfreder, amaçsızca bütün diğer futbol takımlarından nefret eder, hakemin yanlış kararı Galatasaray'ın lehine olunca sevinmesi bir tarafa, kararın doğru olduğunu iddia eder. Bir futbolcunun bir yanlış pasıyla bütün anne tarafıyla akraba olur. Muhtemelen Beşiktaş Galatasaray derbisi olursa kahvedeki kavganın diğer yanı Michael'dır.

Juliet Burke: Galatasaray. Aslan Juliet, futboldan anlar. Üstelik futboldan birilerine yaranmak için değil, gerçekten keyif aldığı için anlayan kadınlardandır. Sürekli diğer ada sakinlerine futbolu gerçekten sevdiğini izah etmeye çalışır.

Desmond Hume: Fenerbahçe. En sevdiğim taraftarlardan biri, centilmen Fenerbahçelilerden. Takımını deliler gibi sever. Ama derbi de olsa kimsenin hakkını yemez, neyse onu söyler. Diğer Türk takımlarının Avrupa maceralarında yabancı takım taraftarına dönüşmez. Futboldan gerçekten anlar, bu sebepten muhabbeti çok keyiflidir.

Boone Carlyle: Galatasaray. Bu da zengin taraftar, centilmenlik de mevcut ama zenginlik en önemli şey onun için. Ezeli rakibin Galatasaray'dan zengin olmasını sindiremez bir türlü, futbol haberlerinde en çok yeni stad inşaatını, yatırımları filan takip eder. Sürekli finansal çözümler bulur kendince.

Mr. Eko: Fenerbahçe. Bu da çok konuşmaz ama sükuneti sinirindendir. Konuştu mu ağır konuşur, kalp kırar. Pek beraber maç izlemeye gelmez. Amigo olma potansiyeli çok yüksektir. Canı istemiyorsa yeni alevlenmeye başlayan kavgayı da susturabilir, canını sıktılarsa yoktan kavga da çıkarabilir.

Daha karakter kaldı ama bence bu kadarı yeterli. Diğerlerini yapsam zorlama olurdu, bakar bakmaz aklıma gelenleri yaptım. Çok zevkliymiş ya sevdim bu işi. Hatta şu an karar verdim bunu yapmaya devam edebilirim.

Ronaldo'nun Kendisiyle Röportajı

2009-05-27T12:58:00Z

Cristiano Ronaldo bu akşamki final öncesi Sky Sports için bir röportaj hazırlamış. Kısa olsa da gayet keyifli bir röportaj, zira soruların tamamını bildiği yerlerden sormamış. Özellikle Messi ve Madrid'le ilgili sorularını cesurca buldum. Ama kendisine karşı bile kaçak güreşmesi görülmeye değer...

* * *

- You promise you're gonna score in this final?

- Please respect me. You don't respect me I think.

- Header? Free kick?

- Always the same stupid questions.

- If you have the penalty, you don't wanna miss again. Really?

- Look you fool. We'll win the game. I'm not score the goal.

- Is Lionel Messi better player than you?

- Maybe I'm better than a part of him. Maybe... I don't know, it's not important.

- Why you never give the proper answer about Madrid?

- Please Ronny. All the time this stupid questions... No, I'm gonna stay here.. I want to stay here...

- Cristiano Ronaldo. Top journalist of Sky Sports...

Güzelsen milyonersin

2009-05-27T12:26:00Z

Bana diyen olsaydı "dişi olman para kazanman için yeterli" hiç kendimi üzmez, dişiliğimden geleni ardıma koymazdım. (üzmez kelimesi, malum kişiden sonra, ne kadar olumsuz bir anlam kazandı dimi) Hep demiştim evdekilere madem okula gitmiyorum bari yarışmalara gönderin diye ama ne olmuştu kafama terliği, popoma depiği yemiştim. Bak şimdi elalemin kızlarına osurukları bile milyon dolar ediyor. Paris hilton"hay acüün" Jennifır lopez "hepi börttey" desin diye ayaklarına özel jet yollanılıyor, klozetleri pamuk helvadan, tuvalet kağıtları bizzat getirten adamın kravatı.

Bütün bu paralı ilgiyi hayatları boyunca sınava girip, sınavdan çıktıkları için mi kazandılar? Paris hilton mercıdabık muharebesini biliyor mudur acaba? Ya peki antalya'da açılan "dünyanın en pahalı" otelinde sahneye çıkan ibrahim tatlıses'in, "mavi mavi masmavi gözleri boncuk mavi evladımm" şarkısına eşlik edebilmiş midir? "allah cezanı verecek" ingilizce nasıl söyleniyor sözlükten bakmış mıdır? Hayır! Kendini dünyalıların bu iç meseleleri için yormasına gerek yok. O'nun görevi güzel olmak, işve yapmak, edebildiğince tahrik etmek.

Kafasını meşgul eden tek derdin "benim giydiğimi başka kimse giymesin aman aman" olduğu birisi olmak kötü mü? Hiç birşey bilmeden, fazla eğitim görmeden sadece güzelliğinin ticaretini yapmak neden ucuz kadınlık olsun ki? Belki hayatta herşey para değil ama bunun konuyla alakası yok, gerçekten yok. Konu kendinde güzel bir parça bulan, bu parçayı değerlendirsede mi saklasa değerlendirmesede mi? Var git mal ol, dangalak ol, allahın alığı ol ama güzelsen.. hımmm hala umut var, hemde baya var (esra ceyda kardeşler)

Tabi biliyorum bizde güzelliğini kullanmak kötü anlama gelir. Hatta bırak onu güzel olmakta kötü bişeydir. Güzel olanlardan hep şüphe edilir şimdi olmasa bile ilerde yollu olur o varya o. Güzel kadın bir otomobilin yanında poz verince feministler hemen kadın meta değildir çıkışını yapar. Mahalleye güzel bir hatun taşınır öteki kadınlar önce sıkı bi gıcık olurlar, burun kıvırıp "neresi güzel bee hiçte bile" derler, sonrada yemez içmez fısıltı basarlar, ne orospuluğu kalır ne kahpeliği (bizzat bunları yaşayan tülay abla'yı yazmam lazım)

Ben sıkıldım yıllardır aynı aşı yemekten, sabah bakla akşam bakla allahım sen beni sakla. Şunlardan da sıkıldım:
aslında önemli olan insanın iç güzelliği ( şu küflü peynirin adı neydi? onun kokusunu aldım)
güzellik göreceli bişeydir (o halde neden herkes adriana lima'yı aynı görüyor)
bir lisan bir insan (kiss, muahh, helloo, baayy, aylavyu işte bütün mesele bu)
kız güzel ama burnu büyük (ama güzel )
kadın dediğin zeki olacak (prof. bakire kız kurusu hanım ablası)
güzel kadın aptaldır (artık şu peyniri alın burnumun dibinden)
hülya avşar türkiye'nin en güzel kadını ( bu cümle son kez kuruldu, şu an benim tarafımdan)
bu kız sadece güzelliğiyle bir yerlere geldi ( helal olsun alnından öpüyorum, arzederim)

Güzel olmanın doğmadan bitirilmiş bir üniversitenin diploması olduğunu bil! Para; işte şu gördüğün mavi gözlerindeki kasada. Film senaryoları; çin seddi gibi uzaydan görünen kalın dudaklarına yazılmış. Burj el arab otelinin suiti 1,5 metrelik bacağını bekliyor. Uzun gür saçlarını savur havaya elbet bir toplayan bulunur, senin damarlı ayakların bile deve yükü kadar para eder, yürü.

foto: monica bellucci

ARMALARDA YUNAN ESİNTİSİ

2009-05-27T09:30:00Z

Arma ve takım ismi çok hassas kavramlar futbol dünyasında. İyi kullanıldıklarında takıma olduğundan fazla değer kazandırabildiği gibi, kötü seçimler yapıldığında yerin dibine batırabiliyor. Sırf isminden dolayı bazı takımlara sempati duyan nice adam biliyorum. Kendinize sorun, dünya futbolundan veya bu 2 takımın varlığından habersiz olan 10.000 kişiyi Fortuna Düsseldorf-Hartlepool United maçına götürün, Hartlepool tarafına 100 kişi ancak girer. Bu tür doğdukları anda şanslı takımlar vardır, Dinamo Moskova, Torpedo Moskova, Nottingham Forest, Plymouth Argyle, Tottenham Hotspur, Sampdoria, Borussia Dortmund gibi..... Tabi bunların hepsi ana dilini Türkçe olarak kullanan bizler için geçerli. Portekizli olan adama Paços Ferreira çok karizmatik bir isim olarak gelebilir bilemiyorum. Yaklaşık 1 sene önce Armalarda Latin Esintisi yazısında kulüp armalaırnda kullanılan ve genelde bir felsefe içeren latince cümlelerden bahsetmiştik. Hafta sonu Hollanda Ligi'ni izlerken kafamda bir soru oluştu. Yunan tanrıların ıve efsanelerini kullanan bir çok takım vardı Hollanda Ligi'nde. Sonra bu araştırmanın sınırlarını genişletmeye karar verdim ve aşağıda Yunan felsefesi ve kültüründen etkilenen takımlar hakkında bir dosya hazırlamaya karar verdim.

Hollanda dedik oradan başlayalım. Başlayınca da doğrudan Ajax'a gidelim. Efendim Ajax ya da Yunancadaki haliyle "Aias" Homeros'un İlyada destanında da ağırlıkla bahsedilen Truva Savaşı'nda önemli rol oynamış bir Yunan mitoloji kahramanı. Ege Denizi'ndeki Salamis Adası'nda kurulan krallığın da hükümdarı. Telamon ve Periboea'nın oğu. "Ajax the Great" olarak da anılıyor bir çok kaynakta. Achilles'in de ustası olan Chiron tarafından onunla aynı dönemde eğitilmiştir. Yani kısacası Achilles'in sınıf arkadaşıdır. Onunla beraber Agamemnon'un ordusunun en önemli savaşçılarından birisidir. Sparta Rotterdam'a geçelim. Aslında bunu açıklamaya pek gerek yok. Yunan tarihinde çok önemli yeri bulunan ve Pers'lerle yapılan savaşla yakın zamanda sinemalara da uğrayan kentin adı. Heracles Almelo. Öncelikle şunu belirtelim, Heracles aslında Herkül'den başkası değil. Sadece Heracles kelimesi Roma felsefesinde "Hercules" olarak değişime uğramış durumda. Onun da hikayesi az çok biliniyor. Zeus'un oğlu ve Yunan tanrıları arasındaki en büyük ve en güçlü kahraman. Nitekim Hollanda amatör liginde Hercules adında bir takım da bulunuyor. Son olarak Hollanda amatör futbolunun en üst seviyesi olan Hoofdklasse'da mücadele eden Achilles' 29'a da değinelim. 1929 tarihinde kurulan kulüp isim olarak Homeros'un İlyada Destanı'nın en önemli karakteri, Thetis ve Peleus'un oğlu, öldürmek için ancak onu topuğundan vurmanızın gerektiği, bu yönüyle Türk mafyasıyla başetmesi çok zor olan Yunan kahramanını kendisine isim olarak almış.

Geçelim Avrupa'nın diğer ülkelerine. İspanya'a da karşımızda Hercules CF var tabi. Hikayesi Hollanda'daki Hecules takımı ile aynı. İngiltere'de üst liglerde bu tür bir takıma rastlamak mümkün değil. Ülke futbolunun altıncı kademesi Konferans Kuzey Ligi'ndeki karşımıza çıkan ilk takım Blyth Spartans bu alandaki en bilinen takım. Takımın arması da zaten bir Spartalı'nın kaskından oluşuyor. Hazır Spartans deyince Malta'ya da geçelim hafiften. Malta Ligi takımlarından Hamrun Spartans'ın adı da yine meşhur toplumdan geliyor ve yine armada bir kask var. İtalya'da bu alanda en bilinen takım Atalanta. Yunan mitolojisinin en önemli kadın kahramanlarından birisi Atalanta. Efsaneye göre babası Schoeneus çocuğunun erkek olmasını çok istediğinden Atalanta'yı reddeder ve onu ölmesi için bir dağın tepesine bırakır. Zeus'un kızı, Apollo'nun kardeşi bir başka önemli kadın mitolojik kahraman Artemis bunu haber alır ve onu emzirmesi için dişi bir ayı gönderir. Daha sonra da onu alır ve yetiştirir. Nitekim İtalyan kulübünün armasında da bir bayan portresi bulunur. Hellas Verona bir başka örnek. Onu daha önce anlatmıştık. 1903 yılında kurulan kulübün ismi, bir çoğu öğrenci olan kurucularının antik tarih hocalarının verdiği tavsiye ile konulmuştur ve bilindiği gibi Yunanistan'ın Yunancadaki karşılığıdır.

"Fortuna" kelimesine özel bir yer ayırdık, çünkü bir kaç ligde rastlanabiliyor. Jüpiter'in kızı Fortuna Yunan mitolojisinde şans tanrısının adı. Zaten İngilizcedeki "frotune" kelimesinin de anlamı buradan geliyor. Tabi böyle olunca da Fortuna Düsseldorf, Fortuna Köln, Fortuna Sittard gibi takımların da şans getirmesi için bu kelimeyi kullanmaları çok yadırganmamalı.

Gelelim Corinthians'a. Brezilya futbolunun en önemli takımlarından olan Corinthians'ın adının ilginç bir hikayesi var. Aslında aynı isimli takım 1878'de Corinthian Casuals FC adıyla kurulmuş İngiliz takımından alıyor adını. Takım 19. yy sonları ve 20. yy başlarında adada adından söz ettiren bir oluşum. Peki onların ismi nereden geliyor. Eski Yunan'da yaşadığı altın çağ ile Atina'ya rakip olabilecek duruma gelen Korint (Corinth) şehrinden. Takım ismini duyurmak için yurt dışına açıldığında Sao Paulo'da 1910 yılında kurulan bir kulübe adını vererek etkilemiş oluyor. Korint şehri Olimpiyat Oyunları'nın bir benzeri olan ve 2 seende bir yapılan Isthmian Oyunları'nın da yapıldığı yer. Evet bugün İngiltere futbolunun alt kademelerinden olan Isthmian League'in adı da buradan geliyor.

Yunan Ligi'ni en sona bıraktık zira böyle bir kültüre ev sahipliği yapan bir ülkenin takımlarının bundan o kültürden etkilenmemesi mümkün değil. Sayı çok olduğu için sadece isimleri belirterek geçeceğim. Herkül yani "Hercules" kelimesinden üretilen Iraklis, Yunan mitolojisindeki savaş tanrısı Ares'ten adını alan Aris, Zeus ve Leto'nun oğlu, Artemis'in ikiz kardeşi, Yunan mitolojisinin en önemli kahramanlarından olan Apollo'dan aıdnı alan Apollon Kalamarias FC (burada Kıbrıs Ligi takımı Apollon Limasol'u da hemen araya katalım) ve üçüncü ligde mücadele eden, ünlü destandan ismini almış Odysseas Anagennisi bu takımlardan bazıları. Diğerlerini mafalda'dan yoruma alalım.

Son olarak Yunan nüfusunun dünyada en fazla toplandığı yerlerden birisi olan Avustralya Ligi'ne bakalım. Burada kulüp isminde olmasa da armadaki etkisi açısından bir süre önce yazdığımız Victoria Derbisi'nin taraflarından South Melbourne FC'ye bakmak gerekiyor.

Bağlarken dikkatimi çeken bir noktaya değineyim. Yunan-Türk çatışması son yıllarda etkisini giderek azaltsa da hala hoş bir rekabet var iki ülke arasında. İşi şiddete vardırmayan rekabette de sonuna kadar varız. Biliyorsunuz kültür öğelerine sahip çıkmada çok mücadele ediyor iki ülke. Baklavanın, cacıkın çıkış noktasından tutunda, dokuma halıların, müzik enstrümanlarının çıkış noktasına kadar. Bir ara Troy filmi meydanda iken "Achilles Çorumlu mu?" diye uçuk haberler bile çıkmıştı biliyorsunuz. E tarihine de çok sahip çıkan bir toplum Türk toplumu. Bizdeki takım isimlerinde Türk tarihinden isimler kullanılamaz mı diye düşünüyorum. Bizde de efsanesi dolaşan bir sürü tarihi şehir, hükümdar ve kahraman var, Yunan uygarlığı kadar çok eskilere dayanmasa da. Teoman, Mete, Attila gibi önemli hükümdarlar var çok eskilerden. Kanuni gibi dünyayı yönetmiş bir padişah var. Bunlar kullanılabilir mi diye düşünmüyor değilim. Her şehir isminin sonuna "spor" ekleyip ortaya çıkmaktansa. İstanbul'un 3 büyüğü dışında Gençlerbirliği gibi bir örneğe pek rastlayamıyoruz mesela....

Yol arkadaşım

2009-05-25T15:30:00Z

Şu otobüs bileti alırken soruyolar ya bazen bay bayan yanı falan fıstık diye. Onla beraber bazı kriterler olmalı bence.. Boru değil 11-12 saatlik yolu belli insan tipleriyle çekmek istemiyorum. azcık olan paramla, rezil oluyorum resmen.. Uçakla zaten yolculuk etmek çok bana göre değil. Yüksekten değil ama o uçak denize düşerse boğulurum ben diye bir inanca sahibim. Bir korku sarıyor beni, yüreğim ağzıma geliyor.. Deniz dünyanın en korkunç şeyi bence.. Yok anacım o korkuyu çekmektense elalemin ter kokusunu içime misk gibi çekerim diyorum.. Gerçi o göt kadar koltukta 11 saati aşmak iğrenç.. Bide topkek dağıtıyolar ya midemi inanılmaz bozuyor o benim. Benim gibi çok kişiyi bozuyo olmalı ki zırt pırt kolonya dağıtıyolar.. En kötüsü ise otobüsün içinde mutlaka ömrü hayatında göremeyeceğin yakışıklı bir çocuk oluyor.. Uyurken yandan akan salyam, rahat olsun diye giydiğim bol bol kıyafetlerim, saçım başım zaten 5 dk önce 17 kişinin tecavüzüne uğramış gibi.. Makyajsız halim bülent ersoyun banyodan çıkmış duru saf haline benziyor.. Hele sabahları beni gör, daha doğrusu görme git öl.. Mucuk gibi gözlerim, yanaklarım zaten 3 insan kafası kadar.. dudaklarım it amcıı gibi kabarmış, saçlarım yapışmış, sesim kısık bildiğin yaratık gibiyim.. O sebeple, otobüste karşılaştığım erkek güzellik yarışmasından fırlayan tiplerle şansımı denemek gibi bir amacım yok.. Yani o yüzden deseler bana, murat bozlan yanyana yolculuk yapacaksınız.. ona da hayır derim. Zaten adamın hem alıcı hem verici olduğu konusunda dedikodular dolanıyor.. Benle yolculuk yaptıktan sonra tamamen kadınlardan soğumasına gönlüm razı olmaz. Ömrü hayatım hep otobüslerde şehirden şehire gitmekle geçtiği için, şu tip insanlara özel otobüs yapılması fikrindeyim.. Yaşlılar: Bi gün ankaradan İzmire geliyorum, yanımda mortingen olmaya 3 gün kalmış bir kadın oturdu.. "ıhhgg belim, off böbreğim, ayyy göğsüm" diyerek o koridoru aşarken allaa duaya başlamıştım ben "allam nolur bu yanıma oturmasın nütfen, eğer oturmazsa namaz falan kılcam lütfen oturtma yanıma" derken şak oturdu.. Bu yaşlıların pencere kenarında oturmazsa orda ölecek gibi bir takıntısı var zaten.. "Yavrımmm ben hastayım pencere kenarına geçem mi" O ne hastalığıysa artık, koridorda oturunca azıyor heralde.. hepsi böyle ama, lan madem oturamıyosun biletini alırken hallet olayını. Geçti kadın oturdu oraya oturduğu anda başladı, derin derin kesik kesik nefes alarak konuşmaya.. arada geyiriyordu da..

- ıyygghh oohhgghh hastaneye gittik burda da. Benim kaynımın gelininin torununa geldim. Sincan'da oturuyolar, beni götürdüler hastaneye. görrkkk Bir yumru var bak şurda ver elini bak gördün. Onun için gittik. Çok iyi insanlar çookk.. Şimdi ordan oğlum alcak beni sabahtan, geri gelirim ama buraya hastane çok iyi özele gittik birde.. Sen İzmir'de mi yaşıyorsun,

- evet.

- Burada okuyo musun. Benim torunum da okuyor, o maraşta okuyor, annesigil dershaneye yoladılar orasını kazandı. Gidip geliyorlar yanına sürekli ben de gidecem ama çok hastayım, görüyosun halimi.. Allahhhhh! kalkıyo heralde otobüs. Bi su getirsin şu adama söyler misin kızım görrrkk. Tekerlek üstü değil demi burası, midem ağzıma geliyor öyle olunca.. Allaaahhh bismillahh.. Hadi yola çıktık sağsalim varırız. Nerde oturuyorsunuz izmirde.

bundan sonraki soruları ise, "Baban ne iş yapıyor, Ev kendi eviniz mi, annen çalışıyor mu, kaç metre kare eviniz, aslen nerelisiniz" Bunlara verdiğim cevaplara kendi sülalesini örnekleyerek tekrar bi soru soruyordu. Şu yaşlıların anlayamadığım en büyük özelliği, "ev kendinizin mi" sorusu.. Lan napcan ev bizim mi değil mi.. Böyle bir şeyi insan neden merak eder ki zaten..

O yolculuğu bana zehir etmişti o teyze.. Tam uyuyacağım gözümü kapatıyorum, dürtüyor beni birşeylerini anlatıyor.. Anlatamazsa geyirik sesiyle uyanıyorum... Öyle hiç yaşlı karı dede falan sevmem ben. Dünyanın hakimi olunca, insanları belli yaştan sonra öldüreceğim.. Lüzumsuz sadece çeneleri çalışıyor, bikbikbik.. Sürekli yakındı durdu bütün yolculukta, belim de belim diye. Artık o kadar çok inlemeye başladı ki, hani can çekişen kuşların kafalarını kopartıp atarlar ya, daha çok kıvranmasın diye.. Bende öyle yapacaktım.. hiyyaaaaa diyerek, tkırt diye boynunu kırcaktım. Oda kurtulurdu ben de.. Yaşlılar için özel otobüs olmalı işte. Sadece yaşlılar binmeli o otobüse, konuşsun dursunlar hastalıklarından hısım akrabalarından, siksinler birbirlerinin beyinlerini.. Hele bide bunların sürekli yemek yiyen modelleri var.. Onlar daha kötü.. Yumurta yiyenini gördüm ben yaa, yemyeşil kalmıştım yanında düşün artık nasıl saldığını..

Babasının yatağında gibi serilenler: Yanıma oturdu gençten bir kız, hiç selam bile vermeden geçince hele şükür dedim iyi bir yol arkadaşım olacak, varlığını bile hissetmem.. Kahve, kek dağıtımından sonra ışıklar kapandı.. Orda işte gerçek yüzünü ortaya çıkardı pislik karı.. Allahım ayaklarını akrobasi hareketleriyle sağa sola ara ara ağzıma kadar sokuyor, kolu bacağı kafası hepsi o koltukta dönüp duruyor.. Artık ağlamaya başladım o kadar kötüydü ki.. Kızı eterle bayıltıp tırnaklarımla pinçik pinçik yolmak istedim.. Kolunu bacağını kopartıp köpeklere atmak istedim.

Kanka olanlar: Sanırım en kötüsü bunlar.. Yüzü hep pişmiş kelle gibi sırıtıyor.. Gözleri boncuk boncuk gelip yanına oturuyor.. Bir başlıyor konuşmaya, anam anam bi anda oluyosun can ciğer kuzu sarması. Bide ben dişlerden dolayı hep sırıtıyorum.. Normalde de cana yakın biriyimdir.. 3 dk içinde hemen hop teyze kızın oluveririm.. İş böyle olunca hatunla bıdbıdbıd neyimiz var neyimiz yok konuşuyoruz.. Bütün gece nasıl içten, nasıl sevecen, nasıl hoşsohbetiz. kahkahalar havalarda uçuşuyor, en mahrem sırlarımızı verip kıkırdıyoruz.. hayatımıza giren erkeklere küfür falan ediyoruz.. Sanki yıllardır dostmuşsun gibi kenetleniyosun, mola yerine gidip onun çiş parasını ödüyosun. Gözleme yerken fotoğraf makinemiz olsaydı yaaaa diye üzülüyosun. Veda vakti gelince telefonları veriyoruz birbirimize. Sımsıkı sarılıp "bi daha görüşelim balım, ara beni haftasonuna" diyerek sözleşiyoruz.. Günler sonra telefonda çağrısını görünce aklım başıma dank ediyor. Lan otobüste gördüğün karıyla kanka mı olunurmuş diyerek, kızın telefonlarını açmıyorum. Onlar da manyak çıkıyo yalnız, arıyolar arıyolar sonra bide iğneli mesaj atıyolar.."neden açmadığını anlamıyorum ama falan fıstık" Akıl mantık var iki muhabbet ettik diye ömrümüz billah birbirimizin sırdaşı mı olcaz.. Kaç kişiyi kandırdım öyle otobüslerde "yeni kankim sensin bebeyim" diyerek yaz aşkı muamelesi yaptım. Kötü ama bu, kimbilir kaç insanda telefon numaram var böyle.. Kendimi her limanda sevgili bırakan çapkın denizciler gibi hissediyorum..

Kokanlar, Osuranlar, Horlayanlar: her insan osuruyor, bunda yapılacak birşey yok.. Mola yerine kadar bekleyemeyen, nasılsa herkes uyudu diye salıverenler, o topkekin bağırsaklara yaptığı baskıyla daradaradara gibi bir sesle bütün mal varlığını dışarıya çıkartan insanlar var. Yoo ben değilim o, ben sabrediyorum mola yerine kadar.. Uyurken yapıyosam bilemem allah günah yazmasın şimdi.. Zaten o sabrettiğim anlar suratımdan belli oluyor.. Kaşlarım küçük emrah gibi büzüşüyor, sürekli ıkınma durumundayım, bi sağa bi sola can çekişiyorum. Ses çıkmasa salcaksın ama sesten tırsıyo insan.. Çişim geldiğinde çok kez otobüsü durdurtup en yakın benziliğe koştuğum olmuştu, ama gaz için böle bişi yapmam garip olur diye ıkın ıkın ıkınıyorum. Ben böyle iyi bir vatandaşken, niyeyse yanıma oturan hayvan ceset yemiş gibi salıveriyor. O nasıl bir koku içi çürümüş resmen karının, iğrençç pislik!! Tıpa mıpa birşey taksınlar şu salanlar için kolonya fayda etmiyor kimine..

Şişmanlar: İzmir'e gelirken başıma gelen olay bu. Cüsse olarak zaten dünyada fazla yer kaplıyorum. Param olsa 2 kişilik koltuğu alır paşalar gibi giderim. Gel gör alsancağa giderken evdeki bozuk paraları toplayan biriyim.. O yüzden koltukta otururken nefesimi içime çekip belki küçülürüm yandakine etim bacağım göbişim değmez umuduyla saatlerce kalıyorum.. Eee ben zaten çikoyum, yanımdaki de öyle olunca o koltuk bize dar geliyor.. İstanbul'dan bindim otobüse ohh dedim yanım sağım solum her yanım boş.. 2 tane zenci oturuyor çaprazımda, Allah sahiplerine bağışlasın hoş çocuklar.. otobüs biraz soğuktu sadece tek sorun bu olsun amaaan dedim.. en güzel yolculuğumu yapacam diye yayıldım koltuğa.. Bursa'da başka yolcular binmeye başladı.. bir kadın koridordan yürüyemiyor arkadan itmeleri gerek o derece.. ben bir yutkundum.. Nefesimi içime iyice çekerek minimanncık kalmaya çalıştım koltukta.. Ulaştı benim olduğum koltuğa, içeri giremedi, koltuğun kenarındaki o şeyi açmak zorunda kaldılar. Bir oturdu yanıma benim baldır, bacağının altında kaldı zaten.. Bir baldırım gözükmüyor.. bir kolum onun etleri arasında sıkıştı kaldı.. benden çıkan tek ses "hıck" oldu.. O soğuk olan otobüs bir sıcaklaştı bildiğin sauna.. Çıpır çıpır terliyorum, baldırımı zaten hissetmiyorum, cama yapıştım amele sümüğü gibi, canım acıyarak yolun bitmesini bekledim.. kahve dağıttılar, zaten ben alamazdım, bir kolum kadının koltuk altıyla bütünleşmişti.. Ama hatun aldı, bir yudum içişinde o lömbür lömbür kolu suratıma çarpıp durdu.. Düşün abi o kadar büyüktü kadın. ben zaten ayı gibiyim, benim üstüme birini koy sağıma ve soluma da benim kadarları yapıştır na o kadar işte.. benim suratım kadının bir biciği kadardı.. Bildiğin işkenceydi yani..

O yüzden işte otobüse binerken yanımıza oturacağımız kişiyi seçmeliyiz.. Sonra neden zengin olmak istiyorsun herşey para mı bikbik.. İşte bak zengin olsam, tutarım bir şöför limuzinimle -ki kendisi havuzlu- paşalar gibi yolculuğumu yaparım.. Bu tip işkenceleri hiiç çekmem..