آخرین پناه

فقط گفت دوستت دارم! ؟

حامد — Mon, 14 Nov 2011 18:06:15 PST

یادش بخیر تابستون یکی از دوستان صمیمیم از تهران با خانوادش اومده بودن مشهد چند روزی خونمون موندنو کارایی که مشهد داشتنو انجام دادن و بعد از چند روز تصمیم گرفتن برگردن شهرشون و حدودا ساعت ۱۱ صبح بود که زدن به جاده و رفتن.

بعد از یک ساعت بهش زنگ زدم گفتم کجایی گفت حدودا ۵۰ کیلومتر از شهر خارج شدم و دارم میرم به طرف تهران و ان شاالله فردا به تهران می‌رسیم منم بهش گفتم همین الان برگرد که کار مهمی باهات دارم.

گفت چه کار مهمیه مگه؟ گفتم خیلی مهمه تو فقط برگرد تا بهت بگم، گفت خب تلفنی بگو اخه هوا خیلی گرمه و حوصله برگشتن ندارم در ضمن تهران کارای مهمی دارم که باید بهشون فردا رسیدگی کنم.

منم گفتم نه نمیشه همین الان برگرد گفت خب بعدا بگو منم پامو کرده بودم توی یه کفشو می‌گفتم نه نمیشه باید برگردی اون بی‌چاره هم توی اون هوای گرم با ماشین بدون کولرو مدل پایینش دوباره برگشت و اومد.

خونمون وقتی منو دید خیلی مشتاق بود که این کار بزرگ بهش بگم و منم با همه وجودم بهش گفتم دوستت دارم.

ولی نمی‌دونم چرا مثل دیوونه‌ها نیگام کرد و با نهایت عصبانیت بهم گفت: همین؟ منم گفتم: آره! گفت: تو که قبلا هم بهم اینو گفته‌بودی؟

گفتم خب الان رسمی‌تر گفتم دیگه!

خیلی ناراحت شد که این همه راه کشوندمش تا فقط بهش بگم دوست‌دارم. خانوادش که می خواستن منو خفه‌کنن ولی باور کنید، دوست داشتم جلوی همه بهش بگم دوست دارم.

واسه هرکسی این جریانو تعریف کردم بهم گفت: کارت اشتباه و از عقل به دور بوده، نظر شما چیه؟

آره اگه حقیقت و بخواید هیچ عقل سالمی اینو قبول نمی‌کنه که من این دوستم و خانوادشو را توی این گرما اذیت کنم تا فقط بهش بگم دوستت دارم.

پس چطور حرف اهل سنت رو باور کنیم که می‌گن پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در غدیر خم ۱۲۰ هزار نفر رو توی صحرا و زیر نور افتاب سه روز نگه‌داشت و آخرش به حضرت علی علیه السلام فرمود: علی جان من تو رو دوست دارم؟؟؟؟؟؟؟ و علی أبن أبی طالب دوست من است !!!!!

من که عقلم قبول نمی کنه.

الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایة امیرالمومنین و الائمة المعصومین علیهم السلام

بگو کجا کنمت جستجو عزیز دلم؟

حامد — Sat, 25 Jun 2011 21:43:43 PDT

کیم که با تو کنم گفتگو عزیز دلم
عنایت تو به من داده رو عزیز دلم
سیاه روتر و بی‌آبروتر از من نیست
مگر دهی تو به من آبرو عزیز دلم
بسوز و آب کن و آتشم بزن که کنم
چو شمع، گریه بی های و هو عزیز دلم
اگر عزیز دل خود تو را صدا نزنم
چه خوانمت؟ چه بگویم؟ بگو، عزیز دلم!
توان گفتن یا بن الحسن نمانده دگر
که گریه عقده شده در گلو، عزیز دلم
کنار قبر علی، یا کنار قبر حسین
بگو کجات کنم جستجو عزیز دلم؟
گرفتم آنکه بیایی بدین سیه‌ رویی
چگونه با تو شوم رو به رو عزیز دلم؟
بیا که فاطمه بعد از هزار سال هنوز
کند ظهور تو را آرزو، عزیز دلم
هنوز یاد لب تشنگان کرب و بلا
نگاه توست به دست عمو، عزیز دلم
به یاد حنجر خشکی که نهر خون گردید
رود ز دیده سرشکم چو جو، عزیز دلم
به جستجوی تو «میثم»روا بود که چو باد
تمـام عمـر رود کـو بـه کـو عزیز دلم

غلامرضا سازگار

وبلاگ ماء معین

بیانات مرجع عالیقدر آیت الله وحید خراسانی در دفاع از شیعیان مظلوم بحرین

ابوتراب مهدوی — Sun, 20 Mar 2011 17:51:19 PDT

بسم الله الرحمن الرحیم

مسئله‌ای که فعلاً مهم است این است، آنچه واقعاً مورد تأثر است و باید مؤمنین به یکدیگر برسانند این قضیه است، ظلمی که الان در «بحرین» می‌شود، و نه تنها شیعه، مسلمانان بحرین، در این هجومی که از دول بیگانه بر سر یک ملت بی پناه آورده‌اند، آسایش برای مسلمان باقی نمی‌گذارد، مصیبت قابل گفتن نیست.

مصیبت این است، یک عده مسلمان، یک عده مؤمن کشته می‌شوند به دست یهود و نصاری.

چون حرف‌های ما همه برهانی است، هر کلمه‌ای که ما می‌گوییم حجت داریم، و آن کلمه قابل تغییر نیست، ممکن است کسی بگوید آنهائی که آمده‌اند از آن دول مسلمانند، چه جور شما می‌گویید یهود و نصاری مردم بحرین را می‌کشند، این قضیه برهانی است.

سؤال می‌کنیم کدامیک از اینها هستند که با رؤسای جمهور اروپا و امریکا رابطه دوستی ندارند؟ کسی از آن‌ها هست که رابطه دوستی نداشته باشد؟ این بالوجدان.

اما کبرای مسئله، قرآن «یا أَیّهَا الّذینَ آمَنُوا لا تَتّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النّصارى‏ أَوْلِیاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ وَ مَنْ یَتَوَلّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنّهُ مِنْهُمْ إِنّ اللّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظّالِمینَ» ای کسانی که ایمان آورده‌اید، تولی نکنید با یهود و نصاری «بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ وَ مَنْ یَتَوَلّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنّهُ مِنْهُمْ» این هم قرآن، به حکم وجدان و قرآن، یهود و نصاری می‌کشند مسلمانان را در «لیبی» و در «بحرین»، و در همه آن ممالکی که این مسلمانان برای احقاق حقشان قیام کرده‌اند.

حالا مسئله‌ای که بهت آور است این است، این مطالب باید رسیدگی بشود، بازیچه نیست، آن عده‌ای که دم از «حقوق بشر» می‌زنند، اگر انشاء الله فرصتی پیدا کنم ثابت خواهم کرد، که اکثر جمعیتهای حقوق بشر در همه ممالک متمدن، جمعیتهای جنایت و خیانت به حقوق بشرند، نمونه‌اش این است، که در این قضایا ساکت شدند، بعد توجیه می‌کنند چون اینها با هم معاهده دارند با هم این لشکرکشی خارجی به بحرین نیست، طبق قوانین ملل است، اما این قدر شعور ندارد، قوانین ملل شورای همکاری برای این است که اگر اجنبی به این مملکت هجوم کرد، آن کسی که آن مملکت با او معاهده دارد به کمک بیاید، این درست است، اما در اینجا خود ملت بحرین قیام کرده‌اند نه خارجی به بحرین حمله کرده، قهراً شورای هماهنگی، شورای هماهنگی دول نیست، شورای هماهنگی چند خانواده است، یعنی خانواده سلطنتی آن مملکت با خانواده این مملکت با هم معاهده کردند که اگر ملت این قیام کرد بر علیه این خانواده، آن خانواده به کمکش بیاید و هکذا.

این است «حقوق بشر»؟ این است آن‌چه بعضی غربیان ادعا می‌کنند، که چون این‌ها معاهده دارند بنابراین حمله به بحرین از این دول قانونی است، حمله به بحرین در صورت قیام مردم بحرین برای احقاق حق خودشان، اگر قانونی است، معنی حقوق بشر این خواهد بود که حقوق بشر یعنی حقوق خانواده سلطنتی بحرین، حقوق خانوادگی آن مردک لیبی، حقوق خانوادگی آن خانواده‌ای که در آن مملکت همه ذخائر نفت را قرنها می‌چاپند و آن دارائی بین یک عائله تقسیم می‌شود، این است حقوق بشر؟! این مظلومیت است، این است که وظیفه همه مسلمین سنگین است.

ختم کلام، بیان رسول خدا است، و آن بیان این است. «المؤمنون فی تعاطفهم و تراحمهم کالجسد الواحد اذا اشتکی عضو واحد» واقعاً جان عالمی قربان یک همچه زبانی.

ای اهل ایمان در پاکستان، در هندوستان، در ایران، در ترکیه، هر جای دنیا که مؤمنی هست، «انما المؤمنون فی تراحمهم و تعاطفهم بمنزلة الجسد الواحد اذا اشتکی منه عضو واحد تداعی له سایر الجسد» اگر یک عضو شکایت کند تمام بدن مضطرب می‌شود، اگر اینچنین است، آن جوان پاک، با آن نیت پاک، آن هم به دست جنایتی که گفتنی نیست، آنجور در خاک و خون در بحرین می‌غلطد، و مؤمنین دنیا آسوده و راحت باشند؟!

وظیفه هر کس که زیر پرچم اسلام است، این است که به اندازه قدرتش به مردم مظلوم بحرین و غیر آن کمک کند، آن هم چه مردمی؟ از چه مکانی؟ جائی که از آنجا در حدیث مثل «سید بحرانی» حرکت کرد و زنده کرد روایات را، جائی که از آن‌جا مردی مثل «صاحب حدائق» برخاست و دوره فقه را در آن شدت، آن‌جور از اول طهارت تا آخر، به آن قوت استدلال تمام کرد، مردمی که وارث یک همچو کمالات و علومی هستند، آن هم با آن خلوص، با آن اخلاص، آن هم دعوتشان غیر از احقاق حق، در مقابل یک عده یغماگر چپاول‌گر که هستی مردم را به کفار اروپا و امریکا معامله می‌کنند.

امیدواریم همه شما به هر وسیله‌ای «زیارت عاشورا»، آن «نماز استغاثه» برای حضرت زهرا (علیها سلام)، این‌ها را بخوانید و به دیگران هم سفارش کنید، کمکی که از ما ساخته‌است الآن این است:

«اللهم انا نشکوا الیک فقد نبینا و غیبة ولینا و کثرة عدونا و قلة عددنا و تظاهر الزمان علینا».

چهارشنبه ٢۵ اسفندماه ١٣٨٩

منبع: وبگاه رسمی آیت الله وحید خراسانی

سال۱۳۹۰ خورشیدی مبارک

حامد — Fri, 18 Mar 2011 00:57:26 PDT

مطالب مرتبط:

اهل باطل بر حق پیروز شدند

حامد — Sat, 12 Mar 2011 21:15:46 PST

در جریان اختلافاتی که پس از شهادت پیامبر اکرم * (ص) اتّفاق افتاد، طبق روایتی که از شخص خلیفه‌‌ی دوّم (که لعنت خدا بر او و پیروانش باد) نیز روایت شده‌است:

«هیچ امّتى پس از پیامبرش با ھم اختلاف‌نکردند، مگر این‌که گروه باطل آن‌ها بر گروه حق پیروزشدند.» (١)

باید بدانیم کدام دسته پیروز آمد؟ و بدانیم چه بر اهل‌حق رفت؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
١ـ کنز العمال - المتقی الهندی - جلد ١ - صفحه ١٨٣- الباب الثانی: فی الاعتصام بالکتاب و السنة : ٩٢٩ - ما اختلفت أمة بعد نبیها الا ظهر أهل باطلها على أهل حقها (طس عن عمر)

تذکرة الحفاظ - الذهبی - جلد ١ - صفحه ٨٧: قال عطاء بن السائب عن الشعبی: ما اختلفت أمة بعد نبیها الا ظهر أهل باطلها على أهل حقها

المعجم الأوسط - الطبرانی - جلد ٧ - صفحه ٣٧٠: حدثنا محمد بن یعقوب ثنا إسحاق بن الضیف نا منصور بن أبی نویرة (٢) نا أبو بکر بن عیاش عن موسى بن عبیدة عن عبد الله بن دینار عن ابن عمر قال قال رسول الله صلى الله علیه وسلم ما اختلفت أمة بعد نبیها إلا ظهر أهل باطلها على أهل حقها

* شهادت یا رحلت پیامبر اسلام: بررسی کیفیک شهادت پیامبر اکرم (ص)

سفر ذهنی خلیفه دوم ملعون به شام!!

حامد — Sun, 06 Mar 2011 11:44:00 PST

نقل است که شبی نماز مغرب به امامت خلیفه دوم عمربن‌خطاب (لعنة الله علیه) اقامه‌می‌شد ولی وی در طول نماز هیچ کلمه‌ای بر زبان نیاورد.

پس از پایان نماز از او در این باره سؤال ‌می‌کنند (و به نقلی می‌گویند: ای امیرالمؤمنین! آیا در دل خواندی؟)

او در پاسخ از سفر ذهنی اش به شام در هنگامه‌ی نماز سخن‌می‌گوید! پس از آن البته تصمیم می‌گیرند که نماز را اعاده‌کنند. (١)

اگر این عمل از پیش نمازی ساده سربزند هرگز بر او اقتدا می‌کنید؟

حال قضاوت چگونه است در مورد کسی که بر مسند جانشینی پیامبر و خلیفه مسلمین تکیه‌زده و این‌گونه عمل‌می‌کند؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
١ـ السنن الکبرى - البیهقی - ج ٢ - ص ٣٨٢
( وقد أخبرنا ) بحدیث إبراهیم والشعبی أبو نصر عمر بن عبد العزیز بن قتادة أنبأ أبو محمد بن إسحاق بن شیبان البغدادی الهروی بها أنبأ معاذ بن نجدة ثنا کامل بن طلحة ثنا حماد بن سلمة عن حماد بن أبی سلیمان عن إبراهیم النخعی ان عمر بن الخطاب رضی الله عنه صلى بالناس صلاة المغرب فلم یقرأ شیئا حتى سلم فلما فرغ قیل له انک لم تقرأ شیئا فقال إنی جهزت عیرا إلى الشام فجعلت أنزلها منقلة منقلة حتى قدمت الشام فبعتها وأقتابها وأحلاسها واحمالها قال فأعاد عمرو أعادوا * ( وأنبأ ) أبو نصر أنبأ أبو محمد بن إسحاق البغدادی أنبأ معاذ بن نجدة ثنا کامل ثنا حماد عن أبی حمزة عن إبراهیم ان أبا موسى الأشعری قال یا أمیر المؤمنین أقرأت فی نفسک قال لا قال فإنک لم تقرأ فأعاد الصلاة *

ابوبکر "صدیق" - دروغ تاریخ

حامد — Sat, 12 Feb 2011 08:26:48 PST

اهل سنت از ابن‌عباس نقل‌کرده‌اند که رسول‌خدا (صلى الله علیه وآله) فرمود: «هیچ درختى نیست جز آن که بر هر برگى از آن نوشته‌شده «لا اله الاّ الله، محمّد رسول‌الله، ابوبکر الصدیق، عمر الفاروق، عثمان ذوالنورین».

این حدیث از جعلیّات على بن جمیل رقّى است. طبرانى آن را نقل‌کرده و گفته‌است: جعلى است، و على بن جمیل، وضّاع و بسیار جعل کننده حدیث‌است. او متفرد به این حدیث است. و از او معروف بن ابى معروف بلخى و عبدالعزیز‌بن‌عمرو خراسانى که مردى مجهول است سرقت نموده‌است.(١)

ابونعیم اصفهانى نیز این حدیث را از طریق على بن جمیل وضّاع نقل کرده‌است.(٢)

و نیز ختّلى در «الدیباج» از طریق عبدالعزیز بن عمرو خراسانى نقل‌کرده، که به تصریح ذهبى در او جهالت‌است. و روایت باطل است، و آفت آن عبدالعزیز‌ است.(٣)

ابن عدى نیز آن را از طریق معروف بلخى نقل کرده، ولى بعد از آن مى‌گوید: «این معروف غیر معروف است و شاید آن را از على بن جمیل سرقت کرده باشد».(۴) ذهبى نیز در «میزان الاعتدال»(۵) مى‌گوید: «این حدیث موضوع و جعلى است ولى مشهور به على‌بن‌جمیل است. ابوالقاسم بشران نیز در امالى خود از طریق محمّد‌بن‌عبد‌بن‌عامر‌سمرقندى نقل کرده‌است ولى او انسانى بسیار دروغگو و بسیار جعل کننده حدیث بوده‌است. ابن عدى مى‌گوید: «او احادیثى را دنبال کرده که نمى‌توان از آن متابعت‌کرد».(۶)

خطیب بغدادى نیز از طریق حسین بن ابراهیم احتیاطى از على بن جمیل وضّاع نقل کرده است.(٧)

ذهبى بعد از ذکر این حدیث از این طریق مى‌گوید: این حدیث باطل‌است و متهم به آن حسین احتیاطى است.(٨) و در جایى دیگر مى‌گوید: این حدیث باطل است.(٩) و نیز ابن‌کثیر در «البدایة و النهایة» از طریق طبرانى نقل‌کرده و آن‌گاه مى‌گوید: «این حدیث ضعیفى است که در سند آن کسانى اند که راجع به آن‌ها حرف است و خالى از منکر نیست».(١٠)

پاورقی:

١. المعجم الکبیر، ج ١١، ص ۶۴، ح ١١٠٩٣.

٢. حلیة الاولیاء، ج 3، ص ٣٠۴، رقم ٢۴٩.

٣. میزان الاعتدال، ج ٢، ص ۶٣٣، رقم ۵١٢٠.

۴. الکامل فى ضعفاء الرجال، ج ۶، ص ٣٢۵، رقم ١٨٠۶.

۵. میزان الاعتدال، ج ۴، ص ١۴۵، رقم ٨۶۶٠.

۶. الکامل فى ضعفاء الرجال، ج ۵، ص ٣٧١، رقم ١۵٣۴.

٧. تاریخ بغداد، ج ۵، ص ۴ و ج ٧، ص ٣٣٧.

٨. میزان الاعتدال، ج ١، ص ۵۴٠، رقم ٢٠١٨.

٩. میزان الاعتدال، ج ۴، ص ١۴۶، رقم ٨۶۶٠.

١٠. البدایة و النهایة، ج ٧، ص ٢٣٠، حوادث سنه ٣۵ هجری

لیلة المبیت چیست؟

حامد — Sun, 06 Feb 2011 09:19:00 PST

به شب اول ماه ربیع‌الاول سال سیزدهم بعثت که حضرت على (علیه السلام) جاى پیامبر اکرم (صلى الله علیه وآله) خوابید، «لیلة المبیت» مى‌گویند.

خلاصه آن واقعه از این قرار است که در سال سیزدهم بعثت سران قریش در یک شوراى عمومى تصمیم گرفتند که نداى توحید را با زندانى‌کردن پیامبر یا کشتن و یا تبعید او خاموش‌سازند، چنان که قرآن کریم مى‌فرماید: «وَ إذ یَمکُرُ بِکَ الَّذیِنَ کَفَرُوا لِیُثبِتوکَ اَوْ یَقتُلوکَ أَو یُخْرِجُوکَ وَ یَمکُروُنَ وَ یَمکُرُ اللهَ وَ اللهُ خَیرُ المَاکِرینَ»؛ [١] به خاطر بیاور هنگامى را که کافران نقشه مى‌کشیدند که تو را به زندان بیفکنند یا به قتل برسانند و یا از مکه خارج سازند. آنها چاره مى‌اندیشیدند و نقشه مى‌کشیدند، و خداوند هم تدبیر مى‌کرد؛ و خدا بهترین چاره جویان و تدبیرکنندگان است. سرانجام سران قریش تصمیم گرفتند که از هر قبیله، فردى انتخاب شود تا افراد منتخب در نیمه شب یک باره بر خانه حضرت هجوم برده، او را قطعه قطعه کنند. بدین طریق هم از تبلیغات او آسوده شوند و هم خون او در میان قبایل عرب پخش‌شود تا خاندان هاشم نتوانند با آن‌ها به مبارزه برخیزند. فرشته وحى، پیامبر را از نقشه شوم مشرکان آگاه ساخت و به آن حضرت دستور داد تا از مکه به عزم مدینه خارج‌شود. پیامبر اکرم (صلى الله علیه وآله) حضرت على(علیه السلام) را از این نقشه آگاه کرد و به او فرمود: «امشب در خوابگاه من بخواب و رواندازِ سبزِ مرا به خود بپیچ تا آنان تصور کنند که من هنوز در خانه و در بستر آرمیده ام و مرا تعقیب نکند». آن گاه پیامبر مخفیانه به سمت غار ثور حرکت کرد و از خداوند درخواست نمود تا دشمن را از دست یابى به او گمراه کند و آنان نتوانند او را پیدا کنند ... . [٢]

در روایات شیعه و اهل سنت آمده‌است که على (علیه السلام) این کار را انجام داد و خداوند به خاطر این کار به فرشتگان مباهات نمود و موقعى که پیامبر به سوى مدینه در حرکت بود، این آیه را در شأن حضرت على (علیه السلام) نازل فرمود: (وَ مِنَ النّاسِ مَن یشرى نَفسَهُ ابتِغاءَ مَرضاتِ الله و اللهُ رَئوفٌ بالعباد)؛ [٣] بعضى از مردم ـ با ایمان همچون على(علیه السلام) به هنگام خفتن در جایگاه پیامبر ـ جان خود را به خاطر خشنودى خدا مى فروشند، و خداوند نسبت به بندگان مهربان است. از این رخداد بى نظیر مى‌توان به نتایج ذیل پى‌برد: درجه ایثار فوق العاده امام على (علیه السلام)؛ تبعیت محض ایشان نسبت به فرمان الهى و نبوى (صلى الله علیه وآله)؛ عشق و علاقه غیر قابل توصیف آن بزرگوار نسبت به رهبر و مقتداى خود؛ و این نکته که در مواقعى که اصل و اساس اسلام در خطر قرار مى‌گیرد مى‌باید بهترین شخصیت‌ها، حتى وجود مقدس على‌بن‌ابى‌طالب (علیه السلام) فدا گردد. نظیر آن را در ماجراى شهادت امام حسین (علیه السلام) براى حفظ اسلام می‌توان دید.

پاورقی
[١] سوره انفال، آیه ٣٠، ر.ک: تفسیر قرطبى، جلد ٧، صفحه ٣٩٧، (داراحیاءالتراث العربى، بیروت).
[٢] فروغ ولایت، استاد جعفر سبحانى، صفحه ۴۵-۵٧، بخش دوم از فصل سوم، مؤسسه امام صادق، ١٣٧۴ش.
[٣] احیاءالعلوم، الغزالى، جلد ٣، ص ٣٧٨، (دارالهادى بیروت)؛ تذکرة الخواص، ابن الجوزى، صفحه ٣۵، (مکتبة النینوى الحدیثه، تهران)؛ شواهد التنزیل، الحاکم الحسکانى، جلد ١، صفحه ١٢٣، ش ۴، (مجمع احیاء الثقافة اسلامیه)؛ الغدیر، علامه امینى، جلد ٢، صفحه ۴٩ ـ ۴٧، (دارالکتاب العربى، بیروت، ١٣٩٨ هـ ق).

منبع: شیعه نیوز

مطالب پیشین مرتبط: ربیع ماه سرور اهل بیت

دعا کلید ظهور

حامد — Wed, 26 Jan 2011 09:55:00 PST

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم عجل لولیک الفرج

سلام علیکم

سوالی که برای خیلی ها مطرح می شود همین هست که:

آیا دعای تنها برای ظهور مولایمان ارواحنا له الفدا کافی است؟

اول از همه باید دید که دعا یعنی چه؟

مگر نه اینکه دعا به معنای درخواست کردن و طلب مطلوب است؟ همانطور ما در دعا به خداوند و ائمه اطهار علیهم السلام عرضه می داریم که "انی اسئلک".

مگر خداوند نمی فرمایند :"ادعونی استجب لکم" - "بخوانید مرا تا اجابتتان کنم". از طرفی مگر بهترین راه نزدیکی به خدا دعا و تزرع و عبادت نیست. مگر مولا امیرالمومنین روحی فداه نفرمودند که: "الدعا مخّ العبادة"-"دعا مغز عبادت است" و مگر همیشه نشنیده ایم که بهترین دعا دعای برای ظهور مولای غریبمان است که همه اهل بیت صلوات الله علیهم را خوشحال و مسرور می کند. پس دعای برای ظهور ایشان انسان ساز است و خود تزکیه ی نفس است. اصلا چرا همیشه امام زمان عجل الله تعالی فرجه می فرمایند: "و اکثرو الدعا بتعجیل الفرج فان ذلک فرجکم"مگر امام صادق علیه السلام نفرمودند که شما هم باید مانند بنی اسرائیل به درگاه خدا زاری کنید؟(در پست قبل حدیث آورده شده)

بعضی از افراد می گویند که دعا ی تنها برای ظهور کافی نیست. من یک سوال از این افراد دارم:

چطور برای شفای مریض و بردن تیم ملی!!! و ... دعا کافی هست؟!

صحبت که به امام زمان علیه السلام می رسد دعا کافی نیست. مسئله ی دیگه این است که این افراد اصلا دعا نمی کنند یا اگر دعا می کنند بسیار ناچیز و بدون توجه است.

وقتی که شما وسایل پذیرایی را داشته باشید ولی خواهان مهمان نباشید به هیچ وجه مهمانی هم نخواهید داشت.

منبع: وبلاگ علی زمانه

برخی مقاتل معتبر عاشورا

حامد — Mon, 20 Dec 2010 19:21:54 PST

مقتل در لغت به معنای قتلگاه و محل کشتن‌است اما در اصطلاح به کتاب‌هایی گفته می‏شود که به شرح حادثه خونین کربلا و شهادت بزرگان پرداخته‏اند.

'مقتل خوانی'، خواندن از روی کتاب‎های 'مقتل' است، کاری که قبلا به جای مداحی صورت می‏گرفت.

درباره میزان اعتبار مقاتل در بین دانشمندان دینی و تاریخی اختلافاتی وجود دارد اما برخی از مقاتل از اعتبار بیشتری برخوردارند که در زیر اشاره کوتاهی به آن می‌شود:

١- لهوف "سید بن طاووس"
على بن موسى بن جعفر معروف به ((ابن طاوس)) در سال ۵٨٩ ه‍ق در شهر دانشمند خیز و عالم پرور ((حلّه)) چشم به جهان گشود. ابن طاوس در آن شهر علم و اجتهاد رشد یافت و از محضر پدر بزرگوارش بهره کافى برد و همانطور که خود مى‌گوید:

پدر و نیز جدّ وى ((ورّام)) بیشترین نفوذ را بر وى در سال‌هاى رشدش ‍ داشته‌اند و به او فضیلت ، تقوى و تواضع را یاد داده‌اند.

علماى دیگرى که ابن طاوس در نزد آنان درس خوانده عبارتند از: ابوالحسن على بن یحیى الخیّاط حلّى، حسین بن احمد السّوراوى، تاج الدین حسن بن على الدربى، نجیب الدین محمد السوراوى ، صفى الدین بن معدّ بن على الموسوى، شمس الدین فخار بن محمد بن فخار الموسوى و...

ابن طاوس در نسل‌هاى بعدى به عنوان ((صاحب الکرامات )) معروف شد.

او خود از حوادث معجزه آسایى که برایش رخ داده مواردى را نقل مى کند. و نیز گزارش شده که با امام زمان (عج ) در تماس مستقیم بوده است . گفته مى شود که علم به ((اسم اعظم )) به او اعطاء گردید امّا اجازه اینکه آن را به فرزندانش بیاموزد، داده نشد.

ابن طاوس به فرزندانش مى گوید که ((اسم اعظم )) همچون مروایدهاى درخشان در نوشته هاى وى پراکنده بوده و آنان با خواندن مکرّر آنها، مى توانند آن را کشف کنند.

کتاب ((لُهُوف)) ابن طاوس اختصار و اشتهار را با هم جمع کرده و در نزد علماى برجسته شیعه جایگاه مهمى براى خودش باز کرده است به طورى که شهید محراب آیت اللّه سیّد محمد على قاضى تبریزى مى فرماید: ((کتاب لهوف سیّد ابن طاوس - رحمة اللّه علیه -، نقلیّاتش بسیار مورد اعتماد است و در میان کتب مَقاتل کتاب مَقْتَلى به اندازه اعتبار و اعتماد به آن نمى رسد و در اطمینان بر آن کتاب در ردیف اول کتب معتبره مقاتل قرار گرفته است ))

٢-مقتل 'ابی‌ مخنف'

بیشتر رجال نویسان 'ابو مخنف لوط ‌بن ‌یحیی ‌بن‌ سعید بن ‌مخنف ازدی غامدی' (م١۵٧ ه.ق) را نخستین مقتل نویس دانسته‏اند.

طبری در جلد پنجم تاریخ خویش ١٢۵ روایت درباره تاریخ کربلا گزارش کرده که از این تعداد، ١٠٠ روایت را به صورت مستقیم و البته با واسطه‌هایی از ابی ‌مخنف نقل کرده‌است.

٣- مقاتل الطالبیین

ابوالفرج فرزند 'محمد بن الحسین' که نام اصلی اش 'علی کاتب اصفهانی' است، در سال ٢٨۴ هجری قمری در زمان خلافت معتضد عباسی در اصفهان متولد شد، طبق شهادت اثرش مقاتل الطالبین، او شیعه زیدی مذهب بود.

ابوالفرج در فن شعر و ادب، سرآمد روزگار بوده و در تاریخ و نقل آثار، علم پزشکی و دام پزشکی و نجوم نیز دارای اطلاعات قابل ملاحظه‌ای بود.

تالیفات زیادی نیز از وی برجای مانده که ایام العرب، مقاتل الطالبین، اخبار القیان، ممالیک الشعرا، ادیارات، الاخبار و النوادر، التعدیل و الانتصاف نمونه‌ای از آن‌هاست.

ابوالفرج به ظاهر در اواخر عمر به اختلال حواس دچار شد تا اینکه به نقل خطیب بغدادی در چهاردهم ذی‌الحجه ٣۵۶ هجری قمری دار فانی را وداع‌گفت.

۴- تاریخ دمشق

نویسنده کتاب، 'ابوالقاسم دمشقی شافعی' در آغاز ماه محرم سال ۴٩٩ متولد شد. در سال ۵٢٠ به عراق کوچ کرد، در سال ۵٢١ حج گزارد و در سال ۵٢٩ از راه آذربایجان، به خراسان رفت.

در کتاب تاریخ دمشق، چیزی در حدود ۴٠٠‌ روایت به بررسی تاریخ عاشورا و مقتل‌الحسین پرداخته‌اند؛ هر چند تا سال ١۴١۵ هـ.ق این ۴٠٠ حدیث هرگز به صورت مجزا و تحت عنوان مقتل‌الحسین یا چیزی شبیه به آن منتشر نشده‌بودند.

در این سال 'محمدرضا حسینی‌ جلالی' مجموعه این ۴٠٠ حدیث را تحت عنوان 'الحسین علیه السلام: سماته و سیره' یعنی سیره و سیمای امام حسین ‌علیه السلام به صورت مجزا فراهم‌آورد.

۵- الخصائص الحسینیه

نویسنده آن آیت‌الله 'حاج ‌شیخ جعفر شوشتری' از علمای بنام است. او در سال ١٢٣٠ هـجری قمری متولد و در سال ١٣٠٣ در زادگاهش جان ‌به ‌جان آفرین تسلیم‌کرد.

وی مرجع تقلید مردم خوزستان بود و برای مقلّدان خود کتاب 'نهج الرشاد یا مجمع الرسائل' را نوشت که این کتاب تا قبل از رواج کتاب 'عروة الوثقی' تألیف آیت الله سید 'محمد کاظم طباطبایی'، محور فتاوای مراجع تقلید بود و بر آن حاشیه زده می‌شد. گرچه او از بزرگان علمای اسلام بود، اما از آن‌جایی که در آن زمان وعظ و خطابه بین مجتهدان و مراجع رواج‌نداشت و از طرفی او دست به این کار می‌زده‌است، مقام علمی و فقهی شیخ جعفر شوشتری تحت الشعاع قرار‌گرفته و بسیاری از مردم وی را فقط به عنوان واعظ و سخنوری زبر دست می‌شناسند.

مرحوم حاج ‌شیخ عباس‌ قمی درباره او می‌گوید: 'جلالت شأنش زیاده از آن است که ذکر شود.'

شیخ جعفر شوشتری دارای تألیفات متعددی است. کتاب 'خصائص الحسینیه' که به‏‌حق می‌توان آن را چکیده‌ای از نکات الهام شده حضرت ابا عبدالله علیه‌السلام به ایشان دانست. این کتاب دو جلدی بوده که جلد دوم مفقود شده‌است.

از دیگر آثار ایشان می‌توان از 'مجالس المواعظ یا چهارده مجلس'، 'مجالس البکاء یا پانزده مجلس' و 'اصول دین یا حدائق فی اصول الدین' (درباره این موضوع که اصول اعتقادات مقدمه نماز) است، نام برد.

شیخ جعفر پس از ٨٣ سال زندگی پر برکت، هنگامی که قصد زیارت امیرالمؤمنین علیه السلام را داشت در کرمانشاه مریض شد و در روز ٢٨ صفر ١٣٠٣ هج در‌گذشت. پیکر پاکش به نجف منتقل و در دالان شمالی صحن شریف دفن‌شد.

۶- الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد

این کتاب را 'محمد بن محمد بن نعمان بن عبدالسلام' معروف به 'ابن معلم' و 'شیخ مفید' نگاشته‌است.

شیخ مفید در ١١ ذیقعده سال ٣٣۶ یا ٣٣٨ هجری در روستای «سویقه ابن بصری» که از توابع عکبرا بود به دنیا آمد. برخی او را از ارکان خمسه تشیع به شمار آورده‌اند.

این کتاب به شرح حال ١٢ امام (ع) پرداخته و می‌توان آن را در زمره قدیمی‌ترین کتاب‌های امام شناسی و در ردیف کتاب 'الحجه الکافی' شیخ 'محمد بن یعقوب کلینی' (م٣٢٩ ه.ق) به شمار ‌آورد.

باب نخست این کتاب به شرح حال امیرالمومنین علیه‌السلام پرداخته و بیشترین حجم کتاب را نیز در بردارد. باب سوم به امام حسین علیه السلام و شرح ماجرای کربلا و شهدای آن اختصاص دارد. بواقع می‌توان باب سوم الارشاد را مقتل امام حسین علیه السلام و اصحابش به شمار آورد.

شیوه شیخ در کتاب، نقل مستند حوادث نیست و کتاب به گونه‌ای منسجم و بدون نقل اسناد روایات بیان شده‌است. هرچند در برخی روایات نیز شیخ به ذکر اسناد پرداخته‌است. در بیشتر این موارد، راویان شیخ را استادان او مثل 'شیخ صدوق'، 'محمد ثانی' و 'ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه' تشکیل می‌دهند.

٧-نفس‌ المهموم

نویسنده این مقتل 'حاج‌ شیخ عباس قمی' (١٣۵٩-١٢٩۴ هـ .ق) صاحب کتاب شریف 'مفاتیح الجنان' است.

شیخ عباس قمی از شاگردان 'محدث نوری' و در زمره محدثان بزرگ به ‌شمار می‌رود. شیخ عباس قمی، علاوه بر نفس‌المهموم، در ٢ کتاب دیگر نیز به مصائب اهل‌بیت (ع) به ‌صورت عام و به مقتل حسینی به ‌صورت خاص پرداخته‌است.

'بیت ‌الاحزان' که به مصائب حضرت‌ زهرا سلام‌الله‌علیها اختصاص دارد و کتاب 'منتهی‌الآمال' که مجموعه مفصل تاریخ اهل‌بیت علیهم‌السلام است.

نفس‌المهموم در ۵ باب و یک خاتمه سامان یافته‌است. فصل نخست به برخی کرامات و ویژگی‌های امام حسین علیه‌السلام می‌پردازد. این فصل، بسیار مختصر است. فصل دوم که مفصل‌ترین بخش کتاب است، به مقدمات جنگ و خود جنگ پرداخته‌است.

در این بخش به تفصیل با اسامی شهدای کربلا و شهدای پیش از کربلا، مانند مسلم‌بن عقیل آشنا می‌شویم. فصل سوم به نحوه سیر کاروان اسیران به شام و احتجاجات امام‌ سجاد (ع) با اهل شام اختصاص دارد. فصل چهارم به بیان عزاداری مخلوقات بر حضرت می‌پردازد.

فصل پنجم در ذکر فرزندان حسین علیه‌السلام، زوجات آن حضرت و فضیلت زیارت قبر شریف ایشان است. ستم خلفا بر قبر شریف ایشان از دیگر بخش‌های این فصل است. خاتمه کتاب نیز به شرح قیام توابین در سال ۶۵ می‌پردازد که 'سلیمان ‌بن صرد خزاعی' و برخی دیگر از کوفیان آن را پدید‌آوردند.

قیام مختار و انتقام‌گیری او از قاتلان شهدای کربلا از جمله 'عمر سعد' و 'عبید‌الله ‌بن زیاد' آخرین بخش کتاب است. ساختار کتاب نفس‌المهموم هر چند روایی است و شیخ عباس قمی به‌ بیان منابع خود به‌ صورت مختصر پرداخته، اما انسجام روایی ممتاز آن را که از ویژگی‌های نوشتاری شیخ است، نمی‌توان نادیده‌گرفت.

اهمیت کتاب تا آنجاست که علامه 'ابوالحسن شعرانی' (م ١٣٩٣ هـ.ق) آن را تحت ‌عنوان 'دمع ‌السجوم' ‌به فارسی ترجمه کرده‌است و این خود نشانگر گرانقدر بودن نفس‌ المهموم است.

٨- مقتل مقرم

نویسنده این مقتل، سید 'عبدالرزاق موسوی مقرم' (١٣٩١- ١٣١۶ هـ .ق) است. او از علمای معاصر عراق به ‌شمار می‌رود که عمر علمی خود را در نجف سپری کرده‌است.

برخی از کتاب‌های او که چاپ شده‌اند به این شرح است:

١- زید شهید

٢- مختار ثقفی

٣- سیده سکینه

۴- مقتل الحسین علیه السلام

۵- الصدیقه زهراء سلام‌الله علیها

۶- امام‌ زین‌العابدین علیه السلام

٧- امام‌ رضا علیه السلام

٨- امام جواد علیه السلام

٩- قمر بنی‌هاشم

١٠- علی‌اکبر

١١- مسلم‌ بن عقیل

١٢- سر‌الایمان- یوم‌ الاربعین عندالحسین علیه السلام

١٣- المحاضرات فی‌الفقه الجعفری

نویسنده در این کتاب‌ها بخصوص 'مقتل‌الحسین علیه السلام' سعی کرده تا با توجه به مقاتل متعدد و گوناگون و نیز کتاب‌های تاریخی و حتی رجالی چون رجال 'شیخ طوسی' که در آن به تعداد بسیاری از شهدای کربلا و یاران امام‌حسین علیه السلام اشاره شده‌است و جمع‌بندی داده‌های به‌دست آورده و تحلیل آن‌ها به نتیجه‌گیری مناسبی دست‌یابد.

برخی منابع مورد استفاده در نگارش کتاب عبارتند از: 'اسرار الشهاده' و نهج البلاغه از ابن ابی الحدید (ماجرای ساختن چهار مسجد به شکرانه‌ کشتن امام حسین علیه السلام).

برخی از مسائل مطرح شده نیز برگرفته از دیدگاه های 'ابن عساکر' است که جای اندکی تردید و تشکیک نسبت به آن‌ها وجود دارد.