When someone goes through a stressful experience they usually require some time off to clear their head, regain focus, and recover from the pain and suffering. Of course, in white culture these experiences are most often defined as finishing high school, making it through three years of college, or working for eleven months straight with only two weeks vacation and every statutory holiday (”they don’t count because I had to spend them with family.”)

Though you might consider finishing school or having a good job to be “accomplishments” many white people view them as burdens. As such, they can only handle them for so long before they start talking about their need to “take a year off” to travel, volunteer, or work abroad.

It is most common for the person taking the year off to use this time to travel (see Post #19 for reasons why). Generally, they will start off with a set amount of money that will use to travel for as long as possible. This explains why a white person with an $800 backpack will haggle with a poverty-stricken street vendor about a $2 dollar plate of food.

If you work with this person, be sure to give them a FAKE email address on their last day on the job or you will be inundated with emails about spiritual enlightenment and how great the food is compared to similar restaurants back home. Also, within the first five days following departure, this person will come up with the idea to write a book about their travel experience. Sadly, more books about mid-twenties white people traveling have been written than have been read.

…

Regardless of how a white person chooses to spend their year off, they all share the same goal of becoming more interesting to other people. Sadly, the people who find these stories interesting are other white people who are politely listening until they can tell their own, more interesting story about taking a year off.

Thankfully, there is an enormous opportunity for personal gain. You see, whenever a white person takes a year off it opens up a valuable apartment, job opportunity or admissions slot. Consider it to be the most pretentious form of affirmative action.

Gott stöff!

Afraksturinn af þeirri vinnu er að skila sér á blað þessa dagana - tók fyrsta prófið fyrir viku síðan, sem gekk mjög vel, og tek síðan fjögur próf á næstu átta dögum. Fyrst er það States & Markets á morgun, svo Politics and Policy in Great Britain á mánudaginn, Capitalism & Democracy á fimmtudaginn og loks Comparative Politics of Redistribution in Advanced Democracies á föstudaginn. Ég hlakka mikið til að klára þennan pakka og ekki síður að koma heim í íslensku sumarsólina.

Hef annars haft það fyrir sið allar götur síðan í menntaskóla að taka mér frí frá lestri kvöldið fyrir próf - slappa frekar bara af og koma mér í rétt hugarástand fyrir prófið. Maður er búinn að troða öllu sem hægt er í kollinn á sér, svo þetta snýst bara um að ná því öllu á blað á þeim skamma tíma sem maður hefur… og þá skiptir máli að vera úthvíldur og ferskur.

Í þetta skiptið skelltum við okkur nokkur á íþróttapöbb hérna í nágrenninu og áttum góðar stundir. Ég tók tvo leiki í keilu (127 og 123) og varð svo frægur að spila borðtennis við fimmtánfaldan(!) Noregsmeistara í þeirri ágætu íþrótt! Hafði ekki hugmynd um að Fred, sem býr gegn mér hérna á vistinni, hefði þetta á ferilskránni… Hann tjáði mér reyndar í þokkabót að hann hefði þrívegis att kappi við Gumma Stephenssen í keppni og alltaf haft betur.

Það þarf auðvitað ekki að taka það fram að þegar ég loksins náði stigi á hann sleit ég leiknum snarlega og lýsti sjálfan mig sigurvegara…

Ég verð ekkert mikið málefnalegri en þetta um þessar mundir.

Tengdar færslur:

1. Pólitíkin heima
   Lítill hópur af fólki hérna á vistinni er farinn að hópast í kringum mig yfir miðnæturteinu á hverju kvöldi og...

EU Profiler

Tjékkit!

Fyrsta skákin mín og litla frænda. Eftir snarpa sóknarlotu, þar sem ég náði “þrusuforystu” að sögn Bjarna, sömdum við um jafntefli þegar stefndi í blóðugt endatafl.

Tengdar færslur:

1. Magnaður fagnaður
   Jáhá - sendi til gamans mynd sem ég tók af Bjarna frænda mínum í ferðinni austur í ljósmyndakeppni með þemað...

Í lok þriðju greinarinnar bætti ég svo eftirfarandi við:

Telji andstæðingar verðtryggingarinnar hana engu að síður slíka böl að ekki verði lifað með henni, væri þó mun skynsamlegra að þeir myndu beita sér fyrir því að t.a.m. Íbúðalánasjóður byði upp á óverðtryggð húsnæðislán til jafns við verðtryggð húsnæðislán í stað þess að leggja til blátt bann við verðtryggingunni(hér er þó ekki verið að mæla með því, eingöngu verið að benda á að það sé skynsamlegri kostur). Þannig gætu húsnæðiskaupendur sjálfir vegið og metið, út frá eigin forsendum, hvor kosturinn myndi henta þeim betur.

Í umræðum leiðtoga stjórnmálaflokkanna á RÚV í gærkveldi nefndu tveir, ef ekki þrír, formenn stærstu flokkanna að þetta væri sú leið sem væri skynsamlegast að fara við að vinda ofan af víðtækum áhrifum verðtryggingarinnar hér á landi.

Loksins, loksins, eru ábyrgir stjórnmálamenn hættir að kvabba um afnám verðtryggingarinnar og farnir að horfa til þessarar mun raunhæfari og eðlilegari lausnar. Því hljóta allir góðir menn að fagna.

Tengdar færslur:

1. Um afnám verðtryggingarinnar
   Ein lauflétt pæling varðandi afnám verðtryggingarinnar. Þeir sem eru á annað borð þess þenkjandi að það þurfi að afnema hana,...

Þetta eru foreldrar mínir, gott fólk.

Svo það sé á hreinu þá er ég að stúdera samanburðarstjórnmál með áherslu á efnahagsmál. Ekki hagfræði og hvað þá fjármálafræði. Viðfangsefni námsins er náttúrulega nátengt hagfræðinni, en sjónarhornið er allt annað.

Það snýst mun frekar um að greina hvers vegna hlutirnir eru eins og þeir eru, hvernig og hvers vegna þeir eru mismunandi á milli landa og hvaða lærdóm sé hægt að draga af því. Hvers vegna eru velferðarkerfi ríkja heimsins misstór? Hvers vegna er ójöfnuður meiri í sumum löndum en öðrum? Hvaða áhrif hafa kosningakerfi á endurdreifingu gæða? Hvaða áhrif hefur lýðræðið á kapitalisma og öfugt? Hvernig samrýmist sjálfstæður seðlabanka lýðræði? Er velferðarríkið dauðadæmt vegna hnattvæðingar?

Ég er ótrúlega sáttur við þetta nám. Svo sáttur raunar að ég er alvarlega að velta því fyrir mér að halda áfram og taka doktorinn.

En meira um það síðar. Þessa dagana kemst ekkert að nema að njóta þess að vera í fríi á Íslandi… sem er viiirkilega næs.

Tengdar færslur:

1. Í bið
   Jæja, þá hef ég innbyrt allt námsefni annarinnar á punktaformi í dag. 25 blaðsíður af þéttskrifuðum glósum, takk fyrir kærlega....
2. Löngu tímabær færsla!
   Það verður seint hægt að stilla klukku eftir stopulum bloggfærslum mínum. Það er nokkuð ljóst. En hvað um það. Ég...

Og er það bara ég… eða eru netauglýsingar farnar að vera persónulegri en þær voru? Eftirfarandi skilaboð fékk ég á vafri mínu um netið áðan…

Hvaða þrír ætli það séu…?

Tengdar færslur:

1. Beiðni til Gallup
   Jæja, hef hér með lokað fyrir spekúlasjónir vafrara um hvar ég eigi best heima í flokki. 91 atkvæði voru greidd...

Að kjósa um aðild er fullkomlega eðlilegt - að sjálfsögðu eiga svo veigamikil mál að vera sett í dóm þjóðarinnar. En að kjósa um hvort að við eigum að fara í aðildarviðræður er hvorki fugl né fiskur. Þótt að það sé engan vegin smávægileg ákvörðun, þá getur maður varla séð að ákvörðunin um að fara í viðræður um aðild snerti hagsmuni þjóðarinnar svo mikið að hún verðskuldi sérstaka þjóðaratkvæðagreiðslu. Fyrst Sjálfstæðismenn vilja á annað borð lækka þröskuldinn svo mikið eru þeir þá ekki komnir á hálan ís?  Hefðu þeir þá ekki átt að vilja þjóðaratkvæðagreiðslu um stríðsþátttöku Íslands í Írak? Eða Kárahnjúkavirkjun? NATO-aðild? EES-aðild?

Talandi um EES-aðildina. Árið 1992, þegar EES-samningurinn var til umræðu á Alþingi lagði Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ásamt öðrum fram þingsályktunartillögu um að aðild Íslands að EES skildi vera sett í dóm þjóðarinnar. Sú tillaga var felld.

Í nefndaráliti varðandi málið, sem meðal annars Björn Bjarnason skrifaði undir, segir annars:

Allir meginþættir EES-málsins lágu skýrir fyrir við þingkosningarnar og kjósendur gátu einnig gert sér grein fyrir afstöðu einstakra þingmanna og flokka. Málið bar hátt í kosningabaráttunni. Þingmenn fengu því umboð í kosningunum til að ljúka málinu.
[...]
Með vísan til þess sem hér hefur verið sagt er lagt til að þessari tillögu til þingsályktunar verði hafnað.

Undanfarin misseri hafa fá mál fengið jafn mikla umræðu og aðildarviðræður við ESB. Kostirnir (að sækja ekki um aðild eða að sækja um aðild) liggja skýrir fyrir, en kjósendur geta reyndar illa gert sér grein fyrir afstöðu einstakra þingmanna Sjálfstæðisflokksins til kostanna. Málið mun bera hátt í kosningabaráttunni. Af hverju munu þingmenn næsta kjördæmabils þá ekki fá umboð í kosningunum til að ganga til aðildarviðræðna, líkt og þá?

Nota bene, að ganga til aðildaviðræðna við ESB er miklu léttvægara en að gerast aðili að EES-samningnum.

Þessi stefna Sjálfstæðisflokksins er enda hvorki fugl né fiskur. Götótt ábreiða yfir klofinn flokk, sem getur ekki myndað sér alvöru stefnu í einu mikilvægasta hagsmunamáli Íslendinga.

Færslan úr háskólanum í pólitíkina fer þeim misvel, Tryggva og Gylfa. Ég hef nú reyndar ekki séð mikið til þeirra í sjónvarpi, en horfði á umræður þeirra í Íslandi í dag nú í kvöld um 20% niðurfellingu skulda. Á meðan Tryggvi var með hálfundarlegan málflutning um að fá ekki að skýra mál sitt og að hann væri nú ekki að “bulla bara eitthvað út í loftið”, fannst mér Gylfi útskýra mál sitt af yfirvegun og skýrleika… ekki skemmir svo fyrir að hann er líka hnyttinn og orðheppinn.

Get ekki annað en tekið undir með Gauta Eggerts í að vona að afskiptum Gylfa af stjórnmálum ljúki ekki við næstu kosningar. Ef að félagshyggjustjórnin heldur áfram þá held ég að það yrði einmitt mikill fengur af því að halda honum áfram sem viðskiptaráðherra (þó að ég sé reyndar almennt ekkert alltof hrifinn af “faglegum” ráðherrum).

*

Vangavelturnar um skuldastöðu heimilanna finnast mér annars ansi athyglisverðar. Hugmyndin um 20% flata niðurfellingu skulda er alveg góðra gjalda verð - hún er í rauninni ekkert ósvipuð því og ef vísitala neysluverðs væri skrúfuð niður um rúmlega eitt ár. Þó að það hljómi afskaplega einfalt og fallegt þá er það hins vegar afskaplega klunnaleg aðgerð. Jújú, aðgerðin myndi hjálpa fjölmörgum og bjarga frá gjaldþroti, en hún myndi líka leiða til þess að fjölmargir sem hafa enga þörf fyrir niðurfellingu skulda myndu fá óvæntan bónus frá skattgreiðendum framtíðarinnar.

Þá er nú miklu skynsamlegra að einangra þá sérstaklega sem eiga í greiðsluvandræðum og láta hina vera - hnitmiðuð og skilvirk aðgerð er það sem þarf. Gauti Eggerts og Jón Steinsson, tveir af færustu hagfræðingum landsins, færa einmitt rök fyrir slíkri aðgerð í grein sem birtist í Mogganum um daginn. Held að það sé miklu skynsamlegri og réttlátari ráðstöfun en sú sem Tryggvi mælir fyrir… raunar verð ég að viðurkenna að mér finnst alveg ótrúlegt ef Sjálfstæðismenn fari almennt að tala fyrir þeirri leið. En jújú, það er svo sem lúxusinn sem fylgir því að vera í stjórnarandstöðu - hugmyndirnar  þurfa ekkert endilega að vera vatnsheldar.