Jan Vercamst, Nationaal Voorzitter: “Mini-jobs worden mooi voorgesteld als een manier om mensen wat bij te laten verdienen na hun uren in het reguliere circuit en bepaalde sectoren zoals de horeca tegelijkertijd te ondersteunen. Het gaat hier echter om een omzeiling van de regelgeving rond overuren en een uitholling van bestaande arbeidscontracten.  Op die manier kan  een werkgever zijn werknemers laten overwerken zonder ook maar enige sociale bijdrage te betalen en werknemers sociale rechten te laten opbouwen. Dit is sociale dumping van het ergste soort want het zet de poort open naar een precarisering van de arbeidscontracten en is een gevaar voor de werkzekerheid. Het is immers niet ondenkbeeldig dat werkgevers bestaande contracten gedeeltelijk vervangen door mini-jobs. Mini-jobs naar Duits voorbeeld geven mensen dus niet meer kansen op de arbeidsmarkt. Dit is een NO GO voor de ACLVB.”

De voornaamste aanleiding om op te roepen tot mobilisatie is de huidige onzekerheid over het eenheidsstatuut arbeiders en bedienden. Er zijn echter afspraken gemaakt met de regering dat zij eerst naar de groep van 10 zal komen met een voorstel over het eenheidsstatuut. Dit is enkele dagen geleden nog eens bevestigd geweest door de eerste minister in de kamer. Wij verwachten in deze moeilijke omstandigheden dat de regering zal doen wat zij gezegd heeft. De ACLVB wil zich houden aan die afspraken en zal dit voorstel evalueren van zodra het gecommuniceerd wordt binnen de groep van 10.

De regering heeft de sociale partners ook verzekerd dat dit voorstel niet te nemen of te laten is. We mogen dus geen voorbarige conclusies trekken en nu al beslissen dat een grote nationale manifestatie of een ander soort actie noodzakelijk en opportuun zou zijn.

De ACLVB is zich zeer bewust van de huidige moeilijke situatie: het voorstel van de regering op het vlak van een wijziging van de wet van 26 juli 1996 tot bevordering van de werkgelegenheid en tot preventieve vrijwaring van het concurrentievermogen, de stijgende armoede, de werkgelegenheid en in het bijzonder de jeugdwerkloosheid.

In dergelijke context en met het oog op de inzet, zijn we van mening dat we verantwoord moeten omspringen met de manier waarop we onze syndicale actiemiddelen inzetten. De Liberale Vakbond volgt dus de logica van het overleg en ziet momenteel niet de toegevoegde waarde in van een grote manifestatie. Voor alle duidelijkheid: in onze ogen, betekent deze beslissing geenszins een verbreking van het gemeenschappelijk vakbondsfront.

Nanomaterialen zijn extreem kleine, nieuw aangemaakte materialen (een nanometer = één miljardste van een meter). Doordat ze zo klein zijn, hebben ze eigenschappen die verschillen van die van de klassieke materialen en chemische stoffen. Vaak zijn nanomaterialen reactiever, sterker, beter elektrisch geleidend, efficiënter enz.

Overal

We vinden nanomaterialen in toenemende mate terug in allerhande gefabriceerde producten en toepassingen. Ze worden gebruikt in auto-onderdelen, verven en lakken, cosmetica, elektronische en informatietechnologie, zonnecellen, medische toestellen, schoonheidsproducten, sprays, sportartikelen, textiel, enz. Kortom, het is heel goed mogelijk dat er nanomaterialen verwerkt zitten in je tandpasta, in je sokken en je T-shirt of in je auto.

Ondanks hun groeiende aanwezigheid in onze omgeving, is er nog maar weinig geweten over nanomaterialen en hun impact – zowel op korte als op lange termijn – op de gezondheid van mens en milieu.

Nanomaterialen zijn niet gereglementeerd en zouden gefabriceerd, verkocht, gebruikt en geëlimineerd moeten worden op een verantwoorde, veilige en duurzame manier. Enkel zo gaan mensen de technologie uiteindelijk vertrouwen. Fabrikanten van nanomaterialen gaan niet akkoord met die opvatting en stellen dat ze quasi volkomen vrijgelaten zouden moeten worden om deze materialen te produceren en te distribueren.

Risicobeheer

Consumenten, werknemers en de hele samenleving zouden precies moeten weten waarmee ze te maken hebben als ze deze materialen kopen of gebruiken in hun werk- of leefomgeving. Daarom zouden we allemaal uitgebreide informatie moeten kunnen verwerven over de nanomaterialen en de producten waarin ze verwerkt zijn.

In dat verband herhalen en ondersteunen we hier de volgende aanbeveling van het Belgische EU-voorzitterschap in 2010, die luidde : "verantwoordelijkheid opnemen op het niveau van de Lidstaten en gedurende een overgangsperiode gecoördineerde en geïntegreerde nationale strategieën en concrete maatregelen uitwerken ter bevordering van het risicobeheer, de voorlichting en de monitoring”.

Traceerbaarheid

De beste manier om dit te realiseren, bestaat erin een register aan te leggen dat alle nanomaterialen en de producten waarin ze verwerkt zijn, zou opvolgen. Een dergelijk instrument zou de traceerbaarheid garanderen, vertrouwen opwekken bij alle betrokken partijen en voor een verbetering zorgen van de concurrentiepositie en het imago als innovator van bedrijven in België en de EU. Indien de blootstelling aan nanomaterialen zou leiden tot ziektes, een gezondheidscrisis of milieuproblemen, dan zou de overheid de informatie in dat register kunnen gebruiken om effectiever in te grijpen.

Op grond van al die argumenten roepen actoren uit het middenveld op tot het aanleggen van een register met duidelijke informatie :

• met instructies over hoe specifieke nanomaterialen gebruikt mogen worden (afzonderlijk, in mengsels en in afgewerkte producten);
• over mogelijke risico's, zowel voor consumenten als werknemers;
• over veiligheidsmaatregelen, kleding en beschermingsmiddelen die gebruikt moeten worden bij het behandelen van nanomaterialen;
• over de gevolgen van de specifieke nanomaterialen voor het milieu.

Het invoeren van een nanomaterialenregister in België is van cruciaal belang voor het verzekeren van de traceerbaarheid en het garanderen van het recht van alle burgers om te weten met welke materialen zij precies werken, wat zij kopen, wat ze consumeren en hoe hun keuzes de samenleving en het leefmilieu beïnvloeden.

De Staten-Generaal van de Belgische Ontwikkelingssamenwerking is een jaarlijkse bijeenkomst van beleidsmakers, overheidsactoren, civiele maatschappij, politici en academici. Opzet van het forum is te informeren over de internationale uitdagingen van ontwikkelingssamenwerking, politieke en organisationele beleidsaspecten in de Belgische context te onderzoeken en voorstellen te maken voor de Belgische ontwikkelingssamenwerking. De voorbereiding en organisatie zijn in handen van de Directie-Generaal Ontwikkelingssamenwerking en Humanitaire hulp (DGD), en vertegenwoordigers van de regionale overheden, NGO's, vakbonden en universiteiten.

Het centraal thema van de Staten-Generaal was dit jaar het post-2015 ontwikkelingskader. In september 2013 zal de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de stand van zaken opmaken van de gerealiseerde inspanningen om de Millenniumdoelen te behalen, bekijken hoe het huidige raamwerk kan verbeterd worden, en de discussie opstarten over het post-2015 ontwikkelingskader.

Het wordt een grote uitdaging om in de post-2015 ontwikkelingsagenda de verschillende aspecten van Rio+20 (inclusief klimaatverandering en biodiversiteit) te integreren, evenals het financieringsproces voor ontwikkeling. Een even grote uitdaging wordt het zoeken naar een gemeenschappelijke benadering om een kader te bepalen dat alle ontwikkelde en ontwikkelingslanden zou aanspreken. Het nieuwe kader moet een antwoord bieden voor het uitroeien van de armoede en tegelijk duurzame ontwikkeling mogelijk maken.

Meer informatie op www.dg-d.be

Tewerkstelling en arbeidsvoorwaarden in de financiën op drift

De personeelsafvloeiingen in de financiële sector (banken, verzekeringen, OKI’s en andere financiële instellingen) zijn al zo’n 15 jaar ongemerkt aan de gang. Dit fenomeen werd nog versneld door de financiële crisis in 2008.

Sindsdien blijven de werknemers de gevolgen hiervan ondergaan op de werkvloer. Fusies, herstructureringen, reorganisaties en individuele ontslagen volgen elkaar op: aan voorbeelden geen gebrek, zowel bij de banken (Belfius, ING, Fortis, enz.), de verzekeringen (Axa, Ethias, enz.) als bij andere financiële instellingen.

Samen met die snoei in de tewerkstelling aarzelen de werkgevers niet om te hakken in de werkingskosten en tegelijk de werklast en de flexibiliteit alsmaar op te drijven.

In die omstandigheden is het voor de werknemers moeilijk om te weten waar ze morgen aan toe zullen zijn : de onzekerheid omtrent de tewerkstelling en de arbeidsvoorwaarden wordt dag na dag groter.

Werknemers trekken aan de alarmbel

Het gemeenschappelijk vakbondsfront BBTK, LBC en ACLVB klaagt deze situatie aan op de de Meeûssquare tijdens een actie die werknemers uit alle financiële sectoren (banken, verzekeringen en andere financiële instellingen) verenigt.

Met de slogan “Laat het personeel van de Financiën niet zinken” willen wij op een sterke, symbolische manier het gevoel weergeven van de “schipbreuk” die de werknemers lijden. Zowel via het decor als via de activiteiten (er zal een orkestje spelen, net zoals tijdens de schipbreuk van de Titanic) laten wij onze stem horen en protesteren we tegen de zinkende tewerkstelling in de Financiën!

Om 11.30 u. zal een afvaardiging van vakbondsvertegenwoordigers in gemeenschappelijk front naar de werkgeversfederaties Febelfin en Assuralia toe stappen om onze sectorale eisenbundel te overhandigen en tewerkstellingsgaranties te eisen.

Gert Van Hees Sectorverantwoordelijke Federale Non-Profit: “Werknemers uit de Non-Profit  verdienen allemaal een hartelijk dank. Wat zou je doen zonder de onthaalouder die de hele dag je kleine spruit opvangt als je moet gaan werken? Wie vindt het niet belangrijk dat de thuisverzorgster langskomt om je ouders bij te staan, zodat ze langer in hun eigen stek kunnen blijven wonen?  Is het geen opluchting om na een operatie de verpleegkundige of zorgkundige te zien die de pijn wat komt verzachten?  En als het echt niet anders kan, is er nog de residentiële zorg waar dag en nacht mensen klaar staan.”

Bram Van Braeckevelt, sectorverantwoordelijke Vlaamse Non-Profit: “De uitdaging voor de zorg- en welzijnssector is enorm. Mensen worden ouder, meer zorg zal nodig zijn. Een plan om dit op te vangen is nu nodig. Men heeft het echter teveel over de staatshervorming en het hervormen van structuren, maar op vlak van werkbare jobs is het bijzonder stil.”

De Liberale Vakbond ijvert voor de creatie van bijkomende én kwaliteitsvolle jobs, die er o.a. moeten voor zorgen dat de stijgende werkdruk omlaag kan. Zo kunnen nieuwe maatschappelijke noden opgevangen worden. Ook non-profit medewerkers voelen de crisis. We eisen verder een eerlijke verloning  en werkbare werkomstandigheden, met aandacht voor maatregelen die een sociaal en familiaal leven buiten de werksituatie mogelijk maken.

Omdat ACLVB haar partners in het Zuiden actief ondersteunt, is het belangrijk dat wij mekaar ontmoeten en stand van zaken opmaken na een jaar van implementatie van het nieuwe programma. In Dakar (Senegal), is de uitwisseling geconcentreerd op de verschillende trajecten die de organisaties gevolgd hebben om een antwoord te kunnen bieden op de verschillende syndicale uitdagingen op het terrein. De eerste resultaten laten zich inderdaad zien en beantwoorden reeds aan de bezorgdheid van de werknemers in Zuid-Afrika, Senegal, DR Congo, Burundi en Burkina Faso; aan de samenwerking tussen de Zuid-Afrikaanse vakbonden, aan de arbeidsomstandigheden en sociale dialoog, collectieve onderhandelingen, het intersyndicale werken, de bestuurlijke decentralisatie of de omkadering van nieuwe sectoren in de informele economie.

De arbeidsomstandigheden voldoen zeker aan heel andere doelen, maar de internationale vakbeweging is een realiteit van dialoog en uitwisseling. Grensoverschrijdende synergieën brengen antwoorden aan. Tijdens onze bijeenkomsten hebben we ook de nadruk gelegd op onze samenwerking. Hoe gaan we alle instrumenten beheersen die we gebruiken? Hoe leren we uit onze pogingen ? Hoe kunnen we nog beter samen groeien ?

Na een warm welkom van Vera Dos Santos Costa, hoofd van het Internationaal Department heette onze Senegalese gastheer Mody Guiro (secretaris-generaal van de CNTS) ons welkom. Hij herinnerde er ons ook aan dat de arbeiders van het noorden en het zuiden in ieder geval de uitdaging delen van het voorstellensyndicalisme dan wel het oppositiesyndicalisme in een crisis die de effecten van de globalisering verlengt. In Senegal voorkomt de lagere belastingdruk op lonen (meer dan 28 miljard FCFA) niet de verschrikkelijke concurrentie van geïmporteerde consumptieproducten die de inspanningen verpesten om banen te creëren. Uit de crisis raken is dan ook een gemeenschappelijke uitdaging.

De actieve ondersteuning van de Afrikaanse vakbonden geeft hen de gelegenheid om hun eigen syndicale reactie te geven op de problemen die ervaren worden in hun organisaties. Wij hebben aandacht voor de problemen van onze partners.

Wat zeggen ze ons ?

• Zanele Matebula van COSATU (Zuid-Afrika) : "het programma biedt de mogelijkheid op een meer gestructureerde werking van onze centrales in hun eigen internationale betrekkingen."
• Celestin Nsavyimana van FNTT-SI (Burundi): "We kunnen trots zijn op onze baanbrekende samenwerking in de informele sector, waardoor we nu kunnen wegen op de sociale dialoog van mijn land."
• Mike Sikani van SACCAWU (Zuid-Afrika): "Het programma heeft het voor onze organisatie mogelijk gemaakt om de dialoog te hervatten met het ministerie van Economische Zaken over de organisatie van de collectieve onderhandelingen."
• Bamba Boureima van CBS (Burkina Faso): "Vandaag zijn alle regio's bereid zijn om de syndicale uitdagingen van de bestuurlijke decentralisatie aan te gaan."
• Marième Sakho Dansokho van CNTS (Senegal) : "De intersyndicale samenwerking stelt ons in staat om beter te voldoen aan de uitdagingen van de syndicale omkadering van de informele economie."

We zullen in de komende jaren ons werk voortzetten door de verdieping van ons syndicaal netwerk van solidariteit met de werknemers in de informele economie en de uitwisseling van goede praktijken en synergieën.

Voor de Liberale Vakbond ACLVB is dan ook de motiveringsplicht bij ontslag door de werkgever en de hoorplicht van de werkgever naar de werknemer toe, voorafgaand aan het ontslag,primordiaal. Want ook dit raakt de kern van de zaak nl. het wederzijds respect tussen werknemer en werkgever op een structurele wijze aanpakken. Bovendien legt de conventie nr. 158 van de IAO van 22 juni 1982 die motivatie- en hoorplicht op. Als men echt van een modernisering van het arbeidsrecht wil spreken, moet België dit ratificeren en integreren in hun voorstel.

ACLVB heeft, als eenheidsvakbond, naast de invoering van de motivatieplicht en hoorplicht eveneens een opzegberekening bedacht die een rechtvaardige oplossing biedt:

Verbrekingsvergoeding

Voor het ontslag uitgaande van de werkgever geeft ACLVB er de voorkeur aan dat dit betaald wordt onder de vorm van een verbrekingsvergoeding aan de werknemer. Indien de prestatie van een opzeggingstermijn noodzakelijk is voor de onderneming, zou de prestatie moeten begrensd worden tot drie maanden, met betaling van het eventuele saldo van de vergoeding.

Meer info

Brochure statuut arbeiders-bedienden

Al jaren vragen vakbonden aan de regeringen om een volwaardig werknemersstatuut uit te werken voor de onthaalouders. De wet moet er dringend komen want het voortbestaan van dit noodzakelijk beroep wordt ernstig bedreigd.

Manifestatie en visuele actie PING PONG

De ACLVB zal letterlijk het ping-pongspel tussen de Federale en de Vlaamse regering uitbeelden (om 10u15 aan het station van Brussel Centraal). De Federale regering moet immers voor het statuut zorgen en de Vlaamse Overheid voor de financiering.

In zijn toespraak naar aanleiding van het einde van zijn mandaat, heeft de uittredende voorzitter herinnerd aan de pijlers van zijn voorzitterschap, met inbegrip van de samenwerking met de andere Europese instellingen, de duurzame ontwikkeling en de belangrijke rol van het maatschappelijk middenveld. In 2012 nam Staffan Nilsson deel aan het Congres ter ere van de 120ste verjaardag van de ACLVB.

De twee nieuwe vicevoorzitters zijn Hans-Joachim Wilms (Duitsland, groep van de werknemers) en Jane Morrice (Verenigd Koninkrijk, groep Verschillende economische en sociale belangen).