::Alma Libre

Slideshare | Social Business By Design

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 04 Nov 2009 21:54:00 +0000

Μερικές παρουσιάσεις αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς... Μια από αυτές είναι η παρακάτω η οποία σχετίζεται με τα social media και τα social media business μέσω του design...

Στις 92 διαφάνειες θα βρείτε ενδιαφέροντα σχήματα, εικόνες, απεικονήσεις, αναλύσεις...

Λέξεις-κλειδιά: iPhone design, Ford Motors, BestBuy, Starbucks Idea, Danish Mother Viral, Lego Mindstorms, Twitter, Zappos, Drupal κ.α.

“Social Media is like teen sex. Everyone wants to do it, nobody knows how. When
it’s finally done, there is surprise it’s not better. ” Avinash Kaushick,
Analytics Evangelist, Google

“if a company does not begin its social media initiative with a strong
composition for all to follow; the orchestra would sound like a high school band
room during warm up and prior to the conductor tapping his baton. Pandemonium!”
~Laureen Earnest

Social Business By Design

View more documents from David Armano.

Social Business Design is the intentional creation of dynamic and socially
calibrated systems, process, and culture.

[via nsyll]

Γλώσσα σώματος | Η κοπέλα με τα 56 αστέρια τατουάζ...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Sun, 25 Oct 2009 20:06:00 +0000

Θυμάστε μια κοπέλα που είχε κάνει 56 αστέρια τατουάζ στο πρόσωπο της και είχε γίνει πρώτο θέμα στο δελτίο ειδήσεων του STAR αλλά και άλλων "σοβαρών" ειδησεογραφικών καναλιών; Με λίγα λόγια, η κοπέλα αυτή αρχικά ισχυριζόταν ότι ζήτησε να της κάνουν 3 αστέρια (τατουάζ) στο πρόσωπο και αντί γι' αυτό της έκαναν 56! Μερικές ημέρες, όμως, αργότερα η ίδια αποδέχτηκε ότι έλεγε ψέματα υπό το φόβο της πατρικής τιμωρίας...

1. Πριν παραδεχθεί την αλήθεια...
Μερικές φορές η γλώσσα του σώματος και οι εκφράσεις του προσώπου προδίδουν τι είναι αληθινό και τι όχι... Για το λόγο αυτό ο κ. Χρήστος Χριστοδούλου μας προτρέπει να προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε προσεκτικά το παρακάτω βίντεο στο οποίο βλέπουμε την κοπέλα πριν παραδεχτεί την αλήθεια...

Δείτε πρώτα το βίντεο μια φορά και μετά δείτε το ακόμα μία φορά με τον ήχο
κλειστό, σταματώντας το σε τακτά χρονικά διαστήματα για να εστιάσετε στα
παρακάτω χρονικά στιγμιότυπα...

Παραθέτω παρακάτω τα άρθρα του κ. Χριστοδούλου με τίτλο "Η κοπέλα με τα τατουάζ" και "Νευρογλωσσικός προγραμματισμός και τα tatoo".

Εστιάστε την προσοχή σας από το 0.28 ως το 0.40 του βίντεο, όπου μιλά η κοπέλα για το γεγονός. Θα προσέξατε ότι στα 0.30, 0.36 και στα 0.37-0.40 του βίντεο το κάτω μέρος του προσώπου εμφανίζει χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το χαμόγελο και το χαρά.

Δεν είναι δυνατόν να σου έχουν "καταστρέψει" το πρόσωπο και 'σύ να χαίρεσαιγι' αυτό! Η κοπέλα δείχνει πιο πολύ χαρούμενη παρά λυπημένη. Προσπαθεί να
προσποιηθεί τη θλίψη, αλλά δεν είναι πειστική.

2. Η απόλαυση της εξαπάτησης...

Η προσπάθεια της εξαπάτησης αποτυπώνεται με τρεις τρόπους σύμφωνα με τον Paul Ekman. Ο ένας από αυτούς είναι και η "απόλαυση της εξαπάτησης" ή αλλιώς "duping delight".

Όταν κάποιος καταφέρνει να γίνει πιστευτός είναι πολύ πιθανόν να χαρεί γι' αυτό, να το απολαύσει. Αυτή είναι μια πιθανή εξήγηση για το μικροχαμόγελο της κοπέλας.

Βέβαια, για να βγάλουμε καλύτερα συμπεράσματα, θα έπρεπε να έχουμε περισσότερο υλικό προς εξέταση και ταυτόχρονα να μπορούμε να δούμε όλο το σώμα της κοπέλας.

3. Νευρογλωσσικός προγραμματισμός...
Πέρα από τη "χαρά εξαπάτησης" (duping delight) που επισημάναμε πριν και η οποία είναι πολλές φορές ενδεικτική ατόμων που ψεύδονται, θα δούμε και κάποια στοιχεία σχετικά με το νευρογλωσσικό προγραμματισμό (neurolinguistic programming- nlp).

Σύμφωνα με το "Oxford English Dictionary", το nlp:

"είναι ένα μοντέλο διαπροσωπικής επικοινωνίας που ασχολείται κυρίως με το
συσχετισμό της συμπεριφοράς και της υποκείμενης σκέψης "

(της σκέψης που οδήγησε στη συμπεριφορά αυτή δηλαδή.)

Σύμφωνα με το nlp η κατεύθυνση των ματιών μας σχετίζεται άμεσα με αυτά που σκεφτόμαστε.

Έτσι, όταν ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται οπτικά δεδομένα κοιτάμε κατά κανόνα πάνω (δεξιά ή αριστερά).
Όταν πρόκειται για ηχητικά κοιτάμε στο ύψος των αυτιών και
όταν έχουμε κιναισθητικά δεδομένα κοιτάμε κάτω (δεξιά ή αριστερά).

Προσέξτε πού κοιτά η κοπέλα όταν δεν κοιτά στον/στην δημοσιογράφο (όταν σπάει την οπτική επαφή δηλαδή). Παρεμπιπτόντως, το σπάσιμο της οπτικής επαφής δεν σχετίζεται με το ψεύδος. Όταν κάποιος δε μας κοιτά στα μάτια δε σημαίνει αναγκαστικά ότι ψεύδεται κιόλας.

Θα παρατηρήσατε ότι κατά κανόνα κοιτά προς τη δεξιά της πλευρά. Τα δεδομένα
της είναι είτε κατασκευασμένα είτε δεν θυμάται τι έγινε ακριβώς...

Βέβαια, πριν βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα, πρέπει να διεξάγουμε τη νευρογλωσσική συνέντευξη (κάνοντας κάποιες απλές ερωτήσεις) για να εξακριβώσουμε τη "συμπεριφορά βάσης" του υποκειμένου.

Γενικότερα, ο νευρογλωσσικός προγραμματισμός μας βοηθά να αναπτύξουμε έναν καλύτερο δίαυλο επικοινωνίας με τους άλλους (με ό,τι αυτό συνεπάγεται, όπως να πείσουμε κάποιον). Μέσα από την τεχνική αυτή ξέρουμε ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσουμε για κάθε άτομο ανάλογα με τον τύπο του (οπτικός, ακουστικός, κιναισθητικός τύπος), ώστε να έρθουμε πιο κοντά του.

Σχέσεις | Love will come through...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Sun, 11 Oct 2009 09:02:00 +0000

Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Υπάρχει έλξη. Της ζητάει να βγουν για ένα καφέ. Το κορίτσι δέχεται. Βγαίνουν και όλα πάνε καλά. Μετά από 2-3 ραντεβού ξεκινάνε τη σχέση τους.

Το αγόρι στέλνει πολλά μηνύματα στο κορίτσι: «κουκλίτσα μου, ομορφιά μου, μωράκι μου» κλπ. Το κορίτσι ανταποκρίνεται, και ενώ μπορεί να είναι για καφέ ή σινεμά με τις φίλες της, του στέλνει μηνύματα και του κάνει αναπάντητες. Το κινητό έχει γίνει προέκταση του χεριού της αλλά διακρίνει τη κατανόηση στα βλέμματα των φιλενάδων της. Είναι τόσο ερωτευμένη…

Και το αγόρι δε πάει πίσω. Οδηγεί κοντά μια ώρα για να της δώσει ένα φιλάκι και να φύγει. Είναι σίγουρος ότι βρήκε τη πιο ξεχωριστή κοπέλα στο κόσμο, και δε χάνει ευκαιρία να της το λέει. Ατάκες όπως: «είσαι μοναδική, δε συγκρίνεσαι με καμία, μόνο με σένα σκέφτομαι έτσι» κλπ φοριούνται πολύ. Για την ακρίβεια, όσο πιο κλισέ, τόσο πιο καλά.

Και βγαίνουν, και διασκεδάζουν, και πάνε διακοπές και ανταλλάζουν αφιερώσεις στο facebook. Όλοι έχουν να το λένε, τι ταιριαστό ζευγάρι. Και οι ίδιοι έχουν ένα κρυφό αίσθημα ανωτερότητας προς τους αδέσμευτους…γιατί ψάχνουν ακόμα οι καημένοι αυτό που οι ίδιοι απολαμβάνουν: τον τέλειο έρωτα.

Και περνάνε οι μήνες. Και μπορεί και κάνα-δυο χρόνια. Και ξεθολώνει το μάτι. Τα πολλά μηνύματα γίνονται λίγα και σταματούν να στάζουν μέλι. Αντί για: «θα έρθω να σε πάρω στις 10 αγαπούλα μου, τα λέμε τότε κουκλίτσα μου» έχουμε: «στις 10 θα έρθω να είσαι έτοιμη» ή ακόμα χειρότερα: «θα σε δω στις 10.30 στο σινεμά». Οι έξοδοι για το ζευγάρι λιγοστεύουν και όλο και περισσότερες φορές αναζητούν παρέα τρίτων γιατί βασικά έχουν αρχίσει να βαριούνται ο ένας τον άλλον.

Κάπου εκεί γίνεται ένας καυγάς. Για ασήμαντο κατά κανόνα λόγο. Ξεστομίζονται βαριές κουβέντες. Και να σου ο πρώτος χωρισμός που δεν είναι ποτέ ο οριστικός. Είναι απλά ζήτημα χρόνου να έρθει ο τελειωτικός.

Το κορίτσι βγαίνει με τη κολλητή της να της κλαφτεί αλλά μετά λύπης διαπιστώνει ότι εκείνη είναι φουλ ερωτευμένη και έτσι η προσοχή της είναι εστιασμένη στο κινητό της. Την κοιτάει με κατανόηση. Ξέρει ότι αυτή η φάση που διανύει η φίλη της είναι παροδική. Καταβάθος τη λυπάται, όπως τη λυπάται και η δεσμευμένη φίλη της που τώρα πια είναι μόνη.

Το αγόρι βρίσκει μια άλλη κοπελίτσα και πέφτει με τα μούτρα. Ενθουσιάζεται για πράγματα που του έλειψαν όπως πχ ότι αυτή γουστάρει τα μπουζούκια σε αντίθεση με την πρώην του, και χωρίς να διστάσει πολύ της ανακοινώνει: «είσαι τόοοσο ξεχωριστή…». Και δε το λέει για να τη κοροϊδέψει. Εκείνη την ώρα το πιστεύει. Έχει πείσει τον εαυτό του ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

Απαισιόδοξη θα με πείτε και γενικά δε θα έχετε άδικο, απλά το έχω δει να συμβαίνει τόσες πολλές φορές…Και το έχω βιώσει δυστυχώς.

Μάλλον φταίει το ότι όλοι μας σχεδόν έχουμε τόσο έντονη την λαχτάρα να νιώσουμε τον μεγάλο έρωτα που στην αρχή κάθε σχέσης μας, αποφασίζουμε εντελώς παράλογα και αυθαίρετα να τοποθετήσουμε τον άλλον σε ένα βάθρο, και να ζούμε ευτυχισμένοι στη φαντασίωση ότι είμαστε το ένα στο εκατομμύριο που βρήκε την αδερφή ψυχή του. Και ποιος μπορεί να κατεβάσει έναν ερωτευμένο από το ροζ συννεφάκι του?

Όταν όμως επέλθει η φθορά της καθημερινότητας, και γίνει η «αποκαθήλωση» από το βάθρο, τρελαινόμαστε. Τα βάζουμε με τον άλλον-αδίκως, γιατί δεν είναι τέλειος και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Αν είστε και βλακωδώς ρομαντικοί όπως εγώ, περνάτε μήνες σκεπτόμενοι ότι δε μπορεί να είναι αυτό το τέλος, γιατί μια τόσο ξεχωριστή αγάπη δε μπορεί να τελειώσει έτσι. Και δε το λέτε μόνο εσείς. Τόσα και τόσα αποφθέγματα, τραγούδια, ταινίες, σας ατσαλώνουν απέναντι στη πεποίθηση ότι η μοίρα θα δικαιώσει την αγάπη σας…Μέχρι που μαθαίνετε ότι ο άλλος κοντεύει να αλλάξει στέφανα με τη νέα του «ξεχωριστή» αγάπη και ξαφνικά όλα είναι περισσότερο ξεκάθαρα απ’όσο ίσως αντέχετε.

Δε ζήσατε το μεγάλο έρωτα. Μπορεί να θέλατε να τον ζούσατε. Να νομίζατε ότι τον ζούσατε. Να είχατε πείσει τους εαυτούς σας ότι τον ζούσατε. Αλλά δε τον ζήσατε. Τα λόγια ατελείωτης αγάπης και οι υποσχέσεις αιώνιας αφοσίωσης τελικά δε λένε τίποτα. Κανείς δε σας ζήλευε, απλά όλοι ήταν συγκαταβατικοί γιατί είχαν περάσει ήδη από τη φάση που περνούσατε εσείς.

Βάση όλων των παραπάνω, ένας λογικός άνθρωπος θα έλεγε ότι πρέπει να μάθουμε να τοποθετούμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Να μη παρασυρόμαστε. Να εκτιμάμε αυτό που έχουμε γι’αυτό που είναι και να κατέβουμε από το ροζ συννεφάκι μας.

Ναι αλλά…έτσι πως θα νιώθουμε αυτό το συναίσθημα όπου σφίγγεται το στομάχι μας γιατί θα δούμε τον αγαπημένο μας, ή την αγωνία να ξενυχτήσουμε για να του
μιλήσουμε στο τηλέφωνο γιατί δουλεύει αργά? Την ορμητική χαρά όταν μας κάνει ένα κομπλιμέντο και την ανατριχίλα όταν μας χαϊδεύει τα μαλλιά? Το δυνατό χτυποκάρδι όταν μας πει ότι είμαστε ξεχωριστοί γι’αυτόν?

Ίσως τελικά να αξίζει τον κόπο. Ίσως να πρέπει να πονάμε και να απογοητευόμαστε για να εκτιμήσουμε στο έπακρο την ευτυχία που θα έρθει. Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ένα ρητό που νομίζω πήγαινε κάπως έτσι: «όσο μεγαλύτερο το κενό που αφήνει μέσα σου ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη η ευτυχία που θα έρθει να το καλύψει». Πάντα το έχω στο μυαλό μου και πάντα, σε ένα επίπεδο, όταν πληγώνομαι από κάτι, το επαναφέρω στη μνήμη μου και αντλώ δύναμη, γιατί σκέφτομαι: «ακόμα λίγη μελλοντική ευτυχία…»

Ξέρω, ξέρω…αυτά τα κλισέ αποφθέγματα είναι τουλάχιστον κιτς… Εμείς οι κυνικοί απαισιόδοξοι τα σιχαινόμαστε. Μάλλον γιατί καταβάθος μας εκνευρίζει το ότι νομίζουν όλοι οι απλοί άνθρωποι ότι είναι κι αυτοί ένας στο εκατομμύριο, όπως εμείς. Γιατί δε ξέρω αν σας το είπα, αλλά είμαι 100% σίγουρη ότι μια μέρα θα ανοίξω τα μάτια μου και το παραμύθι θα είναι πραγματικότητα. Wait and see… ;)

Guest post by Ntina

Πηγές: Εικόνα 1, Εικόνα 2

Εκλογές 2009 | Χαραυγή νέας ελπίδας...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Mon, 05 Oct 2009 00:04:00 +0000

Καθώς αφήνουμε πίσω μας τη 4η Οκτωβρίου και υποδεχόμαστε μια νέα ημέρα με μια νέα κυβέρνηση στη χώρα μας ας κάνουμε ένα μικρό απολογισμό της εκλογικής βραδιάς και όχι μόνο...

Στο παρακάτω πλαίσιο του Friendfeed συμπεριλαμβάνονται μερικά από τα πιο σημαντικά links/tweets/άρθρα/απόψεις/ειδήσεις τα οποία συγκέντρωσα τόσο σήμερα όσο και τις προηγούμενες ημέρες και σχετίζονται με την εκλογική διαδικασία.

Χαρακτηριστικά περιλαμβάνονται οι ενότητες:

Απόψεις,
Τεχνολογία,
Διεθνή,
Bloggers,
Τηλεοπτική μετάδοση,
Οικολόγοι Πράσινοι,
Χιούμορ,
Ευτράπελα,
Αποτελέσματα - Μετάδοση αποτελεσμάτων,
Ζάππειο - Απολογισμός κ. Καραμανλή

Εκλογές 2009... Νέα κυβέρνηση, μια νέα αρχή... Πορεια στη χαραυγη μικρης ελπιδας.

Έρευνα | "Web in flight" ... Internet over the air...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Fri, 02 Oct 2009 10:47:00 +0000

Με αφορμή το χθεσινό άρθρο για την Olympic Air, σήμερα παρουσιάζουμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη πολιτική γνωστών αεροπορικών εταιριών σχετικά με τη παροχή υπηρεσιών ασύρματης δικτύωσης εν πτήση...

Οι εταιρείες JetBlue και Southwest Airlines παρέχουν ήδη υπηρεσίες πρόσβασης στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια των πτήσεων τους χρησιμοποιώντας ασύρματη δικτύωση Wifi ενώ αξίζει να τονίσουμε ότι η δεύτερη να προσπαθεί να εδραιώσει προσωπικούς δορυφόρους για την κάλυψη δορυφορικού Internet σε ταξίδια μεγάλης διάρκειας και άνω των 35,000 ποδών.

Από το κυνήγι των τεχνολογικών εξελίξεων δεν θα μπορούσε να απουσιάσει βέβαια και η DeltaAir, μία από τις πιο δυναμικές εταιρίες στον χώρο της πολιτικής αεροπορίας, η οποία έχει εγκαταστήσει στο 70% των πτήσεων εσωτερικού σύστημα WiFi. Τονίζεται η δυνατότητα αυτή παρέχεται γιατί οι πτήσεις εσωτερικού κυμαίνονται σε ύψη μεταξύ 5.000 και 14.000 ποδών, οπότε είναι εφικτή η σύνδεση στο διαδίκτυο.

Ακόμη, η American Airlines σε συνεργασία με την gogoinflight έχει εγκαταστήσει σε 100 αεροσκάφη τύπου MD-80 ασύρματη δικτύωση, και σύμφωνα με τις εξαγγελίες των ιθυνόντων της εταιρίας, μέχρι το τέλος του χρόνου θα προσθέσει σε άλλα 50 αεροσκάφη της την υπηρεσία αυτή.

Η εταιρία βέβαια που παρέχει τις υπηρεσίες συνδεσιμότητας στην Αμερική είναι η Virgin America και στην Ευρώπη ήδη επιτελεία της εταιρίας έχουν συναντήσεις με αεροπορικούς κολοσσούς για την επίτευξη αντίστοιχης συμφωνίας.

Η τεχνολογία η οποία όμως αναμένεται να θέσει υποψηφιότητα για την επικράτηση της στο άμεσο μέλλον είναι η υλοποίηση της εταιρείας Row 44, μια δορυφορική υπηρεσία η οποία ξεκίνησε να χρησιμοποιείται το 2004, και στηρίζεται σε επίγεια και δορυφορική συνδεσιμότητα. Αναφορικά, το σύστημα Row 44 χρησιμοποιείται στις παρακάτω αεροπορικές εταιρίες σε πιλοτικό επίπεδο:

Alaska Airlines
Southwest Airlines
DeltaAir

Οι παραπάνω εταιρίες στην πρώτη φάση του πιλοτικού σταδίου, ανέφεραν ότι τα αποτελέσματα ήταν πολύ ικανοποιητικά καθώς το 96% των επιβατών των πτήσεων δήλωσε απόλυτα ικανοποιημένο από τη ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών ασύρματης πρόσβασης στο διαδίκτυο. Η Alaska Airlines παρουσίασε επίσημα την έκθεση αναφοράς εδώ.

Όπως μπορούμε έυκολα να αντιληφθούμε μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, αυτή του "Web in Flight"! Σαφώς και θα υπάρξουν δυσκολίες, αλλά όλα γίνονται για να εξυπηρετήσουν τις όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις του επιβατικού κοινού παγκοσμίως...

ΥΓ. Ευχαριστώ το Χρήστο Πολυτίδη, για τις πολύ χρήσιμες πληροφορίες που συγκέντρωσε και μου διέθεσε για αυτό το άρθρο. Dreams Radio και στις πτήσεις λοιπόν...

Olympic Air | Ανοίγει φτερά... "η Ελλάδα ψηλά"...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Thu, 01 Oct 2009 23:13:00 +0000

Η Olympic Air ξεκίνησε σήμερα και επίσημα τη λειτουργία της με την απογείωση της πτήσης 902 από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» με προορισμό τη Θεσσαλονίκη στις 7.45 το πρωί. [enet.gr]

Το γεγονός όμως που δημιούργησε αίσθηση στη σημερινή επίσημη πρώτη της νέας εταιρείας είναι η ανακοίνωση από το πρόεδρο της MIG Ανδρέα Βγενόπουλο ότι η MIG έχει στην κατοχή της κατοχυρωμένο διεθνώς σήμα με τον τίτλο «Μακεδονικές Αερογραμμές», που σύντομα θα λειτουργήσουν ως θυγατρική της Olympic Air. [TVXS.gr]

Ο πρόεδρος της MIG τόνισε ότι θα δημιουργηθεί θυγατρική εταιρία της Olympic Air με έδρα τη Θεσσαλονίκη και με την ονομασία «Μακεδονικές Αερογραμμές», προκειμένου να καλυφθούν οι επιχειρηματικές και τουριστικές ανάγκες της περιοχής. Η νέα εταιρία θα πετάξει σε λίγους μήνες με αρχικούς προορισμούς -πιθανότατα- τη Γερμανία και Ολλανδία.

Ο κ. Βγενόπουλος ανακοίνωσε σήμερα ότι έχει κατοχυρώσει τον τίτλο «Μακεδονικές Αερογραμμές» κάτι που δημιούργησε αίσθηση, καθώς -όπως είναι γνωστό- με τον τίτλο «MAT-Macedonian Airlines» λειτουργεί η κρατική αεροπορική εταιρία της ΠΓΔΜ. [TaNea.gr]

Χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Έχουμε πάρει τον κωδικούς και κενείς δεν μπορεί να πετάξει με αυτό το όνομα».

Παράλληλα, αξίζει να σημειώσουμε πως το αεροσκάφος που είχε μεταφέρει τον υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων Αντόνιο Μιλόσοσκι στη Κέρκυρα πριν λίγο καιρό είχε τα διακριτικά "Μακεδονικές Αερογραμμές"... [enet.gr]

Οφείλουμε να επισημάνουμε πάντως πως οι "Μακεδονικές Αερογραμμές" είναι μια εταιρεία η οποία λειτουργούσε μέχρι το 2003 καθώς ήταν θυγατρική εταιρία της -παλιάς- Ολυμπιακής Αεροπορίας. Όπως διαβάζουμε στο Airliners.gr οι "Μακεδονικές Αερογραμμές" ιδρύθηκαν το 1992 αλλά οι πρώτες πτήσεις της εταιρίας έγιναν το 1998. Από την 12 Δεκεμβρίου του 2003 οι Μακεδονικές Αερογραμμές μετονομάστηκαν σε Ολυμπιακές Αερογραμμές...

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες λεπτομέρειες για την εν λόγω εταιρεία στο σχετικό άρθρο του taxalia.gr

Η MIG με την ανακοίνωση της ίδρυσης των "Μακεδονικών Αερογραμμών" ουσιαστικά συμπληρώνει τη πρόσφατη ανακοίνωση της σχετικά με το περιορισμό των δρομολογίων της Olympic Air με αφετηρία τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα γενικότερα.

Πιο συγκεκριμένα, πριν λίγες ημέρες διαβάσαμε στη makthes.gr ότι:

"Η Olympic Air, αναφέρει σε ανακοίνωσή της, δεν θα πραγματοποιεί πτήσεις
εξωτερικού από τη Θεσσαλονίκη, αποκόπτοντας την πόλη, αλλά και τη Βόρεια Ελλάδα από σημαντικούς προορισμούς της Ευρώπης καθώς... η νέα εταιρεία υποχρεούται να εκτελεί μόνο το 65% των δρομολογίων της παλαιάς Ολυμπιακής ".

Η παραπάνω ανακοίνωση δημιούργησε μια σχετική συζήτηση στο Friendfeed αλλά η νέα εταιρεια που θα δημιουργηθεί τους επόμενους μήνες ελπίζουμε να εξυπηρετεί πλήρως τις ανάγκες του επιβατικού κοινού της Βόρειας Ελλάδας... Άλλωστε όπως επισήμανε και ο κ. Βγενόπουλος

«δεν είμαστε ιδιοκτήτες του ονόματος της Ολυμπιακής αλλά διαχειριστές. Το όνομα ανήκει στους Έλληνες».

Ακόμη, για να αναφέρουμε και κάτι σχετικό με τεχνολογία, όπως επισημαίνει ο Gkriniaris σε σχετικό του άρθρο, στις πτήσεις της Olympic Air επιτρέπεται πλέον η χρήση κινητών ή άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με flight mode κατά τη διάρκεια της πτήσης με ενεργοποιημένη αυτή τη λειτουργία, με εξαίρεση την τροχοδρόμηση, την απογείωση και την προσγείωση...

Βέβαια, όπως μας ενημερώνει ο Chris Politidis στο Facebook οι πτήσεις της American Airlines και Air France έχουν WiFi και Δορυφορικό ίντερνετ με απόδοση έως και 54Mbps αλλά έστω και αυτή η κίνηση της Olympic Air είναι μια καλή αρχή... Δεν συμφωνείτε;

Σημείωση: Όπως μας πληροφορεί η Marylou η διαφημιστική εταιρεία η οποία δημιούργησε το τρίτο εκπληκτικό spot -και κατά πάσα πιθανότητα και τα δύο πρώτα- είναι η διαφημιστική Cream. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στοιχεία για την marketing campaign της Olympic Air στο DailyFrappe.com.

Case Study | Zappos & Customer Care

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Thu, 01 Oct 2009 16:10:00 +0000

Μπήκε ο Οκτώβρης, το καλοκαίρι σιγά σιγά αφήνει τη θέση του στο φθινόπωρο... και νομίζω πως έφτασε η στιγμή να ξεκινήσουμε και πάλι ένα νέο κύκλο αναρτήσεων σχετικών με τεχνολογία, κοινωνική δικτύωση και επιχειρηματικότητα...

Σήμερα, αποφάσισα να ανεβάσω στο scribd μια εργασία μου στα πλαίσια ενός μαθήματος στο τελευταίο εξάμηνο του τμήματος μου [Διοίκηση Τεχνολογίας, Πα.Μακ]... Ναι, όπως μπορείτε να καταλάβετε είμαι ήδη φοιτητής επί πτυχίω!... Παραθέτω παρακάτω τη παρουσίαση της εργασίας και στη συνέχεια το πλήρες κείμενο της εργασίας...

Μην αγχώνεστε και δυσανασχετείτε, δεν είναι περίπλοκη... είναι σύντομη και περιεκτική με αρκετές εικόνες και ενδιαφέροντα videos. Καλή ανάγνωση!

Zappos & Customer Care

View more presentations from chris zlatis.

Case Study Zappos.com

Sand Art | Ιστορία στην άμμο...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 30 Sep 2009 09:32:00 +0000

Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου. Η 24χρονή Simonova, ζωγραφίζει πανέμορφες εικόνες με άμμο, απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας.

Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας. Η Ουκρανία έχασε πρίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων. Με τη βοήθεια της άμμου, τα πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις ανθρώπινες απώλειες από τη γερμανική εισβολή του 1941.

Η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια, έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας.

Η 24χρονη κέρδισε το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι. "Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει" είπε χαρακτηριστικά.

The clear metaphor is that life and all we dream and build is as ephemeral as sand being whisked across a tableau. [Freddy J.Nager]

Πηγή, Αρχικό άρθρο

Θέατρο | «Τρωάδες» - Οδηγίες Προς Ναυτιλομένους!

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Tue, 15 Sep 2009 18:53:00 +0000

Ξεκινάς να πας θέατρο- Τρωάδες συγκεκριμένα. Βάζεις τα μαύρα σου διότι πας και σε «κηδεία» όπως και να το κάνουμε, και όχι σε επιθεώρηση του Σεφερλή. Όσο και να μη θες να ασχοληθείς με το τι κυκλοφορεί γύρω σου είσαι και εσύ άνθρωπος, και δη γυναίκα και ξυπνάει ο Τάσος Ρούσσος μέσα σου…

Οδηγίες προς τις κυρίες:

Το θέατρο δεν είναι μπουζούκια. Αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να θέλετε να επιδείξετε το καινούριο σας see-through μπλουζάκι αλλά πιστέψτε με, το Θέατρο Βράχων δεν είναι ο καταλληλότερος τόπος.
Επειδή ακριβώς το θέατρο δεν είναι μπουζούκια, δε χρειάζεται να σουλατσάρετε πάνω κάτω με κάθε ευκαιρία για να κάνετε τη καθιερωμένη πασαρέλα. Υπάρχουν άλλα μέρη για νυφοπάζαρο. Στη τελική, σε μια παράσταση των «Τρωάδων» στη καλύτερη περίπτωση θα σας τη πέσει κάνας φοιτητής Καλών Τεχνών με ίνδαλμα τον Αγγελόπουλο. Και δε νομίζω να το θέλετε αυτό.
Το κρατικό θέατρο και οι ηθοποιοί του –κατά κανόνα- δεν είναι τύπου Γεωργούλη / Παπακαλιάτη για να τους ζητάτε αυτόγραφα σα τις πιο τρελαμένες groupies…

Οδηγίες προς τους κυρίους:

Το θέατρο δεν είναι φαστφουντάδικο, ούτε καν σινεμά. Εντάξει να πάρετε κάτι να πιείτε, αλλά τα νάτσος και τα ποπκορν είναι απλά γυφτιά.
Καταλαβαίνω ότι μπορεί να έχετε απηυδήσει με τα παιδάκια σας σπίτι και να μη τα μαλώνετε παρά μόνο αν κρίνετε ότι ετοιμάζονται να καταστρέψουν το σύμπαν. Εμείς οι υπόλοιποι, άτεκνοι, όμως που δεν έχουμε την υπομονή/αναισθησία σας,

δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βρούμε «χαριτωμένο» το μικρό Κωστάκη που την ώρα της παράστασης κάνει speed race με τη μικρή Κατερινούλα στις κερκίδες του
θεάτρου, καταλήγοντας να πέσει πάνω σε ανυποψίαστο θεατή (μαντέψτε σε ποιον έπεσε…τον Ηρώδη μου μέσα…)

Οk, δέχομαι ότι φέρατε τη γκόμενα στο θέατρο οπότε πρέπει να το παίξετε κουλτούρα κι έτσι. Κατά συνέπεια, απαγγέλετε όλο το τελευταίο τεύχος του «Σινεμά». Εγώ όμως που κάθομαι μπροστά σας, και έχω διαβάσει ήδη το περιοδικό, δε φταίω σε τίποτα να σας ακούω να το παίζετε Γεωργουσόπουλος επί 1,5 ώρα…Φρίκη!

Στα της παράστασης τώρα, μου άρεσαν πολύ οι ερμηνείες και η σκηνοθεσία-αν και θα προτιμούσα να έλειπαν κάποιες μοντερνιές που σε βγάζουν από την ατμόσφαιρα της αρχαίας τραγωδίας. Το σκηνικό ήταν έξυπνο και εφευρετικά λιτό. Τα κουστούμια με χάλασαν λίγο- αυτός ο κήρυκας των Ελλήνων μου θύμισε τον Keanu Reeves στο Matrix! Παρακολουθώντας την εξέλιξη του έργου δε μπορούσα να μη κάνω την ακόλουθη σκέψη:

στη σκηνή όπου η Εκάβη, μητέρα του Πάρη, λογομαχεί με την Ελένη και τη κατηγορεί ότι ακολούθησε τον Πάρη στη Τροία γιατί την εντυπωσίασαν τα πλούτη του, τα οποία δεν απολάμβανε με το πρώτο της σύζυγο Μενέλαο, συνειδητοποιούσες πόσο διαχρονική είναι η αξία της πεθεράς! Ήταν σα να της έλεγε «μ’ένα βρακί σε πήραμε μωρή»! Αθάνατη ελληνίδα μάνα…

Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση-παρόλο που δε με τιμά που θα το πω- είναι η μαγκιά της Ωραίας Ελένης! Αφού είχε φύγει νύχτα από το σπίτι της στη Σπάρτη για τη Τροία με τον Πάρη, παίρνοντας σημαντικό μέρος της περιουσίας του Μενέλαου μαζί της, δίνοντας αφορμή για το πόλεμο, και αφού προκάλεσε τόσο πόνο και καταστροφή, ερχόμενη αντιμέτωπη με το Μενέλαο, το πρώτο πράγμα που του λέει είναι ότι όλα είναι μια παρεξήγηση!?!

Κατηγορεί την Εκάβη, γιατί γέννησε τον Πάρη(!), τον Μενέλαο επειδή φιλοξένησε τον Πάρη, και φυσικά τη θεά Αφροδίτη που την έκανε να τον ερωτευτεί. Η ίδια θεωρεί ότι δε φταίει σε τίποτα και καπάκι αρχίζει να του κουνιέται (!) γιατί λέει της έλειψε!!! Βεβαίως τη θεωρώ πρότυπο, αν και προσωπικά θα έβαζα μερικές πινελιές ακόμα…

Οδηγίες προς την Ελένη (επιπλέον επιχειρήματα):

«Δεν είναι αυτό που νομίζεις»
«Είχαμε μαλώσει και νόμιζα ότι δε θα τα ξαναβρίσκαμε ποτέ…Από τον πολύ πόνο δεν ήξερα τι έκανα (κοινώς “we were on a break”)!»
«Είχα μεθύσει και με εκμεταλλεύτηκε»
«Εσένα σκεφτόμουν όλη την ώρα»

Καλά να περάσετε και θυμηθείτε: "Όχι γόβα, όχι σουβλάκια σε θέατρα και ακτές…".

Guest Post by Ntina

Facebook | Μικρά μυστικά σε κοινή θέα...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 26 Aug 2009 12:51:00 +0000

Όταν πήγαινα στο νηπιαγωγείο, είχα μια φίλη, την Αρετή, στην οποία προφανώς οι γονείς της βιάστηκαν να στερήσουν τη σιγουριά των pampers με συνέπεια να μην αποφύγει το μοιραίο «ατύχημα»…Δε θυμάμαι πολλά γενικά από εκείνη την εποχή, γιατί δυστυχώς γενικότερα έχω μνήμη χρυσόψαρου, αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό έχει χαραχθεί στη μνήμη μου, γιατί όλα τα παιδάκια γελάγαμε και δείχναμε την Αρετή, αδιαφορώντας για το ότι τη κάναμε να κλαίει.

Είναι γεγονός ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά, αλλά αυτό που με εκπλήσσει ακόμα και σήμερα είναι το πόσο εύκολα κάναμε πέρα τη φίλη μας-ναι, κι εγώ υπήρξα μέρος του οργισμένου όχλου-, που στο κάτω-κάτω δεν είχε κάνει τίποτα κακό…Απλά της συνέβη δημόσια αυτό που σε όλα μας συνέβαινε μέσα στην ασφάλεια των τοίχων του σπιτιού μας.

Τότε βέβαια είχαμε τη δικαιολογία ότι είμαστε παιδιά. Το κακό είναι ότι τελικά σε κάποια επίπεδα δε μεγαλώνουμε ποτέ. Οι περισσότεροι έχουμε τη συναισθηματική ωριμότητα 10χρονου. Παίρνοντας ως αφορμή την γνωστή σχεδόν σε όλους στο facebook ιστορία της Tracy T., έρχομαι να αναρωτηθώ:

Τελικά είμαστε ακόμα αυτά τα μικρά τερατάκια που απομονώνουν ανθρώπους επειδή έχουν τραγικά ελαττώματα όπως ότι ψευδίζουν; ή ότι έχουν στραβά δόντια; ή έχουν παραπάνω κιλά; ή επειδή δεν έμαθαν ακόμα να πηγαίνουν στη τουαλέτα; Μάλλον ναι. Απλά σήμερα οι «λόγοι» μας συνήθως ταιριάζουν στην ενήλικη φυσιογνωμία μας.

Κάνουμε ακόμα «κύκλο» γύρω από κάποιον. Και γελάμε. Και δείχνουμε. Επειδή δε πέρασε στο πανεπιστήμιο όπως εμείς. Επειδή εμείς είχαμε τουλάχιστον 3 σχέσεις μέχρι τα 22 μας ενώ αυτός όχι. Επειδή μαθεύτηκε δημόσια –στη περίπτωση της Tracy- ότι κάνει..εμ…τη λέξη από s…(s-e-x)! Δε θα μιλήσω για τον υποκριτικό πουριτανισμό και τις ηθικοπλαστικές ανοησίες που ακολούθησαν στη κριτική που δέχτηκε η κοπέλα.

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι τρέξαμε όλοι να τσεκάρουμε «την 40αρα που ευχαρίστησε δημόσια (καταλάθος) τον εραστή της για τη νύχτα που πέρασαν μαζί»…Και να τα πονηρά γελάκια και τα σχόλια τύπου “omg Tracy”, “the whole world knows you got laid”…Λες και είμαστε στο δημοτικό…

Που είναι το αξιοπερίεργο; Εντάξει έκανε sex, και; Εντάξει μπορεί και να
απάτησε τον σύντροφό της. Δηλαδή όλοι εμείς που χαζογελάμε –και αν δε το
συζητάγαμε διαδικτυακά αλλά από κοντά θα σκουντιόμασταν με νόημα- περιμένουμε μήπως να παντρευτούμε για να γευτούμε τις χαρές του sex;

Κάνουμε λες και δεν έχουμε ξανακούσει τη λέξη, λες και δεν έχουμε κάνει sex. Λες και είναι κάτι κακό, ντροπιαστικό, ή στη καλύτερη περίπτωση κάτι που πρέπει να μη συζητιέται έξω από τη κρεβατοκάμαρα, αλλιώς θα εξευτελιστούμε. Λες και είναι κοινό μυστικό, κάτι που όλοι το κάνουμε αλλά δε το συζητάμε ποτέ. Προσωπικά δε βρίσκω καμία διαφορά στην αντιμετώπιση της Tracy από την αντιμετώπιση της Αρετής.

Δε λέω ότι είναι ωραίο να γράφεις δημόσια τι κάνεις στο κρεβάτι σου, ούτε ότι όποιος το κάνει δε πάει γυρεύοντας για κακόβουλα σχόλια. Λέω ότι αν καταλάθος μαθευτεί ότι έκανες sex τη προηγούμενη νύχτα, δε χρειάζεται να γίνεις περίγελος. Λέω ότι πρέπει να το απενοχοποιήσουμε, και στη τελική λέω να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του.

Ίσως τελικά να είναι αδύνατο να μεγαλώσουμε εντελώς. Ίσως σε κάποια
πράγματα να είμαστε πάντα «ένα τσούρμο παιδιά που τρέχουν στην αυλή,
προσπαθώντας απεγνωσμένα να ταιριάξουν με το σύνολο» -όπως έχει ειπωθεί σε μία πολύ καλή σειρά.

Και ίσως για να ταιριάξουμε με το σύνολο να πρέπει να γίνουμε καραγκιοζάκια. Άλλωστε ήταν η Αρετή που αποκαλούσε το φίλο μας το Μίλτο «φυτό» σε όλο το γυμνάσιο. What a bitch...

Guest post by Ntina

[πηγή εικόνας]

Fires 2009 | Στο ίδιο έργο θεατές...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Mon, 24 Aug 2009 00:26:00 +0000

Σκέψεις - Χρόνος, υπερσύνολο ή υποσύνολο στιγμών;

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Fri, 14 Aug 2009 22:24:00 +0000

Στίγμες... Όπως αυτη που μόλις πέρασε και έδωσε τη θέση της στην επόμενη... Χρόνος... Αφηρημένη και δυσνόητη έννοια... 24 ώρες... Με πολλά λεπτά και ακομη περισσότερα δευτερόλεπτα... τα οποία μπορούν να σε οδηγήσουν από το παράδεισο στη κόλαση χωρίς να προλάβεις να αντιληφθείς τι συνέβη...

Ένα φως, ένας ήχος και μετά σιωπή, μια σιωπή που σε τσακίζει... Χάνεις την αίσθηση του χρόνου... Οι στιγμές μοιάζουν σαν να διαρκούν μια αιωνιότητα... Θέλεις να τις ξεχάσεις, να τις βγάλεις από το μυαλό σου... Άδικος κόπος, είναι εκεί αποθηκευμένες με τόση μαεστρεία σε κάποιο νευρώνα του εγκεφάλου του ανώτερου θηλαστικού, που έχει τη τιμή να ονομάζεται άνθρωπος... Άνθρωπος, ζωντανό ον, με λογική, νοημοσύνη, συναισθήματα, σκέψεις, αναμνήσεις και όνειρα... Για το μέλλον τόσο το δικό του όσο και των δικών του ανθρώπων... Αλήθεια, ποιούς θεωρούμε δικούς μας ανθρώπους;...

Έρχεται μια στιγμή, μια μονάδα χρόνου... να παγωσει το χρόνο... Όχι το δικό μας, το δικό της... Να κάνει το θαυμαστό και μυστήρια γοητευτικό ανθρώπινο εγκέφαλο να σταματήσει να μη λειτουργεί... Να τον κάνει και αυτό έρμαιο του χρόνου... Ο οποίος περνά πλέον χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να του δώσεις διαφορετική διάσταση από αυτή που έχει προδιαγράψει η ίδια η μοίρα... Δεν έχεις τη δυνατότητα να επέμβεις, να διαφοροποιήσεις τις στιγμές που έρχονται και φεύγουν... Χώρις να αφήνουν το αποτύπωμα τους χαραγμένο στη μνήμη... Γιατί οι νευρώνες αντιδρούν, δεν μεταφέρουν στον εγκέφαλο μυνήματα... Δεν μεταφέρουν πλέον ζωή...

Αλλά σταθείτε, ένα δάκρυ κυλάει από το ανέκφραστο πρόσωπο... Ένα δάκρυ που δείχνει ότι ακόμη και τώρα υπάρχει ζωή, συναίσθημα... Αλλά παρά τον εσωτερικό πόλεμο καρδιάς - εγκεφάλου νικητής βγαίνει ο χρόνος... Ο οποίος κάνει τη μάχη αυτή να φένεται χαμένη... Και όλους εμάς να περιμένουμε καρτερικά την έκβαση της... Ο χρόνος, μια έννοια που δεν την υπολογίζουμε... Και όμως υπολογίζει εκείνος... Υπολογίζει το σύνολο χώρις τα υποσύνολα... Και το σύνολο αυτο ευτυχώς ήταν μεγάλο... Γεμάτο εμπειρίες, αγάπη, δημιουργικότητα, δυσκολίες αλλά και μεγάλες χαρές... Χαρές που ελπίζω στο τελικό απολογισμό να είναι περισσότερες από τις λύπες, το πόνο και τις κακουχίες της ζωής... Άλλωστε στιγμές δεν είναι ο χρόνος;...

Ακόμη όμως και οι δύσκολες στιγμές έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο... Το λόγο αυτό δεν είμαι σε θέση να σας τον αιτιολογήσω... Ο καθένας με τα βιώματα του και το τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τις στιγμές, κάνει το δικό του απολογισμό...

Χρόνια πολλά με υγεία...

Άθυτος, βουτιές με θέα το απέραντο γαλάζιο...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 29 Jul 2009 09:47:00 +0000

Καλήμερα σε όλους! Ηλιόλουστος καιρός σήμερα με ένα γλύκο αεράκι να μας συντροφεύει στο... πρωινό μας ξύπνημα. Τις τελευταίες ημέρες βρίσκομαι στο εξοχικό με την οικογένεια μου λίγο έξω από τη Καλλικράτεια στη Χαλκιδική.

Χθες βρισκόμουν στην Άθυτο, ένα παραδοσιακό οικισμό 40 περίπου χιλιόμετρα από τη Καλλικράτεια, κοντά στη Καλλιθέα. Η τοποθεσία έχει μοναδική ομορφιά όπως θα έχετε διαπιστώσει όσοι την έχετε επισκεφθεί στο παρελθόν. Όσοι δεν είχατε αυτή τη δυνατότητα ως σήμερα σας το προτείνω νσ προγραμματίσετε σύντομα μια καλοκαιρινή απόδραση προς Χαλκιδική.

Η Άθυτος είναι μια περιοχή με μεγάλη ακτογραμμή αλλά η πλειοψηφία των τουριστών συγκεντρώνεται στο κόλπίσκο όπου είναι συγκεντρωμένα δύο beach bars. Οι τουρίστες που συνάντησα ήταν κυρίως από ευρωπαικές χώρες και ήταν τόσο νεαρής ηλικίας όσο και οικογένειες με μικρά παιδάκια. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως από κάθε δρομάκι έκαναν την εμφάνιση τους μίκρες ομάδες τουριστών...
Επειδή αποτελεί παραδοσιακό οικισμο έχει την αντίστοιχη αρχιτεκτονική στα κτήρια της τα οποία είναι στη πλειοψηφία τους επενδυμένα με πέτρα κάτι το οποίο προσδίδει στο περίπατο σας στα μικρά στενά σοκάκια της μια ξεχωριστή αίσθηση.

Η αγορά και οι καφετέριες-εστιατόρια είναι συγκεντρωμένα στη πλατεία η οποία είναι πεζόδρομος και βρίσκεται σε ύψωμα άπο το οποίο η θέα είναι καταπληκτική καθώς απλώνεται μπροστά στα μάτια σου η μεγάλη ακτογραμμή η οποία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ομορφία όταν συνδιάζεται με τις τελευταίες ακτίνες του ηλίου ο οποίος χάνεται μέσα στα ήρεμα καταγάλανα νερά στο βάθος του ορίζοντα...

Ακόμη, στην Άθυτο φιλοξενούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις καθ όλη τη διάρκεια του Αυγούστου... για το λόγο αυτό χθες καθώς περπατούσαμε κατά μήκος της πλατείας ακούγαμε τις ρυθμίσεις των ηχητικών εγκαταστάσεων από τους ηχολήπτες οι οποίοι προετοιμάζονταν για τη βραδινή συναυλία... Δυστυχώς έπρεπε να φύγουμε νωρίτερα από την ώρα έναρξης των εκδηλώσεων...
Η διαδρομή της επιστροφής ήταν μαγευτική καθώς εκείνη την ώρα ο ήλιος έδινε τη θέση του στο φεγγάρι δημιουργώντας μοναδικές χρωματικές αντιθέσεις στον ορίζοντα...

Σκέψεις | Αναζητήσεις, περιπλανήσεις, εξομολογήσεις...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Fri, 24 Jul 2009 22:15:00 +0000

Είναι στιγμές που νιώθεις τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά... γελάς, κάνεις αστεία... Αν και είσαι νευριασμένος και η οργή σου φένεται στο τόνο της φωνής σου και στις αντιδράσεις σου λατρέυεις το τρόπο με τον οποίο η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής αντιδρά στα λόγια σου, στα συναισθήματα σου... εσύ συνεχίζεις να φωνάζεις, να εκφράζεις το θυμό σου χωρίς να καταλαβαίνεις ότι φωνάζεις... παρ όλα αυτά το διασκεδάζεις και εσύ και εκείνη...

Όλα φαίνονται τόσο όμορφα μέχρι που λες μια κουβέντα και όλα χάνονται... μια κουβέντα που - βλακωδώς θα πουν μερικοί - λες χωρίς να σκεφτείς ότι θα ενοχλήσει... Λάθος! Μεγάλο λάθος! Γιατί ξέρεις από πριν ότι η κουβέντα αυτή θα ενοχλήσει... σου το έχει τονίσει επανειλημένως αλλά εσύ κάθε φορά κάνεις το ίδιο λάθος...

Παρ όλα αυτά μπορεί να το επαναλάβω και στο μέλλον... όχι επίτηδες αλλά γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου... πολλές φορές σκέφτομαι πολύ και δεν εκφράζω τις σκέψεις μου - και πάλι γίνομαι κουραστικός... αλλά με άλλο τρόπο - και άλλες φορές όταν αισθάνομαι άνετα και οικεία με το συνομιλητή μου χάνω τον έλεγχο - για πολλούς - και εκφράζομαι με... "φρικτό" τρόπο...

Ίσως είναι ένα πρόβλημα επικοινωνίας δικό μου... αλλά δεν το αντιλαμβάνομαι με αυτή τη λογική... Κάθε άνθρωπος έχεις τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του... κανείς δεν είναι τέλειος... Όλοι μας έχουμε κάποια στοιχεία στο χαρακτήρα μας που θα θέλαμε να αλλάξουμε... Συνήθως όμως την αλλαγή αυτή την αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα.

Θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να πω "δεν θα το ξανακάνω" αλλά θα έλεγα ψέματα... γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι θα κρατήσω την υπόσχεση μου... γιατί πολύ απλά ο χαρακτήρας μου δεν μου εγκυάται κάτι τέτοιο... Το ξέρω ότι δεν είμαι τέλειος, έχω ελαττώματα... πολλά... και προσπαθώ συνεχώς να τα βελτιώσω... και ΕΣΥ με βοηθάς να τα εντοπίσω και να ασχοληθώ μαζί τους... αλλά έχω και προτερήματα... Μπορεί για άλλους να είναι πολλά για άλλους να είναι λίγα... δεν πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα... ο κάθε άνθρωπος - όλοι μας - έχει το δικό του χαρακτήρα και τις δικές του αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος του...

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τις αντιδράσεις και τις πράξεις μας στο τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο συνομιλητής μας... Για μένα αυτή είναι λανθασμένη αντίδραση... γιατί κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό χαρακτήρα... Το μόνο που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε είναι να δείχνουμε σεβασμό στο συνομιλητή μας... και να του δείχνουμε με τις πράξεις μας ότι ακόμη και όταν πούμε κάτι άσχημο για εκείνον ότι δεν το εννοούσαμε... Τώρα θα μου πείτε "στα λόγια όλοι καλά τα λέτε, οι πράξεις μετράνε..." και έχουν δίκιο...

Μπορεί για άλλη μια φορά να εκφράστηκα "φρικτά"... και να χάλασα την εικόνα του "τέλειου" που θέλετε να βρείτε στο πρόσωπο ενός άντρα αλλά αυτός είμαι... ποτέ δεν είπα ότι είμαι τέλειος... και ούτε πρόκειται... αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι ούτε "φλωράκι" άσχετα αν πολλές αντιδράσεις μου δεν είναι στα πρότυπα της "Αντρίλας και της βαρβατίλας" του αντίστοιχου άρθρου της Σοφίας...

Ναι ακούω Πλούταρχο και Ρουβά... όπως ακούω και όλους τους υπόλοιπους έλληνες τραγουδιστές... Ναι κλαίω συχνά... πολλές φορές χωρίς προφανή λόγο... Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω και εγώ ο ίδιος γιατί βουρκώνω... δεν πειράζει... υποσηνείδητα μπορεί να το έχω ανάγκη και να μη το καταλαβαίνω... Ναι μπορεί ένα βιντεάκι να με κάνει να κλάψω ακόμη και αν δεν απευθύνεται σε μένα... γιατί μου αποκαλύπτει πολλά συναισθήματα... από το δημιουργό του...

Ναι μεγάλωσα και ζω σε χωριό... Πολλές φορές σκέφτηκα ότι θα ήθελα να ζω κάπου αλλού... Λάθος! Αγαπώ το τόπο μου... όπως ο καθένας μας αγαπά το μέρος όπου μεγάλωσε... όλοι μας κουβαλάμε αναμνήσεις... δεν έχει σημασία αν είναι θετικές ή αρνητικές... είναι αναμνήσεις που μας δένουν με ένα μέρος... όπως δέθηκα και με τη Νάουσα... Τέσσερα χρόνια από τη ζωή σου δεν διαγράφονται εύκολα...

Έζησα πολλά σε αυτή τη πόλη... Θα μπορούσα να ζήσω ακόμη περισσότερα... αν άφηνα τον εαυτό μου πιο ελεύθερο... αλλά δεν μετανιώνω... Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου... δεν αλλάζει... Μπορεί τα δάκρυα μου όταν αποχαιρετούσα τους συμφοιτητές μου να θεωρήθηκαν ως άλλη μια ένδειξη "χαζοαισθηματισμού" και αδυναμίας... Δεν με απασχολεί... Δηλαδή μπορεί να με απασχολεί αλλά θα το αντιμετωπίσω και αυτό...

Μπορεί οι πολλές φωτογραφίες που βγάζω να είναι άλλη μια ένδειξη ότι δεν ζω τη στιγμή αλλά ότι φοβάμαι ότι θα τη χάσω... γιαυτό και την αποθανατίζω για να... τη θυμάμαι... ίσως... κάποτε δεν έβγαζα καθόλου φωτογραφίες... Μπορεί να είμαι "ψώνιο"... μπορεί και να έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση που να θέλω να αυτοεπιβεβαιώνεται ο εγωισμός μου μέσα από τις φωτογραφίες... Ίσως να ισχύει και αυτό...

Όπως καταλαβαίνετε έχω πολλά ελαττώματα... Αν σκεφτώ θα βρω αρκετά ακόμη... Αλλά ποιος θεωρεί τον εαυτό του τέλειο; Τι κλισέ φράση... αλλά έτσι είναι... Αγαπάμε τους ανθρώπους για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα θέλαμε να είναι... Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας...

Είχα να γράψω παραπάνω από ένα μήνα... το τελευταίο διάστημα ξεκινούσα να γράψω κάτι και το άφηνα στις πρώτες γραμμές... Δεν είχα έμπνευση... έτσι νόμιζα τουλάχιστον... Πάλι έκανα λάθος! Συγνώμη αν σας κούρασα με τις σκέψεις μου... που μπορεί και να μην βγάζουν και κανένα νόημα στο τέλος...

Καλό σας βράδυ...

Σκέψεις | Αυτοεκτίμηση, καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Tue, 21 Jul 2009 22:59:00 +0000

«Εκτιμώ τον εαυτό μου» σημαίνει ότι έχω μια θετική εικόνα του εαυτού μου ως ένα άξιο, ικανό και αγαπητό άτομο. Πόσοι, αλήθεια νοιώθουμε έτσι;

Η αληθινή αυτοεκτίμηση απαιτεί ειλικρινή αντίληψη των δυνατοτήτων αλλά και αποδοχή των αδυναμιών μας.

Συχνά πίσω από τη διαρκή αγωνία ενός ατόμου να αποδείξει την αυτοαξία του, κρύβεται μια βαθύτατη αίσθηση ανεπάρκειας.

Συγχωρείστε τον εαυτό σας για πιθανόν άστοχες επιλογές του παρελθόντος και δείτε τις σαν ευκαιρίες για μάθηση και αυτοεξέλιξη.

[Blog "Ροή"]

«Οι υπόλοιποι δεν μας προσθέτουν και δεν μας αφαιρούν τίποτα. Μονάχα είναι
καθρέφτες οι οποίοι μας δείχνουν αυτό που έχουμε και αυτό το οποίο μας λείπει.»

«Κάθε φορά που βρίσκεστε στην πλευρά της πλειοψηφίας, είναι στιγμή να κάνετε μια παύση και να συλλογιστείτε» (Μάρκ Τουέην)
«Κάποιος είναι αυτό που αγαπά, όχι αυτό που οι άλλοι αγαπούν» (Τσάρλι Κάουφμαν)
«Μόνο αν νιώθω αξιόλογος για αυτό που είμαι μπορώ να με αποδεχτώ, μπορώ να είμαι αυθεντικός» (Χόρχε Μπουκάι)
«Η εμπειρία δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά η ερμηνεία που κάνουμε σε αυτό το οποίο μας συμβαίνει» (Άλντους Χάξλει)

[ Anatomía de la Autoestima - Blog "Konstantinito"].

Τι κερδίζουμε όταν έχουμε υψηλή αυτοεκτίμηση;

Είμαστε και νιώθουμε αυτόνομοι, όχι εξαρτημένοι από τους άλλους ή έρμαια των περιστάσεων.
Εχουμε πιο συχνά επιτυχίες σε όλους τους τομείς.
Παίρνουμε πρωτοβουλίες και δεν φοβόμαστε να δοκιμάσουμε νέες δραστηριότητες ή να κάνουμε αλλαγές.
Εχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και δεν μας αποθαρρύνουν εύκολα οι δυσκολίες.
Αναλαμβάνουμε μόνο τις ευθύνες που μας αναλογούν, δεν είμαστε «θύματα».
Αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση της καθημερινότητας.
Διαχειριζόμαστε και ξεπερνάμε τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).
Ξέρουμε να παίρνουμε, αλλά και να δίνουμε θετικά συναισθήματα στους συνανθρώπους μας.

["Η αξία της αυτοεκτίμησης" - Enet.gr]

Τεχνικές για Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης

Κάνω μία λίστα με τα θετικά μου χαρακτηριστικά. Αν επιμένω να καταγράψω και τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκω τη θετική τους όψη.
Καταγράφω τα θετικά της κάθε ημέρας και το θετικό συναίσθημα που είχα.
Κάνω μία λίστα με τα επιτεύγματά μου, τις επιτυχίες μου, ό,τι κάνω καλά, ό,τι καταφέρνω, από τα πιο σημαντικά ως τα πιο ασήμαντα.
Καταγράφω τις γκάφες ή τις αποτυχίες μου και βρίσκω την αστεία τους πλευρά.
Γράφω το πώς θα ήθελα να νιώθω ή τι θα ήθελα να κάνω και το θυμίζω στον εαυτό μου π.χ. 'είμαι άξιος', 'φροντίζω τον εαυτό μου', 'αρέσω στους φίλους μου'.
Κάνω μία λίστα με τα στοιχεία που μου αρέσουν στον εαυτό μου: «Μου αρέσω γιατί....»
Καταγράφω τρόπους με τους οποίους θα νιώσω καλύτερα, που δεν κοστίζουν σε χρήμα ούτε έχουν σχέση με φαγητό, π.χ. να κάνω μια βόλτα στην εξοχή, να χαζέψω τις βιτρίνες, να χαϊδέψω τη γάτα μου.
Σκέφτομαι πράγματα που θα με κάνουν να γελάσω, τρόπους να βοηθάω τους άλλους, λόγους για να γιορτάζω, για τι μπορώ να είμαι περήφανος.
Τέλος, κάθομαι παρέα με έναν καλό φίλο και συμφωνούμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον για 10 λεπτά.

Κλείνοντας, να επισημάνουμε ότι είναι καλό να θυμόμαστε ότι:

στη ζωή δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε και υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην καταφέρουμε κάτι που θέλουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Εμπόδια υπάρχουν πολλά, αν δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας βάζουμε από μόνοι μας ένα ακόμα...

["Αγάπα τον εαυτό σου για να είσαι καλά..." - Cosmo.gr]

Μερικές πολύ αξιόλογες πηγές για περαιτέρω μελέτη των επιμέρους θεματικών ενοτήτων της Αυτοεκτίμησης παρατίθενται παρακάτω:

[πηγή εικόνας]

Σχέσεις | Που πήγαν όλοι οι άντρες;

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Sun, 19 Jul 2009 12:29:00 +0000

Σαν άνθρωπο με διακρίνει μια παντελής έλλειψη ρεαλισμού. Αυτό εν μέρει οφείλεται –και το ομολογώ χωρίς καμία ντροπή- στο ότι μεγάλωσα βλέποντας πολλές σαπουνόπερες. Ξέρετε, αυτόν τον μαγικό κόσμο όπου ένας άντρας ήξερε πώς να φερθεί σε μια γυναίκα. Σε αντίθεση με το πραγματικό κόσμο. Όπου οι πιθανότητες να σου βγει ένας άντρας τόσο καλός, είναι ίδιες με το να σου βγει καλό ένα ρούχο που πήρες στις προσφορές του ZARA. Δηλαδή μηδαμινές.

Σενάριο πρώτο: Έχεις γνωρίσει έναν ωραίο τύπο. Βγαίνετε αλλά η βραδιά δε τσουλάει. Δεν έχει σταματήσει να γκρινιάζει για το πώς πρέπει να ξυπνάει από τις 7 για τη δουλειά και κουράζεται. Αναπολεί τα φοιτητικά του χρόνια ανακατεύοντας με ύφος οσιομάρτυρα το φραπέ του. Αλλάζεις θέμα επιδέξια και τον ρωτάς για τα ενδιαφέροντα του. Αφού βρίσκει ευκαιρία να γκρινιάξει λίγο ακόμα για την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, αναφέρει «τη μουσική» και το clubbing ως χόμπι. Δε σε ρωτά για σένα, καθώς είναι πολύ απορροφημένος να αναλύει διεξοδικά εκείνο το τριήμερο στο Λουτράκι με τους κολλητούς του που είχε πάει στο καζίνο και είχε κερδίσει 200 ολόκληρα ευρώ. Και όταν έρχεται ο σερβιτόρος σε κοιτά χαλαρός και σου λέει: «δε κρατάω λεφτά, πλήρωσε και τα επόμενα δικά μου»…Δεν θα υπάρξουν επόμενα, σκέφτεσαι και δίνεις το 20ευρω στον σερβιτόρο που σας κοιτά περίεργα. Σε αφήνει να γυρίσεις σπίτι με το τρόλεϊ, αφού δεν είσαι στο δρόμο του.

Σενάριο δεύτερο: περιμένεις το κολλητό σου στο Σύνταγμα για καφέ. Αν και οδηγεί, δε θέλει να παίρνει το αμάξι «χωρίς σοβαρό λόγο». Έτσι απορρίπτεται η ιδέα να έρθει να σε πάρει να βγείτε κάπου καλά, και παίρνεις 3 συγκοινωνίες για να τον συναντήσεις στο τόπο και το χρόνο που τον βολεύει. Σε στήνει γύρω στη μισή ώρα. Τον βλέπεις να έρχεται εν τέλει από μακριά και πριν προλάβεις να σκεφτείς πόσο τσαντισμένη είσαι, σημειώνεις νοερά να τον ρωτήσεις τι λακ χρησιμοποιεί-η φράντζα του στέκεται καλύτερα από τη δική σου. Σε πιάνει αγκαζέ και προχωράτε προς τη καφετέρια. Στο δρόμο και ενώ του αναλύεις τα δικά σου, παρατηρείς με την άκρη του ματιού σου ότι χαζεύει τις βιτρίνες. Επιμένει να κάτσει στη θέση που του επιτρέπει να έχει οπτική σε όλο το μαγαζί, αφήνοντας σε να κοιτάς τοίχο. Τέλος, φεύγοντας δε σε πηγαίνει ως τη στάση σου καθώς δεν είναι στο δρόμο του.

Σενάριο τρίτο: μία από τις κολλητές σου, σου ζητάει μια χάρη: να φιλοξενήσεις για μια νύχτα τον αγαπημένο της ξάδερφο στην επαρχιακή πόλη όπου σπουδάζεις, καθώς το παιδί έρχεται να κάνει το στρατιωτικό του εκεί. Λες ναι περισσότερο από υποχρέωση. Τον υποδέχεσαι στο σταθμό του τρένου για να μη πάρει «το παιδί» (28 χρονών ο τύπος αλλά η κολλητή σου τον αποκαλεί έτσι) μόνο του ταξί. Το «παιδί» φυσικά δε κάνει καμία κίνηση να πληρώσει. Του λες να διαλέξει που θα κοιμηθεί και επιλέγει χωρίς δισταγμό το διπλό κρεβάτι αφήνοντας σου το ράντσο. Επιμένει να τον γυρίσεις στη πόλη, αλλά κουράζεται και σου ζητά αν γίνεται να κρατάς τη σακούλα με τα ψώνια του. Γυρίζετε νωρίς γιατί θέλει να δει το «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Το επόμενο πρωί φεύγει για το στρατόπεδο με το ταξί λέγοντας «θα σε πετάγαμε και σένα στη σχολή σου αλλά δεν είσαι στο δρόμο μας», και σε αφήνει να περπατήσεις.

Υπερβολές θα πείτε… Σας πληροφορώ ότι μου έχουν συμβεί και τα τρία σενάρια, σε διάφορες παραλλαγές. Όπως και στις φίλες μου. Και έρχομαι να ρωτήσω:

που πήγαν οι άντρες; Οεο; Από πότε είναι αποδεκτό να μην κουβαλάτε χρήματα για το καφέ που θα πιείτε; Δε σας έχουν μάθει ότι δε στήνουμε ποτέ μια γυναίκα
μόνη της; Πόσο νορμάλ το θεωρείτε να παρακολουθείτε με μανία κάθε χαζό ριάλιτι; Και τι είναι αυτό που σας έχει πιάσει με τα αμάξια σας και γενικά με το να μη συνοδεύσετε μια κοπέλα έστω ως τη στάση της; Είναι βασικός κανόνας παιδιά!

Ξέρω ότι ζούμε στην εποχή των metrosexual, και ότι ο αγώνας για ισότητα επέφερε κάποιες μεταβολές στις ισορροπίες των σχέσεων των δυο φύλων, αλλά ισότητα δε σημαίνει κάνω τα ίδια πράγματα. Σημαίνει κάνω πράγματα ίσης αξίας. Έτσι, όσο χειραφετημένη και αν είναι μια γυναίκα, όσο προσηλωμένη κι αν είναι στη καριέρα της, αυτό δε σημαίνει ότι δε θα χαρεί αν της στείλεις λουλούδια. Ή ότι δε χρειάζεται να τη γυρίσεις σπίτι της.

Για την ακρίβεια, αυτές ακριβώς οι «παλιομοδίτικες» κινήσεις είναι που λείπουν και που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του «αρσενικού».

Προσωπικά, δε μπορώ να πάρω στα σοβαρά κάποιον που κοιτάει τις βιτρίνες με μεγαλύτερη λαχτάρα απτή δικιά μου. Άλλωστε, μπορεί τώρα να κοροϊδεύουμε τις σαπουνόπερες, αλλά θυμάστε πόσες καρδιές είχε κάψει ο Ridge Forrester?

Guest post by Ντίνα

Σκέψεις | Παραμύθια: Όνειρο ή πραγματικότητα;...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Thu, 11 Jun 2009 23:37:00 +0000

Μετά από πολλές άγρυπνες νύχτες, ξέρετε που κατέληξα; Ότι πολλά από τα μεγαλύτερα συμπλέγματα μας σαν ενήλικες , οφείλονται στα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμαστε παιδιά.

[Guest post by Ntina]

Θέλω να πω, ποιος δεν θυμάται τη κλισέ ατάκα «και ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα»; Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτή η ατάκα είναι ικανή να σημαδέψει τη ψυχοσύνθεση ενός παιδιού για τα καλά. Του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει απόλυτη δικαιοσύνη στη ζωή, δικαιοσύνη που επικρατεί σε πείσμα όλων των «κακών». Οι «καλοί» άλλωστε, πάντα κερδίζουν στα παραμύθια.

Ο βάτραχος που γίνεται πρίγκιπας…ο ξυλοκόπος που εμφανίζεται από το πουθενά για να σώσει τη κοκκινοσκουφίτσα αλλά και τη γιαγιά της… η χιονάτη που γλιτώνει έναν βέβαιο θάνατο με ένα φιλί . Είναι ιστορίες που όλοι έχουμε ακούσει άπειρες φορές σα παιδιά. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δημιουργούν προσδοκίες.

Ακόμα και οι πιο κυνικοί από μας, βαθιά μέσα μας, δεν έχουμε εγκαταλείψει
εντελώς το παραμύθι. Ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, έχουμε ακόμα ψήγματα ελπίδας ότι κάποια μέρα θα ανοίξουμε τα μάτια και το όνειρο θα γίνει
πραγματικότητα.

Έτσι, φαντασιωνόμαστε ότι η σχέση που έχουμε και δε τσουλάει θα αποδειχτεί ο έρωτας της ζωής μας, κάποιος θα βρεθεί να επέμβει για να μας υπερασπιστεί στον «κακό» μας προϊστάμενο και θεός φυλάξει, η υγεία μας δε θα κινδυνέψει ποτέ, γιατί κάποιος που μας αγαπάει, θα μας σώσει. Τόσο απλά.

Το χειρότερο με τα παραμύθια βέβαια, είναι ότι δημιουργούν μια ψευδαίσθηση, για έναν κόσμο τόσο ονειρεμένο, που δε θα μπορούσε παρά να είναι ουτοπικός. Σκεφτείτε τον κόσμο της χιονάτης για παράδειγμα: η κοπέλα μπήκε σε ένα σπίτι 7 αντρών και ξάπλωσε στα κρεβάτια τους, την αποδέχτηκαν ως φίλη, την άφησαν να μείνει χωρίς να χρειαστεί να δουλεύει, και τα σχόλια που έκαναν γι΄αυτήν περιορίστηκαν στο πόσο λευκό δέρμα έχει-σα το χιόνι- και πόσο μαύρα μαλλιά έχει-σαν τον έβενο! Και όλα αυτά λίγο πριν τη ξυπνήσει από το κώμα ένας πρίγκιπας, επειδή την είδε από μακριά και αποφάσισε ότι την ερωτεύτηκε!

Η πραγματικότητα όμως, μας πιάνει απροετοίμαστους. Η ζωή δεν
εξελίσσεται όπως τη ονειρευτήκαμε. Τα παραμύθια δε συμβαίνουν στους απλούς ανθρώπους. Κανείς δε θα έρθει να μας σώσει.

Άλλα ποιος λέει ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό;

Μπορεί το όνειρο να μην είναι ακριβώς όπως μας το είπανε.
Μπορεί να μην έχει σημασία να «ζήσουμε εμείς καλύτερα».
Μπορεί να πρέπει να πονάμε και να αγωνιζόμαστε, γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι, και χωρίς το πόνο να μη μπορούμε να νιώσουμε και την ευτυχία, η οποία έρχεται σε στιγμές και όχι ως μόνιμη κατάσταση.

Στη πραγματικότητα, συνήθως κερδίζουν οι «κακοί». Γι’αυτό και είναι τόσο μαγικό όταν μία στις τόσες, ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, κερδίσει ο «καλός». Τελικά η ζωή αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον από ένα όνειρο, όταν εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε να σώσουμε τον εαυτό μας...

[πηγή εικόνας]

Guest post writer: Η Ντίνα είναι 24 ετών, εργάζεται ως Κοινωνική Λειτουργός και οι φίλοι της την φωνάζουν απο μικρή "Χιονάτη"... Το άρθρο αυτό αποτελεί τη δεύτερη προσπάθεια στο χώρο των blogs μετά το άρθρο της σχετικά με πριγκίπισσες, "αυτοκινητάκια" και παιδικά όνειρα... Το ::Alma Libre είναι υπερήφανο που φιλοξενεί το άρθρο αυτό και ελπίζει να ακολουθήσουν και άλλα σύντομα...

Εταιρική κουλτούρα | Toyota Way και οικονομική κρίση

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Sun, 07 Jun 2009 19:17:00 +0000

«Η Εταιρική Κουλτούρα είναι ένα στρατηγικό άυλο στοιχείο για το οποίο στις
περισσότερες επιχειρήσεις υπάρχει έλλειμμα διοίκησης».

Τι είναι εταιρική κουλτούρα;

«Σαν ένα σύστημα κοινών αξιών –πιστεύω και σημασιών– η Εταιρική Κουλτούρα
προσδιορίζει έντονα τις αποφάσεις και τις συμπεριφορές των ατόμων και των
ομάδων.

Προσδιορίζει το τι είναι σωστό και τι λάθος.
Τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο, τι είναι κατάλληλο και τι ακατάλληλο.
Τι είναι και τι δεν είναι προτεραιότητα.
Προσδιορίζει δηλαδή το πώς σκέπτονται και συμπεριφέρονται τα στελέχη, οι
εργαζόμενοι σε σχέση με τους πελάτες, τους ανταγωνιστές, τα προϊόντα, την
ποιότητα, τις καινοτομίες, την οργάνωση, το μάνατζμεντ, τις ανθρώπινες σχέσεις,
τη συνεργασία... »,

εξηγεί στην «Καθημερινή» ο καθηγητής και διευθυντής του Executive MBA του Οικονομικού Πανεπιστήμιου Αθηνών κ. Δημήτρης Μπουραντάς.

H υποδειγματική εταιρική κουλτούρα της Toyota [ The Toyota Way ]

Παραθέτω παρακάτω μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση των 14 βασικών αρχών management που εφαρμόζει η Toyota και οι οποίες αποτελούν τα βασικά συστατικά της εταιρικής της κουλτούρας, γνωστής με τον όρο "The Toyota Way".

The Toyota Way- 14 Management Principles

View more OpenOffice presentations from C.k. .

Ακόμη, μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά για τις παραπάνω αρχές στο paper με τίτλο "The 14 Principles of the Toyota Way: An Executive Summary of the Culture Behind TPS" [μορφή .pdf ]

Αυτό όμως που αξίζει να επισημάνουμε είναι ότι παρά το γεγονός ότι η εταιρική κουλτούρα της Toyota αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι και σήμερα πρότυπο για το σύγχρονο επιχειρηματικό κλάδο, ακόμη και πέρα από το τομέα της αυτοκίνησης, δεν ήταν αρκετή για να την κρατήσει μακριά από τα προβλήματα που δημιούργησε η οικονομική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο....

Χαρακτηριστικά αξίζει να διαβάσετε το άρθρο από το JoongAng Ilbo με τίτλο:

"Much to learn from the ‘Toyota Way’" από το οποίο παραθέτω μερικά πολύ σημαντικά αποσπάσματα:

According to the list of the most desirable places to work in Japan announced last month, Toyota’s popularity plummeted to 96th place from 6th place the year before.
The slide of Toyota was not caused by sudden deterioration of production efficiency. It was rather misjudgment by its management that played the decisive role. Expanding overseas production facilities when the international automobile market was already overflowing was the root cause of its downturn.
There was no way out, because Toyota was losing money even if the cars were sold. Around that time, word started to spread that there were problems in Toyota’s personnel management at its overseas factories. And among customers, the reputation of its high quality, the pride of Toyota, started to deteriorate.

Παρ όλα αυτά η Toyota ήταν και παραμένει μια εταιρεία πρότυπο στο τομέα της εταιρικής κουλτούρας και το "Toyota Way" είναι μια φιλοσοφία που ακόμη και αν χρειαστεί να διαφοροποιηθεί για να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον θα αποτελεί και στο μέλλον ένα καλό οδηγό για τις υπόλοιπες εταιρείες τόσο του τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας όσο και του γενικότερου επιχειρηματικού κλάδου σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΥΓ. Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε το άρθρο της Καθημερινής το οποίο διάβασα στα πλαίσια του μαθήματος "Διοίκηση Τεχνολογικής αλλαγής" του κ. Φ. Κίτσιου στο τμήμα Διοίκησης Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Νάουσα.

Σκέψεις | Είμαστε ότι νιώθουμε; Νιώθουμε ότι είμαστε;...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Thu, 04 Jun 2009 16:14:00 +0000

Πολλές φορές δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να εκφράσει το τι νιώθει... Γιατί άραγε το κάνουμε αυτό; Αφού ξέρουμε μέσα μας ότι δεν βοηθά κανένα ... ούτε εμάς.. αλλά ούτε και τα αγαπημένα μας πρόσωπα τα οποία θεωρούν - όχι άδικα - ότι δεν τους σκεφτόμαστε, δεν τους αγαπάμε, δεν τους νοιαζόμαστε... ενώ τους λατρεύουμε και δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς τη στοργή και την αγάπη τους...

Άλλωστε, οφείλουμε να προσφέρουμε αγάπη χωρίς να περιμένουμε κανενός είδους ανταπόκριση, ανταπόδωση... την αγάπη δεν την δίνουμε για να λάβουμε πίσω περισσότερη, για να ικανοποιήσουμε τα "θέλω" μας και τον εγωισμό μας... την δίνουμε γιατί αισθανόμαστε ότι το πρόσωπο στο οποίο προσφέρουμε την αγάπη μας είναι ξεχωριστό και μοναδικό για εμάς... είναι ένα πλάσμα, μια ψυχή, μια οντότητα που αξίζει της προσοχής, της στοργής και της τρυφερότητας μας....

Ωραία όλα αυτά... στη θεωρία όλα φένονται εύκολα... στη πράξη όμως τι μας οδηγεί στο να προκαλούμε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που έχουμε στο νού και τη καρδιά μας; Ποιος είναι αυτός ο μηχανισμός νόησης και σκέψης που μας ωθεί στο να προβάλουμε την αρνητική εικόνα του εαυτού μας μέσα από τις πράξεις και τα λόγια μας; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πληγώνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε μόνο και μόνο για να μην εκτεθούμε και για να μην τσαλακώσουμε το ¨εγώ" μας;

Άραγε αυτό το "εγώ" μας δεν θα έπρεπε να είναι πάντα "εμείς"; ... και αν
είναι δύσκολο να σκεφτόμαστε πάντα το "εμείς" γιατί δεν κάνουμε μια προσπάθεια να δείξουμε στους γύρω μας ότι μας ενδιαφέρει κυρίως το "εμείς" και μετά το απόλυτα εγωιστικό "εγώ";...

Σήμερα για άλλη μια φορά υπερίσχησε το "εγώ" ασυναίσθητα, υποσεινήδειτα... και όλα τα παραπάνω ερωτήματα απαντήθηκαν με την πιο λανθασμένη εκδοχή τους... μια εκδοχή που κάνει πόλεμο με τη καρδιά και το συναίσθημα και βγάζει νικητή τον εγωισμό, τον ατομισμό, την αρνητικότητα.... ενώ η ψυχή και η καρδιά μένουν πίσω να αναρωτιούνται πότε θα έρθει η σειρά τους να βγουν μπροστά να δείξουν τι πραγματικά κρύβουν μέσα τους... και είναι πολλά, πάρα πολλά αυτά που έχουν να πουν... μάλλον για αυτό κρύβονται γιατί αν βγούν μπροστά μπορεί να φοβήσουν... και να απομακρύνουν... αλλά πως κρίνουμε και πάλι... μόνοι μας... εγωιστικά και πάλι.... άβυσσος η ψυχή και το μυαλό ενός ανθρώπου τελικά....

Αφιερωμένο σε ένα μοναδικό πλασματάκι για μένα... που το ταλαιπωρώ... χωρίς να το θέλω... Ντίνα για σένα...

"Πολίτες Επικεφαλής" | Το deb8 των πολιτών ζωντανά τώρα...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 03 Jun 2009 11:04:00 +0000

Οι ίδιοι οι πολίτες καθορίζουν τις ερωτήσεις στο διαδραστικό debate που
διοργανώνει σήμερα το Τvxs σε συνεργασία με την deb8 . Και, ψηφίζουν ζωντανά αν ικανοποιούνται από τις απαντήσεις.

Σε αυτή τη σελίδα, μπορείτε να παρακολουθήσετε το debate των πολιτών και να βρείτε τον κωδικό, για να ενσωματώσετε τον player του στο site σας! Το debate θα πραγματοποιηθεί σήμερα Τετάρτη από τις 2 έως τις 4 το απόγευμα.

Θα μεταδοθεί μέσω ζωντανού διαδικτυακού βίντεο μέσα από το TV Χωρίς Σύνορα ( http://www.tvxs.gr/live και από το http://live.deb8.gr/.
Θα πάρουν μέρος οι εξής υποψήφιοι των έξι - δημοσκοπικά – πρώτων κομμάτων: Ρόδη Κράτσα (Ν.Δ.), Σταύρος Λαμπρινίδης (ΠΑ.ΣΟ.Κ), Εκπρόσωπος του Κ.Κ.Ε (πιθανότατα ο Κος Θανάσης Παφίλης), Νίκος Χουντής (ΣΥΡΙΖΑ), Ιωάννης Παναγιωτακόπουλος (ΛΑ.Ο.Σ) και Μιχάλης Τρεμόπουλος (Οικολόγοι Πράσινοι).

Οι πολίτες είχαν τη δυνατότητα να καταθέσουν μέχρι χθες τις ερωτήσεις τους σε πέντε θεματικούς άξονες:

1. Οικονομία και Ανάπτυξη
2. Περιβάλλον
3. Δικαιώματα/Θεσμοί/Δημοκρατία/Διαφάνεια
4. Η Θέση της Ελλάδας στον Κόσμο
5. Παιδεία και Νέα Γενιά

Οι θεματικές θα διανεμηθούν σε 15λεπτους κύκλους. Η διάρκεια των απαντήσεων των έξι καλεσμένων θα είναι 2 λεπτά και θα ακολουθήσουν 3 λεπτά επαναφοράς ή διευκρίνισης ανά θεματικό κύκλο.

Οι καινοτομίες αυτής της προσπάθειας είναι:

α) η υποβολή ερωτήσεων που οι πολίτες (οι οποίοι έχουν πρόσβαση) θα επιλέξουν

β) η απάντηση όλων των πολιτικών στο ίδιο ερώτημα

Μπορούν επίσης να ψηφίσουν – εντός τεσσάρων ημερών - τις ερωτήσεις που τελικά θα υποβληθούν στους καλεσμένους υποψήφιους Ευρωβουλευτές. Τέλος, θα μπορούν να αναδείξουν - την ώρα του live event – τις απαντήσεις από τις οποίες έμειναν περισσότερο ευχαριστημένοι ή όχι.

Η live μετάδοση αλλά και τα μαγνητοσκοπημένα video αμέσως μετά από αυτήν διατίθενται ελεύθερα σε όλα τα Μέσα της χώρας, εφόσον το επιθυμούν. Δίνουμε έτσι το μήνυμα της ελεύθερης διανομής των Δημόσιων Δεδομένων.

πηγή

Πανελλήνιες 2009 | Έκθεση: "Ηλεκτρονική γνώση και βιβλίο".

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Fri, 15 May 2009 23:04:00 +0000

Ξεκίνησαν σήμερα οι Πανελλήνιες εξετάσεις για τους υποψηφίους των Ενιαίων Λυκείων της χώρας με πρώτο εξεταζόμενο μάθημα την Έκθεση. Το θέμα της έκθεσης αναφέρεται στην "αρμονική συνύπαρξη του βιβλίου με τα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης και γνώσης"...

Παραθέτω μερικές ενδιαφέρουσες απόψεις και κριτικές σχετικά με το εν λόγω θέμα σε διάφορα ελληνικά ιστολόγια σήμερα:

"Θέλουν να τ'ακούσουν προφανώς! Μου άρεσε πολύ το θέμα! Τι να πρωτοπείς; Προσφέρεται για πολύ γράψιμο. Ελπίζω τα παιδιά να τους τα γράψουν ακριβώς όπως τα αισθάνονται όταν καταστρέφουν τα σχολικά τους βιβλία. Αγανάκτηση, ξέσπασμα και οργή για ένα σύστημα που τους πάτησε κυριολεκτικά στερώντας τους πολύτιμο χρόνο από τα πιο πολύτιμα χρόνια τους. Επάνω τους ρε!"

[via ymagazine]

"Γιατί ποτέ κανένα από τα θέματα δε δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να αποδείξουν πως έχουν ιδέες, φαντασία και άποψη; Γιατι κανείς δεν τους ζητάει να γράψουν μια ιστορία ή ένα στοχαστικό δοκίμιο; Μήπως γιατί το μόνο που θέλουν είναι να φτιάξουν στρατούς άμυαλων παπαγάλων χωρίς κρίση, εύκολα κατευθυνόμενων, με ανύπαρκτη κρίση και μνήμη;"
[via black fairy ]

"Η συνύπαρξη όμως του βιβλίου και της γνώσης, με τα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης, προϋποθέτει και την ύπαρξη της κριτικής σκέψης και της «αυτό-διδασκαλίας».Βέβαια, η απόκτηση «ψηφιακής» γνώσης, αποτελεί και «ξέσπασμα» της δημιουργικότητας των νέων, ένα είδος απελευθέρωσης από την ξύλινη διδασκαλία."
[via Νίκος Π.]

"Πώς μπορεί από τη στιγμή που κρίνεται το μέλλον του να κλείσει το βιβλίο;
Να μη διαβάσει κατά λέξη το μάθημα ή να μην αποστηθίσει όλους τους τύπους της
Φυσικής; Δεν μπορεί. Το μίσος που συσσωρεύεται μέσα στην ψυχή του μαθητή, ο ρομαντισμός και η φαντασία της ηλικίας του που αργοπεθαίνουν, είναι οι αιτίες του ξεσπάσματος. Οι μαθητές φωνάζουν,"Δε θέλω να μάθω για τους θεούς, δε θέλω να σου πω τι εννοεί ο ποιητής, δε με νοιάζει το θεώρημα του Rolle. Θέλω να μάθω αυτό που μου αρέσει."..."
[via makerum]

Ακόμη, μπορείτε να διαβάσετε τα θέματα και ενδεικτικές απαντήσεις καθώς και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για...

το άκαιρο του συλλογισμού,
τη μη σωστή σύνταξη του θέματος και
γενικότερες προσωπικές απόψεις περί χάσματος βιβλίου-ψηφιακής εποχής

στο Βλέμμα.

Εγώ με τη σειρά μου να ευχηθώ καλή επιτυχία σε όλους και όλες... με μια σειρά μερικών χρήσιμων συμβουλών... από τους "παλιούς"... προς τους αυριανούς φοιτητές!

ΥΓ. Το άρθρο περιλαμβάνει αρκετά links σε παλαιότερα άρθρα μου... τα οποία σχετίζονται με το σημερινό θέμα της έκθεσης... Καλή ανάγνωση!

Φοιτητικές Εκλογές | Διοίκηση Τεχνολογίας... και αντιπαραθέσεων...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 13 May 2009 21:50:00 +0000

Σήμερα για άλλη μια φορά συνέβησαν θλιβερά γεγονότα στο τμήμα Διοίκησης Τεχνολογίας στη Νάουσα... Οι απόψεις και οι εκδοχές είναι πολλές... Η κάθε πλευρά-παράταξη παρουσιάζει τα γεγονότα με το δικό της τρόπο. Η προσωπική μου άποψη για τα σημερινά γεγονότα, αν και δεν ήμουν παρών στα γεγονότα είναι η παρακάτω:

Είμαι "υπερήφανος" που φοιτώ σε ένα "πανεπιστημιακό" τμήμα που έχει διπλές κάλπες, μπράβους, κάμερες, σιδηρογροθιές και διάθεση για επίλυση των προβλημάτων σε κλίμα τρομοκρατίας και νοθείας! Το τέλειο υπόδειγμα πανεπιστημιακού τμήματος στην Ελλάδα σήμερα! Πρόεδροι, αντιπρόεδροι και λοιποί κόψτε τις συνεντεύξεις και σοβαρευτείτε! Με δυσφήμιση της σχολής δεν θα βρούμε το δίκιο μας σε κανένα Κουσκουβέλη!

Ακόμη, επισημαίνω τις ακόλουθες σκέψεις για τα σημερινά γεγονότα:

Μπορεί να φένεται πολύ επιφανειακή η άποψη μου αυτή αλλά θεωρώ πως η δημοσίευση καταγγελιών και η διασπορά ειδήσεων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο σχετικά με τα επεισόδια που συμβαίνουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στο τμήμα μας δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στο τμήμα και ούτε θα λύσουν το πρόβλημα.
Όπως όλοι γνωρίζουμε τα κομματικά συμφέροντα έχουν παγιωθεί εδώ και χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Τα τελευταία χρόνια η πρυτανεία του κ. Κουσκουβέλη προσπαθεί με κάθε τρόπο να διατηρήσει την αυτοδυναμία της ΔΑΠ στο πανεπιστήμιο για να έχει τον απόλυτο έλεγχο σε όλες τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων υπό το προστατευτικό δίχτυ του Ενιαίου Συλλόγου Φοιτητών Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Για το λόγο αυτό προσπαθεί με κάθε τρόπο να μειώσει τη φωνή αντίδρασης και αλλαγής σε αυτή τη παγιωμένη τακτική από ένα μικρό τμήμα του πανεπιστημίου όπως αυτό της Νάουσας. Οι τακτικές και τα συμφέροντα της εκάστοτε πρυτανείας είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους τους φοιτητές του τμήματος...
Από την άλλη πλευρά, προσωπικά, θεωρώ πως ο "ανεξάρτητος" σύλλογος φοιτητών που αρχικά μπορεί να ξεκίνησε πραγματικά ανεξάρτητος ως μια γνήσια-διαφορετική φωνή [αν και αμφιβάλλω και πάλι...] έχει μετεξελιχθεί σε ένα όχημα της ΠΑΣΠ με επιβάτες όλους τους φοιτητές του τμήματος οι οποίοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν τις πολιτικές της ΔΑΠ στο τμήμα... χωρίς ταυτόχρονα να θέλουν να πολιτικοποιηθούν και να ακολουθήσουν μια κομματική γραμμή...
Για τους παραπάνω λόγους, θεωρώντας ότι δεν με εκφράζει καμμία από τις δύο παραπάνω παρατάξεις δεν συμμετείχα σήμερα στην ανάδειξη των εκπροσώπων του τμήματος μου καθώς κάθε παράταξη για άλλη μια χρονιά θα αναδείξει τους δικούς της εκπροσώπους με δύο ξεχωριστές κάλπες.
Άλλωστε, δεν συμφωνώ με τη τάση που υπάρχει τα τελευταία χρόνια ένα σχετικά μικρό τμήμα, όπως το δικό μας, με 200 φοιτητές να χωρίζεται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα... τα οποία μάχονται για ένα εκλογικό αποτέλεσμα που στην ουσία δεν έχει κανένα νόημα καθώς και οι δύο αναγνωρίζονται μόνο... από τους εαυτούς τους!

Άλλη μια "ενδιαφέρουσα" και επεισοδιακή εκλογική αναμέτρηση έφτασε στο τέλος της και η φοιτητική νεολαία εξέλεξε ¨δημοκρατικά" και με γνώμονα το καλό του τμήματος τους εκπροσώπους της!

Ελπίζω την επόμενη χρονιά να πρυτανεύσει η λογική και να βρεθεί ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας ανάμεσα στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα για το καλό του τμήματος το οποίο αντί να προβάλλεται για το σύγχρονο κύκλο σπουδών του και τη ποιότητα των γνώσεων που παρέχονται σε αυτό να γίνεται αντικείμενο συζήτησης και ανιπαραθέσεων για κομματικά οφέλη...

Καλή σας νύχτα,

Ένας φοιτητής του τμήματος...

[πηγή εικόνας]

ΥΓ. Μια μικρή παρουσίαση του τμήματος για όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τις ομορφιές του τμήματος αλλά και της πόλης της Νάουσας.

Νορβηγία | Εκπαίδευση στη ψηφιακή εποχή...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Tue, 05 May 2009 09:03:00 +0000

Το χαρτί και το μολύβι ίσως σύντομα να ανήκουν στο παρελθόν για τους μαθητές της Νορβηγίας - ακόμη και στα διαγωνίσματα. Στη χώρα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα «πείραμα» με 6.000 μαθητές από 16 ως 19 χρόνων, οι οποίοι δίνουν και εξετάσεις μέσω του laptop τους.

Σημειώνεται ότι στη Νορβηγία το laptop δίνεται στους 16χρονους μαθητές δωρεάν από το κράτος με τον ίδιο τρόπο που τους δίνονται και τα σχολικά βιβλία.Σύμφωνα με το BBC, η δοκιμαστική περίοδος είναι σε εξέλιξη στην επαρχία ΝορντΤρόντελανγκ σε μαθητές λυκείου. Τα παιδιά ήδη από τα 16 έχουν πάρει έναν υπολογιστή, τον οποίο χρησιμοποιούν για να κάνουν τις εργασίες τους και τη σχολική δουλειά. Έχουν στάνταρ software όπως κειμενογράφους και προγράμματα για μαθηματικούς υπολογισμούς καθώς και ειδικά προγράμματα για συγκεκριμένα μαθήματα, αλλά και πρόσβαση στο Ίντερνετ.Τώρα, ακόμη και τα διαγωνίσματα των παιδιών μπορούν να γίνονται μέσω του laptop.

Οι μαθητές «κατεβάζουν» τα θέματα από συγκεκριμένο site, ενώ για να διασφαλιστεί ότι δεν θα καταφύγουν σε «ψηφιακά σκονάκια» μέσω Ίντερνετ ή σε επικοινωνία μεταξύ τους, υπάρχει ειδικό πρόγραμμα που παρακολουθεί τους υπολογιστές τους κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος.Η επιτυχία του πειράματος στο Νορντ Τρόντελανγκ, αναμένεται να οδηγήσει στην εφαρμογή του σε ολόκληρη τη Νορβηγία. Ανώτατη αξιωματούχος της εθνικής υπηρεσίας για την εκπαίδευση, η Τρίνε Όσκαρσεν, η οποία μίλησε στο BBC, δήλωσε ότι ήδη τα σχολεία σε όλη τη χώρα ερωτώνται για το αν θέλουν να προσχωρήσουν σε αυτό το σύστημα- των εξετάσεων μέσω laptop.

Όπως αναφέρει η μέθοδος αυτή έχει πολλά θετικά, όπως ότι οι μαθητές δεν μπορούν να «κλέψουν» και υπάρχει δικαιοσύνη για όλους, ότι μπορούν να αποδείξουν ότι η δουλειά τους είναι πρωτότυπη και δεν την έχουν «δανειστεί», ότι είναι πολύ πιο γρήγορο καθώς τα παιδιά μπορούν να στέλνουν με mail τις απαντήσεις τους για διόρθωση κ.α.

Πηγή: cosmo.gr

Ακόμη μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες λεπτομέρειες στο σχετικό άρθρο του adsl.gr καθώς και το αρχικό άρθρο του BBC.

Ακόμη, παραθέτω ένα ενδιαφέρον σχόλιο από το forum του insomnia.gr:

Είναι καλό που οι μαθητές στα σχολεία παίρνουν Laptop για τις εργασίες τους
(δωρεάν) με όλα τα απαραίτητα προγράμμάτα...Αλλά διαφωνώ στον τρόπο
διεξαγωγής των διαγωνισμών...Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να
καταργήσουμε τον γραπτό (χειρόγραφο στην περίπτωση μας) λόγο και πόσο μάλλον να βασιζόμαστε σε spell-checkers για την ορθογραφία μας.Πιστεύω ότι τουλάχιστον μέχρι και το λύκειο το χαρτί και το μολύβι είναι απαραίτητα.Είμαι υπέρ της τεχνολογίας αλλά με μέτρο. Θα ήθελα να ακούσω κάτι αντίστοιχο στην χώρα μας αλλά... αλλά!Τέλος πάντων, υπομονή και μπορεί τα εγγόνια μας να ζούν σε μια καλύτερη Ελλάδα όπου κάθε γωνιά της θα έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο και στις νέες τεχνολογίες...

καθώς και τη παρακάτω επισήμανση:

Γενικα παντως μπορει να κανει θαυματα το συγκεκριμενο project. Για
παράδειγμα, με ερωτήσεις πολλαπλης επιλογης που σε καθε χρηστη θα ειναι με
διαφορετικη διαταξη κ τα θεματα δινονται απο καπου κεντρικα μπορεις να εχεις
πολυ αποτελεσματα σε 2 λεπτα με ελάχιστο φορτο απο τον καθηγητη
για να τα φτιαξει κ να τα διορθωσει.Ασε που θα ειναι πολυ ευκολο να κανεις στατιστικα για την ταξη ,τον καθηγητη κτλ.

και επειδή σήμερα ξεκίνησαν και επίσημα οι Πανελλήνιες εξετάσεις να ευχηθώ και εγώ με τη σειρά μου κάθε επιτυχία σε όλους όσους διαβάζουν... αλλά και σε όσους δεν διαβάζουν... με μερικά χρήσιμα tips!

[πηγή εικόνων]

Έρευνα | Εθισμός στο διαδίκτυο και η ευρυζωνικότητα στη ψηφιακή εποχή...

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Sat, 02 May 2009 21:18:00 +0000

Αν έχετε ακούσει και εσείς πρόσφατα τη παρακάτω παρατήρηση-σχόλιο τότε συνεχίστε την ανάγνωση του άρθρου...

Αυτά να τα πεις στην μάνα μου που με βλέπει να περνάω αρκετές ώρες στο
ίντερνετ επικοινωνόντας με τους φίλους μου, μορφώνομαι, ενημερώνομαι,
δημιουργώ! Η μάνα μου νομίζει ότι είναι η αυτοκαταστροφή μου το ίντερνετ!

Σήμερα λοιπόν θα ασχοληθώ με τον "Εθισμό στο διαδίκτυο". Τα συμπτώματα του εθισμού στο ιντερνέτ σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες είναι:

ανοχή (συνεχή παραμονή στο Διαδίκτυο που αυξάνεται καθημερινά),
συμπτώματα συνδρόμου απόσυρσης (θλιμμένη συμπεριφορά, μειωμένη ανταπόκριση στα εξωτερικά ερεθίσματα, απώλεια ενδιαφέροντος),
αδυναμία τήρησης προκαθορισμένου χρόνου παραμονής στο διαδίκτυο,
έκπτωση της λειτουργικότητας τους,
άγχος αίσθηση αποδιοργάνωσης εκτός διαδικτύου.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η σχολική αποτυχία, οι διαταραχές ύπνου, κατάθλιψη, μειωμένη αυτοεκτίμηση διαταραχή των διαπροσωπικών σχέσεων με τους φίλους και την οικογένεια, μοναξιά μειωμένη φυσική δραστηριότητα, χαμηλή ποιότητα ζωής.

Σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα τα ποσοστά χρήσης διαδυκτιου των συμμετεχόντων στην έρευνα κατανέμονται στις παρακάτω δραστηριότητες:

55% χρησιμοποιούν το δίκτυο για παιχνιδια,
40% για τα e-mail, 37,5% για chat(χώροι συνάντησης),
10% για αγορές,
4% για ενημέρωση σε θέματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης,
27% θεματα επιμόρφωσης,
26% για ενημέρωση-υπηρεσίες

Χαρακτηριστικά στο αντίστοιχο άρθρο της Ελευθεροτυπίας διαβάζουμε ότι:

Σύμφωνα με την έρευνα, το 8% χρησιμοποιούν το Ιντερνετ περισσότερες από 20
ώρες την εβδομάδα, τη στιγμή που το όριο ανέρχεται το πολύ σε 10
ώρες.

Σύμφωνα λοιπόν με τα συμπεράσματα της εν λόγω έρευνας η ενασχόληση των νέων με το διαδίκτυο για παραπάνω από 10 ώρες την εβδομάδα, δηλαδή το πολύ 2 ώρες την ημέρα θεωρείται εθισμός και ψυχολογική διαταραχή...

και όλα αυτά στην εποχή της Ευρυζωνικότητας και ενώ παράλληλα η ΕΕΤΤ έχει ξεκινήσει μια νεα διαφημιστική καμπάνια με κεντρικό μήνυμα «Με το Ευρυζωνικό Internet Ενημερώνεσαι, Επικοινωνείς, Εργάζεσαι, Διασκεδάζεις - Μάθε τι μπορεί να σου προσφέρει», με την οποία η ΕΕΤΤ προτρέπει τους καταναλωτές να ενημερωθούν και να αξιοποιήσουν τα οφέλη που προφέρουν οι ευρυζωνικές υπηρεσίες στην καθημερινή ζωή.

Προσωπικά θεωρώ πως δεν συμβαδίζουν οι δύο παραπάνω πρωτοβουλίες.

Από τη μια πλευρά, επιχειρείται η δαιμονοποίηση του διαδικτύου και η ενοχοποίηση των χρηστών, οι οποίοι αξιοποιούν τις δυνατότητες που τους προσφέρει η γρήγορη πρόσβαση σε πληροφορίες, με συμπεράσματα σχετικά με... ύπαρξη ορίων χρήσης του διαδικτύου και
από την άλλη πλευρά η διαφημιστική καμπάνια με κετρικό μύνημα την ανάδειξη της ευρυζωνικότητας σε κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα για όλους τους πολίτες.

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα στην ιστοσελίδα της μονάδας Εφηβικής Υγείας. Επιστημονικά υπέθυνη για την συγκεκριμένη έρευνα ήταν η κ. Άρτεμις Κ. Τσίτσικα, Παιδίατρος - Εφηβική Ιατρική Β' Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών - Νοσοκομείο Παίδων "Παν. & Αγλ. Κυριακού"

Αξίζει να διαβάσετε την ενδιαφέρουσα συζήτηση η οποία έχει ξεκινήσει στο blog του Παναγιώτη Βρυώνη και συνεχίστηκε αργότερα στο webz.gr σχετικά με τη συγκεκριμένη έρευνα. Ενδεικτικά παραθέτω μερικά σχόλια χρηστών:

Ερώτηση ενός γονιού...

Οταν η κόρη σου είναι 16 και μισό χρονών, στη δευτέρα Λυκείου, υποτίθεται ότι
θέλει να δώσει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο για να γίνει γιατρός, αλλά βρίσκεται
μπροστά στο lap top σχεδόν όλες τις ελεύθερες ώρες της παίζοντας ένα
συγκεκριμένο παιχνίδι, και κάνοντας τσαρτ, αυτό λέγεται εξάρτηση, ή όχι΄;
Σημειωτέον, για μένα το Ιντερνετ αποτελεί εργαλείο για τη δουλειά μου.

Απάντηση του vrypan

Τότε και εγώ, 20 χρόνια πριν που ήμουν στην ηλικία της κόρης σου είχα “εξάρτηση από το τηλέφωνο”. Δεν ήταν εξάρτηση τότε, δεν είναι τώρα. Είναι απλά μία έφηβη που προτιμάει να κάνει chat με τους φίλους της και τις φίλες της, όπως και εγώ προτιμούσα να μιλάω μαζί τους στο τηλέφωνο. Αν αυτό είναι εξάρτηση, να προσθέσουμε στις εξαρτήσεις που είχα το να παίζω με τις ώρες μπάσκετ, να διαβάζω βιβλία αντί για τα μαθήματά μου, να προτιμάω να χαζεύω με τους φίλους και τις φίλες μου 1-2 ώρες μετά το σχολείο, αντί να γυρνάω τρέχοντας σπίτι για να διαβάσω. Προφανώς και ένας γονιός προσπαθεί να βάλει περιορισμούς, να απαγορέψει στο παιδί του να κάνει μόνο όσα του αρέσουν, αλλά να κάνει και κάποια πράγματα που πρέπει, όπως το να διαβάσει τα μαθήματά του. Αλλά όχι και εξάρτηση!

Ακόμη στο webz.gr διαβάζω την άποψη του Jim_Hellas ο οποίος ως ψυχολόγος παραθέτει τη δική του άποψη:

Το γεγονός ότι το διαδίκτυο - λόγω της φύσης του- μπορεί να γίνει
πιο εθιστικό από κάποια άλλα μέσα πληροφόρησης (σίγουρα όχι πιο εθιστικό από την TV!), φυσικά δεν σημαίνει ότι είναι σωστή η δαιμονοποίησή του
με κάθε ευκαιρία... Προσωπικά, όλα αυτά τα χρόνια που έχω ελεύθερη και γρήγορη πρόσβαση στο διαδίκτυο έμαθα πολύ περισσότερα για πάρα
πολλά θέματα, από όσα είχα την ευκαιρία να μάθω πριν.

Παραθέτω επίσης και υποστηρίζω την άποψη του Astrolabou:

Η διαδραστικότητα του διαδικτύου είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Ο χρήστης δεν είναι πλέον παθητικός δέκτης μηνυμάτων, αλλά συμμετέχει και αυτός στην διαμόρφωση των δεδομένων των οποίων δέχεται.Το διαδίκτυο είναι η εξέλιξη όλων των άλλων μέσων κατά τη γνώμη μου (εθισμένος;).

Αν θέλετε να ενημερωθείτε από ένα γνώστη του επιστημονικού αντικειμένου της ψυχολογίας, αξίζει να διαβάσετε μια πιο επιστημονική ανάλυση του ψυχολόγου Δ. Αγοραστού [Jim_Hellas] στο σχετικό του άρθρο σχετικά με τον Εθισμό στο διαδίκτυο και την ανάλυση της νέας αυτής μορφής εθισμού ως ενός ακόμη είδους "συμπεριφορικού εθισμού" ο οποίος διαφοροποιείται αισθητά από άλλα είδη εθισμών. Ακόμη, επισημαίνει χαρακτηριστικά στο άρθρο του ότι:

Η ανάπτυξη μιας νέας ψυχικής διαταραχής εκ του μηδενός
σημαίνει αυτόματη ανάπτυξη εξειδικευμένων μεθόδων καταπολέμησης της. Εκτιμώ πως μια πιθανή δημιουργία αυτής της νέας ξεχωριστής διαταραχής εκτός του ότι είναι αντιεπιστημονική, κρύβει και πολλά οικονομικά συμφέροντα. Ανάμεσα σε αυτούς που θα ωφεληθούν είναι οι φαρμακευτικές εταιρίες που θα βρουν ευκαιρία να αναπτύξουν νέα ψυχοφάρμακα αλλά και οι θεραπευτές στους οποίους θα στέλνονται μαζικά νέοι πελάτες προς θεραπεία.
Είναι βεβαίως απορίας άξιο γιατί στο παρελθόν δεν είχαν γίνει προσπάθειες διαταραχοποίησης δημοφιλών δραστηριοτήτων στις οποίες εμφανίστηκαν -όπως είναι αναμενώμενο- συμπτώματα εθισμού. Μερικά παραδείγματα είναι η μαζική υστερία στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετίας του ‘60 με τα αυτοκίνητα, όπου όλο και περισσότεροι άνδρες παιρνούσαν τον χρόνο τους στο συνεργείο τους παρέα με το αγαπημένο αυτοκίνητό τους, ο εθισμός στην τηλεόραση ο οποίος είναι υπαρκτός έως και σήμερα... Προσωπικά κρατάω μια σκεπτικιστική στάση γενικότερα απέναντι σε αυτό το θέμα...

Για το τέλος παραθέτω μια άποψη του κ. Νάτσιου Δημήτρη, ενός εκπαιδευτικού από το Κιλκίς:

Τα παιδιά μας έρχονται στον κόσμο χωρίς τηλεόραση, χωρίς διαδίκτυο, χωρίς
κινητά. Όλα αυτά τα προσφέρει ο γονέας. Τα παιδιά με αδιαμόρφωτη ακόμα
προσωπικότητα, βομβαρδίζονται από μια εμπειρία, που σχεδόν καταργεί τα όρια του πραγματικού και του μη πραγματικού. Οι αντικοινωνικές πράξεις, ακόμη και τα ανήκουστα εγκλήματα, είναι, πολλές φορές, αντιγραφές της τηλεοπτικής βίας ή διαδικτυακή «παιδαγωγία».
Δυστυχώς τέτοιες μελέτες δεν φτάνουν ποτέ στις τηλεοπτικές εικόνες. Στις οθόνες
επικρατεί η γρίπη των χοίρων. Τώρα ποιοι είναι οι χοίροι, ποιοι οι άνθρωποι,
όπως αναρωτιούνταν και ο Όργουελ στη «Φάρμα των ζώων», αυτό δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. [Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς].

Όλες οι απόψεις είναι αποδεκτές και έχουν τη δική τους οπτική με βάση τη προσωπική θεώρηση και βιώματα του κάθε ανθρώπου - δυνητικού χρήστη του διαδικτύου. Άλλωστε. αξίζει να επισημάνουμε πως τα συμπεράσματα αντίστοιχων ερευνών σχετικά με την επίδραση της εκτεταμένης χρήσης του διαδικτύου σήμερα είναι αντικρουόμενα.

Χαρακατηριστικά, ενώ μία νέα μελέτη Ολλανδών ψυχολόγων υποστηρίζει ότι ο Παγκόσμιος Ιστός έχει πλέον ευεργετική επίδραση στους εφήβους μία άλλη μελέτη από γιατρούς της Ταϊβάν διαπίστωσε ότι οι έφηβοι που είναι «κολλημένοι» στο Διαδίκτυο, είναι πιθανότερο να αναπτύξουν επιθετική συμπεριφορά... Συνοψίζοντας παρατηρούμε ότι ακόμη και οι επιστήμονες δεν μπορούν να καταλήξουν σε σαφή συμπεράσματα σχετικά με το νέο αυτό είδος εθισμού... τον εθισμό του διαδικτύου.

Μέχρι να γίνει αυτό, το Facebook θα συνεχίζει να γίνεται όλο και πιο δημοφιλές και οι αντίστοιχες υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης θα αποκτούν όλο και πιο φιλικά προς τον χρήστη χαρακτηριστικά τα οποία θα ωθούν όλο και περισσότερο τους χρήστες τους στην καταστρατήγηση του ανώτερου αποδεκτού-υγιούς ορίου "έκθεσης στο διαδίκτυο" των 2 ωρών την ημέρα... καθώς:

«Με το Ευρυζωνικό Internet Ενημερώνεσαι, Επικοινωνείς, Εργάζεσαι,
Διασκεδάζεις - Γνωρίζουμε τι μπορεί να μας προσφέρει και κάνουμε τον
αυτοέλεγχο μας!», *

*Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της παραπάνω έρευνας θα έπρεπε να βρίσκομαι ήδη σε κέντρο απεξάρτησης καθώς Οι 2 ώρες για εμένα είναι... 8. Ελπίζω, οι νεότερες έρευνες να διαφοροποιήσουν τα συμπεράσματα τους για να έχουμε ελπίδες να γλυτώσουμε τα έξοδα για τα νέα καινοτόμα και αποτελεσματικά φαρμακευτικά σκευάσματα που θα κυκλοφορήσουν για την καταπολέμηση του εθισμού των χρηστών από το διαδίκτυο.

Σκέψεις | e-φιλία και social networks.

zlaths1@hotmail.com (::Zlatis Chris) — Wed, 22 Apr 2009 12:25:00 +0000

Χθες συνειδητοποίησα γι άλλη μια φορά ότι το Facebook δεν είναι ένας άψυχος χώρος όπου περνάμε απλά την ώρα μας όταν δεν έχουμε να κάνουμε κάτι πιο ενδιαφέρον... Αρχικά ήταν ένας ήχος από το chat του Facebook... κλείνω τα παράθυρα που είχα ανοιχτά εκείνη την στιγμή και βλέπω το chat μου...

Ήταν η Ν. και μου έλεγε ευγενικά ότι ήθελε να μιλήσουμε... γιατί "είχε πάθει μια φρίκη"... και ήθελε να τη μοιραστεί με κάποιον... Συμφωνούμε να τα πούμε πιο άνετα στο msn... μου δίνει το msn της και ξεκινάμε τη συζήτηση... εκείνη με ηχητικά αποσπάσματα και εγώ με το παραδοσιακό τρόπο του γραπτού σχολιασμού.

Η συζήτηση ξεκινά κάπως αλλόκοτα καθώς τα πρώτα της λόγια είναι

"Είσαι έτοιμος να ακούσεις πόσο ηλίθιο είναι το άτομο που μιλάς αυτό το καιρό;... Θα προσπαθήσω να σου τα πω πολύ γρήγορα ότι έχει γίνει μέχρι τώρα... για να μην σε κουράσω..."

Η συζήτηση λοιπόν ξεκινάει... και μου εξιστορεί τι την προβληματίζει και τι κρατάει μέσα της το τελευταίο χρόνο... η αφήγηση γίνεται πιο άμεση καθώς ο ήχος και το ηχόχρωμα της φωνής κάνουν την αφήγηση πιο προσωπική και πιο οικεία... εγώ σχολιάζω την εξέλιξη της ιστορίας μέσω γραπτού κειμένου... αρκετά άβολο... και απρόσωπο. θα έλεγα...

Η συζήτηση προχωράει και η Ν. μετά από την αρχική -δικαιολογημένη- διστακτικότητα ανοίγει τη καρδιά της και μου αφηγείται ότι είχε μέσα στη ψυχή της... μιλάμε για παραπάνω από δυο ώρες... ειλικρινά δεν έχω καταλάβει πως πέρασε η ώρα...

Είναι στιγμές που νευριάζω με τη στάση της... άλλες φορές νευριάζω με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας... άλλες φορές ταυτίζομαι με τα λεγόμενα της... άλλες λέω "δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά..."... μια εναλλαγή συναισθημάτων και σκέψεων...
Η εναλλαγή αυτή των σκέψεων μου αποτυπώνεται στα σχόλια μου κατά τη διάρκεια της συζήτησης... η οποία ξετυλίγεται σαν κουβάρι... και φτάνουμε στο "σήμερα"... το οποίο περιλαμβάνει ένα κείμενο το οποίο για την Ν. αποτελεί την επιτομή της ηλιθιότητας...
Μου ζητά να το διαβάσω και να σχολιάσω "ήρεμα" και με κατανόηση...

Το κείμενο δεν μπορώ να το παραθέσω αλλά θα σας πω μόνο ότι ήταν σαν να διάβαζα

μυθιστόρημα... παλιών εποχών... όταν το συναίσθημα υπήρχε ακόμη στις ζωές μας... τόσο αληθινό, τόσο ανεπιτύδευτο.. τόσο ακομπλεξάριστο... τόσο μοναδικό.

Βέβαια, σε μερικά σημεία έπιασα και πάλι τον εαυτό μου να αμφιβάλει να υπάρχει όντως στη πραγματικότητα ένα τόσο δυνατό συναίσθημα που μπορεί να πυροδοτήσει ένα τόσο μεγάλο χείμαρρο σκέψεων και συναισθημάτων... Μάλλον Ν. δεν το έχω νιώσει ακόμη... ελπίζω να νιώσω και εγώ την ανάγκη να γράψω κάτι αντίστοιχο κάποτε... με διαφορετική αφορμή όμως...

Διαβάζω λοιπόν το κείμενο και αισθάνομαι τόσο πολλά μέσα μου... Η Ν. επαναλαμβάνει τα περί ηλιθιότητας που "θεωρητικά" θα έπρεπε να αισθανθώ εγώ -ή ο οποιοσδήποτε που θα διάβαζε αυτές τις γραμμές...- προς το πρόσωπό της... Εγώ από τη πλευρά μου προσπαθώ να μπω στη θέση του άλλου... του συνονόματου... δεν τα καταφέρνω όμως... προσπαθώ να τον δικαιολογήσω... μερικές φορές το κάνω... άλλες εκνευρίζομαι περισσότερο από την ίδια...

Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, γνωρίζω μόνο την αλήθεια από την μια πλευρά... και η αλήθεια λένε έχει δύο όψεις... δεν μπορώ να κρίνω τη στάση του... το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι δεν τον δικαιολογώ...

Facebook: Friends & Strangers

Από την άλλη πλευρά του διαδικτύου όμως είναι η Ν. που μοιράστηκε με ένα "άγνωστο" [με ή χωρίς εισαγωγικά...] μια τόσο προσωπική της ιστορία, μια ιστορία που θα μπορούσε φυσιολογικά να την μοιραστεί με ένα κολλητό-μια κολλητή της... ένα άνθρωπο που θα γνώριζε και θα εμπιστευόταν...

Παρ΄όλα αυτά επέλεξε να μοιραστεί τις σκέψεις της με εμένα, ένα ακόμη "φίλο" στο αχανές κοινωνικό δίκτυο του Facebook με τον οποίο μιλάει μόλις το τελευταίο μικρό χρονικό διάστημα και με τον οποίο έχει ανταλλάξει μόνο μερικά σχόλια στα status και στα quiz του Facebook.

Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα για να φτάσω στο σημερινό μου προβληματισμό:

"Τι μας ωθεί να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας και τους προβληματισμούς μας για τόσο προσωπικά θέματα με τους διαδικτυακούς μας φίλους περισσότερο από τους φίλους μας στη πραγματική μας ζωή;"

και επεκτείνοντας τον προβληματισμό μου ποιοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι;

Αυτοί με τους οποίους είμαστε σε καθημερινή επαφή και επικοινωνία χωρίς να έχουμε συζητήσει ποτέ ουσιαστικά ο ένας με τον άλλο... δεν έχουμε ποτέ ανοίξει τη καρδιά μας.. τη ψυχή μας ή
μια συζήτηση μέσω του "άψυχου" msn, myspace, facebook -όπως θέλετε πείτε το- όπου καταθέτουμε καθημερινά σε real-time τις σκέψεις μας και ότι μας απασχολεί;

Εσείς ποια έννοια δίνετε στην πραγματική φιλία;

Φίλος είναι αυτός που θα πας μαζί του για καφέ και δεν θα συζητήσεις τίποτα ουσιαστικό για να μην χαρακτηριστείς από τους γύρω σου ή για να μην χαλάσεις το κλίμα;... ή φίλος είναι ο άνθρωπος που αν και δεν τον έχεις συναντήσει ποτέ από κοντά μοιράζεται με εσένα ό,τι τον απασχολεί;

Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ όλο και πιο έντονα ότι τα status updates στο Facebook έχουν αποκτήσει πλέον το χαρακτήρα προσωπικής αυτοψυχανάλυσης... Πολλοί από εμάς παραθέτουν τις σκέψεις τους, οτιδήποτε τους απασχολεί... σε προσωπικό και μη επίπεδο... πολλές φορές τα "μηνύματα συμπαράστασης" και υποστήριξης σε οτιδήποτε και αν σκέφτομαι είναι πολύ σημαντικά για εμένα... και δίνουν μια άλλη διάσταση στην όλη διαδικασία της ενασχόλησης μου με τα social networks.

Με κάνουν να σκέφτομαι ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται τα ίδια ακριβώς με εμένα... άλλωστε όλοι οι άνθρωποι έχουν τα ίδια συναισθήματα απλώς ο καθένας τα εκφράζει με διαφορετικό τρόπο... και με διαφορετικό μέσο...

Μερικοί επιλέγουν να εκφράζουν τις σκέψεις τους στο Facebook, άλλοι στο Twitter, άλλοι στα προσωπικά τους blogs... άλλοι σε όλα αυτά... άλλοι πουθενά. Μερικοί επιλέγουν να μην εκθέτουν σε "κοινή θέα" τόσο προσωπικά ζητήματα...

Δεν ξέρω τι είναι το πιο σωστό και το πιο συνηθισμένο... απλά καταγράφω μια τάση που παρατηρώ το τελυταίο διάστημα όλο και πιο έντονα...

Συνοψίζοντας, η χθεσινή αφήγηση και ο τρόπος με τον οποίο έγινε αυτή με οδήγησαν στους παραπάνω προβληματισμούς τους οποίους και κατέγραψα εδώ... Αν σκέφτεστε ότι όσα ανέφερα παραπάνω σας εκφράζουν ή αν έχετε τον δικό σας αντίλογο για οτιδήποτε ανέφερα και επισήμανα παραπάνω εκφράστείτε ελέυθερα -χωρίς φόβο και πάθος- με ένα σχόλιο παρακάτω....

Καλή σας μέρα!

[πηγή εικόνων]