YALNIZLIK OKULU

Bir Saatte Çok Şey Değişir, Fazlası Dünyayı Değiştirir‏

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 15 Feb 2011 16:10:00 +0000

26 Mart 2011 Cumartesi günü 20:30-21:30 saatleri arasında dünyanın dört bir tarafından milyonlarca insan gezegenimizin olumsuz gidişatını ortadan kaldırack değişimlere olan bağlılığını göstermek için güvenlik harici aydınlatmalarını bir saatliğine kapatacak. Siz de bu değişimdeki yerinizi alın.

Siz de bu çığlığa katılmaya ne dersiniz.

Dünya Saati

J.J. Abrams'tan Kutunun Sırrı

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Mon, 14 Feb 2011 23:31:00 +0000

(Subtitle'a tıklayarak Türkçe altyazıyı seçebilirsiniz)

Acayip keyifli gaza getirici bir sunum demeye dilim varmıyor bildiğin stand-up komediye dndürüyor j.j.Abrams abimiz.Ben susayım o konuşsun.

Küs

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Thu, 10 Feb 2011 12:16:00 +0000

Çocuk düşlerimi

üstüme olmuyor diye

naylon maşrapa ile

değiş tokuş ettiğinden beri

küs geziyorum annemle...

Aşk Emekçisi

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Wed, 09 Feb 2011 12:10:00 +0000

Umutların Don-kişotuyum ben.
Okuduğum romanlardaki sevdalara iç geçirip,
Yeşilçam filmlerine ağlayan.
Hayatı ilmik ilmik işleyen,
Sevda mahkemelerinde ömürlük aşklara mahkum edilen,
Bir aşk emekçisiyim.

Azrail ile pazarlık yapıp ölümü erken ve haziranda isteyen.
Doğduğunda sırtına geçirdiği derviş hırkasını içtiği şaraplarla kutsayan.
Bir kadının bir saç teline dokunmak için deli divane olan.
Bildiğini okumaya,
Bildiğini yapmaya,
Bildiği gibi sevmeye,
Bildiği gibi aşık olup,
Bildiği gibi kör kütük yaşamaya,
Kendini bir adak gibi kurban etmeye
Ölümden öte, aşktan ziyade bir köyde yaşamaya adamış
İflah olmaz,
Bir aşk emekçiyim.

Cem Karaca Sevdası

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Mon, 07 Feb 2011 22:19:00 +0000

Hayat; başka anlamlar yüklemeye başladıysa sana. Ellerin mesela çalışmaktan nasır tuttuysa. Namus kavramını öğrenip kavgaya dövüşe girmeye başladıysan.Sevdiğin kadınla gözlerin ıslak ıslak olmaya başladığında feleğin çarklarına çomak sokma hesapları yapıyorsan. Bir alamete binip kıyamete gitmeyi gözün yiyorsa.Ya da meydanlarda 1 mayıs türküleri söylemeye başladıysan.Eşeği salıp çayıra kendin edip kendin bulduğuna dert yanıyorsan.Gülhane parkına uğrayıp ceviz ağaçlarına garip bir gülümsemeyle bakıyorsan. Seni zaptı rap altına almaya çalışanlara raptiye raprap diye dalga geçebiliyorsan. Odan artık kireç tutmuyor ve kaptana seni beklememesini söylüyorsan. İçindeki kızıl nehir gürül gürül akmaya başlarken yetinmeyi biliyorsan. Emrah’ı bir yana Karacaoğlan’ı bir yana koyuyorsan. Kalender bir Dadaloğlu varsa ruhunda. Üryan geldiğin dünyada kara yılanlar görüp parkanla vurulmayı göze aldıysan. Töreye kurban verdiğin Safinaz’ın arkasından nem kalıyorsa gözlerinde. Mutlaka yavruna bir şey bırakmak için ihtarname çekiyorsan.Ondaki işve ananda olsa baban dirilecek kadar varsa. Gurbette olmak yetmiyormuş gibi birde seni delirtenler varsa. Obur dünya’ya inat beyaz atlıya özlem çekiyorsan. Ve resimdeki gözyaşlarına bakıp bu son olsun bu son diyorsan. Bunlardan biri,birkaçı ,çoğu veya hepsi yüreğinde bir yerler de bir şeyleri hareketlendiriyorsa .Bilmelisin ki kalbin de koca bir CEM KARACA sevdası büyütmüşündür.

Bir yerlerde senin ezgilerin çalındığı ve söylediği sürece nefesin bu memleket toprağından eksin olmayacak Cem Baba.

Nilüfer 3 Büyüktür 12 Düetten..

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Sun, 06 Feb 2011 17:08:00 +0000

Nilüfer, ”12 Düet“ adını verdiği yeni albümünü piyasaya sürmesiyle müzik çevrelerinde çok konuşulmaya başlandı bile. Albümün ilk klibi Şebnem Ferah’la yaptığı bir Nilüfer kültü olan “Erkekler Ağlamaz” adlı parçaya çekilmiş. Nilüfer’in Şebnem’den genç ve hoş gözükmesi dışında şarkı namına bir şey kalmadı aklımda.

Nilüfer, 12 rock grubu ve solistini almış yanına, çöküş eğilimine çoktan girmiş pop müziğe yeni bir nefes, yeni bir koşu alanı çıkarmaya çalışmış. Nilüfer’in rock soundlu bir albüm yapacağı söylentilerini duyduğumda yeni parçalar olacak fısıltıları da vardı ama albüm tamamen eski parçalardan oluşuyor.

Kimler yok ki albümde; Şebnem Ferah, Yüksek Sadakat, Malt, Teoman, Gece Yolcuları, Ogün Sanlısoy, Badem, Hayko Cepkin, Cingi, Rashit, TNK, 4X4 diye bir liste çıkıyor önümüze. Albümle ilgili, çoğunu severek dinlediğim grup ve sanatçıların üstüne bir de yılların Nilüfer hayranlığını koyunca beklentim biraz artmıştı ama daha klip parçasından başlayarak benim için tam bir fiyasko oldu ortaya çıkan iş.

Nilüfer şarkıları, küçük bar gruplarından tutun da çoğu rock ve pop yapan sanatçı/grubun konserlerinde seyirciyi yakalamak, havaya sokmak için kullandıkları bir silahtır senelerdir. Pop parçalar olmasına rağmen rock müzik tonlarına uyar garip bir şekilde. Tamam, işte daha ne istiyorsun dersen, bu albümde de yılların alışkanlığından çoğu grup ve şarkıcı kurtulamamış ve şarkıları yeni bir yere taşıyamamışlar ne yazık ki.

Ama burada bir parantez açıp Hayko Cepkin’i ayırıyorum “Aşkın Kitabını” söylemişler beraber Nilüferle. Daha ilk notalar basılmaya başladığında farklılığı anlıyorsunuz, şarkıyı alabildiğine arabesk bir vokalle söylemiş Hayko, Nilüfer de ona ayak uydurunca; adamı bunalıma sürükleyen, intihara yol açabilecek bir parça çıkmış. Sonra sazı eline alıyor Hayko ve Brutal vokale geçiyor oradan da “Demedim mi” ilahisinde söylediği o mistik buğulu vokale geçiş yapıyor şarkıda, yani sizi her hücrenizden, her kılcal damarınızdan yakalıyor.

Albümü benim adıma kurtaran iki isim daha var;

- Malt ki; Cenk beylerin ses rengini seviyor oluşum ve şarkıya Malt esintisi kattıkları için kurtarmış.

- Rashit böyle toplama albümlerde biz kendi bildiğimizi okuruz arkadaş düşüncesinden hiç vazgeçmedikleri için kurtarıyor ama Murathan Mungan şarkıları albümündeki Fırtına coverının yanından bile geçmiyor.

Geriye kalan isimler Nilüfer’i rock çizgisine taşıyacakları yerde kendileri popçu gibi söylemişler. Yeni oluşumlar tüm müzik türleri için gerekli ama gelenekseli tekrar edecekse hiç bulaşılmaması gereken bir durum. Hayko Cepkin gibi yapacaksanız ya da Malt gibi kendi ses renginizi ortaya koyacaksanız buyurun başımla beraber ama bar grubu gibi söylemeye gerek yok. Son olarak Nilüfer’i tebrik etmek lazım böyle bir işe kalkıştığı için, en azından 800 günde tek şarkı yapıp 365 günlük gereksiz konuşmalar yerine çabaladığı için…

sorgulayan sloganlar 36

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Wed, 02 Feb 2011 23:28:00 +0000

Hayat arkadan yaptığın faullere kırmızı kart gösterecek bir tanrı vardır elbet bir yerlerde.

"yaşamı sorgulama enstitüsü"

Sen

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 01 Feb 2011 23:04:00 +0000

Sen benim dinim ,imanım ,ibadetimsin.
Sen varamadığım gerçeğimsin.
Sen umutlarımın dağ çiceğisin.
Sen içimde çağlayan kızıl nehirimsin.
Sen yangın yerim.
Sen toprağımın can suyusun.
Sen nefes alışlarımsın.
Sen benim hak yoldaşımsın.
Sen kutsanmış ruhumun can şerbetisin.
Sen benim hem katilim hem hayat verenimsin.

vazgeçebilir misin ?

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 01 Feb 2011 14:35:00 +0000

Hep anlamaya çalıştık; kendi küçük hayatlarımızda, büyük aşkların, sağlamlığına gıptalı bakış açılarıyla ve deneysel yaklaşımlarla baktık.

Onların basitliğinin; bizim hızlı yaşam koşularımız da çapraz kurlarındaki endekslerinin gösterdiği değerleri aradık.

Koskoca ahlar çekip nerde o eski aşklar nerde o eski zamanlar klişeleriyle savunma hattımızı kurduk.

Aşklar mıydı büyük olan yoksa aşkı yaşayabilme kapasiteleriyle mutlu düşler coğrafyasın da adını kazıyanların kalplerimi büyüktü…

Bu sorunun cevabını bulamadık kendi iç dehlizlerindeki yalnızlık çukurlarımızda.

Oysa basit aşklar külliyatı yaza bilirdik… Ya da bir divan olurdu yaşabilme ihtimali olan aşklarımızın sağlamlığı.

Ama biz başka hayatların dallarına tutturup kendimizi eskide bıraktığımız yaşanmışlıkları bir safra gibi atmayı kendimize bir görev kabul edip bir aşkın çetinli patika yollarını çift yollu otobanlara tercih ettiğimizden beridir yaşanmaz oluyorlar.

Her şeyi atabilme ve yok edebilme gücüne sahip insanoğlu. Tüm bilimsel gücünü kullanıp adına teknoloji dediği silahlar üretip anılar barikatının havaya uçurulması için kullanmış olsa da hatta bu emelden hiç vazgeçmeyip her gün yeni araçları gözümüzün içine soksa da ne yazık ki hala büyük bir çoğunluğun anılarını ele geçirmeyi başaramıyor.

Belki de bu yüzden tutunacak tek dal, tutunacak son ipimizdir anılar onları da işgal kuvvetlerini emperyalist emellerine kurban verdiğimizde bilmeliyiz ki; Ne aşk kalır ne sevgi…

Evet, anılar çoğu zaman acı verir ama o anılardır bizi biz yapan… Anılardan vazgeçmek kendinden vazgeçmektir peki vazgeçebilir misin kendinden.

Direniş ve V for Vendetta

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Mon, 31 Jan 2011 22:21:00 +0000

Yeni bir dünya kuruluyor mu ya da kurulacakmış gibi mi yapılıyor hepimiz izleyip göreceğiz. Yeni dünya düzeninin en büyük oyuncağı internet ile artık baş kaldırmak sesini yükseltmek daha kolay yediğin haltların halkın önüne koyulmasın da kolay mesela.
Wikileaks ile başlayan yeni uluslar arası deprem ile etkisini kuzey Avrupa’nın yasemin ülkesi Tunus’ta gösterdi. Yönetim, iktidar çil yavrusu gibi dağıldı kaçtı.Sonra ateş Mısır’a sıçradı halk günlerdir meydanlarda yatıyor kalkıyor ve 30 senedir onları yönetenlere yeter diyor. Dalganın nereye gideceği hangi ülkeleri hangi diktatörleri etkileyeceği belli değil.

Sanki biri yılın son günlerinde Kuzey Afrika ve orta doğu coğrafyasına kapalı devre televizyon sistemi ile sadece V for Vendetta izletmiş gibi geliyor bana…

“Hatırla, hatırla

5 kasım gecesini hatırla

Patlamayı, ihaneti ve komployu

Bu ihaneti unutmak için hiçbir sebep göremiyorum”

V

"Revolution, people, revolution" *

Böyle sesleniyor filmin baş karakteri V bizlere. 5 Kasım tarihi İngilizlerin bir şenlik için kullandıkları bir oyuncak olsa da sanırım anarşizmin bir mihenk taşı olmuştur. Evet kuzey Afrika ve Ortadoğu her gün biraz daha karışacak gibi duruyor halklar meydanlarda özgürlük diye bağırıyor.Gel gör ki bu giden gitmek üzere olan gidecek olan yönetimlerin yerine ne geleceği kimin oturacağı nasıl bir hal alacağı tam bir kaos.

Zaten oyun hamuru kıvamında kimin eline geçse onun istediğine benzeyen “Demokrasi” kavramı nasıl ve ne şekil bir hal alacak çok önemli. İran da demokrasi ile Fransa da demokrasi ile yöneltiliyor. İngiltere anayasasız biz yeni anayasa yapma çabasıyla yönetiliyoruz. Sanırım dünya olarak tanımları bilmiyoruz. Zaten halkların tanımları bilmesi çok istenilen bir duru değildir yöneten aristokrat kesim açısından. Dünyanın neresine giderseniz gidin hep aynı laf cambazlığı ile dolandırılıyoruz.

Ben bu satırları yazarken Wikileaks Mısır ve Ürdün üzerine yoğun bir belge yayınlama işine girişti beklide yeni domino taşı Ürdün olacak. Kim olursa olsun bir başkaldırma bir ses çıkarma eylemi var. İyi evet bir bakıma iyi antidemokratik baskıcı diktatörlere güle güle diyoruz ama yerine nasıl bir dünya kurulacağı tam bir soru işareti.İran devrimi de şah diktasına karşı yapılmıştı ; liberal ve solcular mollalarla bir olup şah devirdiklerinde yeni özgür bir İran kuracaklarının hayalleri içerisindeyken birer birer yok edildiler. Söz de demokratik bir molla cumhuriyetine dönüştü İran. Bir kadının kiminle yürüyeceğine kadar karışan bir toplumun demokratik olduğu özgür olduğu söylene bilir mi?

Bakalım yeni dünya V‘leri bize nasıl bir anarşist dil içerisinde nasıl bir düzen gösterecekler. Peki bu domino etkisi kimleri etkiler başka ?

*Fotoğraf Kahire sokaklarında yüzlercesi yazan duvar yazılarından sadece bir tanesi dir.

BİR YALNIZLIK SEVDASIDIR ÖZDEMİR ASAF

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Fri, 28 Jan 2011 13:51:00 +0000

Her seven
Sevilenin boy aynasıdır.
Sevmek
Sevilenin o aynaya bakmasıdır.

Böyle buyurmuş Özdemir Asaf “Yalın” şiirinde… Sevmeyi ve sevilmeyi; bu dünya üzerinde saflığını koruyan o naçiz duyguyu, küçük dört mısra içine sığdırmış.

Yalnızlığa bir okul açıp kendini tek kişilik okulun müdürlüğüne atamasını gerçekleştirip yalnızlık derslerinde hem öğrencilik hem öğretmenlik yapan bir yazarın onu aramızdan ayrılışının seneyi devriyesinde es geçmesi herhalde bildiğin vurdumduymazlık bildiğin utanç olurdu.

Çünkü kim ne derse desin yüzlerce şiir yazmış bir ustanın hayatımıza kazıdığı iki mısra var ki yalnızlığın yol haritasını veriyor elimize…

“Yalnızlık paylaşılmaz

Paylaşılsa yalnızlık olmaz.”

Yalnızlığı cebindeki kelimelerden çıkarıp karşısına oturtup onunla dertleşiyor. Ve yalnızlığın kendi iç yalnızlığına inat bir yalnız olmama manifestosu yazıyor iki mısrada.

Dedim ya yalnızlığa okul açmış bir şiir bağımlısının Özdemir Asaf gibi bir ustayı sevmeme gibi bir şansı yoktur elbette. Ne gariptir ki birkaç gün önce Ustanın kızı Seda Arun’un Cumhuriyet gazetesinde çıkan bir yazısında ben doğmadan bir ay boyunca ömrünün sonunda komşu olduğumuzu öğrendim. Usta hastalanınca Vakıf gruba hastanesine yatırmışlar bir ay boyunca orda kalmış bakılmış (hastane ev arası iki dakikalık mesafedir evime) ama bir işe yaramadığını anladıklarına hadi artık demişler ustaya seni o çok sevdiğin evinde ağırlayalım. Bundan sonrasını kızı şöyle anlatıyor;

Bir ay kaldığı hastanede tedavinin en iyisi, en iyi şekilde yapıldı. Sonuç hiçbir şeydi. Artık evine gidebileceğini söylediler. O gün, o sağlıksız haliyle bile “Bebek’ten, bizim duraktan, beni tanıyan bir taksici çağırın, pisipisine bir trafik kazasına kurban gitmeyeyim” dedi. Bu şakasını, yıllar önce şiir olarak da yazmıştı: “Ölüm Allahın emri, / Trafik olmasaydı.”

Ölüme bile kafa tutmayı bilmeli bir şair. Çünkü serde şairlik varsa ölüm teferruattan öte değildir. Şair az yaşar zaten ne kadar yaşarsa yaşasın Cemal Süreya usta gibi üstünü tanrıya bahşiş olarak bırakır. "Bilseydi Eğer “ şiiri bir şiirin nelere değeceğini anlatırken bize; bu hayatta neleri geride bıraktığımızı, neler kaybettiğimizi ama en çok nelere sarılmamız gerektiğini düşündürüyor bana her okuduğumda.

“Bir şiir bir geceye değer,
Bir şiir bir uykuya değer,
Bir şiir bir uyanmaya değer,
Bir şiir bir sigaraya değer,
Bir şiir bir rakıya değer,
Bir şiir bir şarkıya değer,
Bir şiir bir türküye değer,
Bir şiir bir ağrıya değer,
Diye-diye.
Meğer.”

Bu dünyadan bir Asaf geçti; tüm fotoğraflarında yüzü asık, kızgın, kavgalı gibi duran, yalnızlığa takıntılı, aşk müptelası, hayata nanik yapacak kadar neşeli olduğunu anlatamayacak kadar kısa yaşadı ama dize dize hayat bıraktı ondan sonrakilere. İşte son bir kez daha sözü Asaf ustaya bırakalım bize diyeceği bir “Diyek” vardır belki…

“Türkiye’de İstanbul ne ise,
İstanbul’da gece ne ise,
Gecede yürümek ne ise,
Yürürken düşünmek ne ise,
Seni unutamamacasına düşünmek ne ise,
Unutamamanın anlamı ne ise,
Seni sevmek ne ise,
Saklayayım, yok söyleyeyim derken
Birden aşka düşmek ne ise.
Her neyse.”

Erkan Can Yavru Balığa Dur Dedi...

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Thu, 27 Jan 2011 14:45:00 +0000

"Hayat bazılarına neden gülmez. Bilinmez, anlaşılmaz. O da yaşıtları gibi özgürce gezip dolaşmak istedi ama olmadı. Kader ağlarını örmüştü bir kere. O ne kadar uğraşırsa uğraşsın o ağlardan kurtulamadı. Daha yavruyken rakı masalarına meze oldu! Yazık oldu."

Böyle diyor Erkan Can şu kısacık videoda. Greenpeace'in son birkaç aydır yürüttüğü "Seninki Kaç Santim?" kampanyasına bir tuğlada o koyuyor. Kampanya her geçen gün bir çığ hızıyla büyümeye ve sesini yükseltmeye devam ediyor. Ama ne yazık ki başta yetkililer olmak üzere bu işte pay sahibi olanlar üç maymunu oynamaya devam ediyor.

3 Tarafı denizlerle çevrili dediğimiz şu Anadolu coğrafyası her yeni günde biraz daha yok olmaya devam ediyor.Birleşmiş Milletlerin son raporun da çok feci bir rakamdan söz ediliyor; Dünya balık stokları için , tam tamına % 75 ‘inin şimdiden tükendiğini söylüyor buda 2050 yılına geldiğimizde bırakın soframıza koyup yemeği doğal tarih müzelerinde fosillerini bile zor göreceğimizi gösteriyor.

Onun için basit bir şey istiyoruz “Küçük Balık Yoksa Büyük Balıkta Yok" bunu bil.

Peki, "Seninki Kaç Santim?"

Kayıp

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Sat, 25 Dec 2010 22:14:00 +0000

kayıp ruhlar köşkün de

kaybolmayı bekleyenler hanesin de bir ruhum

üzerimde yılların yanılmışlığı

ve kaybedilmişliğim

sümüklü bir sokak çocuğuyum

elindeki kırık oyuncağıyla sokağın ortasında.

Burnumuz yetmez daha fazlasını verelim...‏

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Thu, 02 Sep 2010 09:28:00 +0000

Haydi burnumuzu sokmadık diyelim neremizi sokmamız gerekiyor? Sayın DSİ Genel Müdürü görünümlü çevre kirletici ve orman katili bakanım! Kaba etlerimizin müsaade ettiği ölçüde bu topraklarda yaşamış, binlerce yıl öncesinin çocuklarıyla birlikte uydurduk biz Allianoi’yı. Hani tıp tarihine adını ilaç biliminin babası diye yazdırmayı başarmış Anadolu’lu Galenos da, “çok nadir özelliklere sahip" şifalı bir suyun Allianoi’de var olduğunu, mutlaka tedavi için denenmesi gerektiğini söylerken, aynı bizim gibi kaba etlerinden uyduruyordu bunu değil mi?

Bulduğunuz her dere görünümlü su birikintisinin üzerine barajcıklar yapmayı planlayıp; kendi eş, dost, hısım, akrabanıza nema sağlamayı mukaddes bir borç bildiğinizden, göreviniz olan çevreyi korumayı "şeyimden aşağı Kasımpaşa" edebiyatıyla okuduğunuz için yok oluyoruz!

Her geçen gün yurt dışına kaçırılmış tarihi eserlerimizin daha fazlasını kaçırılması gerektiğini düşünmeme sebep oluyorsunuz. En azından onlar koruyor, sergiliyor, tanıtıyor, yarınlara bir gelecek bir miras bir kültür bırakırken. Sizler her gün başka oyunlarla tarihi yok etmeye çalışıyorsunuz!

Önce, "su altında koruruz biz" diye uydurdunuz beyinciklerinizden olmaz dedik. Sonra, "kille kaplarız sonra açar bakarız" dediniz yine olmaz dedik. Şimdi kurulları kurumları yandaş yapıp son kararınızı açıkladınız: kuma gömeriz. Gömemezsiniz sayın bakanım! Gömemezsiniz, bu ülkenin çocuklarının dünlerini unutmalarına, yarınlara güvenle bakmalarına engel olamazsınız!

“Orası iki taş, şehir mehir yok kardeşim” şeklindeki konuşmalarınız ile kırk yıllık arkeolog gibi caka satıp yaptıklarınızı eleştirenlere herkes kendi işini yapsın burnunu sokmasın diyorsunuz ya; biz değil burun sokmak bu davaya kendimizi sokarız! Çünkü siz bilgisiz, cahil cesaretinizle kapitalist, kam emici planlarınızla yok etmeye çalıştığınız bizim tarihimiz, bizim belleğimiz! Suya ve kuma bırakarak sessiz kalamayız!

Şimdi sesimizi daha çok yükseltme zamanı!

Bir tarihi daha kaybetmeye hazır mısınız?

Yarın daha büyüklerini yok etmeden bu işe dur diyelim!

Sokun arkadaşlar sokun, bu sömürü ve yok etme çarkına ister burnunuzu, ister elinizi kolunuzu!

Gelir misin sevgili?

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 31 Aug 2010 09:01:00 +0000

Çektiğim çileleri tanır mısın?

İçimde öldürdüğüm çocukluğumu hatırlıyor musun?

Hani mezarını beraber kazıp,

Arkasından dua bile etmeyi unuttuğumuz aşkımızı…

Gel ya da dön ne fark eder ki yokluğunda…

Gurur denen lanet köstebek yonttukça içimi,

Sen başka bir sevda masalındayken,

Ben hala senli düşlerin olabilme olasılıklarını hesaplıyorum…

Söyle sevdiğim ne söylersin?

Aklımı başımdan alıp gittiğin ilk gün neyse,

Yokluğunda olduğum şu gün de aynı ateşlerde yanıyorum…

Erenlerin makamındayım…

Yokluğunda…

Tek sınağım senli yarım kalmış düşlerim…

Şimdi tüm yüzler sen;

Tüm nefesler,

Tüm bedenler,

Tüm kokular,

Hepsi sen!

Korkularını bırakıp gel dersem,

Gelir misin sevgili?

Bellek

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Thu, 26 Aug 2010 14:39:00 +0000

Sözlerini sildim de belleğimden…

Siluetini kaldırmak istesem de hata veriyor…

Format atmak çözümse…

Bir kurşun yeter ;

üstü sende kalsın...

Bir gecede binbir gece masallarını yeniden yazmak…

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 24 Aug 2010 09:57:00 +0000

Buzbağ “efsane gurmelerimizi arıyoruz” dediği günden beri içimden binbir gece masallarını farklı bir dilde ve farklı bir şekilde yazmaya başlamıştım. Bu; etkinlik öncesinde, etkinlik sırasında, etkinlik sonrası yazılmaya devam eden ritüel benim için… Evet şarap içmek bir ritüel gibi bir doğa üstü olaydı benim için, barok bir hayatın bohemli yollarında olmanın en sorunsuz en sessiz yol arkadaşıydı… Çünkü şarap da insan gibiydi. Doğumundan, sirke olup öldüğü güne kadar koca bir ömür geçiriyordu ki bu yaşam hali kimi zaman zor yollardan tek başına geçmeyi gerektiriyor, kimi zaman da ona eşlik edecek yol arkadaşları bulup kendine yeni tatlar, yeni şekiller veriyordu. İşte böyle renkli, böyle içten bir yol arkadaşıydı şarap benim için…

Anadolu coğrafyasında belki de yazının bulunmasından önce bile yapılıp içilen bu kimi zaman kutsal kimi zaman da dışlanan tu kaka edilen içki… Ama bize yazılı kaynak bırakma şerefini bahşeden Hititlerin M.Ö. 2000 lerde bu topraklarda şarap yapıp yemeklerinin yanında içtiklerini biliyordum. Bir yemek şarap uyum gecesiydi bu. Hemde öyle avrupayi bir yemek listesi yoktu önümüzde…

Boğazkere ve Öküzgözü üzümlerinin yetiştiği coğrafyanın olmazsa olmaz yemekleriyle bir tadım yapmamız istenmişti. Bol acabalı, bol yok arkadaş yakışmaz olmazlı düşüncelerin arasında karşımıza şaraplar ve yekler teker teker gelmeye başladı…

Peynir tabağı, palon pide, teyağının gelmesiyle bir mangal keyfi durumu içinde olduğumuz aşikar bir haldeyken… Biz bunları Buzbağ beyaz eşliğinde denemeye başlamıştık bile. Yıllardır peynir ile beyaz şarabı ayırmayan benim için bir değişiklik yoktu ama sofraya rakılık mezelerin gelmesi ve beyaz şarabımızın yanına gelen buzbağ klasik ile artık ikili karşılaştırmalara başlamıştım. Meze dediğim öyle alengirli şeyler sanılmasın, bildiğiniz Gavur dağı, Toros Çiğ köfte -evet yanlış duymadınız o kebapçıların hatta lavaş ekmeğe sardırıp yediğimiz çiğ köfte ile şarabın uyumuna bakacaktık-Abaganustan oluşan mahşerin dört atlısı ve karşılarında buzbağ klasik ve buzbağ beyaz bulunmaktaydı. Ağzımın tadını hemen değiştirme niyetinde değildim, beyaz beyaz gider deyip abaganuştan aldığım bir lokmayı yutmaya çeyrek kala beyaz şarap ile tadlandırdığımda bu zaman kadar nasıl bir boşluk içinde olduğumu nasıl bir hata yaptığımı anladım. Sanki yediğim başka bir lezzet içtiğim ayrı bir şaraptı ikisi kendi aralarında bir tango oluşturup öyle gittiler ağzımdan yemek boruma doğru. Gavur dağı ve torosun buzbağ klasikte verdiği aynı hazla çok merak ettiğim çiğ köfteye artık sıra gelmişti bildiğimiz çiğköftenin biraz açısı alınmış halini buzbağ klasik ile denediğimde aynı lezzeti aynı havayı alamamak beni gerçekten küçük bir hayal kırıklığına uğratsa da… Araştırmacı kimliğimle “dur ya bir de buzbağ beyazla deneyelim bakalım” demenin ne kadar faydasını gördüğümü anlatamam. Yılların çiğköftesi rakının yanında bile sevmediğim belki sadece şalgam suyu ile yediğim çiğköfte bir anda çok alakası olmaması gerekse de beyaz şarap ile acayip keyifli bir şekilde yenebildiğini fark etmek, hatta hem beyaz şarapta yeni tatları fark etmeye hem de çiğ köftenin daha yenilir tadından yenmez bir hal almasına sebep oldu.

Her yediğim şeyden iki porsiyon alabilecekken daha önümüzde uzun bir liste olduğunu fark etmek gerçekten yemeği bile “keyif alarak yemeyeceksem yemem” diyen ben için gerçekten çok zor bir durumdu. Çünkü uzun zamandır bu kadar keyifli bu kadar yemeklerin lezzetine lezzet katıldığı bir yemek yememiştim…

Şimdi karşımızda ara sıcaklar; Patlıcan söğürme , içli köfte , fındık lahmacun , peynirli pide, humus ve çöp şişten oluşan bir zenginlik ve Buzbağ beyaz , klasik ikilisine ek olarak sadece Elazığ yöresi üzümlerinde oluşan öküzgözü şarabımız eklenmişti, artık tadımlarımız daha bir zor daha bir keyifli hale gelmişti. Peynirli pide tam buzbağ beyazın uyum arkadaşı olacağını önceki tadımlarımdan kestirmiş hatta öğrenmiş bile sayarak kendimi, ondan başladım gerçekten de bir pide bu kadar mı tatlı gelirdi insanın ağzına? Klasik sazı eline aldı ve içli köfteyi sanki ilk defa yediğim bir lezzet haline dönüştürdü. Fındık lahmacun gene buzbağ klasikle güzel bir ikili oluşturup, önümüzdeki günlerde eve lahmacun söylersem bakkaldan ayran yerine isteyeceğim içecek olarak beyin ansiklopedimde yerini almıştı. Patlıcanlı söğürme ve çöp şiş yerken yudumladığım öküz gözü sanki yıllardır bu ikiliyi ondan başka bir şeyler içmiyormuşum havasına bürüdü. Çöp şişin o kimi zaman yavan gelen hatta biraz baharatla süslememiz gerektiren durumunu hiçbir şeye gerek kalmaz bir dünyaya sürüklemişti öküzgözü… Bu tadım sırasında bir tek humusa bir yol arkadaşı bulamadım denediğim üç şarapta, humusu yada şarabı bana aşık etmedi kendine ne yazık ki…

İşlerin iyice karışmaya başladığı anlar mangal keyfinin tam merkezinde olduğumuz ve önümüze Tarsus kebap ile pideli şaşlığın geldiği anda Diyarbakır üzümlerine adını veren boğazkerenin kadehlerimize dolmasıyla artık kendimi bir Hitit kralı gibi sanmam bir oldu. Nasıl olmasın ki bir yanda etin baharatın ve mangalın o dayanılmaz lezzetli tatlarının üstüne karadutun vişnenin böğürtlenin kırmızının capcanlı tatlarıyla karışmasıyla bir anda kenidinizi mekanlarda hissetmeniz bir oluyordu. “Hiç tatmadım böyle bir lezzet” diyeceğiniz bir zaman dilimiydi bu. Boğazınız o güne kadar sadece öylesine ordaymış diliniz sadece tad alıyormuş gibi yaptığınız anladığınız bir zaman dilimiydi!

Ama Buzbağ’nın esrarı bu kadarla kalmadığını, çok özel bir şarabı olan Rezerv karşımıza çıkınca anladık ki kendi başına hiç yemeğe bile gerek duymadan bile içmenin ne kadar keyif ve haz verici bir şey olduğunu anlatamam. Ama onun hünerlerini de bu eşiz Anadolu coğrafyamızın yemek kültüründeki tadlar ile yorumlamak gerekiyordu. Karşımızda bu sefer mangal dünyasının en ağır ve en leziz ağır ağabeyleri duruyordu. Terbiyeli şiş , pirzola kaburga ve büyük abi patlıcanlı kebap. Terbiyeli şiş ve pirzola rezerv kalitesinde bir şarap için neredeyse hafif bile geldi demek yanlış olmaz. Çünkü cana can katan bir havası var bu şarabın her ikisini de iki gömlek, iki tad üste çıkarmayı bildi. Son mangal kalesi patlıcanlı kepabta ise ne yalan söyleyeyim hiç şansı olmadığını tıpkı humus gibi şaraba uygun bir lezzet olmadığını düşündüğüm sırada ilk lokmada yanıldığımı anladım. Patlıcanlı kebabın o ağır tadı gitmiş iki lokmada adamı tıkayan çok yemek istese de yemeyi beceremediğimiz havası bir anda dağılmış daha olsa da, yesek kıvamına büründüğümüz bir hal almıştı…

Bundan sonra önümüze tatlılar geldi ama sanırım masadaki herkes biraz da rezerv ile mangal keyfine devam etse miydik diye içlerinden geçiriyordu, bunu gözlerinden anlamamanın imkanı yoktu…

Buzbağ bir gecede koca tabularımı yıkmış , olmaz dediklerimi oldurtmuş , “yok canım bunda kesin çuvallar” diye düşündüklerimde bile beni yenilgiye uğratmıştı. Mangal keyiflerine oluşan ambargonun kırılması için kendilerine benim gibi bir asker yaratmayı başarmıştı…

Anadolu’nun binlerce yıllık şarap tarihine hafıza kaybı yaşadığımız yıllara inat artık önümüzdeki yıllarda şarabın bir Anadolu gerçeği ve sofralarımızın bir gerekliliği olduğunu unutmamak için herkese tattırmak ve denetmek dahası anlatmak bir görev gibi verildi bize. Bizim mutfağımıza, bizim kendi öz kültürümüze bu kadar yakışan bir lezzeti görmezden gelmememiz gerektiğini her fırsatta dile getirmeliyiz. Çünkü biz kendi ellerimizle, kendi mutfağımıza ve şarabımıza ihanet ediyoruz…
Bu topraklarda dünyanın en soylu içkisinin ve en eski içkisinin krallığını kurmanın zamanı geldi de geçiyor bile!

Ahlaksız Şiir

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Mon, 23 Aug 2010 09:06:00 +0000

Dün çığlıklarının yankılandığı odamda,

Bu gece yalnızlığın ağır sessizliği var…

Kullanılıp atılan bir prezervatif gibi ruhum,

Oysa yumurtalarını dölleyecek bir spermin

Kararlılığı ve serseriliği vardı üzerimde...

Şimdi anlıyorum ki

Mastürbasyon tarzı bir hazmış benimkisi,

Kendini kandırmaktan öteye gitmeyen!

Şuursuz Aşk...

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Fri, 20 Aug 2010 08:32:00 +0000

Sana ihtiyacım var…

Kollarında olmaya ihtiyacım var…

Kasıklarında gizlediğin kutsal mabedinde olmaya ihtiyacım var…

Düşlerini hayallerime katmaya ihtiyacım var…

Sesine soluğuna,

Çığlıklarına…

Belki sen umarsızlığın geniş zamanındasın …

Belki içinde sevgiden çok nefret var…

Belki aşkın ne olduğunu bile unuttun…

Belki bir adamın ellerini tutmamaya bile yeminlisin…

Adınla başlayıp sevmeye,

Kokunun sindiği her hücreme taparcasına saygı duyuyorum…

Sevdanın tekil şahısla yaşandığı bir ilişki bu…

Belki beni hiç aramayacak olmanı bile seviyorum…

Olmayacak bir düşün,

Düşten yaratılmış

Bir sevgilisisin sen,

Adını bile bilmediğim…

sorgulayan sloganlar 35

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Wed, 18 Aug 2010 11:12:00 +0000

Hayat beni bulduğun her yerde yere yapıştırmak zorunda değilsin bunu biliyorsun değil mi? Başka serseri ruhlarda var bu koca dünya denen yer de.

"yaşamı sorgulama enstitüsü"

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 17 Aug 2010 08:52:00 +0000

Tam 11 yıl önce,

hayatım moloz yığınları içinde

kayıp gittiğinden beri

ben yokluğunun artçı sarsıntılarında

bin kez yıkılıyorum.

Senli düşlerin,

sensiz karabasanlara

dönüştüğü gün

bugün!

Ben, sensiz

sevda masalları

yazmayı

bir türlü beceremedim…

11 yıla

on bin sevda sıkıştırsam da;

bir sevda etmedi belki de!

O yüzden bu yıkılmışlığım,

aşkların karşısında…

Şimdi yokluğun

yıkıntılarından

uyanmak istiyorum sevgili…

Sesimi duyuyormusun?

Beni görüyormusun?

Yol

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Thu, 05 Aug 2010 12:06:00 +0000

Ben Beyaz'ım,

Sen Siyah!

Sen'in içinde Ben,

Ben'im içimde Sen…

Sen'den ve Ben'den gelip;

Biz'e giden bir yol…

Yokluktan varlık makamına ulaşan bir iman yolu bu...

Kekremsi

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Wed, 04 Aug 2010 11:57:00 +0000

Şimdi koca bir boşluğun merkez üstündeyim…

Sözcüklerim,

Kelimelerim,

Ve hatta nefesim;

İsmini koyamadığım bir tutsaklıkta.

Geçmişin yaralamış ve acıtmaya devam eden melodisi kulaklarımda.

Oysa

Bol kahkahalı bir düşün içinde

Mutlu yarınlara yürüyordum.

Tarihin kekremsi burukluğunu

Silemiyorum;

Ağzımın içinde büyüyen hayat kitabımdan.

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Tue, 03 Aug 2010 16:43:00 +0000

Bana aşkı öğret dedim…

“Kul olmayı bilir misin” dedi…

Ben senin hem kulunum hem kölenim;

Şarabı nefesin diye içtiğim günden beri…

Nefesimde gizledikçe kendini…

Ben sana iman ediyorum…

Bana aşkı ver…

“Aşk sensin” dedi…

Susmak konuşmaktı seninle…

Bel Altı Edebiyat : Her Derde Derman

noreply@blogger.com (YALNIZLIK OKULU) — Wed, 23 Jun 2010 14:50:00 +0000

Bel altı edebiyatın yeni yüzleri ve yalaka yığınlarıyla sorunluyum son günlerde. İnsanların defter sayfalarını bırakıp klavye tuşlarını kullanarak sanal dünyaya adım atmasıyla bir pazarlama dünyası doğmaya başladı. Tabi bunu yapan insanlar “yok arkadaş biz pazarlama yapmıyoruz, kimse umurumuzda değil, kendi eğlencemiz için kendi iç döküşlerimiz için yazıyoruz” zırvalıklarını altı patlar bir Smith Wesson’la sıktıkları şu günlerde bunun tamamen bir yalan olduğunu düşünüyorum. Esasında bu bir yalan değil, bu alabildiğine marketing çalışmasının bir biçimi, tıpkı “ben reklam yapmıyorum ay arkadaş, millet yapıyor” diyip çıkardığı kitabını şehrin çeşitli yerlerindeki kitapçılarda öpüp not yazan yazar arkadaşın yaptığı (ki bu yapılan sağlam bir gerilla markating örneğidir) gibi. Tabi bir de hazırlanan kitap reklamları var ki, Amerika’dan yeni ithal ettiğimiz fırından çıkmanın kokusu burnunda icraatı gibi.

Küfür etmeyi, belden aşağı olmayı, ona buna kronik bir şekilde muhalif olmayı, en iyisini ben bilirim gerisi öte gidip bayılsıncı zihniyet ile alt edebiyat örneği verdiğini savunanlar; ya hiç alt edebiyat kitabı okumamıştır ya da cahil cühela halka bunu yutturmanın hizmetini sunmaktadırlar.

Neymiş onların edebiyat dertleri yokmuş! Evet, onların edebiyat gibi dertleri yok ama onların popüler olma, kendini pazarlama gayeleri var. Bunu sanki sadece yazmak için yazdılar gibi anlatıp “vay arkadaş analar ne evlatlar doğuruyor, özgürlüklerine kurban olayım” düşüncesiyle pazarlama yapanlara kim ne derse desin, internette hangi ortamda olursan olsun, ister sosyal paylaşım sitelerinde ister bloglarda ister forumlarda ister eskinin mirc, icq gibi sosbet platformlarında bir marka olgusuyla hareket ediyor. İnsan tanınmak istiyor, hep daha çok istiyor, çok kişisel bir blog değilsen tabi. Bu kişisellik tribünlere oynamadan, sadece o gün ne yaptığını yazmakla olur ama o da bir yerlerden sonra süper ego ile harmanlanıp bir güzel kendi pazarlamaya döner.

Madem insanların dertleri edebiyat değil neden kategori ismi olarak içinde edebiyat kullanılmıştır ki? Hani edebiyat değildi dertleri, hani edebiyat yapmıyorlardı. Yoksa o bloglarda öyle ama kitap haline gelince edebiyat oldu mu deniyor.

Tabi bir de yalaka toplum psikolojisindeki küçük sanalizasyon farelerimiz var. Bunlar beleş mezar takipçileri olduğu için her fırsatta bir yalakalık dünyasında gezinip popüler olandan bir pay alma çabasında olduklarından, bir satır bile okumadan her şeye kanun hükmünde verilen kararname gibi uydukları için, pazarcıya cazgırlık yapmaktadırlar…

Evet, bir emek vardır, bir iş vardır, buna saygı göstermek lazım, bunda sorun yok ama bunu yaparken kutsal kitapmış gibi tapmanında bir manası var mı? Olur mu canım bak çok okunan bir gazetenin ekinde yazmaya bile başladı bir tanesi diyeceksiniz biliyorum ama unutmayın ki çocuk istismarı yapanda Atatürk düşmanı da pkk sempatizanı Amerikan yalakası da köşe yazarlığı yapabiliyor ülkemizde. Hem eklerin, gelişmeyi unutmuş kutsal kitabın bile oku diye başladığı bir toplumda okumayı bırakıp magazinsel gerçeklik ile yoğrulan bir toplumun haplık yazılar yazmanın büyüsüne kapılan sanalizasyon yaşamlara yeni bir oyuncak daha kazandırılmıştır.

Oyuncak üretmeyi bırakın, oynamayı bile unutan bir toplumun oyuncakları kırmaktan öteye geçmediği günlerde tüketim toplumunun birer oyuncağından başka bir şey değildir. Yerli Melisa P’lerimiz hayırlı ve uğurlu olsun… Kitap çıkarmak zor bir şey değil, sürekli de yazabilirsiniz, onlarca da kitap çıkarırsınız belki ama sonunda yok olmaya ömür boyu mahkûm olduğunuzu unutmamak gerekir. Fark yarattığını söyleyip de sokakta bol miktarda bulacağımız örnekleri bize güzel pazarlama stratejisi ile sunan insanlara sonsuz teşekkürler!