Z pewnych powodów musiałem nauczyć się wstawać wcześnie i to bardzo wcześnie, bo już o 4:15 często byłem na nogach. Dla człowieka, który potrafił wstać do pracy o godzinie 10 a czasem nawet o 11 to była ogromna zmiana. Nie wiem, czy to jest zmiana na stałe, czy tylko na jakiś czas. Wstaje tak jednak, z drobnymi przerwami i lekkimi modyfikacjami godziny wstawania, od ponad 2 miesięcy więc można przyjąć, że jakieś doświadczenie w tej materii już posiadam. Dodam, że w weekendy i dni wolne od pracy śpię ile fabryka dała.

Pomyślałem jednak, że takich jak ja, ludzi kochających spanie ale muszących wstać o nieprzyzwoitej godzinie rano, jest pewnie znacznie więcej, więc mogę się podzielić swoimi spostrzeżeniami co do tego, jak ja zacząłem wstawać wcześnie rano będąc zatwardziałym śpiochem.

1. Po pierwsze i chyba najważniejsze (oraz najbardziej oczywiste) musisz mieć dobry powód do wczesnego wstawania. Wstawanie dla samego wstawania, jest raczej bez sensu. Czy to będzie chęć biegania wcześnie rano, czy może żona poprosi abyśmy wcześniej do domu z pracy wracali – nie ważne. Dobry powód musi być. Gadanie, że dzień dłuższy, też nie starczy na dłużej. Bo dzień wcale nie będzie wiele dłuższy, za to bardziej męczący. No, chyba, że dla Ciebie to właśnie będzie dobry powód, który zmotywuje do pobudki zanim jeszcze wstanie słońce.
2. Dobry budzik to podstawa. Bez tego ani rusz. Najlepiej jak jest to jakiś telefon czy inny sprzęt elektroniczny, w którym możemy do budzenia ustawić dowolny dźwięk czy muzykę. Ważne, żeby to, co nas ma rano obudzić zmusiło nas do jakiejś reakcji emocjonalnej. Chodzi mi o to, że może to być jakaś piosenka, która przypomni nam o czymś miłym lub jakiś śmieszny dialog, który nas rozbawi. Zwykłe „pi, pi, piii” kiepsko działa na dłuższą metę. Po jakimś czasie mózg uczy się to filtrować.  Musi to być coś, co rano zmusi nas do jakiejś innej reakcji niźli tylko wyłączenie tego wkurzającego „bibczenia” i dalsze kontynuowanie snu. Mnie od jakiegoś czasu budzi Król Julian i robi to skutecznie. Co prawda już nie jest tak zabawny jak na początku, ale jeszcze spełnia swoją rolę.
3. Do porannego wstawania trzeba się wcześniej przygotować przed zaśnięciem. Ja zawsze zanim zasnę nastawiam się na do porannego wstania. Wyobrażam sobie jak zrywam się rano do budzika, wyłączam go i idę do łazienki ulżyć pęcherzowi oraz umyć zęby. Kiedy zasypiamy tak nastawieni to pewne czynności rano wykonujemy niejako z automatu. Ma to szczególne znaczenie dla takich ludzi jak ja, którzy dość długo dochodzą rano do siebie. Zawsze miałem ten problem, że rano prawie bezwiednie wyłączałem budzik i szedłem dalej spać. Lub w najlepszym razie co 10 minut włączałem przycisk „drzemki” i tak potrafiłem przespać jeszcze nawet półtorej godziny. Kiedy jednak „programowałem” swoje poranne działania przed zaśnięciem wyrobiłem w sobie nawyki, które teraz, działają już niejako automatycznie. Ale nadal jeszcze co jakiś czas je sobie wieczorem odświeżam, bo wcale nie jest tak, że te nawyki są niezmienne. Jak się o nie nie dba, to zanikają.
4. Budzik nie może leżeć w zasięgu ręki. To kolejna z tych oczywistych prawd o których często zapominamy. Najlepiej jak leży on na tyle daleko, że nie da się go zignorować a zarazem wyłączenie go zmusi nas do wstania i przejścia się po mieszkaniu w celu uciszenia krzykacza. Jak wiadomo nic tak nie rozbudza jak odrobina ruchu. Nawet te kilka kroków. To jest dość ważne, szczególnie na początku walki o poranne wstawanie, ponieważ łatwo ulec pokusie drzemki i uwierzyć, że za 10 minut na pewno już wstaniemy. I tak przez najbliższe kilkadziesiąt minut, aż okaże się, że już dawno zaspaliśmy. Budzik musi leżeć poza zasięgiem naszych rąk.

Nie wierzcie jak ktoś Wam powie, że nawyk można w sobie wyrobić w 30 dni. Na pewno nie jeśli musicie nauczyć się czegoś, co jest całkowicie niezgodne z Waszą dotychczasową filozofią lub musicie przełamać swoją naturę. Wczesne wstawanie jest zapewne dla większości ludzkiej populacji problemem, bo sen jest czymś, bez czego nie da się żyć. Mówią, że „kto rano wstaje temu pan Bóg daje”, ale prawdą jest, że „kto rano wstaje, ten jest niewyspany”. Dlatego też zapewne w ciągu dnia, po 4 czy 5 godzinach snu w nocy, dopadnie Was senność. Ja czasami po obiedzie nie dawałem rady i ucinałem sobie godzinę lub dwie drzemki. Nie jest to najlepsze wyjście, ale czasami się po prostu nie dało nie zasnąć, więc ulegałem. Najważniejsze to się tym nie przejmować za bardzo. Czasami też już o 20-21 byłem w łóżku. Dlatego właśnie twierdzę, że tak wczesne wstawanie niewiele wydłuża dzień, albo przynajmniej nie zawsze wydłuża dzień. Po jakimś czasie jednak można już z tą sennością walczyć ze sporym sukcesem. Wszystko to jednak wymaga czasu, dlatego nie radzę się spieszyć. Z miesiąca na miesiąc powinno być lepiej.

Jak już wspomniałem wyżej, wczesne wstawanie ogranicza się tylko do dni pracujących, a kiedy mogę śpię do oporu. Bo i po co wstawać o 5 rano, kiedy nie ma co robić? Wstając rano do pracy, mam jeszcze jedną zasadę, że praktycznie w ciągu 15, góra 20 minut wychodzę z domu. To jest związane z punktem pierwszym niniejszego wpisu. Nie mógłbym jako powód wczesnego wstawania podać na przykład chęci poczytania czy popisania, bo zwyczajnie nie przekonałoby mnie to do takiego poświęcenia. Pomimo tego, że tak bardzo lubię czytać. Dopiero po jakiś 3 czy 4 godzinach od wstania, wypiciu ze dwóch kaw i rozbudzeniu się mógłbym w miarę bezpiecznie siąść i poczytać książkę. Chociaż nie ma pewności czy bym przy tym nie zasnął.

Wbrew pozorom nie jest to książka traktująca o teoriach spiskowych, dla których nie ma żadnego poparcia. Większość tez stawianych przez autorki jest całkiem nieźle udokumentowanych. Książka składa się w większości z publikacji, które już gdzieś zostały przez te panie wydane. Dlatego też nie trzeba jej czytać rozdział po rozdziale, można sięgnąć do dowolnego w dowolnej kolejności. Minusem tego są powtórzenia, często słowo w słowo, co bywa męczące. Jednak jeśli mamy na uwadze, że jest to raczej próba zebrania wszystkich tych materiałów już gdzieś publikowanych w jednej okładce, powtórzenia nie przeszkadzają aż tak bardzo. Oczywiście nie należy też całkowicie bezkrytycznie podchodzić do zawartych w tej publikacji przemyśleń i linii dowodowej.

Przyznam, że mam z tą książką problem. Z jednej strony bardzo ciekawa, inteligentnie napisana i odsłaniająca mechanizmy jakie kierują oświatą nie tylko w Polsce ale i na całym świecie. Z drugiej strony trudna i wymagająca. Nie da się jednak obok niej przejść zupełnie obojętnie.

Recenzję tę przygotowuję już od kilku miesięcy, i tak naprawdę to właśnie z tą recenzją mam taki wielki problem. Nie wiem jak Wam tutaj przedstawić sedno książki. Bo tak naprawdę to nie wierzę, żeby którykolwiek z czytelników tego blogaska, czy to stałych, czy to przypadkowych sięgnął po tę pozycję, a chciałbym Was do tego bardzo zachęcić.

Profesor Eugenia Potulicka i profesor Joanna Rutkowiak, próbują zmierzyć się z trudną tezą, którą formułują mniej więcej w ten sposób, że neoliberalizm podporządkowuje sobie oświatę na całym świecie w celu wyprodukowania trzech rodzajów ludzi:

1. Bezrefleksyjnych producentów.
2. Bezkrytycznych konsumentów.
3. Ludzi odpady.

Każda z tych grup, według pań, jest zamierzona i jej istnienie jest niezbędne.

Producenci nie mają być śmietanką intelektualną, mają wytwarzać najprostsze dobra lub zajmować najniższe szczeble w korporacjach. Zajmować się obsługą specjalistycznych maszyn czy urządzeń. Bez refleksji, bez kreatywności. Kreatywnością zajmować się ma wąska grupa, dobrze wyszkolonych i opłaconych ludzi, którzy z zasady wywodzić się mają z najbogatszych części społeczeństwa. Nie są oni więc częścią tej trzystopniowej drabiny. Są jakby ponad nią. Ich edukacja także jest zupełnie inna i ma polegać na zupełnie innych zasadach, niźli te trzy grupy.

Konsumenci, to często ta sama grupa co producenci, mają konsumować wszelkie dobra jakie wytwarzają korporacje. Dlatego też nie są uczeni krytycznego myślenia i wychodzenia poza schemat. Nie ma takiej potrzeby. Szczęście ma im dawać sam akt konsumpcji i ciągła nienasycona chęć konsumowania większej ilości produktów. Nie trzeba się chyba nawet nad tym specjalnie pochylać, żeby uznać zasadność tej obserwacji.

Ludzie odpady, to ta część młodzieży, która potocznie zwana „trudną”, nie chce się zasymilować i przystosować. Często dziedziczy biedę po rodzicach i żyje w przekonaniu, że nie ma szans na nic lepszego. A system edukacji utwierdza je tylko w tym odczuciu.

Oczywiście wszystko to jest dobrze zaplanowane i nikt nie stara się ostatniej grupy „podciągnąć” wyżej. Ona jest po to, żeby dwie pozostałe wiedziały co im może grozić jak zechcą wyjść z tego wyścigu szczurów. Książka zawiera wiele przemyśleń, które dość trafnie wskazują, że takie rozumienie edukacji jest prawdziwym obrazem tejże. Autorki nie próbują bawić się w owijanie w bawełnę. Wskazują na badania nie tylko Polskie ale i za granicą o tym, jak bardzo psuje się poziom edukacji globalnie. Szczególnie po wspaniałym marszu neoliberalizmu i kapitalizmu na świecie, który udatnie wmówił nam, że liczy się zysk. Nawet w edukacji, a być może szczególnie w tej właśnie dziedzinie.

Na ponad 350 stronach panie profesor Potulicka i Rutkowiak dowodzą istnienia edukacyjnego programu ekonomii korporacyjnej. Czy im ten dowód wychodzi? Myślę, że sporo w stawianych tezach i przedstawianych materiałach dowodowych daje do myślenia. Wydaje mi się prawdą, że system awansów nauczycielskich zrobił więcej złego niż dobrego. Nauczyciel staje się konkurencją a nierzadko wrogiem dla innego nauczyciela z tej samej placówki. Już nie chodzi o faktyczne osiągnięcia tylko o to, aby było jak najwięcej w dokumentach, potrzebnych do kolejnego awansu, a tym samym niewielkiej podwyżki. Ludzie edukacji stali się zwykłymi pracownikami dużej, państwowej lub prywatnej firmy, której przede wszystkim zależy na zarabianiu pieniędzy. Zagubił się etos pracy nauczycielskiej. Wydaje się to słusznym zarzutem, szczególnie w świetle ostatnich reform jakie działy się w naszym kraju.

Rodzicom z kolei zależy na dobrych ocenach a nie na ocenie realnej wiedzy dziecka. Jest to konsekwencja wymogów konkurencyjności wprowadzonych do szkoły. Daliśmy sobie wmówić, że dobre oceny gwarantują lepszą przyszłość. Nie wiedza sama w sobie, nie ciekawość świata i na pewno nie krytyczne myślenie. Oceny są najważniejsze, niezależnie od faktycznego stanu posiadania w głowie ucznia. Według autorek – co oczywiste – takie podejście do tematu nauczania się nie sprawdza. Szkoły nie robią tego, do czego były pierwotnie przeznaczone, co autorki dobitnie pokazują w tej książce.

Po przeczytaniu „Neoliberalnego uwikłania edukacji” ze smutkiem zgadzam się z większością tez w niej postawionych. Trudno napisać dobrą recenzję tak poważnej pracy chociażby ze względu na rozmiar poruszanych w niej problemów. Sama bibliografia liczy kilkaset pozycji, do których należałoby sięgnąć w celu dalszej weryfikacji. Oczywiście nie pokuszę się o to z braku czasu, dlatego mogę pisać wyłącznie o swoich odczuciach podczas jej lektury. Warto pamiętać, że autorki wiele lat spędziły badając ten temat. Nie oznacza to oczywiście, że ich przekonanie jest w 100% prawdziwe. Czy faktycznie istnieje spisek korporacji? A może po prostu wszystko jest znacznie bardziej skomplikowane a zarazem przyziemne? Może zwyczajnie budując liberalną gospodarkę, wprowadzając wydumane zasady „wolnego rynku” popsuliśmy społeczne aspekty edukacji? Może zwyczajnie „tak wyszło”, zadecydował przypadek, że klocki złożone w jakiś sposób dały taką, a nie inną budowlę. Może, gdybyśmy te same klocki złożyli inaczej wyszłoby nam coś innego? Nie koniecznie lepszego. Nie potrzeba spisku, żeby wszystko się tak zagmatwało. Wystarczą „ludzie dobrej woli”, którzy przepełnieni dobrymi chęciami i wielkimi ideami zaczną działać.

Wyjątkowo ciężko jednoznacznie ocenić tę sytuację. Wyjaśnienie o spisku jest w pewnym sensie logiczne, z drugiej jednak strony człowiek jest tak skonstruowany, że lubi takie „tajemnicze” historie i garnie się do nich instynktownie.  Czy pp. Potulicka i Rutkowiak uniknęły tej potrzeby doszukiwania się w każdej szafie ukrytego trupa? Obawiam się, że dopiero „czas pokaże”. Oby wtedy nie było już za późno na wszelkiego rodzaju działania korygujące.

Książkę mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kogo interesuje otaczający go świat, oraz to, jak ten świat może być postrzegany przez innych. Tutaj możemy poznać wycinek świata, w którego normalnie nie ma się za bardzo wglądu, bo przecież wolimy patrzeć na oceny na cenzurce naszych dzieci, niż zaglądać im faktycznie do głowy…

Drodzy Przyjaciele!
My, rodzice nienarodzonego jeszcze Olka Kędrackiego, zwracamy się do Was z gorącym apelem o pomoc w ratowaniu życia naszego dziecka, u którego w 24. tygodniu życia prenatalnego wykryto jedną z najcięższych wad wrodzonych serca – HLHS (hypoplastic left heart syndrome) – zespół hipoplazji lewego serca.

Więcej na Serce dla Olka.

Nie mogłem przejść obojętnie obok tego. Pomyślałem sobie, że jakby ktoś mi tego nie wysłał w pracy to bym nie wiedział, a chciałbym pomóc. Dlatego też, wierząc że takich chętnych do pomocy jak ja znajdzie się tutaj więcej, dzielę się tym linkiem z Wami.

Pieniędzy trzeba dużo bo na pierwszą (z trzech) operacji około 40 000 euro. Tak, wiem że nie da się pomóc wszystkim, ale pomagając chociaż jednej osobie, możemy sprawić, że ta osoba będzie miała szanse na normalne życie. Nie poprzestańcie tylko na trzymaniu kciuków czy modlitwie, wspomóżcie ich realnymi pieniędzmi! Pozwólmy, żeby dzisiejsze cuda nauki i ludzkiej wiedzy pozwoliły Olkowi rozpocząć normalne życie. Wszyscy będziemy mogli być z tego dumni w przyszłości.

Ja pomogłem, a Ty?

W jaki sposób możesz pomóc…

Wszystkie osoby, które zechcą pomóc Olkowi mogą to uczynić dokonując wpłaty na rachunek:

Fundacja na rzecz dzieci z wadami serca Cor Infantis

86 1600 1101 0003 0502 1175 2150 KONIECZNIE z dopiskiem Olek Kędracki

Dla wpłat zagranicznych:
Fundacja na rzecz dzieci z wadami serca Cor Infantis
USD PL93 1600 1101 0003 0502 1175 2024
EUR PL50 1600 1101 0003 0502 1175 2022
KONIECZNIE z dopiskiem Olek Kędracki
Kod SWIFT dla przelewów z zagranicy: ppabplpk

Informujemy, iż Olkowi można przekazać 1% podatku na poczet kolejnych planowanych operacji
KRS 0000290273
z dopiskiem w polu Cel szczegółowy OLEK KĘDRACKI

Informujemy również, że wszelkie darowizny podlegają odpisom podatkowym:
– dla osób fizycznych limit do 6% od dochodu
– dla osób prawnych limit do 10% od dochodu

Jednak zdecydowałem się jakiś czas temu pisać jak najwięcej odręcznie. Długopis i pióro. Znowu je odkrywam na nowo. Długopis do pisania czegoś na szybko, na kiepskim papierze, nie dbając o ortografię i kształt liter. Liczy się myśl do zapisania. Z nadzieją, że kiedyś to przepiszę dużo ładniej, poprawię błędy i pogłębię zapisane w pośpiechu myśli. Pióro do pisania czegoś w rodzaju osobistego dziennika. Lepszej jakości papier, staranniejsze pismo, większa dbałość o ortografię. Chociaż z tą ostatnią kłopot jest i pewnie jeszcze długo będzie, dopóki się nie przekonam, że faktycznie dwie literki „u/ó” czy „żet”, „h/ch” mają sens większy niźli tylko gnębienie piszącego.

Do tego arsenału piśmiennego nabyłem ostatnio amatorski mini-zestaw do kaligrafii (zdjęcia poniżej). Nic wysublimowanego ani super drogiego. Na razie wystarcza, aczkolwiek już powoli czuję, że będzie trzeba rozejrzeć się za solidniejszymi stalówkami, bo te są jednak marnej jakości i mam z nimi trochę problemu. Wychodzę jednak z założenia, że jeśli nauczę się pisać na słabym sprzęcie, to później dobrej jakości pióro czy stalówka da mi prawdziwą przyjemność z pisania. Przede wszystkim to ma być zabawa i sposób na stres oraz naukę skupienia. Dodatkowo zauważyłem, że kaligrafia uczy spokoju oraz zmusza do spowolnienia pędu w jakim się żyje.

Poniżej kilka zdjęć (zrobionych telefonem, więc wiecie…) moich pierwszych ćwiczeń z kaligrafii, oraz zdjęcia zestawu i książek do nauki tej przyjemnej sztuki:

Zestaw do kaligrafii firmy Manuscript kupiłem tutaj.

Długo się zastanawiałem w jakiej formie ten wpis napisać. Wydaje mi się, że najlepsze będzie podzielenie go na 2 części. W pierwszej wypiszę punkty, które przemawiają za liberalizacją aborcji. Druga część poświęcona będzie dyskusji i polemice z punktami z poprzedniego wpisu próbującego pokazać, że zakaz aborcji jest konieczny.

Nie jest to może idealna forma, ale na razie nie przychodzi mi nic lepszego do głowy, a temat jest trudny i wymagający.

Powziąłem jeszcze jedno dość kontrowersyjne postanowienie. Otóż nie mam zamiaru linkować tutaj do innych stron, na których można znaleźć materiały i informacje popierające lub obalające to, co w tym wpisie zamieszczam. Robię to z jednego powodu, o którym napomykam w punkcie piątym, gdzie piszę o tym, że zniesienie zakazu nie powoduje gwałtownego wzrostu ilości wykonywanych aborcji. Najpierw chciałem znaleźć i podlinkować wyniki badań popierające tę tezę, jednak wraz z nimi znalazłem całe mrowie informacji, próbujących dyskredytować te wyniki. W punkcie tym dokładniej wyjaśniam o co mi chodzi. Sądzę, że każdy z czytelników może z łatwością znaleźć w zasobach sieci wspomniane materiały.

1. Zabraniając dostępu do aborcji tworzymy podziemie aborcyjne.

Ludzie buntują się, kiedy ktoś chce zabronić im dostępu do czegoś, co uważają za dobre czy konieczne dla siebie. Tak jest i było od zawsze i chyba na całej kuli ziemskiej. Tak też najprawdopodobniej zostanie aż do końca istnienia naszej cywilizacji. Dlatego też, jak wykazują różne badania i sondaże, zakaz aborcji zawsze powoduje gwałtowny rozrost podziemia aborcyjnego oraz turystyki aborcyjnej. Podziemie oznacza większą śmiertelność kobiet chcących lub sytuacją zmuszonych do usunięcia ciąży. Oznacza też całkowity brak kontroli przez państwo nad tym procederem. Jest to zwyczajnie zamiatanie problemu pod dywan. Uznajemy, że skoro jest zakaz to aborcja nie ma miejsca i jest ładnie i czysto. Bezsensowność takiego podejścia widoczna jest gołym okiem. Do mnie bardziej przemawiają statystyki instytucji walczących o zniesienie zakazu aborcji, niż statystyki organizacji „pro-life”. Zresztą, „pro-life” piszą jakoby „zaledwie” 7 – 14 tysięcy osób rocznie poddawała się zakazanemu zabiegowi w podziemiu aborcyjnym. Cóż, pozostawiam to bez komentarza, bo może dla tych, co to są tak bardzo pro-life siedem tysięcy kobiet usuwających ciążę w warunkach raczej mało sterylnych i godnych to liczba nie godna zastanowienia się nad sensem całej tej sytuacji. Ale to tylko dygresja, bo absolutnie nie wierzę w te akurat statystyki i uważam je za zaniżone.

2. Sprowadzenie roli kobiety do macicy, która ma donosić ciążę i urodzić.

Wielu przeciwników zakazu podnosi ten argument i trudno się z nimi nie zgodzić. Jeśli życie płodu jest ważniejsze niż życie matki to powstaje pytanie: Dlaczego ktoś tak uważa? Druga rzecz to to, że jeśli już ktoś zmusza kobietę do urodzenia niechcianego dziecka to powinien później wziąć pełną odpowiedzialność za to dziecko lub wspierać matkę, która musi teraz wykarmić dodatkową gębę w domu. Praktyka jest jednak taka, że ci co najbardziej gardłują za całkowitym zakazem aborcji, zazwyczaj mają totalnie gdzieś, co się będzie działo z matką i dzieckiem po porodzie. Takie podejście przekreśla jakość argumentów za zakazem bo zwyczajnie wychodzi na wierzch, że tu istotna jest jedynie ideologia religijna jednej zapiekłej grupy fanatyków, która z obroną życia ma niewiele wspólnego.

3. Ograniczenie wolności samostanowienia kobiety o sobie i swoim ciele.

Ten punkt dość mocno wiąże się z poprzednim. Zakaz aborcji w każdej sytuacji to ubezwłasnowolnienie pełnoprawnych obywatelek tego kraju i zabronienie im samostanowienia o swoim życiu. Rozumiem chęć obrony niewinnego i bezbronnego płodu, ale nie rozumiem zapominania, że płód ten jest w ciele dorosłej osoby, która ma pełne konstytucyjne prawo decydować o sobie. Płód nie jest jeszcze człowiekiem w sensie Konstytucji czy kodeksu prawa tego kraju. Kobieta natomiast jest i człowiekiem i obywatelem. Nie można o tym zapominać.

4. Względy jednej religii nie mogą decydować o życiu wszystkich obywateli Polski.

Nie można bezmyślnie zakładać, że jeśli większość Polaków deklaruje się jako katolicy, to automatycznie do wszystkich powinna trafiać katolicka argumentacja. Z drugiej strony, jeśli katolicy nie mogą dokonywać aborcji w żadnym względzie i skoro większość Polaków to katolicy, to oznacza, że nie powinno być problemu aborcji w ogóle. Przecież żaden katolik nie może dokonać aborcji właśnie dlatego że jest wierzącym katolikiem. Absurdalne jest narzucanie poprzez uchwały i poprzez aparat państwa wszystkim obywatelom doktryny jednej religii. Jest to takie samo zamiatanie problemu pod dywan jak w punkcie pierwszym. Rozumiem, że włodarze katoliccy nie wierzą, iż ich wierzący współobywatele zastosują się do przykazań narzuconych przez tę religię. Muszą więc na nich wymusić majestatem prawa pewne zachowania. Nie mam nic przeciwko pod jednym wszakże warunkiem. Zakaz aborcji będzie tylko dla tych, którzy deklarują się katolikami. Natomiast osoba decydująca się na aborcję i należąca do KK automatycznie dokonuje z pełną świadomością aktu apostazji. W moim przekonaniu wiele osób trzy razy zastanowiłoby się czy faktycznie chce usunąć ciążę. Tylko naprawdę osoby zdesperowane i już dawno traktujące swoją wiarę instrumentalnie przedłożyłyby swoje życie doczesne nad wieczne. I nie mówię tego z cynizmem czy ironią. Jestem o tym „święcie” przekonany, że wiele osób zrezygnowałoby z aborcji, gdyby ta, groziła apostazją. Owszem, wiele osób nie przejęłoby się tym wcale, ale dopóki żyjemy w kraju demokracji parlamentarnej z taką Konstytucją a nie inną, to mają do tego pełne prawa, które musi być respektowane niezależnie od ich wyznania. Co prawda takie rozwiązanie nie może być przyjęte z jednej prawnej przyczyna. Nie można żadnego Polaka zmusić do ujawnienia swojego wyznania czy światopoglądu. Prawo to oczywiście jest notorycznie łamane chociażby lekcjami religii w szkole w środku dnia a nie na pierwszej lub ostatniej lekcji, ale to temat na zupełnie inny wpis.

5. Zniesienie zakazu nie powoduje gwałtownego wzrostu ilości wykonywanych aborcji.

Często przeciwnicy aborcji uważają, że jeśli zakaz zostanie zniesiony, lub zmniejszony w znacznym stopniu, to nagle wszystkie ciężarne kobiety zechcą pozbyć się swoich dzieci. Słowacy bardzo zliberalizowali zakaz wykonywania aborcji ale wprowadzili też bardzo rozbudowany program promujący świadome macierzyństwo. Dzięki czemu znacznie ograniczyli ilość niechcianych ciąż. Zapewne powinienem tutaj podlinkować mnóstwo stron, które popierają tę treść, stwierdziłem jednak, że na każde moje źródło znalazłem kontr-źródło, które deprecjonuje dane przekazywane przez media „socjal-liberalne”, w związku z czym pozostawiam czytelnikowi to jako dodatkowe zadanie do samodzielnego odrobienia po lekturze wpisu. Mnie bardziej przekonują badania prezentowane w „socjal-liberalnych” mediach niż oskarżenia o manipulowanie danymi, jakiś z grubsza bezimiennych redaktorów czy komentujących na stronach „pro-life”.

Wnioski końcowe:

• Zakaz aborcji w każdym przypadku jest powrotem do średniowiecza, kiedy to jedna i jedynie słuszna interpretacja świata wymuszała na ludziach pewne zachowania. Powrót do takiego stanu jest jak cofnięcie się do wieków ciemnych, kiedy to zastopowano rozwój nauki, tylko dla tego, że nic o tym nie było w jednej z książek, które uznano za boskie dzieło.
• Nie można za pomocą jednego zakazu regulować sprawy tak delikatnej jak aborcja. Każdy przypadek powinien być rozstrzygany indywidualnie. Powstaje jednak pytanie KTO powinien to rozstrzygać? Ponieważ w tej chwili nie widzę możliwości aby jakakolwiek komisja się do tej roli nadawała, odpowiadam, że NIE WIEM. Wydaje mi się, że najlepiej by było, gdyby w takiej komisji było jak najmniej mężczyzn a jak najwięcej kobiet. Bo sprawa ta w największej sile dotyka kobiet właśnie. I nie można o tym zapominać.

Sprawa tzw. „klauzuli sumienia” lekarzy i farmaceutów.

Głośno ostatnio jest o „klauzuli sumienia” pozwalającej lekarzowi na odmówienie dokonania zabiegu usunięcia ciąży w każdym wypadku, nawet tym dozwolonym przez prawo. Z jednej strony trudno mi odmówić prawa drugiemu człowiekowi do odmówienia wykonania zabiegu, który w jego opinii jest złem. Jednak powstaje poważne pytanie czy, kiedy ciąża grozi śmiercią lub poważną utratą zdrowia matki, to taka odmowa nie jest złem? Pozostaje jeszcze argument, że skoro lekarz nie chce wykonywać części swoich obowiązków ze względu na przekonania czy to religijne czy po prostu światopoglądowe, to powinien zostać zwolniony. Tak samo jak zwolniony zostałby wegetarianin, który pracując w „spożywczaku” odmówiłby sprzedaży mięsa. Ponieważ siła obu problemów jest jednak różna uważam, że takie proste przeniesienie rozwiązania z jednego do drugiego nie będzie dobre. Rozwiązanie widzę jedno, jeśli lekarz nie chce przeprowadzać zabiegu aborcji, powinien być wpisany na specjalną listę lekarzy, którzy takiego zabiegu nie robią. Na drugiej liście powinni być wszyscy ci lekarze, którzy nie mają problemu z przerywaniem ciąży.

Co do farmaceutów, uważam że absolutnie nie mogą mieć takiej klauzuli. To tak jakby pan w sklepie gdzie można kupić nóż kuchenny nie chciał nam go sprzedać, bo przecież nie wie czy za pomocą tego noża nie będziemy chcieli kogoś zamordować. Dodatkowo środki antykoncepcyjne nie zawsze są brane tylko po to, żeby nie zajść w ciążę. Często są brane właśnie po to, aby wyleczyć się z jakiejś przypadłości i aby kobieta w przyszłości mogła mieć dzieci. Zresztą, co to farmaceutę obchodzi? Sprawa kupującego co zrobi z prezerwatywą lub pigułkami. Tak samo jak z innymi akcesoriami do antykoncepcji. Nie może być tak, że „aptekarz” odmówi sprzedaży towaru, który normalnie jest dostępny. Jeśli się natomiast nie zgadza, to powinien zmienić pracę i tutaj porównanie z wegetarianinem odmawiającym sprzedaży mięsa jest jak najbardziej uprawnione. Przecież nawet wegetarianin może kupować mięso jeśli ma psa, bo przecież wcale nie musi go karmić karmą, którą uważa za spisek producentów żywności. Pomijając już fakt, że karma też może zawierać mięso.

Długi wpis mi wyszedł. Zapewne niewiele osób tu dotarło przeczytawszy wszystko co powyżej, ale tym co dotarli aż tutaj serdecznie dziękuję i gratuluję samozaparcia :) Spieszę też poinformować, że nie jest to ostatni mój wpis o aborcji i pewnie za jakiś czas pojawią się kolejne.

Wiara to taki dziwny twór, którym można sobie wycierać gębę do woli, bo przecież nic się nie stanie. Żaden Bóg nie strzeli po mordzie za nie liczenie się z Jego namiestnikiem. W sumie nic dziwnego :) A że zdobycie władzy na tym padole łez ważniejsze jest niż to, co oficjalnie głosi KK, to z ułańską fantazją spokojnie można stwierdzić, że

w tej sprawie (kara śmierci) posłowie PiS zgadzają się z abp. Józefem Michalikiem.

Takimi mundrościami uraczył nas europoseł PiS Ryszard Czarnecki. No cóż… Jak zwykle śmieszy mnie to bardzo i podoba mi się jak część katolików degraduje majestat swojej wiary i religii. Dla mnie, jak zwykle zresztą w takich wypadkach, BOMBA!

W tym wpisie chciałem przedstawić poglądy, które są przeciwko aborcji i uznają całkowity jej zakaz. Wszystkie o których słyszałem. I spróbuję je uzasadnić najlepiej jak będę potrafił. Jeśli nie będę umiał ich uzasadnić na drodze racjonalnej, to postaram się przynajmniej wyjaśnić dlaczego ktoś może je uważać za istotne w tej dyskusji. Będę więc takim Adwokatem Diabła.

Tak, wiem. To nie będzie łatwy wpis. Jako zwolennik aborcji będę musiał zawiesić swoje poglądy na kołku i spojrzeć na problem z przeciwnej strony. Postaram się to zrobić jak najrzetelniej. Jeśli jednak ktoś z Was zauważy, że coś pominąłem, lub niewystarczająco wczułem się w wyznaczoną sobie rolę, proszę o komentarze i uwagi. Nie gwarantuję, że się poprawie, ale dyskusja jest zawsze możliwa. Nie oczekujcie też, że wpis ten zmieni moje zdanie w kwestii zakazu. Nadal jestem gorącym zwolennikiem dopuszczenia aborcji w ogóle bez ograniczeń do pewnego momentu trwania ciąży. Ale o tym będzie w innym wpisie. Teraz niech głos zabiorą poglądy przemawiające za zakazem aborcji.

Tak więc do dzieła!

1. Życie ludzkie jest darem.

Chyba jednym z najważniejszych argumentów, których używa przeciwnik aborcji jest ten o świętości życia ludzkiego. Ponieważ najczęściej ten argument podnoszony jest przez ludzi wierzących, a w naszym kraju są to katolicy, to słyszy się, że już w momencie zapłodnienia powstaje człowiek, którego życie jest święte. Kiedy osobie to mówiącej ktoś zarzuci, że naukowo nie stwierdzono, kiedy człowiek staje się człowiekiem, a kiedy jest jeszcze po prostu zlepkiem komórek odpowiedzi może być kilka.

• Skoro nie wiadomo kiedy człowiek staje się człowiekiem to nie powinno się ryzykować, że zamiast kilku bezmyślnych i niewyposażonych w układ nerwowy komórek, zabije się właśnie pełnoprawną istotę ludzką.
• Skoro moja wiara mówi, że już po zapłodnieniu zarodek/embrion czy co to tam jest staje się człowiekiem, to tak właśnie jest.
• Każde życie ma jakiś cel i sens.
• Nawet, jeśli zarodek nie jest człowiekiem to ma potencjał zostania istotą ludzką.

To są najczęstsze odpowiedzi z jakimi się spotkałem i zarazem najsensowniejsze. Oczywiście odpowiedź „z wiary” nie koniecznie musi do każdego przemawiać, ale jeśli tak mówi ciężarna kobieta, to całkowicie mnie do swojego zdania przekonuje. Nikt nie ma prawa negować jej opinii.

W tym punkcie spór idzie właśnie o to, czy zarodek to człowiek czy nie.
(Dość trudno mi tutaj nie wspomnieć o tym, że nauka uważa, iż aby powstał człowiek musi istnieć układ nerwowy z mózgiem i wszystkim tym, co sprawia, że czujemy. Zostawię to sobie jednak na kolejny wpis, który przedstawi argumenty przeciwko zakazowi aborcji.)
Świętość życia ludzkiego nie podlega dyskusji. I nie mówię tu o świętości w sensie religijnym, bo jako ateista patrzę na to zupełnie inaczej. Tak więc, dopóki takimi argumentami operują kobiety same będące w ciąży, są to argumenty mocne i w zasadzie nie można im nic zarzucić.

W przypadku, kiedy wiadomo, że dziecko urodzi się chore (z Zespołem Downa, wodogłowiem itp.) te argumenty nadal są bardzo silne. I tutaj można właśnie podciągnąć argument o celowości każdego życia. Znowu jest to argument, zakładający jakąś wiarę, jednak generalnie nawet ateista może się z nim utożsamić. Bo, przynajmniej większość z nas, uznana za „normalnych” doszukuje się sensu i celowości w swoim tutaj istnieniu. Można więc też próbować zakładać, że każdy człowiek, nawet ułomny, doszuka się w swoim życiu jakiegoś sensu.

2. Lepiej urodzić i oddać do adopcji niż zabić.

To kolejne często spotykane stwierdzenie. W sumie wywodzi się ono z poprzedniego argumentu o świętości życia ludzkiego. Dodatkowo wskazuje rozwiązanie trudnego problemu jakim jest aborcja. Daje pewną dla niej alternatywę. To, że my nie chcemy tego dziecka, nie oznacza, że ktoś inny go nie zechce i nie zaadoptuje. Dajmy więc mu szanse. I tak samo w momencie, kiedy wiadomo, że płód jest uszkodzony i urodzi nam się dziecko, które albo szybko umrze, albo będzie całe życie upośledzone i niezdolne do samodzielnego życia można próbować tym argumentem wykazać celowość urodzenia takiego kaleki.
(Naprawdę staram się jak najobiektywniej to opisywać i nie podawać kontrargumentów ani nie być cynicznym czy ironicznym.)

3. Jeśli dzisiaj pozwolimy zabijać dzieci nienarodzone lub niedorozwinięte, to jutro będziemy zabijali starców lub ludzi ułomnych.

Chodzi tutaj oczywiście o tworzenie się szeroko komentowanej na całym świecie tzw. „cywilizacji śmierci”. Jest to zrozumiały strach przed przesuwaniem kolejnych granic w ludzkiej moralności. Połączenie eutanazji z aborcją wzmacnia argumenty za zakazem tej drugiej. Skoro dzisiaj pozwolimy zabijać nasze nienarodzone dzieci to czy zatrzymamy się, kiedy ktoś zaproponuje zabijanie ludzi nieprzydatnych dla społeczeństwa ze względu na swój wiek czy fizyczne lub umysłowe nieudolności?

4. Nie można zmuszać lekarza do dokonania zabójstwa.

Pojawia się więc „klauzula sumienia”, która ma uchronić wierzącego lekarza, lub lekarza, który jest przeciwny aborcji przed jej dokonaniem. Wierzący lekarz dodatkowo ma możliwość uniknięcia popełnienia grzechu śmiertelnego. Lekarz jako człowiek, który ma przede wszystkim leczyć a nie szkodzić musi mieć możliwość ucieczki przed takimi oczekiwaniami środowiska, które mogą nakłaniać go, do szkodzenia. Skoro mamy wolność wyznania nikt nie powinien móc zmusić lekarza do wystąpienia przeciwko swojej wierze czy sumieniu.

5. Należy dbać o duszę matki i lekarza, którzy chcą dokonać aborcji.

To jest argument całkowicie z wiary, który zakłada istnienie nieśmiertelnej duszy, która zostanie potępiona za dokonanie aborcji. Osoba wierząca musi dbać o dusze innych ludzi i jeśli widzi możliwość zbrukania cudzej duszy poprzez czyn haniebny musi zareagować.

6. Nie wiadomo czy nie zabijesz kogoś kto by wynalazł lekarstwo na… (i tutaj jakaś choroba).

Skoro nie da się przewidzieć przyszłości człowieka to nie da się stwierdzić czy nie będzie on jakimś wielkim geniuszem, który przyniesie naszej cywilizacji odkrycia na miarę Feynmana lub Einsteina. A może stworzy dzieło literackie, które zachwyci miliardy ludzi i odmieni ich życie? Tego po prostu nie wiemy, więc aborcja może być rozpatrywana nie tylko na płaszczyźnie życia i śmierci, ale także szerszych możliwości jakie może wnieść człowiek do społeczeństwa. Ten argument wywodzi się bezpośrednio z argumentu pierwszego o sensie i celowości życia. Oczywiście łatwo go zanegować kontrargumentem, że równie dobrze może narodzić się drugi Hitler. Dlatego jest to jeden ze słabszych argumentów.

—-
Ok, więcej argumentów nie mogę sobie przypomnieć lub znaleźć. Starałem się do każdego podejść jak najbardziej obiektywnie. Zaznaczam od razu, nie chodziło mi tu o przekonanie kogokolwiek do zakazu aborcji. Zależy mi tylko na tym, aby zebrać w jednym miejscu argumenty za zakazem, po to, aby w innym wpisie móc z nimi dyskutować i stworzyć polemikę. Jeśli ktoś ma jakieś uwagi to jak zwykle komentarze mile widziane.

Nie jest to może news na miarę świetnego, a może i świętego lądowania samolotem bez podwozia, o którym pisałem w poprzednim wpisie, ale wydaje mi się dość ważny. Chodzi mi o zakaz wypowiadania się dla księdza Bonieckiego. Kim ów człowiek jest można poszukać w internecie. Ja tylko tutaj napiszę, że jest to jedna z tych niepokornych dusz w KK, która ma swoje zdanie na wiele tematów i często, jak to w życiu bywa, zdanie owo nie zawsze się pokrywa z naukami (sic!) KK. Zazwyczaj tacy indywidualiści mają swoich zagorzałych zwolenników jak i przeciwników. Ksiądz Boniecki znany jest ze swojej obrony Nergala czy Palikota. Dodatkowo uznał, że wieszanie krzyża w sejmie suwerennego i z założenia świeckiego państwa jest „niefortunne”.
Jak się okazało niefortunne są wypowiedzi księdza, który został na razie ukarany zakazem wypowiadania się publicznie na podobne tematy.

Jak łatwo się domyśleć takimi stwierdzenia „dezorientował opinię katolicką” a ta, jak powszechnie wiadomo ciągle musi być utrzymywana na właściwym kursie przez różne instytucje katolickie lub katolickopochodne.

Jednakże na całą sprawę spojrzeć można przynajmniej z dwóch stron.

Po pierwsze, ksiądz Boniecki jako zakonnik i członek instytucji zwanej KK jest zobowiązany do słuchania się przełożonych oraz MUSI przestrzegać tego, co KK uznaje za słuszne a unikać tego, co KK uważa za mylne. W końcu nikt go do wstąpienia w szeregi tej instytucji chyba nie zmuszał? A nawet jeśli tak, to i tak nie do udowodnienia, bo jak wiadomo nasze prawo nie ma możliwości wkroczyć na teren sacrum.
Tak więc jeśli patrzeć pod tym kątem na całą sprawę wszystko wydaje się ok.

Na szczęście jednak nie żyjemy w państwie kościelnym i każdy, nawet ksiądz, ma konstytucyjnie zagwarantowaną wolność słowa. W pewnych oczywiście granicach, jednak tutaj te granice nie zostały przecież przekroczone. Jako obywatel RP pan Boniecki ma prawo do wygłaszania swojego zdania, nawet jeśli jest ono odmienne niż zdanie swojego pracodawcy. Nie zdradził żadnych tajemnic tegoż, więc w żaden sposób mu nie zaszkodził.

Cała ta sytuacja pokazuje jakim bagnem jest KK. Ludzie, którzy mają własne zdanie są niebezpieczni. Powstaje pytanie, czy jakakolwiek instytucja może jakiemukolwiek obywatelowi RP zakazać publicznych wypowiedzi na jakikolwiek temat? Kojarzy mi się to myśleniem jak za czasów komuny. Ale przecież „broń mnie boże” przed takimi porównaniami. KK walczył z komuną i wolność wprowadzał i nadal zawsze za wolnością przecież murem stoi. I dlatego to takie bagno jest. Wolność w pojęciu KK jest wtedy, jeśli mówisz to, co jakiś wyższej szarszy facet myśli. Jeśli wszystko jest według linii partii, wróć… episkopatu – wtedy jest wolność. Jeśli natomiast zboczysz ze ścieżki jasno wytyczonej wolność musi zostać ukrócona.

Jeszcze o jednej rzeczy sobie pomyślałem. Księdzu Bonieckiemu odwagi chyba po prosu zabrakło, żeby wiele lat temu rozstać się z pracodawcą, którego moralność jest mu wątpliwą. Bo przecież jak to wygląda na zewnątrz jeśli kąsa się rękę, która cię karmi? Fe i nieelegancko bardzo. Skoro nie mogę potępić tych, których potępia partia, tfu, co ta partia się tu tak przyplątała… Jeszcze raz, skoro nie mogę potępić tych, których potępia szefostwo KK, to mam dwa wyjścia.

• Albo morda w kubeł, bo i tak mi go tam prędzej czy później włożą,
• albo wyrzucam czerwoną książeczkę czy inne papiery, które stwierdzają moją przynależność i idę swoją drogą.

Natomiast trzecia droga zawsze wiąże się z pewnymi moralnymi rozterkami. I łatwo być posądzonym o wilka bez zębów, gryzącego dłoń, która go karmi ale nie mającego siły naprawdę stanąć w obronie swoich przekonań.
Trudno ocenić dlaczego ksiądz Boniecki postępował tak jak postępował, bo wiara w boskie pochodzenie KK może nieźle w głowie namieszać. Dlatego też ogólną ocenę postępowania księdza pozostawiam Wam.

A co do samej wolności słowa w wydaniu katolickim, pamiętam jak krzyczeli gdy sąd niezależny skazywał jakiegoś ich księdza za publikowanie kłamstw czy oszczerstw na temat pewnej obywatelki. Ograniczaniem wolności słowa to nazywali. Oczywiście najgłośniej gardłowały czarne sukienki. I tak oto, kiedy nadeszła ich chwila prawdy, nie zawiedli. Pokazali, że ich świat nie znosi innego punktu widzenia. O czym oczywiście nie jeden z nas wiedział już wcześniej. Dobrze jednak dostać empiryczne potwierdzenie tej wiedzy, żeby wszystko było jak najbardziej naukowo udokumentowane, hehe.

A księdzu Bonieckiemu życzę rychłego pozbycia się tego „księdza” przed nazwiskiem i rozpoczęcie życia w zgodzie z własnym sumieniem i przekonaniami. Na taki krok nigdy nie jest za późno!

O co więc chodzi z tymi relikwiami? Otóż, jak wczoraj oglądałem relacje z tego lądowania zastanawiałem się, kiedy wypłyną na wierzch jakieś „fakty” boskiej interwencji podczas tego zdarzenia? No i proszę, zaledwie dzień później dowiadujemy się z frondy, że:

Na pokładzie samolotu, który wczoraj cudem uniknął katastrofy, znajdował się o. Piotr Chyła, a wraz z nim relikwie papieża-Polaka. Zakonnik modlił się za jego wstawiennictwem, a także rozgrzeszył pasażerów.

I na zakończenie podsumowanie redaktora:

Znamy więc tajemnicę znakomitego lądowania Boeinga na Okęciu. Świetne umiejętności plus łaska Pańska dały znakomity efekt: najlepszą promocję Polaków od czasów „Solidarności”

W związku z tym mam taką propozycję:

Czy nie moglibyśmy poprosić papieża-Polaka, aby interweniował na przykład w Afryce? Tam się naprawdę tyle złego dzieje. Przecież wiemy, że Wojtyła aka Jan Paweł 2, nie powinien poprzestać na uratowaniu 231 osób. Na pewno zechce uratować setki tysięcy.

Chyba, że problem leży w tym, iż tamci w Afryce to nie Polacy?

Link do całego, króciutkiego cytowanego artykułu tutaj.

UPDATE:
Oczywiście nie tylko fronda pisze o cudzie:
niezależna.pl
No i zaczyna się też „smoleńskowanie” tego wybitnego lądowania:
Marta Kaczyńska nie pozostawia złudzeń odnośnie smoleńskiego spisku Rosjan. Przecież wiadomo, że beton twardszy niż błoto jest…

Zastanawiam się już od lat nad tym całym patriotyzmem i wydawało mi się, że coś tam już ustaliłem. Jednak dzisiaj naszła mnie taka oto refleksja:

Czy patriotyzm jest nam naprawdę potrzebny?

Oczywiście problem zaczyna się już na samym początku. Otóż jak zdefiniować patriotyzm? No bo przecież łatwo sobie wyobrazić, że jakaś forma patriotyzmu zdefiniowana przez jakąś grupę ludzi może faktycznie nie pasować do tego, co za patriotyzm uzna jakaś inna grupa osób.
Dla tego wpisu przyjmuję za Wikipedią tę oto definicję patriotyzmu:

Patriotyzm (łac. patria,-ae = ojczyzna, gr. patriates) – postawa szacunku, umiłowania i oddania własnej ojczyźnie oraz chęć ponoszenia za nią ofiar; pełna gotowość do jej obrony, w każdej chwili. Charakteryzuje się też przedkładaniem celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste, a także gotowością do pracy dla jej dobra i w razie potrzeby poświęcenia dla niej własnego zdrowia lub życia. Patriotyzm to również umiłowanie i pielęgnowanie narodowej tradycji, kultury czy języka. Patriotyzm oparty jest na poczuciu więzi społecznej, wspólnoty kulturowej oraz solidarności z własnym narodem i społecznością.

Definicja jak widać dość zwięzła i klarowna. Szacunek i chęć oddania swojego życia dla kraju. To na początek. Później jest jeszcze przedkładanie celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste i znowu wracamy do poświęcenia życia lub zdrowia niej. Tak pisząc to wszystko dochodzę do wniosku, że wcale nie chcę skupiać się tylko na patriotyzmie. Cały ten chaos myśli, który się w mojej głowie jawi nie ma sensu jeśli nie porówna się tej postawy z czymś jeszcze. Ale z czym go chciałbym zestawić? I tu pojawia się pewna odpowiedź. Nieśmiało wychyla się z mrocznych zakamarków. Chodzi o porównanie patriotyzmu z życiem etycznym czy też poprawnym moralnie.

Wiele osób wykrzykujących patriotyczne hasła utożsamia pewną postawę, którą definiują sobie jako właśnie patriotyczną, z postawą wysoce moralną i właściwą z etycznego punktu widzenia. Tylko czy faktycznie to jest wartościowanie właściwe i poprawne? Mam co do tego dzisiaj pewne wątpliwości. Bo przecież jak słucham takiego Kaczyńskiego, który co raz mówi o „prawdziwych Polakach” czy „prawdziwych patriotach” to mam wrażenie, że dla nich istnieje tylko Polska i nic więcej. Cały świat zaczyna się i kończy na tym kawałku ziemi, na którym przyszło nam przez przypadek żyć. Ta postawa sprawia, że mam ogromną wątpliwość co do tego, czy bycie „prawdziwym Polakiem” jest moralnie pozytywne.

Męczy mnie też jeszcze jedno pytanie:

Czy faktycznie muszę chcieć oddać życie lub zdrowie dla bytu tak enigmatycznego jakim jest Ojczyzna

Bo przecież nie znalazłem się tutaj ze swojego wyboru. Pojawiłem się na tym świecie akurat w Polsce, ale to czysty przypadek. Na dodatek widzę co najmniej kilka krajów, w których ludziom żyje się lepiej niż u nas. Dlaczego więc miałbym chcieć poświęcić życie dla wartości, która w żaden sposób nie jest ani moralnie lepsza ani gorsza od innych potencjalnych ojczyzn na tym świecie?

Tak jak zaznaczyłem na początku ten wpis to chaotyczna próba uchwycenia tego, co mnie gniecie w temacie patriotyzmu. Może kiedyś pochylę się nad tym bardziej i uda mi się klarowniej przelać to, co czuję. Ba! może nawet nie powinienem tego publikować, liczę jednak, że może ktoś, kiedyś trafiwszy na ten wpis zostawi jakiś inspirujący komentarz, który pomoże pozbierać te myśli, lub spojrzeć na wszystko z innego punktu widzenia.