Co natomiast oznacza leszy aparat fotograficzny? Wiadomo, więcej megapiksli. To najważniejsze jest. Im więcej tym lepiej. I na tym często się kończy nasze pojęcie o lepszości danego aparatu nad innym. Nooo, dobra. Niektórzy jeszcze nieśmiało powiedzą coś o wykonaniu samego body, czyli że jest na przykład aluminiowe lub ze stopów magnezu albo też z jakiś innych stopów, co czyni je odporniejszym na wstrząsy itd. Może być też uszczelnione, więc odporne na drobny deszcz czy kurz. Najczęściej jednak każdy mówi o ilości elementów światłoczułych na matrycy.

I znowu, prawie wszystko to prawda. Dlaczego prawie? Otóż, i owszem ilość pikseli na matrycy liczy się bardzo… długo i to wszystko, gdyż tak naprawdę nie są one żadną miarą najważniejsze w dobrym aparacie. Ludzkie oko widzi w rozdzielczości około 3 – 4 milionów pikseli. Większej rozdzielczości zwyczajnie nie zauważy. Tak więc megapikselowy wyścig tak naprawdę nie służy poprawie jakości zdjęć. To zwyczajny marketingowy bełkot, dopóki nie dostaniemy informacji o wielkości matrycy na której te piksele się mieszczą. W telefonach komórkowych i tak zwanych „małpkach” taka matryca jest wielkości paznokcia albo i mniejsza, w związku z czym same piksele są wielkości… no, są naprawdę malutkie :)
Z tego też powodu jakość obrazu, który będzie na nich odwzorowywany, nie może zachwycać. Owszem, do codziennych zastosowań się nadają. Dobrze się też spiszą, kiedy światło będzie dobre. (Są ludzie, którzy ajfonami robią zdjęcia w studio. Da się, oczywiście. Nie oszukujmy się jednak, że aparat fotograficzny umieszczony w telefonie to narzędzie dla profesjonalisty do codziennej pracy.) Prawda jest taka, że sam aparat to zawsze tylko narzędzie i prawdziwy mistrz sztuki, i z kiepskim narzędziem poradzi sobie wielokrotnie lepiej niż amator z profesjonalnym body w łapkach.

Wróćmy jednak do matrycy i jej milionów komórek światłoczułych. Dzisiaj będą podstawowe informacje, w następnym wpisie o tej tematyce będzie już bardziej technicznie i z rysunkami.

Tak więc dlaczego tak ważna jest wielkość matrycy na której owe piksele się znajdują? Tutaj wypada dodać jedną uwagę. Piksele światłoczułe na matrycy to nie są te abstrakcyjne piksele, z których się składa obraz cyfrowy i które można zobaczyć bardzo powiększając jakieś zdjęcie cyfrowe na monitorze. Tak więc nie chodzi o to aby w aparacie mieć jak najwięcej jak najmniejszych pikseli. Warto o tym pamiętać.
Wyobraźmy więc sobie, że na prostokącie 5×6 mm umieszczamy 10 mln punkcików światłoczułych. Każdy z takich punkcików musi mieć też własną mini soczewkę skupiającą światło. Duże te piksele nie będą, no nie? Natomiast gdy taką samą ilość pikseli umieścimy na matrycy 160×240 mm (APS-C) lub 240×360 mm (klatka filmu 35mm, czyli tzw. full frame) to będą one znacznie większe i tym samym będą mogły „pochwycić’ znacznie więcej informacji. Także jakość takiej informacji będzie nieporównywalnie lepsza niż z tych mini-(mega)pikseli z matrycy wielkości paznokcia. Należy jeszcze pamiętać, że matryca to element elektryczny, przez który musi przepłynąć prąd aby zadziała się magia. Prąd to ciepło. Im mniejszy element przez, który ów prąd przepływa, tym łatwiej się taki element nagrzewa. Ciepło powoduje, że te super malutkie elementy światłoczułe tracą swoje właściwości optyczne i elektryczne czego efektem jest utrata jakości obrazu. Powstają szumy, czyli niepożądane elementy na zdjęciu, których normalnie nie widzieliśmy wyzwalając migawkę w aparacie.
Aparaty kompaktowe i te wbudowane w telefony komórkowe, od momentu ich włączenia cały czas trzymają matrycę pod napięciem. Wpływa to bardzo negatywnie na zdjęcia, które można takim aparatem pstryknąć. Dlaczego cały czas taka matryca jest „włączona” w tych aparacikach? Chociażby dlatego, że inaczej fotografujący, nie zobaczyłyby co fotografuje. Światło zebrane przez obiektyw, lub plastikową soczewkę w telefonie, trafia na matrycę. Z matrycy obraz jest przekazywany na ekran z tyłu aparatu. Rozgrzewająca się matryca musi pracować cały czas a nie tylko wtedy kiedy powstaje nasze wspaniałe zdjęcie. Inaczej dzieje się w lustrzankach, które „podają” prąd na matrycę dopiero wtedy, kiedy fotograf naciska przycisk podnoszący lustro i wyzwalający migawkę.

Kolejnym minusem małej matrycy jest to, że często nie posiada ona wielu dodatkowych elementów, które są montowane w dużych, profesjonalnych lub półprofesjonalnych matrycach. Zwyczajnie się tego nie opłaca robić, gdyż koszt miniaturyzacji tych dodatków byłby zbyt duży.

Matryce światłoczułe można podzielić na kilka różnych typów. Dwoma najpowszechniejszymi są CCD (Charge-coupled device) i CMOS (Complimentary Metal-Oxide Semiconductor), które w kilku punktach opiszę poniżej. Oczywiście nie są to jedyne rodzaje matryc. Są one jednak najpopularniejsze i na nich się skupię w tym odcinku wpisów o matrycach.

CMOS:

Znacznie powszechniejsza od swojej rywalki CCD, ze względu na prostotę budowy i fakt, że elementy tej matrycy mogą być wykorzystywane w wielu różnych produktach, także przemysłowych i wytwarzane mogą być przez maszyny wytwarzające także inne elementy w technologii CMOS. Poniżej kilka cech matrycy CMOS w punktach.

• Niski koszt wytwarzania. Pozwoliło to na znaczne rozpowszechnienie się tego rodzaju matrycy na rynku producentów aparatów.
• Trudniejsza do zaprojektowania, ze względu na ilość „składników”, które towarzyszą poszczególnym komórkom światłoczułym.
• Niski pobór energii, co jak wiadomo, zawsze będzie dużym plusem, gdyż wydłuża pracę na bateriach aparatu, a także obniża nagrzewanie się elementu podczas pracy.
• Możliwość odczytywania danych z dowolnego piksela w dowolnej kolejności, tak jak odczytuje się dane z pamięci komputera. Przyspiesza to jej działanie.
• Jeszcze większe przyspieszenie obróbki zdjęcia, ponieważ każdy piksel ma swój przetwornik analogowo-cyfrowy…
• … co dodatkowo sprawia, że nie każdy piksel działa tak samo dobrze. Trudniej jest utrzymać jakość milionów drobnych części na tym samym poziomie.
• Mniejsza światłoczułość niż matryc CCD. Dzieje się tak dlatego, że spora część matrycy nie jest światłoczuła z uwagi na powielenie dla każdego piksela przetwornika itp. Cóż, wszystko ma swoje plusy i minusy.
• Przy długich czasach naświetlania tendencja do tworzenia zakłóceń związanych z przepływem prądu przez poszczególne części matrycy.
• Za to ma małe zakłócenia w przesyłaniu danych.
• Niższa dynamika w przekazywaniu kolorów.

A teraz kilka słów o rywalce.

CCD

Głównie stosowane w astrofotografii i fotografii naukowej, ze względu na lepszą reprodukcję czerni oraz mniejsze szumy własne przy długich czasach naświetlania. Dodatkowo w kilku punktach jej inne cechy:

• Brak możliwości odczytania danych z pojedynczego piksela. Można odczytać dane tylko z całej matrycy na raz. Z tego powodu jest ona „wolniejsza” niż matryca CMOS.
• Wyższa światłoczułość, ponieważ między elementami światłoczułymi nie ma tylu dodatkowych kondensatorów i innych części.
• Tak więc można na tej samej powierzchni upakować więcej pikseli, więc matryce CCD mogą ich posiadać więcej bez utraty na jakości obrazu.
• Pobiera więcej mocy, szybciej się więc nagrzewa i rozładowuje akumulatory aparatu.
• Lepsza rozpiętość tonalna i dynamika.

Pamiętać warto o jeszcze jednej rzeczy. Nie ma sensu dosłownie brać tych wszystkich punktów, ponieważ „gorsza” światłoczułość matryc CMOS, wcale nie oznacza, że tak jest na rynku fotograficznym. Wystarczy zobaczyć jaką światłoczułością może pochwalić się na przykład Nikon d3s. Te punkty pokazują pewną akademicką dyskusję, natomiast rzeczywistość i przemysł fotografii cyfrowej postawił na matryce CMOS. Z tego też względu produkt ten rozwija się od kilku lat bardzo prężnie i wiele problemów, które miał w latach swojej młodości, nie przeszło do wieku późniejszego. Tak więc, wiele zalet dojrzałej technologii CCD przeszło już i zadomowiło się całkiem dobrze w matrycach CMOS.

Matryca jest więc elementem aparatu, który wychwytuje fotony światła, zamienia je na elektrony, które następnie przechowuje a już po ekspozycji światłem, liczy i zamienia na zdjęcie. Proste, prawda?

W następnym odcinku skupię się już bardziej na tym jak to się dzieje, że w końcowej fazie dostajemy jakiś obrazek. Będzie bardziej technicznie i mam nadzieję bardziej precyzyjnie. Oczywiście znajomość tego, jak działa nasz aparat nie jest wcale potrzebna, żeby zrobić dobre zdjęcie.

Więcej tutaj.

I tak oto proste zrobienie obiadu urosło do rangi nie byle jakiego zadania…

Powiadam Wam, strzeżcie się zapałek z wielbłądem i piramidką…

Wracając jednak do tematu WikiLeaks. Okazuje się, że to Assagne jest tym złym i to on ma krew na rękach (jakież to popularne ostatnio określenie). Nagle wszyscy się skupiają na twierdzeniu, że przez to iż te dokumenty ujrzały światło dzienne mogą zginąć ludzie. Owszem mogą, tak jakby do tej pory nie ginęli na tej chorej wojnie. Co znamienne, próbuje się odwrócić sytuację tak, żeby pokazać jacy to „nasi” żołnierze są ok, a cała reszta zła, przez co uprawnia nas to do takich a nie innych zachowań. Można mieć wiele do zarzucenia samemu Assagne, można powiedzieć, że próbuje łatać swoje ego tym co robi, można mieć zastrzeżenia co do sposobu w jaki komunikuje swoje przecieki, nie da się jednak ukryć, że ten człowiek ujawnił zbrodnie wojenne za które powinny polecieć głowy, a nie lecą. Cała ta sytuacja doskonale pokazuje manipulację jaką można zrobić za pomocą mediów, byleby tylko mieć pieniądze i władzę. I tak oto wyciekła paskudna maź, która nikogo (no, może oprócz Assagne) nie pobrudziła. A pobrudzić powinna i reakcja powinna być tak samo stanowcza jak podczas wycieku z platformy BP.

Jak się jednak okazało, media wcale nie są tym tematem tak zainteresowane a strach przed rządem USA jest na tyle poważny, że gdyby tylko „zwyczajne” gazety miały dostęp do tych tajnych danych, to na pewno nie ujrzałyby one światła dziennego.

Na chwilę wrócę jeszcze do tego filmiku. Ironiczne wydaje się to, że osoba, która przekazała ów film do WikiLeaks może zostać skazana na ponad 70 lat, a sami zbrodniarze nigdy nie zostaną zapewne ujawnieni. I tak oto mamy szczegółowy obraz tak zwanych „wolnych mediów”…

A kiedy się modlicie, nie postępujcie jak obłudnicy, bo oni lubią się modlić, wystawając w synagogach i na narożnikach ulic, aby się pokazać ludziom. Zaprawdę, powiadam wam: Już odebrali swoją zapłatę.
A ty, kiedy się modlisz, wejdź do komórki i zamknąwszy drzwi, módl się w ukryciu do swego Ojca, a twój Ojciec, który widzi to, co jest ukryte, odpłaci tobie.

(Mt 5,6)

To w zasadzie kończy dyskusję o tak zwanych „obrońcach krzyża”. Oczywiście nie sądzę żeby ten cytat miał dla nich jakiekolwiek znaczenie, przecież wiadomo, że wszystko co mogłoby w nich uderzyć, musi być uwikłane w bliżej nie określony układ…

Dla mnie bomba. Ci ludzie sami jeszcze bardziej dezawuują swoją wiarę, sens istnienia KK jako instytucji i wszystko co się z tym może wiązać.

Dzisiaj jak widać, bardzo łatwo jest zapomnieć do czego służy konstytucja i co jest legalne a co nie w państwie demokratycznym, takim jak Polska. Sprawa powinna zostać załatwiona raz-dwa. Nie chcą pozwolić przenieść krzyża? Wkracza policja, robi się z takich ludzi idiotów i krzyż z wielką pompą przenosi się do kościoła obok. Koniec. Afera szybko umiera, ale nie w Polsce. U nas mamy Jarka K., którego można śmiało nazwać zbrodniarzem (oczywiście w sensie potocznym a nie prawnym). Człowiek ten zapadł już umysłowo na co najmniej kilkanaście chorób i będzie robił wszystko, żeby krzyż coraz bardziej upodabniał się do kija bejsbolowego. Jak wszyscy wiemy, taki kij jest najlepszym narzędziem dydaktycznym i najlepiej posłuży jako argument w każdej dyskusji. Najłatwiej też odwracać nim kota ogonem i zamiast o stanie państwa mówić o rzeczach totalnie nieistotnych…

Jak widać symbole to potęga, a krzyż jako kij bejsbolowy zyskał co najmniej +5 do anarchii i +5 do fanatyzmu. Brawo! Katole broniący tych dwóch desek sięgacie dna i umysłowo jesteście na równi z talibami.

W większości bogatych krajów takie zachowania są średnio do przyjęcia i przeważnie sami obywatele podkablują na sąsiada, który prowadzi nielegalne interesy czy w jakikolwiek inny sposób naciąga fiskusa. U nas takie donosy na sąsiada, w tak sprawny sposób walczącego ze znienawidzonym system były by poczytane za czyn raczej haniebny. Tymczasem, naprawdę niewiele osób rozumie co znaczy zwrot „pieniądze z państwowej kasy”. Ludzie myślą, że państwo w jakiś magiczny sposób „zarabia” pieniądze, a w tym nie ma żadnej magii. To kasa z podatków.

Taki przykład tegorocznej powodzi, który dobrze unaocznia nam tę dziwną optykę jaką posługują się obywatele tego kraju rozmawiając o państwowych wydatkach. Przeprowadzono jakiś sondaż czy należy powodzianom pomóc ze środków państwowych. Oczywiście większość odpowiedziała „TAK”. Po kilku dniach przeprowadzono ten sam sondaż tylko wyjaśniając co kryje się pod tym eufemistycznym terminem „środki państwowe”, którego użyto w sondażu. Zgadnijcie co się stało. Oczywiście zgadliście :-). Liczba osób odpowiadających „TAK” drastycznie spadła.

Kolejnym z przesądów jaki towarzyszy pieniądzom w Polsce jest ten, który każdego kto zarabia więcej niż średnia, każe uważać za oszusta i złodzieja. To też wynosimy pewnie z domu, kiedy rodzice z zazdrością mówią o sąsiedzie, któremu spaliła się stodoła, że na biednego nie padło. Albo gdy sąsiad kupuje nowy samochód, na który naszych rodziców nie było stać, usłyszymy komentarz w stylu „nakradł się (nabrał w łapę czy cokolwiek w ten deseń) a teraz szpanuje”. Oczywiście nie mówię, że tak jest w każdym domu, ale taka mentalność pokutuje w naszym społeczeństwo bardzo. I nie chodzi tu tylko o niewykształconą część obywateli. Przecież zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie miał więcej niż my.

Następnym stereotypem jest, że człowiek bogaty musi być ubogi duchowo. To się wiąże oczywiście z punktem wypisanym powyżej, jednak nie koniecznie i nie zawsze jest z nim łączone. Często słyszałem jak mówiono o bogatym przedsiębiorcy lokalnym, że nie chodzi do kościoła w niedzielę czy nie daje na mszę tyle ile by mógł a jedynie rzuca kilka złotych.

Znacie może jeszcze jakieś stereotypy w Polaka myśleniu o pieniądzach?

Całość znajdziecie na moim koncie na Picasie.

Nie będzie chronologicznie bo mi się nie chce :)
Zacznę więc od rzeczy dla mnie najważniejszej. 1 kwietnia sprawiłem sobie w końcu wymarzony od lat aparat. No dobra, nie do końca akurat ten był wymarzony od lat, ale generalnie jakość taka właśnie była przedmiotem moich westchnień i snów. Od lat.
Cudownie jest móc znowu pstrykać foty lustrzanką. Już zapomniałem jakie to odświeżające doświadczenie jest. Na razie mam zalew zdjęć kiczowatych i raczej takich niezbyt interesujących. Wypstrykuję się powoli i z każdą kolejną sesją dostrzegam niejaką poprawę w produkowaniu kolejnych kolorowych obrazków. Tak więc niedługo powinienem znaleźć kilka fotek wartych publicznego ukazania na blogu.
Dodatkowo kilka dni temu zakupiłem stałkę 50mm/1.8 i jestem w niebo wzięty tym, jaki ten obiektyw generuje bokeh. No i to zumowanie nogami :D Ciekawe kiedy mi się odechce ;-)

Przez ten szmat czasu od kiedy pojawił się na blogasku jakiś bardziej osobisty wpis zdarzyły się też w naszym pięknym kraju wybory na prezydenta. Cóż… w pierwszej turze było jeszcze na kogo zagłosować, niestety w drugiej to już porażka. Brak poważnych kandydatów zmusił mnie do olania tego tematu, a fakt, że w tym czasie byliśmy jeszcze nad morzem sprawił, że nic, ale to nic nie ciągnęło mnie do lokalu wyborczego. Jedyne co mogę powiedzieć, to to, że dość mam wybierania między mniejszym a większym złem. W ogóle coraz mniej mi się podoba, że całe to przedwyborcze gadanie nijak się ma do powyborczych działań i społeczeństwo w żaden sposób nie może rozliczyć kandydata z tej kiełbasy.

Zdarzyło nam się także, oprócz weekendowego wyjazdu nad morze, wybrać się na Bitwę pod Grunwaldem (zdjęcia wkrótce). Pojechaliśmy na dwa samochody w 7 osób. Było to przeżycie interesujące z wielu powodów. Na pewno czytaliście mnóstwo złych recenzji tego wydarzenia, czy słyszeliście jeszcze więcej opisów od znajomych itd. Nie będę się więc tutaj rozpisywał, powiem jedynie, że my na szczęście nie możemy potwierdzić tych okropnych rzeczy jakie pod Grunwaldem się działy. Owszem, tłumy były nieziemskie. Korek też sięgał nieba, tylko co z tego? Jeśli ktoś się spodziewał, że mu autostradę wybudują na ten jeden dzień, zawiódł się srogo. Chamstwo też się zdarzało, jednak nam się udało oglądać całe to wydarzenie bez większych ekscesów i nieprzyjemności. Niestety zajęliśmy dość odległe miejsce stąd też i zdjęcia raczej kiepskawe będą. Za rok znowu planujemy pojechać, wiemy już jakie błędy w tym roku popełniliśmy i jak należałoby je naprawić. Gdyby kogoś to interesowało to:

1. Woda, dużo wody.
2. Jeszcze raz woda.
3. Jakieś isostary czy powerade też nie będzie od rzeczy (w celu uzupełnienia tych wszystkich mikro i makro elementów wypłukanych przez wodę). Serio. No, chyba że upały, takie jak w tym roku już się nie powtórzą.
4. Parasolki jakieś jasne.
5. Jasne ubrania, których nie będzie nam szkoda jak się pobrudzą czy zniszczą w jakikolwiek sposób, czapki i okulary przeciwsłoneczne.
6. Krem z dużym UV.
7. Obiektyw z lepszym tele (najlepiej bez funkcji zoom coby tego kurzu nie zasysać do środka) i statyw.
8. Jakiś koc.

Po przyjeździe, jeśli przyjedziecie w dzień inscenizacji bitwy a nie wcześniej, nie łazić po straganach, tylko zająć dogodne miejsce przed samym polem bitwy. Inaczej nic ciekawego nie zobaczycie. Owszem, trzeba będzie tam siedzieć przez kilka godzin, ale cóż…
No i nie spodziewajcie się, że dojedziecie tam bez problemu, tak samo jak że wyjedziecie od razu po bitwie. Naprawdę nie rozumiem ludzi, którzy narzekają na ten aspekt takiego wydarzenia. Kto się spodziewał luzów na drodze i nie przewidział tych tłumów oraz problemów z napojami, ten się bardzo często musi w życiu dziwić różnym rzeczom ;-)

W międzyczasie przeczytałem też kilka ciekawych książek.
Dla zainteresowanych II wojną światową polecam „Snajper na froncie wschodnim” Albrecht Wacker. Książka opisuje jak wyglądała wojna poziomu niemieckiego żołnierza, którego los i dowództwo rzuciło na front rosyjski, gdzie przyszło mu walczyć z nienawidzonym wrogiem. Ostrzegam, książka w sposób bardzo dokładny opisuje życie żołnierza podczas II wojny światowej. Wstrząsająca, jednak chyba każdy powinien z raz przeczytać taką pozycję i zobaczyć ile bohaterstwa jest w wojnie.

Kolejną książką, którą mogę śmiało polecić jest powieść „Metro 2033″ Dmitry’ego Glukhovsky’ego (nie wiem czy dobrze odmieniam). Na jej podstawie powstała gra komputerowa o tym samym tytule. Książka, po którą warto sięgnąć. Trzyma w napięciu do samego końca i naprawdę nawet nie wiem kiedy ją przeczytałem.

Wpis trochę chaotyczny, za co przepraszam, ale naprawdę sporo tego by się znalazło jeszcze a już i tak przekroczyłem prawie dwukrotnie magiczną granicę 500 słów, więc czas kończyć.

Ale mniejsza o większość. Najfajniejsza jest dla mnie definicja tolerancji jaką możemy znaleźć w tym, jakże pociesznym, artykule.
Otóż, wedle niejakiego Stanisława Kalemby z PSL

(…) ludzie niewłaściwie rozumieją zasadę tolerancji, która nie oznacza wcale usuwania znaków religijnych, ale ich tolerowanie.

Posted via email from Viva la Evolución!