“Niet zonder liefde” speelt zich af in Antwerpen Centrum, tot in de flat van Marie-Louise op Linkeroever. Voor wie in Antwerpen woont biedt “Niet zonder liefde” een feestje van herkenning op. Tel daarbij waar het in het leven om draait, de liefde, en zie daar: “Niet zonder de liefde”.

Marita De Sterck schreef met “Niet zonder liefde” alweer een boek dat nooit door iemand anders zou kunnen worden wat het nu is: een typisch Vlaams boek, waar ge en gij de dienst meermaals uitmaken. De Sterck vertelt haar verhaal in wisselende vertelperspectieven, waarbij Arjun de ik-persoon is. De Sterck als blijft auteur soms te vaak aanwezig, en Arjun komt als het ware door haar gratie tot leven. Dat De Sterck “Niet zonder liefde” ook als antropologe heeft bekeken: het zou me niet verwonderen. Anderzijds slaagt De Sterck er op deze manier van vertellen, als aanwezige auteur dus, ook in om nooit een oordeel te vellen over wat haar personages doen. Ze doen wat ze doen, en dat heeft zeker consequenties, maar ze laat ook ruimte om haar personages rustig tot oplossingen te laten komen, al dan niet met de hulp van de personages rondom Juma en Arjun.

Er is ook Marie-Louise, Juma’s oma, die in een flat op Linkeroever woont, Nora, de moeder van Arjun, die net een nieuwe man in haar leven heeft, waar Arjun en Juma niet zo blij mee kunnen zijn. Want Nora kan geen man bij zich houden, en haar nieuwe vriend is de vader van Juma. Het moet niet zwaarder worden, en dat is ook wat Juma dwarszit: hun plannetje heeft niet gewerkt, en de lezer mag er van mij helemaal zelf achterkomen dat het een ongelofelijk snood plannetje is. Nu moet Juma én vertellen aan haar depressieve moeder (Céline) dat zij en Arjun samenzijn, én dat haar haar vader, Celine’s ex, dus, een vriendin heeft, die dan nog eens de moeder van Arjun is. Dat Céline depressief is, dat kan de lezer samen met Juma alleen maar heel jammer vinden: Celine is zwanger geweest van Juma’s broertje, toen Juma elf was, maar dat broertje zou nooit kunnen hebben overleven buiten de veilige schoot van zijn moeder… En daar kan Celine maar niet overheen komen, hoewel Marie-Louise vindt dat ze uit haar nest moet komen voor Juma. Want een half kind, dat telt niet mee, vind ze. Marie Louise heeft harde standpunten, maar ook al veel meer levenservaring. Zelf moet ze ook voort zonder haar man René, zijn asse bewaart ze in een koekendoos met een bakker op, omdat haar René vroeger ook bakker was. Bovenal is Marie-Louise een vrouw van vlees en bloed, iemand die tracht om een uiteengevallen gezin bij elkaar te rapen.

Doorheen het boek komen de mensen rondom Juma en Arjun aan het woord, elk hoofdstuk wordt verteld door een ander personage, en in een ander perspectief. Dit zorgt voor een intense leeservaring, waar de tochten van Juma en Arjun doorheen verweven worden, beiden op weg naar de flat van Mo, om te bekomen, en om te beslissen of ze het thuis zullen vertellen, dat zij dus wel eerst samen waren, VOOR Arjun’s moeder iets begon met Juma’s vader.

Doormiddel van flashbacks, die echter niet met een cursieve letter of een ander onderscheid worden weergegeven, komen we meer te weten over waarom Juma zo bang is, en waarom Arjun blokkeert als hij niet kan bewegen, springen en duikelen, en waarom een rit in de metro uren kan duren. En we komen meer te weten over de mensen rondom Arjun en Juma, die allemaal, met vallen en opstaan, er het beste van moeten maken. Dat maakt van “Niet zonder liefde” een niet zo makkelijk te behappen boek voor wie minder leeservaring heeft.

Achterin het boek staat een kaartje met daarop de route die Arjun en Juma beiden volgen.

Marita De Sterck mag dan al iets té aanwezig blijven als auteur: ze slaagt er als geen ander in haar personages te begrijpen, zonder over hen te oordelen.

Niet zonder liefde / Marita De Sterck.- Amsterdam : Querido, 2012.- 163p.- ISBN 978 90 451 1319 7

Behalve boeken schrijft Koos Meinderts ook liedjes en maakt hij theatervoorstellingen.

“Het Sneeuwmeisje” is een prentenboek dat gebaseerd is op zijn theaterstuk “De winterkoningin”. “Het sneeuwmeisje” leunt heel licht aan tegen het sprookje van “De Sneeuwkoningin” van Hans Christian Andersen. Waar zijn Sneeuwkoningin iemand is die als een sneeuwvlok voor het raam verschijnt bij Kay, en hem later meeneemt naar haar paleis, wordt het Sneeuwmeisje van Meinderts en Fienig geboren uit een sneeuwvlok, omdat de winterkoningin zo graag een kindje wil. Maar de sneeuwvlok komt niet tot leven, al wil de koningin het nog zo graag. Daarom roept ze de Sneeuwgeest aan, die het Sneeuwmeisje tot leven blaast. De koningin is hier zeer blij mee, en ze noemt het meisje Engel.

Wanneer Engel op een nacht over de sneeuwgeest droomt, geeft haar moeder haar ’s ochtends een spiegeltje cadeau. Dat moet ze voor het gezicht van de sneeuwgeest houden: ze is namelijk NIET van de sneeuwgeest, zo drukt haar moeder haar op het hart: ze is van zichzelf! De spiegel komt ook voor in De Sneeuwkoningin, alleen heeft de spiegel in Andersen’s verhaal een merkelijk andere rol, en dient hij daar om het slechte te symboliseren, en om later een goede afloop te kunnen bewerkstelligen. De spiegel van Meinderts en Fienig maakt duidelijk dat kinderen zichzelf moeten kunnen zijn, en dient om zich te wapenen tegenover de sneeuwgeest.

Op een nacht gebeurt het onvermijdelijke en wordt Engel door de sneeuwgeest meegenomen, naar zijn burcht in de bergen. In dit stuk van “Het sneeuwmeisje” herkennen we duidelijk de ontvoering van Kay, door de Sneeuwkoningin.

Waar we in “De Sneeuwkoningin” een toch wel ellenlange zoektocht van Gerda naar Kay krijgen, wordt Engel, omdat ze de sneeuwgeest haar spiegel voorhield, weggeblazen, en ze blijft een tijdje vallen. Later vinden we haar terug in een vreemd huis, waar ze wakker wordt in een vreemd bed, bij Limp en zijn gans, Zilver. Met zijn drieën gaan ze opzoek naar waar Engel vandaan komt. In ijzige sneeuw beginnen ze hun tocht, en Engel vertelt dat de sneeuw het verdriet van haar moeder, de winterkoningin, is. Engels tocht is veel minder langdradig dan die in het sprookje van Andersen, en leunt in die zin zeker aan bij de tijd van nu. Met verdriet, en met verlangen naar het terugzien van je moeder. Verdriet, omdat Zilver, Limps gans, zeker mee wilde, al werd het zijn laatste reis. Zilver wordt neergeschoten, en hij schenkt Limp zijn vleugels, zodat hij en Engel sneller terug naar haar moeder kunnen. We vinden haar terug, helemaal verkild, ze is van ijs geworden door het verdriet om Engel. En waar haar moeder destijds voor haar zong dat alles altijd weer goed komt, zingt Engel datzelfde liedje nu voor haar, en we zien haar moeder ontdooien. In die zin is “Het Sneeuwmeisje” wezenlijk anders dan “De Sneeuwkoningin”, maar daarom niet minder goed. Zelfs veel eigentijdser. In Andersen’s “De Sneeuwkoningin” weten we niet hoe de ouders van Kay en Gerda eruitzien, we weten enkel dat ze iets groter wonen, want zij kunnen iets meer bloemen zetten dan de meeste mensen. Bij Kay en Gerda zijn het de “oudjes” die de dienst uitmaken: er is een oma, van Gerda, en er is een oudje die haar vertelt dat ze Kay kan vinden bij de Sneeuwkoningin. Kijken we naar de illustraties van Fienig: We hebben  een mooie, jonge koninklijke moeder, die alleen voor de zorg van een zo graag gewilde dochter moet instaan, samen met een handvol bedienden. Deze bedienden, lakeien, of soldaten, zo u wil, met bontmutsen op, want de winterkoningin woont in een koud gedeelte van een niet nader genoemd, noordelijk land – zien er wat mij betreft nogal kinderlijk uit, en zouden een iets volwassener uitzicht mogen hebben. Fienig slaagt er niet helemaal in om in haar illustraties in “Het sneeuwmeisje” de volwassenen er te laten uitzien als volwassenen. Engel is de dochter van de Winterkoningin, en dat merk je omdat zij graag ronddanst, en bang is in het donker, zoals veel kinderen. Ook de Winterkoningin zou een iets volwassener look mogen hebben. Het afbeelden van bossen en sneeuwlandschappen maken de onvolkomenheden van het illustreren van mensen dan weer helemaal goed. De details die Fienig in haar prenten stopt waarop mensen staan afgebeeld: ze doen me vergeten dat ik de mensen in het verhaal graag wat volwassener had gezien. Kijkt u uw ogen maar uit in het huisje van Limp en Zilver, bijvoorbeeld, waar de uien aan de muur hangen, en waar Zilver nieuwsgierig is naar dat slapende meisje in de beddenbak. Of in de kamer van Engel, waar we een sneeuwpop naast het bed zien, en een pinguïn aan het achtereind van het bed. Fienigs landschappen maken dat de lezer de kou kan voelen, en de wind hoort waaien.

Het Sneeuwmeisje / Koos Meinderts, Annette Fienig.- Rotterdam : Lemniscaat, 2012.- ISBN 978 90 477 0426 3

De koning heeft een nieuwe auto, of beter: ‘een nieuwe kar’. Het is een blauw retrowagentje met een gouden kroon op de deur. De koning zoekt een chauffeur om zich te laten rijden en dat is geen probleem: iedereen wil eigenlijk wel een ritje maken met de nieuwe koninklijke wagen. Maar Haas gaat veel te snel en te hobbelig, Beer doet gevaarlijk, Kraai gaat te hoog en Eend rijdt domweg door het water. Wanneer de koning uiteindelijk besluit om zelf het stuur in handen te nemen, blijkt ook dat niet de beste oplossing.
Timmers heeft al meermaals bewezen dat hij aan een eenvoudig uitgangspunt genoeg heeft om zijn publiek met tekst en beeld te boeien, en dat is hier niet anders. De verhaallijn van De kar van de koning is bijzonder summier, maar werkt perfect voor jonge kinderen. Diezelfde eenvoud uit de tekst vinden we ook terug in de vrolijke, kleurrijke prenten, die opvallend weinig details bevatten. Daardoor komt de nadruk volledig op de schitterende mimiek bij de personages te liggen: het plezier van de dieren aan het stuur, de angst en zelfs lichte paniek van de koning bij alles wat zijn gretige chauffeurs uithalen, en de verbijstering bij wat hij uiteindelijk zelf veroorzaakt.
De clou van het verhaal is vrij voorspelbaar, maar dat kan de pret niet drukken. Een aanradertje.

De raadsels van Sam   Edward van de Vendel, tek. Philip Hopman                                         Querido 2012

Wat een heerlijk vervolg op het al heerlijke Toen kwam Sam, het verhaal van een hond die zelf zijn baasje koos. Beide verhalen spelen zich af in Canada, met het gezin van Edward van de Vendels broer als inspiratiebron.

Sam, de grote, sneeuwwitte berghond die in het eerste boek zomaar bij Kix (9j.)  aan kwam waaien,  verdwijnt. Kix is ontroostbaar en gaat op zoek. Iedereen wordt ingeschakeld: zijn ouders, zusje Emilia, zijn opa…Tijdens de zoektocht daagt er iets bij Kix: Sam is een oude hond, die de laatste tijd soms heel afwezig leek. ‘Hij wordt pups’ zegt opa, ‘hij gaat terug naar het verleden’.  Dat doet bij Kix een lichtje branden: misschien is hij echt terug gegaan naar zijn verleden, nl. naar de boerderij  waar hij tien jaar ‘gewerkt’ heeft? Kix vindt er hem inderdaad, en hij achterhaalt ook de waarheid achter Sams vroegere baasje Cracker en Sam.

Dit is het mooie verhaal van een ouder wordende hond, maar nog meer het verhaal van de jonge Kix.  Zijn verbondenheid met Sam en de angst om hem te verliezen pakken naar de keel. De intense beschrijving van de vriendschap – of neen, geen beschrijving, ook geen evocatie, maar diepe inleving en beleving vloeien zo mooi en schijnbaar moeiteloos uit Van de Vendels pen, i.c. computer.  Hier maakt  Edward van de Vendel mijn kleindochter van 9 ( en mij, en haar vriendjes en vriendinnetjes) intens blij mee. ‘Blij, en een beetje triestig’, ik hoor het Siene al zeggen, en zuchten terwijl ze naar de sprekende tekeningen van Philip Hopman kijkt.

In boekenvriendschap, Jet

Smakelijk lezen!
Frank Adam

Kelderkind is geïnspireerd op raadsels rond het leven van de Duitse vondeling Kaspar Hauser. De vreemde jongen verschijnt op pinkstermaandag 1828 op het marktplein van Neurenberg in Baden (Beieren). Hij kan met moeite lopen en spreken. In zijn hand houdt hij een briefje: ”Ik wil ruiter worden zoals mijn vader.” Hij wordt opgevangen en van de ene verblijfplaats naar de andere gebracht, ontwikkelt zich vlug en zou een dagboek bijgehouden hebben. Daarover is veel gespeculeerd en geschreven. Onderzoek wees uit dat hij tot zijn 16^e waarschijnlijk in een donkere kelder gevangen zat. Kaspar Hauser stierf (werd vermoord omwille van politieke redenen?) in Ansbach in 1833. Hij was waarschijnlijk 21 jaar.

Op basis van die gegevens brengt Kristien Dieltiens haar eigen versie van de gebeurtenissen en speurt naar het waarom van de zaak Kaspar Hauser. Zij belandt in de politieke intriges van de 19^e eeuw en suggereert dat Kaspar vanwege zijn afkomst een gevaar was voor de eenmaking van het Duitse Rijk. ( Hoezo, dat verklap ik even niet). Dus moest hij verdwijnen.

Het werk (zeg al maar oeuvre) van Kristien Dieltiens wordt beheerst door één kerngedachte: liefde en mededogen voor verschoppelingen, voor de sociaal gewonde mens, met als terug kerende vraag:  “Hoe vinden kwetsbare mensen de weg in hun leven?”

In Kelderkind vindt zij een nieuwe invalshoek om die centrale thematiek verder uit te spitten. Of beter: twee invalshoeken, voor twee verhalen die gaandeweg in elkaar haken.

De twee gekwetsten zijn Manfred, een man met een hazenlip en met daardoor ook een gespleten leven, en Kaspar, de jongen die niet had mogen leven. Om beurten brengen ze hun levensverhaal, Manfred in de ik- persoon en Kaspar afwisselend in de 3^e persoon, gezien door de ogen van leeftijdsgenote  Isolde,  en in de ik-persoon in zijn dagboek.

Manfred bijt ijzersterk de spits af (Het is zover. Vandaag dood ik een mens), na een al even sterke, filmische en intrigerende proloog.  Je leest dat de man een opdracht heeft, maar die kom je pas te weten na het relaas van zijn voorgeschiedenis en zijn motieven. Hij krijgt het breedste platform, de meeste aandacht in bladzijden ook. Door zijn gedetailleerde en breedvoerig verslag krijg je de indruk dat hij de eigenlijke hoofdpersoon is, de eigenlijke verschoppeling waar Kristien Dieltiens mededogen naar uit gaat.  Door zijn misvorming leeft hij in de schaduw en schuwt hij het echte leven. Kristien Dieltiens peilt waarom hij zich als een zwakkeling gedraagt. In de symbolen (o.a. de afbeeldingen van heiligen die Manfreds leidraad zijn), metaforen (o.a. een tam gemaakt hert, een koekoek) de krachtige beeldspraak, de aandacht voor de natuur, voor liedjes, bijgeloof en tradities sluit hij naadloos bij Dieltiens’ andere romanfiguren aan. Daardoor is hij de eigenlijke gevangene, het eigenlijke kelderkind van deze roman.

Zijn aangrijpende, gedetailleerde, en prachtig vertelde verhaal is dominant en had een roman op zich kunnen zijn. Typerend is trouwens dat de mooie, indrukwekkende cover van Carll Cneut niet Kaspar, maar Manfred afbeeldt.

In het licht van deze roman, zijn de details van Manfreds levensverhaal niet altijd relevant voor de ontwikkeling van de andere hoofdpersoon, Kaspar Hauser. Manfreds vele omzwervingen en de te grote aandacht voor enkele andere spelers hadden voor dit concept ingekort kunnen worden.

Kaspar Hauser, het historische kelderkind, is door Kristien ingeleefd, maar toch afstandelijker benaderd. Misschien uit respect voor het raadsel, maar misschien ook uit een soort reserve tegenover de geschiedenis. Zo slecht komt dat niet uit: geen menselijke omstandigheden zoals bij Manfred, maar wel het politieke spel dwong Kaspar om in de schaduw te leven. De menselijke toets van zijn lot verwijst opnieuw naar Manfred. Wanneer politiek en emotie elkaar raken, grijpen Manfreds en Kaspars verhalen in elkaar. Het ineen haken moet een precaire opdracht geweest zijn, ook voor de geduldige lezer, want de tekens, hints en startende draden roepen vooral bij een tweede lezing een Aha-Erlebnis op.

Dit betekent niet dat Kaspars verhaal niet aangrijpend is. Het is vooral interessant om te lezen hoe hij zich in een ijltempo ontwikkelt. Bij zijn wedergeboorte leert hij zichzelf ( Ik leerde mezelf wassen. Zo leerde ik dat ik net als iedereen een voorkant en een achterkant had. Maar ik wist nog niet dat ze onder hun kleren dezelfde huid hadden als ik. Ik dacht nog altijd dat ik anders was dan zij) en de maatschappij kennen. Zijn vlugge aanpassing is mooi te volgen in de evolutie van zijn taalgebruik- door de eenvoud vaak heel poëtisch, maar ook vaak (te- want niet altijd geloofwaardig) gedreven door de beeldrijke en poëtische pen van Kristien Dieltiens zelf. Ronduit prachtig en sterk als symbool voor het besef van eigenheid is het verglijden van ‘het’ naar ‘hij’: ik was het. /Donker, het slaapt./ Licht, het ruikt, het eet, het drinkt./(…) en een verslag later : ‘Jij, jij, jij bent Kaspar!’ Het werd jij./ Jij had pijn.//

Besluit

Kelderkind  onderschrijft zonder enige twijfel de benaming een ‘spannende, historisch, psychologische roman’, bestemd voor adolescenten en volwassenen. In haar meeslepende, filmische stijl heeft Kristien Dieltiens de tijdsgeest schitterend gevat. Nauwkeurige (‘nauwkeurigheid is mijn plicht’ repliceert Kristien)  culturele en politiek historische gebeurtenissen zijn moeiteloos geïntegreerd, en geven nog meer kleur aan de roman.

Voor de doorwerkte psychologische kant tekent vooral Manfred. Als verschoppeling is hij een typische Dieltiens-romanpersoon, in zijn levensopvatting belichaamt hij haar eigen visie en interesses. Dat hij in het licht van deze roman zijn stem wat té breedvoerig laat horen, is wellicht ook het gevolg van Kristiens nauwgezetheid en drang om te doorgronden. Kiezen en schrappen moet dan wel erg moeilijk zijn, maar het had deze roman nog sterker gemaakt.

Kaspar zorgt voor het mysterie, voor nieuwsgierigheid en een portie spanning. Kristien Dieltiens ‘beobachtet’ (om in de sfeer te blijven) zijn ontwikkeling voornamelijk. De emotionele inleving laat ze over aan Isolde, in de derde persoon, en aan Kaspar in zijn dagboek. Daardoor houdt ze zelf wat afstand.

En weerom in het licht van dit concept: wat minder Manfred en wat meer (emotionele inleving in) Kaspar zou ik persoonlijk toegejuicht hebben.

Kelderkind is Dieltiens’ 50^ste roman. Het is opnieuw een roman waarin je je als lezer in onderdompelt en waarin je je met plezier laat meeslepen door de intrigerende verhalen en hoofdpersonen, de vele weetjes en de filmische stijl. Hoewel, die is wat minder exuberant, wat minder barok geworden. Dat wijst op groei, en dat doet ons hopen dat dit Kelderkind nog geen finale kroon op haar werk is.

Kelderkind wordt vrijdag om 20u voorgesteld in de Brugse bibliotheek De Biekorf.

In boekenvriendschap, Jet

Isis is het verhaal van een puber die op zoek gaat naar haar verborgen verleden. Haar grootmoe, boma, bij wie ze woont, vertelde haar enkel dat haar ouders omkwamen in een auto- ongeluk toen Isis en haar tweelingzus Galya 4 waren.

Op een dag krijgt Isis een bericht van een onbekende oom, die haar nieuwsgierig maakt naar de ware toedracht van het ongeluk.  Isis wil een en ander ontraadselen en zij roept de hulp in van klasgenoot Martijn, op wie ze heimelijk verliefd is. Isis wordt niet alleen geconfronteerd met zichzelf, maar ze stoot ook op een ontluisterend geheim.

Dit kon het scenario van een doorsnee puberverhaal zijn: een zoektocht naar de roots, doorspekt met een ontwakende liefde en seksuele gevoelens en met een grote portie geheim en verrassing. Wat maakt het dan toch bijzonder? Zoals dikwijls in de betere jeugdboeken: de sterke en goed geportretteerde hoofdpersoon, de stijl en de originele invalshoek.

Isis is een computerfreak. Zij bouwt haar eigen virtuele wereld, en modelleert daarin ‘avatars’ van  personen uit haar directe omgeving. Die zijn niet altijd even complimenteus trouwens. Haar wiskundelerares komt er bijvoorbeeld minder goed van af dan haar zus Galya. Hans Dekkers kruipt diep in Isis’ intelligente geest, laat haar met gemak switchen tussen de cyberwereld en de reële wereld, en creëert zo een scherp beeld van de verwarring van de bewust wordende puber. Ook in haar pittige no nonsens taal, een mix van vaak hoogdravende pubertaal met cybertermen, legt hij die verwarring en onzekerheid feilloos vast.

De grond onder Isis’ voeten (en die van de lezer) verdwijnt: waar stopt de werkelijkheid en begint de fantasie? Het duizelde mij (aangenaam) in dit vlotte verhaal, waar ik me nu eens niet hoefde te ergeren aan modieuze namaak-  jongerentaal.

Zeker niet minder origineel is De verzwegen brief van Karla Stoefs (Manteau).

Lotte woont met haar mama Ella in het herenhuis van haar grootouders. Opa Edward is al twee jaar dood en Lotte mist hem net zo erg als oma Esmé, die haar bed niet meer uit wil. Lottes  papa, Vincent, is bezig aan een jarenlang project. Hij bevaart de wereldzeeën en komt slechts nu en dan een paar weken naar huis. Lotte onderschept zijn recente brief naar haar moeder. Daarin staat dat hij wegens motorpech nog langer weg zal blijven. Uit boosheid omdat papa Vincent dus ook niet op de 88^e verjaardag van oma Esmé zal zijn, en ook in een poging om hem voorgoed thuis te krijgen, verstopt Lotte de brief. Gevolg: mama Ella wordt langzamerhand doodongerust, vooral wanneer er zich een tyfoon boven de Chinese zee, waar Vincent volgens haar zou zijn, aankondigt. Wat moet Lotte nu met de brief doen?

Boven Lottes hoofd hangt nog een donkere wolk. Hebberige tante Josefien bereidt de dood en vooral de erfenis van oma Esmé voor en is al bezig kopers voor het huis te zoeken. Als haar plan slaagt, dan moeten Ella en Lotte het huis uit, want Vincent is niet officieel met Ella getrouwd. Voor spanning en een vrolijke noot zorgt de fantasierijke en onvoorspelbare oom Tom, die na zijn ontslag uit de gevangenis stiekem bij Ella en Lotte inwoont. Een verhaal met veel verwikkelingen dus…je houdt er beter je hoofd bij.

Ook in dit boek bekijkt een auteur de groei van een kind naar een puber vanuit een originele hoek. Karla Stoefs focust die groei niet expliciet, maar ze is wel af te leiden uit de grote en kleine dagelijkse gebeurtenissen. Het grote pluspunt is het decor waarin Lottes verhaal zich afspeelt. In het prachtige, grote huis (naar de brandglazen en vloermozaïeken te oordelen waarschijnlijk in art deco stijl) zinderen de verhalen van  (de adellijke) opa Edward nog na. Ieder detail vertelt een eigen verhaal: de vloermozaïek in de hall, de bibliotheek, de postkaarten die ze van haar vader ontvangt, een oude Chinese vaas, de stoel van Edward, de deurklopper van Esmés kamer, het zeepaardje dat ze van Edward kreeg, een bronzen klokje uit de tuin en de magnolia daar…Tegelijk laat ieder verhaaltje of anekdote  het grote gemis van Lotte subtiel aanvoelen.

Door de bemoeizucht van tante Jozefien en de uitgestelde terugkomst van haar vader gaat Lottes veilige, fantasierijke kinderwereld flink beven. Door Tom gaat ze bovendien twijfelen aan de grens tussen fantasie en leugen. Kortom: zonder expliciete toespelingen en vanuit een originele invalshoek laat Karla Stoefs voelen hoe Lotte haar kindertijd ontgroeit. ’Tom, het is gewoon een verhaaltje.’ en  ‘Ik ben te oud voor spelletjes.’ besluit ze zelf op het einde van het boek. Karla Stoefs sluit het eenvoudige kinderleven met een symbool af, wanneer Lotte eindelijk het ene geheime boek uit Edwards bibliotheek kan openen.

Mooi, ook al zijn er wat veel draden en is het af en toe zelfs té weinig expliciet en te onduidelijk als het over Vincent gaat. Van hem kun je moeilijk hoogte krijgen, tenzij hij enkel als symbool voor onvervulbaar verlangen en onrust gezien wordt. Of is hij gewoon een flierefluiter die de familie op cruciale momenten (ook letterlijk!) zijn kat stuurt.   Verder wordt de erfeniskwestie uiteindelijk vlug afgehandeld en beleeft Esmé wel een heel vlugge heropstanding. Hoe tante Jozefien daarop reageert, daar is het raden naar.

Het boek eindigt met een brief van Lotte naar haar vader. In haar ondertekening aapt ze haar vader op zijn kaartjes na en geeft hem van hetzelfde laken een broek: ‘Zonnige groeten’. Daarmee is haar groei bevestigd.

Een leuk boek met een originele invalshoek, mooie vondsten en een hoofdpersoon om van te houden. En een huis om verder van te dromen…

Tenslotte een reminder:

Op zaterdag 20 u. wordt in de Biekorf in Brugge Kelderkind van Kristien Dieltiens voorgesteld. Mijn bevindingen met dit bijzondere levensverhaal van Kaspar Hauser mag je hier binnenkort verwachten.

In boekenvriendschap, Jet

Boekenleeuw en Boekenpauw 2012: de winnaars

Op de nieuwe 5-daagse kinderboekenbeurs Kids@Oostende Boekenbeesten werden woensdag de winnaars van de Boekenleeuw -en pauw bekendgemaakt.

Bart Moeyaert won de Boekenleeuw 2012, een jaarlijkse prijs voor het beste kinder- of jeugdboek, voor zijn boek “De melkweg” (uitg. Querido). Met deze bekroning ontving hij een bedrag van € 2.500 en een gouden Boekenleeuwspeld. Bart Moeyaert won de Boekenleeuw nu al voor de vijfde keer. Hij won de prijs voor de eerste keer in 1992 met Kus me, nadien volgden prijzen voor Blote Handen (1996), Het is de liefde die we niet begrijpen (2002) en De Schepping (2004).

Twee auteurs kregen een “Boekenwelp”, een eervolle vermelding, goed voor een zilveren Boekenwelpspeld:

• Paul Verrept voor Kleine Pieter deed open, illustraties Randall Casaer (uitg. De Eenhoorn)
• Siska Goeminne voor haar vertaling van Kleine Man en God van Kitty Crowther (uitg. De Eenhoorn)

De Boekenpauw 2012, jaarlijks uitgereikt aan het mooist geïllustreerde kinder- of jeugdboek, ging naar illustrator Leo Timmers voor “Boem“ (uitg. Querido). Timmers ontvangt hiermee ook € 2.500 en een gouden Boekenpauwspeld.
Twee illustratoren krijgen een “Boekenpluim”, een eervolle vermelding, goed voor een zilveren Boekenpluimspeld:

• Pieter Gaudesaboos voor Mannetje Koek schrijft een boek – Martha (uitg. Lannoo)
• Pieter Van Eenoge voor De dokter en het leger van Davy (uitg. De Eenhoorn)

Het volledige juryverslag van alle winnaars en genomineerden kun je hier nalezen.

(via: boek.be)