Vassilis Online

Εντυπώσεις από το το TEDx Youth@Academy 2011

noreply@blogger.com (Vassilis) — Mon, 21 Nov 2011 15:15:00 +0000

Ιδέες και σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορές, συνήθειες, πραγματικότητα. Αν κάναμε έναν παραλληλισμό ότι αυτή η αλληλουχία είναι σαν μία βιομηχανική γραμμή παραγωγής, τότε και εδώ αναμφίβολα η ποιότητα της αρχικής πρώτης ύλης (ιδέες/σκέψεις) επηρεάζει το πόσο καλό είναι το τελικό προϊόν, που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι άλλο από το είδος της ζωής που απολαμβάνει ή όχι ο καθένας μας.

Αν λοιπόν θέλουμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο το επίπεδο ζωής που βιώνουμε, χρειάζεται να ξεκινήσουμε αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης μας. Όμως εκτός από την εσωτερική αναζήτηση που μπορεί να κάνει ο καθένας μας για αυτό το σκοπό, είναι πολύ χρήσιμο να μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε νέες, φρέσκες, γιατί όχι ακόμα και προκλητικές ιδέες άλλων. Οι εκδηλώσεις TEDπου γίνονται σε όλο τον κόσμο και που ήδη διοργανώνονται και στην Ελλάδα, σίγουρα βοηθούν σε αυτό.

Την Κυριακή 20 Νοεμβρίου, παρακολούθησα την εκδήλωση του TEDx Youth@Academy με θέμα τη “Ζωή πέρα από τα στερεότυπα“. 11 προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό μοιράστηκαν με τους συμμετέχοντες τα οράματα και τις εμπειρίες από τη μέχρι τώρα διαδρομή τους. Παρά το διαφορετικό τους υπόβαθρο, όλοι πρόσφεραν συμβουλές, καθοδήγηση και άνοιξαν έστω και για λίγο ένα παράθυρο στο δικό τους τρόπο σκέψης, τις ιδέες τους και το τι έκαναν για να κυνηγήσουν το πάθος τους. Α ναι! το πάθος και η πίστη σε αυτό που κάνεις ήταν ένα από στοιχεία που χαρακτήρισαν τις περισσότερες ομιλίες.

Αφού πρώτα εξασφάλισα τέτοια θέση ώστε το lap top που είχα στα γόνατά μου να έχει σταθερή πρόσβαση σε παροχή ενέργειας (tip!), προσπάθησα από την κάθε ομιλία να απομονώνω αυτά τα σημεία που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση και να τα κοινοποιώ στους followers του All in One Training στο twitter σε πραγματικό χρόνο. Η αλήθεια είναι ότι τα δάχτυλα έτρεχαν “κατοστάρι” ορισμένες φορές πάνω στα πλήκτρα.
(παρένθεση: για όσους δεν το γνωρίζουν, η ανάπτυξη του All in One Training που πολύ σύντομα θα λειτουργεί και ως portal για εκπαιδευτικές λύσεις είναι η αιτία της απουσίας μου για πολύ καιρό από το προσωπικό μου blog)

Παρακάτω λοιπόν θα δείτε επιλεγμένα σύντομα αποσπάσματα που ελπίζω να σας μεταφέρουν λίγο από το άρωμα της κάθε ομιλίας. Αν θέλετε να δείτε όλες τις δημοσιεύσεις που έγιναν μέσω του twitter για τη ”Ζωή πέρα από τα στερεότυπα” μπορείτε να επισκεφθείτε το σχετικό hashtag.

Λίγο πριν

Άφιξη στο TEDx Youth@Academy – ότι πρέπει μία crunch για welcome! http://pic.twitter.com/MiR0pnR8
Όλα έτοιμα στο TEDxYouth, τόσο για την αρχή όσο κ για τέλος! http://pic.twitter.com/AZQNqhrf
Ξεκινάει το TEDxYouth http://pic.twitter.com/BMLTifWr

Ομιλία του Jeff Leiken

Ποιου όνειρο ζεις; Αυτό είναι το αντικείμενο της ομιλίας του Jeff Leiken.
Βρες τον δρόμο,τους ανθρώπους και τη φωνή σου!
“Βλέπω πολλούς που είναι ενήλικες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ώριμοι”
“Από ποιον παίρνετε συμβουλές και καθοδήγηση;” Δύσκολα αλλά ουσιαστικά ερωτήματα βάζει ο Jeff Leiken
“Είναι άλλο πράγμα να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, είναι άλλο το να δεσμευτείς σε αυτό”
“Οι ίδιοι πρέπει να προσδιορίσουμε το όνειρο που έχει η ζωή για μας”

Ομιλία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου

Στη σκηνή ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος ένας σκηνοθέτης … «χωρίς σενάριο» με θέμα στην ομιλία του!
“Δεν θα ξαναβρεθούμε ποτέ ξανά τόσο νέοι” Μεγάλη αλήθεια!
“Το δύσκολο στις μέρες μας είναι να βρεθούν τα λεφτά” άλλη μια μεγάλη αλήθεια!
Ο ενθουσιασμός και η πίστη στο project ήταν αυτό που έκανε τους χρηματοδότες να καλύψουν την ταινία
Έχεις την ταχύτητα εφηβίας όταν το ένστικτό σου λειτουργεί πιο γρήγορα από το αίσθημα της λογικής
“Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά να γυρίζεις τον κόσμο,και να παρουσιάζεις την ταινία σου” - Αλλάζω επάγγελμα!

Ομιλία του Simanta Das

Στη σκηνή ο Simanta Das, φυσικός και επιχειρηματίας με θέμα “Being wrong: the best source of knowledge”
“Ο άνθρωπος που δεν έκανε κανένα λάθος, δεν δοκίμασε ποτέ κάτι νέο” Einstein
“Για να έχεις ιδέες, χρειάζεται να έχεις όραμα”
“Οι επενδυτές δεν χρηματοδοτούν ιδέες, επενδύουν σε ανθρώπους”
“Αποφάσισε, αν κάνεις λάθος άλλαξέ το! Αλλά αποφάσισε”
“τι είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις για να τα καταφέρεις;”
“Πάθος, Εμπιστοσύνη, Δημιουργικότητα είναι τα 3 στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν επιχειρηματία”

Ομιλία του Χάρη Σκαφτούρου

Με ποδήλατο ήρθε στη σκηνή ο Χάρης Σκαφτούρος! Ποδηλατώντας στη Ζωή
Ευελιξία: Το γραφείο είναι το τιμόνι!
Ελπίζω οι κάτοικοι της πόλης να αρχίσουν να ζουν πιο πολύ την Αθήνα και να μην την βλέπουν μόνο ως επισκέπτες

Ομιλία του Μιχάλη Τσιγκένη

Στη σκηνή ο Μιχάλης Τσιγκένης, Μελισσοκόμος “Δουλεύοντας με βασίλισσες»
Ευτυχώς που ο Μ.Τσιγκένης (μελισσοκόμος) δεν ανέβηκε στη σκηνή με μέλισσες όπως πριν ο Χ.Σκαφτούρος με ποδήλατο!
Καινοτομία, Κατάρτιση, Εξειδίκευση, το τρίπτυχο του Μιχάλη Τσιγκένη
Πολύ καλό: παράγουμε βασίλισσες! σημ.σε μέλισσες αναφέρεται
Δεν έχω μετανιώσει στιγμή που διάλεξα τη μελισσοκομία!

The Rising Stars

Η Ν.Συροπούλου παρουσιάζει το πρόγραμμα Rising Stars του TEDxAcademy http://www.tedxacademy.com/about-tedxacademy/rising-stars.aspx

Λίγο πριν το 2ο μέρος

εικόνα από τις ατμοσφαιρικές σκάλες http://pic.twitter.com/FjJx9qfh. Μπράβο στο TEDxYouth για την επιλογή του HUB

Ομιλία του Τάσου Αργυρού

Και τώρα ετοιμαζόμαστε για ταξίδι …. «Από την Αθήνα στη Silicon Valley» με τον Τάσο Αργυρό
“Επέλεξα τον καθηγητή μου στο Stanford με κριτήριο το πάθος που είχε με το αντικείμενο της έρευνάς του”
“Το πρόβλημα με το να κάνεις δύο πράγματα είναι ότι ανταγωνίζεσαι με ανθρώπους που κάνουν μόνο ένα”
“Όταν αρχίζεις να κάνεις κάτι,δεν πρέπει να σκέφτεσαι μόνο τα χρήματα αλλά να το πιστεύεις, να είναι το πάθος σου”
“Το πιο σημαντικό από όλα είναι να βρείτε το πάθος σας, κάτι που μέρα με τη μέρα σας δίνει πιο πολύ ικανοποίηση”
“Χρυσές” κουβέντες είπε ο … Αργυρός!

Ομιλία του Ζαφείρη Πολίτη

Στη σκηνή ο Ζαφείρης Πολίτης για να μιλήσει για «Μια βραβευμένη ιδέα»
Πόσο καιρό παίρνει για να μετατραπεί μια ιδέα σε ένα προϊόν; 8 χρόνια στην περίπτωση του Ζ.Πολίτη
“Αντί να πάω στο Δημόσιο, προτίμησα να πάω σε μία εταιρεία που έκανε έρευνα, με ανοιχτά μυαλά”
“Δεν θεωρήσαμε τίποτα δεδομένο, ξεκινήσαμε από το μηδέν, σε λευκό χαρτί τη σχεδίαση του προϊόντος”
“Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα αναπτύσσοντας ένα νέο προϊόν χωρίς να έχεις στενή επαφή με τον πελάτη”
“Αναζήτηση του νέου, πίστη, πάθος και συστηματική προσπάθεια πρέπει να χαρακτηρίζουν ένα μηχανικό ανάπτυξης”

Ομιλία του Βαγγέλη Κυριακού

Και τώρα ετοιμαζόμαστε να βγούμε στους …δρόμους του Κερασιού με τον Βαγγέλη Κυριακού
“Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να βαδίσουμε σε εναλλακτικές διαδρομές, πίσω από τα στερεότυπα”
“κάθε μέρα πρέπει να χτίζουμε τον εαυτό μας”
“ένα γραμμάριο εφαρμογής ζυγίζει όσο ένας τόνος θεωρίας”
“Βάλε και εσύ ένα κερασάκι στην τούρτα της δικής σου δημιουργικότητας” ωραίο motto από τον Β. Κυριακού

Ομιλία του Τάσου Φλάμπουρα

και τώρα ήρθε η ώρα για online…Zen! “The Zen of Building Online Communities” με τον Τάσο Φλάμπουρα
“Το DarkFall είναι η πραγματοποίηση του πιο τρελού μας ονείρου”
“Και η πιο τρελή προσπάθεια, χρειάζεται να έχει ευαγγελιστές της ιδέας”
“Η λύση για να αναπτύξεις κοινότητα, δεν είναι να δίνεις ένα δωρεάν ipad στο facebook”
“Είναι εκπληκτικό να βλέπεις το πάθος σου να μετατρέπεται σε μία online κοινότητα ανθρώπων”
Bright and up, καθόλου dark ούτε fall ήταν η παρουσίαση του Τ. Φλάμπουρα

Ομιλία του Χάρη Καρώνη

Στη σκηνή ο Χάρης Καρώνης με θέμα «Διαδίκτυο και Ευκαιρίες»
“Το 1995 ξεκινούσες να κάνεις μια εταιρεία στο internet ενώ δεν υπήρχε…internet”
H Karonis: The internet was never medium, it’s a network
“Ιδέες υπάρχουν πολλές, η διαφορά είναι στην υλοποίηση”
“Κάθε φορά που συζητάω μια καινούρια ιδέα με κάποιον, η ιδέα γίνεται καλύτερη”

Ομιλία του Paul Efmorfidi

Το TEDxYouth oλοκληρώνεται με … «Όνειρο και Δημιουργία» από τον Paul Efmorfidi
“Το σημαντικότερο είναι να μπορείς να δίνεις αυτό που έχεις γιατί χαίρεται αυτός που το παίρνει + εσύ διπλά”
“Η εταιρεία μας έγινε από τη χαρά που έχουμε να θέλουμε να δώσουμε χαρά στους άλλους”
“Χρήμα είναι το δικαίωμα να κάνεις κάτι”
Πολλές επιτυχίες με Γερμανίδες ο P. Efmorfidis! Αντί για τον Παπαδήμο δεν τον προτείναμε να μιλήσει με τη Μέρκελ;
“Αυτά που κάνεις είναι εκτρώματα όχι στρώματα” LOL ατάκα από τον P. Efmorfidis
“αν αλλάξουμε συνήθειες, δεν έχουμε ανάγκη από καμία Μέρκελ, ούτε κανέναν άλλο”

3 minutes later

Ενθουσιασμός και χειροκροτήματα με τη λήξη του TEDxYouth! Μπράβο στους εθελοντές που είναι στη σκηνή αυτή τη στιγμή!

Ελπίζω μέσα από αυτή την ανάρτηση να πήρατε μία ιδέα από το πνεύμα των ομιλιών των εκδηλώσεων TED. Εύχομαι στην επόμενη εκδήλωση να θελήσετε να συμμετάσχετε και εσείς και να έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε απόψεις από κοντά.

Last but not least
Μαρία και Δάφνη ευχαριστώ για τα retweets!

Η ζωή σου σαν ταινία

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 24 Jul 2011 13:11:00 +0000

Απορρίπτοντας την υπερβολή στο "κυνήγι" τους, δεν είναι όλα τα πράγματα που θα καταφέρουμε να αποκτήσουμε, αλλά οι ζωές που θα καταφέρουμε να αγγίξουμε που θα καθορίσουν την επιτυχία και το αντίκτυπό μας στη ζωή. Αυτό είναι και το νόημα του Dash, ενός από τα αγαπημένα μου video, το να μπορέσεις να κάνεις ή να μην κάνεις τη διαφορά στη ζωή των άλλων.

Οι επιλογές που κάνουμε καθημερινά είναι αυτές που θα καθορίσουν το πόσο σημαντική θα είναι η ζωή μας. Είναι δική μας απόφαση να επιλέξουμε το θετικό αντί για το αρνητικό, το πως θα αντιδράσουμε όταν έρχονται τα σύννεφα, το χαμόγελο αντί για το μουρτζούφλικο ύφος, να ακούμε και να δίνουμε αντί να μιλάμε, την αγάπη αντί για το μίσος.

Η ζωή μας είναι σαν μία ταινία. Σαν μικρά παιδιά, στην αρχή της ζωή μας την παρακολουθούμε παθητικά, καθώς οι γονείς μας μας έφεραν στον κινηματογράφο και μας έβαλαν μπροστά στην οθόνη. Έτσι στην αρχή είμαστε θεατές. Παρακολουθούμε ένα έργο στο οποίο τους κύριους ρόλους έχουν αναλάβει να τους παίζουν άλλοι μεγαλύτεροι από εμάς. Όμως καθώς μεγαλώνουμε, μετράμε τις δυνάμεις μας, αποκτάμε κρίση και αντίληψη, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε επιλογές.

Μπορούμε να παραμείνουμε απλοί θεατές σε αυτή την ταινία της ζωής μας χωρίς να επηρεάζουμε καθόλου την εξέλιξή της. Να κάτσουμε στη θέση μας, να γελάμε, να κλαίμε, να τρομάζουμε, να απορούμε με όσα βλέπουμε να γίνονται και να κάνουμε θόρυβο τρώγοντας τα πατατάκια μας και ρουφώντας το αναψυκτικό μας. Απλοί θεατές, τίποτα άλλο. Ή αντί για θεατές να κάνουμε την επιλογή να γίνουμε όχι μόνο πρωταγωνιστές, αλλά οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες της δική μας ταινίας, της δική μας ιστορίας. Γιατί στο τέλος όλοι έχουμε τη δική μας ιστορία είτε αυτή γίνεται αντιληπτή είτε όχι.

Γινόμαστε οι κύριοι της μοίρας μας, μόνο τη στιγμή που αναλαμβάνουμε οι ίδιοι την ευθύνη για τα μονοπάτια και τους δρόμους που επιλέγουμε να βαδίσουμε. Αποδεχόμενοι αυτή την ευθύνη, τότε μπορούμε να αισθανθούμε ότι η ζωή μας αλλάζει προς το καλύτερο. Και για εμάς και για τους άλλους.

Enjoy the movie.....and make or be the difference in the life of others!

Καλή και μακάρι δροσερή εβδομάδα :)

photo by RubyGoes

45 και σωστά αυτή τη φορά!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Wed, 01 Jun 2011 15:46:00 +0000

Όλα κι όλα, η περσινή πλάκα δεν θα επαναληφθεί φέτος. That's a fact! Φέτος το νούμερο είναι σίγουρα 45 (τσεκαρισμένο) και έτσι ο φίλος μου ο Γιώργος δεν θα χρειαστεί να με διορθώσει όπως πέρσι!

Λοιπόν, πέρασε ακόμα ένας χρόνος και γράφω στο τσακ μπαμ (!) δυο αράδες εντελώς αυθόρμητα, περισσότερο για να ευχαριστήσω όλους τους διαδικτυακούς φίλους, συγγενείς και γνωστούς που αφιέρωσαν ένα δύο λεπτά από το χρόνο τους για να ευχηθούν τα Χρόνια Πολλά.
Είτε στέλνοντας ένα μήνυμα, είτε με μία σύντομη συζήτηση, είτε αφήνοντας ένα σχόλιο στις σελίδες όπου υπάρχει το profile μου: στο Facebook, στο LinkedIn, στο Twitter. Δεν νομίζω να υπάρχει κάπου αλλού, αλλά αν κάποιος με έχει εντοπίσει και αλλού ας με ενημερώσει :)

Αν άφηνα τη σκέψη μου να ταξιδέψει μερικά χρόνια πριν όταν δεν υπήρχαν τα κοινωνικά δίκτυα, η έκφραση "έσπασαν τα τηλέφωνα" για τα Χρόνια Πολλά, άραγε σε πόσα τηλέφωνα θα μεταφραζόταν; Σε 15, σε 20, σε 30; Δεν νομίζω σε παραπάνω στη δική μου περίπτωση (στη δική σου;)

Ενώ τώρα έχοντας profile στα social networks, τα νούμερα αυτά μετατρέπονται σε μερικές δεκάδες ίσως και εκατοντάδες για άλλους. Μάλιστα κάποια στιγμή οι ειδοποιήσεις στο μαύρο smart phone ερχόντουσαν με τέτοιο ρυθμό (μα καλά, την ίδια ώρα μπαίνουν όλοι στο Facebook;) που το γύρισα στο αθόρυβο και αποφάσισα να τις βλέπω από το gmail. Πάντως ακόμα και τώρα συνεχίζουν να έρχονται... και έρχονται ... και έρχονται ....
Πολύ θα ήθελα κάποια στιγμή να έρθει ένα mail από τον admin ενός social network που να λέει, "Έχετε υπερβεί το όριο των μηνυμάτων που μπορείτε να λάβετε μέσα σε μία μέρα, τα υπόλοιπα θα σας τα στείλουμε αύριο".....και μετά ξύπνησα -:)

Λοιπόν αυτά για σήμερα, τελειώνω εδώ αυτή την ανάρτηση για να ετοιμαστώ για την τελετή κοψίματος της τούρτας παγωτού (από ένα Max Perry την αγοράσαμε φέτος). Ανυπομονώ να ακούσω και την ειδική μετατροπή του τραγουδιού γενεθλίων που μου έχουν ετοιμάσει οι πιτσιρίκες. Η Εβίτα με ενημέρωσε ότι θα είναι κάπως έτσι :

Να ζήσεις Βασίλη να δίνεις χαρά ... (πολύ μου αρέσει αυτό και ας μην έχουν σκεφτεί άλλη αλλαγή στους άλλους στίχους)

Σας Ευχαριστώ όλους - Obrigado! (όπως μου αρέσει να λέω στα πορτογαλικά). Εύχομαι και σε εσάς ότι καλύτερο και ελπίζω να χαρήκατε τη σημερινή 1η μέρα του καλοκαιριού!

45 λοιπόν και προχωράμε ακάθεκτοι βλέποντας το μέλλον με αισιοδοξία!

Photos: by nofrills kai by IRRI Images

Αν μεγάλωνα πάλι το παιδί μου...

noreply@blogger.com (Vassilis) — Mon, 09 May 2011 23:39:00 +0000

Πέρασε λοιπόν η γιορτή της Μητέρας και οσονούπω καταφθάνει και αυτή του Πατέρα (την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου από ότι με πληροφόρησε η Ειρήνη εχθές το πρωί). Τελικά αυτές τις γιορτές, αν το σκεφτείς λιγάκι διαφορετικά, συνειδητοποιείς ότι αν δεν είχες παιδιά δεν θα τις γιόρταζες καθόλου. Η ύπαρξη των παιδιών είναι αυτή που δίνει σημασία σε αυτές και όποια χαρά παίρνεις σαν μητέρα ή πατέρας (σε λίγες μέρες μην το ξεχνάτε πατεράδες) σε αυτά το οφείλεις.

Και ενώ, σε μία από τις λίγες στιγμές ηρεμίας με τον απογευματινό ήλιο να με ζεσταίνει, έκανα αυτές τις βαθιές φιλοσοφικές σκέψεις, λες και ο Doug από το Life Secrets διάβασε τη σκέψη μου και μου στέλνει e-mail στο smart phone:

If you're a Parent, you've got to Watch this, αν είσαι γονιός πρέπει να το δεις αυτό.

Ότι πεις Doug, ξέρω ότι τα περισσότερα αν όχι όλα τα video που μου στέλνεις είναι πολύ καλά, οπότε τι να κάνω, το είδα...και το είδα πάλι....και ξανά....και ξανά....6 φορές σίγουρα. Το video αυτό έχει τίτλο If I had my child to raise all over again, με άλλα λόγια "Αν μεγάλωνα πάλι το παιδί μου" και στην ουσία πρόκειται για ένα σύντομο ποίημα της Diane Loomans, συγγραφέα, ομιλήτριας και coach.

Η Diane μέσα σε μερικές αράδες έχει καταφέρει να αποτυπώσει όλες εκείνες τις σκέψεις που κάνουμε εμείς οι γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, πως τους συμπεριφερόμαστε, για τις ημέρες και το χρόνο που χάνουμε όταν δεν παίζουμε μαζί τους....

Σκέφθηκα λοιπόν να το ανεβάσω και να το μοιραστώ μαζί σου.Δες το, σκέψου και απόλαυσε το If I had my child to raise all over again ή κάνε click στην παρακάτω εικόνα για να μεταβείς στο video.

If I had my child to raise all over again

Σου άρεσε; Γιατί δεν το μοιράζεσαι και με άλλους Μαμάδες και Μπαμπάδες;

Quakebook: Ιστορίες από το σεισμό στην Ιαπωνία

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 17 Apr 2011 01:17:00 +0000

Στο χθεσινό newsletter που έλαβα από το Domino Project του Seth Godin υπήρχε αναφορά στο 2:46: Aftershocks: Stories from the Japan Earthquake. To Quakebook, όπως φαίνεται να γίνεται η πιο δημοφιλής ονομασία του, είναι ένα e-book που δημιουργήθηκε σε χρόνο ρεκόρ από μια ομάδα δημοσιογράφων και απλών πολιτών, οι οποίοι αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους με σκοπό να συγκεντρώσουν χρήματα για να βοηθήσουν τους πληγέντες από το σεισμό που χτύπησε την Ιαπωνία τον περασμένο μήνα. Η ομάδα αξιοποίησε τη δεδομένη πλέον δυναμική των Social Media (Twitter στην αρχή, Facebook και blog στη συνέχεια) για να προωθήσει το Quakebook. Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις θα προσφερθούν στον Ερυθρό Σταυρό της Ιαπωνίας.

Το έψαξα λοιπόν λίγο περισσότερο στο internet. Θες λίγο η συννεφιασμένη μέρα, θες το δέος μπροστά στην καταστροφή αλλά και το πώς αυτή αντιμετωπίζεται από τους Ιάπωνες, θες το απωθημένο κάποια στιγμή να κάνω το ταξίδι στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, ίσως και όλα αυτά μαζί, τέλος πάντων αποφάσισα να το αγοράσω και με αυτό τον τρόπο να συνεισφέρω τα ελάχιστα αλλά (αν το κάνουν πολλοί) σημαντικά 9,99 $ σε αυτή την φιλανθρωπική προσπάθεια. Έτσι λοιπόν πριν από λίγο άδειασα το καλάθι της .... ψηφιακής αμαζόνας και κατέβασα το quakebook στο pc.

Στο quakebook υπάρχουν 87 σύντομες ιστορίες από ανθρώπους που βίωσαν το σεισμό, το τσουνάμι που ακολούθησε και τη ραδιενέργεια που ήρθε για να συμπληρώσει το καταστροφικό τρίο. Ορισμένες από αυτές τις ιστορίες μπορείτε να τις διαβάσετε στην ειδική σελίδα του quakeblog. Μέσα από αυτές τις αληθινές ιστορίες οι άνθρωποι μοιράζονται τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Στέκονται απέναντι στο σοκαριστικό γεγονός, που για άλλους απότομα τερμάτισε και για άλλους άλλαξε τη ζωή, και εκφράζουν απλά και ανθρώπινα την αγωνία, τη λύπη, τον αγώνα για επιβίωση, την προσπάθεια να σταθούν πάλι στα πόδια τους, το φόβο αλλά και την ελπίδα που αισθάνονται ή προσπαθούν να αισθάνονται για το αύριο.

Ορισμένοι ενδεικτικοί τίτλοι ιστοριών:

Shaken – Dark – Debris - Disappeared – Escape – Neighbors – OK – Alive - Forget -Encouragement – Changed - Decisions– Determination – Recovery - Values - Rebuilding

Ακολουθεί μια δική μου ελεύθερη μετάφραση ορισμένων παραγράφων από την εισαγωγή του quakebook και ορισμένες φωτογραφίες που βρήκα στο internet.

«Η ιδέα για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου προήλθε από απόγνωση. Από απόγνωση να κάνω κάτι για μία χώρα που έχει πέσει στα γόνατά της.

Καθώς τα γράφω αυτά, έντονοι μετασεισμοί με αναγκάζουν να βγω στο δρόμο με την κόρη μου στην αγκαλιά μου, ακόμα και αν ζούμε μακριά από την περιοχή που χτυπήθηκε σκληρότερα, και είμαστε πολύ πιο άνετα από τις χιλιάδες συνανθρώπων μας στα καταφύγια.

Όταν έρθει η νύχτα, η πόλη μου βυθίζεται στο σκοτάδι καθώς όλοι προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε όσο γίνεται λιγότερο ηλεκτρισμό και να εξοικονομήσουμε ενέργεια για πιο σημαντική χρήση. Φοράμε παλτά μέσα στο σπίτι μας για να αντέξουμε το κρύο. Κοιμόμαστε με τα ρούχα ώστε αν τυχόν πέσει το σπίτι μας να είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε για να γλιτώσουμε. Έχουμε απαγορεύσει στα παιδιά μας να πίνουν νερό από τη βρύση καθώς φοβόμαστε μην δηλητηριαστούν από ραδιενέργεια. Και εμείς είμαστε οι τυχεροί….»

Και η εισαγωγή τελειώνει κάπως έτσι:

«…Εμείς που ζούμε στην Ιαπωνία βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου. Όχι όμως σε πόλεμο ενάντια σε κάποιο κράτος ή ακόμα και στη φύση. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην ήττα, τη στεναχώρια και την απελπισία. Το θέμα είναι: Είμαστε αρκετά δυνατοί για να τα ξεπεράσουμε;»

Άραγε εμείς που ζούμε στην Ελλάδα, αν ω μη γένοιτο κληθούμε να αντιμετωπίσουμε μία τέτοια κατάσταση, θα είμαστε αρκετά δυνατοί; Εσύ τι νομίζεις;

______________________________________

Links σχετικά με το quakebook και το σεισμό:

Αν θέλεις μπορείς να συνεισφέρεις και εσύ αγοράζοντας το Quakebook από εδώ.
Νομίζω ότι αξίζει.

Το Quakebook στο twitter

To Quakebook στο facebook

To επίσημο blog του Quakebook

Δύο tweets που εντόπισα από Έλληνες για το quakebook

της Λήδας

του Πάνου

του Γρηγόρη

Αν έχεις εντοπίσει άλλα βάλε τα links στα σχόλια.

Συγκλονιστικές φωτογραφίες (μερικές πραγματικά προκαλούν δέος) από το The Big Picture για το σεισμό

Massive earthquake hits Japan

Japan: Vast devastation

Japan: Hopes fade for finding more survivors

Japan: earthquake aftermath

Japan: New fears as the tragedy deepens

Japan: Continuing crisis

Japan: One week later

Japan's crisis: one month later

Για το τέλος ένα σύντομο video για την προώθηση του Quakebook

Ο καθένας με την ιστορία του

noreply@blogger.com (Vassilis) — Wed, 30 Mar 2011 22:48:00 +0000

O κάθε άνθρωπος που συναντάμε καθημερινά ή γνωρίζουμε περιστασιακά
έχει τη δική του προσωπική ιστορία.
Πίσω από κάθε χαμογελαστό, χαρούμενο, σοβαρό ή λυπημένο πρόσωπο που αντικρίζουμε μέσα στη μέρα μας κρύβεται μια ιστορία.
Πίσω από κάθε ευγενική, εγκάρδια, αγενή ή ψυχρή συμπεριφορά κρύβεται μια ιστορία.

Αν μόνο βρίσκαμε το χρόνο, αν είχαμε τη διάθεση να την καταλάβουμε, να την ακούσουμε...
Όπως ίσως θα θέλαμε κάποιοι να ακούσουν τη δική μας....

αν για κάποιο λόγο δεν παίζει το βίντεο μπορείς να το δεις και εδώ

Πριν από λίγο βρήκα αυτό το βίντεο στο vimeo και σκέφθηκα να το μοιραστώ
μαζί σου, διακόπτοντας ταυτόχρονα και την απουσία μου για κάποιο μεγάλο
χρονικό διάστημα από το προσωπικό blogging.

Βλέπεις τον τελευταίο καιρό η δική μου ιστορία έχει να κάνει με μία μεγάλη
αλλαγή στον επαγγελματικό τομέα και οι προτεραιότητες έπρεπε να αλλάξουν.
Για αυτά όμως καθώς αυτό το project έχει μπει στην τελική ευθεία θα σου πω
σε μία άλλη ανάρτηση.

Για την ώρα σταματώ εδώ (τι δεν θα γράψεις κάτι άλλο; αλλιώς σε είχαμε συνηθίσει), αλλά για να μην αθετήσω την υπόσχεση που είχα δώσει σε ένα
σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση, το σημερινό σύντομο post το αφιερώνω στη Μαρία Τζιρίτα. Mαρία πάρε τη γόμα και σβήσε τις απουσίες -:)

Οι κανόνες της τάξης

noreply@blogger.com (Vassilis) — Fri, 17 Sep 2010 00:04:00 +0000

Σίγουρα γνωρίζεις και εσύ κάποιον/α που όταν σε μια παρέα οι υπόλοιποι συζητούν, και αυτός/ή θελήσει να πει κάτι, αντί να πει ένα συγνώμη και να ζητήσει ευγενικά το λόγο, απλά πετάγεται σαν βατραχάκι (για να μην πω κάτι άλλο) και αρχίζει να μιλάει.

Δεν ξέρω για σένα αλλά αυτό εμένα με ενοχλεί.
Μου τη δίνουν οι ... διακόπτες!
Βέβαια και εγώ έχω κάνει μερικές φορές το ...βατραχάκι πάνω στον ενθουσιασμό μου, αλλά αναφέρομαι σε όσους/ες το κάνουν συνέχεια.

Σίγουρα γνωρίζεις και εσύ κάποιον/α που ενώ σε μια παρέα μιλάει κάποιος άλλος, αυτός/ή χωρίς να έχει δώσει καμία σημασία ή προσοχή σε ότι λέει ο ομιλητής τον διακόπτει για να πει τα δικά του ευφυήματα.

Δεν ξέρω για σένα αλλά αυτό εμένα με ενοχλεί.
Μου τη δίνουν οι ... σφήνες! (όπως και οι σφίγγες το καλοκαίρι)
Και σε μένα συμβαίνει αυτό μερικές φορές όταν είναι αδύνατο να σταματήσω μια ιδέα, αλλά αναφέρομαι σε όσους/ες το κάνουν συνέχεια.

Σίγουρα έχεις γνωρίσει και εσύ κάποιον/α που δεν του αρκεί απλά να κάνει τη δουλειά του, αλλά την κάνει με τόση φασαρία αδιαφορώντας αν ενοχλεί όσους βρίσκονται γύρω του. Για αυτόν/ή είναι προτιμότερο όλοι να ξέρουν τι κάνει αυτός, άσχετα αν αυτοί μπορούν να κάνουν τις δικές τους δουλειές.

Δεν ξέρω για σένα αλλά αυτό εμένα με ενοχλεί.
Μου τη δίνουν οι τύποι ... ζαμανφού! (είναι από το γαλλικό ~~jamain fou~~ "je m' en fous" όπως σωστά επισήμανε η Στέλλα στα σχόλια)
Και εγώ φωνάζω μερικές φορές στον ενθουσιασμό όταν ένα έργο πηγαίνει καλά, αλλά αναφέρομαι σε όσους/ες το κάνουν συνέχεια.

Σίγουρα έχεις γνωρίσει και εσύ κάποιον/α που η τάξη και η καθαριότητα γύρω του αρχίζει να γίνεται ορατή από το σημείο εκείνο που φτάνουν τα χέρια του σε πλήρη έκταση!

Δεν ξέρω για σένα αλλά αυτό εμένα με ενοχλεί.
Μου τη δίνουν οι ... ατακτοποίητοι!
Και μένα μου συμβαίνει αυτό μερικές φορές αυτό όταν βιάζομαι, αλλά αναφέρομαι σε όσους/ες το κάνουν συνέχεια.

Έχεις αναρωτηθεί και εσύ πως μπορεί να συμβαίνει αυτό στους ανθρώπους;
Τι συνέβηκε και σταμάτησαν να καλλιεργούν το χωράφι της ευγένειας;
Γιατί σταμάτησαν να ποτίζουν το δέντρο της συμπεριφοράς;
Τι έγινε στη διαδρομή και έχασαν το μέτρο;
Γιατί ξέχασαν τους καλούς τους τρόπους;

Λέω "έχασαν και ξέχασαν" γιατί κάποια στιγμή τους είχαν αυτούς τους τρόπους.
Κάποιος θα τους είχε μιλήσει για αυτούς, θα τους είχε υποδείξει.

Μήπως λοιπόν ήρθε ο καιρός να επιστρέψουν πάλι στο σχολείο;
Μήπως αντί για μεταπτυχιακό να κάνουν ένα ....προπτυχιακό MBA (Manners Before Anything);

Η φωτογραφία είναι από την τάξη της Εβελίνας.
Με το βατραχάκι συναντηθήκαμε φέτος ένα καλοκαιρινό βράδυ. Μπορείς να το δεις εδώ και σε άλλη στάση.

Και επισήμως ... επιστρέψαμε! Back to ...life (??)

noreply@blogger.com (Vassilis) — Tue, 31 Aug 2010 23:00:00 +0000

Μέχρι πριν λίγες μέρες ...

βούταγα σε καταγάλανα νερά, περπατούσα σε χρυσές αμμουδιές

αν κάποια πιτσιρίκια δεν είχαν αφήσει τα ίχνη τους στην άμμο

θα νόμιζες ότι δεν τις έχει ανακαλύψει κανείς

... Μέχρι πριν λίγες ημέρες ...

μέχρι σήμερα που βρέθηκα στο πρώτο μποτιλιάρισμα.....

(AX .... όπως στην πινακίδα κυκλοφορίας...)

Όπως κατάλαβες,

επέστρεψα και από αύριο ο freddo cappuccino

θα πίνεται ... al officio αντί να πίνεται .... al mare!

Εύχομαι και εσύ να ξεκουράστηκες και να απόλαυσες τις διακοπές σου.

Καλό φθινόπωρο λοιπόν και καλή δύναμη, που είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο κάτι μου λέει πως θα τη χρειαστούμε.

Back to life (??) ... back to reality

...το θυμάσαι, το χόρευες;

Internet 3G και ...παραμύθια!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Thu, 19 Aug 2010 21:56:00 +0000

photo by dana~2

~~Δυστυχώς~~ … να το διορθώσω καλύτερα γιατί δεν είναι όμορφο να ξεκινάς με αρνητική λέξη… Πάμε πάλι.

Αφού γυρίσαμε από τον παραθερισμό μας στη Βόρεια Εύβοια, και πριν φύγω πάλι για μερικές ημέρες για μια προγραμματισμένη …. «ειδική αποστολή» στην κεντρική Ελλάδα, αντέγραψα σε ένα USB Flash Drive μερικές φωτογραφίες για να τις πάρω μαζί μου ώστε με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δινόταν να τις ανέβαζα σε μία ανάρτηση που σκεφτόμουν να κάνω σχετική με τις διακοπές.

Όμως λόγω κακής έως κάκιστης σύνδεσης internet 3G που υπάρχει στην περιοχή, όχι φωτογραφία δεν μπορεί να ανέβει αλλά ακόμα και για ένα απλό e-mail (χωρίς συνημμένα βέβαια) για να φύγει χρειάζεται να έχεις την ομότιμη υπομονή …3G, δηλαδή … 3Gaidaron!

Να φανταστείς ότι μόλις συνδέομαι η ένδειξη που βγαίνει στην κάρτα της σύνδεσης για το σήμα του 3G είναι μόλις 1 στις 5 μπάρες και το μήνυμα που εμφανίζεται είναι «Σήμα Πολύ Κακό», λες και δεν το βλέπαμε.

Λοιπόν, μετά από λίγο το δίκτυο επιλέγει ως καλύτερη επιλογή τη σύνδεση μέσω ... GPRS και με το που βλέπεις το φωτάκι από μπλε να αλλάζει σε πράσινο, πιάνεις το κεφάλι και είσαι έτοιμος να πάρεις φόρα και να το καρφώσεις στον τοίχο. Όχι το κεφάλι, για το φαντεζί στικάκι λέω. Τη θέλεις όμως την όποια διαθέσιμη ρημάδα σύνδεση υπάρχει, τη χρειάζεσαι την άτιμη, γιατί έχεις το σαράκι σου να δεις τα e-mail σου, δεν μπορείς να κρατηθείς. "Θα σφάϊ αυτό το τζμέλι" που θα λέγανε με προφορά εδώ στην περιοχή... και όποιος κτάλαβ...κατάλαβε :)

Τι κάνεις λοιπόν;
Γράφεις τη διεύθυνση της σελίδας που θέλεις, πατάς το Enter και … Go, φεύγεις δηλαδή στην κυριολεξία. Πας να κάνεις κάτι άλλο.
Φτιάχνεις καφέ, ρωτάς αν θέλει και κανένας άλλος (έχεις χρόνο βλέπεις), παίρνεις κανένα τηλέφωνο, λύνεις ένα σταυρόλεξο, πας μια βόλτα (έχεις επιλογές βρε παιδί μου, πως να το κάνουμε) και όταν με το καλό γυρίζεις, κοιτάς την οθόνη και βλέπεις ότι επιτέλους έχει φορτώσει η … μισή σελίδα… Η κλεψύδρα της αναμονής βέβαια εκεί – σταθερή παρουσία!

Συμπέρασμα: καλό το marketing, ωραίες οι διαφημίσεις, οι συσκευασίες και τα στικάκια, αλλά τι νόημα έχουν όλα αυτά όταν μόλις 200 χιλιόμετρα (και ούτε) από την Αθήνα ο ταχυδρόμος πάει πιο γρήγορα το γράμμα από το e-mail;
Δεν ξέρω (ελπίζω όχι) αν και εσύ αντιμετώπισες τα ίδια φέτος το καλοκαίρι, αλλά έτσι από περιέργεια θα ήθελα να το ξέρω. Να μην αισθάνομαι σαν τον μοναδικό ...(μην πω τώρα) που διάλεξε ένα από τα ... λίγα (;) σημεία χωρίς κάλυψη δικτύου.

Τέλος πάντων, ευτυχώς που η Άσπα ανέβασε μερικές φωτογραφίες στο blog της και έτσι αν θέλεις μπορείς να πάρεις μια ιδέα από τις φετινές καλοκαιρινές μας διακοπές. Όταν όμως με το καλό ολοκληρωθεί η …«ειδική αποστολή» θα ανεβάσω και εγώ μερικές … δεκάδες J από αυτές που έχω επιλέξει. Αμ πως! Θα βγάλω το άχτι μου!

Μέχρι τότε το μόνο που μπορώ και προλαβαίνω να ανεβάσω στα γρήγορα, για να μην μείνει και Αυγουστιάτικα άνυδρο το blog από ανάρτηση, είναι ένα σύντομο ανέκδοτο που μου είχε στείλει πριν από καιρό η φίλη μου και συνάδελφος Έφη.

Να βάλουμε τίτλο;

Άντε να βάλουμε …«Ο … παραμυθάς!»

photo by easyrab

Ο πιτσιρικάς λοιπόν της ιστορίας είναι ανήσυχος και δεν μπορεί να τον πιάσει ύπνος. Δεν είναι ο γνωστός Θανασάκης με το τζιπ, για άλλον μιλάμε.
Η μαμά του από τις 10 το βράδυ προσπαθεί να τον ηρεμήσει λέγοντάς του την μία ιστορία μετά την άλλη. Μάταια όμως. Έχει περάσει μία, δύο, κοντεύει τρεις το πρωί αλλά δεν γίνεται τίποτα.

- Μαμά, λέει ο πιτσιρικάς, οι ιστορίες σου δεν με βοηθάνε, πες μου κάτι άλλο.
- Σώπα παιδάκι μου, όπου να' ναι θα 'ρθει ο μπαμπάς και θα μας πει αυτός ένα παραμύθι.
- Ναι, ναι, τι παραμύθι θα μας πει ο μπαμπάς μαμά;

- Πού ήταν μέχρι αυτή την ώρα!
.........................
Αν το σκεφτείς λίγο αλληγορικά το ανέκδοτο για να το συνδέσουμε και με την ανάρτηση, ο πιτσιρικάς θα μπορούσε να ήταν κάποιος που αγόρασε για 10 ημέρες στικάκι για σύνδεση στο internet, η μαμά η συνείδησή του που προσπαθεί να τον ηρεμήσει λέγοντάς του "υπομονή, κάποια στιγμή θα μπεις, θα συνδεθείς", και ο μπαμπάς το ...customer service του παρόχου....

Αυτά, σε αφήνω για την ώρα.

Πάω να συνεχίσω την ….αποστολή …και κάποια στιγμή "δικτύου παρόχου θέλοντος" θα ανέβει και η ανάρτηση.

Καλά να περνάς!

Από την άλλη βρε!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Tue, 13 Jul 2010 21:24:00 +0000

photo by king nikochan

Τελικά δεν ξέρω πόσο "χτύπησε" το θερμόμετρο σήμερα, αλλά όπως και πέρσι, έτσι και φέτος ο Ιούλιος τις τελευταίες ημέρες αποδεικνύεται ιδιαίτερα ζεστός. Μετά από μία και παραπάνω ώρα στις συγκοινωνίες (έχεις και εσύ την εντύπωση ότι έχουν αραιώσει λίγο τα δρομολόγια;) φτάνω σπίτι λίγο πριν τις 8.
Το ίδιο περίπου νούμερο έδειχναν οι δείχτες και το πρωί, άρα το 12ωρο είχε την τιμητική του σήμερα.

photo by PinkMoose

Οι δύο μικρές πιτσιρίκες είναι με τη γιαγιά και τον παππού και η …μεγάλη πιτσιρίκα έχει συνάντηση με την υπόλοιπη ομάδα των μαμάδων μπαμπάδων.

Οπότε για λίγες ώρες μόνος στο σπίτι: yes, it’s party time! Λέμε τώρα ….γιατί με τη ζέστη να έχει γίνει σχεδόν αυτοκόλλητο πάνω στο θαλασσί πουκάμισο αυτό που σκέφτομαι είναι να πάω για μια βουτιά…. στη μπανιέρα!
Όμως ρίχνοντας μια ματιά προς τα δυτικά βλέπω ότι σε λίγο θα ξεκινήσει ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Δεν ξέρω ποια είναι η δική σου, αλλά αυτή είναι η αγαπημένη μου ώρα της ημέρας, οπότε αποφασίζω να ….αφήσω την Audrey να περιμένει για λίγο και αρχίζω τη διαδικασία:

Τέντες σηκώνονται

Μπουκάλι από ...Τορίνο ανοίγει

Ποτήρι γυάλινο βγαίνει

Παγάκια πέφτουν

Λεμόνι φέτα κόβεται και

Έτοιμο το drink.

Ωραία, πάμε μπαλκόνι … 005? (Ο ...007 αν έχεις προσέξει στο δικό του βάζει vodka και ελιά, εγώ όμως δεν είχα, οπότε 007 μείον 2 υλικά = 005!)

Ααα κάθεσαι στον καναπέ και απολαμβάνεις τον ήλιο να κατεβαίνει νωχελικά και να χρωματίζει κόκκινο τον ουρανό. Μερικά χρόνια πριν έβλεπες όλη τη διαδρομή του ήλιου μέχρι που αυτός κρυβόταν πίσω από το βουνό. Τώρα αυτό στο κόβει η στέγη του ορόφου που ανέβασε ο γείτονας πριν ένα χρόνο... Τον τυχερό λες, τώρα όλο αυτό το θέαμα είναι δικό του.

Μετά από ένα τέταρτο, ο κόκκινος δίσκος κρύβεται πίσω από τη στέγη του γείτονα Σηκώνεσαι λοιπόν και πας στην άλλη άκρη της βεράντας όπου από ένα κενό ανάμεσα στα δύο απέναντι σπίτια μπορείς να απολαύσεις λίγο ακόμα τα χρώματα.
Και τότε τον βλέπεις….ο γείτονας είναι εκεί…στο μπαλκόνι…στο πίσω όμως, όχι αυτό που βλέπει τη δύση, το άλλο…αυτό που βλέπει στο δρόμο και το δικό σου σπίτι!

Και σου έρχεται να βάλεις τις φωνές: Από την άλλη βρε, από την άλλη!

Έχεις το ηλιοβασίλεμα πιάτο μπροστά σου και εσύ χαζεύεις την άσφαλτο!

Από την άλλη βρε!

Τι να πω, τελικά είτε στην Ελλάδα είτε στη Νέα Ζηλανδία όπως έγραφε και η Artanis πριν από λίγο καιρό κάποιοι είναι τόσο απορροφημένοι που δεν παίρνουν χαμπάρι τις όμορφες στιγμές της ημέρας.

Τέλος πάντων, άντε καλό βράδυ!

Α τελικά δεν μου είπες, ποια είναι η δική σου πιο αγαπημένη ώρα της ημέρας;

Χάθηκα ... βρέθηκα! Lost and found!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Mon, 05 Jul 2010 12:17:00 +0000

photo by Tostie14

Αν είχες απορία, όχι δεν χάθηκα :)
Εδώ γύρω είμαι και ας έχω να ανεβάσω ανάρτηση για λίγο καιρό. Ευτυχώς πάντως που το ιστολόγιο αυτό δεν είναι επαγγελματικό, γιατί τελευταία με τη συχνότητα των αναρτήσεων οι ..."πελάτες" θα είχαν πάει αλλού.

Βλέπεις τον τελευταίο καιρό υπάρχει αρκετό τρέξιμο αλλά και ψάξιμο για το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα από το Σεπτέμβριο (για business μιλάμε, μην πάει το μυαλό σου αλλού) και αυτό τρώει αρκετό χρόνο μαζί με φαιά ουσία.
Από την άλλη εκεί που όλο λέω να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να ανεβάσω ένα από τα περίπου ...για περίμενε να τα υπολογίσω ένα λεπτό .... 20 θέματα που έχω σκόρπια σε σημειώσεις στο γραφείο μου και στον υπολογιστή, όλο και κάποια απρόοπτη αναποδιά συμβαίνει και με βγάζει εκτός πορείας ....πληκτρολογίου.

Να για παράδειγμα, τις προάλλες με αυτή την καταιγίδα που ξεκίνησε ως βροχούλα και κατέληξε να θυμίζει μουσώνα στον Ινδικό ωκεανό είχα καθίσει μπροστά στον υπολογιστή και επεξεργαζόμουν μια ανάρτηση, όταν ξαφνικά Τσαφ! πέφτει o ... ηλεκτρονόμος, δηλαδή το ρελέ στον πίνακα. Μετά από λίγο έγινε και διακοπή ρεύματος οπότε πάπαλα! Όταν τελικά επανήλθε το ρεύμα, είχε χαθεί η σύνδεση στο internet οπότε...πάπαλα Χ 2 !! Τελικά η σύνδεση αποκαταστάθηκε μετά από ...6 ώρες και όπως εύστοχα μου επισήμανε η Άσπα σε μια συζήτηση που είχαμε για το internet, εδώ είναι Ελλάδα και όχι ... Φινλανδία όπου η σύνδεση στο διαδίκτυο πλέον θεωρείται νόμιμο δικαίωμα των πολιτών!

Την επομένη το πρωί είπα να βγω για περπάτημα και τελικά κατέληξα να βγάζω φωτογραφίες τα πεσμένα δέντρα που λύγισαν από τον άνεμο. Photowalking με άλλα λόγια. Γυρίζω σπίτι φορτωμένος με εικόνες για να τις ανεβάσω και λέω να κάνω ένα μπάνιο πρώτα. Μετά από λίγο διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει καθόλου ζεστό νερό. Πρόβλημα στον καυστήρα του αερίου (F.33 η ένδειξη) και άντε να ψάχνεις το εγχειρίδιο να δεις τι σημαίνει. Το F βέβαια εκτός από το fault θα ταίριαζε με την περίπτωση και σε άλλη αγγλική λέξη που αρχίζει από F..., αλλά για να μην στα πολυλογώ αυτή τη στιγμή που γράφω μάλλον πρέπει να είναι ο Θανάσης στο σπίτι και να τον φτιάχνει. Τώρα όταν θα τελειώσει, αναλόγως τι κοστούμι θα μας κόψει, μπορεί και να μου βγει η αγγλική λέξη :)

Τώρα αν σκεφτώ ότι και πριν μερικές μέρες χρειάστηκε να αλλαχτεί μια τσουρουφλισμένη κάρτα δικτύου, είναι λες και κάποια ...αόρατη δύναμη ή ένα κακό μάτι (;) προσπαθεί να με κρατήσει μακριά από το blog :) Δεν στο κρύβω ότι έχω προβληματιστεί αρκετά, για αυτό αποφάσισα να καταφύγω στα μεγάλα μέσα και μετά από πολύ ..."ώριμη" σκέψη αποφάσισα να έρθω σε επαφή με ... ειδικό ομογενή από το εξωτερικό.

Τελικά το ότι γράφω σήμερα, μπορεί να σημαίνει ότι τελικά αυτή η κίνηση είχε αποτέλεσμα.... Για να δούμε πως θα εξελιχθεί.

Πάντως για την περίπτωση που και εσύ κάποια στιγμή αισθανθείς ότι χρειάζεσαι κάποια ανάλογη βοήθεια, επικοινώνησε εδώ:

Άντε καλή εβδομάδα και αχρείαστη η κυρία Καλλιόπη!

Ά και αν τυχόν δεν πιάσει η ...θεραπεία και αργήσω να εμφανιστώ πάλι για λίγο μπορείς να με βρεις στο Twitter ή και στο Flickr που ανεβάζω φωτογραφίες.

Τα λέμε!

Πι Ες: τηλεφώνημα πριν λίγο: ο Θανάσης τέλειωσε.... F_ _ _ με τόνο!!!!

Τρίχες!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Wed, 09 Jun 2010 06:58:00 +0000

photo by citykane

Δεν ξέρω για τη δική σου, αλλά η δική μου περιποίηση για ευνόητους λόγους
(δες photo 15μοίρες ΒΑ επάνω δεξιά στο blog) μου κοστίζει 10 € και διαρκεί το πολύ 10 λεπτά!

Και αυτά χωρίς .... μασάζ, χωρίς σιάτσου, χωρίς αιθέρια έλαια, χωρίς ποτό, χωρίς snacks. Όχι ότι τα ήθελα όλα αυτά μέχρι τώρα, αλλά κοίτα που εχθές το βράδυ, ήρθε στο e-mail η παρακάτω προσφορά από τα Golden Deals και με έβαλε σε σκέψεις:

Με μόνο με 19,50€ αντί για 65€ (έκπτωση 70%) κάνεις ένα 45λεπτο Hair Spa
σε VIP χώρο στο κομμωτήριο Ikonomakis στο Χαλάνδρι.

Όροι και Στοιχεία της Προσφοράς

Η προσφορά ισχύει από 15/06/2010 έως και 31/12/2010.

Αφορά ένα 45λεπτο Hair Spa σε VIP χώρο, που αποτελείται από:

30 λεπτά μασάζ / σιάτσου με αιθέρια έλαια και

15 λεπτά χαλάρωμα.

Κατά τη διάρκεια του μασάζ χωρίς extra χρέωση απολαμβάνετε:

(εδώ θα βάλω σχόλια, δεν κρατιέμαι)

- Χαλάρωμα σε prive χώρο με πολυθρόνα μασάζ, liquid spa οθόνη και relax μουσική.

(αν πάω δηλαδή μετά το γραφείο, μπορεί να πάρω και κανένα υπνάκο μέχρι να έρθει η σειρά μου!)

- Επιλογή από το αγαπημένο σας ποτό

(ευκαιρία να ανοίξω τους οδηγούς για κανένα ιδιαίτερο drink)

- Πούρο / τσιγάρα

(ώπα δεν απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους; Έτσι κι αλλιώς δεν φουμάρω αλλά αφού το προσφέρουν θα πάρω ένα πούρο για τον κουμπάρο μου, μην πάνε άδικα τόσες ...τρίχες!)

- Snacks

(τι εννοείτε; κρύα, ζεστά εδώ διαπιστώνω κενό στην ενημέρωση!)

- Πρόσβαση σε H/Y, TV, Internet.

(μην ξεχάσω να πάρω και το λαπιτόπι να στείλω φωτο με το σκαλπ καλυμμένο με τα έλαια!)

•Ισχύει από Τρίτη έως και Παρασκευή

(α κατάλαβα, 11 λεπτά την ημέρα * 4 ημέρες = πάνω κάτω όσο μου παίρνει και στην ... Ωραία Μυτιλήνη: μη γελάς, έτσι λέγεται το κομμωτήριο που πηγαίνω!)

•Περιλαμβάνει στέγνωμα αλλά όχι χτένισμα.

(καλά το χτένισμα το κάνω και μόνος μου, σιγά το δύσκολο!)

•Απαιτείται τηλεφωνικό ραντεβού 3 ημέρες πριν στο 210 60 90 712

(λογικό)

•Ισχύει για έως και 4 κουπόνια ανά χρήστη

(δηλαδή μπορεί να πάρω και άλλους 3 άρρενες φίλους μαζί και να πάμε για ποτό, μασάζ, relax - σαν να κάνουμε bachelor party :) ... )

Πως σου φαίνεται η προσφορά;
Για κάτσε ένα λεπτό να δω τι γίνεται. Μάλιστα, ήδη έχουν κλειστεί 4 ραντεβού για τα 30 που χρειάζονται για να ενεργοποιηθεί η προσφορά και να γίνει το deal. Και μένουν μόνο 14 ώρες ακόμα. Λες να κλείσουν όλες οι θέσεις;
Να πάω ή να μην πάω; Να κάνω deal ή no deal; Εσύ τι λες;

Για να το σκεφτώ λίγο καλύτερα.
Αν υπολογίσεις ότι σε συνδυασμό και με την προηγούμενη προσφορά (ναι ήμουν και εγώ ένας από τους 2192 που παρήγγειλαν πίτσα με 1 Euro) με μόνο 20,50 € θα φάνε τέσσερις και θα κουρευτεί ένας (και δεν μιλάμε για κούρεμα, εδώ μιλάμε για ολόκληρη εμπειρία, ταξίδι στις αισθήσεις θα είναι) τότε μάλλον με συμφέρει.
Άσε που στην επιστροφή από το Χαλάνδρι μπορώ να έχω κανονίσει να πάρω και την πίτσα, οπότε γλιτώνουμε και διπλές διαδρομές.

Λοιπόν λέω να πάω. Θα πάρω τηλέφωνο για ραντεβού.

Ωχ ένα λεπτό και αν το κομμωτήριο είναι μόνο για γυναίκες;
Το καλό που τους θέλω ..... μην γίνουμε μαλλιά κουβάρια!

ΥΓ: Ανεξάρτητα με το αστείο της ανάρτησης, αυτές οι προσφορές που βγαίνουν τελευταία από διάφορες πλατφόρμες που προσφέρουν υπηρεσίες και προϊόντα με μεγάλες εκπτώσεις έχουν κάποιο ενδιαφέρον, δεν νομίζεις;
Aν δεν το ήξερες, εκτός από το Golden Deals υπάρχει και το Tsoonami . Πιθανόν να υπάρχει και άλλο αλλά δεν το έχω εντοπίσει. Αν ξέρεις κάποιο, πες το μας και μας:)

Τελικά ήταν ... 44!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 06 Jun 2010 22:55:00 +0000

photo by Jorge Franganillo

Χμ άντε τώρα να το εξηγήσεις.

Λοιπόν στην προηγούμενη ανάρτηση, αυτή με τον τίτλο 43 και προχωράμε!, υπήρχε ένα αμελητέο λαθάκι 31.536.000 ... δευτερολέπτων. Ευτυχώς δεν ήταν έλλειμμα σε Euro! Το κατάλαβα όταν εκτός από το blog άρχισαν να έρχονται οι ευχές και στο facebook. Μία από αυτές ήταν του φίλου μου του Γιώργου, ο οποίος πήρε μπογιά και σπρέι και έγραψε στον τοίχο ή στη μάντρα μου, όπως θες πες το:

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΚΑΛΑ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ

(όλα καλά μέχρι εδώ αλλά μετά συνέχισε …)

ΑΠΑΤΕΩΝΑ 44 ΕΙΣΑΙ ΟΧΙ 43 ΜΗΝ ΚΡΥΒΕΙΣ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Στην αρχή λέω δεν μπορεί λάθος κάνει θα κάνει ο Γιώργος, μετά όμως το σκέφθηκα : Ίδια χρονιά έχουμε γεννηθεί με το Γιώργο, μαζί τελειώσαμε το Λύκειο, μαζί παίζαμε μπιλιάρδο και πηγαίναμε στο γήπεδο (αυτό δεν έχει σχέση αλλά δεν πειράζει), έχει δίκιο. Vassili online έκανες γκάφα, είσαι 44!

Απάντησα λοιπόν στο Γιώργο:
«Γιώργο ευχαριστώ! τώρα που το σκέφτομαι ρε συ έχεις δίκιο :) άστο τώρα έτσι που να αλλάζω τώρα τα νούμερα στις αναρτήσεις και τα faceμπούκια:) Του χρόνου θα βάλω 45 και θα είναι το σωστό!»

Και έτσι σκόπευα να κάνω, αλλά όταν γύρισα σπίτι και το είπα στην Άσπα, μου είπε "Δεν σε πιστεύω, αυτό είναι για ανάρτηση!" Αυτό κάνω λοιπόν τώρα.
Που λες αυτό το "δεν σε πιστεύω βρε Βασίλη" συνοδευόμενο από ένα πειραχτικό "μα για όνομα!" ούτε που θυμάμαι πόσες φορές το άκουσα εκείνη την ημέρα. Όντως γελάσαμε πολύ. Τελικά φαίνεται ότι αυτό που σκέφθηκα να γράψω στη σελίδα Ποιοι Είμαστε στο νέο μας blog, τo mamades mpampades για να περιγράψω το προφίλ μου, δεν πρέπει να απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Στην ουσία επιβεβαίωσα ένα από τα χαρακτηριστικά που προσδίδει η συγγραφέας και ομιλήτρια Florence Littauer στην προσωπικότητα του Δημοφιλούς Αιματικού, ότι έχει μνήμη χρωμάτων. Να και η απόδειξη από το βιβλίο...

Με την ευκαιρία, το βιβλίο Προσωπικότητα Συν της Florence Littauer είναι ένα από τα αγαπημένα μου και στο προτείνω ανεπιφύλακτα να το διαβάσεις με την πρώτη ευκαιρία.

Είμαι σίγουρος ότι θα διασκεδάσεις αρκετά με το γλαφυρό τρόπο που περιγράφονται οι τέσσερις προσωπικότητες και τα χαρακτηριστικά τους, τα «θεόπεμπτα προτερήματα» όπως τα αναφέρει η συγγραφέας:

Ο Δημοφιλής Αιματικός,

Ο Τέλειος Μελαγχολικός,

ο Ισχυρός Χολερικός και ο

Φιλήσυχος Φλεγματικός.

Παράλληλα θα βρεις έναν χρήσιμο οδηγό που αν τον μελετήσεις και τον ακολουθήσεις θα είσαι σε θέση να τα πηγαίνεις καλύτερα με τους άλλους, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό μερικές φορές.

Εντάξει Florence; Κάναμε και προώθηση του βιβλίου και για να δούμε τι αποτελέσματα θα έχει το «methods to enhance your link building strategy», όπως γράφει και ο φίλος μου ο Angel. Ααα Florence μην το ξεχάσω, όπως και την άλλη φορά, οι ….προμήθειες, ξέρεις στο γνωστό λογαριασμό :).

Λοιπόν 43 ή 44 δεν έχει καμία σημασία, αυτό που μετράει είναι να έχεις μέσα σου καλή διάθεση και τόσο στην αρχή όσο στο τέλος της κάθε ημέρας να προσπαθείς να μπορείς να βλέπεις τη «φωτεινή πλευρά της ζωής»!

Για σκέψου το λίγο. Αν, λέμε αν, η μονάδα μέτρησης της ηλικίας δεν ήταν τα χρόνια αλλά υπήρχε μία άλλη κλίμακα όπου όσο περισσότερος χαρούμενος και αισιόδοξος αισθανόσουν τόσο μικρότερη ηλικία θα είχες, τότε πόσο χρονών θα ήσουν σήμερα; Ξεκίνησες ήδη το μέτρημα;

Σε έβαλα σε σκέψεις; Ε τότε σ' αφήνω με αυτή τη σκέψη και σου εύχομαι καλή και χαρούμενη εβδομάδα :)

Λοιπόν, τελικά 44 ή τουλάχιστον 10 χρόνια μικρότερος σύμφωνα με την άλλη κλίμακα και προχωράμε :) βρουμ, βρουμ τα γκάζια....

photo by exfordy

43 και προχωράμε!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Tue, 01 Jun 2010 09:57:00 +0000

photo by jontintinjordan

Μέρα που είναι σήμερα και γιορτάζω τα 43, είπα να κάνω ένα γλυκό για κέρασμα για σένα και τους άλλους φίλους που διαβάζουν το blog. Σκέφθηκα όμως να είναι κάτι ξεχωριστό.

Έτσι απευθύνθηκα σε ένα διάσημο Σουηδό chef που τον γνώριζα από παλιά και του ζήτησα να αναλάβει τα γλυκά εδέσματα. Όμως όπως θα δεις παρακάτω τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα, καθώς αποδείχθηκε ότι υπήρχε σοβαρό πρόβλημα στην επικοινωνία με την αγγλική γλώσσα...

Στην αρχή τον ρώτησα αν μπορεί να φτιάξει ένα κέϊκ με μπανάνα. Κανένα πρόβλημα μου λέει, αλλά γιατί να μην κάνουμε καλύτερα ένα δροσιστικό banana split; Ωραία ιδέα είπα, ξέρεις να το φτιάχνεις καλό; Η ειδικότητά μου είπε, αλλά από ότι φάνηκε δεν είχε ιδέα πως γίνεται. Ευτυχώς που δεν πήγε στο Σπλιτ για να αγοράσει μπανάνες. Άσε που το ...split πήγε να το κάνει με ....καλύτερα δες το video.

Μετά σκέφθηκα να του πω να φτιάξει donuts και συμφώνησε αλλά όταν είδα με ποιο τρόπο έκανε τις τρύπες, είπα άσε καλύτερα μην μας έρθει καμιά αντιτρομοκρατική και βγούμε μπαρουτοκαπνισμένοι. Δες το video και θα καταλάβεις...

Μετά σκέφθηκα ότι ίσως τα καταφέρνει καλύτερα με τη σοκολάτα και τον ρώτησα αν ξέρει να φτιάχνει Μους Σοκολάτας. Κανένα πρόβλημα είπε. Μόνο και μόνο αυτή η απάντηση έπρεπε να με βάλει σε σκέψεις, αλλά είπα ας του δώσω μια ευκαιρία.
Δυστυχώς αποδείχθηκε ότι το chocolate στα αγγλικά το κατάλαβε αλλά μπερδεύτηκε στο mousse και αντί για αυτό στο μυαλό του πρέπει να είχε την πανίδα της χώρας του και .... αλλά καλύτερα δες το video.

Μετά από όλα αυτά, είπα να ξεχάσω τα γλυκά και τουλάχιστον να του πω να ρωτήσει το Markus να μας προτείνει ένα καλό κρασί. Αντί να ρωτήσει το Markus όμως που είναι ειδικός, μου πρότεινε να ανοίξουμε σαμπάνια.
Γιατί όχι σκέφτομαι, let's crack open the bubbly darling (που λένε και οι Άγγλοι), άντε να να κάνουμε κάτι επιτέλους, να τσουγκρίσουμε ένα ποτήρι βρε αδερφέ. Που να μου περάσει όμως από το μυαλό ότι ακόμα και σε αυτό θα είχε δυσκολία.....

Μετά από όλα αυτά, είπα καλύτερα να ξεχάσω το chef και να φτιάξω τα γλυκά μόνος μου. Βέβαια αυτό προϋποθέτει ότι θα περιμένεις μέχρι του χρόνου για να τα ετοιμάσω, αλλά μέχρι τότε μπορείς τουλάχιστον να τραγουδήσεις μαζί μου ...

Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά και πάντα με κέφι και καλή διάθεση!

Δικαίωμα στο όνειρο - Dream On

noreply@blogger.com (Vassilis) — Mon, 24 May 2010 00:17:00 +0000

"Τα όνειρα είναι τα ψιθυρίσματα της ψυχής"

Αυτή είναι η πρώτη φράση στο πολύ όμορφο video που παρακολούθησα πριν λίγες ημέρες και τελικά σήμερα βρήκα το χρόνο να το μοιραστώ μέσω του blog μαζί με ορισμένες σκέψεις.

Ναι, η εποχή που διανύουμε είναι σίγουρα δύσκολη. Το πιο πιθανό είναι ότι όπως και οι περισσότεροι, ούτε και εσύ ευθύνεσαι προσωπικά για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Όμως επηρεάζεσαι από αυτή και από τα χρόνια λάθη, τις παραλήψεις και τις λοβιτούρες άλλων. Όπως επηρεάζεσαι και από τα τόσα αρνητικά μηνύματα που εκπέμπονται από παντού για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται ή έχουν ήδη έρθει. Μηνύματα που σου λένε, κάτσε στα αυγά σου, να είσαι καλύτερα ευχαριστημένος με αυτά που έχεις ή όσα θα σου μείνουν. Μηνύματα που έμμεσα σου λένε μην κάνεις όνειρα ή τουλάχιστον για την ώρα βάλε τα στην κατάψυξη, κρύψε τα, θάψε τα.

Όμως αυτό είναι το χειρότερο που μπορείς να κάνεις. Ίσα ίσα, τώρα είναι που πρέπει να σκεφτείς για ένα καλύτερο αύριο και το πως οραματίζεσαι αυτό να είναι για σένα, και για αυτούς που αγαπάς και νοιάζεσαι. Η κρίση μπορεί να είναι σοβαρή και επώδυνη, αλλά δεν παύει να κρύβει και ευκαιρίες. Ευκαιρίες που ίσως δεν τις είχες σκεφτεί ή είναι είναι διαφορετικές από ότι είχες στο μυαλό σου. Αν όμως τώρα σταματήσεις να κάνεις όνειρα, θα σταματήσεις και να ψάχνεις και αν δεν ψάχνεις δεν θα τις βρεις ή μπορεί να τις βρουν άλλοι πριν από σένα.

Ελπίζω, αυτό το σύντομο video να σε κάνει να ακούσεις πιο έντονα τα ψιθυρίσματα της ψυχής σου και ίσως να σου δώσει το έναυσμα από ψιθυρίσματα να γίνουν ήχοι δυνατοί, φωνές και κραυγές. Μπορεί σήμερα να είναι αργία (Αγίου Πνεύματος), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το ...πνεύμα σου πρέπει να κάνει αργία, οπότε με αυτό το video ας το τροφοδοτήσουμε με ωραίες σκέψεις.

Στο αφιερώνω λοιπόν και μην αφήσεις κανέναν με τίποτα να σου στερήσει το όνειρο! Έτσι δεν λένε άλλωστε και οι στίχοι από το υπέροχο τραγούδι του Λάκη Δικαίωμα στο Όνειρο;

Δες παρακάτω ένα μικρό δείγμα από τις εικόνες με τα εμψυχωτικά λόγια (μικρά αλλά αληθινά μυστικά, σε ελεύθερη μετάφραση) που τις συνοδεύουν που μου άρεσαν περισσότερο.

"Τίποτα δεν μπορεί να γίνει...
χωρίς πρώτα να υπάρχει ένα όνειρο"

Μπορώ να μεγαλώσω μόνο όσο ψηλά φτάνω.
Μπορώ να πάω μόνο όσο μακριά αναζητώ.
Μπορώ να δω μόνο όσο βαθιά κοιτώ.
Μπορώ να γίνω μόνο όσο πολύ ονειρεύομαι.

Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή
που θα τσακώσουν τη ματιά σου.
Είναι λίγα όμως αυτά που θα
κατακτήσουν την καρδιά σου....
Αυτά να κυνηγήσεις.

Μην αφήσεις το φόβο να σε σταματήσει.

Πέταξε την καρδιά σου πάνω από το φράχτη
και όλα τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν.

Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που
πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους.

Αφιέρωσε λοιπόν 9 λεπτά, αξίζει:
3 λεπτά για να φτιάξεις ένα καφέ ή ένα τσάι, 3 λεπτά για να δεις το video και άλλα 3 λεπτά αφού το δεις για να κάνεις κάποιες σκέψεις ή να μιλήσεις λίγο με τον εαυτό σου και να προσπαθήσεις ν' ακούσεις τα δικά σου ψιθυρίσματα ψυχής.
Α, το τρίτο 3λεπτο ανάλογα με το τι θ' ακούσεις ίσως να γίνει λίγο μεγαλύτερο σε διάρκεια :)

Το video μπορείς να το δεις είτε από το YouTube, ή αν θέλεις καλύτερη ποιότητα στην εικόνα δες το κατευθείαν από τη SimpleTruths.

Καλή δύναμη και σου εύχομαι φέτος να πραγματοποιήσεις τουλάχιστον ένα μεγαλεπήβολο όνειρό σου ή τουλάχιστον να κάνεις κάποια βήματα για την ολοκλήρωσή του!

Mέχρι να το καταφέρεις.... "Dream until your dream comes true".

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

....Μετά από ....9 λεπτά ή λίγο περισσότερο αν είδες και το δεύτερο μουσικό video:
Πως σου φάνηκε, άξιζε; Σκέφτεσαι κάποιον να το μοιραστείς μαζί του;

Μαμάδες Μπαμπάδες, new blog!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Wed, 19 May 2010 21:12:00 +0000

Θυμάσαι όταν ήσουν παιδί και τραγούδαγες το "Ήταν ένα μικρό καράβι;"
Έ! σε αυτό το ρυθμό προσπάθησε να διαβάσεις (ή και να τραγουδήσεις) τους παρακάτω στίχους
Πάμε ....μαέστρο;

Ήτανε δυό γλυκές μαμάδες (x 2)

και άλλοι δυό χαζομπαμπάδες (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Τη μια μαμά τη λένε Άσπα (x 2)

και online είναι είναι πάντα (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Η άλλη μαμά είναι τσαχπίνα (x 2)

βρε και τη λένε Κατερίνα (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Χρήστος ο ένας ο μπαμπάς (x 2)

για ότι θε-θε-θέλεις τον ρωτάς (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Bασίλης λέγεται ο άλλος (x 2)

και είναι πλακατζής μεγάλος (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Και όλοι τους φτιάξαν νέο blog (x 2)

θες να το δεις; Ε! κλικ εδώ (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Αν σου αρέσει πες το σ’άλλους (x 2)

σε φίλους σου μικρούς μεγάλους (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

Να ‘ρθουν να ρίξουν ένα look (x 2)

και fan να μπουν στο Facebook (x 2)

ω-ε, ω-ε, ω-ε, ω-ε

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
και για "του ...blog το ασφαλές" ή αν βαρέθηκες να διαβάσεις το τραγούδι,
το link για το νέο blog είναι http://mamadesmpampades.gr/

Συνέχισε να προσπαθείς! - Keep trying!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 09 May 2010 23:06:00 +0000

Ξέχασε πόσες φορές έχεις αποτύχει....

Συνέχισε την προσπάθεια

και αργά ή γρήγορα θα πετύχεις το στόχο σου!

Αγαπώ όσους μου λείπουν

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 25 Apr 2010 23:13:00 +0000

Προχθές γύρω στις 10 το βράδυ, σε ένα δωμάτιο στον 7^ο όροφο παιδιατρικής κλινικής. Η ξαφνική περιπέτεια που μας αναστάτωσε και μας ταλαιπώρησε, είναι πλέον γνωστή.

Εδώ και μισή ώρα που η μικρή μου κόρη έχει αποκοιμηθεί, προσπαθώ να συνδεθώ σε ένα από τα 5 απροστάτευτα ασύρματα δίκτυο που έχει εντοπίσει το laptop.

Μάταια. Η εναλλακτική είναι μία κάρτα σύνδεσης που για μία μέρα κοστίζει 14 €!!. Δεν σφάξανε που λένε. Να σκόπευα να την χρησιμοποιήσω για όλη την ημέρα, έστω τη μισή, κομμάτια να γίνει - ίσως και να το σκεφτόμουν. Αλλά για 2-3 ώρες μόνο.... η οικονομική λογική με αποτρέπει από την ιδέα αγοράς της.

Πάντως είναι απορίας άξιο με τις τιμές που έχουν τα δωμάτια αυτού του ξενοδοχείου.... εεε της κλινικής εννοούσα, να χρειάζεται να πληρώσεις επιπλέον για να συνδεθείς στο internet. Ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτούν, ίσως και να τους γράψω μία επιστολή για το ... μαρούλι μόλις φύγουμε με το καλό.

Αφού λοιπόν εγκαταλείπω την ιδέα της σύνδεσης, λέω να αφοσιωθώ σε μια ανάρτηση.

Σκέφτομαι αυτό που μου είπε η Εβίτα λίγο πριν κοιμηθεί, αφού πρώτα διαβάσαμε 2 παραμύθια και είπαμε και 3 τραγούδια: 2 γνωστά και ένα δικό μου αυτοσχέδιο.

Τη Σαρανταποδαρούσα ή ΣαΛανταποδαΛούσα όπως την έλεγε μέχρι πριν λίγο καιρό.

(Οι στίχοι σε άλλη ανάρτηση και κατόπιν request J, τουλάχιστον 7 απαιτούνται!)

Εβίτα: Μπαμπά να σου πω τι σκέφτομαι;

Μπαμπάς: Ναι, τι σκέφτεσαι;

Εβίτα: Να εχθές που δεν είχες έρθει και μου έλειπες σκέφθηκα πόσο σ’αγαπώ.Όμως σήμερα που είσαι μαζί μου και δεν μου λείπεις δεν το σκέφτομαι.

Πριν προλάβω να απαντήσω, με ρωτάει αν μπορεί να μου πει κάτι ακόμα.

Εβίτα: Όμως τώρα που η μαμά και η Εβελίνα πήγαν στο σπίτι και μου λείπουν, σκέφτομαι πόσο πολύ τις αγαπώ. Και τη γιαγιά και τον παππού και τη Στέλλα τη νονά μου που δεν είναι τώρα εδώ. Όλους τους αγαπώ τώρα που μου λείπουν.

Μπαμπάς (λάτρης των ερωτήσεων, αχ αυτές οι πωλήσεις): Όταν τους δεις δηλαδή, δεν θα τους αγαπάς;

Εβίτα: Όχι μπαμπά, δεν είπα αυτό. Απλά (το λέει συχνά και με έμφαση το απλά) σου είπα ότι σκέφτομαι ότι τους αγαπώ τώρα που δεν είναι εδώ, κατάλαβες;

Μπαμπάς: Κατάλαβα Εβιτάκι, είναι πολύ ωραία σκέψη αυτή που έκανες.

Εβίτα: Ναι, δώσε μου ένα φιλάκι τώρα για καληνύχτα!

Ματς, Μουτς! καληνύχτα καρδούλα μου…

Τι απλές και αυθόρμητες σκέψεις που κάνουν τα μικρά παιδιά.

Πόσο όμορφα και ανοιχτά μπορούν να εκφραστούν και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους σε ανύποπτο χρόνο.

Κάτι που αρκετές φορές εμείς οι μεγαλύτεροι το λησμονούμε ή ίσως δεν το θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό να το κάνουμε.

Να μιλήσουμε ανοιχτά, χωρίς αναστολές, χωρίς φοβίες για αυτό που νοιώθουμε. Να πούμε στο γνωστό μας, στο συνάδελφό μας, στο φίλο μας, στο συνεργάτη μας, στο σύντροφό μας πως αισθανόμαστε για αυτόν ή για μια κατάσταση που μας προβληματίζει.

Ίσως αν κρίναμε τα πράγματα με τη σοφία των εμπειριών μας αλλά αφήναμε το μικρό παιδί που έχουμε μέσα μας να εκφράσει αυθόρμητα και με ενθουσιασμό τις σκέψεις μας, τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Ποιος ξέρει, ίσως.

Εσύ τι λες;

ΥΓ: δεν ήμουν ο μόνος που άκουσε αυτά τα λόγια από την Εβίτα. Τα άκουσε και η Εβελίνα σήμερα το απόγευμα.

Πάσχα στο γιαλό!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 04 Apr 2010 10:58:00 +0000

Δίπλα στο κύμα στο γιαλό

κάτω απ' τον ήλιο το ζεστό

για αυτούς που τόσο εκτιμώ

ένα κρασί θέλω να πιω

Πάσχα Καλό να ευχηθώ!

Να το πιώ;

Taxi & Δώρο Πάσχα: Να το εισπράξουν ή όχι;

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sat, 27 Mar 2010 15:07:00 +0000

Πριν από λίγο στο tvxs διάβασα :

"Την πρόθεση τους να μην εισπράξουν από το επιβατικό κοινό δώρο Πάσχα, γνωστοποίησαν τα μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ταξί-Αγοραίων με επιστολή τους, στον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Θεοχάρη Τσιόκα.
Στην επιστολή επισημαίνεται ότι η απόφαση αυτή ελήφθη για την εξυπηρέτηση του κοινού, λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα νοικοκυριά..."

photo by Ben Fredericson (xjrlokix)

Αυθόρμητα άφησα το παρακάτω σχόλιο.

Mήπως θα ήταν καλύτερα να εισπράξουν το δώρο και αφού δεν θέλουν να το πάρουν να το αποδώσουν κάπου που θα μπορεί να είναι πιο αξιοποιήσιμο για το κοινό όφελος;

Κάνοντας έναν πρόχειρο ελάχιστο υπολογισμό:
Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να υπάρχουν περισσότερα από 20000 ταξί στην Ελλάδα, αλλά ας πούμε ότι είναι μόνο τόσα (όποιος γνωρίζει τον ακριβή αριθμό μπορεί να διορθώσει τα νούμερα).

Έστω ότι το δώρο ισχύει για 10 ημέρες (κανονικά είναι 14: Μ.Δευτέρα-Κυριακή του Θωμά) και το κάθε ταξί κάνει συνολικά μόνο 100 κούρσες (δηλαδή μόνο 10 την ημέρα). Συνολικά θα γίνουν 2.000.000 κούρσες (αριθμός ταξί * κούρσες). Με ένα 1 Ευρώ από την κάθε κούρσα μαζεύονται 2 εκατομμύρια Ευρώ! Και μισές κούρσες να γίνουν πάλι μαζεύεται 1 εκατομμύριο Ευρώ. Αν γίνουν παραπάνω κούρσες;

Το που θα τα δώσουν;

Η λίστα των επιλογών είναι αστείρευτη: από σχολεία, από νοσοκομεία, από κοινωφελή ιδρύματα μέχρι και στο ειδικό ταμείο για την ελληνική οικονομία μπορούν να τα δώσουν.

Η δική σου άποψη;

Να το εισπράξουν και να το αποδώσουν κάπου για κοινό όφελος ή να μην το εισπράξουν;
Αν το αποδώσουν κάπου που θα ήθελες να το αποδώσουν;

Η καλύτερη σπεσιαλιτέ!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Tue, 16 Mar 2010 23:32:00 +0000

Ο θείος Νικήτας (μιλάμε για το θείο του μικρού Θανασάκη αν θυμάστε) μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα μετά τις ... αποκαλύψεις, αποφασίζει να "εξαφανιστεί" για λίγο. Πάει λοιπόν ένα 15ήμερο ταξίδι στην Ισπανία και τη δεύτερη κιόλας μέρα βρίσκεται στην αρένα για να παρακολουθήσει ταυρομαχίες.

Αφού τελειώνει το "θέαμα" πηγαίνει για φαγητό στο Plaza de Τoros, ένα gourmet εστιατόριο ακριβώς δίπλα από την αρένα. Από το ξενοδοχείο τον είχαν ενημερώσει ότι όλα τα εδέσματα του συγκεκριμένου εστιατορίου είναι πάντα της ώρας και εξαιρετικά ...φρέσκα!

Ζητάει λοιπόν την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού και μετά από λίγη ώρα ο σερβιτόρος του φέρνει ένα βαθύ πιάτο μέσα στο οποίο υπάρχουν δύο μεγάλα στρογγυλά πράγματα....

photo by adactio

- Τι είναι αυτά, ρωτάει με απορία ο θείος Νικήτας.
- Senior, αυτή είναι η καλύτερη σπεσιαλιτέ του Plaza de toros! απαντάει με στόμφο ο σερβιτόρος.
- Ναι αλλά τι είναι;
- Φρέσκα αμελέτητα ταύρου με μια μυστική πατροπαράδοτη σάλτσα!

Ο θείος Νικήτας διστάζει, αλλά τελικά τα δοκιμάζει και ενθουσιάζεται από τη γεύση! Μάλιστα του αρέσουν τόσο πολύ που από την επόμενη ημέρα πηγαίνει κάθε μεσημέρι στο εστιατόριο και παραγγέλνει το ίδιο φαγητό. Όμως μετά από μια εβδομάδα, ο σερβιτόρος του φέρνει ένα πιάτο με δύο μικροσκοπικά στρογγυλά πραγματάκια!

- Τι είναι αυτά; ρωτά κοιτώντας με απορία τον σερβιτόρο.
- Τι να κάνουμε senior. Βλέπετε, δεν κερδίζει πάντα ο ταυρομάχος...

painting by Miki, Queen of Planet Goodaboom

Ηθικό δίδαγμα: Το "φρέσκο" να σε βάζει σε υποψίες:)
Μπορεί να προέρχεται από τύπους που πήγαν να το παίξουν ψύχραιμοι με τους ταύρους αλλά ατύχησαν. Ακολουθούν ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Δες έναν που o ταύρος όχι μόνο τον "πήρε και τον σήκωσε αλλά και τον ..."
Να και άλλος ένας που ακόμα ψάχνει τα ...παντελόνια του!
Να και άλλοι δύο πολύ σίγουροι! Don't play cool against a bull!

ΥΓ: Το ότι το ανέκδοτο έχει σχέση με ταυρομαχίες, μη σε κάνει να πιστεύεις ότι ο Vassilis Online τις υποστηρίζει, το αντίθετο.
Αν θες μπορείς να δηλώσεις και εσύ την αντίθεσή σου εδώ
Αν δεν έχεις πειστεί ακόμα για τη βαρβαρότητα των "ταυρο-σφαγείων" δες και εδώ

Όταν έρχονται τα σύννεφα – When the clouds come

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 14 Mar 2010 08:59:00 +0000

Οι φωτογραφίες που θα δεις παρακάτω τραβήχτηκαν στην αρχή της εβδομάδας καθοδόν προς το γραφείο, στο ίδιο περίπου σημείο αλλά με 24 ώρες διαφορά. Ακριβώς 24 ώρες. Ακόμα και εγώ που τις τράβηξα το αγνοούσα μέχρι που είδα την ώρα της λήψης στα στοιχεία των φωτογραφιών.

9/3/2010 στις 9:21 πμ ακριβώς η 1η.

8/3/2010 στις 9:21 πμ ακριβώς η 2η.

Μπορεί να πεις, εντάξει και τι έγινε; Μάθαμε τι ώρα περίπου πηγαίνει στο γραφείο του ο Vassilis Online. Σλόου δη έγκς! Γκρέϊτ δη κάμπατζις! (I guess no translation is required)

Kαι δεν μου λες Mr. Bill, γιατί τις παρουσιάζεις αντίστροφα; Υπομονή, διάβασε παρακάτω.

Και τις δύο τις τράβηξα σκόπιμα.

Την δεύτερη επειδή μου έκανε εντύπωση το σκούρο χρώμα (σχεδόν μωβ) του ουρανού που αντίκρισα μόλις βγήκα από το ΜΕΤΡΟ. Tα σύννεφα ήταν πολύ πυκνά και πολύ μαύρα. Και η μαυρίλα αυτή φαινόταν ότι θα έμενε για πολύ.
Αισθανόσουν τόσο έντονα ότι από λεπτό σε λεπτό θα αρχίσουν να πέφτουν όχι απλά καρεκλοπόδαρα αλλά ντιβανοκασέλες ολόκληρες, μπουφέδες, τραπέζια και όποια άλλη επιπλοκατασκευή μπορείς να σκεφθείς. Ευτυχώς με το συνάδελφο που συναντηθήκαμε τυχαία, προλάβαμε να φθάσουμε στεγνοί στο γραφείο. Όμως μετά από λίγο όταν άρχισε το «γλέντι», όσοι ήταν έξω …

Όλα αυτά όμως μέχρι το άλλο πρωί που τράβηξα την πρώτη φωτογραφία.
Ίδια ώρα λοιπόν, κοιτάς επάνω και όλα είναι διαφορετικά. Ένας πεντακάθαρος ουρανός. Πες τον Αττικό ή όπως αλλιώς θέλεις, ο ουρανός ήταν πανέμορφος. Οι τελευταίες υποψίες από σύννεφα στο βάθος έτρεχαν να φύγουν μακριά από τον καταγάλανο καμβά.

Μια φωτογραφία είναι σαν χίλιες λέξεις, λέει μια κινέζικη παροιμία.
Τώρα που έχουμε δύο; Εδώ είναι που αρχίζουν οι σκέψεις και οι στοχασμοί.

Κάπως έτσι δεν συμβαίνει και με εμάς; Με τη διάθεσή μας;
Τη μία μπορεί να είσαι στα πάνω σου, να έχεις τις χαρές σου και ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και βυθίζεσαι απότομα στις μαύρες σου.
Από την άλλη, ενώ ορισμένες δύσκολες καταστάσεις φαίνεται ότι θα σε ταλαιπωρήσουν για πολύ καιρό, απροσδόκητα τα πράγματα αρχίζουν και αλλάζουν προς το καλύτερο.

Από τα ψηλά στα χαμηλά. Από τα ζεστά στα κρύα. Από τα άσπρα στα μαύρα.
Γαλανός ουρανός- αισιοδοξία, ευχάριστη μέρα/περίοδος,ελπίδα, καλή διάθεση.
Μαύρος ουρανός- απαισιοδοξία, δύσκολη μέρα/περίοδος, κακή διάθεση.

Το πότε θα αλλάξουν τα πράγματα δεν το γνωρίζεις. Όμως κατά βάθος γνωρίζεις ότι αργά ή γρήγορα θα αλλάξουν. Αυτό είναι σίγουρο. Τίποτα δεν μένει σταθερό. Όλα μεταβάλλονται.
Το έχει πει χαρακτηριστικά και ο φιλόσοφος Ηράκλειτος:

"Τα πάντα ρει,
μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν"

Αν λοιπόν το γνωρίζεις και αποδέχεσαι αυτό το αξίωμα, μένει να αποφασίσεις που θα εστιάζεις περισσότερο και πως θα αντιδράσεις στις αλλαγές που θα έρθουν.

Θετικά ή αρνητικά;
Με χαμόγελο και δράση ή εντελώς παθητικά;
Εστιάζοντας στη λύση ή στο πρόβλημα;
Με τη βοήθεια άλλων ή μόνος;
Θα δεις το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο;
Θα αφήσεις το πνεύμα σου να πετάξει ελεύθερο σαν πεταλούδα ή θα το κλείσεις ερμητικά μέσα σε ένα σκάφανδρο;
Θα σκεφτείς πρώτα το γαλανό ή το μαύρο ουρανό;

Βλέπεις τώρα γιατί έβαλα τις φωτογραφίες αντίστροφα;

Σίγουρα είναι δύσκολο να παραμένεις πάντα θετικός σε ότι συμβαίνει γύρω σου ή πάντα να προσπαθείς να βρίσκεις κάτι θετικό σε μια αρνητική κατάσταση. Κάποιες φορές θα στεναχωρηθείς, θα μελαγχολήσεις, θα κλάψεις. Και αυτό είναι μέσα στο "παιχνίδι" των συναισθημάτων που βιώνεις καθημερινά και πολλές φορές είναι λυτρωτικό απελευθερώνοντας τον πόνο.

Όμως όπως έχει τραγουδήσει η Μαρινέλλα, ότι "από το κλάμα θα βγει μια χαρά σαν το καινούριο πρωί", χρειάζεται να έχεις "προπονήσει" το μυαλό σου να μην παραμένει ακινητοποιημένο στην αρνητική κατάσταση αλλά να βλέπει το φως και την έξοδο από το τούνελ.
Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Άλλωστε αν το σκεφτείς κάθε μέρα μπορείς να βρεις κάποιους λόγους για να σε κάνουν να χαμογελάσεις.

Εχθές το μεσημέρι σε ένα μετεωρολογικό δελτίο, άκουσα ότι τις επόμενες ημέρες ο καιρός θα είναι πάλι άστατος. Ακόμα και αν είναι έτσι, τι λες να προσπαθήσεις να προετοιμάσεις τη διάθεσή σου φτιάχνοντας το δικό σου Δελτίο Καιρού;

Άλλωστε όταν έρχονται τα σύννεφα, φέρνουν και μια υπέροχη ….

μελωδία μαζί τους…Άνοιξε τα ηχεία σου.

Καλή εβδομάδα!

Κούνια - Swing

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sun, 07 Mar 2010 10:59:00 +0000

Σήμερα βρήκα την ευκαιρία να κοιτάξω τις φωτογραφίες από μία βόλτα που είχαμε πάει πρόσφατα με τις πιτσιρίκες στο βουνό. Όπως και σήμερα, έτσι και εκείνη την ημέρα τα σύννεφα έφταναν χαμηλά ακουμπώντας σχεδόν τα δέντρα ενώ μια δροσούλα πλημμύριζε την ατμόσφαιρα. Αρκετά ελαφριά για να μας κάνει να αισθανόμαστε ευχάριστα, χωρίς όμως να μας ξεγελάσει για να μη φορέσουμε τα μπουφάν και τα σκουφιά μας.

Πάνω στο βουνό, υπάρχει μία ξεχασμένη παιδική χαρά.Ένας παλιός ξύλινος φράχτης περικυκλωμένος από αδάμαστα αγριόχορτα, προσπαθεί να σταθεί σαν εμπόδιο ανάμεσα σ'αυτήν και το βουνό.

Όπως κάποια παλιά αυτοκίνητα αλλά και κάποια καράβια έχουν αφεθεί στο χρόνο και τη σκουριά, κάπως έτσι και τα παιχνίδια σε αυτή τη μικρή παιδική χαρά έχουν αφεθεί στη μοίρα τους που τα συνοδεύει στο ταξίδι της φθοράς τους.

Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα παιχνίδια που βρίσκεις εκεί: ένας μεταλλικός πολύχρωμο μύλος, μια 4θέσια κατασκευή με κούνιες, μία ξύλινη σύνθεση με σκαλάκια και ένα κυλινδρικό τούνελ και άλλη μία παιχνιδοκατασκευή για σκαρφάλωμα. Στην τελευταία βέβαια για λόγους ασφαλείας (δες φωτο παρακάτω) το σκαρφάλωμα είναι απαγορευτικό.

Τώρα αν στην εικόνα προσθέσεις και τα αγριόχορτα που μεγαλώνουν ανεμπόδιστα, τα όργανα αυτής της μικρής παιδικής χαράς μοιάζουν σαν να ξεφυτρώνουν μέσα από ένα πράσινο χαλί.
Πάνω σ' αυτό το χαλί, τώρα που έχει φθάσει η άνοιξη, τα αγριολούλουδα και ειδικά οι ατίθασες μαργαρίτες κάνουν το δικό τους πάρτυ και δημιουργούν μία ωραία αντίθεση έτσι όμορφα που ξεφυτρώνουν όπου θέλουν.

Αν προσέξεις καλά κάπου μέσα στις μαργαρίτες υπάρχει και ένα σαλιγκάρι (λες να είναι η μοίρα μου να συναντάω παντού τη Γκαροφαμίλια;), το είδες;

Πάντως παρόλο που η μικρή αυτή παιδική χαρά βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, οι πιτσιρίκες πάντα το διασκεδάζουν όταν πηγαίνουμε εκεί. Βλέπεις, στα μυαλό των περισσότερων παιδιών η χαρά του παιχνιδιού πάντα είναι πιο δυνατή από την κατάσταση των παιχνιδιών.

Είναι σαν την ιστορία με το υπερβολικά αισιόδοξο παιδάκι που του έδωσαν ένα φτυάρι και το έβαλαν μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο κοπριά. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να δοκιμάσουν αν θα μπορούσαν να ελέγξουν την πάντα ασυγκράτητη χαρά του.
Όταν μετά από μερικές ώρες πήγαν να δουν τι κάνει, το είδαν να σκάβει με ακατάπαυστη φούρια μέσα στην κοπριά και με απορία το ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό. Ο πιτσιρίκος με ενθουσιασμό τους είπε: «δεν μπορεί μέσα σε τόση κοπριά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένα πόνυ για να παίξω μαζί του!»

Έτσι και οι δικές μας μικρές, πάντα περνούν ωραία εκεί ενώ παράλληλα και εγώ «γυμνάζω» τα χέρια μου αφού κάθε λίγο και λιγάκι δίνω μια δυνατή ώθηση στις κούνιες τους για να πάρουν φόρα.

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι φωτογραφίες, με τις δύο πιτσιρίκες πάνω στις κούνιες, έτσι όπως αγναντεύουν με ηρεμία τον ορίζοντα, σαν να προσπαθούν μέσα από τα σύννεφα να ατενίσουν το αύριο. Άραγε τι να περνάει από το μυαλό τους;

Εχθές το βράδυ πριν το φιλί της καληνύχτας και ενώ ήταν μέσα στα σκεπάσματά της, ρώτησα την Εβελίνα, τι είναι αυτό που της αρέσει όταν κάνει κούνια.

Να μπαμπά, αισθάνομαι σαν να πετάω.

Και σου αρέσει πιο πολύ όταν παίρνεις τη φόρα ή όταν πηγαίνεις μπροστά με τα πόδια ψηλά;

Όταν είμαι μπροστά με τα πόδια τεντωμένα

Γιατί σ’αρέσει πιο πολύ αυτό;

Είναι σαν να πηγαίνω ψηλά ψηλά στον ουρανό!

Αλλά μ’αρέσει και όταν θέλω να σταματήσω.

Γιατί σ’αρέσει τότε;

(κάνοντας κίνηση με το χέρι της) Γιατί έτσι όπως πάω μπροστά πίσω, μπροστά πίσω και σιγά σιγά χάνω τη φόρα, είμαι σαν ένα φύλλο που πέφτει αργά στο έδαφος.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά έχουν το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να περιγράφουν τα συναισθήματά τους. Την Εβίτα δεν πρόλαβα να τη ρωτήσω, είχε ήδη αποκοιμηθεί πριν προλάβω να πάω στο δωμάτιό της.

Μιας και έχω χρόνια να κάνω κούνια, ίσως την επόμενη φορά να δοκιμάσω να ξαναζήσω αυτό το όμορφο παιδικό συναίσθημα. Όπως έκανε πέρσι ίδια εποχή η Τόνια με το φίλο της το Δημήτρη.

Εσύ, πόσο καιρό έχεις να ….κάνεις κούνια;
Θυμάσαι πως αισθανόσουν;

Καλή Κυριακή!

Α, αν έχεις χρόνο διάβασε δύο ακόμα ωραία post που ανακάλυψα για .... κούνιες:

Mια γριούλα στις κούνιες
Η κούνια

Upside down - Τα πάνω κάτω!

noreply@blogger.com (Vassilis) — Fri, 26 Feb 2010 23:29:00 +0000

Μιας και ο καιρός φαίνεται ότι ανοίγει, σκέψου το εξής:

Πες ότι βρίσκεσαι λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές και κάνεις μια βόλτα στην αγορά για να δεις πώς θα ντύσεις πιο όμορφα από ποτέ το μπόντι που έχτιζες επιμελώς όλο το χειμώνα.

Κοιτάς λοιπόν τα πάντα.
Από χαβανέζικες πουκαμίσες με ιβίσκους ή άλλα πολύχρωμα σχήματα, από βερδούμες, από μπλουζάκια με στενή ή πιο άνετη γραμμή, από πέδιλα και σαγιονάρες πισίνας, μέχρι και καπελάκια για να αντιμετωπίσεις τον ήλιο για να μην κάψει το ... γήπεδο στην κορυφή του βουνού...

Εξηγούμαι: αν ο … "τριχοκεφαλότυπός" σου είναι σαν τον δικό μου και διαθέτεις και εσύ εγκαταστάσεις όπου το χορτάρι υπάρχει παντού εκτός από το κέντρο του γηπέδου, καταλαβαίνεις ότι το καπελάκι είναι απαραίτητο.

Κοιτάς τα πάντα λοιπόν. Κοιτάς τα πάντα. Κοιτάς.

Και σκέφτεσαι:
Τώρα δεν είναι κρίμα, να «χάσω» τόσα ... "λεφτά ευρωσφαίρια"; (…νέος οικονομικός όρος που προέρχεται από τον ιατρικό … λευκά αιμοσφαίρια).

Δεν είναι λίγο αδικία να κάνω τόσες αγορές και όταν θα γυρίσω από τις διακοπές, να δω τα ίδια πράγματα να πωλούνται στη μισή τιμή;

Γιατί να μην κάνουν τις εκπτώσεις πριν τις διακοπές;
Αλήθεια γιατί δεν τις κάνουν;

Όποιος δεν το έχει σκεφτεί ποτέ αυτό, να κάνει κλικ με το ποντίκι σε άλλη σελίδα! Είσαι ακόμα εδώ;

Εκεί που συνεχίζεις να κοιτάς, ξαφνικά βλέπεις κάτι διαφορετικό. Στην αρχή μπερδεύεσαι λίγο. Λες τι έγινε, περπατάω στο πάτωμα ή στο ταβάνι τόση ώρα; Τι σόι βιτρίνα είναι αυτή; Κοιτάς λίγο καλύτερα και διαπιστώνεις ότι όλα είναι … ανάποδα. Από το σήμα του καταστήματος, από τις κρεμάστρες, τους πάγκους-τραπέζια, τα ρούχα, μέχρι και τις κούκλες που αντί να στέκονται στο πάτωμα κρέμονται από το ταβάνι!

Εκτός από αυτά βλέπεις και μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες που με απλά λόγια σου εξηγούν ότι δεν χρειάζεται να περιμένεις τις εκπτώσεις για να αγοράσεις, αγόρασε τώρα και ότι πάρεις είναι εγγυημένο ότι θα το πάρεις στην καλύτερη τιμή!

Τι θα έκανες, θα έμενες έξω ή θα έμπαινες μέσα σε αυτό το κατάστημα, έστω από περιέργεια;

Ότι διάβασες μέχρι τώρα, αυτό ακριβώς σκέφθηκαν τα marketing minds του GAP και αυτό ακριβώς έκαναν λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων. Όχι εδώ αλλά «λίγο» πιο μακριά, σε ένα κατάστημα GAP στο Βανκούβερ του Καναδά. Πραγματικά έφεραν τα πάνω κάτω ή τα κάτω πάνω, όπως θέλεις πες το, για να προωθήσουν ένα νέο πιλοτικό πρόγραμμα.

Μάλιστα όχι μόνο άλλαξαν σχεδόν τα πάντα μέσα στο κατάστημα, αλλά ακόμα και έξω από αυτό τοποθέτησαν αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα, ένα καρότσι με ζεστούς σκύλους (ε, συγνώμη εννοούσα hot dogs), είχαν μέχρι και ακροβάτες να περπατούν με τα χέρια! Και όλα αυτά τα έκαναν μέσα σε ένα βράδι.

Αν δεν με πιστεύεις δες φωτογραφίες εδώ και παρακάτω ένα σύντομο video.

Λίγα λόγια για το πιλοτικό πρόγραμμα, για όσους έχουν απορίες. Το πρόγραμμα αυτό λέγεται Sprize, ανήκει στην κατηγορία αυτών που ονομάζονται Customer Loyalty Programs, δηλαδή είναι ένα πρόγραμμα που στοχεύει στην αύξηση των πωλήσεων διατηρώντας τους παλιούς πελάτες και παράλληλα προσελκύοντας νέους, προσφέροντάς τους κίνητρα για επαναλαμβανόμενες αγορές.

Το Sprize λοιπόν με απλά λόγια από όσα διάβασα (τι νόμιζες ότι γράφω ….αδιάβαστος;) λειτουργεί κάπως έτσι. Αρχικά γίνεσαι μέλος στο πρόγραμμα (δεν πληρώνεις τίποτα για αυτό) και ανοίγεις ένα λογαριασμό Sprize.

Πες τώρα ότι αγοράζεις κάτι σήμερα από το GAP στην κανονική του τιμή ή σε ότι τιμή το βρίσκεις τέλος πάντων. Η αγορά σου αυτή παρακολουθείται ηλεκτρονικά (να μου πεις και τι δεν παρακολουθείται, σιγά μην σε πειράξει το tracking για το εμπριμέ boxerάκι). Το GAP λοιπόν σου εγγυάται ότι αν μέσα σε 45 ημέρες η τιμή αυτού του είδους που αγόρασες μειωθεί, τότε θα σου επιστραφεί στο λογαριασμό σου Sprize η αξία της διαφοράς. Το ποσό αυτό μπορείς να το χρησιμοποιήσεις μέσα σε ένα χρόνο για άλλες αγορές, πάλι σε κατάστημα GAP βέβαια.

Οι υπεύθυνοι του GAP λοιπόν με αυτό τον τρόπο θέλησαν να δοκιμάσουν κατά πόσο μπορούν να αμβλύνουν αυτή τη διστακτικότητα που έχουν οι καταναλωτές για να κάνουν αγορές πριν αρχίσουν οι εκπτώσεις. Τι συμπεράσματα έβγαλαν;
Α αυτό δεν το ξέρω, δεν μου έστειλαν ακόμα το εξελόφυλλο (spreadsheet) με τα σχετικά διαγράμματα.

Το θέμα είναι ότι σε μια αγορά που ταλανίζεται αντί να παραμένουν στις ίδιες παραδοσιακές πρακτικές, σκέφτηκαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό και φυσικά να το παρουσιάσουν με ένα πρωτότυπο τρόπο. Όπως αρκετοί μέντορες έχουν πει : «αν θέλεις κάτι να αλλάξει στη ζωή σου, πρέπει να … αλλάξεις κάτι στη ζωή σου» το ίδιο ισχύει και στις πωλήσεις «αν θέλεις κάτι να αλλάξει κάτι στις πωλήσεις, πρέπει να ….αλλάξεις κάτι στις πωλήσεις!»

Το GAP λοιπόν δοκιμάζει με τον upside down τρόπο, φέρνοντας τα πάνω κάτω, να πετύχει προφανώς κάποιο καλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα.

Και η ερώτηση κρίσεως που συνδυάζει μόδα και πολιτκή:

Μήπως (όπως εύστοχα τον ονομάζει ο Apos) και ο δικός μας GAP (George Andreas Papandreou) πρέπει να φέρει τα πάνω κάτω, ώστε στο τέλος να μην μείνουμε μόνο με τα ….κατωφόρια που από ότι φαίνεται μας άφησε το επιτελείο του CK; (CK = τα αρχικά εκτός από τον σχεδιαστή Calvin Klein, προσαρμόζονται εύκολα αγγλιστί και στα αρχικά ονόματος πρώην πρωθυπουργού…)

Να το πιστέψουμε ότι μπορεί να γίνει ή καλύτερα να το ρίξουμε στο χορό με το γνωστό upside down τραγούδι; Έτσι κι αλλιώς για μερικά χρόνια μάλλον θα μας «χορεύουν στο ταψί», οπότε ε! Γιουτιούμπη ρίξε το άσμα:

Στην πίστα κανείς;

Upside down boy, you turn me
inside out and round and round

Πάντως είτε με τραγούδι είτε χωρίς, η τραγική αλήθεια είναι ότι το GAP (σε άλλη μετάφραση = χάσμα) μεγαλώνει.
Δες δύο μόνο στοιχεία που βρήκα στο The Upside of Down

"In 1950, there were about two poor people for every rich person on Earth;today there are about four; in 2025, there will be nearly six."

"In 1870 the average income in the world's richest country was about nine times greater than that in the world's poorest country. By 1990 it was forty-five times greater."

Άντε, καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο!

ΥΓ1: Αν τυχόν γνωρίζεις κάποιον από το GAP, πες ότι έγραψα καλά λόγια μήπως στείλουν κάποιο ευχαριστήριο. Βλέπεις την τελευταία φορά που αναφέρθηκα σε κάποια άλλη αλυσίδα, δεν είχα ακόμα αποτέλεσμα.
Όμως μην πεις ότι τα τελευταία 6 χρόνια από το GAP έχω πάρει μόνο ένα πουκάμισο, το υπόσχεσαι; Α τώρα που το θυμάμαι ήταν και από αλλαγή δώρου!

ΥΓ2: Αν θες να διαβάσεις ορισμένες πιο βαθιές σκέψεις για το Sprize και όχι μόνο, ορίστε ορισμένες πηγές: Πηγή 1 Πηγή 2 Πηγή 3

Customer Service - Nokia

noreply@blogger.com (Vassilis) — Sat, 20 Feb 2010 13:16:00 +0000

Ήταν 5 Ιανουαρίου του τρέχοντος σωτηρίου έτους, όταν μόλις 13 μήνες μετά την αγορά του κινητού μου χρειάστηκε αλλάξω την μπαταρία του.

Κατά ένα περίεργο λόγο όχι μόνο είχε εξαντλήσει το όριο ζωής της αλλά είχε φουσκώσει κιόλας με αποτέλεσμα να μην επιτρέπει στο καπάκι στο πίσω μέρος της συσκευής να κλείνει καλά.

Την επόμενη μέρα το πρωί με τη νέα μπαταρία εντελώς φορτισμένη, πάω να ανοίξω το κινητό αλλά δεν γινόταν τίποτα. Καμία ανταπόκριση.
«Βρε καλό μου άνοιξε, να σου χαϊδέψω τα πλήκτρα να χαρείς", να του λέω – τίποτα αυτό.

Λόγω αργίας το κατάστημα Nokia Service ήταν κλειστό, οπότε αναγκαστικά πήγα την επόμενη το πρωί.

«Τι έγινε, πως και πάλι από εδώ;» ρώτησε ο Χρήστος, ένας από τους υπεύθυνους του καταστήματος.

Αφού εξήγησα τι συνέβαινε, ο Χρήστος πήρε τη συσκευή μέσα στο εργαστήριο. Μετά από λίγο μου εξήγησε ότι χρειάζεται να αφήσω τον ασθενή για μερικές ημέρες για γίνουν πρόσθετες διαγνωστικές εξετάσεις ώστε να διαπιστωθεί το πρόβλημα.

Έτσι και έγινε. Αφού αντιγράψαμε επαφές και αρχεία (αυτό είναι σκόπιμο να γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις) αφήνω τη συσκευή στο … Νοσο-Nokio.

Πέρασε έτσι μία εβδομάδα, πέρασε και άλλη μία.

Στο ενδιάμεσο χρησιμοποιούσα ένα παλιό κινητό της Άσπας, το Nokia 6111. Τελικά είναι χρήσιμο να διατηρείς ένα εφεδρικό κινητό, ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις.

Όμως επειδή οι φωτογραφικές του δυνατότητες δεν συγκρίνονταν με τίποτα με αυτές του 6500 slide, μαζί μου έπαιρνα και μία παλιά Sony Cybershot DSC-P9 για τις καθημερινές μου φωτογραφήσεις.

Αυτή ήταν η πρώτη μας ψηφιακή μηχανή, η οποία πλέον χρησιμοποιείται εφεδρικά καθώς έχει φάει τα ψωμιά της έχοντας αγγίξει τις 20 χιλιάδες φωτογραφίες.

Πέρασε και 3η εβδομάδα χωρίς να υπάρχει κάποια ειδοποίηση.

Οπότε αποφασίζω να πάρω τηλέφωνο για να δω τι γίνεται.

Μαθαίνω λοιπόν ότι για κάποιο λόγο η πλακέτα της οθόνης δημιουργούσε ένα βραχυκύκλωμα το οποίο δεν άφηνε το κινητό να ανοίξει (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) και επειδή αυτή η βλάβη δεν μπορούσε να αποκατασταθεί στο κατάστημα, το κινητό είχε σταλεί για έλεγχο στα κεντρικά και από εκεί μεταφέρθηκε για επισκευή στην …. Τσεχία!

«Και καλά, γιατί δεν παίρνετε ένα τηλέφωνο να με ενημερώσετε; Τέλος πάντων, πότε αναμένουμε να έρθει το κινητό»
«Θα πάρει χρόνο», λέει ο Χρήστος, «μπορεί και πάνω από 2 εβδομάδες (ήδη είχαν περάσει 3 εβδομάδες) καθώς τέτοιες βλάβες αργούν να αποκατασταθούν».

«Μάλιστα, με βλέπω να κάνω Πάσχα με το 6111», σκέφθηκα.

Πέρασαν λοιπόν ακόμα δύο εβδομάδες χωρίς κάποιο νεότερο.

Είχα αποφασίσει να δώσω ακόμα μερικές μέρες περιθώριο πριν στείλω έγγραφη διαμαρτυρία ενώ παράλληλα αναρωτιόμουν αν τελικά θα επισκευαστεί το κινητό και αν αυτό γινόταν πόσο άραγε θα κόστιζαν οι ώρες των Τσέχων τεχνικών.

Όμως στις αρχές αυτής της εβδομάδας, με πήραν τηλέφωνο από το κατάστημα Nokia Service. Ήταν ο Χρήστος.

«Έχουμε κάποιο νέο;».
«Επειδή δεν σας έβρισκα, είχα πάρει και στο σπίτι και ενημέρωσα και τη σύζυγό σας».
«Α, δεν έχουμε προλάβει να μιλήσουμε, λοιπόν;»
«Ξέρω ότι σας καθυστερήσαμε λίγο (;) αλλά το κινητό σας είναι έτοιμο.
Μπορείτε να περάσετε να το πάρετε».

«Εντάξει, θα περάσω μέσα στην εβδομάδα».
Επειδή ετοιμαζόμουν να μπω σε μια συνάντηση, δεν είχα χρόνο να ρωτήσω περισσότερα.

Το ίδιο βράδυ (που φαινόταν απόγευμα όπως έχει αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα…) όταν γύρισα σπίτι, η Άσπα χαρούμενη μου είπε για το τηλεφώνημα αλλά και ότι θα μου δώσουν νέο κινητό (!) επειδή δεν μπόρεσαν να διορθώσουν τη βλάβη.

«Πλάκα … με κάνεις;»
«Αλήθεια σου λέω, καινούριο θα σου δώσουν».

«Σου είπαν .... πόσο θα κάνει το καινούριο;»

«Δεν μου είπαν κάτι για πληρωμή, άντε πήγαινε να δεις»

Έτσι εχθές Παρασκευή βράδυ (που φαινόταν απόγευμα όπως έχει αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα…) βρέθηκα στο κατάστημα Nokia Service. Ο Χρήστος μου εξήγησε ότι οι τεχνικοί εντόπισαν κάποια ίχνη υγρασίας από τα οποία είχε προκληθεί το βραχυκύκλωμα στην πλακέτα.

Φυσικά οι τεχνικές λεπτομέρειες δεν με ενδιέφεραν τόσο, αυτό που με ένοιαζε και με χαροποιούσε ήταν ότι επιτέλους μετά από 42 ημέρες κρατούσα στα χέρια μου ένα νέο 6500 slide. Φυσικά ήμουν ακόμα πιο χαρούμενος που δεν χρειάστηκε να πληρώσω τίποτα .

Ευχαρίστησα το Χρήστο, βγήκα έξω και προχώρησα προς τον πλησιέστερο σταθμό του ΜΕΤΡΟ ενώ σκεφτόμουν την όλη εμπειρία από την εξυπηρέτηση.

photo by Howdy, I'm H. Michael Karshis

Σίγουρα, το διάστημα των 6 εβδομάδων για την επιδιόρθωση/αντικατάσταση του κινητού το κρίνω υπερβολικό.
Δύο βαθμοί χάνονται εδώ.

Επίσης το ότι σε όλο αυτό το διάστημα δεν υπήρξε κάποια ενημέρωση για το τι συμβαίνει με το κινητό, ούτε αυτό μου άρεσε ιδιαίτερα.
Δύο βαθμοί χάνονται και εδώ, αλλά τουλάχιστον η ευγένεια και η προθυμία του Χρήστου όσες φορές μιλήσαμε από κοντά ή από τηλεφώνου, επιστρέφει ένα βαθμό.

Πάντως το ότι τελικά είχα στα χέρια μου ένα νέο κινητό και μάλιστα χωρίς χρέωση, με ικανοποιεί απόλυτα. Οπότε θα έδινα 10 αλλά λόγω των χαμένων βαθμών, καταλήγω στο 8/10.

Μπράβο Nokia, ευχαριστώ!

photo by richkidsunite

Λίγα μέτρα πιο κάτω από το κατάστημα δεν μπόρεσα να αντισταθώ και τράβηξα την πρώτη ... λουλουδάτη φωτογραφία με το 6500 slide, μετά από 42 μέρες. Φάτε μάτια ... ζέρμπερες :)

Αυτά, ανυπομονώ να έρθει η Δευτέρα και να περάσω από τα μέρη που συχνάζει ο …. Γκάρι, θυμάστε;

Έχω εντοπίσει έντονη δραστηριότητα τις τελευταίες ημέρες και προβλέπω συναρπαστικό .... "σαφάρι σαλιγκαριών και λουλουδιών". Για να δούμε πως θα τα πάει η νέα μπαταρία J

Καλή Κυριακή!

Vassilis Online

Εντυπώσεις από το το TEDx Youth@Academy 2011

Λίγο πριν

Ομιλία του Jeff Leiken

Ομιλία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου

Ομιλία του Simanta Das

Ομιλία του Χάρη Σκαφτούρου

Ομιλία του Μιχάλη Τσιγκένη

The Rising Stars

Λίγο πριν το 2ο μέρος

Ομιλία του Τάσου Αργυρού

Ομιλία του Ζαφείρη Πολίτη

Ομιλία του Βαγγέλη Κυριακού

Ομιλία του Τάσου Φλάμπουρα

Ομιλία του Χάρη Καρώνη

Ομιλία του Paul Efmorfidi

3 minutes later

Last but not leastΜαρία και Δάφνη ευχαριστώ για τα retweets!

Η ζωή σου σαν ταινία

45 και σωστά αυτή τη φορά!

Αν μεγάλωνα πάλι το παιδί μου...

Quakebook: Ιστορίες από το σεισμό στην Ιαπωνία

Ο καθένας με την ιστορία του

Οι κανόνες της τάξης

Και επισήμως ... επιστρέψαμε! Back to ...life (??)

Internet 3G και ...παραμύθια!

Από την άλλη βρε!

Χάθηκα ... βρέθηκα! Lost and found!

Τρίχες!

Τελικά ήταν ... 44!

43 και προχωράμε!

Δικαίωμα στο όνειρο - Dream On

Μαμάδες Μπαμπάδες, new blog!

Συνέχισε να προσπαθείς! - Keep trying!

Αγαπώ όσους μου λείπουν

Πάσχα στο γιαλό!

Taxi & Δώρο Πάσχα: Να το εισπράξουν ή όχι;

Η καλύτερη σπεσιαλιτέ!

Όταν έρχονται τα σύννεφα – When the clouds come

Κούνια - Swing

Upside down - Τα πάνω κάτω!

Customer Service - Nokia

Last but not least
Μαρία και Δάφνη ευχαριστώ για τα retweets!