URKER

Speelbos èn speeltuin

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Wed, 08 Dec 2010 19:27:00 +0000

In Commissie 2 van afgelopen week kreeg wethouder Geert Post flink weerwoord van het CDA vanwege zijn voorstel om het budget van de Grote Speeltuin te bestemmen voor de realisatie van een groot speelbos. Het CDA was het daar niet zomaar mee eens, waardoor ondergetekende en de wethouder in een pittige discussie terecht kwamen.

Het CDA is namelijk van mening dat er de afgelopen jaren flink gespaard is voor dit plan, dat Urk een grote speeltuin beloofd is, bij de kinderboerderij. Buurtverenigingen hebben daar zelfs in meegedacht. Wethouder Klaas Kramer heeft zich daar afgelopen jaren hard voor gemaakt. Probleem is echter ook dat de speeltuin alleen gerealiseerd kan worden met een derde partij, die de subsidie aan moet vragen en ook het beheer voor haar rekening moet nemen. Triade was die partij. Maar Triade ziet het niet meer zo zitten. De wethouder gaf aan dat alles er aan gedaan was om Triade binnen boord te houden. Dat lukt niet. Wij vragen ons af of de wethouder ook gezocht heeft naar andere kandidaten.

Nu doet zich de kans voor om samen met Flevolandschap voor minder geld een veel groter speelbos (20.000 m2) aan te leggen, dan de speeltuin zou worden (5000 m2). Vooropgesteld, het CDA is voor het speelbos, maar is van mening dat dit niet ten koste mag gaan van de bewoners van de nieuwbouwwijken die een grote speeltuin in het vooruitzicht is gesteld. Eigenlijk zegt het CDA gewoon, doe maar een speelbos èn een speeltuin. Dat de wethouder vervolgens het CDA probeert weg te zetten als de partij die tegen het speelbos is, slaat dan kant nog wal. De wethouder zou beter moeten weten.

Het CDA is van mening dat er voldoende jeugd is voor twee nieuwe grote speelvoorzieningen. Een bij de kinderboerderij (misschien wat kleinschaliger dan voorgenomen, vanwege het afhaken van Triade) en een aan de rand van het bos (die hoeft niet van goud te worden, door alle geldpotjes op een hoop te gooien). En wie daar een beetje slim mee om gaat kan er ook nog voor zorgen dat de speeltuin bij de kinderboerderij meer gericht is op kleine kinderen en bij het bos voor de grotere kinderen.

Iedereen blij. Nu de wethouder nog!

(Zie ook: www.cda-urk.nl)

Zwijgen

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Wed, 01 Dec 2010 10:29:00 +0000

Voor zover ik me kan herinneren ben ik voor het eerst van mijn leven het lijdend onderwerp in een knoeper van een deels zelfveroorzaakte communicatiefout. Je bent nooit te oud om te leren.

Inmiddels heeft u hierover kunnen lezen in Het Urkerland. Een traditionele fout. Onder tijdsdruk nog snel even een uitleg geven over iets, zonder na te denken over wat er mee gedaan gaat worden en zonder te proberen enigszins controle te houden over hoe het in de krant komt, is een slechte combinatie. Het overkwam me vorige week maandag toen een journalist mij vlak voor een vergadering belde om, naar ik dacht, wat verheldering te krijgen over de mededelingen die de voorzitter van de BKU had gedaan tijdens de ledenvergadering een paar dagen eerder. Niets vermoedend gaf ik als BKU-medewerker toelichting op het wel of niet uitbrengen van een BKU-rapport.

‘s Avonds blijk ik geciteerd en al volgens de journalist gezegd te hebben dat die rapportage er niet komt, wat niet de strekking van mijn verhaal was. En zie hier, de storm in het glas water is op orkaankracht losgebarsten. Dan is er niets meer terug te draaien en doet in de uren die volgen het besef zijn intrede dat ik even te makkelijk heb gedacht. Mijn functie als manager van de BKU, vooral ook tegen mijn politieke achtergrond bij dit beladen onderwerp, vraagt meer zorgvuldigheid.

Vanwege mijn rol in de politiek heb ik al jaren de afspraak met het bestuur dat ik over zaken als de buitendijkse haven niet als woordvoerder optreed. Mijn rol is puur faciliterend en ondersteunend in de commissie Maritiem van de BKU. Waar nodig geef ik technische informatie, maar niet bedoeld voor quotes of interviews. Daarvoor moeten ze de voorzitter of een ander bestuurslid bellen. De ene journalist weet dat, de ander tot dan toe nog niet. Nu dus wel…

Vervolgens voltrekt zich in de raadsvergadering een - op zijn minst - gedenkwaardig politiek steekspel waar ik het zwijgend middelpunt in ben. Want, alles wat je zegt, is op dat moment alleen maar koren op de molen, of zo u wilt, olie op het vuur. De duimschroeven worden aangedraaid. Met name Unie Gemeentebelangen en SGP spelen het op de man… Flauw en zonder inhoud. Maar ook dat is politiek (wel eens). Ik doe er het zwijgen maar toe.

Zwijgen is zeker op zo’n moment goud.

PS. En voor wie het weten wil. Ja, ik wil een nieuwe werkhaven voor Urk. Ja, dat willen Urker ondernemers ook. Ja, dat wil het CDA ook. En ja, als ik me niet vergis, wil de hele Urker politiek dat ook, mits rendabel uiteraard. Zullen we ons daar dan mee bezig houden? Ja? Dan is die boodschap in ieder geval overgekomen.

Prutvis of opstapvis

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Mon, 15 Nov 2010 08:42:00 +0000

Ik heb met belangstelling de discussie gevolgd, die volgde op het bericht in De Telegraaf naar aanleiding van de motie van Arie Slob (CU) inzake de certificering van pangasius (zie deze link). De pangasius is het symbool geworden voor de neerwaartse spiraal waar de scholmarkt in terecht is gekomen, hoewel tekenen van herstel inmiddels duidelijk waarneembaar zijn. Voor nogal wat vissers is het bericht dan ook koren op de molen. Maar, je moet oppassen geen valse verwachtingen te scheppen!

Valse verwachting dus. Want stel dat je de panga op deze manier aan banden zou weten te leggen, dan zal dat – mijns inziens – geen effect hebben op de scholprijzen. Daarvoor moet de sector zelf werken aan onderscheidend vermogen. Hardop denkend, zou het effect niet juist andersom zijn? Stel dat dit lukt, dan gaat men in Vietnam zich natuurlijk toeleggen op die certificering, als men dat al niet doet. Dat gaat ze natuurlijk lukken, zo inventief zijn ze daar wel. Dan komt het dus gecertificeerd op de markt en heeft het een extra USP (uniek verkoop argument). Misschien dat het dan nog ietsje duurder wordt, maar het zal zeker niet leiden tot de ineenstorting van de pangasiusmarkt waar sommige vissermannen op hopen.

Ik ben het wel met de opstellers van de motie eens dat de consument beschermd moet worden tegen mogelijk vervuilde vis. Wat daaraan te doen is moeten we doen, maar wel waken voor generaliseren, want er zijn genoeg importeurs die er juist wel heel veel aandacht aan geven (Zie hier bijvoorbeeld). Daar doet dit geen goed aan, maar kaf van het koren scheiden ben ik groot voorstander van. Niet alleen in panga, maar ook dichter bij huis…

Een andere gedachte. Panga is misschien wel de ideale ‘opstapvis’… Een beetje zoals je wijn leert drinken. Je begint met een huiswijntje van Appie Hein of iets dergelijks, vervolgens ga je je steeds meer verdiepen in de betere wijnen. Zie het ook zo met de vis. Omdat de panga zo’n makkelijk toegankelijk visje is, worden consumenten wel in de verleiding gebracht om er mee aan de slag te gaan, vervolgens vinden ze vis opeens ‘lekker’ of ‘best te eten’ en gaan ze verder experimenteren. Dan moeten wij er voor zorgen dat ze ons wild- en dichtbij gevangen scholletje, tongetje of tarbotje pakken.

Nog een overweging. Door de frikandel te verbieden gaan we ook niet opeens meer karbonades of biefstukken eten. De schol moet zijn eigen positie veroveren. Waar het mijns inziens aan schort is het onderscheidend vermogen van onze eigen vis. Dat is dus ook waar we met het NSFC aan werken, maar dat terzijde. Ik maak me dan ook meer zorgen over het op de markt komen van de echte wildgevangen alternatieve platvissoorten als yellowfinsole en rocksole, in steeds grotere mate MSC-gecertificeerd. Daar moet schol zich van onderscheiden, dat is je echte concurrent. We moeten er aan werken dat onze eigen Noordzeeschol steeds minder als bulkproduct verkocht wordt. Stoppen met navelstaren of oorzaken bij anderen te zoeken, maar uitgaan van eigen kracht.

En wat betreft de motie, er gaat nog heel wat water door de Mekong voordat dit op Europees niveau ook echt geregeld is. Als het al zover komt…

Net-werken

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Fri, 12 Nov 2010 11:03:00 +0000

U zult het wel eens vaker gehoord hebben dat Urkers harde werkers en ondernemers zijn. Ze houden van aanpakken, de handen uit de mouwen en het zoeken van uitdagingen. Niet ouwehoeren, maar gewoon er vol tegenaan gaan. Een Urker trekt zich dan het liefst ook niet al te veel aan van alle rompslomp die bij het werken en ondernemen komt kijken. Al die regelgeving is een noodzakelijk kwaad en we voldoen aan dat wat moet. Verder moet je niet te veel zeuren. Gewoon werken…!

De Bedrijvenkring Urk noemt die zogenaamde netwerkbijeenkomsten – gewoon lekker conservatief - een informele bijeenkomst. Een BKU-Informeel. Ik heb het daar in het verleden ook wel eens met mensen over gehad. Waarom zien we bijvoorbeeld zo weinig Urkers als er buiten het dorp een netwerkbijeenkomst wordt georganiseerd? Ik doe dan mijn best om uit te leggen dat een Urker niet gauw op dergelijke bijeenkomsten zal komen. Die houdt van hard werken en die moet je verder niet storen met die ‘vreemde fratsen’ als bijvoorbeeld outsourcen. De Urker ondernemer heeft zijn handen vol aan zijn eigen bedrijf. En waarschijnlijk heeft hijzelf al lang de weg van bijvoorbeeld het outsourcen bewandeld. Hij noemt dat dan gewoon uitbesteden in het buitenland… Het is natuurlijk ook weer niet zo dat we op Urk wereldvreemd zijn. Integendeel!

Voor al die bijeenkomsten moeten ook weer deelnemers gescoord worden. Met enige regelmaat zie je dan ook weer dezelfde mensen op komen draven. Net alsof ze werken…Netwerken: Net werken… Een leuke woordspeling die u vast wel vaker gehoord heeft. Maar u zult nu begrijpen waarom Urkers vies zijn van net(doen alsof ze)werken. Bovendien, op Urk is netwerk iets heel anders. Met netwerken vis je, daar praat je niet mee, daar drink je geen biertje of wijntje mee, daar WERK je mee.

Een Urker houdt niet van net doen alsof hij werkt.
Een Urker werkt…
Urk werkt!

(Bewerking van een eerder verschenen column in Business Flevoland, juni 2006)

Loopsteiger

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Tue, 19 Oct 2010 19:59:00 +0000

Mijn pleidooi tegen de realisatie van de ChristenUnie-loopsteiger langs het dammetje, schoot diezelfde partij flink in het verkeerde keelgat. Wethouder Visser en fractieleider Woord deden hun uiterste best om het CDA in de hoek te zetten. Het CDA zou niets op hebben met de Urker cultuurhistorie. Kort samengevat en ontdaan van de inhoudsloze stekeligheden van beide heren.

Waar het me uiteindelijk om gaat is het feit dat dit college zich denkt te kunnen veroorloven tonnen te moeten reserveren voor dergelijke nep-projecten. Want eigenlijk sloeg fractiegenoot Johan van Slooten de spijker op zijn kop: 'Cultuurhistorie is niet iets wat je nieuw aanlegt, maar iets van historische waarde wat je bewaart en koestert, iets wat er al is en wat niet verloren mag gaan.' Een stukje nep-cultuur-historie dus...

Dit college zou er beter aan doen een visie te ontwikkelen over hoe om te gaan met de paar centen die we nog voor handen hebben. Niet lukraak de knip trekken omdat er ergens een subsidie dreigt verloren te gaan. Het gemeenschapsgeld kan maar één keer uitgegeven worden. Dat moet je mijns inziens doen aan projecten die rendement opleveren. Niet een paar euro havengeld, maar investeringen in de economie, waar ons bedrijfsleven van kan profiteren, wat werkgelegenheid oplevert. Consistent beleid voeren en niet bestaande dure plannen (Masterplan Hart van Urk) in de prullenmand gooien, zoals ChristenUnie lijkt te willen.

Misschien dat het college daar eens over na kan denken, voordat het straks ook nog met het beloofde 'plan' komt voor de steiger...

Verbinding

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Mon, 04 Oct 2010 08:15:00 +0000

Afgelopen zaterdag was ik op het formatiecongres van ons CDA. Ik heb daar vol overtuiging VOOR het akkoord gestemd. Ik heb daar niet lang over na hoeven denken. Natuurlijk kan je, of beter nog, moet je, je vraagtekens zetten achter hetgeen waar Geert Wilders in extremis voor staat. Dat doe ik ook. Maar tegelijkertijd kan ik ook een heel eind mee gaan met zijn visie ten aanzien van de eindeloze immigratiestroom, jeugdcriminaliteit, tekort schietende overheid, justitie en politie en problemen in de zorg. En ook ik vraag me af of Brussel wel het beste is wat ons momenteel overkomt. Ook ik zie graag een einde komen aan de Linkse Hobby’s.

Inderdaad, ik nijg dus eerder naar rechts dan naar links. Ik steek dan ook niet onder stoelen of banken dat ik na het invullen van de kieswijzer PVV op 1 had, CDA op 2 en SGP op 3. Mijn conclusie destijds: ‘Als je PVV en SGP mixt, krijg je een CDA-er’.

Zoals gezegd, de uitspraken die Geert doet herken ik me natuurlijk niet in. Maar dat doe ik zeer zeker ook niet in die van Femke Halsema, Alexander Pechtold en Job Cohen. En hoe sympathiek ik Emile Roemer ook vind, ook in zijn idealen herken ik mij niet. Is het kiezen uit twee kwaden? Ik denk het niet. We zijn het als CDA verplicht om onze verantwoordelijkheid te nemen. Dan kun je zeggen dat je met 21 zetels niet meer zoveel recht van spreken hebt. De politieke realiteit is dat er weinig alternatieven over bleven. Paars+ maakte het zichzelf onmogelijk. De deur naar een middenkabinet werd door een onhandige Cohen in het slot gegooid. VVD, CDA en PVV werden tot elkaar veroordeeld. En bij de genoemde alternatieven had ik misschien nog wel grotere bedenkingen dan dat wat ons nu te wachten staat. Alles liever dan ons land in handen van Pechtold, Halsema en Cohen!

Het CDA neemt daarom zijn verantwoordelijkheid. Natuurlijk worstel ik ook met mijn principes ten aanzien van samenwerken met de PVV. Maar ik zie hierin ook de mogelijkheid om juist nu als CDA te gaan staan voor de vrijheid van meningsuiting, godsdienst en onderwijs. Het CDA is de PVV niet. Het CDA staat voor haar eigen beginselen (publieke gerechtigheid, gespreide verantwoordelijkheid, solidariteit en rentmeesterschap) en zal die nimmer ter zijde schuiven. Ik denk dat juist in deze setting het meeste tegenwicht kan worden gegeven aan de verdervelijke uitspraken die Wilders nu en dan doet.

Ik denk dat het CDA juist sterker uit deze samenwerking zal komen. Het akkoord verwerpen had het CDA nog verder doen afglijden en had de rode loper uitgelegd voor Wilders cs. richting volgende verkiezingen. Het akkoord verwerpen had nog meer een vechtkabinet opgeleverd waarbij de linkse kliek elkaar de loef probeert af te steken. Wat dat betreft is de betrouwbaarheid van de PVDA de afgelopen jaren ook ver te zoeken geweest. Ik heb er vertrouwen in dat VVD en CDA, die daadwerkelijk het kabinet zullen vormen, een stabiele eenheid zullen zijn, zoekend naar verbinding met ook andere partijen dan alleen de PVV.

Tot slot. Ik herken mij bijzonder goed in het regeerakkoord dat er nu ligt. Ik heb me daar goed in verdiept en zaterdag een weloverwogen keuze in gemaakt. Een keuze die nog eens bevestigd werd door de vele sprekers op het congres. Indrukwekkend waren de woorden van Bleker en Verhagen. Kippevel bij het betoog van Camiel Eurlings. Respect en bewondering voor de prachtige woorden van CdomA Hannie van Leeuwen en de oprechtheid van Klink. Standpunten waar ik me óók in herken en waarvoor een plek is en blijft in onze partij.

Het was een feest voor de democratie, waar CDA-ers zowel voor als tegen dit akkoord, schouder aan schouder zaten. Ik ben er van overtuigd dat dit congres en dit akkoord de opmaat is tot een herleving van onze partij. Daarmee de 3e ‘V’ onderstrepend:

VRIJHEID, VERANTWOORDELIJKHEID, VERBINDING!

(Zie ook: www.foppenzoon.nl)

Poep, poep, poep…

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Thu, 16 Sep 2010 20:21:00 +0000

Mijn twee oudste kinderen (4 en 6 jaar) zitten in een fase dat ze het leuk vinden om zo vaak mogelijk viese woorden te zeggen. De laatste vergadering van Commissie 2 hadden ze niet meer bij gekomen van het lachen als ze hun eigen vader hadden gehoord. Ik mocht namens het CDA het woord voeren over het hondepoepprobleem op ons dorp, bij de evaluatie van de Bello-bakken, op verzoek van de ChristenUnie.

Welnu, ik begon mijn betoog met een citaat uit een artikel van Het Urkerland van 21 mei 2007, waarin onze toen nieuwbakken burgemeester beschaamd moest bekennen dat hij gestopt was met het opruimen van de poep van zijn eigen hond, want niemand lijkt dat te doen op Urk. Ik noemde dat ‘verrekte jammer’. Gelukkig kreeg ik van wethouder Visser te horen dat hij de draad weer opgepakt had, de poep van zijn hond dus ook.

Mijn tweede annekdote betrof het plakken van de verkiezingsposters begin dit jaar, voor de gemeenteraadsverkiezingen. De nummer vier van onze lijst hielp mij daarbij. Toen we van het ene naar het andere bord reden, bemerkten we een onwelriekend geurtje via onze neusgaten… U raadt het al, poep. Hondepoep.

We hebben op Urk een proef gedaan met de Bello-bakken, maar niemand weet eigenlijk of het wel echt goed werkt. In ieder geval zijn de zakken die aan de bak hangen wel snel op, dankzij spelende kinderen die er wel raad mee weten. De proef was mijns inziens te kleinschalig. Ik vraag me ook af of die bakken alleen wel tot het gewenste effect gaan leiden. Vandaar dat ik namens het CDA een radicale wijziging van het poepbestrijdingsbeleid voorstelde, want we moeten het goed doen, of niets doen.

In ieder geval is een mentaliteitsverandering nodig. Dat bereik je door bewustwording te creeeren. Hoe doe je dat? Door mensen te wijzen op wat ze doen, op het moment dat ze het doen. Mijn voorstel: het invoeren van poepverbod- en poepgedoogzones.

De poepverbodzones zijn bijvoorbeeld de voetbalveldjes, speeltuintjes en locaties als stranden, wandelpaden en dergelijke. Daar mag een hond met zijn baasje niet naar toe om zijn poep achter te laten. Die worden gemarkeerd met opvallende borden, zodat iedereen zich bewust wordt dat hij in overtreding is als hij zijn viervoeter daar toch laat poepen. Daar spelen kinderen, daar laat je je hond dus niet poepen.

Uiteraard moeten honden ten allen tijde aangelijnd zijn, iets waar de gemeente nu al op toeziet en een strikt beleid in voert (loslopende honden afvoeren naar het asiel). Aangelijnd mogen de honden dan poepen in de poepgedoogzones. Maar, let wel… het baasje dient de poep wel op te ruimen, waarvoor we de Bello-bakken bij die zones ophangen, wat er op wijst dat daar wel gepoept mag worden.

We stellen een buitengewoon (poep)opsporingsambtenaar aan om dat te handhaven, dat betekent boetes bij het niet opruimen van de poep. Als dat niet voldoende opbrengt, stel ik voor om naast de hondebelasting een poeptoeslag in te voeren, om bovenstaande acties te financieren.

Wethouder Geert Post heeft toegezegd hiermee aan de slag te gaan. Ik hoop ondertussen dat als we over dik 3,5 jaar weer posters gaan plakken, dat mijn automat dan gevrijwaard blijft van de hondepoep.

PS. Het allermakkelijkst zou natuurlijk zijn als gewoon iedere hondebezitter zelf zijn hond uitlaat en de poep achter zijn kont opruimt… Maar ja…

Pleidooi overlast Urker strand

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Sat, 03 Jul 2010 13:39:00 +0000

Eindelijk, het is zomer. Ik heb er lang naar uitgekeken. De zon schijnt volop, temperaturen nemen tropische waarden aan. Maar ook de hoofden van sommige jongeren raken steeds meer oververhit, naarmate de temperatuur stijgt… Ze slaan op hol… Wantoestanden steken de kop op. Voorpagina’s worden ontsierd door de schaamteloze uitingen van asociaal gedrag van diezelfde jongeren die zich het strand tijdens een zomerse middag eigen hebben gemaakt.

Maar er gebeurde meer….
Een peuter komt met een grote scherf van een bierfles naar haar moeder lopen.
Een baby speelt met een opengereten bierblikje met scherpe randen. Het loopt goed af.
Niet alles. Een jonge meid die in het IJsselmeer zwom moet naar de dokter om een snijwond van een stuk glas dat in het water lag te laten hechten.
Een wildplasser wordt afgevoerd. Meerdere agenten moeten er aan te pas komen uit angst voor zogenaamde vrienden die het vuurtje nog eens op willen stoken.
Een havenmeester die zijn plicht vervult nadat iemand een bootje heeft geramd, wordt door jongeren voor de meest erge dingen uitgemaakt. Ze weten waar hij woont…
De achterklep van een auto wordt ingetrapt.
Een loungeset wordt ’s nachts in de fik gestoken.

Eindelijk het is zomer.

Tot zover deze bloemlezing van hetgeen mij het afgelopen weekeinde ter ore kwam, waarmee ik niet eens pretendeer volledig te zijn. Typische zomerse toestanden. Urker toestanden. Wij vroegen ons als CDA af wat wij hier met de gemeenteraad en het college mee moeten doen. In eerste instantie was het de bedoeling om van de gelegenheid gebruik te maken om de burgemeester nog eens te herinneren aan de GEEST van de aanpassing van de APV, welke vorig jaar is aangenomen. We wilden hem herinneren aan de afspraak dat een goedwillende vader die aan de waterkant zit niet een boete moet krijgen voor de paar biertjes die hij daar die middag aan het drinken is. We wilden hem er nog eens aan herinneren niet naar de LETTER, maar naar de geest van het artikel te handelen. Om dat nog eens aan de politie mee te geven. De overlast tegengaan, dat is het doel. Niet het uitdelen van boetes.

Maar na al hetgeen zich het afgelopen weekeinde afspeelde op en rond het strand en het uitgaansgebied, verandert de strekking van dit verhaal. We vroegen het college wat de instructies naar de politie waren om tegen dit wangedrag op te treden. In het verleden is er al eens een verbod geweest om op of onder het dammetje te liggen. Moeten we dat misschien weer overwegen? Moeten we het strand en de dijk helemaal droogleggen? Een samenscholingsverbod uitvaardigen? Of is cameratoezicht op het strand de oplossing? Hoe zit het trouwens met het cameratoezicht? Daar is toch al voor gespaard?

Uit hetgeen we hierboven suggereren blijkt direct hoe complex de situatie is. De handhaving schiet tekort. Die kan simpelweg niet overal aanwezig zijn. Dat weten we. Een oplossing is daarom niet makkelijk. We hopen dat de ouders weten wat hun kinderen tijdens een vrije middag op het strand of de dijk uithalen en hoe ze dat achterlaten. We hopen dat de jongeren ook zelf gaan beseffen dat ze hun rotzooi op moeten ruimen en dat ze het visitekaartje van Urk zijn als ze op het dammetje zitten en de toeristen Urk binnen varen.

Tot slot nog een duidelijke oproep aan het college, om tijdens het zomerreces streng doch rechtvaardig op te treden om deze wantoestanden de kop in te drukken. In de geest van het artikel zoals we dat vorig jaar in de APV hebben opgenomen. Niet om de goed willenden te raken, maar de kwaad willenden.

Momentum

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Sat, 29 May 2010 13:00:00 +0000

Tjongejonge… Wat heb ik een paar drukke maanden achter de rug. De organisatie van de beursdeelname van 12 Urker visbedrijven aan de ESE in Brussel liep parallel aan de voorbereidingen voor Vlaggetjesdag. In beide activiteiten kreeg ik de mogelijkheid om samen met anderen Urk Fish Capital de publiciteit in te slingeren. Een paraplu waaronder handel, verwerking en aanvoer met elkaar samenwerken.

Nu alles achter de rug is mogen we constateren dat het goed is geweest. We hebben mijns inziens een nieuwe basis mogen leggen voor constructieve samenwerking tussen handelaren en vissers onderling, maar ook met elkaar. Want je mag het rustig een unieke gebeurtenis noemen dat in Brussel 12 concullega’s uit de visindustrie gezamenlijk met elkaar een stand deelden om hun klanten te ontvangen. En het is ook uniek te noemen dat een groep enthousiaste jonge vissers de hele Urker visserijsector op de been kreeg om weer een ouderwetse Vlaggetjesdag te organiseren waar duizenden mensen op afkwamen, voorafgegaan door een veiling van het eerste kistje meischol dat 116.000 euro voor KIKA opbracht.

Ik mocht in beide evenementen een radertje in organisatorische zin zijn, wat betreft coördinatie van de beursactiviteiten en de vispromotie en pr rond Vlaggetjesdag. Prachtig om dan met zo velen te mogen constateren dat het goed was. Dat we dit vast moeten houden.

Daarom, de maanden april en mei 2010 zouden we mijns inziens moeten markeren in de Urker geschiedenis. De sector slaat de handen in een om Urk en de visserij op een positieve manier op de kaart te zetten. Fantastisch dat het daar ook niet bij blijft. Handel en verwerking denken en praten al weer over een vervolg op Brussel en ook de jonge vissers denken na over hoe zijn het werk van Vlaggetjesdag voort moeten zetten.

Maar je kan past iets markeren als het ook werkelijk voor een ommekeer heeft gezorgd. Urk en haar visserij zijn op een prachtige manier op de kaart gezet de afgelopen weken, dat moeten we zo houden. Dan moet het juist geen uniek evenement zijn, maar een begin van vele gebeurtenissen waarbij Urk en de visserij uit hun schulp kruipen om te laten zien wat voor moois het te bieden heeft.

Dit momentum moeten we daarom vasthouden en uitbouwen naar tal van mooi initiatieven. Dan kan het mij niet druk genoeg worden!!

Nor vuuren (2)

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Tue, 11 May 2010 22:09:00 +0000

In mijn vorige blog ging het vooral over het wel of niet op het hoogste niveau mee kunnen draaien met een Urker voetbalploeg, als je daar niet voor betaalt. Aanleiding was de column van JS in Het Urkerland. Daarin ging hij ook in op het voorbeeldgedrag dat spelers aan de dag moeten leggen en de offers die ze moeten brengen om optimaal te presteren. Ik gaf al aan dat er een kern van waarheid in zijn betoog zit, hoewel de visie van JS zeker niet de mijne is.

Feit is dat sport heden ten dage geassocieerd wordt met drank. Er gaat geen sportevenement voorbij zonder dat er een commerciële link wordt gelegd met alcohol. Op die manier is alcohol verweven geraakt met sport. Daarom siert het het bestuur van SVU dat zij, hoewel wat krampachtig, een statement heeft willen maken richting leden hoe er met alcohol moet worden omgegaan. Moedig.

Ik vraag mij echter wel af hoe ver je daarin moet gaan. Mag je van spelers van Urk 1 verwachten dat ze als geheelonthouders door het leven gaan, omdat ze een voorbeeldrol hebben? Tot op zekere hoogte misschien wel, maar mijns inziens draaft JS daarin door. Natuurlijk, presteren op topniveau vraagt om het brengen van offers. Als dat (onbetaald) presteren op topniveau het doel van de vereniging is, dan moet je op basis daarvan ook met elkaar een aantal duidelijke regels afspreken, of een gedragscode overeenkomen met elkaar. Als je het daar met elkaar over eens bent, dan heb je als vereniging ook een poot om op te staan en weet iedereen waar hij aan toe is. Dat alleen eisen van enkele eerste elftalspelers, is niet juist. Als vereniging moet je daar met de leden overeenstemming over bereiken. Dat zal tot gevolg hebben dat leden zich daar niet bij thuis voelen, misschien wel een flinke groep bepalende spelers. Dat die vertrekken moet je dan voor lief willen nemen.

Het zou mijns inziens wel goed zijn als SVU zo’n koers zou gaan varen, maar dan moet je dat verenigingsbreed inzetten. Het is dan een ‘way-of-life’ waar je als vereniging voor wilt staan. Dat geldt dan niet alleen voor spelers van het eerste, maar voor alle teams. Dat vergt een cultuuromslag en dus niet alleen een voorbeeldfunctie voor enkele eerste elftalspelers. Je stelt dan een daad voor de hele Urker gemeenschap en wordt een voorbeeld in Nederland.

Als je dat niet wilt, dan blijft SVU een gezelligheidsvereniging waar op een verantwoorde manier met drank wordt omgegaan. Daar dien je als vereniging namelijk in zijn geheel een voorbeeld in te zijn binnen onze maatschappij. Dat moet niet uitmonden in een razzia op drankdrinkende voetballers, want op een verantwoorde manier met drank leren omgaan is onderdeel van het leven. Drank is er nu eenmaal, daar moet je je ogen niet voor willen sluiten. Het zal ook niet verdwijnen. Het verbieden leidt uiteindelijk tot een averechts effect.

Dus geen razzia, maar leren hoe je verantwoord met drank omgaat. Op die manier blijft SVU een gezellige vereniging waarin heel af en toe een paar talenten boven komen drijven die Urk 1 naar grote hoogten kunnen doen stijgen. Ook niets mis mee, maar zeur dan niet over voorbeeldfuncties, zeker niet als je ze daarvoor niet wilt betalen.

Dan blijft het gewoon lekker gezellig, sportief en familiair en gaat het vanzelf weer ‘nor vuuren’…

Nor vuuren (1)

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Thu, 22 Apr 2010 20:31:00 +0000

Het rommelt behoorlijk bij onze plaatselijke voetbaltrots. In een ver verleden kon ik tegen mijn collega’s in het Amsterdamse na ieder weekeinde met gepaste trots reppen over de prestaties van ons aller Urk 1. Een knap stel voetballers die ik toentertijd smakelijk vergeleek met dat voetbalploegje uit Amsterdam. Jonge talenten, gochme, aanvallend… ik bedoel ‘nor vuuren’. Die Amsterdammers namen er hun petje voor af. In de hoogtijdagen kwamen ze me opzoeken om te informeren hoe het dat weekeinde gegaan was.

Tja, het kan verkeren. Afgelopen jaren heb ik me wel eens afgevraagd of ze de prestaties van Urk nog steeds zouden volgen. ’t Zal vast niet. Wie dat wel doet is JS. En hij voelde zich geroepen om afgelopen maandag in Het Urkerland op zijn eigen wijze een vuurtje op te stoken. Hij heeft het over bedrijfsblindheid. Maar ik vraag mij bij het lezen van zijn pennenvruchten hardop af of hij daar zelf ook last van heeft.

Natuurlijk, er zit ergens wel een kern van waarheid in zijn commentaar, maar de samenhang ontbreekt. JS staart zich blind op de resultaten uit het verleden. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat er destijds een ploeg op het veld stond die draaide op een lolly en een flesje cola. Het grote verschil is dat er destijds bovenmatig gepresteerd werd, dus klaagde niemand daarover. Nu wordt er niet gepresteerd en dan worden er verklaringen gezocht. Dan ligt het aan dat spêtje en pilsje. Alsof dat er toen niet was.

Wat JS doet is oproepen de put te dempen nu het kalf verdronken is. Destijds toen de successen er waren had men de ruggengraat moeten hebben om in te grijpen. Maar ja, de jongens en de successen werden gekoesterd, begrijpelijk. Geen reden tot klagen. Nu is het te laat, tenzij een botsing der culturen voor lief genomen wordt.

De prestaties van onze jongens zijn al jaren niet meer wat we er van verwachten. Dan kun je je blind blijven staren op resultaten uit het verleden… Maar we weten vandaag de dag als geen ander dat resultaten uit het verleden…

Nee, dan kun je het afschuiven op (voorbeeld)gedrag en leven voor je sport, maar dan sluit je de ogen voor de werkelijke oorzaak. Dan sluit je je ogen voor de importvoetballers die het afgelopen decennium ere- en eerste divisie hebben overspoeld, waardoor getalenteerde Hollandse broodvoetballers hun heil zochten in de hoofdklasse, waar tal van clubs maar wat graag gebruik van maakten. Dan sluit je je ogen voor het feit dat SV Urk in dat opzicht toonde over ruggengraat te beschikken door daar consequent niet aan mee te doen. Dat is een keuze. Een bewuste, die respect verdient maar ook consequenties met zich meebrengt. Eén daarvan is dat je niet meer met eigen jongens op het hoogste niveau kunt meedraaien. Punt.

Terug willen keren op de hogere niveaus en weer ‘nor vuuren’ te gaan vergt veel en veel meer dan hetgeen JS ons wil doen geloven. Dat kost geld, zo simpel is het. Pas dan kun je spelers verplichten om dingen wel of niet te laten voor de zaterdagse voetbalplicht. Het is een illusie om te denken dat Urk 1 weer gaat draaien als de Vormt of Urk is drooggelegd.

Over bedrijfsblindheid gesproken.

(Wordt vervolgd)

Als de lente komt...

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Thu, 25 Mar 2010 21:51:00 +0000

Ik heb de lente helemaal in mijn hoofd. Ik heb het helemaal gehad met de winter. Ik ben helemaal klaar voor de zomer… Kom maar op!

De lente brengt vrolijkheid, blije gezichten, kracht, nieuwe plannen, enthousiasme en motivatie. Het geeft mij altijd weer een boost, de eerste zonnestraaltjes, de krokusjes en narcisjes langs de weg. Het eerste rondje over de haven onder een stralend zonnetje. Weg met die winterjas.

Maar ja, de eerste lenteweek van 2010 staat ook in het teken van collegevorming. Voor het eerst in meer dan 30 jaar maakt het CDA daar geen onderdeel van uit. De stabiele factor in het bestuur van onze gemeenschap wordt achteloos aan de kant geschoven. Als enige coalitiepartij winst boeken? Het heeft geen waarde. Een bloem die geknakt wordt.

De lente breekt aan. Jonge wethouders steken de kop op, als krokusjes en narcissen langs de kant van de weg. Spannend. Gefeliciteerd in ieder geval.

De jaren die komen gaan zijn niet makkelijk. Daarom doet het mij echt pijn dat de brok ervaring die in ‘onze Tiemen’ vertegenwoordigd is, langs de zijlijn moet gaan toekijken. Ik – en met mij nog vele anderen – was er van overtuigd dat een man als Tiemen ons door de komende jaren heen kon leiden. Iemand die het klappen van de ambtelijke- en raadszweep als geen ander kent en op juiste wijze weet te combineren. Urk zou het goed kunnen gebruiken. Het is niet anders. Zware jaren van miljoenen bezuinigingen, verzakkingsproblemen en tegenvallende grondverkopen zullen de toon gaan zetten de komende periode.

Lente?

Maandag zag ik een grote tractor met een ijzeren sleepmat langs de Urkerweg over het gras rijden, de narcisjes en krokusjes knakkend. Zou ‘onze Klaas’ (wethouder Kramer) in zijn nadagen net als mij gedacht hebben?

‘Wat lente? Het wordt een barre winter!’

Visserijschool / Visserijmuseum

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Tue, 23 Mar 2010 09:16:00 +0000

Ik heb eigenlijk nooit met de school te maken gehad, maar toch… Met weemoed las ik het artikel in Het Urkerland van maandag 22 maart. De visserijschool gaat verhuizen… De Visserijschool.

De Middelbare Beroepsopleiding Zeevisvaart gaat verhuizen. De wat? De visserijschool dus. Vroeger toen ik nog ‘klein’ was stroomde het vissersbloed door mijn aderen, wat het overigens stiekem nog doet. Ik zat bij meester Noorloos op de Harmpje Visser en had maar één doel voor ogen, naar de visserijschool! Maar Noorloos zou Noorloos niet zijn geweest als hij mij daar niet van af wist te praten. ‘Jongen, ga jij nu eerst maar eens een diploma halen. Vissen kun je altijd nog.’ De man had een vooruitziende blik en een stevige vinger in de pap wat betreft mijn vorming gedurende mijn jeugdjaren. Ik bracht maar liefst drie van de zes basisschooljaren bij hem door, daarnaast twee jaar juffrouw Kuipers en een tussendoortje van meester Hakvoort. Meester Noorloos drukt dus een forse stempel, waar mijn ouders in mee gingen. Ik ging naar de Mavo, om vervolgens nooit meer aan de visserijschool en vissen terug te denken. Hoewel, nooit meer… In ieder geval niet meer als visserman.

Ondanks dat ik die kant niet ben opgegaan heeft het authentieke schoolgebouw aan de Lange Riet 2 mij altijd geboeid. Als ik er langs fietste kon ik het nooit laten om vanaf de weg door de ramen naar binnen te kijken om te zien wat daar gebeurde. Dan zag je de motoren staan. Leerlingen die vis stonden te strippen. Netten aan het plafond. De radar op het dak. De school lag aan het water, hoewel dat water niet meer dan een singel is en was. Altijd sjokten er opgeschoten jonge knapen met een gouden oorbel en een sjekkien in het hoofd, onverschillig rond het gebouw. Vissermannen in wording. Het gebouw ademde visserij.

Ook nu nog, terwijl de visserijschool eigenlijk niet meer de visserijschool van weleer is. Tegenwoordig kun je er terecht voor bijna ieder maritiem papiertje. Menig binnenvaarder of sleepbootkapitein heeft er het benodigde diploma opgehaald. En ieder diploma was dan toch weer even slikken. Weer iemand die het water op ging, zonder oliebroek en visemmer.

Tijden veranderen. Daarom is het zo belangrijk om de historie goed te bewaren. De visserijschool gaat verhuizen. Een prachtige locatie komt vrij. Een illustratief pand. Een pand dat de Urker visserij uitademt.

Wat zou er mooier zijn dan op die locatie die historie tot leven te laten komen! Laten we er met elkaar de schouders onder zetten om de visserijschool om te toveren tot het Visserijmuseum Urk.

Het Visserijmuseum Urk, waar de historie van de Urker visserij verteld wordt, met een goed geoutilleerde filmzaal waar prachtige spectaculaire visserijfilms getoond worden, waar de wind doorheen waait en het zeewater rondspat. Een hoek waar netten geboet kunnen worden. Een mini-veiling, een visserijsimulator. Een groot Noordzeeaquarium en, niet te vergeten een goed visrestaurant waar uitsluitend Noordzeevis gegeten kan worden!

Ik zie het al helemaal voor me. Waarschijnlijk dat ik er dan vaker ga komen dan ik ooit op de visserijschool geweest ben!

Waarom stemmen? Waarom CDA?

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Mon, 01 Mar 2010 15:24:00 +0000

Mag ik het nog eens met u over de verkiezingen hebben? Even persoonlijk.

De afgelopen weken hebben de Urker politieke partijen geprobeert om je te overtuigen om op hun te stemmen. Ik heb samen met het CDA ook flink mijn best gedaan om dat te doen. Overal kwam je ons tegen. Daar hebben we heel veel tijd en energie in gestoken, samen met de steun van bedrijven en particulieren die ons hielpen een opvallende campagne te voeren. Een campagne met inhoud. Daar sta ik vierkant achter, ik hoop jij ook! Zo niet, lees dan echt even verder.

Wat we namelijk merkten is dat er toch nog veel kiezers zijn die hun beslissing nog niet gemaakt hebben. Misschien gaan ze wel niet stemmen. In hun achterhoofd spookt een beeld van een gemeenteraad die zomaar wat doet, die geld over de balk smijt. Van mensen die meer met hun zelf bezig zijn. Het CDA zit zo niet in elkaar. Het CDA presenteert een sterk team dat klaar is voor een daadkrachtig bestuur van ons mooie dorp. Een team met een mix van ervaren en nieuwe mensen, die met enthousiasme en betrokkenheid aan de slag willen. Mensen die ook hun kritiek hebben en nu de daad bij het woord voegen. Mensen die het beste met Urk voor hebben.

Het CDA was en is een partij van sterke bestuurders. Mensen als Joop van Eck, Dirk Bakker, Stiene Kramer-Brouwer, Marij Oost-de Boer en Wybren Streekstra hebben de partij door de jaren heen opgebouwd. Nu staat Team Brouwer klaar. Een team dat zijn ervaring heeft opgedaan in de samenleving op het terrein van kerk, sport, bedrijfsleven, visserij, welzijn, cultuur en onderwijs. Onder leiding van Klaas Brouwer willen wij aan een nieuwe periode starten en dat bouwwerk voortzetten. Een periode waarin een sterk en krachtig CDA-geluid in het bestuur van Urk moet doorklinken. Ons inziens heeft Urk een sterk CDA nodig om de toekomst vol goede moed in te gaan, ondanks de moeilijke tijd die voor ons ligt.

Misschien heb jij je keuze ook nog niet gemaakt. Neem dan eens de moeite om op onze website te kijken: www.wijluisterenwijdoen.nl.

Daar lees je over onze speerpunten waarvan ik er hier een paar noem:

- Wij willen de burger mee laten denken over de besteding van het budget voor zijn eigen woonwijk. Gaan we een speeltuintje aanleggen, of een trapveldje?

- Wij staan vierkant achter een buitendijkse haven.

- Om onze jeugd op te leiden voor het werk in die buitendijkse haven moet er volgens ons een opleiding komen die daarop aansluit, dus technisch maritiem onderwijs.

- Een strandpaviljoen in combinatie met visserijmuseum bij het strand

- Een nieuw horecagebied waar de jeugd op een verantwoorde manier en onder toezicht zijn vrije tijd door kan brengen.

- Een verantwoord en duidelijk beleid ten aanzien van jeugdhonken, waarop handhaven beter mogelijk is.

- Een brede uitgaansgelegenheid voor het hele gezin, tussen sporthal De Schelp en het zwembad

- Een invulling van het haventerrein met ruimte voor grote evenementen, winkeltjes, horeca. Zowel aantrekkelijk voor Urkers als toeristen.

- Meer steun aan zelfhulpgroepen in de strijd tegen alcohol en drugsverslaving

- Een cultureel muzisch centrum

- Een sterkere visserijlobby vanuit de gemeente en alle Urker partijen

- Stimuleren van innnovatie in de visserij door het instellen van een innovatieprijs.

Wil je ons hele programma lezen, kijk dan ook op www.wijluisterenwijdoen.nl. Of bekijk de 5 filmpjes die we gemaakt hebben om onze boodschap over te brengen.

Tot slot. Ga in ieder geval stemmen. Want niet stemmen maakt het bestuur van ons dorp nog moeilijker en is de conclusie over vier jaar weer dat er niets is gedaan. Je hebt dat democratisch recht waar op andere delen van de wereld mensen zo vurig naar verlangen. Gebruik die stem woensdag!

Ik hoop dat dit alles je overtuigt heeft om je stem uit te brengen op het CDA.

Wij luisteren… Wij doen.

Groeten en tot ziens,

André de Vries
Lijst 3 – CDA nr. 3

Urker Jan: Fenomeen of joker?

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Mon, 22 Feb 2010 17:41:00 +0000

De opkomst van Urker Jan is een opvallende. Vier jaar geleden binnen de SGP-geledingen was hij al ‘persona non grata’ vanwege een veroordeling voor visfraude die nog op handen was en waarvoor hij eerder al uit de raad was teruggetreden. Publiekelijk hield hij vol zich van geen kwaad bewust te zijn, waarmee hij voldoende medestanders vond om toch weer op de kandidatenlijst te komen. Daar begon zijn opmars. Tot overmaat van ramp voor de SGP wist hij vervolgens ook nog eens een karrenvracht aan voorkeursstemmen te veroveren, waarmee hij een raadszetel veroverde. Een schisma was geboren.

Niet veel later volgde zijn veroordeling. De straf viel mee (werkstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf), maar zijn blazoen was dermate beschadigd dat de SGP en Jan afscheid van elkaar moesten nemen. Het liefst zag men dat hij dit op eigen initiatief zou doen. Immers, een veroordeeld raadslid hoort de eer aan zichzelf te houden. Dan zou hij bijvoorbeeld in 2010 weer op de lijst gezet kunnen worden. Maar dat deed Jan niet. Hij koos zijn eigen weg, gaf zichzelf een vrijbrief voor een eigen partij. Menig SGP-er neemt het hem nog steeds kwalijk dat hij de SGP wel verliet, maar zijn zetel meenam. Men was en is van mening dat die zetel de SGP toebehoorde. Jan ging, uiteraard met pijn in het hart, want hij was, naar eigen zeggen, een ras-SGP-er. Hij wilde zijn kiezers (ruim 800) niet in de steek laten. Hij ging alleen verder, wat uitmondde in Hart voor Urk.

Rode loper
Ook buiten de SGP kon de actie niet op onverdeelde sympathie rekenen. Een veroordeeld raadslid hoort zijn werk neer te leggen. Menigeen is van mening dat het Jan pas echt had gesierd als hij gestopt was met zijn raadswerk en vervolgens 3 maart 2010 was teruggekomen. Dat had pas een comeback geweest. Een koninklijke weg zelfs, als hij nu binnen of buiten de SGP om één of meerdere raadszetels zou bemachtigen. Nu zal er altijd een raar geurtje aan Jan en zijn Hart voor Urk zitten. Via een besmette SGP-zetel heeft hij de rode loper voor hem zelf uitgelegd.

De realiteit is dus dat Jan met zijn Hart voor Urk aan de vooravond van een stuntje of misschien wel een stunt staat. Menigeen verwacht dat Jan 2 zetels of misschien wel meer haalt. De SGP-ers moeten een keuze maken: Jan, of vasthouden aan de eigen partij. Die partij koos er voor om het roer om te gooien, in de hoop de ontevreden kiezers alsnog aan zich te binden. Kiezers die anders uit onvrede misschien de voormalig SGP-er en zijn volgelingen achterna lopen. Of stellen ze daarmee weer een groep kiezers teleur die deze switch niet kunnen waarderen? In ieder geval, het reformatorische machtsblok verliest op Urk aan slagkracht. Dat is zeker.

Fenomeen of joker
Nu is de vraag waar Jan nog meer zijn kiezers vandaan haalt. Het zal niet ophouden met alleen maar ontevreden SGP-ers. Menig kiesgerechtigd Urker kan wel sympathie opbrengen voor de man in klederdracht die met mooie woorden en op humoristische wijze de lachers op zijn hand krijgt. Er wordt dan minder naar de inhoud gekeken.

Ook in de afgelopen weken heeft men Jan niet kunnen betrappen op geweldige ideeën en visies waar het met Urk naar toe moet. Het blijft vooral steken in mooie woorden, entertainment en vooral weinig inhoudelijk. Met uitspraken als ‘ik scheer legaal en illegaal over één kam’ en het ontwijken van vragen die tot het geven van inhoudelijke antwoorden verplichten, wordt het tegendeel zeker niet bewezen. Ook het schermen met SGP-er Bas van der Vlies als zijn lobbyist in Den Haag is niet overtuigend. Op inhoudsloze en humoristische wijze slaat hij zich zieltjeswinnend door de campagneperiode. Dan dringt de vraag op of we te maken hebben met een fenomeen of een joker. In ieder geval zorgt het voor leven in de politieke brouwerij en daar is een Urker niet vies van. Dat het knap is dat hij de Urkers op deze wijze aan zich weet te binden is zeker. Of het Urk bestuurlijk verder gaat brengen is twijfelachtig, want daar is toch echt meer voor nodig.

Principiële partij
Het is te hopen dat de kiesgerechtigde Urker zich dat laatste beseft. Dat men zich beseft dat een stem aan Urker Jan een stem is aan een ras-SGP-er. Iemand die Urk op zondag het liefst op slot doet. Hij verdoezelt dat in zijn programma en campagne op knappe wijze om zoveel mogelijk niet-SGP-ers zand in de ogen te strooien en voor hem te winnen. Uiteindelijk zal hij bijvoorbeeld, gelijk een ras-SGP-er, de horecasluitingstijden op zaterdagavond terugdraaien als hij daar de gelegenheid voor krijgt. Daar zal niet iedere Urker jongere even blij mee zijn. Het is zomaar een principieel punt waaruit blijkt waar een Urker zijn stem in werkelijkheid aan geeft. Ook in dat opzicht is het te hopen dat de ogen voor 3 maart nog geopend worden.

Een fenomeen of een joker? Op 3 maart zullen we het weten, of eigenlijk over 4 jaar na 3 maart. Dan zal duidelijk zijn of zijn mooie woorden en humor ook in bestuurlijk opzicht echt verder hebben gebracht. Dan zal duidelijk zijn of Jan echt het fenomeen is geworden, of de joker is gebleven.

Tot die tijd is het in ieder geval een grappig en boeiend fenomeen.

André de Vries

Mijn campagne

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Sun, 14 Feb 2010 22:33:00 +0000

Campagnetijd. Vier jaar geleden rond deze tijd deed ik flink van mijzelf horen. Ik stond op 12 en wilde toen al in de raad terecht komen. Een eigen campagne moest daar voor zorgen. Vandaar dat ik er deze dagen regelmatig op wordt aangesproken waarom ik niets van me laat horen. ‘We hebben je nog helemaal niet in de krant zien staan’. Dan leg ik dat uit. Alles voor Team Brouwer. Op naar de 1000+ voor Klaas Brouwer.

Ik voel me er goed bij. En als campagneleider ben ik helemaal in mijn element. We hebben er de afgelopen vier jaar alles aan gedaan om nu met een aantal aansprekende punten te kunnen komen:

* Buitendijkse haven
* Een nieuw horecagebied voor nieuwe horeca

* Sterke visserijlobby en stimuleren innovatie in visserij
* Wonen op water tegen de verzakkingen
* Buurtbewoners die zelf mogen meebeslissen over waar het geld in hun buurt aan besteed gaat worden
* Opkomen voor eigen ondernemers bij aanbesteding en inkoop

Natuurlijk gaat dit lijstje nog verder, zie http://www.wijluisterenwijdoen.nl/. Daarmee heb ik gelijk ons motto voor de komende vier jaar aangesneden. We zijn een ondernemende partij. Een partij die luistert naar de burgers en dan de handen uit de mouwen steekt. We hebben dat meerdere keren laten zien. We zijn geen belerende partij. Geen partij die het beter wil weten dan een ander. We zijn een partij die op een ondernemende manier politiek bedrijft. Een partij met vier ondernemers op de eerste vier plaatsen, die hun kwaliteiten inzetten ten behoeve van de samenleving, samen met de overige kandidaten op de lijst. Ondernemend op economisch, sociaal en maatschappelijk terrein, ten dienste van de Urker bevolking. Die nadenkt over goede oplossingen en daar ook mee aan de slag gaat. Geen partij die in het pluche wil zitten en met holle frasen, grote woorden, felle retoriek of liefkozende en stichtelijke redes probeert zich te onderscheiden. Een partij met inhoud.

Ik durf te stellen dat we een helder, concreet en goed doordacht programma hebben, waar Urk de komende vier jaar mee verder kan. Dat kan ik niet van andere partijen zeggen. Als ik de programma’s van bijvoorbeeld Hart voor Urk en Unie Gemeentebelangen lees, dan ontdek ik daarin weinig uitdagingen en concrete ideeen die Urk verder kunnen brengen. Het blinkt uit in algemene vaagheden, holle zinsneden en populistische beloften. Voorspelbaar vooral.

Nee. Ik ga voor inhoud. Ik ben een CDA-er. Ik kom op voor de toekomst van ons dierbaar Urk, zowel in sociaal, maatschappelijk als economisch opzicht. Dat doe ik onder aanvoering van de enige man die bij alle Urkers met wat voor achtergrond dan ook vertrouwen weet af te dwingen. Ook al zal men dat deze dagen niet toe willen geven. Urker Jan, Anja Keuter, Albert Woord. Allemaal leuk en aardig, met goede bedoelingen. Maar met Klaas Brouwer krijgt Urk de leider die het nodig heeft. Ondernemend, keurig, weloverwogen, fris en vertrouwd, zakelijk, doortastend, recht door zee. Geen gebakken lucht. Iemand die vertrouwen afdwingt.

Met Team Brouwer komt er eindelijk vaart in de buitendijkse haven, wordt het haventerrein ingevuld, krijgt de Urker jeugd wat het toekomt en worden voorzieningen in de nieuwbouwwijken op niveau gebracht en gehouden. Daar zet ik me voor in. Dat is mijn campagne. Daar moet u uw stem aan geven!

Tot 3 maart. Stem CDA.
Stem Team Brouwer.

Visserijsector en motivatie

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Wed, 03 Feb 2010 20:28:00 +0000

Werken in de visserijsector is een job waarbij je van dag tot dag heen en weer geslingerd wordt tussen verschillende emoties. Rond de jaarwisseling teleurstelling over het vastlopen van de gesprekken met Ekofish over een vermarktingsysteem voor MSC-vis, gevolgd door woede over de suggestieve berichtgevingen en correspondentie die daar achteraan kwam, met Ekofish als bron.

Wat betreft Ekofish is het sowieso een mix van gemoedstoestanden. Ergens kan ik bijzonder veel sympathie opbrengen voor het ondernemerschap van de Boer en co. Anderzijds heb ik bijzonder veel moeite met het kortetermijndenken van de firma. Ergens begrijpelijk dat men nu de schaarste uit wil buiten, anderzijds dom om niet samen met de sector naar de langere termijn te kijken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat duurzame oplossingen voor de sector zijn gelegen in ketensamenwerking en niet door het kiezen van een individuele koers. Dat die samenwerking in de keten vaak ver te zoeken is, is dan weer even teleurstellend.

Motiverend is dan weer de samenwerking tussen Klaas Jelle Koffeman en mijzelf wat betreft de activiteiten die we vanuit het Urk Fish Center op willen starten. Het feit dat de PO Urk er ook wel wat in ziet, maar nog zoekt naar financieringsmogelijkheden, werkt bemoedigend. Daar komt een twaalftal handelaren cq verwerkers bij die in Brussel gezamenlijk een stand in willen richten om Urk als Fish Capital te willen profileren, oftewel ‘your plaice to be’. Dat werkt uitdagend.

Frustrerend vind ik dan weer de discussies die vanuit aanvoer iedere keer weer aangeslingerd worden over de import van pangasius. Ik vraag me hardop af of we als visserijsector het nodig hebben om ons hier tegen af te zetten. Mijns inziens moeten we uit gaan van de eigen kracht en ons eigen visje als een beleving profileren. Daarvoor hoef je niet met modder te gooien naar een bedrijfstak die binnen onze gemeenschap ook voor veel werkgelegenheid zorgt. Een bedrijfstak die zijn zaakjes zeker goed op orde heeft. Niet overtuigd, kijk dan maar eens op de website van Seafood Connection, of maak eens een praatje met Jan Kaptijn om er achter te komen wat zij er allemaal aan doen om wel een goed product aan de man te brengen.

Uitgaan van eigen kracht, dat gaan we in Brussel ook doen. We gaan daar schol neerzetten zoals het is, met zijn eigen unieke kenmerken en een hele eigen Urker beleving. Ik heb het gevoel dat dit het begin is van een duurzame en vruchtbare samenwerking. Daar hebben we pangasius niet voor nodig.

Genoegzaam kan ik ook genieten van bemoedigende mailtjes vanuit de sector. Ondernemers die met ideeën komen. Zoals Lub van de Berg die een vergelijking maakt met de Italiaanse wijnindustrie. Een sector die in zwaar weer raakte, maar door schaarste te creëren uit het dal wist op te kruipen. De omzet bleef gelijk, ondanks dat er 20% minder wijn werd geproduceerd. Het wordt tijd dat onze eigen vissers ook gaan inzien dat een goed doordacht visplan leidt tot hogere prijzen en een beter rendement op de beschikbare quota. Dus veel minder aanvoer in de kuitzieke periode en meer als de vis echt geld oplevert. Hoe moeilijk kan het zijn. Daarover verbaas ik me dan weer.

Vrolijk stemmend is ook het enthousiasme van de jonge vissers die een vlaggetjesdag met bijgaande vispromotie in de hemelvaartsweek willen organiseren. Ik kan daarvan genieten en zelf ook enthousiast worden om mijn bijdrage bij te leveren.

Een kick kreeg ik vandaag van de korte brainstorm die ik met Meindert Kramer had. Als Urk Promotie en Urk Fish Center waren we aan het nadenken over de wijze waarop we onze samenwerking konden versterken. Dus Urk en vis promoten, wat in oktober dan ook weer een vervolg moet krijgen tijdens de visserijbeurs. We kregen een fantastische ingeving waarover ik nu zeker niet verder ga uitweiden, daarvoor is het te mooie vis- en Urk promotie. Een mooie uitdaging. Het maakt u nog even nieuwsgierig, maar ik kom er zeker op terug.

Dat alles houdt me gemotiveerd om te blijven trekken aan samenwerking in de visserijsector.

Nagekomen complimenten

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Sun, 10 Jan 2010 16:22:00 +0000

Oud en Nieuw is al weer een tijdje achter de rug. De afgelopen tijd heb ik diverse jongeren gesproken die op de feesten in de Botenloods aanwezig waren. Zij waren zeer te spreken over de feesten. Een beetje koud, maar de gezelligheid en het hoge feestgehalte maakte veel goed. Ook de politie liet weten dat Oud en Nieuw op een bijzonder rustige wijze was verlopen. Dat is dan ook nog eens mooi meegenomen. En mooiste is dat ook de organisatoren Netel en de Raat tevreden waren. Jammer dat de sneeuwval tijdens het tweede feest wat roet in het eten gooide, maar uiteindelijk was het allemaal ook voor hun de moeite waard.

Vanuit de gemeenteraad was Hennie Molenaar-Kiefte van het CDA de enige die op de feesten aanwezig was. Gewoon even poolshoogte nemen en ondertussen natuurlijk ook genieten van de gezelligheid. Van Hennie heb ik ook begrepen dat onze horecaondernemers Netel en de Raat een paar mooie en gezellige feesten hebben georganiseerd. Maar mooiste van alles is natuurlijk dat onze jongeren zich ook nog eens gezellig hebben gedragen.

Eigenlijk moeten we daarom, hoewel wat laat, een paar complimenten uitdelen. Een compliment aan de Urker jongeren die zich met Oud en Nieuw geweldig hebben gedragen en daarnaast Cees Netel en Henk Jan de Raat die hebben laten zien waar onze jeugd behoefte aan heeft, namelijk gezellige feesten. Het scheelt in ieder geval een hoop drukte en gevaarlijke toestanden in de Torenstraat en op en rond het bedrijventerrein. Dat is ook nog eens mooi meegenomen. Bovendien is er toezicht op alles wat er gebeurt, waarmee buitensporig drank (en drugs)gebruik wordt ingeperkt.

Dus wat mij betreft, volgend jaar weer een paar van die feesten, maar waarom doen we dat eigenlijk niet een paar keer per jaar? De Botenloods staat er toch!

Ik hoop dat Netel en de Raat de smaak een beetje te pakken hebben.

Wist u dat?

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Tue, 29 Dec 2009 08:54:00 +0000

Onlangs las ik onderstaand artikel van de hand van de voorzitter van de PO Urk, Luuk Kramer. Dergelijke artikelen mogen wat mij betreft veel vaker, verder en dieper de samenleving in geslingerd worden. Vandaar dat ik graag van de gelegenheid gebruik maak om het in mijn blog te vermelden. Bij deze:

Er gaan niet veel bruiloften, recepties en wat al niet meer voorbij waarop niet een “wist u datter” gepasseerd wordt. Soms tot vervelens toe worden er dan allerlei wetenswaardigheden van de mensen die op dat moment in de belangstelling staan, voor het voetlicht gebracht. Op een recente bijeenkomst waar dat ook weer eens aan de orde was, kwam ik op het idee om dat eens toe te passen op ons bestaan als visserman en te laten zien wat de visserman de laatste jaren al aan inspanningen heeft verricht om te komen tot een verantwoorde en duurzame visserijsector.

Daar gaat ie:

Wist u dat sinds 1989 de Nederlandse vissersvloot ingekrompen is van 605 naar 328 schepen?

Wist u dat sinds 1989 de Nederlandse vissersvloot ingekrompen is van 601.000 naar 268.000 PK’s?

Wist u dat de Nederlandse boomkorvloot (2000 pk) ingekrompen is van 170 naar 73 schepen?

Wist u dat daardoor het aantal opvarenden vermindert is van 2825 naar 1404?

Wist u dat het totale brandstofgebruik afgenomen is met minimaal 40%?

Wist u dat dit een enorme vermindering geeft van de Co2 uitstoot?

Wist u dat de quota’s door de jaren heen vermindert zijn van 32.000 ton naar 14.000 ton tong en van 200.000 ton naar 55.000 ton schol?

Wist u dat de bestanden van tong en schol zich op dit moment (ver) boven het biologisch minimum van 35.000 ton tong en 230.000 ton schol bevinden?

Wist u dat ondanks dat, zowel de tong als de schol nog steeds als “foute” vis op de “Viswijzer” staat?

Wist u dat “boomkorvissers” synoniem staat aan “rovers der zee”?

Wist u dat dezelfde boomkorvisserij al 50 jaar uitgeoefend wordt en de bestanden daar niet of nauwelijks onder geleden hebben?

Wist u dat er heel veel initiatieven ontplooit worden om de visserij te verduurzamen, m.a.w. zuiniger en effectiever te maken?

Wist u dat er werkgroepen en individuele vissers concreet bezig zijn om te komen tot het omschakelen van het traditionele boomkortuig naar de zgn. “Sumwing” en de “Hydrorig”?

Wist u dat er nog vele andere initiatieven op eigen kosten uitgeprobeerd worden?

Wist u dat er meer als ooit te voren inspanningen verricht worden om de vis zo vers mogelijk aan de consument ter verkoop aan te bieden?

Wist u dat het merendeel van de vis die in de Noordzee gevangen wordt als “dagvers” kan worden bestempeld?

Wist u dat het eten van deze vis écht gezond en écht heel smakelijk is?

Wist u dat de (zoute) Noordzeevis geen ziektes of bacteriën kan overbrengen in tegenstelling tot de (zoete) kweekvis?

Wist u dat de buitenlandse, geïmporteerde vis aardig (veel) meer kilometers aflegt dan welk Noordzeevisje dan ook?

Wist u dat de Noordzee de best beheerde en meest onderzochte zee ter wereld is?

Wist u dat een visserman niet meer dan gewoon, heerlijk en eerlijk die zee bevissen wil?

Verbod

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Thu, 10 Dec 2009 09:19:00 +0000

De laatste tijd bekruipt mij steeds meer het gevoel dat we in dit land alleen maar bezig zijn met het verbieden van dingen. Mensen houden niets meer over om zelf een keuze in te maken... Er mag niets meer...

Geen hoofddoekje, geen vis eten, geen kruisje aan je ketting, geen kerstboom in de aula, geen capuchon op je hoofd, geen vlees eten, geen christenen die voor hun geloof uitkomen, geen grijze stroom of gas, geen kruis op een mijter, geen Urk, geen homoleraar op school, geen minaret, geen zwarte piet, geen windmolens (...), geen kerkklokken luiden, geen benzine of dieselauto rijden, geen visje in een kom, geen boomkor, geen circusdieren, geen gloeilamp, geen dierproeven, geen sigaret, geen illegale bar, geen corrigerende tik, geen verbod op godslastering, geen popmuziek, geen paling, geen dolfinarium, geen keppeltje, enzovoort…

Straks komt er ook nog een verbod op een hulle en karpoets…

Zou het ooit ophouden? Ik word er af en toe een beetje moe van... Ik word dan moe van mensen die vinden dat aan de ene kant alles maar moet kunnen, de losbandigheid tiert welig. Aan de andere kant moeten diezelfde mensen niet te veel geconfronteerd worden met de meningen, overtuigingen, waarden en normen van andersdenkenden... Die moeten dan vooral maar achter de eigen deur blijven zitten... Alsof daar dan wel weer alles mag, met alle gevolgen van dien!

Misschien moesten we het maar eens verplicht gaan stellen om dingen niet te verbieden. Of een verbod op intolerantie is misschien ook wel een aardige...

Of nog beter:

EEN VERBOD OP HET VERBOD!!

Maar ja, dat zal de oplossing ook wel niet zijn...

Ontslagbrief...

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Thu, 26 Nov 2009 18:00:00 +0000

Op donderdag 12 november vertrok ik met mijn vrouw voor een week vakantie. Op donderdag 19 november kwamen wij terug in een gemeenschap die Urk niet meer was. Dat was het gevoel dat ik tot afgelopen dinsdag had. Het leed had ons dorp aangetast. Urk was Urk niet meer, tot dinsdagavond. Ik was een van de velen die meeliep in de stille tocht voor ‘onze Dirk’. Langzaam maar zeker kreeg ik het gevoel dat juist deze gemeenschap ten diepste aantoont waarom Urk, Urk is. Die stille tocht na al dat leed, juist dat typeert Urk.

Al die dagen daarvoor vroeg ik mij ook af wat ik gedaan zou hebben als ik 9 jaar geleden geen ontslag had genomen bij De Telegraaf. Na de voorpagina die ik op zondagmorgen op internet las en de misselijkmakende journalistiek die de afgelopen dagen door dit medium werd bedreven vloog die vraag me soms naar de keel. ‘Stel dat ik nog bij De Telegraaf had gewerkt. Hoe zou ik dat dan een plaats hebben gegeven?’ Ik kon niets anders bedenken dan dat ik dan onderstaande brief op maandagmorgen 23 november aan de directie van De Telegraaf overhandigd zou hebben. En ik denk dat ik de brief alsnog op zal sturen…

Geachte heer Swartjes, beste Ad,

Na 16 jaar trouwe dienst voel ik mij genoodzaakt om met ondmiddelijke ingang ontslag te nemen bij Dagblad De Telegraaf. Met pijn in mijn hart. Deze Telegraaf kan niet langer mijn Telegraaf zijn.

Jarenlang heb ik mij ingezet voor De Telegraaf. De krant met de roddelreputatie, de sensatiezoeker. Al die jaren heb ik dat beleid kunnen verdedigen: ‘Wij zijn de krant van de gemiddelde Nederlander. Wij weten wat de Nederlander wil lezen. Soms wordt dat sensationeel gebracht, maar wel op een kwalitatief verantwoorde journalistieke manier. Wij zijn de barometer van de Nederlandse maatschappij’. Hoe naief ik daarin was heb ik de afgelopen dagen ervaren.

Als Urker ben ik door mijn eigen krant afgelopen zondag in mijn rug gestoken. Niet alleen ik, maar een hele gemeenschap. Een bijzondere gemeenschap die af en toe – soms terecht, soms onterecht – onder het vergrootglas wordt gelegd. Adel verplicht, zeker de christelijke. Maar de wijze waarop de redactie van De Telegraaf afgelopen zondag gemeend heeft te moeten berichten over de onuitsprekelijke ramp die Urk heeft getroffen is ronduit weerzinwekkend, respectloos, nodeloos kwetsend en polariserend. De riooljournalistiek waarmee de zondagkrant gevuld werd is de schaamte voorbij. Artikelen gebaseerd op geruchten, roddels, leugens en vage aannames vullen de krant. Totaal respectloos is voorbij gegaan aan het werkelijke leed dat mijn gemeenschap getroffen heeft. De journalisten en de hoofdredactie heeft vanuit een ivoren toren haar eigen oordeel geveld en haar eigen vonnis uitgesproken. De waarheid moet nog boven tafel komen. Maar ik ben er van overtuigd dat als die waarheid boven tafel komt, dat De Telegraaf en zijn journalisten dan diep door het stof zouden moeten gaan. Of ze dat doen, is echter zeer de vraag.

Hier aan de Basisweg is het besef verdwenen van wat dergelijke berichtgeving aanricht. De Telegraaf heeft de hetze die toch al tegen het christendom en Urk door delen van de Nederlandse bevolking wordt onteketend, op een manier aangewakkerd die een hele gemeenschap als een messteek in de rug ervaart. Dat de gebeurtenissen bepaalde confronterende vormen van journalistiek oproepen begrijp ik. Maar ik heb altijd de illusie gehad dat hier in Amsterdam wel op basis van feiten en gedegen onderzoeksjournalistiek de krant gevuld werd. Dat is zondag niet gebeurd. De Telegraaf heeft eigenhandig voor rechter gespeeld. Ronduit weerzinwekkend.

Al die jaren heb ik hier met plezier gewerkt. Giseren was de dag dat al dat plezier werd ‘doodgeknuppeld’. Hier eindigt mijn loopbaan bij De Telegraaf.

Ik wens u, uw medewerkers en de redactie van De Telegraaf in het bijzonder wijsheid en gevoel voor medeleven in uw verdere werkzaamheden. Ik hoop dat u de moed kunt vinden om u publiekelijk te verontschuldigen tegenover de nabestaanden van Dirk Post en de verdachten en hun familie. Ik hoop en bid dat er gauw een dag komt dat u zult inzien hoe diep uw mes gestoken is in mijn Urk.

Met vriendelijke groeten,

André de Vries
Urker

(Uit respect voor de nabestaanden van Dirk heb ik op verzoek een eerdere afbeelding van genoemde voorpagina vewijderd.)

Urkers zijn gelukkig!

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Mon, 16 Nov 2009 18:58:00 +0000

Samen met mijn vrouw onderweg naar Fuerteventura, las ik in het vliegtuig een opvallend bericht in Trouw. Het bericht zette me wat aan het denken. De kop boven het artikel luidde ‘Familiegevoel niet kapot te krijgen’. Uit het onderzoek kwam naar voren dat Nederlandse gezinsleden zorgzaam voor elkaar zijn. Maar nog opvallender was de kop boven een kadertje bij het artikel.

‘Gelukkige jeugd leidt tot grotere gezinnen’

Dat stemt dus tot nadenken. Want, op Urk weten we alles van grote gezinnen. Ik noem een aantal opvallende conclusies uit het artikel dat dus gaat over een grootschalig onderzoek naar familierelaties dat al 10 jaar loopt.

- Hoe fijner de jeugd, hoe eerder kinderen – als ze volwassen zijn – zelf een gezin willen stichten.
- Ze krijgen ook meer kinderen dan hun leeftijdsgenoten met een tobberig familieverhaal.
- Volwassenen die in het verleden veel problemen met hun ouders hadden blijken later minder kinderen te krijgen dan mensen uit een harmonieus gezin.

Interessante conclusies. Vooral als je ze op het Urker gezinsleven betrekt. Wij trouwen vaak jong en we krijgen nog steeds grote(re) gezinnen dan gemiddeld.

Ik vraag me af of we dit onderzoek 1-op-1 ook naar de Urker jongeren en gezinnen mogen vertalen. Dan zou er maar één conclusie te trekken zijn.

De Urker jeugd is hartstikke gelukkig, heeft weinig problemen met zijn ouders gehad en daardoor trouwen we dus vroeg en stichten we op Urk van die grote gezinnen!

Dan hebben we daar nu eindelijk een goede verklaring voor gevonden!

Urker fileleed

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Thu, 05 Nov 2009 08:46:00 +0000

Kouwe handen, klamme broek, haar alle kanten opgewaaid (tenminste, daar waar het nog zit)… En een stukje typen. Voorwaar geen sinecure…

Ik heb me de afgelopen dagen weer verbaasd over de klaagzang van de ‘arbeidersklasse’ op ons bedrijventerrein. Nu ze van aarde en hemel denken te zijn afgesloten als gevolg van wat wegwerkzaamheden zou je haast zeggen dat hun hele wereld op de kop staat.

Natuurlijk er valt best iets te zeggen over de gebrekkig communicatie over de werkzaamheden. En natuurlijk kun je je ergernis uiten over het feit dat de Meep en de Westwal tegelijk worden afgesloten, waardoor jij een ‘wereldreis’ moet maken om bij de Formido te komen. Dat had ook niet tegelijk nodig geweest. Maar iedereen zal toch begrijpen dat het tegelijk aanpakken van een aantal wegwerkzaamheden voor de gemeente schaalvoordelen met zich meebrengt. Het geeft even wat extra overlast, maar het bespaart in ieder geval geld. En ach, is het nou echt zo erg om 5 of 10 minuten vertraging op te lopen?

Ik kan er altijd wel om lachen om dat soort reacties. We klagen steen en been over de hobbels in de weg bij de kruising Domineesweg/Westwal. ‘Dat daar niets aan gedaan wordt!!!’, heb ik al vaak genoeg gehoord. Als er dan wat aan gedaan wordt dan is het ‘hele’ bedrijventerrein weer in rep en roer en slalommen we ’s avonds tussen de afzettingen door omdat we weigeren een paar kilometer om te rijden.

Zeven jaar lang heb ik mijn standplaats bij De Telegraaf in Amsterdam gehad. Nog altijd is een van mijn belangrijkste drijfveren om op Urk mijn werk te hebben het fileleed waar ik in die jaren mee te maken kreeg. Ik heb er uren genoeg in doorgebracht en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het heden ten dage beter gesteld is op ’s heren asfaltwegen…

Dus mensen, waar maken we ons hier op Urk nou druk om?

Zo, dat lucht op. M’n handen zijn weer op temperatuur en mijn broek is droog. Als ik naar buiten kijk constateer ik dat ik het eigenlijk wel getroffen heb vanmorgen. Het is harder gaan regenen.

Hopelijk is het met de kost droog, als ik met mijn fiets weer naar huis moet…

CDA op illegale barrentocht

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Mon, 02 Nov 2009 09:39:00 +0000

Nog niet zo lang geleden trok de CDA-fractie door de Torenstraat om het uitgaansmilieu in het dorp te ervaren. Alle barren werden aangedaan en werden gesprekken gevoerd met de uitbaters en naderhand volgde nog een overleg met een aantal horeca-ondernemers. In die gesprekken werd keer op keer gewezen op de illegale barretjes op het bedrijventerrein. Het CDA kreeg een hele lijst met namen mee en beloofde ook daar haar licht op te steken.

En zo geschiedde afgelopen zaterdag. Hennie Molenaar, André de Vries, Willem Foppen, Tiemen Hakvoort en Tjeerd de Boer trokken van ‘De 33’ naar ‘Vlak & Strak’, ‘De Wrrr’ en ‘De Barracuda’. Er werden diverse gesprekken aangeknoopt met de aanwezige jongeren. ‘Komen jullie onze tent sluiten?’, was de meest gehoorde vraag. Maar zodra argwaan plaats maakte voor openheid volgden er toch interessante gesprekken.

Hennie Molenaar was niet alleen als raadslid, maar ook als moeder van enkele jeugdige dochters nieuwsgierig naar wat zich in de barretjes afspeelde: ‘We hebben leuke en openhartige gesprekken gehad met de jongeren. De meeste jongeren wisten mij wel thuis te brengen omdat ze mijn kinderen op een of andere manier kennen, dus dat praat dan een stuk makkelijker. Ze gaven aan dat ze in de legale horeca niet altijd evengoed hun plek kunnen vinden of graag eerst met vrienden bij elkaar willen zitten, voor ze op stap gaan. Daar hebben wij als CDA geen moeite mee, als het ook echt maar bij een vriendenploegje blijft en er niet op grote schaal feesten georganiseerd worden waar 50 tot 100 man op afkomt.

‘Wat ons wel zorgen baart is het gebrek aan toezicht en de veiligheid in sommige barretjes, waar een stijle trap de enige vluchtroute is als er bijvoorbeeld brand uitbreekt. En waar ligt dan de verantwoordelijkheid? We hebben zaterdagavond een goed beeld kunnen vormen van dit fenomeen, waarmee we in de toekomst zeker ons voordeel kunnen doen als hierover de politieke discussie gevoerd moet worden’, aldus CDA-raadslid Hennie Molenaar.

(Bron: www.cda-urk.nl)

(Illegale?) Bar De Cel

noreply@blogger.com (André de Vries | Hét Begrip) — Wed, 28 Oct 2009 08:27:00 +0000

Vroeger hadden wij met de vriendenploeg een bar. Bar ‘De Cel’, gezeteld in de koelcel van de voormalige Fruithal op het oude industrieterrein. De familie Visser liet ons daar lekker onze gang gaan. Zaterdagochtend een visje bakken, na het voetballen de 3^e helft, pizza of shoarma eten en begin van de avond (meestal) eerst naar huis om te douchen, voordat we elkaar in Wabu, Pub of Dichte weer tegenkwamen. Een enkele keer werd dat naar huis gaan ook nog wel eens overgeslagen, maar dat terzijde. De zondagavonden brachten we met onze vriendinnen, als we die hadden, ook in het barretje door. We hadden een penningmeester die op de kas en de kaartverkoop lette en wie zin had draaide bardienst. Aan een balk boven de bar hingen de oranje kaartjes waarop onze consumpties per 50 guldencenten werden afgestreept, waarbij een biertje volgens mij 2 kruisjes was, ofzo. Van het geld deden we de inkopen.

Ons barretje begon als vriendenbarretje. We zouden het nu een jeugdhonk noemen. We hadden de bar niet lang. Zoals zoveel barretjes begon het met het ‘probleem’: “Waar zitten we met oud en nieuw". Dat werd dus De Cel. We bleven daar uiteindelijk hangen tot na de zomervakantie, toen de familie Visser ging verhuizen. Het was de zomer van het WK voetbal in Amerika. Onze goede vriend André van Slooten was nog in ons midden en was zanger in de band ‘Juffrouw Jannie’. We hadden ook iemand die iets met vlees deed. Nederland-Brazilie, het waren de perfecte ingredienten voor een gezellig middagje en avondje in De Cel. Dat het er gezellig kon zijn was al bij meer mensen bekend, want het werd er snel drukker. Overlast van ons was er niet, want ons barretje lag inpandig, dus als het vol zat (dat was vrij snel, want de bar was niet groter dan hooguit 15 m2) dan vertoefde onze clientèle in de Fruithal zelf, waar alleen nog maar een podium van Urk op de Planken stond geparkeerd.

We kregen het drukker we hielden er bovendien ook meer geld aan over. Later zouden we tegen elkaar zeggen dat het ook maar goed was dat de familie Visser ging verhuizen en wij er uit moesten. Het had simpelweg te druk geworden. Vrienden van vrienden kwamen mee, waardoor het in de Fruithal drukker werd dan in De Cel. Het zou het ‘jeugdhonk’ ontstegen zijn en zijn verworden tot een… ehm… ja, tot een wat eigenlijk?

Want daar zit nu net de kern van het probleem. Wanneer is een barretje illegaal en wanneer verwordt een jeugdhonk tot een illegale bar, waar oneerlijke concurrentie plaats vindt? Ik vind dat moeilijk aan te geven. Dat maakt het aanpakken van dit probleem ook moeilijk.

Het is in ieder geval duidelijk dat een zolder boven een box of een kantine van een visbedrijf, waar meer dan 100 personen zitten, waar meer dan een euro voor een pilsje gevraagd wordt, dat daar in ieder geval sprake is van oneerlijke concurrentie en dus een illegale bar die wat mij betreft opgeruimd moet worden. Eerst een waarschuwing en bij de tweede constatering een sommatie dat de tent niet meer open mag, op straffe van een forse boete. Gaat men dan nog een keer open, dan de zaak ontruimen.

Maar ja, 100 is duidelijk. Waar ligt de grens? Bij 30, 50 misschien? En als het een vriendenploegje is dat net een verjaardagsfeestje viert waar wat meer mensen naar toe komen, wat is het dan? Voor mij is het belangrijkste criterium of er geld verdiend wordt, nog even los van veiligheid. Ik ben van mening dat de reguliere horeca niet de dupe mag zijn van oneerlijke concurrentie in de vorm van illegale horeca. Ik ben ook van mening dat de reguliere horeca harder zijn best moet doen om een aangenaam uitgaansklimaat te creeeren. Daar moet de gemeente ook bij helpen. Op die manier maak je de vlucht naar een illegale kroeg misschien wel minder nodig voor de jeugd.

O ja, toen De Cel dicht ging zijn wij met de vriendenploeg van het verdiende geld een weekeindje naar Centerparcs geweest… Misschien waren we toch wel een beetje illegaal geworden…