+ dediğimi yap, yaptığımı yapma!

- dünyaya bir kere geliyorum. hiçbirşeyi kaçırmak istemiyorum.

+ ordunun orta saflarında yer alanlara büyük görevler verildiğini de kim söyledi?

- elimden geldiği kadar iyi bir insan olmaya çalışıyorum.

+ şeytanın en büyük yalanı insanları varolmadığına inandırmasıdır.

- hayat devam ediyor…

+ rüyaların en ilginç yanı tam da ölürken bitmeleridir.

- seni çok seviyorum!

+ dişi peygamber kelebekleri, erkeklerini, kendilerini dölledikten sonra yer.

- o kaybeder hıh!

+ yalan söylemek ve buna kendini inandırmak cennete giden kapıları bile açabilirdi. belki… iki yanlış bir doğru etseydi…

- salak mısın nesin yeaaa…

+ einstein’in bilgeliği atomu parçalamasında değil çocukken herkesi aptal olduğuna inandırmasındadır.

- duydun mu x kalbe çok faydalıymış?

+ tanrım! dünyanın isviçreli bilimadamlarının bulgularına göre işlememesi ne büyük şans!

- ya x aslında çok iyi biri. tanısan var ya… peygamber gibi çocuk!

+ ben öyle bi’ peygamber gönderdiğimi hatırlamıyorum.

3… 2… 1… kamera…
~
birileri, bir yerlerde unutmuş olmalı beni.
ya da hayatlarından, hafızalarından çıkartmışlar herhalde…
yoksa “lacuna inc.”, filmde geçen bir şirketten ibaret değil mi ?
en son ne zaman hatırlandım ?
yalnızlık seçimim evet.
kabul ediyorum ama birileri buna engel de olmuyor.
hatıralarının altında 20.000 fersah yol gitseler,
vurgun yemeden, beni hafızalarının derinliklerinden çıkartabilirler mi ?
resmi olmayan kayıtlara göre ölüyüm de benim mi haberim yok ?
dertlendim, bana mazlumu getirin !
~
stop !

Çocukken, Mehmet Bakkal’ın dükkanından Sulugöz çalmayı denemiştik arkadaşlarla.
Organize ekip işiydi yani. Ama beceremedik.
Aslında becerdik de çıkarken bekçi’ye yakalandık.
Genelde o bakkalın önünde oturan eski bekçi emeklisi amcaya…
O bizi uyarsa da affetmişti. Ama bu yaşıma geldim, Mehmet Bakkal’ın hâlâ haberi yok.
İşin kötüsü, Mehmet abiyle hâlâ konuşuruz ve hâlâ bakkalının önünden geçerken içim sızlar…

blog yazmanın amacını hiçbir zaman anlayamadım. belki de hiçbir anlamı olmadığı için. ama temel prensibini, “benim de söyleyeceklerim var!” sloganının ortaya koyduğunu biliyorum. sloganın satır aralarını okuduğumuzda, aslında belirtilenin “söylemek isteyip de söyleyemediklerim var!” olduğunu anlıyorum ben, bizzat, kendim, şahsen. benim hiçbir zaman “söylemek isteyip de söyleyemediklerim” olmadı. hatta bu sebeple, başka platformlarda “şu güzel ortamı bozan” insan muamelesi gördüğüm de oldu. bu yüzden blog yazmanın benim için bir anlamı olmadı. görüldüğü gibi kendi blogum da yok. (patron bu konuda çok ısrarcı olsa da…) sadece kendim için aldığım notların bazılarını burada yayınlıyorum. kalıcı bir database olarak genelde interneti, özelde bu blogu kullanma fikri daha ilgi çekici benim için.

başkalarıyla paylaşmanın ötesinde, yazdığım yazıların kendim için değeri çok büyük. çünkü çok sıkıcılar. kolay sıkılan biriyim, özellikle de kendimden. yazılarım da bu konuda istisna oluşturmuyor. o kadar sıkıcılar ki aylar boyu bir daha okumuyorum yazdıklarımı. tekrar okuduğumda ise yazarken ne kadar sıkıldığımı, sıkılırken ne kadar sıkıcı olduğumu hatırlıyorum ve bu, bana kendimi anlamada yardımcı oluyor. evet, yaş epey ilerledi lakin hala kendimi, yaptıklarımı, nedenlerini çözmekte zorlanıyorum. bu yüzden yazılarım değerli.

arada başka bloglar da okuyorum. çoğu zaman benden daha sıkıcı insanlarla karşılaşıyorum. anlam veremiyorum. blog yazan insanlar bu kadar sıradan olmamalı. yada sıradan insanlar blog yazmamalı. ne yani? hepiniz benim gibi sıkıcı insanlar olamazsınız değil mi? hayatınızın yönünü değiştiren, belki sizi derinden yaralayan birşeyler olmalı. olmak zorunda… ve sizler bunları yazmalısınız. hep değil. bazen… kelimenin işaret ettiği gibi en az bir defa.

nedir bu? hiç biriniz ülke genelinde yapılan sınavlardan birinin sorularını çalmadı mı? hiç biriniz çocukken aile içi şiddete/tacize/tecavüze uğramadı mı? hiç biriniz polisten işkence görmedi mi? hiç biriniz bilim olimpiyatlarında türkiye’yi temsil etmedi mi? hiç biriniz büyük ikramiyeyi kazanmadı mı? hiç biriniz faşist/komünist/anarşist/nihilist/ateist/yobaz/seksist değil mi? hiç birinizin “farklı” bir fikri/eylemi yok mu? hepiniz kendi halinde sıradan insanlar mısınız? hepiniz televizyondaki  abuklukları, iktidarın yaptığı kör göze parmak hataları, modası geçmiş depresif şiirleri, terkedilmiş sevgili ağlaklıklarını yazıya döken birmilyonüçyirmibeşbindokuzyüzaltmışsekizinci blog yazarı olmak için mi kapışıyorsunuz?

blog yazarlarının çoğunu oluşturan üniversite gençliği ve onların 5-15 yıl sonraki iş-güç sahibi takipçilerinin, özellikle de üniversite gençliğinin, bu kadar ortalama olması çok düşündürücü. yahu 5 dakika dışarda dolaşınca sürüyle bulunabilen bu ortalama insan karakterlerini bloglarda görmenin manası nedir ki? ordan burdan edinilen 5-10 kankanın yazılarınıza yorum yapması sizi tatmin edebilir belki ama diğerleri için zaman kaybısınız. eğer daha ulvi amaçlarınız varsa, bilmenizi istediğim bir şey var: ÇOK SIKICISINIZ!