- چشمام؟ قرمزن؟

مادرم همینجور داره غر میزنه که حواست نیست به خودت، حوصله نصیحت شنیدن ندارم، پا میشم و میرم سمت آینه، خیره میشم به چشمام، سیاه‌ن؟ نه! قهوه‌ای‌ن، مث مال آقام، خسته‌ن؛ چشمای آقام…

از توی آینه نگاه میکنم به دیوار پشت سرم، عکس آقام، خسته‌س توی عکس، خندون ولی، از اون خنده‌ها که دندونای زرد شده از سیگارش معلوم شده، شبیه خنده‌های من، شبیه من سی سال دیگه، شبیه من الان… خسته‌م، میرم سمت اتاق‌م، پنجره رو وا میکنم و سرما و سوزش یهو صورتم رو میسوزونه، بذا باز بمونه پنجره، خیس عرق‌م و تب دارم.

ساعت هنوز هشت و نیم نشده، شبای زمستون طولانی‌ن، مسخره‌ن، چراغ رو خاموش میکنم و  با پلیور میرم زیر پتو، دولایه و گرم و نرم بقول مادرم، نگاه میکنم به سایه‌‌هایی که از لای نرده‌های پنجره رد شدن و افتادن روی سقف تاریک اتاق، اتاق شده مث یخچال، بخار از دهنم میاد بیرون، سردمه و این خوبه، تمام هیکلم خیس عرق‌ه، تب دارم، خسته‌م، مث آقام…

دروغ چرا؟ دل منم این کلیشه‌ها رو میخواد این اواخر! دلم آقام رو میخواد! یار دلخواه میخواد! خونه و زندگی و بچه خوب! دلم پایان خوش میخواد! چیزای نرمال و خب ظاهرن کلیشه‌ها هم دیگه شامل حال من نمیشه! یعنی راستش رو بخواین خیلی زور داره که بدونی توی زندگی‌ت حتی کلیشه‌ها، چیزای ساده، نرمالی که بقیه حتی احتمالن حالشون ازش بهم میخوره هم یجورایی واسه‌ت، واسه‌م امر محالن، دست نیافتنی‌ن، اینقد زندگی ‍نشد و زشت و حال بهم‌زن یعنی…

سه سال از فوت آقام گذشت. سه شد چهار الان دیگه ولی نه به همین سادگی که الان دارم میگم، واسه اینکه ۳ بشه ۴ تقریبن من… سه ساله رفته و من موندم اینجور که… سه سال گذشت از اون روزا، سه سال لعنتی ولی هنوزم من توی شوک اون روزهای عجیب‌م.

فیلم After.Life رو یه روز که مریض بودم نشستم دیدم.  خود فیلم چندان خاص بنظرم نیومد که البته فک نکنم ربطی به مریض و کسل بودن من داشته باشه. خیلی کش‌دار و حوصله سر بر بود. با توجه به اینکه کل فیلم توی ۲۵ روز فیلمبرداری شد(!) بنظرم کارگردان فیلم میتونست تو یه هفته فیلم‌برداری‌ش کنه و فیلم رو توی ۶۰ دیقه خلاصه کنه و فیلم چیز خاصی از دست نمیداد و ریتم تندتری پیدا میکرد که واسه یه تریلر جنایی گمونم ریتم و هیجان مهمترین چیز باشه. نحوه روایت داستان هم خلاقیت خاصی نداشت. نکات جالب فیلم واسم در واقع حاشیه فیلم بود که بصورت موردی اشاره میکنم:

• اول بخاطر بازیگراش، مثلن Liam Neeson که یجورایی خیلی بهش ارادت دارم و دوم خانم Christina Ricci که خُب خیلی وقت بود فیلمی ازش ندیدم. توی این فیلم هم کلی از خودشون مایه گذاشتن. دمشون گرم :دی یه نکته هم اضافه کنم که یه لطف بزرگ به این فیلم و کارگردان رو استودیوی فیلمسازی کردن چون این دو تا بازیگر شناخته شده رو جایگزین دو تا بازیگر نسبتن معمولی پیشنهادی کردن(ایشون و ایشون) وگرنه کل فیلم تبدیل به یه فاجعه درست حسابی میشد!
• فیلم رو یه خانم روسی‌تبار به اسم Agnieszka Wojtowicz-Vosloo متولد ورشو ساخته که بزرگ شده نیویورکه، ایشون توی یه دانشکده خصوصی به اسم Tisch School of the Arts درس خونده.
• و نکته سوم که یه جورایی مهمترین نکته‌س واسم اینکه بعد از پایان نه چندان متعارف هالیوودی این فیلم آهنگ Exit Music (For A Film) از بند افسانه‌ای Radiohead پخش میشه روی تیتراژ پایانی که خب این آهنگ دیگه شاهکاره و نمیشه درباره‌ش بد گفت اصلن، اولین بار این آهنگ واسه فیلم رومئو و ژولیت ساخته شده و ملودی اون هم از  Prelude No. 4 in E Minor حضرت فردریک شوپن الهام گرفته شده. این آهنگ حداقل باعث میشه آدم به خودش فحش نده بابت وقت گذاشتن واسه دیدن این فیلم. (دانلود موزیک از اینجا مثلن)

فیلم دیالوگ خاصی هم نداشت. شاید این بهترین دیالوگش بود:

Anna Taylor: Why do we die?

Eliot Deacon: To make life important.

 

امتیاز من به این فیلم ۳ از ۱۰ هستش که خب یکی‌ش بخاطر پایان فیلمه که خب حداقل زیادی حال نمیده و شاد نیست، دوم بخاطر بازیگراشه هر چند فک میکنم این فیلم جزو نقطه‌های سیاه کارنامه‌شون باشه و سوم بخاطر موسیقی پایانی فیلم که صحبت کردم درباره‌ش.

بعدن که بزرگتر شدم وقتی کسی جوکی میگفت پیش خودم میگفتم آخرش بخند ناراحت نشه، یا وقتی کسی یه حکایتی، قصه‌ای، اتفاقی رو میگفت سعی میکردم نشون بدم دارم توجه میکنم تا ناراحت نشه، اهمیت میدادم و ظاهرسازی میکردم. با اینکه کسی ناراحت باشه ازم مشکل داشتم و هنوزم دارم، نمیتونم تحمل کنم، میخوام همه رو راضی کنم، همه بگن آره تو خیلی مردی و این کرسی‌شعرا، نشون دادی که لاشی نیستی و اینا… ولی خب این ظاهرسازی،‌ این نشون دادن چیزی که نیستم یجورایی خودش لاشی‌گریه. یجورایی طرف ناراحت میشه از اینکه می‌بینه تظاهر میکنم، حق هم داره ولی خب… نمیتونم ناراحتی و ناامیدی کسی ازم رو ببینم و تحمل کنم.

بابام اینا وقتی هیفده هیجده ساله بودم یه بار فکر میکردن معتاد شدم من، دوره‌ای بود، خدا رو شکر دست از سرم برداشتن و من تنها شدم دوباره با خودم، تحمل توجه آدما رو ندارم. سختمه. آدم خجالتی نیستم ولی واقعن توی جاهایی که شلوغه یا بهم توجه میشه احساس راحتی نمیکنم. دوس دارم وقتی جایی میرم تبدیل بشم به دکور اونجا، بشم یه میز، بالش،‌ بشم مث تلویزیون یا یخچال، توجه نکنه کسی بهم، همه خودشون باشن و با هم خوش باشن ولی منو نبینن، کسی توی صورتم نیگاه نکنه، توی چشمام. من از ارتباط چشمی اکثر مواقع فرار میکنم،‌ میترسم یجورایی، میترسم توی چشمای کسی نیگاه کنم و ببینه که خبری نیست، دوس ندارم کسی نگرانم بشه، از اینکه دیگران رو نگران کنم هم خوشم نمیاد.

دوس دارم تنها باشم، همه فک میکنن این یجورایی مریضیه ولی خب… نباید توجیه کنم، قبول دارم ممکنه غیرعادی باشه و خب من اینجور راحتم و نمیخوام احساس ناراحتی کنم،‌ همینقد که آدم ناراحتی هستم کافیه بنظرم.

شاید اوضاع درست شه تا چن روز دیگه و اینجا دو سه تا پست خوب نوشتم و منتشر کردم و کرکره این بلاگ رو دادم بالا رسمن. ولی خب… بگذریم. به امید اون روز که تا هفته دیگه بیاد! چونکه میگن آدم به امید زنده‌س، من هم هنوز متاسفانه ته‌دلم یجورایی روشنه، بعله! اینقد وقیح و احمق!

یه انیمیشن خیلی خوب، اسمش رو ترجمه کردن ابرهایی با احتمال بارش گوشتی یا همچین چیزی، فیلم خوبیه، درباره یه پسره‌س که اولین بار فرصت پیدا میکنه خودی نشون بده، اصطلاحن اثبات کنه، نشون بده که آره، من هم هستم و اینا. خوشم اومد. واقعن خوشم اومد ازش. ایده‌های جالب قشنگی داشت. دیالوگاش هم عالی بود. مثلن این دیالوگ:

Flint Lockwood: It's okay, it's just pain

Flint Lockwood: [narrating] I wanted to run away that day, but you can't run away from your own feet

خوشم اومد و امتیازی که بهش میدم ۷ از ۱۰ هستش.

"این اولین پست وبلاگ جدید من است، اینجا خانه جدید من است،‌ اینجا من از فولانم و بهمانم می‌نویسم چونکه اینجا من خدام!!"

آره! میشه نوشت و نوشت و نوشت و هزار و یک حرف رو به زبون آورد و تایپ کرد، حالا مربوط یا نامربوط… همه این حرفا رو باید زد تا شروع کرد، مث الان من.