شناخت خود برای همه ما جذاب است. این مطلب بازدید زیادی داشت به این‌ دلیل که درباره ویژگی انسانی صحبت می‌کرد و اطلاعاتی را درباره هر فرد به خود او می‌داد. در ادیان مختلف و در آموزه‌های مختلف همیشه از خودشناسی به‌عنوان بالاترین دانش‌ها و ارزشمند‌ترین کارها یاد شده به این دلیل که وقتی شما خودتان را بهتر می‌شناسید، مسیر حرکت برایتان واضح‌تر می‌شود، پاسخ به بسیاری از سوالا‌ها و ابهام‌ها به‌راحتی پیدا می‌شود و امید به زندگی افزایش پیدا می‌کند. پس اگر این موضوع به‌این سادگی می‌تواند ما را درباره این‌که چه کسی هستیم و چه ویژگی‌هایی داریم هیجان زده کند و چنین موضوع ساده‌ای می‌تواند اطلاعات خوبی درباره رفتار خودمان به‌ما بدهد پس شاید ارزش داشته باشد که اطلاعات بیشتری از خود داشته باشیم.

بسیاری از خصلت‌هایی که ما داریم ویژگی هستند. یعنی به‌خودی خود نه خوب هستند و نه بد. بلکه در شرایط متفاوت عملکرد خوب و بد دارند. مثلا همین موضوع درون‌گرایی. چیزی که در مطلب قدرت درون‌گراها مشهود است این بود که همین ویژگی می‌تواند برخلاف تصور که به‌عنوان نقطه ضعف شناخته می‌شود تبدیل شود به یک نقطه قدرت. همین ویژگی که ممکن است بسیاری از داشتنش ناراضی باشند در نقطه‌ای تبدیل شود به ارزشمند‌ترین دارایی یک فرد. وقتی درباره خود، اطلاعات بیشتر و بهتری کسب می‌کنیم، ویژگی‌های خود را به‌خوبی می‌شناسیم. می‌دانیم کجا این ویژگی‌ها عملکرد مطلوب دارند و کجا عملکرد نامطلوب. و وقتی برچسب نقطه ضعف از یک ویژگی برداشته شود، به پذیرش بهتری از آنچه که هستیم می‌رسیم. به این حقیقت می‌رسیم که ما کسی غیر از خود واقعیمان نمی‌توانیم باشیم و باید با آنچه که داریم با بهترین کیفیت ممکن زندگی کنیم.

من با سخنرانی سوزان کین و با کتابی که نوشته‌ بود ارتباط نزدیکی برقرار کردم. حقیقت اینه که مطلب قبل را یک‌جورایی برای خودم نوشتم. برای امیر که در کودکی با کتاب‌ها و نقاشی کشیدن و شطرنج بازی کردن با خودش سرگرم بود و برای امیر که هنوز هم وقتی وارد فضاهای جدید می‌شود انگار که بخواهد سخت‌ترین کار دنیا را انجام دهد. این مطلب را برای خودم نوشتم که هرگز نمی‌توانستم در جلوی جمعی سخنرانی کنم یا بیان خوبی داشته باشم. اما حالا خیلی راحت‌تر از گذشته می‌توانم این کار انجام بدهم. این مطلب را نوشتم که به‌خودم یادآوری شود این، یک ویژگی است و به‌شکل بسیار جالبی دیدم حرفی که داشتم به‌خودم می‌زدم را هم دیگران شنیدند.

پی‌نوشت: این مطلب لیلا مقدم‌فر درباره برداشتی که از مطلب قدرت درون‌گراها داشتند را بخوانید.

مطالب مرتبط

• بودن در مسیر درست (13)
• اوتاکو (0)
• قدرت درون‌گراها (32)
• کارگاه شناخت توانایی‌ها (2) (6)
• کارگاه شناخت توانایی‌ها (1) (3)

ما آدم‌های متفاوتی هستیم. ما بر حسب معیارهای مختلفی، آدم‌های متفاوتی هستیم. مثلا این‌که چه نوع تیپ شخصیتی داشته باشیم رفتار و درک ما از دنیا را متفاوت از دیگران می‌کند. یا مثلا این‌که بیشتر احساسی هستیم یا منطقی رویکرد ما به مسائل را متفاوت می‌‌سازد. در کارگاه شناخت توانایی‌ها هم به یکی از این مبناهای تفاوت می‌پردازیم. مثلا آدم‌های مختلف تم‌های متفاوتی دارند، (تم مجموعه چند استعداد همسو است) که باعث می‌شود ما در کارهایی عملکرد خوبی داشته باشیم و در کارهایی عملکرد ماکزیمم نرمال داشته باشیم.

یک

یکی دیگر از این مبناهای تفاوت درون‌گرایی و برون‌گرایی است. این مفهوم اولین‌بار توسط کارل یونگ در سال ۱۹۲۰ ارائه شد. یونگ عقیده داشت که هر انسانی دو جنبه درون‌گرا و برون‌گرا دارد که یکی از این جنبه‌ها از دیگری قوی‌تر است. به‌زبان ساده کسانی که برون‌گرا هستند انرژی خود را از بیرون خود دریافت می‌کنند. مثلا بودن در جمع و شلوغی، بودن در کنار دوستان و آشنایان. این دسته از افراد در جمع‌های ناآشنا هم بسیار راحت حضور دارند و از تنهایی لذت نمی‌برند. اما در مقابل افراد درون‌گرا انرژی خود را از درون خود دریافت می‌کنند.

این گروه بیشتر فکر می‌کنند، بعد از بودن در یک جمع به تنهایی نیاز دارند، ایده‌هایی که به ذهن آنها می‌آید به آنها انرژی می‌دهد و مثلا در جمع‌های غریبه احساس آرامش ندارند. احتمالا وقتی این نشانه‌ها را می‌خوانید به‌یاد دانشمندان، نویسنده‌ها و متفکران و هنرمندان مختلفی می‌افتید. برون‌گراها ممکن است دوستان زیادی داشته باشند و با تعداد زیادی آدم در ارتباط باشند و در مقابل درون‌گراها تعداد کمی دوست ممکن است داشته باشند یا بهتر است بگوییم ممکن است تعداد زیادی آدم بشناسند اما با عده‌ محدودی در ارتباط نزدیک هستند.

اما باید در نظر داشت که درون‌گرایی و برون‌گرایی یک ویژگی مطلق نیست. در هر انسانی هر دو ویژگی را دارا می‌باشد. درون‌گراترین افراد هم در شرایطی می‌توانند رفتاری برون‌گرایانه داشته باشند و برعکس.

دو

چند وقت پیش ویدئویی دیدم در TED از خانمی به اسم سوزان کین (Susan Cain) با عنوان قدرت درون‌گراها. (این ویدئو زیرنویس فارسی هم دارد. پیشنهاد می‌کنم حتما ببینید.) کین خودش یک درون‌گرا است و این موضوع را با بازگویی خاطره‌ای از کودکی‌اش شرح می‌دهد. در جمعی که همه بچه‌ها بازی می‌کردند و دنبال فعالیت‌های گروهی بوده‌اند، او با کتاب‌هایش سرگرم بوده. (می‌تونم بگم دقیقا مشابه همین خاطره را من هم می‌توانم تعریف کنم).

TED2012: Full Spectrum. February 27 - March 2, 2012. Long Beach, CA. Photo: James Duncan Davidson

در این سخنرانی خانم کین اشاره می‌کنه به دنیایی که بیشتر برای برون‌گراها ساخته شده و این‌که همه تشویق می‌شوند به سمت ویژگی‌های برونگرایی. فضاهای کاری، فعالیت‌های تیمی، کلاس‌های آموزشی و …. همه مناسب شرایط برون‌گراهاست و ممکن است در چنین شرایطی درون‌گراها خود را دچار ضعف و کمبود ببینند و حتی به‌ این دلیل که نمی‌توانند در فضای برون‌گراها عملکرد خوبی داشته باشند احساس گناه کنند. اما خانم کین یادآوری می‌کند آنجایی که نیاز به خلاقیت، فکر و قدرت رهبری است نقش درون‌گراها پررنگ‌تر می‌شود. بله نکته جالب توجه این‌جاست که تعداد زیادی از رهبران سازمانی بزرگ در دسته درون‌گراها جای می‌گیرند.

سه

سوزان کین کار خودش رو به‌عنوان مشاور حقوقی شروع می‌کند اما در جستجوی پاسخ این سوال که نقش درون‌گراها در دنیا چیست؟ کتابی می‌نویسد با عنوان: “سکوت:‌ قدرت درون‌گراها در دنیایی که از حرف زدن بازنمی‌ایستد”. سوزان کین یک روان‌شناس نیست اما کتابش خیلی زود در لیست پرفروش‌های نیویورک تایمز قرار می‌گیرد. این کتاب یک جستجوی بسیار جامع و جذاب است از نشان دادن تفاوت نگاه برون‌گراها و درون‌گراها و این‌که در دنیا چقدر رویکرد برون‌گرایی وجود دارد و درون‌گراها چطور می‌توانند تبدیل به افرادی فوق‌العاده تاثیر‌گذار بشوند. کین در این کتاب تحقیقات و نظریات مختلف را کنار هم گذاشته و به دنیا نشان داده که چطور درون‌گرایی و تنهایی می‌تواند باعث پیشرفت شود.

این کتاب را که مطالعه می‌کردم به نکات بسیار جالبی برخوردم. مثلا این‌که دانشگاه هاروارد برای دوره مدیریت و رهبری خود برون‌گراها را انتخاب می‌کند. یا مثلا یکی از تاثیرگذارترین افراد درون‌گرا استیو وزنیاک هست که می‌توانست مدت‌ها در گاراژ خانه خود به‌تنهایی کار کند و اولین کامپیوتر شخصی را بسازد. جالب است که بدانید در سن‌خوزه کالیفرنیا خیابانی وجود دارد به اسم Woz’s Way که گاهی با عنوان Nerd soul of Apple هم شناخته می‌شود. در کتاب، پر است از تحقیقاتی که نشان داده تنهایی چطور به خلاقیت و نوآوری کمک می‌کند و چطور سرونوشت کار تیمی ممکن است براساس این‌که چه نوع افرادی در تیم عضو هستند دستخوش تغییر شود.

موضوع کار تیمی در این کتاب برای من بسیار جذاب بود. یکی از مسائلی که کین درباره آن صحبت می‌کند همین مسئله است که بودن در تیم، کار تیمی، ایجاد گروه و طوفان مغزی ممکن است الزاما الگوی درستی برای کار نباشد. در واقع این فضایی است که برون‌گراها در آن ممکن است عملکرد مناسبی داشته باشد اما پیاده کردن چنین قوانینی بر گروهی که درون‌گراها هم عضو آن هستند احتمالا منجر به کسب نتیجه مطلوب نخواهد شد. به همین دلیل کین اشاره می‌کند که کار تیمی که همه‌جا از آن حرف می‌زنیم و آن را الگو و راه‌حل نهایی موفقیت می‌دانیم الزاما نمی‌تواند راه‌کار درستی باشد. درون‌گراها می‌توانند از تیم جدا شوند، مدت‌ها فکر کنند و نتیجه کار خود را با گروه به اشتراک بگذارند. این درحالی است که همین فرد خلاق درون‌گرا در شلوغی گفتگوهای تیمی ممکن است عملکرد چندان مطلوبی نداشته باشد.

چهار

درون‌گراها نمی‌توانند سخنرانی کنند؟ نمی‌توانند در جمع‌های بزرگ حضوری پررنگ داشته باشند؟ نمی‌توانند تاثیرگذار باشند؟ نمی‌توانند تبدیل به مدیران و رهبرانی قدرتمند شوند؟

چرا می‌توانند. درون‌گراها می‌توانند همه این‌ها باشند. آنچه که درون‌گراها بیشتر از دیگران به آن احتیاج دارند تنهایی است که باید آن را حفظ کنند. تنهایی که باعث می‌شود خلاقیت، ایده‌ها و تفکرات جدیدی برای آن‌ها شکل بگیرد. درون‌گراها می‌توانند روی یک مبل بنشینند، به یک موسیقی خوب گوش بدهند و افکار خود را مزه مزه کنند و با دست‌پر از اتاق خود بیرون بزنند. شما درون‌گرا هستید یا برون‌گرا؟ آزمون زیر که شامل ۱۲ سوال است به شما کمک می‌کند. توجه داشته باشید که این آزمون غیر رسمی است و براساس مفاهیم کتاب Quiet تهیه گردیده است.

گفتگوی با یک نفر را به فعالیت گروهی ترجیح می‌دهم.

موافقم
مخالفم

ترجیح می‌دهم با نوشتن خودم را شرح دهم

موافقم
مخالفم

از تنهایی لذت می‌برم

موافقم
مخالفم

به‌نظرم نسبت به دیگران کمتر به شهرت و اعتبار اهمیت می‌دهم

موافقم
مخالفم

دیگران می‌گویند که شنونده خوبی هستم

موافقم
مخالفم

زیاد ریسک نمی‌کنم

موافقم
مخالفم

از کارهایی که در آن می‌توانم عمیق تمرکز کنم و اختلالی در جریان کار نباشد لذت می‌برم

موافقم
مخالفم

ترجیح می‌دهم جشن تولدم را با دو یا سه‌نفر از دوستان نزدیک بگذرانم یا فقط در جمع خانواده باشم

موافقم
مخالفم

دیگران می‌گویند شخصی آرام هستم

موافقم
مخالفم

ترجیح می‌دهم تا زمانی که کارم تمام نشده آن را به کسی نشان ندهم

موافقم
مخالفم

قبل از صحبت فکر می‌کنم

موافقم
مخالفم

ترجیح می‌دهم به‌جای مذاکره رو در رو، گفتگوها را از طریق ایمیل یا پیغام صوتی پیش ببرم

موافقم
مخالفم

پی‌نوشت: در مورد کار تیمی و موضوع همین مطلب، جداگانه خواهم نوشت. تعدادی از درون‌گراهای مشهور را می‌توانید اینجا ببینید.

مطالب مرتبط

• نقشه ذهنی و کاربردهای آن – Mind Mapping (25)
• طوفان‌مغزی موفق (0)
• نقش تئوری‌ها و تاریخ در پردازش ایده (2)
• حمله ایده دوم (2)
• ایده‌هایی که به ذهن حمله می‌کنند (8)

در صورتی‌که در زمینه سفارشی‌سازی و توسعه ۲۰۱۰ Microsoft Sharepoint دانش و تجربه خوبی دارید لطفا رزومه خود را به آدرس Mehrani [at] chargoon [dot] com ارسال کنید.

مطالب مرتبط

• در جستجوی کار و نیروی کار (0)
• رفتن به وضعیت جدید (3)
• استخدام کارشناس شبکه (0)
• استخدام کارشناس بازاریابی (2)
• استخدام کارشناس متخصص (0)

در حال حاضر دوره‌ای که از روز ۳۱ اردیبهشت شروع خواهد شد دوره‌ای است که روزهای یک‌شنبه و سه‌شنبه از ساعت ۱۸ تا ۲۱:۳۰ برگزار می‌شود. برای اطلاعات بیشتر می‌توانید بروشور را دانلود کنید. همکاران من از طریق تلفن‌های ذکر شده در بروشور به شما پاسخ خواهند داد.

——————————————————————————————————————————————————

این مطلب در وبلاگ thecoach.ir منتشر شده است. شما می‌توانید مشترک خورا ک این بلاگ شوید.

برای آگاهی از زمان ثبت‌نام کارگاه شناخت توانایی‌ها در خبرنامه آموزشی عضو شوید.

من را در توییتر و گوگل+ دنبال کنید.

مطالب مرتبط

• No Related Post

در ارتباط با همین سوال پیشنهاد می‌کنم قبل از ادامه دادن این مطلب، مطالبی که در سال‌های گذشته در این‌باره نوشته‌ام را مطالعه کنید. در مطلب خاک صحنه را میل کنید لطفا! اشاره‌ای کرده‌ام به این‌که چرا باید از صفر شروع کرد. این مطلب منجر شد به نوشتن مطلب دیگری با عنوان میزان حقوق یک فرد تازه‌کار و در ادامه هم مطلب ۴ نکته برای کسب درآمد بهتر در اولین تجربه کاری را منتشر کردم.

اما برگردیم سر سوال اصلی. چرا شرکت‌ها به دنبال نیروی کار هستند اما جویندگان کار بی‌کار؟

شاید در اولین نگاه به این سوال بتوان به این نقطه رسید که ظاهرا بین ویژگی‌های مدنظر شرکت‌ها و ویژگی حقیقی جویندگان کار تفاوت فاحشی وجود دارد. در واقع شکل ارزیابی یک جویای کار از خود با شکل ارزیابی یک شرکت و سازمان از نیروی کار (عمدتا در فضای خصوصی) متفاوت است و همین مبنای تفاوت، یک شکاف بین تقاضای کار و متقاضی کار ایجاد می‌کند.

اما بد نیست که نگاهی داشته باشیم به نگاه احتمالی سازمان‌ها در جذب متخصص و نگاه جستجوگران کار به تقاضاهای کار.

در گذشته مطلبی نوشته بودم با عنوان حذف یارانه‌ها و نیروی کار. در این مطلب توضیح دادم که با افزایش قیمت حامل‌های انرژی، طبیعی است که کسب و کارها بخصوص در بخش خصوصی بیشتر به‌فکر موثر هزینه کردن باشند. این نوع تفکر می‌تواند منجر به صرفه‌جویی‌ در هزینه‌ها شود که بخشی از آن متوجه هزینه‌های مرتبط با منابع انسانی خواهد بود. قصد ندارم این موضوع را اینجا باز کنم اما موضوع اصلی که وجود دارد این است که مدیران کسب و کار در گزینش افراد به فاکتورهای بیش از تخصص فکر خواهند کرد. افراد متخصص از دانشگاه بیرون آمده با شرایط یکسان را می‌توان به‌وفور یافت اما آنچه که باعث وسواس کسب و کارها در انتخاب افراد می‌شود فاکتورهای انسانی مثل شخصیت، دید حرفه‌ای در کار، هماهنگی کار با استعدادها و توانایی‌ها و مواردی از این دست است. در کلام ساده کسب و کارها می‌خواهند بدانند چقدر می‌توانند روی نیروی کار خود حساب کنند. اما این موضوع دقیقا به چه معنی است؟

فرض کنید در شرایط مساوی دو متخصص با یک میزان سابقه کار و یک نوع تخصص، عملکرد مشابهی دارند. اگر برنامه‌نویس هستند همان کاری را انجام می‌دهند که باید، اگر مهندس عمران یا مکانیک هستند همان کاری را انجام می‌دهند که باید. اما به محض پیچیده شدن شرایط یکی از این متخصص‌ها به دلیل رویکرد حرفه‌ای که در کار دارد، تعهدی که نسب به خود و محیط کار خود دارد، مسئولیت‌پذیری و هماهنگی توانایی‌های ذاتی خودش با شرایط کار و … می‌تواند عملکرد بهتری داشته باشد. به همین دلیل اگر کسب و کاری قصد انتخاب نیروی کار را داشته باشد، در صورت وجود مکانیزمی برای تشخیص و پیش‌بینی این نوع رفتارها، طبیعی است که کسی را که صرفا برجنبه فنی و مهارتی تمرکز کرده اما رویکرد حرفه‌ای به کار ندارد را از لیست انتخاب‌های خود حذف خواهد کرد. ( نمونه‌های زیادی از متخصص‌ها وجود دارند که به‌دلیل دانش بالای خود اقدام به‌خودزنی کاری می‌کنند و موقعیت‌های کاری خود را خراب می‌کنند.)

دقیقا در همین نقطه زاویه دید ما برمی‌گردد به سمت جویای کاری که صرفه به همان جنبه‌های مهارتی توجه کرده. وقتی جویای کار با چنین موقعیتی برخورد می‌کند برداشت‌های متفاوتی از شرایط استخدام خواهد داشت. به‌عنوان مثال این نوع رویکرد به بیگاری کشیدن از سمت کارفرما تعبیر می‌شود. یا به فضای پارتی بازی که (به نظر من) مدت‌هاست دستمایه خوبی برای سرپوش گذاشتن برضعف‌ها شده دامن زده می‌شود. و این در حالی است که عده‌ای موقعیت‌های خوب شغلی را در همین فاصله از آن خود می‌کنند.

قصدم از گفتن این مسئله متهم کردن نیروی جویای کار نبود. بدون شک به‌نظرم نقش دانشگاه و مدل مدرسه‌ای بودن دانشگاه تاثیر زیادی در ایجاد این شکاف بین نیروی کار و موقعیت کار دارد و این نوع رفتار ناشی از ناآگاهی قوانین و الگوهای حاکم بر فضای کار حرفه‌ای است. این کمبودی است که همیشه در دانشگاه احساس می‌شود که دانشجو را در زمینه‌های شغلی و اجتماعی آموزش نمی‌دهد یا اگر آموزش بدهد همان رویکردی درسی و نمره‌ای بر این فضا حاکم خواهد بود.

اما در نهایت چه باید کرد؟

برای حل این معضل نمی‌خواهم راه‌حل‌های کلان و غیرعملی در سطح جامعه بدهم. راه‌حلهایی مثل پررنگ‌تر شدن نقش آموزش عالی در زمینه گفتگوی فعلی. قصد دارم به دو جنبه ساده‌تر نگاه کنم.

اول نقش کسب و کارها برای ارتقای کیفیت استخدام خود چیست؟

کسب و کارها باید نیازهای شغلی خود را فراتر از جنبه‌های مهارتی ببینند و بیشتر از فضای کاری خود برای مخاطب بیرونی صحبت کنند. جذب نیروی کار کارآمد درست مثل جذب مشتری اهمیت دارد. اگر تبلیغات و برند‌سازی برای مشتری اثر دارد، ایجاد برند استخدامی نیز می‌تواند به جویندگان کار کمک کند تا تصویر بهتری از آنچه که باید باشند داشته باشند. در واقع با ایجاد برند استخدامی هم فضای بیگاری کشیدن از نیروی کار می‌تواند شکسته شود و هم سطح انتظار از نیروی کار می‌تواند تصویر شود. البته طبیعی است که هر برندی باید بر اساس واقعیت‌ها ساخته شود. در غیر این‌صورت ساختن چنین تصویری محکوم به شکست است. در واقع هیچ‌ کسب و کاری نمی‌تواند و نباید فضای کار خود را برخلاف واقعیت جلوه دهد. هر محیط کاری مجموعه‌ای از خوبی‌ها و بدی‌ها را به‌همراه دارد. اما کمکی که کسب و کارها به افراد جویای کار و به خودشان می‌توانند بکنند این است که بر اساس واقعیت‌ها صحبت کنند. این صحبت شامل فرهنگ سازمان، روند رشد حقوق و مزایا و عدم دروغ‌گویی به جویای کار درباره مزایا و میزان رشد دریافتی و … خواهد بود.

نقش افراد جویای کار برای به‌دست آوردن شغل مناسب چیست؟

با توجه به توضیحاتی که در مطلب دادم می‌توان به این نتیجه رسید که دوره فعلی دوره در سطح متوسط بودن نیست. همیشه این موضوع را در تمام کلاس‌ها و کارگاه‌ها و مطالب مختلفی که نوشته‌ام تاکید کرده‌ام که شما قبل از این‌که برای یک کارفرما کار کنید برای خود کار می‌کنید. بنابراین رویکرد شما نسب به کاری که انجام می‌دهید صرفا در یک رابطه بده بستان مشخص بین شما و محل کارتان تعریف نمی‌شود. ممکن است شما در زمانی مسئولیتی بیش از آنچه برای شما تعریف شده بپذیرید و خارج از محدوده خود عمل کنید. ممکن است که این موضوع با دید کارمند مآبانه به نفع کارفرما باشد اما در بلند مدت تاثیر آن را خود شما خواهید دید.

مورد دیگری که نیروی جویای کار باید مد نظر قرار بدهد این است که بداند چه چیزی او را نسبت به دیگر متقاضیان ویژه می‌کند؟ در واقع این سوالی است که هرکس باید از خود بپرسد. مهارت‌های فنی و دانش‌ پایه‌ای را همه دارند. پس چه چیزی برای شما وجود دارد که می‌تواند شما را تبدیل به آن فرد ویژه کند؟

——————————————————————————————————————————————————

این مطلب در وبلاگ thecoach.ir منتشر شده است. شما می‌توانید مشترک خورا ک این بلاگ شوید.

برای آگاهی از زمان ثبت‌نام کارگاه شناخت توانایی‌ها در خبرنامه آموزشی عضو شوید.

من را در توییتر و گوگل+ دنبال کنید.

مطالب مرتبط

• میزان حقوق یک فرد تازه کار (32)
• حذف یارانه‌ها و نیروی کار (21)
• استخدام کارشناس شبکه (0)
• جمعه‌ها(۲): مدرسه و زندگی (2)
• آشنایی با شرکت مجهول برای استخدام (10)

افرادی که می‌توان به آنها برچسب حرفه‌ای در زمینه تخصصی خودشان زد، علاوه بر توجه به افزایش میزان موفقیت خودشون در کار تخصصی که انجام می‌دهند،به افزایش کیفیت فضای کاری خود هم توجه می‌کنند. این کمک می‌تواند مثلا با وبلاگ‌نویسی، آموزش دادن یا نوشتن کتاب شکل بگیرد.

مدتی هست که موقعیت همکاری با امیرعباس عبدالعی را دارم و دقت نظر و توجهش به جزییات کارش و میزان کیفیتی که مورد توجه قرار می‌دهد برایم جالب است. کتاب ترجمه شده توسط امیرعباس با عنوان آموزش HTML5 و CSS3 در قالب پروژه همزمان با نمایشگاه کتاب منتشر شده و در صورتی‌که در زمینه طراحی وب کار می‌کنید یا می‌خواهید این دو مفهوم جدید را یاد بگیرید بدون شک این کتاب می‌تونه به شما کمک کنه. احتمالا کارهای امیرعباس را وقتی از سایت‌های مختلفی بازدید می‌کنید دیده باشید. اما شاید آشناترین آنها برای همه وبلاگ یک‌پزشک باشد.

برای اطلاعات بیشتر می‌تونید از سایت کتاب دیدن کنید و ۵۰ صفحه اول کتاب را نیز دانلود کنید تا با سبک و سیاق کتاب بیشتر آشنا شوید.

——————————————————————————————————————————————————

این مطلب در وبلاگ thecoach.ir منتشر شده است. شما می‌توانید مشترک خورا ک این بلاگ شوید.

برای آگاهی از دوره‌های آموزشی در خبرنامه آموزشی عضو شوید.

من را در توییتر و گوگل+ دنبال کنید.

مطالب مرتبط

• No Related Post

سوم دبستان که بودم یک خانم معلم داشتیم که بداخلاق بود. حداقل جز معلم‌هایی بود که من از بودن سرکلاسش احساس خوبی نداشتم. فضای کلاس خشک بود و رسمی و بی‌روح. در این سال من افت درسی داشتم و هرچقدر هم که سعی می‌کردم درس بخوانم اما انگار هیچ‌چیز خوب پیش نمی‌رفت. از شما چه پنهان که رابطه خوبی هم با این معلم نداشتم و انگار که این خانم معلم هم انگشت اشاره‌اش هر روز برای درس پرسیدن مستقیم به سمت من نشانه می‌رفت. خلاصه که روزگار خوشی نبود.

روز معلم که شد من با خودم فکر کردم که باید یک هدیه خوب بخرم و این رابطه ناخوشایند را تمام کنم. به‌همین دلیل مستقیم رفتم سراغ مغازه چسبیده به مدرسه که نزدیکی‌های روز معلم که می‌شد پر بود از هدایای مناسب برای معلم‌ها. در ویترین چشم گرداندم و مجسمه‌ای را دیدم که به‌نسبت بزرگ بود. مجسمه یک مرد قوی هیکل با یک کلاه‌خود شاخدار روی سرش، ریش بلند، سینه ستبر و شمشیر در دست. نمی‌دانم به چه دلیل، شاید به‌خاطر اندازه‌اش بود که تصمیم گرفتم همین مجسمه را به‌عنوان هدیه برای خانم معلم بخرم. یادم هست که وزن مجسمه برای من ۹ ساله اینقدر سنگین بود که تا خانه به سختی آوردمش و فردا هم تمام آن مسیر را دوباره تا مدرسه طی کردم.

بعد از ایستادن در آن صف‌های کذایی صبح‌گاهی و احتمالا دیدن مراسم خاصی برای روز معلم (که از آن چیزی به‌خاطر ندارم)  وارد کلاس شدیم و همکلاسی‌ها – مثل فرستادگانی از شهرهای مختلف به‌خدمت پادشاه – یک‌به‌یک هدایای خود را تقدیم می‌کردند. نوبت من که شد با غرور تمام، جعبه بزرگ و سنگین مجسمه را برداشتم و به‌سمت معلم حرکت کردم. احتمالا در این حرکت من از راهروی وسط کلاس به سمت میز معلم، چشمان هم‌کلاسی‌ها هم به شکل علامت سوال شده بود.

خلاصه جعبه را روی میز معلم گذاشتم و اولین جمله‌ای که شنیدم این بود که: “چقدر بزرگه!” من هم خوشحال امیدوار بودم که از فردا این انگشت اشاره به سمت من نشانه نخواهد رفت. به معلم نگاه می‌کردم و لبخند می‌زدم. خانم معلم جعبه را باز کرد، دستش را داخل برد و از شاخ رستم گرفت و مجسمه را بیرون کشید. همین که چهره مجسمه را دید، چهره‌اش عوض شد. برافروخته شد و داد زد: “این چیه خریدی؟ اینو من بذارم تو خونه شب ببینم که از ترس سکته می‌کنم. بردار ببرش!”

من حسابی کنف شده بودم و با ناراحتی وصف نشدنی، مجسمه را بعد از پایان کلاس کشان کشان به خانه بردم و انداختمش گوشه حیات و آنقدر آن‌جا ماند تا شکست و سرنوشت رستم دستان رسید به سطل آشغال. و البته رابطه من هم با آن معلم، یا رابطه آن خانم معلم با من هم هرگز خوب نشد و انگشت اشاره‌اش کماکان به سمت من نشانه می‌رفت و من با مشقت فراوان آن سال تحصیلی را تمام کردم.

پی‌نوشت: نمی‌دونم باید بگم این خاطره خوب بود یا بد. اما حتما تاثیرش برای من اینقدر عمیق بوده که وقتی به روز معلم فکر می‌کنم، از بین خاطره‌های احتمالی دیگر، تنها این یکی به ذهنم می‌آید. البته الان که فکر می‌کنم می‌بینم مجسمه‌ چهره احتمالا ترسناکی هم داشته. چیزی شبیه همین تصویر در متن. نتیچه‌گیری از این خاطره به‌عهده خود شما.

مطالب مرتبط

• No Related Post