Καθένας έχει την έκθεση ιδεών στο τσεπάκι του: καινοτομία, συνέπεια, αλλαγή νοοτροπίας, σύγκρουση με το πελατειακό σύστημα του δημοσίου τομέα κλπ. Πολλοί είναι πιο συγκεκριμένοι, μιλώντας -κατά το δοκούν- για κατάργηση υπηρεσιών, δημιουργία εκτελεστικών/ρυθμιστικών ανεξάρτητων αρχών είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού χαρακτήρα και χίλια δύο άλλα.

Οι περισσότεροι είναι καβάλα στο …ποδήλατό τους και τυρβάζουν στα υπουργεία ως ανέξοδοι παρατηρητές. Αλλοι πιο συνειδητοποιημένοι, που ίσως έχουν προσπαθήσει στο παρελθόν να στήσουν κάτι περιβαλλοντικά βιώσιμο αλλά συνάμα αναπτυξιακό σε αυτόν το τόπο, συγκρατιούνται περισσότερο και απλώς εύχονται.. της εύχονται καλή επιτυχία..

Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες των πολιτών ξαναέγιναν υψηλές και ο πολιτικός χρόνος διαφοροποιήθηκε εκ νέου. Αντί να εισέλθουμε σε έναν “αραιό” πολιτικό χρόνο, όπου οι νικητές των εκλογών θα απολαμβάνουν τα …λάφυρά τους, μπαίνουμε σε φάση εξαιρετικά “συμπυκνωμένου” πολιτικού χρόνου, καθώς μπολιάστηκε και πάλι η προσδοκία στους πολίτες.

Η επιλογή είναι μία και φωνάζει δυνατά ζητώντας λύσεις εδώ και τώρα: Hic rhodus, hic shaltus…

Και κάτι ακόμη μιας και όλοι ασχολούνται με αυτό. Φυσικά και «ναι» στο casual look της κυρίας Τίνας Μπιρμπίλη, είτε είναι απλώς συμβολικό είτε όχι. Δεν χάλασε ο κόσμος αν εμφανιστεί και μια πολιτικός που μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο και λιγότερο με ατσαλάκωτη πολιτική καρικατούρα, αριστερόθεν ή δεξιόθεν του πολιτικού ορίζοντα..

Τώρα αν η εμφάνιση αυτή και το χαμηλό προφίλ την βοηθήσει ώστε να παράγει έργο και μάλιστα οριζόντιο, σε έναν τομέα που διατρέχει οριζοντίως και καθέτως κάθε ανθρώπινη, κοινωνική, οικονομική και αναπτυξιακή δραστηριότητα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ομως η παραγωγή αυτού του έργου είναι η ουσία, το -ομολογουμένως δύσκολο- ζητούμενο. Και φυσικά δεν είναι ούτε ενδυματολογικό, ούτε συμβολικό ή επικοινωνιακό.

Φυσικά και το περιβάλλον δεν (πρέπει να) είναι μόδα, αλλά είναι συστατικό και μετρήσιμο στοιχείο ενσωματωμένο σε κάθε αναπτυξιακή πολιτική. Φυσικά και στα θέματα του περιβάλλοντος δοκιμάζονται η παιδεία και ο πολιτισμός μας, διακυβεύεται η πολιτική υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, ελέγχεται η βιωσιμότητα του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης του τόπου μας.

Ομως από τη διαπίστωση αυτή μέχρι να επιτύχουμε να κάνουμε “πράσινο” το λιγνίτη, τα λατομεία, τη ΔΕΗ, το θαλάσσιο περιβάλλον, τον μαζικό τουρισμό, τα μαυρισμένα μας δάση κλπ. και να παντρέψουμε σωστά τις διάφορες δραστηριότητες του τουρισμού, της ενέργειας, της πρωτογενούς παραγωγής χωρίς να τις χωρίσουμε καθεμιά στο δικό της (ρυπογόνο) δωματιάκι, έχουμε πολύ δρόμο. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν γίνεται με αποκλεισμούς δραστηριοτήτων αλλά με πάντρεμα και οι παντριές ήταν πάντα ο δύσκολος δρόμος… Το ζητούμενο δεν είναι ένα ακόμη υπερυπουργείο, υπερτροφικό και γραφειοκρατικό, που συγκεντρώνει διάσπαρτες αρμοδιότητες αλλά που είτε δεν θα καταφέρνει να έχει αποτελεσματικότητα λόγω ασύνδετων υπηρεσιακών μηχανισμών με τη γνωστή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είτε θα αυτοϊκανοποιείται λέγοντας «όχι σε όλα».

Δυστυχώς ή ευτυχώς, σήμερα δεν μπορεί να ασκηθεί αναπτυξιακή πολιτική για το περιβάλλον με ηχηρά «όχι» και ηχηρά «ναι». Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να λέμε μόνον «όχι» για αναπτυξιακές δράσεις εντός προστατευόμενων περιοχών, αυτή είναι η εύκολη λύση. Θα πρέπει να βρεθούν οι προϋποθέσεις και το κανονιστικό πλαίσιο για την συνύπαρξη με όρους βιώσιμης ανάπτυξης. Πρέπει να επιτευχθεί το γνωστό «τριγωνάκι» ισορροπίας του διαγράμματος Περιβάλλον-Οικονομία-Κοινωνία που δυστυχώς μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα ευσταθές και ευρέως εφαρμόσιμο μοντέλο. Οσο κι αν το πιστεύουμε ορισμένοι..

Το περιβάλλον είναι ένα κοινό τοις πάσι αγαθό, που ανήκει εξ αδιαιρέτου σε όλους μας. Το ίδιο όμως ισχύει και για το δικαίωμα της ανάπτυξης. Όταν το αποδεχθούμε αυτό, θα αντιληφθούμε ότι η μόνη ρεαλιστική λύση, η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα άσκησης περιβαλλοντικής πολιτικής είναι η εξεύρεση συμβιβαστικών λύσεων μεταξύ αντιτιθέμενων απόψεων και συμφερόντων.

Πρέπει, το περιβάλλον από πεδίο λανθάνοντος αναπτυξιακού πλεονεκτήματος κατάλληλου για εκθέσεις ιδεών (όπως η παρούσα!) να μετατραπεί επιτέλους σε πραγματικό πεδίο συγκριτικού πλεονεκτήματος. Κι αυτό απαιτεί μια ενιαία και αποτελεσματική περιβαλλοντική πολιτική, η οποία θα είναι ευέλικτη, διάφανη, εξωστρεφής και συναινετική και η οποία θα οδηγεί στην βιώσιμη ανάπτυξη, όχι στο αειφόρο τίποτε.

Αυτό είναι το ζητούμενο από την νέα ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.. Και το διακύβευμα για όλους εμάς είναι ότι ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία να δώσουμε στα παιδιά μας ένα καλύτερο αύριο..

http://elladitsamas.blogspot.com/

Μια αλλαγή μάλιστα που δεν αφορά αποκλειστικά σε όσους ασχολούνται με θέματα αγροτικής πολιτικής και διατροφής, αλλά συνδέεται άμεσα (και με ενδιαφέροντα τρόπο) με τις σημαντικότερες συζητήσεις που γίνονται στις μέρες μας - το θέμα της υγείας, την προστασία του περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή, αλλά και τα social media (!).

Στο εξωτερικό, βασικός φορέας των νέων ιδεών για μια νέα διατροφή είναι o Michael Pollan, συγγραφέας και αρθρογράφος σε μεγάλες εφημερίδες. Η συζήτηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι από τη μία ζούμε ένα διατροφικό μοντέλο που (πολύ απλά) δεν πάει άλλο με όρους περιβαλλοντικούς, αλλά και υγείας, αλλά και με κάποιες ενδείξεις για το πως θα μπορέσουμε να πάμε σε νέα μοντέλα παραγωγής και διανομής τροφίμων.

Κατ’ αρχήν το πρόβλημα: ολόκληρη η αλυσίδα διατροφής στο Δυτικό κόσμο σήμερα στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα και κυρίως το πετρέλαιο (και μάλιστα στην ιδέα ότι το πετρέλαιο θα είναι πάντα φτηνό). Χρησιμοποιούμε τόσο πολύ πετρέλαιο για την αγροτική μας παραγωγή σε σημείο ώστε να είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους ρυπαντές στον κόσμο. Η αγροτική παραγωγή του Δυτικού κόσμου καταναλώνει το 25% περίπου όλων των ορυκτών καυσίμων του πλανήτη, παράγοντας τα περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από οποιαδήποτε άλλη βιομηχανία - περισσότερα από τα μισά.

Αυτό το σύστημα αγροτικής ανάπτυξης που υιοθετήσαμε σε όλο τον εικοστό αιώνα, ενθαρρύνει τις (επιδοτούμενες) μονοκαλλιέργειες, την παραγωγή επεξεργασμένων τροφών που στηρίζονται στα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα, ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για το πρόβλημα της παχυσαρκίας του Δυτικού κόσμου, ενώ πάνω από το 75% των σοβαρών ή θανατηφόρων ασθενειών έχουν σαν πηγή τους αυτό το σύστημα διατροφής (κυρίως καρδιακές παθήσεις, εμφράγματα, αρκετοί τύποι καρκίνου, και διαβήτης τύπου 2).

Στις πρώτες δεκαετίες βιομηχανοποίησης της αγροτικής οικονομίας, καταναλώναμε 1 calorie ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για να παράγουμε 2 calorie διατροφικής ενέργειας (ενέργεια που παίρνουμε από τις τροφές μας). Αυτή τη στιγμή, η αγροτική βιομηχανία του Δυτικού κόσμου καταναλώνει 10 calorie ενέργειας από ορυκτά καύσιμα για να παράγει 1 calorie διατροφικής ενέργειας(!!!). Είναι ένα εκπληκτικό στατιστικό που δείχνει πόσο πολύ πετρέλαιο υπάρχει μέσα σε κάθε τρόφιμο που καταναλώνουμε, κάτι που εξηγεί και τα σύγχρονα προβλήματα υγείας του Δυτικού τρόπου ζωής αλλά και τα ενεργειακά μας αδιέξοδα που τώρα είναι ορατά.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κλάδος της Υγείας θεωρείται αυτή τη στιγμή ως ο πιο ραγδαία αναπτυσσόμενος παγκόσμια. Πληρώνουμε κάθε χρόνο όλο και περισσότερα λεφτά στην Υγεία σε ατομικό επίπεδο, αλλά και σε εθνικές επενδύσεις (κρατικές ή ιδιωτικές). Υπάρχει και κάτι άλλο όμως: δεν ξοδεύουμε μόνο περισσότερα λεφτά για υγεία, αλλά ξοδεύουμε και (όλο και) λιγότερα λεφτά σε διατροφή. Όσο περνούν οι δεκαετίες, το φαγητό μας κοστίζει όλο και λιγότερο (συγκριτικά με άλλα κόστη διαβίωσης). Αν αυτό το χαμηλό κόστος το βάλουμε δίπλα στα υψηλά κόστη της υγείας μας, μπορούμε να καταλάβουμε πως το φτηνό μας φαγητό έχει κάποια (πολύ υψηλά) κρυμμένα κόστη.

Εδώ ακριβώς δείχνει αρκετά εύστοχος ο στόχος της “οριζόντιας πολιτικής” για τον οποίο άκουσα να μιλάει ο Παπανδρέου στη συνάντηση με τους bloggers πριν τις εκλογές, αναφερόμενος κυρίως στην περιβαλλοντική πολιτική. Πράγματι, με τα παραπάνω δεδομένα, δεν μπορείς να κάνεις σοβαρή περιβαλλοντική πολιτική αν δεν εντάξεις και το σύστημα της αγροτικής σου οικονομίας σε αυτή.

Επίσης, δεν μπορείς να κάνεις πολιτική υγείας αν δεν εντάξεις το σύστημα της αγροτικής σου οικονομίας σε αυτή - με τα τελευταία στοιχεία να μιλούν για την πρώτη θέση στην Ευρώπη σε παχύσαρκους. Γιατί, το ζητούμενο για την υγεία των Ελλήνων δεν είναι να χτίζουμε διαρκώς νέα νοσοκομεία και να ξοδεύουμε εκεί το μισό μας εισόδημα. Το ζητούμενο είναι κάποτε να αρχίσουμε να γκρεμίζουμε νοσοκομεία γιατί μεγαλώνουμε με τα σωστά τρόφιμα, ζώντας σε ένα υγιές και καθαρό περιβάλλον.

Για να καταλάβουμε την πορεία της αλλαγής στη διατροφική αλυσίδα του Δυτικού κόσμου, καλό θα είναι να δούμε πως γινόταν η παραγωγή των τροφών πριν τη βιομηχανοποίηση της αγροτικής οικονομίας. Όπως περιγράφει ο Michael Pollan στο “In Defense of Food” οι τροφές παραδοσιακά ήταν το αποτέλεσμα της φωτοσύνθεσης - ο μόνος τρόπος που είχε ο πλανήτης να μας παρέχει τροφή. Σταδιακά καταφέραμε να αντικαταστήσουμε την ηλιακή ακτινοβολία με το πετρέλαιο. Με τον τρόπο αυτό πετύχαμε τρεις “στόχους”: κάναμε την τροφή μας πιο φτηνή, πιο γρήγορη στην παραγωγή, και πιο γρήγορη στην κατανάλωση.

Ένας νέος στόχος: ανανεώσιμες πηγές διατροφής

Το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας στρεβλής ανάπτυξης ή κάποιας συνωμοσίας. Η βιομηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής και η χρήση των φτηνών ορυκτών calories ήταν η απάντηση στο πρόβλημα της πείνας που αντιμετώπισε στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα ο αναπτυγμένος κόσμος. Πρώτος στόχος ήταν να μπορέσουμε να ταϊσουμε τους πολίτες, φτηνά, ώστε να έχουν και τη διάθεση αλλά και τα χρήματα να καταναλώσουν και άλλα προϊόντα και να πάμε σε μια γενικευμένη ανάπτυξη.

Αυτό το μοντέλο ξεπέρασε τα όρια του, και φτάνει στο τέλος του. Η νέα μεγάλη πρόκληση είναι να συγχρονίσουμε και πάλι το διατροφικό μας μοντέλο με την εποχή μας και τις ανάγκες της. Ίσως πρέπει τώρα ο στόχος των κρατών για επένδυση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, να συμπληρωθεί και με το στόχο για ανανεώσιμες πηγές διατροφής.

Τα καλά νέα

Μέσα σε όλη αυτή την εικόνα υπάρχουν και τα καλά νέα. Και αυτά είναι ότι, μέσα στην τριπλή κρίση που βιώνει όλος ο κόσμος - οικονομική, διατροφική και ενεργειακή, οι οποίες εξελίσσονται σε κρίση αξιών για το σύστημα - για πρώτη φορά δημιουργείται ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο εμφανίζεται ως εφικτή μια εναλλακτική λύση, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες.

Οι Δυτικές κοινωνίες στρέφουν την προσοχή τους όλο και περισσότερο στη σωστή διατροφή, δίνοντας περισσότερη σημασία στην ποιότητα της παρά στην τιμή της. Είναι όλο και πιο ισχυρή η αίσθηση ότι το αγροτοβιομηχανικό σύστημα παραγωγής δεν πάει καλά. Αγορές εναλλακτικών τροφίμων αναπτύσσονται ραγδαία - και στην Ελλάδα. Όλα αυτά σημαίνουν ότι διαμορφώνεται ένα κοινωνικό υπόστρωμα που προετοιμάζει την αλλαγή στο σύστημα.

Το χωράφι

Ο στόχος για μια νέα διατροφή ξεκινά με την επαναφορά της φωτοσύνθεσης σαν μέσο καλλιέργειας των τροφών στο χωράφι. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι σήμερα οι προσπάθειες όλων των φορέων για μια πιο υγιεινή διατροφή εξαντλούνται σε εκκλήσεις προς τους πολίτες να προσέχουν τι τρώνε. Όμως όταν ο πολίτης δεν έχει στη διάθεση του υγιεινές επιλογές, όταν όλη η αγορά της διατροφής είναι στηριγμένη σε προϊόντα γεμάτα με πετρέλαιο, πως θα μπορέσει να βρει υγιεινό φαγητό? Δεν μπορούμε να μιλάμε για προγράμματα υγιεινής διατροφής χωρίς να δίνουμε στους πολίτες τουλάχιστον την ευκαιρία της επιλογής, μετατρέποντας σταδιακά ένα μέρος (τουλάχιστον) της αγροτικής μας παραγωγής σε νέου τύπου.

Δεν είμαι ειδικός στο θέμα, και γιαυτό δεν θα έπρεπε να το αναπτύξω, αλλά ο Michael Pollan περιγράφει σε παλιότερη ομιλία του στο TED πως μπορεί να γίνει αυτό εφικτό. Θα άξιζε (σαν πρώτη γεύση) να δείτε την ομιλία του που περιέχει αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες.

Αποκέντρωση διατροφικής παραγωγής - Αστική/Τοπική Γεωργία

Μια άλλη ιδέα, που αυτή τη φορά αφορά όλους μας, είναι η πρόταση για ανάπτυξη της τοπικής παραγωγής τροφών (local food). Η ιδέα δένει άριστα με τις άλλες μεγάλες ιδέες της εποχής μας σχετικά με την αποκεντρωμένη ομότιμη (peer to peer) παραγωγή - στα συστήματα ενέργειας (φωτοβολταϊκά σε κάθε σπίτι) και στα συστήματα πληροφόρησης (social media). Η τοπική διατροφή σαν ιδέα προέρχεται από τα τοπικά συστήματα διατροφής, που είναι η εναλλακτική πρόταση στα κεντρικοποιημένα βιομηχανικά συστήματα παραγωγής και διανομής.

Ένα αποκεντρωμένο σύστημα παραγωγής έχει πάντα τα δικά του πλεονεκτήματα. Η παραγωγή και διανομή του δεν εξαρτάται από μεγάλα κεντρικά ελεγχόμενα συστήματα, μειώνονται οι πιθανότητες μαζικών καταστροφών (ηθελημένων ή όχι), ενώ τα παραγόμενα προϊόντα είναι αποτέλεσμα των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και οικοσυστημάτων. Από την άλλη, φαγητό που παράγεται πολύ κοντά στον τόπο που καταναλώνεται θα είναι πιο φρέσκο, θα απαιτεί λιγότερη επεξεργασία, κάνοντας το πιο γευστικό.

Η έννοια του “τοπικού” μπορεί να περιλαμβάνει διατροφή που παράγουμε οι ίδιοι στο σπίτι μας, παράγεται κοντά στη γειτονιά ή το δήμο μας, ή έστω σε απόσταση 100 - 150 χιλιομέτρων από τον τόπο διαμονής μας. Τα σύγχρονα συστήματα πληροφόρησης (η πληροφορία είναι πάντα καταλύτης για την υλοποίηση νέων ιδεών και μεθόδων) βοηθούν σήμερα όσο ποτέ τη δυνατότητα να εξαντλούμε την τοπική παραγωγή σε τρόφιμα, πριν καταφύγουμε σε προϊόντα που εισάγονται από μακρινές περιοχές ή άλλες χώρες - αν χρησιμοποιούσαμε για παράδειγμα, ένα μηχανισμό παρόμοιο με αυτόν που χρησιμοποιεί η τεχνολογία BitTorrent.

Η μετακίνηση των τροφών σήμερα είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες επιβάρυνσης του περιβάλλοντος, με τις άσκοπες (εν πολλοίς) μετακινήσεις προϊόντων, τα οποία δεν έχουν καμια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τοπικά προϊόντα σε κάθε περιοχή. Ακόμη πιο σημαντικός παράγοντας όμως είναι αυτός του κόστους: το αυξημένο κόστος που έχει το να παράγουμε υγιή τρόφιμα σε συνθήκες φωτοσύνθεσης μπορεί να αντισταθμιστεί από το εξαιρετικά μειωμένο κόστος που έχει ένα αποκεντρωμένο σύστημα που διακινεί πολύ λιγότερα προϊόντα, ενώ αντίστοιχα μικρά γίνονται και τα κόστη συσκευασίας. Στην Αμερική (για την οποία υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα σε αντίθεση με εμάς) ο κλάδος συσκευασίας των αγροτικών προϊόντων έχει πολύ μεγαλύτερα έσοδα (σχεδόν διπλάσια!) από αυτά που έχουν οι ίδιοι οι Αμερικάνοι αγρότες για τα προϊόντα που παράγουν (και συσκευάζονται).

Στο παρακάτω πολύ ενδιαφέρον video από το TED, η Carolyn Steele κάνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδρομή στο πως οι σύγχρονες δυτικές μεγαλουπόλεις αναπτύχθηκαν ουσιαστικά γύρω από τους δρόμους τροφοδοσίας τροφίμων, για να καταλήξει με μια αισιόδοξη πρόταση για τη δυνατότητα μας να αναπτύξουμε τοπικές αγορές υγιούς διατροφής.

Για μια νέα διατροφική κουλτούρα

Το ερώτημα πως θα φτάσουμε σε ένα καλύτερο διατροφικό μοντέλο, που μας κάνει πιο υγιείς, και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον μας όπως σήμερα, μοιάζει λίγο με το δίλημμα του κρατουμένου: Αν δεν έχουμε σταδιακή στροφή της παραγωγής στο νέο μοντέλο δεν θα μπορέσουν οι πολίτες να ακολουθήσουν. Αλλά και αν οι πολίτες δεν δείξουν μια νέα διατροφική κουλτούρα ώστε, όχι μόνο να καταναλώσουν αλλά και να απολαύσουν τα προϊόντα του, κανένα νέο σύστημα παραγωγής δεν θα μπορέσει να επιβιώσει.

Η αλλαγή αυτή της κουλτούρας πρέπει να ξεκινήσει από τα παιδιά μας, από το σχολείο. Από τη μία πλευρά θα χρειαστεί μια πιο εντατική προσπάθεια στον τομέα της εκπαίδευσης και επιμόρφωσης. Όμως αυτό δεν αρκεί. Τα παιδιά (αλλά στο βαθμό που είναι εφικτό και οι μεγάλοι) θα πρέπει να ΒΙΩΣΟΥΝ τι σημαίνει αυτή τη νέα κουλτούρα.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από γονείς και παιδιά ως κοινωνία να βελτιώσουν τις διατροφικές τους συνήθειες, και από την άλλη να επιτρέπουμε τη διάθεση στα σχολεία τροφών οι οποίες είναι αποτέλεσμα της χημικής διατροφικής βιομηχανίας, και μάλιστα συχνά, της χείριστης μορφής της. Εκεί, στην καντίνα ή το εστιατόριο του σχολείου διαμορφώνεται η διατροφική κουλτούρα των παιδιών (και βεβαίως μέσα στο σπίτι). Πολύ περισσότερο αν υλοποιηθεί ο στόχος της νέας Υπουργού Παιδείας (αρχείο .doc) για ολοήμερο σχολείο. Τα παιδιά που θα μένουν στο σχολείο μέχρι αργά το απόγευμα πρέπει να είναι τα πιο προνομιούχα παιδιά από την άποψη της διατροφικής εκπαίδευσης.

Τα δημοτικά σχολεία θα πρέπει να δημιουργήσουν κήπους, η φροντίδα των οποίων θα είναι μέρος της εκπαίδευσης. Τα παιδιά σε όλες τις βαθμίδες θα πρέπει να μάθουν ότι το φαγητό είναι μια απόλαυση της ζωής, κάτι που παίρνουμε από τη φύση, που το φροντίζουμε, και κυρίως το απολαμβάνουμε - όχι ένα χάσιμο χρόνου στο κυνήγι της καθημερινότητας.

Και βέβαια στο κυβερνητικό επίπεδο θα ήθελα να δω ανθρώπους που είναι πρεσβευτές αυτής της ιδέας για μια νέα διατροφή. Θα ήθελα η υπουργός Τροφίμων να είναι ένας άνθρωπος που πρώτα δείχνει να ενδιαφέρεται για αυτή την ατζέντα, ότι θέλει να φέρει μια τέτοια σημαντική αλλαγή στην διατροφική μας κουλτούρα, σε συνεργασία με τους συναδέλφους της στο Περιβάλλον και την Υγεία, και πολύ λιγότερο για τα τρέχοντα θέματα του εισοδήματος των αγροτών ή των επιδοτήσεων.

Στην Αμερική αυτό το ρόλο παίζει η Michelle Obama. Έχει αναδειχθεί σε πρεσβευτή της νέας διατροφικής κουλτούρας που θέλει να φέρει η νέα διακυβέρνηση στους Αμερικάνους, και κορυφαία στιγμή αυτής της προσπάθειας ήταν η μετατροπή ενός μεγάλου μέρους του κήπου στον Λευκό Οίκο σε μικρό χωράφι που παράγει υγιεινά προϊόντα. Το έργο της μετατροπής το επέβλεψε η ίδια μαζί με τον σεφ του Λ. Οίκου Sam Kass, αλλά δούλεψαν για αυτό το έργο μαθητές από τοπικά δημοτικά σχολεία στα πλαίσια του προγράμματος εκπαίδευσης τους σε θέματα διατροφής.

Απολαύστε το video, δείτε τα παιδιά να δουλεύουν στον κήπο αλλά και στην κουζίνα του Λευκού Οίκου, και φανταστείτε πόσο καθοριστική μπορεί να είναι μια τέτοια εκπαίδευση για αυτά. Είναι ενδεικτικό πως μπορεί μια πολιτική ηγεσία να αποτελέσει αλλαγή παραδείγματος και να εμπνεύσει στους πολίτες τις αλλαγές που θα ήθελε να τους ζητήσει.

Η πρώτη παρατήρηση αφορά τον επικοινωνιακό τομέα. Η πράσινη ανάπτυξη δεν (πρέπει να) είναι επικοινωνιακή καραμέλα. Πρέπει να ξεπεραστεί το ..trendy επίπεδο και να περάσουμε σε ανάπτυξη επιτέλους!

Οι επικοινωνιακές ανακαινίσεις της πρόσοψης, ώστε να φαίνεται πράσινη, δεν αποτελούν «διατηρήσιμη» (sustainable) λύση.

Ούτε το οικο-υποκριτικό “πρασίνισμα” που οδηγεί σε νέα καταναλωτική μανία.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η «αειφορία» και η «περιβαλλοντική προστασία» έχουν συνδεθεί με την απο-ανάπτυξη την οποία πολλά οικολογικά κινήματα θεωρούν ως τη μοναδική απάντηση στην οικολογική και οικονομική κρίση. Όμως το «αειφόρο τίποτε» δεν τρώγεται, ούτε μεταφέρεται στις επόμενες γενιές.

Ηδη όλοι οι τομείς της πρωτογενούς παραγωγής (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, δασοκομία, εξόρυξη κλπ) θεωρούνται αντι-οικολογικοί και βρίσκονται στα φάσμα της εγκατάλειψης οδηγώντας την περιφέρεια της χώρας σε μαρασμό, ενώ παράλληλα δίνουν τη θέση τους στον μαζικό (και όχι ποιοτικό) τουρισμό με όλα τα συμπαρομαρτούντα… Όμως η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού δεν αποτελεί επίσης διατηρήσιμη λύση.

Το ζητούμενο είναι μια εναλλακτική λύση που θα ανασυγκροτήσει την πρωτογενή παραγωγή και θα δρομολογήσει τη μετάβαση προς την βιώσιμη κοινωνία. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν απαιτεί απλώς μια στρατηγική πράσινης ανάπτυξης αλλά μια ολοκληρωμένη στρατηγική που μπορεί να γίνει πράξη με συντονισμένη συλλογική προσπάθεια, στοχευμένες πολιτικές αλλά και με ατομικές πρωτοβουλίες από τον καθένα μας.

Η Πράσινη ανάπτυξη είναι -αν θέλετε- το σύνθημα, όμως πίσω από αυτό πρέπει να υπάρχει το όραμα αλλά και η ουσιαστική 30χρονη παρακαταθήκη της βιώσιμης ανάπτυξης, η οποία αποτελεί το κεντρικό πολιτικό και κοινωνικό στοίχημα για τον 21ο αιώνα.

http://www.elladitsamas.blogspot.com/
[συνεχίζεται]

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, η ήδη υπάρχουσα δυσφορία των κατοίκων στις πόλεις πρόκειται να ενταθεί. Οι κάτοικοι πόλεων όπως η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, η Λαμία και η Λάρισα θα υπόκεινται μέχρι και σε 20 περισσότερες ημέρες καύσωνα. Παράλληλα, σε Λαμία, Λάρισα, Βόλο, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, η συνολική βροχόπτωση θα μειωθεί, αλλά αναμένεται να αυξηθούν κατά 10-20% οι ακραίες βροχοπτώσεις. Με άλλα λόγια φαίνεται πως αυξάνεται ο κίνδυνος τόσο για την έξαρση των πλημμυρικών φαινομένων όσο και για εξάπλωση πυρκαγιών στα περιαστικά δάση.

Σημαντικά θα επηρεαστούν και οι τουριστικοί προορισμοί της χώρας μας. Από 5 έως και 15 περισσότερες θα είναι οι μέρες με καύσωνα στους υπό εξέταση τουριστικούς νομούς, ενώ θα αυξηθούν περαιτέρω και οι νύχτες όπου η θερμοκρασία δεν θα πέφτει κάτω από τους 20ο C, κυρίως στις νησιωτικές περιοχές, όπως η Ρόδος και τα Χανιά. Κάτι τέτοιο, σε συνδυασμό με υψηλά επίπεδα υγρασίας, μπορεί να επιδεινώσει τις συνθήκες δυσφορίας. Ακόμη ένας αρνητικός παράγοντας είναι και η πρόβλεψη για σημαντική αύξηση του κινδύνου εξάπλωσης πυρκαγιάς στις υπό εξέταση τουριστικές περιοχές. Από την άλλη, η έρευνα δείχνει πως θα αυξηθούν, κατά σχεδόν ένα μήνα, οι ημέρες με θερμοκρασία άνω των 25ο C, γεγονός που ενδέχεται να οδηγήσει σε επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου.

Οι δέκα μεγαλύτεροι αγροτικοί νομοί της χώρας θα δεχθούν μεγάλη πίεση από την κλιματική αλλαγή, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι μέρες καύσωνα, οι συνεχόμενες ημέρες χωρίς βροχή, να μειωθούν οι χειμερινές βροχοπτώσεις και συνεπώς να αυξηθεί κατά πολύ ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Για παράδειγμα, στην Εύβοια αναμένονται περισσότερες από 25 επιπλέον ξηρές ημέρες σε σχέση με σήμερα, οι Σέρρες και η Λάρισα θα ζήσουν 20 περισσότερες μέρες καύσωνα, ενώ στο Ηράκλειο και την Πέλλα οι βροχοπτώσεις το χειμώνα θα μειωθούν κατά 15%. Οποιαδήποτε πρόβλεψη για πιθανές βλάβες στις καλλιέργειες είναι παρακινδυνευμένη αλλά τα γενικά ευρήματα φανερώνουν αυξημένο κίνδυνο για ερημοποίηση νέων εκτάσεων και μείωση στη διαθεσιμότητα νερού.  Η κλιματική αλλαγή θα θέσει σε τρομερή δοκιμασία και τους Εθνικούς Δρυμούς, καθώς προβλέπεται αύξηση των ημερών με υψηλό ρίσκο εμφάνισης πυρκαγιάς σε όλους τους Δρυμούς της χώρας.

«Οι προβλέψεις για την Ελλάδα δεν είναι ευοίωνες, γεγονός που κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη άμεσης αξιοποίησης της έρευνας από το σύνολο των αρμόδιων δημόσιων φορέων και την υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος προσαρμογής της χώρας στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής», σημειώνει ο Χρήστος Γιαννακόπουλος, κύριος ερευνητής του Εθνικού Αστεροσκοπείου και βασικός συντάκτης της έκθεσης.

«Η Πολιτεία δεν μπορεί να ισχυριστεί πλέον ότι δεν γνωρίζει τι ενδέχεται να συμβεί στο μέλλον. Έχει καθήκον και υποχρέωση, όχι μόνο να λάβει όλα τα μέτρα στο εσωτερικό της χώρας για τη διαφύλαξη των φυσικών πόρων, αλλά πολύ περισσότερο να αναλάβει πρωτοβουλίες και να απαιτήσει μια καλή συμφωνία στην Κοπεγχάγη, ώστε να αποτραπούν οι χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να θέσει τα ζητήματα της Κοπεγχάγης και της προσαρμογής της χώρας στις μελλοντικές κλιματικές συνθήκες ως μέγιστες προτεραιότητες», καταλήγει ο Δημήτρης Καραβέλλας, Διευθυντής του WWF Ελλάς

Μιλώντας σε ημερίδα με θέμα «Φωτοβολταϊκά στην Ελλάδα», την οποία διοργάνωσε το Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο στην Αθήνα, ο Γιάννης Βουγιουκλάκης, υπεύθυνος του τμήματος ανάπτυξης αγοράς του ΚΑΠΕ, απέδωσε την αύξηση της ισχύος στις νομοθετικές πρωτοβουλίες των τελευταίων ετών.

Πιο συγκεκριμένα η εξέλιξη αποδίδεται στις υψηλές τιμές πώλησης της παραγόμενης ενέργειας, την απλοποίηση των διαδικασιών εγκατάστασης και το ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, μεταξύ άλλων.

Εχει ενδιαφέρον πως η ανεμογεννήτρια επιπλέει χάρη σε έναν χαλύβδινο κύλινδρο ύψους 100 μέτρων και βάρους 3.000 τόνων, ο οποίος, αγκιστρωμένος στον βυθό με καλώδια και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 700 μέτρα βάθος.

Μιλάμε για μια πανάκριβη ανεμογεννήτρια, κόστους 400 εκατ. νορβηγικών κορονών, που μπορεί να τοποθετηθεί σε νερά με βάθος έως 700 μέτρων, δηλαδή σε μεγάλη απόσταση από τη ξηρά, ώστε να μην προκαλεί με την εμφάνισή της. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί οπουδήποτε υπάρχει αδυναμία εξεύρεσης νέου χώρου στην ξηρά ή όπου υπάρχει σχετική απροθυμία των κατοίκων, π.χ. λόγω αντιδράσεων για περιβαλλοντικούς ή άλλους λόγους. Φυσικά υπάρχουν και φθηνότερες ανεμογεννήτριες που είναι εγκατεστημένες σε νερά βάθους μέχρι 40-50 μέτρων, που όμως είναι μόνιμα στερεωμένες στο βυθό, δεν επιπλέουν και συνεπώς δεν μπορούν να μετακινηθούν σε άλλο σημείο.

Οι τεχνικές λεπτομέρειες μπορούν να βρεθούν εύκολα για όποιον ενδιαφέρεταιThe world’s first large scale floating wind turbine

Εγω να υπενθυμίσω οτι η Statoil δεν είναι κάποια εταιρεία που ευαγγελίζεται την πράσινη, την καφέ ή την μπλε ανάπτυξη. Πρόκειται για τον γνωστό νορβηγικό (πολυεθνικό) ενεργειακό κολοσσό στον χώρο του πετρελαίου και τελευταία και των ΑΠΕ, των βιοκαυσίμων, της τεχνολογίας CCS και του υδρογόνου, με 30 χιλιάδες εργαζόμενους σε 40 χώρες

Ακόμη ειναι και η παλιότερη εταιρεία που έχει ασχοληθεί πλέον της δεκαετίας και έχει εφαρμόσει την γεωλογική αποθήκευση του CO2 . Πράγματι στο Sleipner (Sleipner CO2 project ) κοντά στις νορβηγικές ακτές, όπου πάνω από 10 εκατ. τόννοι CO2 έχουν εκχυθεί με επιτυχία σε υποθαλάσσιο υδροφορέα αλμυρού νερού κάτω από τη Βόρεια Θάλασσα, αποδεικνύοντας ότι το CO2 μπορεί να αποθηκευτεί ικανοποιητικά σε μεγάλες ποσότητες!

Αλήθεια, πόσο Νεοδύμιο (Nd) ή και άλλες σπάνιες γαίες χρειάστηκε για να κατασκευαστεί η τεράστια αυτή ανεμογεννήτρια που έρχεται να προωθήσει την “συγκεχυμένη” ιδέα για την πράσινη ανάπτυξή μας; Και από που εξάγεται και με τι τρόπο το στοιχείο αυτό; Mήπως ξέρει κανείς;

Μήπως έρχεται κατευθείαν από την Kίνα; Που μόλις χτες θρηνεί κι αλλο ένα (από τα πάρα πολλά) πολύνεκρο δυστύχημα σε ανθρακωρυχείο της επαρχίας Χενάν (κεντρική Κίνα). Στη χώρα αυτή υπάρχουν περίπου 16.000 ανθρακωρυχεία και πολλές χιλιάδες ακόμα μικρο εκμεταλλεύσεις εκ των οποίων το 80% και πλέον είναι παράνομα και δεν τηρούν κανένα κανόνα ασφαλείας και ορθολογικής εκμετάλλευσης. Κάθε χρόνο χάνονται πάνω από 5000 εργαζόμενοι αλλά αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι.. Η Κίνα ήδη ελέγχει το 95% της παγκόσμιας ζήτησης στα ορυκτά των σπανίων γαιών, η οποία όμως πρόκειται να αυξηθεί κατακόρυφα αν σκεφτεί κανείς ότι για την κατασκευή μιας ανεμογεννήτριας απαιτείται ένας περίπου τόνος νεοδυμίου και η τρέχουσα παραγωγή είναι μόλις 20000 τον. ετησίως!

Αυτά (τα πολύ λίγα) για όσους βαζουν πολιτικές ταμπέλες για τους καλούς υπέρμαχους των ΑΠΕ και της πράσινης ενέργειας και τους κακούς που επιμένουν στον “μαύρο” άνθρακα, το πετρέλαιο και τα παράγωγά του…

Φυσικά, αν ανοίξει ένας διάλογος για την “πράσινη οικονομία” και την “πράσινη” ανάπτυξη μπορούν να χυθούν πολλά ποτάμια μελάνης.. τις περισσότερες φορές ένθεν και εκείθεν της ουσίας.. Η ουσία όμως ειναι μία, είναι μια εναλλακτική βιώσιμη λύση που θα οδηγήσει στη μετάβαση για την βιώσιμη κοινωνία. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν απαιτεί απλώς μια στρατηγική “πράσινης ανάπτυξης” αλλά μια ολοκληρωμένη στρατηγική που μπορεί να γίνει πράξη με συντονισμένη συλλογική προσπάθεια αλλά και με ατομικές πρωτοβουλίες απο τον καθένα μας και όχι με επικοινωνιακούς βαρύγδουπους τίτλους.

http://elladitsamas.blogspot.com

Εφόσον υλοποιηθεί σε ευρεία κλίμακα, το πρόγραμμα SchwarmStrom («ηλεκτρικό σμήνους») θα μπορούσε να παράγει την ηλεκτρική ενέργεια που παράγουν δύο πυρηνικά εργοστάσια, εκτιμούν οι δύο εταιρείες.

Τα οικιακά «εργοστάσια» θα λειτουργούν με φυσικό αέριο ή βιοαέριο και θα εκπέμπει 60% λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα θέρμανσης και τα εργοστάσια ενέργειας που λειτουργούν με άλλα καύσιμα.

Το κόστος για την εγκατάσταση της κεντρικής μονάδας και του συστήματος κεντρικής θέρμανσης εκτιμάται στα 5.000 ευρώ. Η Lichtblick θα παραμένει ιδιοκτήτης της εγκατάστασης και θα πληρώνει ένα μικρό ενοίκιο στους πελάτες της για τη φιλοξενία του εργοστασίου.

Οι ένοικοι θα εξοικονομούν επίσης χρήματα από τη θέρμανση και θα αμείβονται με ένα μερίδιο των εσόδων από την πώληση του ηλεκτρικού ρεύματος στο κεντρικό δίκτυο.

Η Volkswagen θα συμβάλλει στο πρόγραμμα παρέχοντας έναν κινητήρα φυσικού αερίου παρόμοιο με αυτόν που χρησιμοποιείται στο VW Golf.

Έχει προτείνει την καταδίκη της χώρας, κρίνοντας ότι η μακροχρόνια αποθήκευση περίπου 600.000 τόνων τοξικών αποβλήτων σε ακατάλληλες συνθήκες, αποτελεί «ωρολογιακή βόμβα» για τη δημόσια υγεία.

Φαίνεται πως η βραδυπορία του εθνικού σχεδιασμού για τη διαχείριση των επικίνδυνων αποβλήτων, οδήγησε την Ελλάδα σε αυτήν τη δυσχερή θέση.

Οι χαμηλές θερμοκρασίες είχαν προκληθεί από τις αλλαγές στην τροχιά της Γης, τα τελευταία 100 χρόνια όμως η θερμοκρασία έχει αυξηθεί αισθητά εξαιτίας των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Οι επιστήμονες πήραν δεδομένα από πάγους μεγάλου βάθους, δακτυλίους των κορμών των δέντρων, ιζήματα λιμνών κ.ά., και επιβεβαίωσαν ότι η Αρκτική είναι πολύ ευαίσθητη τόσο στις μεταβολές της ηλιακής ακτινοβολίας (που επέρχονται λόγω των μεταβολών στον άξονα περιστροφής του πλανήτη μας), όσο και στο φαινόμενο του
«θερμοκηπίου».

Ενώ στα προηγούμενα 1.900 χρόνια οι αρκτικές θερμοκρασίες έπεφταν, τα τελευταία 100 χρόνια ανεβαίνουν συνεχώς. Κατά τα τελευταία δε η άνοδος της θερμοκρασίας έχει λάβει δραματικές διαστάσεις, σύμφωνα με την έρευνα. Κατά μέσο όρο η Αρκτική ψυχραινόταν με ρυθμό 0,2 βαθμών ανά χιλιετία μέχρι το 1900, ενώ έκτοτε έχει θερμανθεί κατά 1,2 βαθμούς Κελσίου, ενώ αποδείχτηκε ότι η πιο θερμή περίοδος ήταν η δεκαετία 1998 – 2008.

Η βασική αιτία για την αργή και μακρόχρονη μείωση της θερμοκρασίας στην Αρκτική ήταν η ταλάντευση του άξονα περιστροφής της Γης. Η ταλάντευση αυτή οδήγησε στη μείωση της ηλιακής ενέργειας που έφτανε στην Αρκτική στη διάρκεια του καλοκαιριού -ώσπου το ανθρωπογενές φαινόμενο του θερμοκηπίου ήρθε να σπρώξει το θερμόμετρο προς τα πάνω.

«Ο 20ός αιώνας είναι ο πρώτος αιώνας, κατά τον οποίο η ποσότητα ενέργειας που παίρνουμε από τον ήλιο δεν είναι πλέον ο πιο σημαντικός παράγων που καθορίζει τις Αρκτικές θερμοκρασίες», αναφέρεται στην έρευνα. Η άνοδος των αρκτικών θερμοκρασιών έχει ως συνέπεια κάθε χρόνο να μειώνεται η κάλυψη των αρκτικών θαλασσών από πάγους το καλοκαίρι.

Η χώρα των 144 εκατομμυρίων ανθρώπων απειλείται από την κλιματική αλλαγή, λόγω του χαμηλού της υψομέτρου, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις σε ηλεκτρική ενέργεια, λόγω της οικονομικής ανάπτυξης κατά 6% το χρόνο εδώ και μια πενταετία.

Η έλλειψη είναι ιδιαίτερα έντονη κατά τους ζεστούς μήνες, από Απρίλιο μέχρι Οκτώβριο, αναφέρει την Πέμπτη το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

«Η πρωθυπουργός επισήμανε ότι ο κλιματισμός είναι πολυτέλεια και ότι αν φοράμε ελαφρύτερα ρούχα θα χρειαζόμαστε λιγότερο τα κλιματιστικά» δήλωσε ο υπουργός Επικοινωνιών Σίεντ Αμπντούλ Χοσαϊν. «Μας ζήτησε να αποφεύγουμε τα κοστούμια και τις γραβάτες τις ζεστές ημέρες και να φοράμε σκέτα, απλά πουκάμισα».

Μετά τις συστάσεις προς το υπουργικό συμβούλιο, ο επίσημος ενδυματολογικός κώδικας των δημοσίων υπαλλήλων άλλαξε για πρώτη φορά από το 1982.

Η πρώτη κυρία των ΗΠΑ κάνει πολύ σημαντικές αναφορές γύρω από τη σημασία της υγιεινής διατροφής, των γευμάτων της οικογένειας, και της ανάγκης να μεταδώσουμε στα παιδιά μας αρχές για τις διατροφικές επιλογές τους.

Στο ξεκίνημα του video η Μισέλ Ομπάμα αναφέρει μια προσωπική ιστορία για το πως συνειδητοποιήθηκε γύρω από το θέμα της διατροφής και τις αλλαγέ που πρέπει να κάνει στην ίδια της την οικογένεια.

Πως (τα παιδιά μου) θα κάνουν επιλογές γύρω από τη διατροφή τους όταν βρίσκονται μακρυά μου? Ποιά είναι τα μηνύματα που θα βρίσκονται στο κεφάλι τους όταν αποφασίζουν αν θα πιούν σόδα ή ένα ποτήρι νερό? …ελπίζω ότι ο κήπος [του Λευκού Οίκου] θα είναι μια αφορμή για τη χώρα μας να σκεφτεί ξανά το φαγητό που καταναλώνει.

Related articles by Zemanta

• Video: Michelle Obama Talks Healthy Eating, White House Garden (shoppingblog.com)
• White House Garden Connection #1 (bilerico.com)
• Michelle Obama’s White House Garden Harvest Gets An A Plus (huffingtonpost.com)
• Obamas’ Martha’s Vineyard Vacation Day 4: First Family Hits The Beach, Lunches On Fried Seafood (PHOTOS, VIDEO) (huffingtonpost.com)

Η γεώτρηση ξεπέρασε τα 10 χιλιόμετρα σε βάθος, μεγαλύτερο και από το ύψος του Έβερεστ. Το βάθος αυτό αποτελεί και μια τεράστια τεχνική πρόκληση για να καταφέρει η εταιρεία να αξιοποιήσει το κοίτασμα.

Η παραγωγή του κοιτάσματος το 2020 μπορεί να φτάσει τα 600.000 βαρέλια την ημέρα, σχεδόν όσο παράγει η Σαουδική Αραβία σε ένα χρόνο!

Η μετοχή της ΒP στο Λονδίνο ανέβηκε χθες 4,3%, στο υψηλότερο σημείο του έτους.

Ο κ. Βαρθολομαίος αναφέρθηκε επίσης στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο τονίζοντας: «Ας προσευχηθούμε για την ευλογία του Θεού, ώστε οι ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες να συνεργασθούν με τις αναπτυσσόμενες για τη μείωση των βλαβερών ρυπογόνων εκπομπών, ώστε να υπάρξει βούληση για τη συγκέντρωση και συνετή διαχείριση των απαιτουμένων χρημάτων προς λήψη των αναγκαίων μέτρων. Να συνεργασθούμε άπαντες για να διασφαλίσουμε ότι τα τέκνα μας θα δύνανται να απολαμβάνουν τα αγαθά της γης την οποίαν καταλείπουμε εις αυτά».

«Ας ανανεώσωμεν άπαντες τη δέσμευσή μας να συνεργασθούμε, προκειμένου να επιφέρουμε τις αλλαγές για τις οποίες προσευχόμεθα, να απορρίψουμε κάθε τι το οποίον βλάπτει την κτήση, να μεταβάλλουμε τον τρόπον σκέψεώς μας και, ως εκ τούτου, να μεταβάλλουμε ριζικώς τον τρόπον ζωής» καταλήγει στο μήνυμα του Οικουμενικός Πατριάρχης.

«Τα διαθέσιμα προσωρινά αριθμητικά στοιχεία επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι η ΕΕ βρίσκεται στη σωστή πορεία επίτευξης του στόχου  του Κιότο, μολονότι πρέπει να παραδεχθούμε ότι η μείωση των εκπομπών οφείλεται εν μέρει στην οικονομική ύφεση» δήλωσε ο Ευρωπαίος επίτροπος Περιβάλλοντος Σταύρος Δήμας.

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος εκτιμά ότι οι εκπομπές από τα 15 παλαιότερα κράτη-μέλη της ΕΕ μειώθηκαν κατά 1,3% το 2008 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 2007, φτάνοντας έτσι σε ποσοστό 6,2% κατώτερο από τα επίπεδα κατά το έτος αναφοράς -το 1990 στις περισσότερες περιπτώσεις

Σύμφωνα με την Επιτροπή, η εξέλιξη αυτή αντιπροσωπεύει ένα ακόμη σημαντικό βήμα της «ΕΕ -15» στην πορεία επίτευξης του στόχου που τέθηκε με το Πρωτόκολλο του Κιότο, δηλαδή τη μείωση κατά 8% το διάστημα 2008-2012.

Εκτιμάται ότι το 2008 οι εκπομπές της «EΕ -27» μειώθηκαν κατά 1,5% και είναι είναι 13,6% χαμηλότερες σε σχέση με το έτος αναφοράς.

«Η  ΕΕ έχει ήδη δείξει ότι μπορεί να σπάσει με επιτυχία το δεσμό μεταξύ των εκπομπών και της οικονομικής μεγέθυνσης. Η ταχεία υλοποίηση της ευρωπαϊκής δέσμης μέτρων για την ενέργεια και το κλίμα αναμένεται να δώσει νέα ώθηση στην πορεία αυτή. Έτσι θα σταλεί επίκαιρο μήνυμα στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου εν όψει της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης με αντικείμενο το κλίμα, τον Δεκέμβριο» σχολίασε ο κ. Δήμας.

Τα προσωρινά στοιχεία για το 2008 βασίζονται σε σειρά πηγών οικονομικών δεδομένων που δημοσιεύονται σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των εξακριβωμένων εκπομπών από επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών της ΕΕ και πέτυχαν μείωση κατά 3% το 2008.

Σύμφωνα με την πολυδιάστατη έρευνα Thermopolis 2009 που δημοσιεύουν «Τα Νέα», αποδεικνύεται ότι διάφορα είδη μικροσωματιδίων ρύπων που κατακλύζουν τον ουρανό της πρωτεύουσας επιδρούν ως θερμοκηπικά αέρια, καθώς δεν αφήνουν να διαφύγει προς τα πάνω η θερμότητα που απελευθερώνει η πόλη.

Σχεδόν ένα μήνα πριν, στις 22 Ιουλίου, κι ενώ η έρευνα βρισκόταν σε εξέλιξη, μία από τις θερμικές κάμερες που έστρεψαν προς τον Παρθενώνα Έλληνες και ξένοι επιστήμονες έδειξε ότι η θερμοκρασία των μαρμάρων της Ακρόπολης έφτανε και ξεπερνούσε και τους 54 βαθμούς Κελσίου.

Η άσφαλτος της Πατησίων θύμιζε καυτή πίσσα, με τη θερμοκρασία να αγγίζει τους 66 βαθμούς Κελσίου, ενώ η λίμνη του Μαραθώνα θύμιζε πισίνα, καθώς έφτανε τους 26 βαθμούς.

Εν τω μεταξύ, το Σαββατοκύριακο το Λεκανοπέδιο «πνίγηκε» στο όζον, παρά το ότι ακόμη δεν έχουν επιστρέψει στο σύνολό τους από τις διακοπές οι κάτοικοι της Αθήνας.

Τις τελευταίες δύο ημέρες οι τιμές του όζοντος ξεπέρασαν το όριο προειδοποίησης (180mg/m3) σε έξι περιοχές και συγκεκριμένα στο Περιστέρι, στο Μαρούσι, στα Λιόσια, στη Λυκόβρυση, στην Ελευσίνα και στην Αγία Παρασκευή.

Συγκεκριμένα, κατά την προσέλευσή του στην τελετή εγκαινίων του νέου Δικαστικού Μεγάρου Καβάλας, ο υπουργός Δικαιοσύνης ρωτήθηκε για τα μέτρα που προτίθεται να λάβει η Δικαιοσύνη σχετικά με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος μετά τις πρόσφατες καταστροφικές και δήλωσε:

«Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να προστατεύσει τις καμένες περιοχές. Το υπουργείο Δικαιοσύνης εδώ και πολύ καιρό, σε συνεργασία με την ηγεσία της Δικαιοσύνης και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έχει αποφασίσει την αναβάθμιση του Εισαγγελέα Περιβάλλοντος.

»Αυτή την στιγμή, όπως ξέρετε, ο Εισαγγελέας Περιβάλλοντος είναι ένας Εισαγγελέας Πρωτοδικών στο Πρωτοδικείο της Αθήνας. Αυτό που πρόκειται να γίνει είναι να οριστεί Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου ως Εισαγγελέας Περιβάλλοντος συνεπικουρούμενος από Εισαγγελέα Εφετών ώστε να μπορέσουμε να προστατεύσουμε αποτελεσματικά το περιβάλλον τόσο στην Αττική όσο και σε ολόκληρη την χώρα.

»Νομίζω ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με σκληρότητα, θα μου επιτρέψετε να τονίσω την λέξη ‘με σκληρότητα’ τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος στην Αττική και σε ολόκληρη την χώρα».

Επίσης, έγινε δεκτό το αίτημα των 15 δημάρχων του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπτυξης του Υμηττο για την όσο το δυνατό πιο σύντομη εκδίκαση της αίτησης αναστολής εργασιών, που έχει υποβάλλει ο Σύνδεσμος και αναμένεται η σύγκλιση της επιτροπής να προσδιοριστεί μέσα στην επόμενη εβδομάδα.

Προσφυγή
Προσφυγή είχε καταθέσει ο δήμαρχος Βύρωνα, Νίκος Χαρδαλιάς, ο οποίος μετά την ανακοίνωση της απόφασης έκανε λόγο για δικαίωση. Προσέθεσε μάλιστα ότι ο αγώνας συνεχίζεται καθώς “τα ζητήματα που αφορούν στο περιβάλλον και δη στην προστασία του Υμηττού αποτελούν διαρκές καθημερινό στοίχημα για όλους μας”.

Ο Αντιπρόεδρος του ΣτΕ και Πρόεδρος του Γ’ Τμήματος Διακοπών του Συμβουλίου κ. Π. Φλώρος, με βάση τα νέα στοιχεία που προσκόμισαν οι νομικοί σύμβουλοι του Δήμου Βύρωνα, προχώρησε στην έκδοση προσωρινής διαταγής απαγόρευσης των οικοδομικών εργασιών εντός του πρώην στρατοπέδου Σακέτα στον Υμηττό.

Η Sarah Obama μέχρι τώρα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι της (όπως και όλο της το χωριό), και η πρώτη φορά που είδε φως από ηλεκτρικό ρεύμα ήταν μόλις τώρα, από καθαρή ηλιακή ενέργεια. Οι ακτιβιστές της Greenpeace εγκατέστησαν φωτοβολταϊκά πάνελς και στο σχολείο του χωριού το οποίο χτίστηκε με δωρεά της οικογένειας Obama.

“Δεν θέλω να φυτέψεις άλλo δέντρo στη θέση μου. Μάλλον σε λίγο καιρό θα καεί κι αυτό.

Άλλο σπόρο θέλω να καλλιεργήσεις. Αυτόν που θα γεννήσει μέσα σου μια νέα στάση ζωής, και θα κάνει το ενδιαφέρον σου για το περιβάλλον μια από τις καθημερινές σου φροντίδες.

Μόνο έτσι η καταστροφή μπορεί να φέρει την ελπίδα.”